Subscribe via RSS Feed

Tag: "σεξισμός"

Ομοφοβία, ρατσισμός και θανατοπολιτική

με οργή και σε πένθος

του Δημήτρη Παπανικολάου*

Στο πρόσφατο, θαυμάσιο, ντοκιμαντέρ How to survive a plague, που αφηγείται την ιστορία της ACT UP στη Νέα Υόρκη, βλέπεις εικόνες από γνωστές δράσεις της οργάνωσης που απαίτησε, στον δημόσιο χώρο, την αλλαγή της κρατικής πολιτικής για το AIDS στην Αμερική της δεκαετία του ’90. Μια από αυτές ήταν οι «πολιτικές κηδείες» για τα θύματα της ασθένειας. Τα φέρετρα περιφέρονταν στο Νότιο Μανχάταν, και η απόδοση τιμής μεταμορφωνόταν σε διαδήλωση — κάποια έφταναν μέχρι έξω από το προεκλογικό στρατηγείο του Μπους το ’92, με το μήνυμα «το αίμα μας πάνω σου». Μέσα από τον θάνατο, με μια ταυτότητα σε διακινδύνευση και σε στιγμή απόλυτου στιγματισμού της, κάποιοι τόλμησαν να αντιμιλήσουν. Σε μια συγκλονιστική σκηνή, ο ακτιβιστής Μπομπ Ράφσκι, έξω από το στρατηγείο του Μπους και μπροστά από το φέρετρο ενός συντρόφου του, σταματάει, γέρνει το κεφάλι, τα σημάδια της ασθένειας εμφανή στο πρόσωπό του, και φωνάζει: «Με οργή και σε πένθος, αυτή η μάχη δεν θα σταματήσει μέχρι να είμαστε όλοι μας ασφαλείς. ACT UP, αντεπιτεθείτε, πολεμήστε το AIDS».

Πιστεύω αξίζει να ξαναδεί κανείς αυτήν τη σκηνή, όπου ένας ακτιβιστής, καταδικασμένος σε θάνατο από μια κρατική πολιτική, παίρνει στα χέρια του την θανατο-εικόνα του και λέει «Αντεπιτεθείτε!». Και να τη δει στη σημερινή συγκυρία. Αξίζει να τη δει, για παράδειγμα, ως αντιστάθμισμα σε εκείνη την άλλη σκηνή, όπου ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Η. Παναγιώταρος φωνάζει «Γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες!» έξω από το Χυτήριο. Ή ως αντιστάθμισμα σε όλες εκείνες τις σκηνές που γεμίζουν την καθημερινότητά μας σήμερα και προσδιορίζουν επιθετικά τον φυλετικά, σεξουαλικά, ή κοινωνικά «Άλλον» ως οιονεί νεκρό. Όλες αυτές οι σκηνές συνδέονται, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουμε με την πρώτη.

Ας ξεκινήσω όμως από τα γνωστά. Πανθομολογείται σήμερα μια έξαρση της ομοφοβίας και του σεξουαλικού ρατσισμού, μαζί με τη γενικότερη έξαρση της μισαλλοδοξίας και του φυλετικού ρατσισμού. Η κλασική μας ανάγνωση γι’ αυτή την εξέλιξη ακολουθεί το σχήμα της βιοπολιτικής. Ζούμε σε μια εποχή έντονα βιοπολιτικής διακυβέρνησης, δηλαδή διαχείρισης πληθυσμών, οργάνωσης του πώς κάποιοι άνθρωποι (οι «δικοί μας») θα ζουν, και προγραφής όλων των άλλων, όσων αφήνονται, ουσιαστικά, να πεθάνουν. Η γενικότερη κατεύθυνση είναι, ως εκ τούτου, η κατεύθυνση της δημιουργίας «καθαρών», «κανονικών» σωμάτων — και η απορριμάτωση, η αποκειμενοποίηση όλων των άλλων. Μέσα σε αυτό το βιοπολιτικό σχήμα πρέπει να κατανοηθεί αρχικά η εκ νέου έμφαση στον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, και την ομοφοβία.

Όμως θέλω να θυμίσω πόσο πολύ οι στρατηγικές αυτές λειτουργούν και σε μια παράλληλη της βιοπολιτικής οικονομία, αυτήν που ο Ακίλλε Μπέμπε ονομάζει necropolitics, και στα δικά μας συμφραζόμενα θα την ονόμαζα θανατοπολιτική. Παράλληλα λοιπόν με τη βιοπολιτική, βλέπουμε σήμερα να οργανώνεται όλο και περισσότερο μια ιδιότυπη θανατοπολιτική που δεν περιορίζεται, όσο κι αν προτυπώνεται, στις κινήσεις της Χρυσής Αυγής. Μιλάμε για μια ευρύτερη στρατηγική, κατά την οποία τα σώματα νεκρών παρελαύνουν επίσης γύρω μας, ορίζοντας τις ζωές των ζωντανών — είτε ως φόβητρο, είτε ως τακτική ξεκαθαρίσματος, είτε ως παράπλευρες απώλειες· με έμφαση στο αναπόφευκτο και τελεσίδικο της λέξης απώλεια.

