Subscribe via RSS Feed

Tag: "σεξισμός"

Οι ήρωες του Λευκού Οίκου

obama

 

της Δήμητρας Σπανού

Διάσημοι άντρες, μεταξύ των οποίων και ο Μπαράκ Ομπάμα, επιστρατεύτηκαν στο νέο βιντεάκι της καμπάνιας του Λευκού Οίκου ενάντια στους βιασμούς στα κολέγια. Αυτοί λοιπόν οι διάσημοι άντρες, που προφανώς λειτουργούν ως πρότυπα για την αμερικάνικη κοινωνία, απευθύνονται επίσης σε άντρες, στους οποίους εξηγούν γιατί δεν πρέπει να βιάζουν αλλά αντίθετα να σέβονται τις γυναίκες. Η πρωτοβουλία ανήκει στον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος ήδη από τη δεκαετία 1990 έχει ασχοληθεί συστηματικά, σύμφωνα με τη σχετική ιστοσελίδα, με το θέμα της ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών. Παρόμοιο βίντεο, επίσης με διάσημους άντρες, είχε γυριστεί και παλιότερα με θέμα τη βία κατά των γυναικών.

Το βίντεο:

YouTube Preview Image

Σίγουρα αποτελεί μια θετική πρωτοβουλία, όταν οι δύο ηγετικές φιγούρες ενός κράτους μιλούν δημόσια για την έμφυλη βία, ειδικά όταν αυτό αποτελεί κομμάτι μιας καμπάνιας που παίρνει –τουλάχιστον με βάση αυτά που ισχυρίζεται- διάφορες μορφές, καθώς δείχνει πως υπάρχει βούληση για δράση σε ένα εξαιρετικά σημαντικό πρόβλημα. Ένα βασικό πρόβλημα με την έμφυλη βία είναι το γεγονός ότι τα θύματα συχνά αισθάνονται πως είναι μόνα τους και δεν μπορούν να στραφούν πουθενά ή πως αν στραφούν κάπου, τότε θα κατηγορηθούν ότι φταίνε. Έτσι, πολύ συχνά φοβούνται να καταγγείλουν το περιστατικό. Οπότε, το να παίρνουν θέση κατά της έμφυλης βίας πρόσωπα (και μάλιστα άντρες) με θεσμική εξουσία μπορεί να βοηθήσει ώστε τα θύματα να μην αισθάνονται αυτή τη μοναξιά.

Επίσης, έχει ενδιαφέρον ότι, στο πλαίσιο της καταπολέμησης της έμφυλης βίας, διεξάγεται μια καμπάνια στοχευμένη στις σεξουαλικές επιθέσεις σε κολέγια και σε ηλικίες 16-24, που αποτελούν ένα σοβαρό και δισεπίλυτο πρόβλημα, διαπιστωμένο εδώ και εικοσιπέντε χρόνια. Κατά αυτό τον τρόπο υπάρχει η δυνατότητα να εξειδικευτεί ένα γενικό πρόβλημα, να αναπτυχθούν εργαλεία και να παρθούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες από τους αρμόδιους φορείς. Τέλος, να πούμε ότι, παρόλο που στο βίντεο δεν αναφέρεται, στην καμπάνια καταγγέλλεται πως και οι άντρες μπορεί να είναι θύματα σεξουαλικής βίας.

Παρόλα αυτά, εστιάζοντας στο βίντεο, δεν μπορούμε να μη σταθούμε σε ορισμένα προβληματικά χαρακτηριστικά. Καταρχάς, μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν δικαιολογήσει, στο εσωτερικό τους πρώτα από όλα, καταστροφικές πολεμικές επιχειρήσεις σε άλλες χώρες με το ιδεολόγημα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά των γυναικείων (π.χ. στο Αφγανιστάν), έχουν πολλάκις κατακριθεί για βασανιστήρια (που περιλαμβάνουν και βιασμούς) ενώ παράλληλα έχουν καλλιεργήσει την ισλαμοφοβία, παρουσιάζοντας το Ισλάμ ως απειλή απέναντι στον «προοδευτικότερο» δυτικό πολιτισμό; Δηλαδή, ας είμαστε ειλικρινείς, πώς αυτές οι κυρίαρχες πολιτικές συνδυάζονται με τον σεβασμό στον άλλο, ακόμα και αν πρόκειται για τις γυναίκες στην ίδια τους την χώρα;

Η ίδια λογική μιας ανώτερης δύναμης που χρειάζεται να παρεμβαίνει για να σώζει εκείνους που η ίδια χαρακτηρίζει ως χρήζοντες προστασίας διαπερνά και το συγκεκριμένο βίντεο. Είναι η λογική του «σωτήρα» και είναι βαθύτατα πατριαρχική. Οι άντρες που επιλέχτηκαν για να μιλήσουν, αν και υποτίθεται ότι προέρχονται από μια φυλετική και επαγγελματική ποικιλία, ανταποκρίνονται και αναπαράγουν αυτό το πρότυπο και το κάνουν εντέλει με την υπεροψία του σχεδόν τέλειου, υποδειγματικού δυτικού άντρα.

Έτσι, ενώ είναι θετικό ότι το βίντεο απευθύνεται σε άντρες, που από ότι γνωρίζουμε είναι συνήθως οι θύτες, θέλοντας να τους κάνει συμμάχους αλλά και να απενοχοποιήσει τα θύματα, ο πήχης είναι πολύ χαμηλά. Η ανδρική εξουσία και τα προνόμια που πηγάζουν από αυτήν δεν αμφισβητείται, αλλά αντίθετα κολακεύεται και προωθείται. Οι άντρες είναι αυτοί που έχουν και το πεπόνι και το μαχαίρι. Είναι εν δυνάμει βιαστές, γιατί έχουν την απαιτούμενη δύναμη ή την ικανότητα, αλλά δεν πρέπει να βιάζουν. Σαν τη γνωστή ατάκα από τα κόμιξ με υπερήρωες ότι «με την μεγάλη δύναμη έρχεται και η μεγάλη ευθύνη».

Ο λόγος που οι άντρες θα πρέπει να φέρονται υπεύθυνα απέναντι στις γυναίκες είναι πως ο βιασμός είναι «έγκλημα» και δεν είναι «σωστός». Όχι γιατί αποτελεί μια βίαιη και τρομαχτική άσκηση εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο που απέχει έτη φωτός από την ισότητα ή έστω γιατί έχει καθοριστικές επιπτώσεις στη ζωή, τον ψυχισμό και το σώμα υπαρκτών ανθρώπων ενώ και μόνο το ενδεχόμενο βιασμού αποτελεί αιτία καθημερινού φόβου στον μισό πληθυσμό. Ούτε γιατί η σεξουαλική πράξη οφείλει να περιλαμβάνει αμοιβαία απόλαυση, εφόσον μιλάμε για ανθρώπους και όχι αντικείμενα. Επιπλέον, οι άντρες δεν πρέπει να βιάζουν γιατί ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε μάνες, αδελφές, συζύγους. Σαν να λέμε «μην το κάνεις για να μην στο κάνουν». Ή αλλιώς, όταν πάθουν κάτι τα καημένα τα γυναικόπαιδα, τότε δεν είναι τα ίδια που θίγονται, τραυματίζονται, υποφέρουν, θυμώνουν, αντιδρούν, αλλά το γόητρο, η ικανότητα ή ο εγωισμός του προστάτη.

Αυτό που μάθαμε δηλαδή από το βίντεο είναι πως ο άντρας ο σωστός είναι αυτός που αν και θα μπορούσε να βιάζει, θα πρέπει να επιλέξει να είναι ο σωτήρας και προστάτης, κάτι που φυσικά περιμένουν από αυτόν οι αβοήθητες γυναίκες. Μια λογική που όχι μόνο δεν αμφισβητεί τις ρίζες του προβλήματος της έμφυλης βίας, αλλά στην ουσία αναπαράγει προβληματικά στερεότυπα, που μειώνουν και τα δύο φύλα.

ObamaSuperhero_6692

 

Share

Μια Γυναικεία Ματιά σε έναν Αντρικό Τελικό

paok

της Μαρίας Λούκα, Φωτογραφίες: Μενέλαος Μυρίλλας

«Μα καλά, εσύ δεν ξέρεις τι είναι το off side». Είναι μακράν η πιο στερεοτυπική βαρετή ατάκα που ακούει μια γυναίκα μαζί με το all time classic «Άντε πήγαινε να πλύνεις κανένα πιάτο» τη στιγμή που προσπαθείς να παρκάρεις σε στενό ανηφορικό στενάκι στο Γκύζη και σου παίρνει κάτι παραπάνω από πέντε δευτερόλεπτα. Δεν έχει καμία σημασία ποια είσαι, αν ασχολείσαι ή όχι, αν έχεις φιλοξενήσει άπειρα ρεμάλια στο σπίτι σου για να δείτε τον τελικό του Champion Leage, αν έχεις πανηγυρίσει ως έφηβη στο Πασαλιμάνι ή στη Λεωφόρο, αν έχεις γράψει χιλιάδες λέξεις για τη μπάλα. Δεν τη γλιτώνεις. Θα ακούσεις το κλισέ. Δεν έχει νόημα να απαντήσεις σοβαρά στους φίλους και τους συναδέλφους σου που επαίρονται τόσα χρόνια ότι αυτοί δεν είναι σεξιστές.

Καλύτερα να κάνεις λίγο χιουμοράκι και να ενσωματώσεις όσο πιο υπερβολικά γίνεται το αρχέτυπο της ανίδεης γκόμενας πχ «Έλα ρε, θέλω να δω το Νικοπολίδη, είναι κούκλος». Γιατί είσαι τόσο άσχετη που δεν ξέρεις ότι ο Νικοπολίδης έχει σταματήσει εδώ και χρόνια να αγωνίζεται και πλέον είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά. Μετά θα χαμογελάσεις συγκαταβατικά με μια εσάνς αθώας απορίας στο πιο πατερναλιστικό «Να προσέχεις» και θα πας.

Έκανα την τελετουργία λοιπόν και πήγα! Με απόλυτη επίγνωση ότι το ποδόσφαιρο είναι το πιο άκαμπτο ανδρικό οχυρό σε όλα τα επίπεδα, από τους παίκτες και τις διοικήσεις των ομάδων, μέχρι τους οπαδούς και τους αθλητικούς συντάκτες. Είναι αυτό που έγραφε ο Ερικ Ντάνινγκ στη μελέτη του «Κοινωνικός δεσμός και βία στον αθλητισμό»: «Το ποδόσφαιρο ως έκφραση μιας έντονης ανδρικής κυριαρχίας που αποτυπώνει σχετικά απροκάλυπτα τις ματσό αξίες». Προφανώς ισχύει. Το ποδόσφαιρο είναι η αναπαράσταση της «επιθετικής αρρενωπότητας», όπου η αντιπαράθεση των ομάδων έχει το χαρακτήρα μιας εικονικής μάχης σ’ ένα συμβολικό σύμπαν σημείων και λέξεων που κανονικοποιεί τον ακραίο ανταγωνισμό και διαμορφώνει σχέσεις υποταγής. Ο αντίπαλος «εξαφανίζεται» ή «ξεφτιλίζεται».

This slideshow requires JavaScript.

Η σεξουαλική πράξη εντάσσεται σ’ ένα πρίσμα σχέσεων εξουσίας στο συνθηματικό λόγο των φιλάθλων «ΠΑΟΚ γ… τη Λεωφόρο και κάθε π… φλώρο Παναθηναϊκό» και η γυναίκα στην καθαγιασμένη μορφή της «μάνας» για την ελληνική κοινωνία γίνεται αντικείμενο υπέρτατης προσβολής και ταπείνωσης του αντιπάλου «Είναι π… των … οι μάνες». Σ’ αυτό το συμβολικό σύμπαν δε χωράει η ετερότητα και η γυναίκα παίρνει το ρόλο αυτής που βαριεστημένα συνοδεύει κάποιον παράγοντα στις κερκίδες των επισήμων ή μιας μικρής μειοψηφίας στους φιλάθλους που για να κάνει αποδεκτό τον εαυτό της ως κάτι παραπάνω από life style πρέπει να οικειοποιηθεί στοιχεία αρσενικής σημειολογίας.

Βέβαια, επειδή το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ παραπάνω από πεδίο κοινωνιολογικής έρευνας ή ελιτίστικης καταγγελίας, είναι συνάμα το άθλημα με το μεγαλύτερο λαϊκό έρεισμα, καθηλωτική ισχύ και συναρπαστικό θέαμα, δε γίνεται να χάσεις τον τελικό που περίμενε η Τούμπα 11 χρόνια , χωρίς τον Ολυμπιακό στους φιναλίστ και τον Άρη Πορτοσάλτε να κάνει σχόλιο δίπλα στους sportcasters. Πραγματικά αν ισχύει αυτό που έλεγε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο ότι «ένας αγώνας χωρίς οπαδούς, είναι σα χορός χωρίς μουσική», απλά η ομάδα του ΠΑΟΚ έχασε τα βήματα γιατί μουσική υπήρχε.

Ήταν η μεγάλη κάθοδος, 220 πούλμαν, χιλιόμετρα στην Εθνική, 14 ώρες στο πούλμαν , επίθεση με μολότοφ στη διαδρομή, αμπαρωμένοι στο ΟΑΚΑ από τις 3 το μεσημέρι αλλά δε μασήσανε. Είχαν κέφι, πάθος και χιούμορ. Ακόμα και το τεράστιο πανό που τόσο πολύ συζητήθηκε «Η μεγαλύτερη μετακίνηση ναρκωτικών στην Ελλάδα» ήταν μια ευρηματική κι ίσως λίγο υπερβολική απάντηση στους φιλάθλους του Άρη στον τελικό του 2010 που ισχυρίζονταν ότι επρόκειτο για τη μεγαλύτερη μετακίνηση οπαδών στην Ελλάδα. Αντίστοιχα απάντησαν και τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, όταν έβγαλαν μαζικά πράσινα σημαιάκια στην εξέδρα. Αυτοί έβγαλαν μαζικά τις μπλούζες τους. Βράχηκαν, εκδικήθηκαν το γκρίζο αθηναϊκό ουρανό με φωτοβολίδες και πάγωσαν μόνο μετά το 3ο γκολ. Φεύγοντας έφαγαν και ξύλο από την αστυνομία.

Η ομάδα από την άλλη εξάντλησε όλη την ενέργεια στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό και δεν τραβούσε. Σε αντίθεση με την ομάδα του Παναθηναϊκού, που η αλήθεια είναι ότι έγραψε μια νέα σελίδα φέτος για το ελληνικό ποδόσφαιρο, δείχνοντας ότι μπορεί μια ομάδα με τεράστια οικονομικά και διοικητικά προβλήματα, χωρίς ακριβές μεταγραφές , να έχει ψυχραιμία και συνοχή και να νικάει. Τώρα η εικόνα της κοινής εισόδου Σαββίδη – Αλαφούζου και η προτροπή προς τους φιλάθλους να τιμηθεί ο θεσμός και να προασπιστούν τα συμφέροντα των ομάδων, πολύ λίγο πείθει για το λανσάρισμα ενός νέους «ήθους» και περισσότερο μοιάζει με μια επικοινωνιακή στρατηγική σε μια περίοδο έντονων επιχειρηματικών διενέξεων των παραγόντων των ΠΑΕ (Μαρινάκης, Μελισσανίδης, Σαββίδης, Αλαφούζος).

Εξάλλου πολύ λίγο φταίνε οι οπαδοί για τις άδειες κερκίδες, τα στημένα ματς, την ακραία βία. Το ποδόσφαιρό έχει προ πολλού απομακρυνθεί από τη ρομαντική αντίληψη της «φανέλας» και έχει μετατραπεί σε μια υπόθεση πολλών δισεκατομμυρίων. Υπάρχει μια διαρκής υποτίμηση των οπαδών. Οι αρχές τους αντιμετωπίζουν ως κάφρους, η σύγχρονη διανόηση ως υποκείμενα που έμειναν ανέγγιχτα από την τομή του Διαφωτισμού και οι αθλητικοί συντάκτες ως αναλφάβητους που πρέπει να τους απευθύνεται με ιαχές και κοφτό, διχαστικό λόγο.

Όχι πως είναι όλοι αγγελούδια. Ειδικά τα «κεφάλια» των συνδέσμων βρίσκονται συχνά σε ανοιχτή γραμμή με τις διοικήσεις των ομάδων, επιδίδονται σε μαφιόζικες πρακτικές, κάνουν business και εύκολα στελεχώνουν εξτρεμιστικά πολιτικά σχέδια. Αυτή πραγματικότητα όμως δεν αρκεί να χαρακτηρίσει ολόκληρο το οπαδικό κίνημα. Κάπως σκόπιμα καλλιεργήθηκε και αναπαράγεται το στερεότυπο του «ανεγκέφαλου χούλιγκαν», για να αποσείει τις ευθύνες των ΠΑΕ και της Πολιτείας, να εγκλωβίζει ένα δυναμικού στη λειτουργία του «ιδιωτικού στρατού» και να επιτυγχάνεται ο κοινωνικός αντιπερισπασμός.

Η χθεσινή εικόνα της Αστυνομίας το επιβεβαίωσε. Δημιουργήθηκε μια δραματοποιημένη εικόνα στην πόλη για την «κάθοδο των βαρβάρων», γέμισαν οι δρόμοι με κλούβες και άδειασαν από κατοίκους. Παρά όμως τις επισημάνσεις για τα ασφυκτικά μέτρα ασφαλείας και τους πολλαπλούς ελέγχους πάντα περνάνε τα πάντα στον αγωνιστικό χώρο, πάντα παίρνεις μια τζούρα από δακρυγόνα και ποτέ δε μπορεί να διασφαλιστεί ένα ασφαλές αλλά όχι τρομολαγνικό πλαίσιο για τη διεξαγωγή ενός αγώνα.

paok1

Στη δική της τελετουργία, η Αστυνομία στο τέλος επιτίθεται στους οπαδούς που απλώς μπαίνουν στα πούλμαν για να αποχωρήσουν. Προφανώς οι οπαδοί, ειδικά σ’ αυτή τη συγκυρία της γενικευμένη αποστέρησης νοήματος και της πλήρους εξατομίκευσης, συσπειρώνονται γύρω από τις ομάδες γιατί η ομοιομορφία και ο κοινός σκοπός , διαμορφώνουν μια έννοια ταυτότητας στο εσωτερικό τους. Είναι μια διαδικασία συλλογικής αποφόρτισης, που συχνά παρεκτρέπεται στην παραβατικότητα και τη βία αλλά διατηρεί πάντα στο συλλογικό υποσυνείδητο το απωθημένο του παιχνιδιού.

Σ’ αυτό το παιχνίδι όμως έπρεπε να χωράνε όλοι, γυναίκες, παιδιά, ομοφυλόφιλοι, ανάπηροι, μετανάστες. Σα γυναίκα λοιπόν, που δεν καταλαβαίνει τι είναι το off side, κρατάω από τον Τελικό Κυπέλλου τις πιο σημαντικές στιγμές: τη φωτογραφία του Φιλόπουλου στην εξέδρα του Παναθηναϊκού ως διαρκή υπόμνηση αυτού που δεν πρέπει να είναι το ποδόσφαιρο και ως απώλεια που δεν έχει δικαιωθεί, το 16χρονο που έψαχνε τσιγάρο τα μεσάνυχτα στο έξω από την πόρτα του ιατρείου του ΟΑΚΑ περιμένοντας το χτυπημένο με γκλοπ φίλο του με τα πούλμαν να έχουν αποχωρήσει, το γιατρό που αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία των τραυματιών στην Αστυνομία κι ένα ποστάρισμα των οπαδών του ΠΑΟΚ στο δρόμο της επιστροφής που δείχνει ότι η νίκη ή η ήττα είναι απλώς το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Nothing more. «Με τέτοια βροχή στα επόμενα διόδια στο γκισέ θα μας περιμένει γοργόνα»…

Πηγή: vice

 

Share

Αργεντινή: Τα αντρικά «σφυρίγματα» στις γυναίκες έγιναν πολιτικό ζήτημα

επιμέλεια Απόστολος Ρουμπάνης

Στην Αργεντινή δεν αργεί πολύ να γίνει πολιτικό οποιοδήποτε ζήτημα προκύψει, με έντονη σε αρκετές περιπτώσεις αντιπαράθεση μεταξύ περονιστών και μη.

Όλα ξεκίνησαν από την εκστρατεία που οργάνωσε στην Αργεντινή οργάνωση για την προστασία των γυναικών στο πλαίσιο της Εβδομάδας Δράσης κατά της Παρενόχλησης, που τελεί υπό την αιγίδα της ΜΚΟ «Stop Street Harassment».

Οι δράσεις της οργάνωσης στη χώρα της Νοτίου Αμερικής περιλάμβαναν μηνύματα στο διαδίκτυο και τα ΜΜΕ, αλλά και 7.000 αφίσες σε κεντρικούς δρόμους του Μπουένος Αϊρες με στόχο την αφύπνιση των γυναικών.

Όμως ο κυβερνήτης του Μπουένος Αϊρες, Μαουρίσιο Μάκρι, εμφανίστηκε πολύ δύσπιστος με το θέμα. Μιλώντας πριν από λίγες μέρες σε ραδιοσταθμό εξέφρασε την άποψη ότι οι γυναίκες κολακεύονται όταν τις πειράζουν στο δρόμο.

«Δεν τις πιστεύω αυτές που λένε ότι ενοχλούνται. Γιατί δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι πιο ωραίο από το να ακούει μια γυναίκα ‘τι ωραία που είσαι’» είπε μεταξυ πολλών  άλλων.

Αμεση ήταν η αντίδραση του Εθνικού Κέντρου κατά των Διακρίσεων, το οποίο καταδίκασε έντονα τα όσα είπε. Δεν ήταν μόνο οι δηλώσεις που προκάλεσαν την καταδίκη, αλλά και το γεγονός ότι έγιναν από τον μεγάλο πολιτικό αντίπαλο της προέδρου της Αργεντινής, Κριστίνα Φερνάντες.

Αλλά και εκπρόσωποι άλλων πολιτικών κομμάτων καταδίκασαν τις δηλώσεις του. Η Βικτόρια Δόντα, βουλευτής της κεντροαριστερής συμμαχίας Frente Amplio, δήλωσε: «Μπορεί σε εκείνον να αρέσει να του φέρονται σαν αντικείμενο στον δρόμο, αλλά πρέπει να μας ζητήσει συγγνώμη, γιατί είναι δημόσιο πρόσωπο και έχει ευθύνη.

» Στην Αργεντινή οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι σε δυσχερή θέση. Το ζήτημα είναι ότι από τη φράση ‘τι ωραία που είσαι’ μέχρι κάτι πιο χυδαίο είναι πολύ μικρή η απόσταση. Και αυτό μας το έδειξε ο Μάκρι.»

Η ίδια σχολίασε και τη θέση του Μάκρι ότι δεν πιστεύει ότι οι γυναίκες ενοχλούνται: «Είναι αυτή η ιδέα ότι όλες είμαστε υστερικές. Ας καταλάβουμε ότι στην Αργεντινή οι γυναίκες πρέπει να αντιμετωπίζονται ως πρόσωπα.»

Μετά από όλα αυτά, ο Μάκρι αναγκάστηκε να κάνει πίσω. Επέλεξε το Twitter στο οποίο έγραψε: «Η κόρη μου με πήρε τηλέφωνο για το θέμα των πειραγμάτων. Ζητώ συγγνώμη.»

Πηγή: in.gr

Share

Τα παιχνίδια των παιδιών: Περισσότερο έμφυλα από ποτέ

της Δήμητρας Κογκίδου

Η ανάγκη διαφοροποίησης του ανδρισμού από τη θηλυκότητα αντικατοπτρίζεται σε μια ποικιλία προϊόντων για παιδιά. Η αγορά κατακλύζεται με προϊόντα για παιδιά που έχουν έμφυλα χαρακτηριστικά, μεταξύ αυτών και τα παιχνίδια. Μια βόλτα στα  παιχνιδάδικα ή  σε πολυκαταστήματα ή μια περιδιάβαση στο διαδίκτυο αρκεί για να διαπιστώσουμε ότι πολύ συχνά τα παιχνίδια παρουσιάζονται ως κατάλληλα για αγόρια ή για κορίτσια, πωλούνται σε διαφορετικά τμήματα ή διαδρόμους, έχουν διαφορετικό περιτύλιγμα και χρώμα,  διαφορετικές απεικονίσεις και λεζάντες. Αυτό δημιουργεί την εντύπωση ότι μερικά παιχνίδια είναι κυρίως για αγόρια, μερικά κυρίως για κορίτσια και μερικά τελείως απαγορευμένα για κάποιο φύλο.

Τα παιδιά μαθαίνουν με πολλούς τρόπους ποια παιχνίδια είναι κατάλληλα για το φύλο τους. Ένας από αυτούς είναι η συσκευασία του παιχνιδιού, η τοποθέτησή του στα σημεία πώλησης  και  η διαφήμιση. Έτσι, δίνεται  το μήνυμα στα παιδιά ότι όλες οι δυνατότητες για παιχνίδι δεν είναι ανοικτές και διαθέσιμες, με αποτέλεσμα να μη δίνεται η δυνατότητα  να αποκτήσουν ένα μεγαλύτερο εύρος εμπειριών και δεξιοτήτων -χωρίς άγχος για το αν αυτό είναι συμβατό με το φύλο τους. Δυστυχώς πάρα πολύ συχνά το φαινόμενο της διχοτόμησης των παιχνιδιών περνάει απαρατήρητο γιατί συμβαίνει πολύ συχνά και το θεωρούμε αυτονόητο μέσα σε ένα κόσμο βαθιά διχοτομημένο ως προς το φύλο.

Τι επιπτώσεις έχει στην ανάπτυξη των  παιδιών σήμερα αυτή η έμφυλη διχοτόμηση των παιχνιδιών; Τι μαθαίνουν για τον κόσμο γύρω τους;

«Τα κορίτσια αγαπούν το ροζ»

Δύσκολα μπορείς να αποφύγεις τη ροζ χιονοστιβάδα. Το ροζ το συναντάμε στα ρούχα,  στα παιχνίδια, στα αξεσουάρ  και σε άλλα αντικείμενα που συνήθως χρησιμοποιούν τα κορίτσια και έτσι σιγά –σιγά όλο αυτό το ροζ «συννεφάκι»  τυλίγει τις ζωές των σύγχρονων κοριτσιών και γίνεται ροζουλί καταιγισμός. Αν το κοριτσάκι από τη γέννησή του περιβάλλεται  μόνο με ροζ αντικείμενα και παιχνίδια, το κάνουμε να πιστέψει ότι είναι το αγαπημένο του χρώμα. Pοζ  βλέπει και στa καταστήματα εκεί που είναι τα κοριτσίστικα παιχνίδια.  Η ροζ χιονοστιβάδα επεκτείνεται και στα επιτραπέζια παιχνίδια καθώς και αυτά κυκλοφορούν  σε κοριτσίστικες εκδοχές (π.χ. το Perfect Wedding, όπου τα κορίτσια  αγοράζουν ότι χρειάζεται για ένα  γάμο, η ροζ Monopoly, όπου τα ακίνητα και τα ξενοδοχεία έχουν αντικατασταθεί με μπουτίκ και εμπορικά κέντρα, το Scrabble με λεξιλόγιο στην κατηγορία της μόδας). Αργότερα, στην ενήλικη ζωή το ροζ είναι χρώμα που χαρακτηρίζεται από θηλυκότητα, τρυφερότητα, παιδικότητα,  αθωότητα και ρομαντισμό.

Πάντως το  ροζ δεν ήταν το «κατάλληλο» χρώμα για κορίτσια μέχρι το 1950. Διεθνή γυναικεία περιοδικά της δεκαετίας του ‘40 προέτρεπαν τους γονείς  να ντύνουν  τα αγόρια τους  στα ροζ  επειδή είναι ένα θερμό και εκφραστικό χρώμα και τα κορίτσια με ένα ήρεμο γαλάζιο.

Το ζήτημα αυτό έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις με γονείς και εκπαιδευτικούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στη Μεγάλη Βρετανία μάλιστα ξεκίνησε το 2008 μια καμπάνια, οι Pinkstinks ως αντίδραση στη ροζ χιονοστιβάδα  των μηνυμάτων που παίρνουν τα κορίτσια  μέσα από όλα τα είδη που απευθύνονται σε παιδιά, όπως τα παιχνίδια, τα ρούχα και τα ΜΜΕ.  Μέσα από τη δράση τους προσπαθούν να ανατρέψουν αυτήν την αντίληψη προωθώντας  αλλαγές σε προϊόντα που περιορίζουν τα κορίτσια σε αυτούς τους στερεοτυπικούς έμφυλους ρόλους. Όπως αναφέρουν στη διακήρυξή τους: «Το πρόβλημα δεν είναι ο κατακλυσμός με το ροζ χρώμα,   αλλά οι συμβολισμοί και οι συνδηλώσεις του καθώς κάτω από την ομπρέλα αυτή εντάσσεται οτιδήποτε προωθεί ένα στερεοτυπικό τρόπο  για να είσαι κορίτσι: χαριτωμένη, παθητική, κολλημένη με τη μόδα, τα ψώνια, τον καλλωπισμό.»

«Τι όμορφη που είσαι! Είσαι μια κούκλα.»

Το κοριτσάκι πρέπει να είναι όμορφο, να αγαπά το ροζ – με ή χωρίς κορδέλες,  λουλουδάκια. Γκλίτερ και καρδούλες, να φροντίζει τα παιδιά, να λατρεύει τα ψώνια. Αυτές είναι  μερικές από τις κοινωνικές παραδοχές για τα κορίτσια  που μεταφέρονται μέσω των παιχνιδιών.  Η κούκλα πρέπει να είναι σαν αυτήν ή αυτή σαν την κούκλα. Εξάλλου η συνηθέστερη φιλοφρόνηση σε κοριτσάκι είναι: «Τι όμορφη που είσαι! Είσαι μια κούκλα.», χωρίς συχνά να τονίζονται άλλα θετικά χαρακτηριστικά της (ακαδημαϊκά, αθλητικά, καλλιτεχνικά).

Πολύ συχνά, επίσης, ακούγεται το επιχείρημα ότι θα αγοράσω την  Barbie ή κούκλα τύπου  Barbie γιατί «Τα κορίτσια αγαπούν την Barbie». Δεν υπάρχουν και άλλες  γυναίκες που θα μπορούσαν να γίνουν κούκλες αντιπροσωπεύοντας ένα γυναικείο δυναμικό πρότυπο και να τις αγαπήσουν εξίσου τα παιδιά; Μήπως άθελά μας υποσκάπτουμε το μέλλον των κοριτσιών μας; Μήπως να το ξανασκεφτούμε την επόμενη φορά που θα πάμε σε κατάστημα παιχνιδιών;

Ας δούμε στη συνέχεια μερικά από τα χαρακτηριστικά των «κοριτσίστικων» παιχνιδιών.

Καταρχήν το ροζ κυριαρχεί στα παιχνίδια που διατίθενται στο εμπόριο για τα  κορίτσια. Σε γενικές γραμμές, σύμφωνα με τα ερευνητικά δεδομένα, τα παιχνίδια που απευθύνονται κυρίως στα κορίτσια έχουν σχέση με την ελκυστική εμφάνιση, την ανατροφή και τις δεξιότητες οικιακής φροντίδας. Τα περισσότερα «κοριτσίστικα» παιχνίδια μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε παιχνίδια πολυτελείας (διεγείρουν  τη φαντασία των κοριτσιών και τα εθίζουν σε μια ζωή σε συνθήκες ακραίας χλιδής), σε παιχνίδια οικιακής ευθύνης (αναπαράγουν στο παιχνίδι τις δουλειές του σπιτιού) και σε παιχνίδια διαπροσωπικών σχέσεων.

Πολλά από αυτά τα παιχνίδια ενισχύουν στερεότυπες αντιλήψεις για τους ρόλους των φύλων. Κλασικά παραδείγματα τέτοιων παιχνιδιών είναι αυτά που περιλαμβάνονται στα είδη νοικοκυριού, απευθύνονται κυρίως στα κορίτσια και δίνουν το μήνυμα ότι η οικιακή εργασία είναι παραδοσιακά γυναικεία υπόθεση. Τα παιχνίδια για κορίτσια  τα ενθαρρύνουν συνήθως να  κάθονται  και να παίζουν ήσυχα και όχι να συμμετέχουν  σε  παιχνίδια δράσης δίνοντας το μήνυμα ότι οι γυναίκες είναι καλύτερες σε απλές επαναλαμβανόμενες εργασίες. Επίσης, ορισμένα παιχνίδια διαπαιδαγωγούν τα κορίτσια να επιθυμούν μια ζωή σε συνθήκες πλούτου, ένα στυλ ζωής πολυτελείας,  συνθήκη που συχνά απέχει από την πραγματικότητα της ζωής που μπορεί να έχουν και μπορεί να είναι επιζήμιο για τη διαμόρφωση των στόχων της ζωής τους.

Παράλληλα διδάσκουν στα κορίτσια πόσο σημαντική είναι η εμφάνιση για την κοινωνική αποδοχή. Τα παιχνίδια αυτά προωθούν ένα συγκεκριμένο πρότυπο ομορφιάς. Η παγκοσμίου φήμης Barbie, είναι ένα πρότυπο ομορφιάς που δεν είναι αντιπροσωπευτικό των περισσότερων γυναικών, αλλά είναι κοινωνικά αποδεκτό. Παρόμοια πρότυπα προωθούν και άλλες  κούκλες, όπως η Bratz και οι καινούριες  Monster High (θυμίζουν δημοφιλείς ιστορίες με τέρατα και έχουν  σχετικά ονόματα, έχουν απίστευτα μακριά πόδια που προβάλλονται  από κοντές φούστες,  οι αναλογίες του σώματός τους είναι  πιο ρεαλιστικές από αυτές της Barbie ή της Bratz, αλλά εξακολουθούν να είναι απίστευτα λεπτές, με πολύ λεπτή μέση και  στήθος που προβάλλεται έντονα).

Τα κορίτσια μαθαίνουν ότι πρέπει να επιδιώξουν αυτό το τέλειο πρότυπο  ομορφιάς, ότι η ομορφιά είναι το βασικό συστατικό της γυναικείας  ταυτότητας και πρέπει να την κυνηγούν. Δεν υπάρχουν συνήθως κούκλες από άλλες φυλές, με άλλες αναλογίες, με αναπηρίες ή κάποιας άλλης ηλικίας. Η κούκλα Barbie  ή τύπου Barbie συνήθως συνοδεύεται με ποικίλα αξεσουάρ που έχουν σχέση με την εμφάνιση για να  τα χρησιμοποιούν τα παιδιά πάνω στην κούκλα και όχι για να τα χρησιμοποιεί η ίδια η κούκλα για κάποιο σκοπό. Είναι ένας συνδυασμός παιδικής αθωότητας και θηλυκότητας,  σύμφωνα πάντα με τις κυρίαρχες επιταγές της θηλυκότητας. Οι συσκευασίες των κοριτσίστικων παιχνιδιών έχουν παστέλ χρώματα και δείχνουν κοριτσάκια να παίζουν με τις κούκλες, να τις κρατούν, να τις κοιμίζουν, να τις βλέπουν κ.ά.

Το προβαλλόμενο ανέφικτο πρότυπο ομορφιάς μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες για τα νεαρά κορίτσια καθώς μπορεί να  συμβάλει στη δημιουργία νευρικής ανορεξίας.  Το ανησυχητικό είναι ότι η διάγνωση των διατροφικών διαταραχών γίνεται σε όλο και μικρότερες ηλικίες κοριτσιών.  Γενικά, τα “κοριτσίστικα” παιχνίδια επηρεάζουν αρνητικά την αυτοεικόνα των κοριτσιών,  την αυτοεκτίμησή τους και τις μελλοντικές προοπτικές τους στην προσωπική και στην επαγγελματική ζωή.

«Είσαι η μικρή μου πριγκίπισσα»

Δείτε τη χαρακτηριστική και εξαιρετικά δημοφιλή  αντίδραση ενός κοριτσιού 5 ετών  σε ένα κατάστημα παιχνιδιών Αναρωτιέται: «Γιατί όλα τα κορίτσια πρέπει να αγοράζουν πριγκίπισσες; Σε μερικά κορίτσια αρέσουν οι πριγκίπισσες, σε μερικά οι υπερ-ήρωες. Σε μερικά αγόρια αρέσουν οι πριγκίπισσες, σε μερικά κορίτσια οι υπερ-ήρωες»

Είναι δύσκολο να αποφύγεις την κοινωνικά κατασκευασμένη εικόνα της ροζ αβοήθητης πριγκίπισσας που περιμένει τον πρίγκιπα για να τη σώσει και να της χαρίσει χαρά και ευτυχία στα «κοριτσίστικα» παιχνίδια και στα υπόλοιπα  προϊόντα  που διατίθενται στο εμπόριο για τα κορίτσια (ρούχα και παπούτσια με  πριγκίπισσες, οδοντόβουρτσα, καλαθάκι για φαγητό, παιδικό σερβίτσιο, δωράκια σχετικά με πριγκίπισσες, ταπετσαρία  στο παιδικό δωμάτιο και χιλιάδες μικροαντικείμενα, πληθώρα επιλογών σε παιχνίδια με ροζ πριγκίπισσες).

Η καθημερινότητα πολλών κοριτσιών είναι εμποτισμένη με εμπειρίες μιας ροζ πριγκίπισσας καθώς τροφοδοτούνται  συνεχώς από τέτοια σεξιστικά προϊόντα και από πολλές πηγές. Έτσι, δεν είναι   δύσκολο για τα κορίτσια να εισέλθουν στους Λόγους του ετεροσεξουαλικού ρομαντισμού («και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλλίτερα»)  και της παθητικής θηλυκότητας. Η κυρίαρχη μυθολογία των ρομαντικών ετεροσεξουαλικών σχέσεων με το αίσιο τέλος που έχει μεγάλη κοινωνική αποδοχή υποδεικνύει στα κορίτσια να επενδύουν σε αυτήν καθώς είναι ο αποδεκτός τρόπος κατανόησης του κόσμου και της θέσης τους σε αυτόν.  Η ενίσχυση της παθητικής θηλυκότητας που τροφοδοτείται ταυτόχρονα μπορεί να παραπέμψει στη σεξουαλική διαθεσιμότητα και στη θυματοποίηση, γεγονός που ενισχύεται και από μηνύματα περί φυσικής αδυναμίας των κοριτσιών και κατά συνέπεια  μειωμένης αντίστασης. Πρόκειται για μια ζήτημα που δεν αφορά μόνον τα κορίτσια καθώς τροφοδοτεί και ενισχύει ταυτόχρονα  τον ηγεμονικό ανδρισμό των αγοριών.

Ευτυχώς που στην πραγματική ζωή υπάρχουν πολλές «σύγχρονες πριγκίπισσες» που κρίνουν απαραίτητο να μορφωθούν και να αποκτήσουν μια θέση στην αγορά εργασίας πριν παντρευτούν ή κάνουν το πρώτο τους παιδί, όλο και περισσότερο διαμορφώνουν τη δική τους ζωή έξω από δεσμευτικές παραδόσεις, διακανονισμούς και ιδανικά μοντέλα ζωής, έξω από τα έμφυλα στερεότυπα.

Η έρευνα  στους καταλόγους παιχνιδιών  από τον 20ο αιώνα μέχρι σήμερα μας δείχνει ότι τα παιδικά  παιχνίδια σε σχέση με το φύλο δεν ήταν  πάντα όπως είναι σήμερα. Στην στροφή του  20ου αιώνα  τα  ουδέτερα ως προς το φύλο παιχνίδια ήταν ο κανόνας  και ξανά στη δεκαετία του 1970.  Παρόμοιες τάσεις έχουν καταγραφεί και  στην έρευνα για τα  παιδικά ενδύματα.  Αλλά και μετά, το 1995, μόνο το 7% των παιχνιδιών που διατίθενται στην αγορά για τα κορίτσια  σχετίζονταν με πριγκίπισσες -πολύ μικρό ποσοστό σε σχέση με αυτό που βλέπουμε σήμερα. Τα κορίτσια δεν ονειρεύονταν πάντα να είναι πριγκίπισσες. Αυτός ο καταιγισμός με τις πριγκίπισσες είναι σχετικά πρόσφατο φαινόμενο και αντανακλά  -εν μέρει – την σύγχρονη στρατηγική μάρκετινγκ.

Πάντως ακόμα και οι γονείς που προσπαθούν να μεγαλώσουν αντισεξιστικά τα  παιδιά τους δύσκολα μπορούν να προστατέψουν τα κοριτσάκια από τη μανία για τις πριγκίπισσες του Disney. Αυτό όμως δεν ακυρώνει την αναγκαιότητα να δείχνουμε όλοι και όλες μεγαλύτερη υπευθυνότητα και ως καταναλωτές/τριες παιχνιδιών.

Δεν υπάρχει γονίδιο που δίνει στα αγόρια ειδικά ταλέντα στην κατασκευή, ούτε κανένα γονίδιο πριγκίπισσας

Αντίθετα, υπάρχουν μια σειρά από ευρέως διαδεδομένες πολιτισμικές αντιλήψεις και στερεότυπα για τα αγόρια και τα κορίτσια που διαμορφώνουν και ενισχύουν τις έμφυλες συμπεριφορές. Αυτά τα  στερεότυπα έχουν οδηγήσει τη βιομηχανία των παιχνιδιών να λάβει ένα παιχνίδι όπως το Lego, που  αρχικά είχε σχεδιαστεί ώστε να είναι ουδέτερο από άποψη φύλου και  στα τέλη του 1980 να το προωθεί εμπορικά ως παιχνίδι  αποκλειστικά για αγόρια. Μετά από συστηματική αγνόηση των κοριτσιών για πάνω από  δύο δεκαετίες, στέλνοντας το μήνυμα ότι τα παιχνίδια κατασκευών είναι μόνον για τα αγόρια, οι κατασκευαστές παιχνιδιών στράφηκαν ξανά τα κορίτσια δημιουργώντας νέες σειρές σε μια προσπάθεια να  τα ενθαρρύνουν στις κατασκευές. Η  αφθονία από  παθητικές πριγκίπισσες  στο μεταξύ είχε ανησυχήσει  ειδικούς,  γονείς και εκπαιδευτικούς.

Οι σειρές  Lego Friends και  GoldieBlox χρησιμοποιούν τα ίδια  στερεοτυπικά γυναικεία ροζ και παστέλ χρώματα και τις ίδιες δραστηριότητες που υπάρχουν και στα άλλα «ροζ» παιχνίδια, αλλά προσφέρουν ένα ευρύτερο φάσμα  δραστηριοτήτων και δυνατοτήτων για την ανάπτυξη δεξιοτήτων. Υπήρξε αρχικά κάποιος ενθουσιασμός για τις σειρές αυτές παιχνιδιών γιατί  έχουν τη δυνατότητα να προσελκύσουν κορίτσια και  γονείς που ενδεχόμενα θα απέρριπταν αυτά τα παιχνίδια κατασκευών. Υπάρχει όμως και έντονη κριτική γιατί έρχονται ξανά στο προσκήνιο των κατασκευών τα κορίτσια με ροζ θεματικές που ενισχύουν την αντίληψη ότι   τα κορίτσια έχουν  διαφορετικές ικανότητες, δεξιότητες και ενδιαφέροντά.  Στην πραγματικότητα μεγιστοποιούν το πρόβλημα που υποτίθεται ότι ελπίζουν να λύσουν.

Γιατί είναι σημαντικό να πάψει ο αυστηρός διαχωρισμός ανάμεσα σε αγορίστικα και κοριτσίστικα παιχνίδια;

Πρέπει ως κοινωνία να αποδομήσουμε  έμφυλα στερεότυπα,  όπως, ότι τα κορίτσια και τα αγόρια έχουν τελείως διαφορετικές ανάγκες και ενδιαφέροντα στο παιχνίδι. Σε μερικά αγόρια αρέσουν οι κατασκευές και άλλα θα ενθουσιάζονταν να παίζουν «σπιτάκια» αν τους δινόταν η ευκαιρία. Σε μερικά κορίτσια αρέσουν οι πριγκίπισσες αλλά και σε άλλα αρέσουν  οι υπερ-ήρωες. Υπάρχουν πολύ περισσότερες διαφορές μεταξύ των κοριτσιών  και μεταξύ των αγοριών  και ελάχιστες μεταξύ των δύο φύλων.  Είναι σημαντικό, επιπλέον, να προσέξουμε ότι πέρα από τα διαφορετικά μηνύματα που δίνουν διαφορετικοί τύποι παιχνιδιών για τους έμφυλους ρόλους, έχουν και διαφορετικό εκπαιδευτικό περιεχόμενο, γεγονός που έχει σχέση με την εκπαιδευτική επιτυχία και τις επαγγελματικές επιλογές αργότερα.

Υπάρχει ανάγκη για περισσότερα παιχνίδια σε ένα ευρύ φάσμα των χρωμάτων και με ποικιλομορφία θεμάτων,  τόσο για τα αγόρια, όσο και για τα κορίτσια. Επιπλέον, υπάρχει ανάγκη για δημιουργία καινοτόμων παιχνιδιών που θα ανατρέπουν τα έμφυλα στερεότυπα  και θα προσφέρουν εναλλακτικές λύσεις, όπως, επίσης, και οργανώσεων που θα προσπαθήσουν να αλλάξουν την υπάρχουσα κατάσταση και να προωθήσουν ουδέτερα ως προς το φύλο παιχνίδια.

* Καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ

Πηγή: tvxs

 

 

Share

Ρωσία: Νέα άθλια επίθεση από ομάδα ανδρών σε μέλη των Pussy Riot (βίντεο)

Επίθεση δέχθηκαν δύο μέλη του συγκροτήματος Pussy Riot από ομάδα ανδρών, στην πόλη Νίζνι Νοβγκορόντ της Ρωσίας.

Οι τρεις άνδρες επιτέθηκαν στην Ναντιέζντα Τολοκονίκοβα και τη Μαρία Αλιόχινα, πέταξαν σκουπίδια προς το μέρος τους και τις περιέλουσαν με πράσινη μπογιά φωνάζοντάς τους «πηγαίνετε στην Αμερική!» και εκτοξεύοντας πράσινο χρώμα από σύριγγες στα πρόσωπά τους.

«Πονάει! Γιατί το κάνετε αυτό;» είπε η Τολοκονίκοβα έχοντας στο πρόσωπο και τα χέρια της πράσινες κηλίδες χρώματος. «Δεν έχετε το δικαίωμα να μου κάνετε κακό. Σας παρακαλώ, μην το ξανακάνετε αυτό σε κανέναν άλλον», συμπλήρωσε.

YouTube Preview Image

 

Πηγή: Left

 

Share

Ομοφοβία και Ρατσισμός στα Ερτζιανά

της Μαρίας Λούκα

Θα μου πεις, εδώ η τρόικα τα χει στυλώσει με τις τράπεζες και τον ΟΟΣΑ, ο Κουφοντίνας έβγαλε βιβλίο, ο Κέρι με τον Λαβρόφ δεν τα βρήκαν για την Ουκρανία, έρχονται αυτοδιοικητικές εκλογές και εσύ ασχολείσαι με την ομοφοβία και τα δικαιώματα των lgbt  ανθρώπων; Η αλήθεια είναι ότι η οικονομική κρίση έχει καθηλωτική ισχύ, μονοπωλεί τον δημόσιο λόγο και συχνά τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων. Κάπου εκεί όμως μετατρέπεται και σε κρίση δημοκρατίας, όταν ξεκινάει η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και ενεργοποιείται ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα δικαιώματα δεν πρόλαβαν καλά καλά να κατοχυρωθούν.

Όσοι ακροατές έτυχε να συντονιστούν το πρωί της Τετάρτης στη συχνότητα 9,89 του ραδιοφωνικού σταθμού “Alpha radio” μάλλον κινδύνεψαν να τρακάρουν και σίγουρα τους χάλασε τη μέρα -αν δεν είχαν εύκαιρη μια λεκάνη- το ρατσιστικό παραλήρημα που άκουγαν. Οι δημοσιογράφοι Δήμος Βερύκιος και Δημήτρης Σταυρόπουλος στην εκπομπή «Οι Αντίθετοι» – ο τίτλος είναι μάλλον παραπλανητικός γιατί εφάπτονται πλήρως , όπως αποδείχθηκε στην ομοφοβική και μισαλλόδοξη ρητορική – με αφορμή τη δήλωση του συγγραφέα Αύγουστου Κορτώ ότι δεν πρόκειται να κατέλθει ως υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές, επιδόθηκαν σ’ ένα πρωτοφανές παραλήρημα ομοφοβίας που συνυπήρχε με το άγχος ανάδυσης μιας αφόρητης δυσωδίας τεστοστερόνης.

Οι δύο δημοσιογράφοι για ένα ολόκληρο τέταρτο επικεντρώθηκαν στον σχολιασμό του σεξουαλικού προσανατολισμού του συγγραφέα με εκφράσεις βγαλμένες από τους νταβατζήδες της Τρούμπας που βλέπαμε στις παλιές ελληνικές ταινίες, τύπου «Ήθελε και το δαχτυλάκι», «Παρθενοπόπη», «Η κυρία Αυγουστίνα». Μάλιστα είχαν μοιράσει τους ρόλους μεταξύ τους, με το Δήμο Βερύκιο να ενσαρκώνει το ιδεότυπο του μάτσο, βαρύ και λαϊκού άνδρα που «λέει τα πράγματα με τα’ όνομα τους» και τον Δημήτρη Σταυρόπουλο να του κάνει εμφανώς κοροϊδευτικές επισημάνσεις «ότι δεν είναι σωστές οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί» υπό τη διαρκή επωδό ότι ο ίδιος «δεν είναι γκέι». Στο τέλος βέβαια κατέληξαν και οι δύο ότι «ζούμε τη δικτατορία των γκέι».

Δεν είναι που τα media συχνά αναπαράγουν στερεοτυπικά τα lgbt άτομα, που παρουσιάζουν τη διαφορά ως καρικατούρα, που αντί να υπερασπίζονται τα πιο ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια, διαρρηγνύουν τους δεσμούς τους με  την κοινωνία και στοχεύουν στο φθηνό εντυπωσιασμό. Ούτε είναι που αυτό το απολιθωμένο όργανο, το ΕΣΡ , αντί να εποπτεύει την τήρηση των αρχών δεοντολογίας στα ΜΜΕ ασχολείται με τις φάρσες του Αποστόλη και ποινικοποιεί τα ομοφυλοφιλικά φιλιά… Ούτε καν οι θεωρίες της Σχολής της Φρανκφούρτης για την «αυταρχική προσωπικότητα» ως θεμέλιο του εκφασισμού της κοινωνίας ή τα κλασσικά ψυχαναλυτικά σχήματα για την επίδειξη της επιθετικής αρρενωπότητας ως δείγμα σεξουαλικής καταπίεσης… Είναι, ρε γαμώτο, που ο σκοταδισμός καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο σ’ αυτή την πόλη, ακόμα κι απ’ αυτούς που θεωρητικά υπηρετούν την αλήθεια και το φως.

Για το κλείσιμο δανείζομαι την απάντηση από την προσωπική σελίδα στο facebook του ίδιου του Αύγουστου Κορτώ, ακομπλεξάριστα με ευστροφία και χιούμορ: «Ιδέα για χοντρό γέλιο. Τραβάμε ένα κάρο αγωγές στον Alpha για το ντελίριο του Βερύκιου, και με τα φράγκα που θα μας επιδικάσουν κάνουμε το πιο γαμάτο Gay Pride ever.»

Πηγή: vice

 

Share

Περί θεών και ανθρωπίνων γεννητικών οργάνων

της Ναθανίν Αρμανιάν*

«Αν κατά τη διάρκεια σεισμού ένας άνδρας, που μένει στον δεύτερο όροφο, πέσει στον πρώτο, όπου μένει μια γυναίκα, το παιδί που θα αποκτήσουν θα είναι νόμιμο ή όχι;». Δεν είναι κακόγουστο αστείο, αλλά μια από τις περιβόητες απορίες τις οποίες προσπάθησαν να λύσουν, περισσότερο ή λιγότερο επιτυχώς, οι θεράποντες της ισλαμικής πίστης. Πρόκειται για διαστροφική ιδέα που επιμένει να αντιμετωπίζει κάποιους ανθρώπους (τις γυναίκες) σαν άβουλα σεξουαλικά αντικείμενα στην υπηρεσία κάποιων άλλων, των ανδρών, οι οποίοι θεωρούνται ομάδα άδολων εν δυνάμει βιαστών.

Την εμμονή των μονοθεϊστικών θρησκειών με τη σεξουαλική πράξη βλέπουμε και στην Ισπανία μεταξύ όσων αδιαφορούν για την τραγωδία που βιώνουν εκατομμύρια χριστιανοί, απελπισμένοι εξαιτίας της στέρησης των δικαιωμάτων τους, και όσων επιμένουν να μάθουν με ποιον σηκώνονται οι άνθρωποι κάθε πρωί. Ανίκανοι να προσφέρουν την παραμικρή λύση στις εξώσεις, την ανεργία ή την καταλήστευση των συντάξεων των εργαζομένων, βγάζουν από τα προϊστορικά μπαούλα απολιθωμένες συνταγές για τους «ασθενείς» από ομοφυλοφιλία, η οποία θεραπεύεται, όπως και η υπέρταση. Ψευτογιατροί που αγνοούν τον όρκο του Ιπποκράτη, τον ανείπωτο πόνο που προκαλεί μια τέτοια νοοτροπία σε ανθρώπους με τον εν λόγω σεξουαλικό προσανατολισμό και οδηγεί χιλιάδες από αυτούς στον αποκλεισμό, την αυτοκτονία, τα βασανιστήρια ή την ποινή του θανάτου.

Η σημασία των γεννητικών οργάνων είναι τέτοια ώστε αναφέρεται ότι η συμμαχία του Αβραάμ και της φυλής του με τους θεούς σφραγίστηκε με την περιτομή (Γένεσις, 17). Οι μουσουλμάνοι, παρά τη σιωπή του Κορανίου σχετικά με το θέμα, υποβάλλουν τα αγόρια σε ό,τι η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί «παραβίαση της σωματικής ακεραιότητας των παιδιών». Στις αρχαίες περσικές ή ινδικές θρησκείες, από τον ζαρβανισμό και τον μιθραϊσμό μέχρι τον μαζδαϊσμό, τον βουδισμό και τον μανιχαϊσμό, στις οποίες η σεξουαλικότητα στερείται την ανάλογη σημασία, δεν υπάρχει αυτή η μέθοδος –πιθανό σημάδι εθνικής διάκρισης, το οποίο, παραδόξως και αντίθετα με άλλους λαούς, δεν γινόταν στο πιο ορατό μέρος του σώματος, το πρόσωπο.

Το γεγονός ότι ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι μαστίζονται από την πείνα, 2,6 εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο από την ίδια αιτία (παρά την υπόσχεση ότι θα γεννιόντουσαν με ένα καρβέλι κάτω από τη μασχάλη), 66 εκατομμύρια από αυτά τα πλάσματα, που «συνελήφθησαν και γεννήθηκαν», πηγαίνουν νηστικά στο σχολείο ή 45 εκατομμύρια ψυχές έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους μέσα στον πόλεμο και την απελπισία με τα πόδια και την καρδιά κομμάτια δεν αποτελεί πρόβλημα για τους θρησκευτικούς μας ηγέτες, οι οποίοι είναι υπερβολικά απασχολημένοι με το νοσηρά ελκυστικό θέμα της σεξουαλικότητας των πιστών. Είναι θέματα που δεν τους αφορούν, μάλιστα συμμετέχουν στο γλέντι, που οργανώνεται στην άλλη πλευρά, μοιράζοντας με τον εκάστοτε Καίσαρα και στο όνομα του Θεού ό,τι ανήκει στους απόκληρους.

Επί αιώνες παρουσιάζονταν ως θεματοφύλακες της ηθικής, εφόσον λίγοι γνώριζαν ότι τα ιερά κείμενα διατάσσουν τον βιασμό των παρθένων γυναικών αιχμαλώτων πολέμου, παραδείγματος χάρη, ή ότι πολλοί άγιοι άνδρες επιδίδονταν στην παιδεραστία, εφόσον παντρεύονταν μικρά κορίτσια ή ιδιοποιούνταν παιδικά σώματα στα υπόγεια των ναών.

Η θρησκευτική επίθεση, της οποίας γινόμαστε σήμερα μάρτυρες, είναι αντίδραση στην –αναπότρεπτη ίσως– απώλεια της ηθικής αυθεντίας την οποία απολάμβαναν επί αιώνες οι θρησκευτικοί θεσμοί (βλ. Η διαστροφή του κλήρου).

Φύλο: εξουσία και έλεγχος

Οι μονοθεϊστικές θρησκείες –αυτά τα συστήματα φαντασιακών πεποιθήσεων σχετικά με το σύμπαν και τον άνθρωπο– είναι ολοκληρωτικά δόγματα: γεννήθηκαν σε μικρές κοινότητες για να επιβάλουν την τάξη στην ομάδα. Στην περίπτωση του ιουδαϊσμού και του Ισλάμ καθοριστική υπήρξε η έλλειψη τροφής στον περιβάλλοντα χώρο, με αποτέλεσμα όλες οι όψεις της ζωής των μελών της ομάδας να ελέγχονται από την εξουσία. Στην περίπτωση του χριστιανισμού η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι αυτός αναπτύχτηκε στη Δύση της αφθονίας.

Στις ερήμους της Εγγύς Ανατολής οι πνευματικοί ηγέτες –όλοι άνδρες– αρνήθηκαν να μοιράσουν τους πόρους στον πληθυσμό, καθαγίασαν την πείνα (μαζί με τη νηστεία), δικαίωσαν την ανισότητα των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων –μεταξύ των φύλων, των εθνικών και θρησκευτικών ομάδων κ.λπ.– με την άδεια του Θεού, ο οποίος ευνοούσε κάποιους, ενώ εκδήλωνε τη δυσαρέσκειά του σε κάποιους άλλους. Στη συνέχεια, για να αποτρέψουν την εξέγερση των καταπιεσμένων, χρησιμοποίησαν τον τρόμο, το φύλο και τη σεξουαλικότητα ως εργαλεία χειραγώγησης και το έκαναν με τέτοια επιδεξιότητα ώστε τα θύματα να γίνουν οι κύριοι υπερασπιστές των θυτών.

Ο τελετουργικός έλεγχος του τι, πότε ή πού θα φάει, θα πλυθεί ή θα επιδοθεί κανείς στη σεξουαλική πράξη, ο οποίος προηγουμένως αποσκοπούσε στη διασφάλιση της επιβίωσης, της ειρήνης μέσα στην ομάδα και στην κατοχύρωση της εξουσίας μιας κάστας, έχει καθιερωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην αμφισβητείται ούτε σήμερα.

Η παρωχημένη λογική

Η απαγόρευση της άμβλωσης, της βρεφοκτονίας και της ανδρικής ομοφυλοφιλίας αποτελούσε παλαιότερα μέρος της πολιτικής υπέρ των γεννήσεων σε κοινωνίες που είχαν αποδεκατιστεί από πολέμους, ασθένειες ή λιμούς. Το γεγονός ότι το Ισλάμ και ο ιουδαϊσμός επιτρέπουν την άμβλωση, όταν η κύηση θέτει σε κίνδυνο τη ζωή της μητέρας, ανταποκρίνεται σε έναν απλό υπολογισμό: αν σωθεί η μητέρα, μπορεί να δώσει και άλλα παιδιά στην ομάδα, ενώ, αν σωθεί το παιδί, δεν είναι σίγουρο ότι θα ζήσει πολλά χρόνια. Οι απώλειες θα ήταν δύο. Οι διώξεις κατά των ομοφυλοφίλων επίσης πέρασαν από στάδια. Παραδείγματος χάρη, όταν το Ισλάμ επικράτησε στη εύφορη γη της Βαβυλώνας, της Περσίας ή της Ινδίας, ανέχτηκε αυτή τη σεξουαλική επιλογή. Στο Ιράν τον 16ο αιώνα υπήρχαν τα amard-jane (οίκοι «μη ανδρών»), δημόσια πορνεία που, με την καταβολή φόρου, πρόσφεραν τρυφερότητα και σαρκικό έρωτα σε άλλους άνδρες. Αναμφίβολα το ταμπού της παρθενίας των κοριτσιών αύξανε την πελατεία τους. Ανήκουν στην εποχή που στις Χίλιες και μία νύχτες εμφανίζονται διηγήσεις ομοφυλοφιλικού έρωτα, τόσο ανδρικού όσο και γυναικείου.

Η εμμονή με τον έλεγχο των υπηκόων πιστών ήταν τέτοια ώστε όρισαν ότι ένας άνδρας έπρεπε πρώτα να παντρεύεται μια χήρα ή μια διαζευγμένη μεγαλύτερή του, επιφορτισμένη με τη φροντίδα διαφόρων παιδιών, παρά μια όμορφη νεαρή που είχε χάσει την «αθωότητά» της κατά παράβαση των κανόνων και των «αξιών» υπακοής και υποταγής στους άνδρες της εξουσίας. Στη μορφή της Μαρίας, μητέρας του Ιησού, η γυναικεία παρθενία μυθοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε η γυναίκα όχι μόνο αποτελεί πρόκληση για την ανατομική υλικότητα, αλλά παραμένει παρθένα (αν και με τη μεταφορική έννοια) και μετά τον τοκετό. Γνωρίζετε πόσα εγκλήματα τιμής διαπράττονται προς δόξα της κατοχής του εν λόγω υμένα; Αν ο βασικός λόγος για να διατηρηθεί η παρθενία των κοριτσιών (και η απαγόρευση της μοιχείας) ήταν η διασφάλιση της πατρότητας των ανδρών επί των απογόνων τους, σήμερα η εξέταση DNA παρουσιάζεται ως πλήγμα κατά της λογικής και των κανόνων τους οποίους υπερασπίζονται οι φανατικοί.

Η κυριαρχία στη σεξουαλικότητα του ατόμου είναι κυριαρχία στο ίδιο το άτομο. Συνεπώς η συσχέτιση της σεξουαλικής πράξης με τη ντροπή, την αμαρτία και το σφάλμα το μετατρέπει σε εύθραυστο ον, κατάλληλο για χειραγώγηση και υποταγή.

Δεδομένου ότι η επιστήμη έχει καταρρίψει τα θέσφατα, τα οποία υπερασπίζονταν (πότε και πώς εμφανίστηκε η ζωή, η θέση της Γης στο πλανητικό μας σύστημα κ.λπ.), το μόνο που μένει υπό την κυριαρχία τους είναι υποκειμενικά ζητήματα, όπως η σεξουαλικότητα, για τα οποία επίσης δεν μάντεψαν σωστά, διαφορετικά σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της υφηλίου θα έπρεπε να είχαν μείνει τυφλοί από «αυτοϊκανοποίηση» εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Παραμένουν ενεργοί –αν και με τρόπο συγκαλυμμένο– στην πολιτική ζωή παραβιάζοντας τη δημοκρατική αρχή του διαχωρισμού θρησκείας και κράτους.

Επειδή τους λείπει ένα βιώσιμο πρόγραμμα για να λύσουν τα σοβαρά προβλήματα της ανθρωπότητας, ζητούν από τον κόσμο να απαρνηθεί την απόλαυση και την ευτυχία «εδώ» με την υπόσχεση ότι θα τη βρει «εκεί». Γι’ αυτό τους ενοχλεί κάθε εκδήλωση αγάπης για τη ζωή: η μουσική, ο χορός, τα φωτεινά χρώματα (η ενδυμασία των πιστών μουσουλμάνων και τα ράσα των μοναχών, γυναικών και ανδρών), η σεξουαλικότητα με σκοπό την ευχαρίστηση κ.λπ.

Καθώς ανήκουν στην οικονομική και πολιτική εξουσία, αποσπούν με τα κηρύγματά τους τη δημόσια προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.

Σε αυτή τη λογική εντάσσεται η υπεράσπιση της παραδοσιακής οικογένειας: του κοινωνικού πυρήνα που βασίζεται στον νόμο του ισχυρού, στους έμφυλους ρόλους κυριαρχίας και υποταγής που ορίζουν τη δομή μιας ταξικής κοινωνίας, οικοδομημένης στα ίδια θεμέλια. Αυτοί οι φανατικοί, που εναντιώνονται στη σεξουαλική αγωγή, είναι απολογητές του πατριαρχικού πολιτισμού, «παντρέψου και υποτάξου» (βλ. Το κερασάκι μπούνκγκα-μπούνγκα ), μετά εγκαταλείπουν στην τύχη τους τις εγκυμονούσες έφηβες για να γεννήσουν στην όποια θλιβερή αποθήκη, να πεθάνουν στον τοκετό ή τα παιδιά τους να πυκνώσουν τις γραμμές των παιδιών του δρόμου, τέλειο δέλεαρ για τους παιδόφιλους και τους εμπόρους ανθρώπων.

Η μάχη για μια κοσμική κοινωνία είναι πρωταρχική για την πρόοδο και για έναν δίκαιο κόσμο. Οι άθεοι και οι προοδευτικοί πιστοί έχουν πολλή δουλειά ακόμη!

 

*Nazanín Armanian. Άφησα τη μισή μου ζωή στην πατρίδα μου, την Περσία, και όταν προσγειώθηκα σε αυτή τη χερσόνησο που με δέχτηκε –προσφιλή αφετηρία διεκδίκησης για ψωμί και ειρήνη για όλους– άρχισα να ασκώ την παράξενη τέχνη του εξόριστου: να γνωρίζω, να μαθαίνω, να θαυμάζω, να μεταβιβάζω, να αποκαλύπτω και να καταγγέλλω, τα τελευταία χρόνια να επωφελούμαι από τη διδασκαλία στο πανεπιστήμιο, από τα μέσα επικοινωνίας και από μια δωδεκάδα βιβλία, όπως Τα ρουμπαγιάτ του Ομάρ Καγιάμ (Robaiyat de Omar Jayyam, DVD, 2004), Κουρδιστάν, η ανύπαρκτη χώρα (Kurdistán, el país inexistente, Flor del Viento, 2005), Ιράκ, Αφγανιστάν και Ιράν, 40 απαντήσεις στη σύγκρουση της Εγγύς Ανατολής (Irak, Afganistán e Irán, 40 respuestas al conflicto de Oriente Próximo, Lengua de Trapo, 2007) και Το Ισλάμ χωρίς πέπλο (El Islam sin velo, Bronce, 2009).

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: El Público, 27-1-2014

 

 

Share

Αφορισμένα φιλιά

Φωτογραφία: poustiriot.blogspot.gr

του Ζακ Κωστόπουλου

Θεοφάνεια 2014. Πειραιάς: Την ώρα που ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ρίχνει τον σταυρό, μια ομάδα lgbt ακτιβιστών και ακτιβιστριών αντάλλαξαν ομόφυλα φιλιά, κρατώντας rainbow σημαίες και μοιράζοντας flyer που έγραφε: «Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ #PoustiRiot», ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στις ομοφοβικές δηλώσεις του Σεραφείμ.

Δεν ήμουν παρών στη δράση αυτή, το παρακολούθησα όπως και ο περισσότερος κόσμος μέσα από τα social media και τον σχετικό πανικό που ακολούθησε με δημοσιεύματα, αναρτήσεις και σχόλια που είτε επαινούσαν, είτε κατέκριναν την δράση.

Οι επικρίσεις μιας τέτοιας δράσης φυσικά και ήταν αναμενόμενες και στις περισσότερες των περιπτώσεων ούτε καν πρωτότυπες.

«Προκαλούν», «Βλέπουν και μικρά παιδιά», «Είναι άστοχη και άσχετη με τον χώρο και το μυστήριο», «Είναι ασέβεια προς την Εκκλησία»  και άλλα.

Α, όλα κι όλα, η αλήθεια να λέγεται: προκαλούν! Κι εγώ θυμάμαι μια φορά που είχα πάει στην ανάσταση, με το που πάει δώδεκα, αρχίσανε όλοι φιλιά, αγκαλιές και κακό. Η αλήθεια είναι πως ταράχτηκα! Έπρεπε όλοι να φιληθούν ταυτόχρονα, εκείνη την ώρα, μπροστά μου και να μου πετάνε στην μούρη το τι κάνουν στο κρεβάτι τους; Αμάν, φτάνει πια με τις ασέβειες, ε;

Ή μήπως όχι…

Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Καταρχήν, σοβαρά τώρα, εγώ δεν είδα τίποτα το προκλητικό και καμία ασέβεια. Το συμβάν έγινε σε δημόσιο χώρο και ήταν μια ειρηνική διαμαρτυρία απέναντι σε έναν Μητροπολίτη που με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης, απειλούσε με αφορισμούς τους βουλευτές και βουλευτίνες που θα το ψηφίσουν και περιέγραψε την ομοφυλοφιλία «ως παρά φύσιν εκτροπή η οποία δεν παρατηρείται ούτε στα ζώα» και είπε πως οι γκέι «συνδυάζουν τον δυναμισμό του άντρα με την μοχθηρία της γυναίκας», δίνοντας έτσι και ένα τόνο μισογυνισμού στο ομοφοβικό του παραλήρημα.

Αντίθετα, βρίσκω ιδιαίτερα προκλητικό εκπρόσωπος ενός θρησκευτικού δόγματος που ευαγγελίζεται την αγάπη, να επιδίδεται σε ρητορική μίσους θεωρώντας πως μπορεί να παρεμβαίνει σε θέματα που είναι πολιτικά και δεν αφορούν την εκκλησία, με το έτσι θέλω και χωρίς να έχει αντίλογο ή συνέπειες. Για να μην αναφέρω εδώ και τον αντιρατσιστικό νόμο που στο αρχικό του σχέδιο ήθελε τους ιεράρχες πάνω και πέρα από τον νόμο, έτσι ώστε να μην μπορούν να διωχθούν για ρητορική μίσους. Αλλά μάλλον αυτό δεν είναι της παρούσης. Άλλη φορά.

Όσο για τα παιδιά – αθώα αγγελούδια – θύματα της γκέι προπαγάνδας, που κινδυνεύουν να πάρουν το στραβό το δρόμο αν μας δουν να φιλιόμαστε, ένα έχω να πω: αν η σεξουαλική ταυτότητα είναι κάτι που μπορούμε να μεταλαμπαδεύσουμε, εμείς δε θα υπήρχαμε γιατί θα είχαμε πέσει θύματα της «στρέιτ προπαγάνδας».

Δεν καταλαβαίνω γιατί για τα «μικρά παιδιά που παρακολουθούν»  είναι προτιμότερο να διδάσκονται το μίσος. Θεωρώ σχεδόν εγκληματικό να διδάσκονται τα παιδιά τυφλή πίστη σε παπάδες, σαν τον Σεραφείμ καλή ώρα, που θα τους υπαγορεύουν ότι οφείλουν να μισούν οτιδήποτε το διαφορετικό, ξένο ή μακριά από τις κοινωνικές νόρμες. Γενικά είναι τουλάχιστον τραγικό να θεωρούμε «φυσιολογική» την τυφλή πίστη και όχι την αγάπη. Γιατί ένα φιλί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, δεν είναι τίποτα άλλο από αγάπη. Και στο κάτω κάτω, είναι προτιμότερο να δηλητηριάζονται τα παιδιά με μίσος από το να δουν ένα ομόφυλο φιλί; Να δουν ότι υπάρχουν και αυτά τα ζευγάρια, υπάρχει και αυτή η αγάπη και έχει χώρο να εκφράζεται δημόσια;

Άσε που κανείς δεν σκέφτεται ότι ανάμεσα στα παιδιά που παρακολουθούν, σίγουρα υπάρχουν και κάποια που μπορεί να έχουν διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου. Και ενώ αποζητούν αποδοχή και αγάπη, θα ακούν τον κάθε Σεραφείμ να τα αποκαλεί ανώμαλα, ανάξια αγάπης και σεβασμού, καταστρέφοντας (ίσως και ανεπανόρθωτα) την αυτοεκτίμηση τους και πείθοντας τα πως είναι λάθη της φύσης. Θα άφηνες έναν υποβολέα να λέει στο παιδί σου ότι είναι ανώμαλο και ότι θα καεί στην κόλαση; Εγώ όχι.

Πάνε σχεδόν 40 χρόνια από όταν η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρία αφαίρεσε από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών την ομοφυλοφιλία (το 1973), κάτι που το 1990 ασπάστηκε και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Παρόλα αυτά, στο ξημέρωμα του 2014, ο μεσαίωνας βασιλεύει στην Ελλάδα. Και όπως πάντα, στον σκοταδισμό πρωταγωνιστής είναι η εκκλησία. Στην Ελλάδα της κρίσης, της κοινωνικοπολιτικής κρίσης, η συνολική και η συλλογική χειραφέτηση δείχνει να’ ναι μονόδρομος. Ας χωνέψουμε λοιπόν σαν κοινωνία ότι τα lgbt άτομα δεν είμαστε ούτε άρρωστες, ούτε ανώμαλοι, ούτε ψυχικά διαταραγμένοι, αλλά ισότιμα μέλη της και ενεργοί πολίτες και πολίτισσες, που θα έπρεπε να έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλες και όλους.

Προς αυτή την κατεύθυνση λοιπόν κινούνται τέτοιου είδους δράσεις. Δράσεις που διεκδικούν την ορατότητα, την ισότητα. Δράσεις αντίδρασης στο σκοτάδι και την μισαλλοδοξία, δράσεις αγάπης.

Έτσι λοιπόν, αν θεωρείς ένα φιλί ανώμαλο, αν θεωρείς τα lgbt άτομα άρρωστα και ανάξια σεβασμού και αγάπης, αν διδάσκεις πως επειδή είμαι γκέι είμαι λιγότερο από άνθρωπος, με προκαλείς. Και εφόσον με προκαλείς θα αντιδράσω. Και κάθε τέτοια ειρηνική αντίδραση που διεκδικεί την ορατότητά μας και την ισότητα μόνο μπράβο αξίζει.

Ας πούμε λοιπόν ναι στα φιλιά και όχι στο μίσος.

Πηγή: tvxs

 

Share

Η γυναίκα του Καίσαρα – Άσχετο;

της Σίσσυς Βωβού

Μα πώς την λέγανε αυτή τη γυναίκα του Καίσαρα επιτέλους, που μετά από δύο χιλιάδες χρόνια μαθαίνουμε ακόμα πώς έπρεπε να φαίνεται και δεν έχουμε μάθει το όνομά της; Παλιά και καινούρια η συνήθεια. Εδώ μέχρι πρόσφατα στα ελληνικά χωριά ξέραμε τη Θανάσαινα, την Δημήτραινα, την Λευτέραινα, δεν έφτανε δηλαδή που έπαιρνε το επίθετο του ανδρός της όταν παντρευόταν, έπαιρνε και το όνομά του όταν γένναγε το πρώτο παιδί. Τέλος πάντων, την περί ης ο λόγος Καισαρίνα την λέγανε Καλπουρνία, σας βεβαιώνω, γιατί έψαξα στο ίντερνετ.

Και τι θέλουν όλοι αυτοί που γράφουν κάθε τόσο για την γυναίκα του Καίσαρα, δηλαδή για την Καλπουρνία; Φαντάζομαι, θέλουν να δείξουν και κάποιες ιστορικές γνώσεις, ή τέλος πάντων να ανασύρουν από τα βάθη της ιστορίας κάτι για τη συζυγική πίστη, που είναι το άπαν της ηθικής. Αναφέρουν ότι ναι μεν ήταν τίμια αυτή η γυναίκα, δηλαδή δεν κεράτωνε τον άντρα της (πράγμα που θα αμφισβητούσαν οι δικές μου πληροφορίες αλλά ας μην την εκθέσω μετά από δύο χιλιάδες χρόνια), αλλά θα έπρεπε και να φαίνεται ότι δεν τον κεράτωνε. Κάθε φορά που αμφισβητείται ένας άνθρωπος γιατί είναι πλούσιος, όπως γράφτηκε τελευταία για κάποιους βουλευτές και βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί έχει διαπλοκές, όπως γράφτηκε για τον πρώην πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ, ή για άλλους λόγους, αρχίζει η συζήτηση για την γυναίκα του Καίσαρα. Και όλοι αυτοί που γράφουν δεν προβληματίζονται καν πώς λεγόταν αυτή η γυναίκα, αλλά ακόμα το να συγκρίνεις έναν άνδρα με μια γυναίκα, έστω και μιας άλλης εποχής, και την ηθική της, ίσως να παραπέμπει και σε άλλες σκέψεις, που δεν συνάδουν με την τρέχουσα θεωρούμενη ορθή σεξουαλικότητα, την οποία προφανώς οι εν λόγω συγγραφείς εξαίρουν.

Τέλος πάντων και επί του προκειμένου, ο Ιούλιος Καίσαρας ήθελε να χωρίσει την Καλπουρνία και της έκανε μια σκηνοθεσία, έστειλε δηλαδή στους κοιτώνες της έναν κύριο της εποχής που είχε φροντίσει να τον δουν κάποιοι μάρτυρες και μετά την κατηγόρησε ότι έχει εραστή, την πήγε στο δικαστήριο για να την χωρίσει επειδή ήδη είχε κανονίσει την πορεία του και εκείνη αθωώθηκε γιατί το δικαστήριο αποφάσισε ότι η Καλπουρνία είναι «τίμια». Ο Καίσαρας στη συνέχεια επέμεινε ότι δεν έπρεπε μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται, για να σώσει τέλος πάντων την αξιοπιστία του. Έτσι, η Καλπουρνία ήταν εκείνη που μέχρι τέλους ήταν δίπλα του (δεν αφήνεις εύκολα έναν Καίσαρα, μην κοροϊδευόμαστε) και που του είπε για τους κακούς οιωνούς την ημέρα που ήταν να πάει στη Σύγκλητο (παροτρύνοντάς τον να μην πάει) όπου δολοφονήθηκε από πλήθος ανδρών που είχαν κάνει συνωμοσία, συμπεριλαμβανομένου του Βρούτου.

Και τι ήταν ο Βρούτος; Άλλο μπέρδεμα, που μας πάει όχι στο τι πρέπει να είναι ή να φαίνεται η γυναίκα του Καίσαρα, αλλά στο τι ήταν ο Καίσαρας. Ο Καίσαρας λοιπόν ήταν και πολύ εραστής. Διαβάζουμε στην Wikipedia:

Πέρα από την υπόνοια ομοφυλοφιλίας στην σχέση του με τον βασιλιά της Βιθυνίας Νικομήδη -που ο Σουητώνιος την αναφέρει ως μοναδική φήμη τέτοιας μορφής αλλά επιμένει σ΄αυτήν με προφανή ευχαρίστηση- ο Καίσαρ υπήρξε ακαταπόνητος εραστής. Κατά τον Σουητώνιο πάντα, είχε σχέσεις με πολλές γυναίκες μεταξύ των οποίων και με τις συζύγους του Κράσσου και του Πομπήιου. Πάνω απ’ όλες αγάπησε την Σερβιλία, την μητέρα του Βρούτου -για την οποία ελέχθη ότι του εξέδιδε την κόρη της Τερτία, σύζυγο εν συνεχεία του αρχισυνωμότη Γάιου Κάσσιου- και την Κλεοπάτρα. Η δράση ήταν τόση που όταν τέλεσε θρίαμβο για την κατάκτηση της Γαλατίας, οι στρατιώτες του τραγουδούσαν «Πολίτες, κλειδώστε τις γυναίκες σας, γιατί έρχεται ο φαλακρός μοιχός».

Η ερωτική σχέση του Καίσαρα με την μητέρα του Βρούτου Σερβιλία κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης του Βρούτου αμφισβητήθηκε από ορισμένους συγγραφείς αλλά ο Σουητώνιος είναι κατηγορηματικός: «Ο Καίσαρ αγάπησε περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα την Σερβιλία, μητέρα του Βρούτου». Ο δε Πλούταρχος είναι ακόμη πιο κατηγορηματικός και δίνει λεπτομέρειες. Η δε άποψη των αρχαίων συγγραφέων ενισχύεται από την φροντίδα του Καίσαρα για τον Βρούτο που είδαμε κατά την μάχη των Φαρσάλων, και από την εν συνεχεία προώθησή του σε αξιώματα, με τελευταίο αυτό του πραίτωρα.

Η ψυχολογική κατάσταση του Βρούτου ήταν δεινή. Η οικογενειακή παράδοση τον βάραινε αφόρητα. Όταν πήγαινε στο πραιτώριο έβρισκε στο άγαλμα του μεγάλου προγόνου του Λεύκιου Βρούτου επιγραφές που έλεγαν «Κοιμάσαι, Βρούτε» και «Δεν είσαι Βρούτος». Υπήρχε επίσης το μίσος προς τον διαφθορέα της μητέρας του -που τον είχε κάνει να μη ξέρει αν είναι ένας Βρούτος ή ένας νόθος- και, όπως διαδιδόταν, και της αδελφής του. Ο Κάσσιος θεώρησε απαραίτητη την σύμπραξη του Βρούτου, κατόρθωσε να τον παροξύνει και τον μύησε στην συνωμοσία.

Με λίγα λόγια, γιατί θα πρέπει να ενδιαφέρεται κάποιος το 2013 για το τι ήταν ή φαινόταν η γυναίκα του Καίσαρα, χωρίς καν να ενδιαφερθεί για το όνομά της και δεν βρίσκει άλλα, πιο σύγχρονα και αξιόπιστα παραδείγματα; Ή έστω, αν θέλουν να πάνε τόσο πίσω για να δείξουν ιστορικές γνώσεις, να μας πουν για τον ίδιο τον Καίσαρα ή για τις γυναίκες του Κράσσου και του Πομπήιου, οι οποίες κεράτωναν τους συζύγους τους με τον Καίσαρα. Αντ’ αυτού βρήκαν να ξεσπάσουν στην καημένη την Καλπουρνία για να στηλιτεύσουν κάτι που θεωρούν ότι αξίζει να στηλιτευθεί;

Μήπως απλώς τους εξιτάρει η «ηθική» της διαχρονικής συζύγου για να καλύψουν πίσω από αυτήν τις δικές τους πομπές, ή απλώς υποσυνείδητα θέλουν να ξαναφέρουν τις παλιές ηθικές διδασκαλίες, έτσι για να μην ξεχνάμε την πατριαρχία; Απλώς αναρωτιέμαι, και ίσως όλο αυτό να είναι άσχετο.

 

Share

Πώς τα ΜΜΕ κρέμασαν τις γυναίκες το 2013

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

«Τόσος δρόμος που δεν έχουμε ακόμα διαβεί» είναι ο τίτλος με τον οποίο το περιοδικό Time δημοσίευσε ένα βίντεο που απαριθμεί πολλές σεξιστικές επιθέσεις εναντίων γυναικών σε διάφορα ΜΜΕ. Το βίντεο είναι έργο της αμερικάνικης οργάνωσης The Representation Project, που έχει ως στόχο την καταπολέμηση των σεξιστικών στερεοτύπων, μέσα από διάφορες πρωτοβουλίες.

Στην αρχή παρουσιάζονται τα θετικά βήματα του χρόνου που σε λίγο εκπνέει, όπως την προβολή της νεαρής Μαλάλα, την παρουσία γυναικών σε καίριες θέσεις στην τηλεόραση, μπροστά και πίσω από τις κάμερες, την εφαρμογή του τεστ Μπέχτνελ στη Σουηδία που ξεμπροστιάζει τις σεξιστικές ταινίες κ.ά.

Στη συνέχεια όμως, ακολουθούν μια σειρά από παραδείγματα που διαπνέονται από έναν βαθύ μισογυνισμό, αναδεικνύοντας ότι στην τελική δεν έχουν αλλάξει και τόσα πολλά. Διαφημίσεις γνωστών εταιρειών, όπως η Fiat και η Ford, η χρήση του Photoshop που μετατρέπει αληθινές γυναίκες σε αψεγάδιαστες φωτογραφίες, το έργο καλλιτεχνών όπως η Miley Cyrus, το τραγουδάκι στην τελετή των Όσκαρ περί βυζιών, καθώς και αποσπάσματα δηλώσεων και ατάκες δημοσίων προσώπων είναι μερικά από αυτά.

Προφανώς, το βίντεο προέρχεται από / αναφέρεται στην αμερικάνικη κουλτούρα και τα αντίστοιχα ΜΜΕ, οπότε μπορεί πολλά από αυτά να μας είναι άγνωστα. Όμως το πιάνουμε το νόημα…

Και μια απορία: μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο;

 

YouTube Preview Image
Share

Άνανδρη επίθεση φασιστών κατά δημοσιογράφων

της Σίσσυς Βωβού

Ποιος είναι πιο άνδρας; Ιδού η απορία. Ο δημοσιογράφος που καλύπτει την εκδήλωση της «Χρυσής Αυγής» ή η Χρυσή Αυγή;

Μαθαίνουμε λοιπόν από ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ της 10-12-13, του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων, που είναι ένα σωματείο μορφωμένων ανθρώπων, που έχουν στο καταστατικό τους την πρόνοια ότι σέβονται την ισότητα των δύο φύλων και δεν υποτιμούν τις γυναίκες επειδή είναι γυναίκες, ότι «Αυτή τη φορά θύμα των Χρυσαυγιτών ήταν ο δημοσιογράφος του ‘STAR’ Παναγιώτης Μπούσιος, ο οποίος χτυπήθηκε άνανδρα και αναίτια». Χτυπήθηκε ο δημοσιογράφος επειδή κάλυπτε την εκδήλωσή τους, αλλά χτυπήθηκε άνανδρα. Κάτι που είναι άνανδρο, που έχει δηλαδή το στερητικό «α», σημαίνει ότι δεν ταιριάζει σε άνδρες, και φανταζόμαστε ότι ταιριάζει σε γυναίκες. Αλλιώς γιατί θα ήταν «άνανδρο»;

Άρα, οι Χρυσαυγίτες δεν είναι καλοί άνδρες αφού κάνουν «άνανδρες επιθέσεις», δηλαδή είναι γυναίκες. Μόνο σε γυναίκες θα ταίριαζε μια τέτοια επίθεση, σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ. Και όπως ξέρουμε, οι γυναίκες είναι κατώτερα όντα, γι’ αυτό καθένας φροντίζει να μην είναι σαν αυτές.

Μα είναι δυνατόν οι Χρυσαυγίτες να είναι γυναίκες; Φοβερός ψόγος. Και όμως, η ΕΣΗΕΑ τους κατηγορεί γι’ αυτό.

Τώρα οι Χρυσαυγίτες θα υπερθεματίσουν ότι είναι μπρατσαράδες, επιθετικοί, γυμνασμένοι, έχουν δηλαδή όλα τα «προσόντα» του άνδρα, άρα πώς είναι δυνατόν να τους κατηγορεί κάποιος για «ανανδρία»;

Και στη συνέχεια η ΕΣΗΕΑ θα πρέπει να αποδείξει ότι οι Χρυσαυγίτες δεν είναι καλοί και σωστοί άνδρες, ενώ οι δημοσιογράφοι που επλήγησαν είναι.

Έτσι, υιοθετώντας τον άλογο «Λόγο» της Χρυσής Αυγής, η ΕΣΗΕΑ την αντιγράφει. Γιατί οι Χρυσαυγίτες είναι οι μόνοι που λένε καθαρά ότι δεν πιστεύουν στην ισότητα των δύο φύλων και ότι ο φεμινισμός είναι η καταστροφή των γυναικών και της κοινωνίας. Ενώ η ΕΣΗΕΑ λέει στο καταστατικό της ότι βασίζεται στην ισότητα των δύο φύλων, αλλά όταν κάποιος δέχεται επίθεση, αφού την επίθεση την καταγγέλλει ως άδικη, άρα την χαρακτηρίζει και ως άνανδρη.

Κι εμείς που είμαστε αντίθετες στο φασισμό, και που πιστεύουμε ότι η άνοδος του φασισμού είναι μεγάλο πλήγμα για τα γυναικεία δικαιώματα, ακούμε την ΕΣΗΕΑ να υπερθεματίζει για το ποιος είναι πιο άνδρας και ποιος λιγότερο, δηλαδή για το ποιος προσομοιάζει με γυναίκα περισσότερο ή λιγότερο.

Η ΕΣΗΕΑ δεν θα ζητήσει αύριο συγνώμη από τις γυναίκες για την υποτιμητική αυτή αναφορά, όταν της στείλουμε τη διαμαρτυρία μας, αντίθετα θα μας πει ότι εδώ εμείς πληττόμαστε από το φασισμό κι εσείς ενδιαφέρεστε για την πολιτική ορθότητα;

Κι εμείς θα της απαντήσουμε, ότι αυτού του είδους η υιοθέτηση της Χρυσαυγίτικης λογικής και των χρυσαυγίτικων αξιών, που θεωρούν ότι υπάρχει ανδρική κυριαρχία, απλώς στρώνει το δρόμο για τη Χρυσή Αυγή και για κάθε φασιστικό φαινόμενο. Γιατί, δυστυχώς, η πατριαρχία είναι βαθύτερη και διαχρονικότερη του φασισμού, και τον λόγο περί ισότητας των δύο φύλων τον χρησιμοποιούν κάποιοι μόνο όταν θέλουν να υποστηρίξουν πολιτικές επιλογές τους, μόνο όταν οι γυναίκες που πλήττονται από τον πατριαρχικό λόγο είναι της αρεσκείας τους.

Αντίθετα, εμείς θεωρούμε την ισότητα των δύο φύλων και τα γυναικεία δικαιώματα ως αυταξία, και στηλιτεύουμε την υπονόμευσή τους απ’ όπου κι αν προέρχεται. Και δυστυχώς, με αυτή την ανακοίνωση, η ΕΣΗΕΑ παραβιάζει το ίδιο το καταστατικό της, και υιοθετεί τον πατριαρχικό λόγο.

Αλήθεια, οι γυναίκες μέλη της ΕΣΗΕΑ δεν προσβάλλονται από τέτοιες ανακοινώσεις;

 

Share

Το στριπτιζαδικο

της Σίσσυς Βωβού

Φυσικά, ζούμε σε μια κοινωνία γεμάτη ιεραρχίες, οποία ανακάλυψη: η πρώτη και παλαιότερη μεταξύ ανδρών και γυναικών, η δεύτερη και ισχυρότερη μεταξύ των τάξεων, η τρίτη και φονικότερη μεταξύ των «εθνοτήτων» ή «φυλών», η τέταρτη και εξευτελιστικότερη μεταξύ «κανονικών» και «ομοφυλόφυλων», η πέμπτη μεταξύ «επώνυμων» και «ανώνυμων», η έκτη, η έβδομη και η πολλοστή… μεταξύ κάποιων που είναι στην απομέσα, με λίγα λόγια, και κάποιων που είναι στην απέξω.

Και όλες αυτές οι ιεραρχίες, έχουν και τις ιδεολογίες τους, τα «ειωθότα» τους, την αισθητική τους, την ιστορικότητά τους και την αναπαραγωγή τους για τον αιώνα τον άπαντα, αν είναι δυνατόν.

Αυτά που ονομάζονται «πολλαπλές διακρίσεις» και βγαίνουν στην επιφάνεια ανά πάσα στιγμή, με κραυγές ή μένουν στο λυκόφως ως ψίθυροι.

Βγαίνει μέσα σ’ αυτό το τοπίο, λοιπόν, σήμερα, με κραυγές, μια σεξιστική επίθεση εναντίον «επώνυμων» γυναικών, από «επώνυμους» σκιτσογράφους, και τρέχουν από πίσω να στοιχηθούν άτομα και συλλογικότητες που «είδαν», επειδή πρόκειται περί «επωνύμων».

Βέβαια, αυτό που «είδαν» είναι ακραίο, χυδαίο, που σπάει κάθε σεξιστόμετρο, άρα, δικαίως να το στηλιτεύσουν, να αγανακτήσουν.

Όταν όμως αυτό το χυδαίο γίνεται εξαιτίας μιας σημαντικότατης πολιτικής αντιπαράθεσης, τότε είναι απλώς πρόσχημα, «στήνεται» στη μέση για να πει με εικόνες πόσο απαράδεκτος είναι αυτός ο αγώνας των εργαζομένων στην ΕΡΤ και αφού υπάρχει το σίγουρο υλικό του σεξισμού ας το χρησιμοποιήσουμε για να «δέσει» η άποψη και να γίνει πιο «εύληπτο» από το φιλοθεάμον κοινό.

Δεν υπάρχει πιο αξιόπιστο υλικό στην πολιτική αντιπαράθεση από το σεξισμό. Εάν, εφόσον και όποτε υπάρχουν γυναίκες, χαρά μεγάλη. Εάν όχι, ο σεξισμός δεν γνωρίζει αδιέξοδα. Στην ίδια συνταγή, μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τον ανδρισμό του ενός που είναι δυνατότερος από τον ανδρισμό του άλλου. Μπορούμε να απειλήσουμε τον άλλο ότι θα τον γ…..σουμε (συχνότερη αλλά όχι αποκλειστική χρήση από ακροδεξιούς και φασίστες), αφού όπως είναι γνωστό το γ…ήσι είναι πράξη τιμωρίας (ονομάζεται και εγκώμιο του βιασμού αλλά δεν το κάνουμε θέμα) ή θα τον «πηδήξουμε», σε πιο καθημερινή γλώσσα.

Όταν λοιπόν βλέπουμε τη χρήση του σεξισμού για μια μείζονα πολιτική αντιπαράθεση, παίρνουμε απλώς το σεξισμό σαν ευκαιρία για να υπερασπίσουμε τη «σωστή» πλευρά αυτής της αντιπαράθεσης.

Όταν όμως βλέπουμε στην καθημερινή του χρήση, τον προσπερνάμε ή τον χρησιμοποιούμε αθώα, είναι ένα αναπόσπαστο στοιχείο της καθημερινότητας και της σκέψης και καθόλου δεν σκεφτόμαστε ότι ο σεξισμός σημαίνει στην κυριολεξία υποτίμηση των γυναικών μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκες, δηλαδή κατώτερες, και κάθε τι που συνδέεται με το κατώτερο είναι άξιο απόρριψης. Αυτά βέβαια μπορεί να εκληφθούν και ως «πολιτική ορθότητα» που μας πρήζει, στις σπάνιες περιπτώσεις που την βρίσκουμε απέναντί μας, και δεν μας αφήνει να σκεφτούμε «ελεύθερα».

Όταν λοιπόν ο σεξισμός εμφανίζεται στην καθημερινότητα ή αφορά καθημερινές πράξεις ή καθημερινές γυναίκες, ε, δεν βγάζουμε και ανακοινώσεις να τον στηλιτεύσουμε. Έχουμε κι άλλες δουλειές και προτεραιότητες.

Όταν ένας βουλευτής του ελληνικού κοινοβουλίου, και μάλιστα αντιμνημονιακός, λέει, για παράδειγμα, ότι «έχει πηδήξει τη μισή Αθήνα», μπορεί να γίνεται ένας χαμός στα μπλογκ με μεγάλες απορίες για το «πόσο μεγάλη την έχει», αλλά αφορά «ανώνυμα» πλήθη των «πηδηγμένων» και έτσι το κόμμα του δεν βγαίνει να τον στηλιτεύσει, πολύ περισσότερο να τον διαγράψει, γιατί θα αποδυναμωθεί ο αγώνας του. Πώς συνάδει αυτό με την δήλωση του βουλευτή Δημήρη Στρατούλη, οτι οι αντιμνημονιακοί δεν είναι σεξιστές και ότι αυτό είναι ζήτημα ήθους, δύσκολα μπορεί να γίνει αντιληπτό.

Όταν άλλος βουλευτής αποκαλεί «καλτσοδέτα» μια βουλεύτρια, επώνυμη εδώ, επειδή διαφώνησε με την πολιτική του, επίσης δεν βγαίνει το κόμμα του να τον στηλιτεύσει, απλώς η ίδια τον παραπέμπει στο πειθαρχικό και κανείς και καμιά δεν έμαθε τι απέγινε με αυτό το πειθαρχικό.

Όταν λοιδορείται ως γυναίκα και επειδή είναι γυναίκα, με πολλές σεξιστικές αναφορές, στέλεχος της Δημοκρατικής Αριστεράς που κατατάσσεται στους «εθνομηδενιστές» (εθνομηδενίστριες) για τις απόψεις της περί εθνικών μύθων και την ανάγκη αναθεώρησής τους, επίσης δεν βγαίνουν κόμματα και συλλογικότητες να την υπερασπίσουν, μην τυχόν και θεωρηθεί ότι ταυτίζονται πολιτικά με το κόμμα της.

Όταν ακούγονται καθημερινά σεξιστικά σχόλια στον αριστερό ραδιοσταθμό «Στο Κόκκινο 105,5», έτσι για να εμπεδώνεται ο καθημερινός σεξισμός και να μην ξεχνιέται, αφού είναι και πολύ χαριτωμένος, δεν εισακούγονται οι διαμαρτυρίες πολλών ακροατριών και ακροατών γι’ αυτά, μια και τα σχόλια είναι εναντίον των ανώνυμων γυναικών, της έννοιας «γυναίκες» γενικά. Φυσικά, βρίσκουμε άπειρα τέτοια σχόλια και σεξιστικά λάιφ στάιλ σε ραδιοσταθμούς, εφημερίδες, μπλογκ, κανάλια, αλλά πώς να το κάνουμε, από την αριστερά άλλα προσδοκούμε.

«Επώνυμες» και «ανώνυμες», για να γυρίσουμε σε μια από τις ιεραρχίες που αναφέρονται παραπάνω, θα τύχουν υπεράσπισης, αγνόησης ή στηλίτευσης, ανάλογα με το «φορτίο» που φέρουν. Η ΠΟΕΣΥ έβγαλε καταγγελία για το «στριπτιζάδικο», αλλά δεν έβγαλε ποτέ, απ’ όσο ξέρουμε, καταγγελία σε μέλη της, για την αγνόηση της δεοντολογίας που σήμερα παρουσιάζει, για τον καθημερινό σεξισμό που αναβλύζει από  πολλά μίντια εναντίον ανώνυμων γυναικών. Το ίδιο και ο Σύλλογος υπαλλήλων της Γενικής Γραμματείας Ισότητας. Τα μίντια  δεν υπερασπίζονται τις «ανώνυμες», που κάποτε κατονομάζονται κιόλας αλλά δεν είναι «σημαντικές», γι’ αυτό και πάνε άκλαυτες και περιμένουν από κάποιες φεμινίστριες να υπογραμμίζουν με πολλές ευκαιρίες τον καθημερινό σεξισμό.

Εμείς που μετέχουμε στο μικρό αλλά επιμένον φεμινιστικό κίνημα, καταγγέλλουμε το σεξισμό και την υποτίμηση των γυναικών απ’ όπου κι αν προέρχονται και όποιο βαθμό κι αν καταγράφουν στο σεξιστόμετρο. Δυστυχώς συχνά προέρχονται από γυναίκες, «επώνυμες», όπως έχουμε συγκεκριμένα καταγγείλει. Οι ίδιες αυτές «επώνυμες», όμως, προσδοκούν την υποστήριξη όταν ο σεξισμός στρέφεται εναντίον τους. Για τις «ανώνυμες» φροντίζουμε εμείς, με τις μικρές μας δυνάμεις, που όμως αντλούν την ισχύ από το βαθύ αίτημα της κοινωνίας για υπέρβαση των πατριαρχικών αξιών, κάτι που προχωράει παρά τα εμπόδια που διαρκώς προσπαθούμε να υπερβούμε και να διαμορφώσουμε ανάλογα τις συνειδήσεις. Επιμένουμε ότι ο σεξισμός είναι βαρβαρότητα, είναι διάκριση, είναι αναχρονισμός και δεν είμαστε οι οι «σειρήνες του φεμινισμού» ή οι «σκοτεινές δυνάμεις» του παρόντος, όπως δεν ήταν «μάγισσες» οι προμήτορές μας.

Αν όμως το όλο θέμα το δούμε από διαφορετική οπτική γωνία, θα ομολογήσουμε ότι ο κ. Χαντζόπουλος που έφτιαξε τη γελοιογραφία είναι «διαβασμένος» στο θέμα στριπτιζάδικα. Δεν ξέρουμε αν είναι ένας από τα εκατομμύρια των Ελλήνων που τα επισκέπτονται, ή από τις εκατοντάδες χιλιάδες που οδηγούν κάποιες από τις καλλιτέχνιδες στις καβάντζες, πάντως το σκίτσο του αποδίδει πιστά την «ατμόσφαιρα». Είναι οίκοι χαράς και απόλαυσης. Από το Άνω Πουθενά μέχρι τη Σούδα και το Διδυμότειχο, υπάρχουν τα στριπτιζάδικα που είναι ένας ευημερών επαγγελματικός κλάδος (λίγο έχει πέσει τώρα με την κρίση) ο οποίος φυσικά και συμβάλλει στον Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν και στα φορολογικά έσοδα του κράτους. Οι εκατομμύρια επισκέπτες, όμως, δεν παραδέχονται αυτό που κάνουν, γιατί τα στριπτιζάδικα είναι απορριπτέα στα λόγια αλλά επισκεπτέα στην πράξη. Το ίδιο και οι καλλιτέχνιδες. Υπό αυτή την οπτική γωνία λοιπόν, αν η ατμόσφαιρα της ΕΡΤ είναι τόσο ευχάριστη όσο είναι τα στριπτιζάδικα για τα εκατομμύρια που τα επισκέπτονται, τότε η γελοιογραφία προάγει τον αγώνα αυτόν παρά τον στηλιτεύει, όπως είναι η φανερή πρόθεσή της, αφού φαίνεται να στηρίζεται στην ηθική καταγγελία του στριπτιζάδικου. Μάλλον ο γελοιογράφος θα έπρεπε να κάνει γελοιογραφία με καζάνια της κόλασης, φωτιές, πίσες και διαβόλους να τρυπάνε με τις τρίαινες τους κολασμένους για να δείξει πόσο κακό πράγμα είναι ο αγώνας των εργαζομένων της ΕΡΤ.

 

 

Share

Σύλλογος υπάλληλων ΓΓΙΦ: καταγγελία για σεξιστική αντιμετώπιση βουλευτριών

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ

 

Αθήνα, 13 Νοεμβρίου 2013

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΘΕΜΑ:  ALL TIME CLASSIC TOTAL BLACK ΚΟΣΤΟΥΜΙ

Μόνο οργή και αγανάκτηση μπορεί να προκαλέσουν τα επιχειρήματα του πολιτικού λόγου, αλλά και του «πολέμου», που εδώ και αρκετό καιρό έχει ξεκινήσει από κάποιους- λίγους ευτυχώς- πολιτικούς προς τις γυναίκες μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Ποιος και ποια  θα το φανταζόταν, ότι στην Ελλάδα της κρίσης, της μεγάλης ανεργίας γυναικών και ανδρών, της φτώχειας, της καθημερινής αύξησης των άστεγων, της φίμωσης της Δημόσιας τηλεόρασης, του κλεισίματος σχολείων, Πανεπιστημίων και  δημόσιων φορέων υγείας και πρόνοιας, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες φορολογούμενοι/ες, από το πετσοκομμένο εισόδημά τους θα πληρώνουν πολιτικά πρόσωπα όχι για να τους υπερασπίζονται, αλλά για να λοιδορούν εκείνες που τολμούν να το κάνουν. Δίνουν λοιπόν μαθήματα στιλιστικής αισθητικής όπως «Παλιό και πολυφορεμένο ταγιέρ», «Καλτσοδέτα», «Channel και ταγάρια».

Δεν σταματούν όμως εκεί! Η βουλευτίνα που με συγκροτημένο λόγο και πλήθος εμπεριστατωμένων επιχειρημάτων μάχεται για τη νομιμότητα είναι «γλωσσού».  Η άλλη που στέκεται μαχητικά δίπλα στους άδικα και παράνομα απολυμένους εργαζόμενους της ΕΡΤ είναι «τρελή»

Όταν η χώρα μας, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη πλήττονται από την ανυπαρξία πολιτικών που θα στοχεύουν στην καλυτέρευση της καθημερινότητας όλων των πολιτών και ιδιαίτερα των ομάδων εκείνων που πλήττονται περισσότερο, κάποιοι κύριοι με παρωχημένο λόγο και πολιτική συμπεριφορά παλαιών εποχών στρέφονται κατά των γυναικών που τολμούν να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα των ανθρώπων που δια της ψήφου τους, τους  έδωσαν το δικαίωμα να βρίσκονται στη Βουλή.

  • Καταγγέλλουμε κάθε είδους σεξιστική συμπεριφορά που οδηγεί στη σπίλωση της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας των Βουλευτίνων και Βουλευτών.
  • Καλούμε όλους και όλες τις δημοσιογράφους να σταθούν με υπεύθυνη και κριτική στάση απέναντι σε τέτοιου είδους συμπεριφορές και απόψεις που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνιστούν δε και αναπαράγουν με χυδαίο τρόπο σεξιστικές στερεοτυπικές αντιλήψεις ως προς τους ρόλους, την αξία και τις ικανότητες γυναικών και ανδρών.( παρ. 1 του άρθρου 2 του Συντάγματος «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας» και παρ. 1 και 2 του Άρθρου 25)
  • Παροτρύνουμε δε όσους κυρίους έχουν στιλιστικές ανησυχίες και  ράβουν κοστούμια εν όψει των επόμενων εκλογών, να προσθέσουν στην γκαρνταρόμπα τους ένα all time classic total black κοστούμι.

 ΤΟ ΔΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Share

Στον αστερισμό του σεξισμού

του Δήμου Χλωπτσιούδη

Οι εκπαιδευτικοί θεσμοί (αναλυτικά προγράμματα, διδακτικά βιβλία, διδακτική ύλη) διαμορφώνουν ιδεολογικά το παιδί και το εντάσσουν το στην κοινωνία, μυώντας το στις εκάστοτε κυρίαρχες κοινωνικές και πολιτιστικές αξίες. Μέσα στο χώρο και στο χρόνο της τάξης, τα βιβλία αυτά χρησιμεύουν στα παιδιά, ανάμεσα σε άλλα, ως βοηθήματα της σκέψης, της ανάπτυξης στάσεων και της αντίληψης για την κοινωνία μέσα στην οποία ζουν (Αναγνωστόπουλος).

Έτσι, το σχολείο ως χώρος κοινωνικοποίησης αναπαράγει μεταξύ άλλων και τα κυρίαρχα σεξιστικά στερεότυπα. Πολλές οι έρευνες αποδεικνύουν ότι το σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα αποτελεί φορέα διαφοροποιημένης κοινωνικοποίησης αγοριών και κοριτσιών. Διαπιστώνεται ότι στη δεύτερη δεκαετία του ΚΑ΄ αιώνα το σχολείο είναι υπεύθυνο για τη διατήρηση και την ενίσχυση των στερεοτύπων.

Στο πολιτιστικό του πλαίσιο δημιουργεί τις βάσεις -αν όχι καθορίζει- των έμφυλων ταυτοτήτων και διακρίσεων που καταγράφονται στο σύνολο της κοινωνίας. Ωστόσο, αυτές δεν έρχονται ως απόρροια των κοινωνικών παραστάσεων και προβολών μόνο, αλλά και μέσα από το φανερό και κρυφό αναλυτικό πρόγραμμα. Η έμφυλη διαφορά τονίζεται και υπενθυμίζεται συνεχώς στα παιδιά στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού θεσμού και όλη η παιδευτική διαδικασία επηρεάζεται απ’ αυτήν. Το σχολείο ως χώρος αλληλεπίδρασης χτίστηκε πάνω σε πλήθος έμφυλων συμβολικών αντιθέσεων και σε μία ιδεολογία της διαφοράς, που εδραιώνει και την ιεράρχηση ανώτερος – κατώτερη» (Delamont, 1990).

Το εκπαιδευτικό σύστημα αντί να αντικρούει τα υπάρχοντα στερεότυπα, συχνά τα διατηρεί ή επιτρέπει τα παιδιά να στέκουν αδιάφορα. Η απουσία μιας ολοκληρωμένης εκπαιδευτικής πολιτικής για την ισότητα και τους κοινωνικούς διαχωρισμούς, για σεβασμό στη διαφορετικότητα και για την καλλιέργεια μιας συνείδησης ότι η ποικιλία αποτελεί φυσική επιλογή, αφήνει τα σημάδια της και στην αναπαραγωγή σεξιστικών αντιλήψεων.

Ακόμα και η απουσία ενός πολυετούς διδακτικού αντικειμένου για το ανθρώπινο σώμα (σεξουαλική αγωγή, υγιεινή και πρόληψη, παράνομη και νόμιμη ουσιοεξάρτηση), κάνει το σώμα να μοιάζει με ένα αντικείμενο ξένο προς το μαθητή. Έτσι, όμως το παιδί αντιλαμβάνεται το φύλο του ως ταυτότητα που το διαφοροποιεί, ταυτίζεται μαζί του και συμπεριφέρεται με την έμφυλη ασυμμετρία που καταγράφεται στην κοινωνία και την οικογένεια. Και το σχολείο, παύει να αποτελεί τον προνομιακό χώρο διάπλασης συνειδήσεων που σέβονται τη διαφορετικότητα.

Σύμφωνα με το ελληνικό σχολείο η γυναίκα παραμένει ο κορμός της οικογένειας, και η βασικά υπεύθυνη για τη διαχείριση της οικίας. Ακόμα και ο λανθάνων σεξουαλισμός ότι η ιδανική οικογένεια έχει πατέρα και μητέρα, με την εμμονή ότι υπάρχει ιδανική οικογένεια με συγκεκριμένα ἐμφυλα χαρακτηριστικά, συντηρεί σεξουαλικά στερεότυπα και έμφυλες στερεοτυπικές ταυτότητες.

Η γλώσσα όπως καλλιεργείται στο σχολείο συμβάλλει στην παγίωση προκαταλήψεων και στη διαιώνιση στερεοτύπων για τα δύο φύλα και μάλιστα με διπλή μορφή. Από τη μια έχουν αποτυπωθεί στο γλωσσικό σύστημα οι κοινωνικές διακρίσεις και από την άλλη η γλώσσα χρησιμοποιείται ως φορέας κάποιας ιδεολογίας. Τα στερεότυπα για τους ρόλους των δύο φύλων περνούν και μέσα στα σχολικά βιβλία (Κανταρτζή, 1991). Και η συμπεριφορά του κάθε φύλου είναι περισσότερο αποτέλεσμα ποικίλων κοινωνικο-πολιτιστικών επιδράσεων, παρά βιολογικών παραγόντων. Τα σχολικό περιβάλλον και τα εγχειρίδια με τις αντιλήψεις –κρυφές και φανερές- που καλλιεργούν επηρεάζουν άμεσα τις ιδέες κάθε ατόμου για το άλλο φύλο, κι άρα και τις διαφυλικές σχέσεις (Μπωβουάρ, 1979).

Αξίζει να σημειώσουμε ότι παρά τη βελτίωση της επίδοσης των κοριτσιών, η αντιμετώπιση που δέχονται στο σχολείο, οι απόψεις και η ερμηνεία της συμπεριφοράς τους από τους/τις εκπαιδευτικούς ελάχιστα έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Ομοίως και η συμπεριφορά των αγοριών. Οι λεκτικές παρεμβάσεις κοριτσιών ερμηνεύονται ως επιθετική συμπεριφορά και αποθαρρύνονται ή υποτιμούνται, ενώ αντίστοιχες συμπεριφορές από αγόρια αντιμετωπίζονται ως κάτι φυσικό, ακόμα κι όταν χαρακτηρίζεται μαγκιά. Αναλόγως, η απουσία σεξουαλικής αγωγής συνδέει την ειρωνεία και το περιπαιχτικό ύφος οδηγεί στη δημιουργία φαλλοκρατικής ταυτότητας για τα αγόρια. Άραγε πόσο σύνηθες να κάθονται αγόρια και κορίτσια στο ίδιο θρανίο;

Και ενώ το σχολείο δημιουργεί έμφυλη ταυτότητα, προσποιείται ότι δεν το πράττει μέσα από ευκαιριακά κηρύγματα για ισότητα δικαιωμάτων (ουχί ευκαιριών) μεταξύ των ατόμων, χωρίς να προσεγγίζει το φύλο ή την κοινωνική τους προέλευση. Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι οι επιλογές σε Πανεπιστημιακές Σχολές συνάδουν απολύτως με τον παραδοσιακό ρόλο που αποδίδεται σε γυναίκες και άνδρες.

Και η αντι-σεξιστική εκπαιδευτική κατεύθυνση συνδέεται άμεσα με την ανάγκη για εκδημοκρατισμό της κοινωνίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο σχολείο το φεμινιστικό κίνημα και όλα τα ζητήματα που αφορούν τη χειραφέτηση των γυναικών μπαίνουν τόσο επιφανειακά όπως και κάθε άλλο ζήτημα που αφορά τη ζωή και την αυτοδιάθεση των ατόμων. Και φυσικά η απαίτηση για αναφορές στις κατώτερες αμοιβές των γυναικών και την αυξημένη ανεργία, χαρακτηρίζεται ως ουτοπική.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το σχολείο αναπαράγει το σύνολο σχεδόν των ανδρικών αξιών στα αναλυτικά προγράμματα και στους τρόπους αναζήτησης των πηγών της γνώσης. Την ίδια στιγμή δεν παρέχονται εναλλακτικές θεωρήσεις και προτεινόμενοι ρόλοι για το ρόλο των δύο φύλων ούτε προτρέπονται οι μαθητές να αμφισβητήσουν τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του φύλου τους (μέσα από το διάλογο ή τη δόμηση ενός κειμένου) ώστε να είναι ευκολότερη η έμφυλη συμμετρία.

Καθώς, λοιπόν, ο ανδρισμός και η θηλυκότητα αποτελούν κοινωνικές κατασκευές και εξαρτώνται από το πλαίσιο αναφοράς τους οφείλουν να αμφισβητηθούν και να αναδομηθούν. Τα κοινωνικά χαρακτηριστικά του φύλου και η σεξουαλικότητα δεν είναι δεδομένα και αυτονόητα, το σχολείο ως θεσμός αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα πολιτισμικά πλαίσια μέσα στο οποίο δομούνται και αναπαράγονται οι έμφυλες και σεξουαλικές ταυτότητες των μαθητών/μαθητριών.

Πηγή: tvxs

 

Share

Ρωσία: Αγνοείται η Ναντέζντα Τολοκονίκοβα, μέλος του συγκροτήματος Pussy Riot

Μεταφέρθηκε σε άλλη φυλακή πριν από δύο εβδομάδες, όταν ξεκίνησε εκ νέου απεργία πείνας καταγγέλλοντας ότι απειλείται η ζωή της από τη δημοσίευση επιστολής.

Δύο εβδομάδες έχει να επικοινωνήσει με την Ναντέζντα Τολοκονίκοβα, μία από τις δύο φυλακισμένες νεαρές γυναίκες του ρωσικού συγκροτήματος Pussy Riot, ο σύζυγός της.«Δεν έχουμε νέα από τη Ναντέζντα εδώ και 13 ημέρες», δήλωσε ο Πιοτρ Βερζίλοφ στο Γαλλικό Πρακτορείο.

«Πιστεύουμε ότι οι σωφρονιστικές αρχές επέλεξαν αυτή τη μέθοδο για να την τιμωρήσουν», πρόσθεσε.

Η Τολοκονίκοβα μεταφέρθηκε στις 22 Οκτωβρίου από το στρατόπεδο εργασίας αρ. 14 στη Μορδόβια, 600 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας, σύμφωνα με τον Βερζίλοφ.

Η απόφαση να μεταφερθεί σε άλλη φυλακή ελήφθη όταν η νεαρή γυναίκα ξεκίνησε και πάλι απεργία πείνας, καταγγέλλοντας ότι απειλείται η ζωή της μετά τη δημοσίευση μιας επιστολής στην οποία περιγράφει τις άσχημες συνθήκες κράτησης στο στρατόπεδο εργασίας της Μορδόβια.

Ο σύζυγος της Τολοκονίκαβα ανέφερε ότι, σύμφωνα με κάποιες πηγές, η νεαρή γυναίκα εθεάθη τον προηγούμενο μήνα στο Τσελίαμπινσκ στα Ουράλια.

Όταν ανακοινώθηκε η μεταφορά της στις 18 Οκτωβρίου, η διοίκηση των σωφρονιστικών καταστημάτων είχε διευκρινίσει ότι βάσει του ρωσικού νόμου ένας συγγενής της κρατούμενης θα ενημερωθεί για το πού θα μεταφερθεί «το αργότερο 10 ημέρες μετά την άφιξή της» στο νέο χώρο κράτησης.

Η Τολοκονίκοβα εκτίει, όπως και ένα ακόμη μέλος των Πούσι Ράιοτ, ποινή δύο ετών επειδή τραγούδησε στις αρχές του 2012 μια «πανκ προσευχή» εναντίον του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν σε καθεδρικό ναό της Μόσχας.

Πηγή: Καθημερινή

 

Διαβάστε ακόμα

Σε απεργία πείνας ένα από τα φυλακισμένα μέλη των Pussy Riot

 

 

 

Share

5 περίεργοι μύθοι για τις γυναίκες

Με αφορμή την απαγόρευση της οδήγησης στη Σαουδική Αραβία για “ιατρικούς λόγους”

Ένας από τους πιο γνωστούς κληρικούς της Σαουδικής Αραβίας υποστήριξε τον προηγούμενο μήνα ότι οι γυναίκες δεν θα έπρεπε να οδηγούν επειδή κινδυνεύουν να τραυματίσουν τις ωοθήκες τους και να γεννήσουν “ελαττωματικά” παιδιά. Με αφορμή αυτό τον εξωπραγματικό ισχυρισμό το περιοδικό Time συνέλεξε άλλες πέντε περίεργες πεποιθήσεις για τις γυναίκες.

1. Οι μήτρες μπορεί να μετακινούνται έτσι τυχαία. Στην κλασική αρχαιότητα πίστευαν ότι η μετακίνηση της μήτρας, που μπορούσε υποθετικά να συμβεί ανά πάσα στιγμή, ευθυνόταν για διάφορα γυναικεία προβλήματα, από τον υπερβολικό συναισθηματισμό τους, μέχρι τους πόνους στα γόνατα. Τα συμπτώματα των διάφορων ασθενειών εξαρτιόνταν από το σημείο του σώματος στο οποίο είχε πάει η μήτρα.

2. Τα σακατεμένα, σπασμένα πόδια είναι σέξι. Για πάνω από 10 αιώνες, εκατομμύρια γυναίκες στην Κίνα έσπαγαν τα πόδια τους και τα έδεναν με επιδέσμους ώστε να τα κάνουν μικρότερα. Τα μικροσκοπικά πόδια θεωρούνταν όμορφα και σημάδι κύρους.

3. Το διάβασμα βιβλίων κάνει τις γυναίκες στείρες. Το 1873, ο γιατρός στο Harvard Εdward Clarke, δημοσίευσε βιβλίο στο οποίο υποστήριζε ότι οι γυναίκες που διάβαζαν πολύ κινδύνευαν να μείνουν στείρες και να ατροφήσουν οι ωοθήκες και η μήτρα τους. Το διάβασμα υποτίθεται ότι έκανε το αίμα να συγκεντρώνεται στο κεφάλι, μακριά δηλαδή από τη μήτρα…

4. Ο αυτισμός δημιουργείται από τις κακές μητέρες. Ο Leo Kanner, ψυχολόγος στο πανεπιστήμιο Johns Hopkins, προσδιόρισε τον αυτισμό ως νευρολογική διαταραχή το 1943. Μέσω μιας μικρής έρευνας υποστήριξε ότι τα αυτιστικά παιδιά έχουν μητέρες που δεν τους έδειξαν μητρική φροντίδα.

5. Οι Αμερικανίδες γυναίκες στην πραγματικότητα δεν θέλουν να ψηφίζουν. Η Εθνική Επιτροπή Κατά της Γυναικείας ψήφου υποστήριζε στις αρχές του 20 αι. ότι: “Το 90% είτε δεν θέλουν να ψηφίζουν, είτε δεν τους ενδιαφέρει. Η γυναικεία ψηφοφορία θα σήμαινε ανταγωνισμό με τους άνδρες αντί για συνεργασία”.

Πηγή: lifo

 

Share

Αποδομεί η εμφάνιση της ξανθιάς δασκάλας το θεσμό των παρελάσεων;

του Δημήτρη Τ.

Η πολυσυζητημένη πλέον εμφάνιση της ξανθιάς δασκάλας στη χθεσινή παρέλαση δέχθηκε δύο ειδών σχολιασμούς. Ο ένας από τη μεριά του συντηρητικού πολιτικού φάσματος, που υπερασπίζεται τις παρελάσεις, ήταν επικριτικός απέναντι στη δασκάλα διότι με το ντύσιμο της προσέβαλλε το θεσμό, την ιστορική επέτειο και τη μνήμη των “ηρώων” του 40. Στα μυαλά τέτοιων ανθρώπων η σεξουαλικότητα, πόσο μάλλον η γυναικεία σεξουαλικότητα είναι μία προβληματική και ανατρεπτική ποιότητα που απαιτεί αυστηρό έλεγχο και περιορισμό καθώς αν αφεθεί ελεύθερη, ιδίως στη δημόσια σφαίρα, απειλεί να αποσταθεροποιήσει τις θεμελιώδεις προκείμενες της κοινωνίας. Σε καμία περίπτωση λοιπόν η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν πρέπει να εμφανίζεται στις εθνικές παρελάσεις καθώς προσβάλλει τις αξίες που οφείλει να αναδεικνύει ο συγκεκριμένος θεσμός και που έχουν εξυψωθεί τόσο ώστε να μην πρέπει να σχετίζονται διόλου με τις καθημερινές ζωές και ασχολίες των ανθρώπων. Ιδίως με τη γυναικεία σεξουαλικότητα που προσλαμβάνεται έμμεσα σαν κάτι επικίνδυνο, αν όχι μιαρό.

Ο δεύτερος σχολιασμός έγινε από εκείνο το τμήμα του αριστερού φάσματος που επικρίνει τις παρελάσεις και επιζητεί την κατάργηση τους. Οι σχολιαστές αυτοί χαιρέτισαν την εμφάνιση της δασκάλας αφού την ερμήνευσαν ως υπονόμευση και εκ των έσω αποδόμηση του αντιδραστικού θεσμού, αφού ακόμα και οι συμμετέχοντες σε αυτόν αρνούνται να υποταχθούν στο τελετουργικό του και με την παρουσία τους τον παρωδούν. Αδυνατίζουν έτσι, αν όχι ακυρώνουν, το συντηρητικό, μιλιταριστικό μήνυμα που υποτίθεται οφείλει να αναδείξει.

Οι δύο παραπάνω αναγνώσεις του ίδιου γεγονότος, αν και προέρχονται από τα δύο αντίπαλα άκρα του πολιτικού φάσματος μοιράζονται πολύ περισσότερο κοινά στοιχεία από όσα φαντάζονται οι φορείς τους. Καταρχήν οδηγούνται στο ίδιο συμπέρασμα – η συγκεκριμένη παρουσία της δασκάλας υπονομεύει το θεσμό των παρελάσεων, άσχετα αν αυτή η υπονόμευση επικρίνεται από τους μεν ενώ επικροτείται από τους δε. Ταυτόχρονα όμως συμμερίζονται και το λόγο αυτής της υπονόμευσης, την εμφάνιση δηλαδή και τη σεξουαλικότητα της εν λόγω γυναίκας. Από ότι φαίνεται και για τις δύο αναγνώσεις, η εισβολή της γυναικείας σεξουαλικότητας σε ένα εθνικιστικό-μιλιταριστικό θεσμό, έχει βλαπτική – ανατρεπτική επίδραση (για το θεσμό). Οι εκ του δεξιού φάσματος επειδή θεωρούν εν γένει μιαρή και επικίνδυνη τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Οι εκ του αριστερού επειδή πιστεύουν πως η παρουσία αυτής στις παρελάσεις δεν μπορεί να συνάδει με τις αξίες που αυτές (πρέπει) να αναδεικνύουν. Ως ένα βαθμό βέβαια ίσως να υπάρχει και πιο βαθιά επικάλυψη καθώς και μέρος της αριστεράς διακρίνεται από πουριτανισμό και αντιλαμβάνεται το συγκεκριμένο τύπο εκδήλωσης της σεξουαλικότητας της δασκάλας ως χυδαίο και κιτς- διαστρέβλωση και εκχυδαϊσμό ενός πιο “αυθεντικού” ή πολιτικά ορθού τρόπου εκδήλωσης της σεξουαλικότητας από τη μεριά των γυναικών.

Το πρόβλημα όμως είναι πως η εμφάνιση της δασκάλας και η προβολή της σεξουαλικότητας της στην παρέλαση, όχι μόνο δεν υπονομεύει το θεσμό αλλά τον ενισχύει και τον αναζωογονεί. Ο λόγος έχει να κάνει με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η ιδεολογία. Όπως έχει επισημάνει ο Ζίζεκ , κάθε αρχή – εξουσία η οποία διατυπώνει ένα ρητό σύστημα επιταγών που οι υποτελείς της οφείλουν να αποδέχονται και να εφαρμόζουν αδιαπραγμάτευτα, περιλαμβάνει και μία σειρά από άρρητους κώδικες που υποδεικνύουν στους υποτελείς πότε να παραβιάζουν αυτές τις επιταγές, χωρίς τιμωρία. Ένα παράδειγμα θα ήταν οι άτυποι κανόνες στο στρατό που δίνουν τη δυνατότητα στους φαντάρους να παραβιάζουν τις εντολές των αξιωματικών ή τους επίσημους κανόνες, χωρίς να κινδυνεύουν με κυρώσεις, αφού η διαδικασία είναι γνωστή και αποδεκτή από όλη την αλυσίδα της ιεραρχίας. Επίσης, την ίδια στιγμή που η εξουσία επιβάλλει ένα αυστηρό τελετουργικό ενσωματώνει και ένα χυδαίο συμπλήρωμα που συνοδεύει την εφαρμογή του τελετουργικού και το κάνει πιο δυναμικό και ελκτικό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα ανόητα σεξιστικά τραγούδια που τραγουδάνε οι νεοσύλλεκτοι λοκατζήδες κατά τη διάρκεια της αυστηρής εκπαίδευσης τους. Η λειτουργία αυτή δεν αδυνατίζει την ισχύ της εκάστοτε εξουσίας, αντίθετα είναι προϋπόθεση της αφού δίνει ελεγχόμενη διέξοδο στα υποκείμενα της ώστε να μπορούν ξεφύγουν από το αυστηρό της πλαίσιο, χωρίς, ταυτόχρονα, να ακυρώνεται αυτό το πλαίσιο. Επιτρέπει την ταύτιση με την εξουσία και την απόλαυση εντός του πλαισίου που ορίζει η ίδια. Η απόλαυση καθίσταται δυνατή διότι εμφανίζεται να λαμβάνει σε αντίθεση με το πλαίσιο, όπου τα υποκείμενα έχουν την αίσθηση πως το παραβιάζουν, χωρίς όμως να αναλαμβάνουν τους κινδύνους που θα σήμαινε μία πραγματική παραβίαση.

Κάπως έτσι λειτουργεί και η εμφάνιση της εν λόγω δασκάλας αναφορικά με το θεσμό των παρελάσεων. Τυπικά η γυναίκα αυτή φαίνεται να παραβιάζει τους γνωστούς κανόνες εμφάνισης στην παρέλαση – λιτό, σεμνό και ομοιόμορφο ντύσιμο που να εκπέμπει σεβασμό στις αξίες που πρέπει να αναδεικνύει ο θεσμός. Κατ’ αυτό τον τρόπο φαίνεται να τον υπονομεύει. Στην πραγματικότητα όμως αυτό που κάνει είναι να “εκσυγχρονίζει” το θεσμό, να τον φέρνει στα μέτρα της εποχής, ως προς τον τρόπο εμφάνισης των γυναικών σήμερα, να του προσθέτει λίγη πραγματική ζωή και καθημερινότητα, ώστε να φαντάζει περισσότερο “κανονικός” από όσους καλούνται να συμμετέχουν σε αυτόν. Τον καθιστά έτσι πιο οικείο, “φυσιολογικό” και άρα αποδεκτό από τους σύγχρονους ανθρώπους, εκεί που έτεινε να εμφανίζεται σαν ένα απολίθωμα προ πολλού περασμένων εποχών και αντιλήψεων. Ταυτόχρονα του προσθέτει και ένα σεξουαλικό, ηδονοβλεπτικό στοιχείο με όρους τους σήμερα. Πάντοτε βέβαια οι παρελάσεις είχαν έντονα αυτά τα στοιχεία, κυρίως αυτές των πρώτων διδαξάντων, των ναζί, όμως η μορφή εμφάνισης αυτών διαφέρουν από εποχή σε εποχή. Την ίδια λειτουργία επιτελούν και τα μίνι των μαθητριών που παρελαύνουν, τα σκουλαρίκια, τα ψηλά τακούνια ή τα όποια άλλα αξεσουάρ που σκανδαλίζουν τους συντηρητικούς υπερασπιστές της παρέλασης.

Ο εκσυγχρονισμός αυτός ως προς το ντύσιμο και την εμφάνιση, ώστε να συνάδει με τη μόδα της εποχής, δεν υπονομεύει τις αξίες που αναδεικνύει η παρέλαση – τον εθνικισμό, την αντιδραστική πειθαρχία, τη φασιστική τάση για ομοιομορφία, το μιλιταρισμό. Αυτές παραμένουν σύμφυτες με το θεσμό, όμως η επιδραστικότητα τους αποκτά πλέον έναν έμμεσο χαρακτήρα. Τα παιδιά, οι καθηγητές αλλά και οι θεατές έλκονται ή ανέχονται τις παρελάσεις επειδή αυτές έχουν πάρει (και) το χαρακτήρα ενός νυφοπάζαρου ή οφθαλμόλουτρου. Γίνονται αντιληπτές και σαν μία ευκαιρία σωματικής (άρρητα ερωτικής) επίδειξης, πλήρως εναρμονισμένες με το ναρκισσιστικό και επιδειξιομανές πνεύμα της εποχής. Κατ’ αυτό τον τρόπο γίνονται κατανοητές από τους μαθητές (και τον κόσμο) της εποχής ως μία διαδικασία που μπορούν σχετικά εύκολα να την ενσωματώσουν στην αυτο-εικόνα τους, να την εντάξουν στον τρόπο με τον οποίο ζουν και όχι σαν μία κατά βάση καταπιεστική, αντιδραστική και αναχρονιστική αγγαρεία. Παρ’ όλα αυτά όμως οι παρελάσεις διόλου δεν έχουν μετατραπεί σε ένα πανηγύρι της νεολαίας και δεν κινδυνεύουν να γίνουν στο μέλλον, όσες μαθήτριες με μίνι ή και προκλητικά ντυμένες καθηγήτριες εμφανιστούν σε αυτές. Είναι πλήρως συνδεδεμένες με την ιδεολογία του εθνικισμού, του μιλιταρισμού, της τυφλής πειθαρχίας κλπ τόσο μέσα από την αφήγηση που της περιβάλλει – από το σχολείο και τον τρόπο διδασκαλίας της ιστορίας, όσο και από το δημόσιο διάλογο γι αυτές και τα ιστορικά γεγονότα που υποτίθεται πως τιμούν. Ταυτόχρονα, το τελετουργικό, η τήρηση του οποίου οδηγεί στην επιτέλεση αυτών των αντιδραστικών ιδεών παραμένει αυτούσιο – το ομοιόμορφο ντύσιμο (παρά τον αυθόρμητο εμπλουτισμό του από τους μαθητές), το στρατιωτικό βήμα, η σημαία, ο χαιρετισμός των επισήμων, η αναγκαστική συμμετοχή. Όλα αυτά στο σύνολο τους– ο λόγος που περιβάλλει τις παρελάσεις και το τελετουργικό – επιβεβαιώνουν και αναπαράγουν τις παραπάνω αξίες. Οι συμμετέχοντες στο θεσμό, από οποιαδήποτε θέση, βιώνουν αναμφισβήτητα (και) μία εθνικιστική – μιλιταριστική και πρωτοφασιστική εμπειρία. Οι σέξι – προκλητικές εμφανίσεις απλά λειτουργούν ως το χυδαίο συμπλήρωμα που καθιστά πολύ πιο λειτουργική και αποτελεσματική την αντιδραστική ιδεολογία που τις συνοδεύει.

Ειδομένη από αυτή τη σκοπιά η “προκλητική” παρουσία της δασκάλας είναι πλήρως συμβατή με τις αξίες που διεκδικεί να αναδείξει ο θεσμός των παρελάσεων και γι αυτό τον ενισχύει. Η εμφάνιση της θα ήταν υπονομευτική αν πράγματι παρωδούσε το τελετουργικό, τόσο με το ντύσιμο όσο και με την υπόλοιπη στάση της. Αν για παράδειγμα εμφανίζονταν με τέτοιο τρόπο προκλητικά ντυμένη που να υπερ-ταυτίζεται με το πρότυπο ντυσίματος της γυναίκας που πάει στα μπουζούκια, ώστε να συνιστά παρωδία αυτού του προτύπου. Και αν διακωμωδούσε το τελετουργικό της παρέλασης, ίσως με κάποιο αστείο βηματισμό και κινήσεις του σώματος που στο σύνολο τους θα αποδομούσαν το μήνυμα που επιδιώκει να περάσει η παρέλαση. Δεν έκανε όμως τίποτα από όλα αυτά, αντίθετα, υπήρξε πλήρως πιστή στο τελετουργικό, με εμφάνιση που διόλου δεν την ξεχωρίζει από το mainstream το οποίο αναγνωρίζουν και ταυτίζονται άπειρες γυναίκες ή επιθυμούν οι άντρες και σοβαρότητα που αρμόζει στο θεσμό και που υποδεικνύει σεβασμό προς αυτόν. Με λίγα λόγια- οι σέξι δασκάλες δεν θα μας απαλλάξουν από τις αντιδραστικές παρελάσεις…

 

 

Share

Ο λόγος στο αντιφασιστκό κίνημα

της Δήμητρας Σπανού

Το Φύλο Συκής, θέλοντας να κρατήσει τη συζήτηση ανοιχτή για τον φασιστικό κίνδυνο, τη δράση των νεοναζί και τις κινήσεις της κυβέρνησης, δίνει τον λόγο αυτή τη φορά σε ένα μέλος του αντιφασιστικού κινήματος. Μπορεί στα ΜΜΕ η συζήτηση να καταλάγιασε, μετά από τις αλλεπάλληλες «πτώσεις από τα σύννεφα», όμως για πάρα πολύ κόσμο ο αγώνας συνεχίζεται –όπως βέβαια δεν ξεκίνησε πριν από έναν μήνα. Ζητήσαμε λοιπόν, από την  Αγγελική Βαλσαμάκη, μέλος του Αντιφασιστικού Συντονισμού Αθήνας/Πειραιά, να μας πει τη γνώμη της για τις εξελίξεις.

 

Ξεκινώντας, θέλω να μου πεις πώς ένοιωσες όταν είδες τις συλλήψεις των νεοναζί.

Δεν θα πω ψέματα, όταν είδα στις ειδήσεις την ηγεσία της Χρυσής Αυγής με χειροπέδες χάρηκα. Αυτή η εικόνα σίγουρα προκάλεσε θετικά συναισθήματα τόσο στον κόσμο του κινήματος, της αριστεράς και της αναρχίας , όσο και  στους μετανάστες και στις μετανάστριες που κάθε μέρα κινδυνεύουν από τους χρυσαυγίτες δολοφόνους.

Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες ότι κυβέρνηση και κράτος θα διαλύσουν τη Χρυσή Αυγή, ούτε ότι ξεμπερδέψαμε έτσι εύκολα με τους νεοναζί. Οι παλινωδίες της κυβέρνησης έχουν ήδη ξεκινήσει ενώ οι τελευταίες δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν πως ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής έχει σταθεροποιηθεί αμετάκλητα στην ατζέντα και στις πρακτικές της. Οι κοινωνικοί όροι που γεννούν το φασισμό αλλά και οι πολιτικές που τον θεριεύουν παραμένουν ανέγγιχτες. Με αυτή την έννοια δεν υπάρχει ούτε λεπτό για χάσιμο. Το μαζικό και μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα που παραμένει με ορμή στο δρόμο και μετά  τις συλλήψεις των νεοναζί θα πρέπει τώρα να κλιμακώσει τη δράση του.

Ποια είναι η γνώμη σου για τις εξελίξεις; Γιατί η κυβέρνηση προχώρησε στις συλλήψεις;

Θα πρέπει καταρχάς  να πούμε ότι η αντίδραση της κυβέρνησης με την επιχείρηση «εξάρθρωση» της Χρυσής Αυγής βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη μέχρι πρότινος τακτική της που στηριζόταν στην «προετοιμασία» των νεοναζί ώστε να αποτελέσουν έναν «αξιόπιστο» κυβερνητικό εταίρο. Άρα είναι απολύτως λογικό αυτή η αλλαγή τακτικής από μεριάς της κυβέρνησης να αιφνιδίασε και να προβλημάτισε.  Και νομίζω πως για να την καταλάβουμε θα πρέπει αρχικά να σταθούμε στη ποιοτική κλιμάκωση που επιχείρησε η Χρυσή Αυγή στη δράση της. Η «δυναμική της παρουσία» στο Μελιγαλά, η επίθεση σε μέλη του ΠΑΜΕ,  οι συμφωνίες με τους εργολάβους για τη δημιουργία «ειδικής οικονομικής ζώνης» στο Πέραμα και η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ως κορύφωση, αποτέλεσαν για αυτήν στιγμές  μιας αποφασιστικής και τολμηρής στρατηγικής κίνησης. Οι νεοναζί μαχαιροβγάλτες επιχείρησαν να θέσουν ζήτημα ηγεσίας στη κοινωνική βάση της δεξιάς και να αποδείξουν στα αφεντικά πως η στήριξη τους αποτελεί βασική προϋπόθεση για την καταστολή των ταξικών αγώνων. Και τα δύο ήταν στοιχεία απαραίτητα ώστε να φωτίσουν το δρόμο τους προς την εξουσία. Ωστόσο δεν τα κατάφεραν διότι οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες. Η Χρυσή Αυγή, όπως και άλλα πρώιμα φασιστικά κινήματα στην ιστορία, έκανε το λάθος μιας  «πρώιμης εφόδου».

Κατά τη γνώμη σου λοιπόν ποιοι είναι οι πιο σημαντικοί λόγοι;

Πρώτον, όπως είπα και πριν η Χρυσή Αυγή επιχείρησε μια στρατηγικής σημασίας τομή στη δράση της  πρόωρα και χωρίς να έχουν δημιουργηθεί οι απαραίτητες συνθήκες για την επιτυχία της. Η διάβρωση του κρατικού μηχανισμού απ τους φασίστες είναι βαθιά ωστόσο το κράτος δεν είναι φασιστικό. Η Χρυσή Αυγή επιχειρώντας να παρουσιαστεί ως ο βασικός και πιο αποτελεσματικός οργανωτής της καταστολής,  αμφισβήτησε το μονοπώλιο του κράτους σε αυτήν καταλήγοντας να το ενεργοποιήσει εναντίον της. Επιπλέον σε αυτή τη φάση, και με τους παρόντες ταξικούς συσχετισμούς δύναμης, η ηγεσία της άρχουσας τάξης δεν εξαναγκάζεται να παίξει το «χαρτί του φασισμού». Το αυταρχικό κράτος των Σαμαρά και Δένδια μπορεί να κάνει για χάρη των αφεντικών τη βρωμοδουλειά, και για αυτό εξάλλου ο έλεγχος του απέναντι στη δράση των νεοναζί ήταν βασικός όρος της «συνύπαρξης» τους.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το ότι  η Χρυσή Αυγή έχει καταφέρει να διεμβολίσει ένα σημαντικό τμήμα της εκλογικής βάσης της Δεξιάς. Οι δημοσκοπήσεις για το δήμο της Αθήνας που έδιναν στο Κασιδιάρη τη πρωτιά είναι ενδεικτικές αυτής της τάσης. Η Χρυσή Αυγή έθετε με αξιώσεις την ηγεμονία στα Δεξιά καθώς για τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους φαινόταν με τη δράση της πιο συνεπής «εκφραστής» του ρατσισμού και του αντικομουνισμού ενώ παράλληλα δεν ήταν αυτή που υλοποιούσε το μνημόνιο. Η δολοφονία του Φύσσα και η κοινωνική κατακραυγή που αυτή δημιούργησε έδωσαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στη ΝΔ να επανασυσπειρώσει τους ψηφοφόρους της. Και θα το επιχειρήσει εφαρμόζοντας με μεγαλύτερη ορμή το δόγμα «νόμος και τάξη» ώστε να ισχυροποιηθεί ως ο βασικός εγγυητής της «συστημικής σταθερότητας».

Το κίνημα τι ρόλο έπαιξε;

Με πρόλαβες. Αυτό θα έλεγα τώρα. Ο ρόλος που έπαιξε το κίνημα ήταν και θα εξακολουθήσει για τη συνέχεια να είναι καθοριστικής σημασίας. Οι παραπάνω λόγοι είναι σοβαροί, ωστόσο δεν επαρκούν για να εξηγήσουν γιατί επιλέχθηκε  από τη κυβέρνηση αυτή η σφοδρή μορφή αντιμετώπισης και όχι μια πιο ήπια, που θα μπορούσε ενδεχομένως να αναχαιτίσει τη δυναμική της Χρυσής Αυγής. Η μαζικότητα και η μαχητικότητα  των  αντιφασιστικών πορειών σε όλη τη χώρα, η δημιουργία ενωτικών αντιφασιστικών συσπειρώσεων βάσης σε επίπεδο γειτονιάς, η διάθεση συντονισμού, αλλά και το γεγονός ότι πάνω από 30000 διαδηλωτές πορεύτηκαν στη Μεσογείων την 25η του Σεπτέμβρη, προκαλώντας έτσι  την αποτυχία του «συνταγματικού τόξου», αποτέλεσαν  εξελίξεις εξαιρετικά επικίνδυνες για το αυταρχικό μνημονιακό κράτος. Το αντιφασιστικό κίνημα  όχι μόνο έστειλε το  μήνυμα της μαχητικής αναμέτρησης του ίδιου με τη Χρυσή Αυγή και τους φασίστες , αλλά και σε αντίθεση με άλλους αγώνες που δε καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα «επιμέρους» και «ειδικά» τους ζητήματα  φαίνεται να κινητοποίησε  ευρύτερα τμήματα των «από κάτω» θέτοντας έτσι τους όρους για  μια συνολική πολιτική σύγκρουση. Το ενδεχόμενο μιας αναμέτρησης  στο επίπεδο του δρόμου όχι μόνο με τους φασίστες αλλά και με τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ήταν ορατό και θα αποτελούσε μεγάλο παράγοντα αποσταθεροποίησης. Η κυβέρνηση, με τη βοήθεια από τα τσιράκια της στα ΜΜΕ, σήκωσε τα λάβαρα του «αντιφασισμού» προκειμένου να αποποιηθεί τις ευθύνες της για τη γιγάντωση των νεοναζί, να θολώσει τη κρίση και τη στοχοθεσία του κινήματος και να αποφύγει τη σύγκρουση μαζί του.

Όταν λες «μαχητική αναμέτρηση» τι εννοείς;

Εννοώ το κίνημα που δε μασάει σε λογικές «συνταγματικών τόξων». Που μένει σταθερά και αγωνιστικά στο δρόμο,  που γνωρίζει πως η ύπαρξη του και οι επιτυχίες του προϋποθέτουν τη περιφρούρηση και την αυτοάμυνα του από τη βία των νεοναζί.

Ποια είναι η γνώμη σου για τη θεωρία των δύο άκρων και πώς αυτή επηρεάζει το κίνημα;

Η θεωρία των δύο άκρων έχει ως αποκλειστικό στόχο το κίνημα και την αριστερά. Αφενός επιχειρεί  να τιθασεύσει ένα μεγάλο τμήμα της τελευταίας και συγκεκριμένα τον ΣΥΡΙΖΑ  αποκόβοντας τον από το κίνημα και βάζοντας τον  στη λογική της αντιπολίτευσης μόνο μέσα από το κοινοβούλιο και τους θεσμούς. Αφετέρου, προωθεί την όξυνση της καταστολής απέναντι στα πιο ριζοσπαστικά και μαχητικά  κομμάτια της αριστεράς αλλά και του κινήματος εν γένει. Δες τι γίνεται τον τελευταίο καιρό. Προσαγωγές αντιφασιστών επειδή μοιράζουν φυλλάδια. Τρομοκράτηση αγωνιστών του κινήματος επειδή κολλάνε αφίσες. Φυλακίσεις αγωνιστών στις Σκουριές της Χαλκιδικής. Η θεωρία των δύο άκρων υπηρετεί την εμφυλιοπολεμική τακτική της κυβέρνησης και συμβάλλει καθοριστικά στη περιστολή των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού, στο δικαίωμα του εν τέλει να αντιστέκεται.

Επιπλέον, να πω ότι ως μέλος του κινήματος δεν δέχομαι ότι βρίσκομαι στον αντίποδα των δολοφόνων, εγκληματιών, νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής. Οι άνθρωποι της αριστεράς αγωνιζόμαστε για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Και πώς να το κάνουμε τώρα. Δεν είναι το ίδιο πράγμα η βία που ασκεί ο νεοναζί με τη βία που ασκεί ο μετανάστης προκειμένου να αμυνθεί στο δολοφονικό μαχαίρι. Ούτε μπορεί να συγκριθεί με τη προσπάθεια, για παράδειγμα, απεργών να περιφρουρήσουν την απεργία τους από τη βία της αστυνομίας.

Ποιες είναι οι αιτίες της απότομης ανόδου της Χρυσής Αυγής τον τελευταίο καιρό, κατά τη γνώμη σου.

Ευθύνη για την πολιτική και επιχειρησιακή γιγάντωση της Χρυσής Αυγής έχουν όλες οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που υπηρετούν τα μνημόνια και θρέφουν το ρατσισμό. Ωστόσο η καθοριστικής σημασίας τροφοδότηση των νεοναζί συντελέστηκε χάρη στη στροφή της ΝΔ στην ακροδεξιά πολιτική πρακτική και στην οικοδόμηση του αυταρχικού κράτους. Ο αντικομουνισμός και η εμφυλιοπολεμική τακτική απέναντι στην αριστερά, την αναρχία και τις εργατικές οργανώσεις (θεωρία δύο άκρων), ο ακραίος ρατσισμός (Ξένιος Δίας- στρατόπεδα συγκέντρωσης) και το δόγμα «νόμος και τάξη», αποτελούν για την κυβέρνηση απαραίτητες προϋποθέσεις περιφρούρησης της πολιτικής των μνημονίων. Παράλληλα όμως, οδηγούν στην ακροδεξιά μετατόπιση ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνικής βάσης της δεξιάς. Η Χρυσή Αυγή εκμεταλλευόμενη τη παρουσία της στη βουλή και την υποστήριξη ενός σημαντικού μέρους του κρατικού μηχανισμού αξιοποίησε αυτή τη μετατόπιση και κατάφερε να «ξεθάψει» από μεγάλα τμήματα του «δεξιού λαού», φασιστικά χαρακτηριστικά , που η «οικονομική ευμάρεια» και η «πολιτική σταθερότητα» της μεταπολιτευτικής περιόδου είχαν κρύψει. Η αποθράσυνση των νεοναζί ήταν δεδομένη.

Πιστεύεις ότι ο αγώνας ενάντια στη Χρυσής Αυγή θα πρέπει να αφορά τις γυναίκες ιδιαίτερα;

Η Χρυσή Αυγή είναι μια βαθιά μισογύνικη οργάνωση και τον τελευταίο καιρό με όσα βγήκαν στη φόρα μάθαμε ακόμα περισσότερα για αυτό το ζήτημα. Έχουμε δει περιστατικά βίας κατά γυναικών από μέλη της, ενώ παρόμοιες φήμες ακούγονται ακόμα και για βουλευτές της. Έπειτα, οι ίδιες οι χρυσαυγίτισσες δηλώσαν αντιφεμινίστριες και πλήρως υποταγμένες στους άντρες τους.

Η Χρυσή Αυγή διαχωρίζει τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους, με ανιστόρητες θεωρίες περί ύπαρξης δυνατών και αδύναμων. Ο υπάνθρωπος Εβραίος, ο βρωμιάρης μετανάστης και η αδύναμη από τη φύση της γυναίκα. Αυτοί βρίσκονται σε μια διαρκή σύγκρουση με τον λευκό (λέμε τώρα..) άντρα που τελικά λόγω της υπεροχής του κυριαρχεί. Η Χρυσή Αυγή διακηρύσσει έναν διαρκή και συνεχή πόλεμο ανάμεσα στον δυνατό και τον αδύναμο. Άρα για τη Χρυσή Αυγή ο άντρας και η γυναίκα είναι δύο υποκείμενα που βρίσκονται μεταξύ τους συνεχώς σε σύγκρουση. Για τον νεοναζί η γυναίκα που τον αμφισβητεί και δε κάθεται φρόνιμη στο σπίτι να μεγαλώνει τα παιδιά του αποτελεί θανάσιμο εχθρό και θα πρέπει να εξοντωθεί.

Και στο κίνημα όμως έχουμε δει σεξισμό. Για παράδειγμα, μετά τις συλλήψεις διαβάσαμε αρκετά ομοφοβικά σχόλια στα διάφορα μέσα. Τι έχεις να πεις για αυτό;

Αυτό είναι πολύ προβληματικό. Δεν γίνεται  να προσπαθείς να αποδομήσεις τους όρους με τους οποίους η Χρυσή Αυγή συγκεντρώνει οπαδούς και παράλληλα να υιοθετείς έναν από αυτούς, όπως για παράδειγμα  τη μάτσο σεξιστική συμπεριφορά. Πρέπει να τους αποδομήσεις συνολικά και να καταδικάσεις αυτές τις λογικές. Εμείς είμαστε αγωνιστές και αγωνίστριες για την ελευθερία όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής και σεξουαλικού προσανατολισμού.

Να πω επίσης πως η οριστική εκθεμελίωση και συντριβή του φασισμού είναι αναπόσπαστα δεμένη με τους αγώνες για μια κοινωνία απαλλαγμένη  από φτώχεια, ρατσισμούς, εθνικισμούς και σεξισμούς. Είμαστε υπέρ μιας κοινωνίας ισότητας και αλληλεγγύης και αυτό θα πρέπει να το διακηρύσσουμε συνέχεια. Αυτό βέβαια από μόνο του δεν φτάνει. Το κίνημα θα πρέπει μέσα από τις δομές και τις πρακτικές του να περιγράφει αυτή την εναλλακτική κοινωνική συγκρότηση, έναν κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των καταπιεσμένων και εκεί είναι καθοριστική η συμβολή του φεμινιστικού κινήματος. Αυτό τον κόσμο χωρίς διακρίσεις πρέπει να τον περιγράψουμε από σήμερα και ένα σύγχρονο φεμινιστικό κίνημα έχει πολλά να προσφέρει σε αυτή τη διαδικασία.

 

Share

Μίλησε κι ο Βέλτσος τώρα και ανατριχιάξαμε

Αντιγράφουμε την απάντηση που έδωσαν τα καμένα σουτιέν σε αυτή τη χυδαιότητα που δημοσίευσε το βήμα

 

Πρόσεχε, Τζόρτζ, φαίνεται ο μισογυνισμός σου! 
Το “μυστικό” είναι πως όταν διαφωνούμε με τη Σώτη ή τη Ρεπούση, ή τη Μέρκελ ή οποιαδήποτε άλλη γυναίκα, η κριτική μας οφείλει να περιέχει τις αντιθέσεις μας με τις απόψεις τους. Όταν το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να χρησιμοποιούμε έμφυλες ‘προσβολές’ και βρισιές και χυδαιότητες, τότε ΕΙΜΑΣΤΕ ΒΡΩΜΕΡΟΙ ΜΙΣΟΓΥΝΗΔΕΣ. Αλλά δεν σου λέω κάτι καινούργιο, ε;

Μπράβο στις φίλες για τα ακονισμένα αντανακλαστικά!

Από τη σελίδα στο facebook καμένα σουτιέν

 

 

Share

Η συκοφαντία για το 9χρονο κοριτσάκι που το έβγαλαν τάχα σε δημοπρασία στο Αφγανιστάν

του Νίκου Σαραντάκου 

Λένε πως μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις, αλλά συχνά λίγες λέξεις μπορούν να αλλάξουν εντελώς τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε μια φωτογραφία και τα συμπεράσματα που βγάζουμε. Το Διαδίκτυο είναι γεμάτο όχι μόνο από παραποιημένες φωτογραφίες, αλλά και από φωτογραφίες αυθεντικές μεν αλλά που συνοδεύονται από παραπλανητικές λεζάντες ώστε να οδηγήσουν όποιον τις βλέπει σε ένα ορισμένο συμπέρασμα. Αυτό γίνεται πολύ συχνά για προπαγανδιστικούς σκοπούς -θα θυμάστε για παράδειγμα τη φωτογραφία που έδειχνε γαμπρούς με παρανυφάκια στη Μέση Ανατολή, και που παρουσιάστηκε, από τα ιστολόγια του μίσους και της ψευτιάς, ότι τάχα παρουσιάζει παιδεραστικούς γάμους, ότι δηλαδή τα παρανυφάκια ήταν νύφες. Μια άλλη ανάλογη περίπτωση, με την οποία είχαμε επίσης ασχοληθεί στο ιστολόγιο, ήταν το οχτάχρονο αγόρι που το έπιασαν τάχα να κλέβει και του σύνθλιψαν το χέρι, βάζοντας ένα αυτοκίνητο να περάσει από πάνω -στην πραγματικότητα, το αγόρι έδινε υπαίθρια παράσταση.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει τις τελευταίες μέρες και με τη φωτογραφία που βλέπετε, που κι εμένα μου την έστειλε προχτές ένας φίλος ρωτώντας με αν είναι αυθεντική, μια φωτογραφία που δείχνει… τι δείχνει άραγε; Σύμφωνα με όσους χάλκευσαν την είδηση ή την αναπαράγουν ανεξέταστα, δείχνει “δημοπρασία 9χρονου κοριτσιού” στο Αφγανιστάν ή στο Πακιστάν. Στη βασική παραλλαγή του μύθου, αυτή που κυκλοφορεί περισσότερο, (π.χ. εδώ από το inews), το εννιάχρονο κοριτσάκι το έχουν βγάλει σε δημοπρασία και αυτό κρύβει από ντροπή και απόγνωση το πρόσωπό του -και με κάποιο περίεργο τρόπο αυτό συνδέεται με την είδηση ότι η Μαντόνα εκποίησε πρόσφατα έναν πίνακα της συλλογής της, προκειμένου να διαθέσει τα έσοδα (7 εκατ. δολάρια) για την κατασκευή σχολείων για κορίτσια στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Χρειάζονται πολλά περισσότερα στο Αφγανιστάν μέχρι να φθάσουμε στα σχολεία για κορίτσια, αποφαίνεται βαθυστόχαστα ο χαλκευτής.

Σε μια άλλη παραλλαγή, μπαίνει ο τίτλος “‘Δημοκρατία” του Ισλάμ και η “ανοιχτή δημοπρασία” του 9χρονου κοριτσιού θεωρείται χαρακτηριστικό παράδειγμα της ελευθερίας που έφεραν στο Αφγανιστάν οι Αμερικανοί. Άλλοι πάλι, πιο μερακλήδες, δεν παραλείπουν να προειδοποιήσουν: Δεν έχει σημασία αν το αντέχει το μυαλό μας, σημασία έχει ότι θα μας το φέρει ο πολυπολιτισμός… Στο όνομα του πολυπολιτισμού, λοιπόν, αύριο και στη γειτονιά σου…!  Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πήρε 7% η Χρυσή Αβγή….

Βέβαια, με μια πιο προσεχτική ματιά, η ερμηνεία ότι η φωτογραφία δείχνει δημοπρασία αρχίζει να μπάζει νερά. Για παράδειγμα, σε κάθε δημοπρασία απαραίτητο είναι να υπάρχει κάποιος που τη διευθύνει και που θα κατακυρώσει το έκθεμα στον πλειοδότη. Δεν είναι ανάγκη να έχει γραφείο ή έδρανο, δεν είναι καν ανάγκη να έχει σφυράκι, αλλά δημοπρασία χωρίς διευθυντή δεν γίνεται -και στη φωτογραφία δεν φαίνεται τίποτα τέτοιο.

Και δεν φαίνεται, διότι καμιά δημοπρασία δεν συμβαίνει. Το Διαδίκτυο είναι δίκοπο μαχαίρι, και όπως δίνει στον χαλκευτή τη δυνατότητα να πλασάρει γρήγορα το ψέμα του, δίνει και στον ανασκευαστή των μύθων εργαλεία για να ξεσκεπάσει το ψέμα. Υπάρχουν ας πούμε ιστότοποι που αναγνωρίζουν φωτογραφίες και σου λένε πού αλλού έχουν δημοσιευτεί (και που ςξαιτίας τουςτα διάφορα κουίζ που γίνονταν με βάση φωτογραφίες έχουν πια αχρηστευτεί). Ένας από αυτούς τους ιστοτόπους είναι το tineye.com (υπάρχουν κι άλλοι), με τη βοήθεια του οποίου βρίσκουμε ότι η φωτογραφία είχε αρχικά δημοσιευτεί στο reuters.com στις 18 Μαΐου του 2011. Δεν μπορώ να την απομονώσω, αλλά είναι η πρώτη φωτογραφία της ένατης σειράς εδώ, και η λεζάντα λέει:

RTR2MKDQ
18 May. 2011
Taloqan, Afghanistan

An Afghan girl whose family members were killed overnight after a raid by NATO and Afghan forces, covers her face as she weeps during a protest in Taloqan May 18, 2011. Ten people have been killed and fifty wounded in violent protests against the killing of two men and two women in a night-time raid in north Afghanistan, a top local health official said. REUTERS/Wahdat (AFGHANISTAN – Tags: CIVIL UNREST POLITICS IMAGES OF THE DAY)

Δηλαδή, το κορίτσι θρηνεί τους δικούς της που σκοτώθηκαν σε νυχτερινή επιδρομή δυνάμεων του ΝΑΤΟ και του αφγανικού στρατού, ενώ οι συγκεντρωμένοι διαμαρτύρονται για τους σκοτωμούς! Καμιά σχέση φυσικά με δημοπρασίες και άλλα που φαντάζονται διεστραμμένα μυαλά.

Ο καινούργιος αυτός μύθος είναι ακόμα σχετικά νέος, δεν έχει προφτάσει να εξαπλωθεί πολύ, σαν τους προηγούμενους που αναφέρω στην αρχή του άρθρου. Παρατηρώ όμως με ικανοποίηση ότι σε καναδυό σάιτ έχει ήδη δημοσιευτεί η ανασκευή του -αυτά τα πράγματα καλό είναι να τα σκοτώνεις μικρά, που λέει και το ανέκδοτο, γι’ αυτό κι έκανα κι εγώ τη σημερινή δημοσίευση.

Υστερόγραφο: Όμως μια και μιλάμε για παραποιήσεις και μύθους, θέλω να καταγγείλω μια παραποίηση λεξικογραφικού χαρακτήρα που εντόπισα πρόσφατα. Κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο μια φωτογραφία που δείχνει δήθεν ένα απόσπασμα από το λεξικό Μπαμπινιώτη και συγκεκριμένα το λήμμα “φαήλος”. Πρόκειται για λαθροχειρία. Το λεξικό Μπαμπινιώτη δεν έχει λήμμα “φαήλος” (το έλεγξα) -άλλωστε, δεν περιλαμβάνει ιδιωματικές λέξεις σαν κι αυτές που δίνονται ως συνώνυμα της λ. φαήλος (γρόθος, μινάρας). Εύκολα βλέπουμε ότι πρόκειται για μια καλοφτιαγμένη απομίμηση, κύριος οίδε με ποιο σκοπό.

Πηγή: sarantakos.wordpress

 

Share