Μια εικόνα θανάτου οργανώνεται γύρω μας: όχι μόνο τα φαντάσματα των νεκρών, αλλά και τα δηωμένα, τα χτυπημένα (και σαν νεκρά φωτοσοπαρισμένα), τα ακρωτηριασμένα, τα βιασμένα, τα νεκροζώντανα σώματα παρατίθενται προς συμμόρφωσιν, αλλά και προς γνώσιν.

Κι εδώ μια βασική πλέον διαφορά, μια καινούρια στιγμή της εποχής της κρίσης. Στο θέμα της ομοφοβίας φαίνεται ίσως πιο ξεκάθαρα: αν οι παλιές έμφυλες και σεξουαλικές ιεραρχίες στην Ελλάδα κατέληγαν στο τι δεν μπορεί να είναι ένας καλός Έλληνας/μια καλή Ελληνίδα (πούστης, λεσβία, γαμημένη κωλοτρυπίδα, πόρνη κ.ο.κ.), αν δηλαδή παλιότερα οι ιεραρχίες προέβαλλαν τα αποκείμενά τους ως εθνικώς διαγραμμένα, οι καινούριες τους επιβιώσεις τα φαντασιώνονται, όλο και περισσότερο, ως νεκρά. Σε αυτό, η νέα ομοφοβία και ο νέος φαλλοσεξισμός έρχονται να συναντήσουν το νέο ρατσισμό, που κι αυτος, την εποχή της κρίσης, (ξανα)δουλεύει όλο και περισσότερο όχι με εικόνες αποκλεισμένων ή διωγμένων Άλλων, αλλά νεκρών ή ζωντανόνεκρων. Σαν το νέο ρατσισμό, έτσι και η νέα ομοφοβία και ο νέος φαλλοσεξισμός «της κρίσης»: γίνονται, όλο και περισσότερο, όχι μόνο βιοπολιτικές στρατηγικές, αλλά και θανατοπολιτικές.

Έτσι, αν σήμερα ο εθνικισμός, ο μάτσο ανδρισμός, η εθνομαγκιά και η εθνοφοβία μανατζάρουν σώματα ανθρώπων στην υπηρεσία της εθνοβιοπολιτικής (μας λένε: «Κλειστείτε μέσα και όλα θα πάνε καλά»), η ομοφοβία, ο ρατσισμός και ο νεοσεξισμός, καλούνται να μανατζάρουν και την εικόνα οιωνεί νεκρών, στην υπηρεσία μιας αναγκαίας και παραπληρωματικής θανατοπολιτικής (μας λένε: «Εκεί έξω κυκλοφορούν ζόμπι»).

Κι ο μεγάλος κίνδυνος είναι ότι η θανατοπολιτική (όπως και η ομοφοβία και ο ρατσισμός που τη στηρίζει) δεν είναι μακριά και απ’ έξω μας. Κολακεύει δομές που έχουν βαθειά σκαλωθεί όχι μόνο σ’ αυτό που λέμε δημόσιο, αλλά και σ’ αυτό που ονομάζουμε ιδιωτικό· όχι μόνο σ’ αυτό που λέμε συντήρηση, αλλά και σ’ αυτό που αναγνωρίζουμε ως προοδευτικό. Σκεφτείτε το αυτό κάθε φορά που βλέπετε έναν μετανάστη και κάπου βαθειά χωμένη μέσα σας αισθάνεστε τη φοβία ότι μπορεί να έχει μια μεταδοτική θανατηφόρα ασθένεια· κάθε φορά που ακούτε ότι πέθανε ο γκέι γνωστός σας και ρωτάτε «από AIDS;»· κάθε φορά που βλέπετε μια γυναίκα με εμφανή σημάδια κακοποίησης και εξάρτησης, και σκέφτεστε ότι μπορεί να είναι ξένη, ή πόρνη, ή και τα δύο. Και κάθε φορά που θα θυμάστε τον παλιό –την εποχή του πάρτι– εαυτό σας, να έχει γελάσει με την επιγραφή «Προσεχώς Βουλγάρες» που έβγαζαν τα μπουζουκάδικα στην επαρχία.

Γιατί η θανατοπολιτική δεν είναι το έργο ενός φασίστα που ουρλιάζει κάτι αποκρουστικό. Είναι το έργο αυτού που χρησιμοποιεί μια σκηνή που ήδη έχεις σκεφτεί και απωθήσει, ως σκηνικό πολιτικής επιθυμίας.

Το πρόβλημα με την επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα δεν ήταν τελικά μόνο η ολιγωρία της αστυνομίας ή η ένδειξη ότι πλήρωσε τη συνδικαλιστική της δράση· ήταν η διάθεση να δημιουργήσουν, με το παράδειγμά της, ένα σώμα οιονεί νεκρό. Το πρόβλημα με το προεκλογικό σκάνδαλο των «ιερόδουλων», δεν ήταν η πολιτική αναξιοπρέπεια της έκθεσής τους, αλλά η ρητορική προβολή αυτών των γυναικών ως οιονεί φορέων και διασπορέων θανάτου. Το πρόβλημα με τις «γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες» του Παναγιώταρου, δεν είναι ούτε η προσβολή, ούτε η ρητορική του βιασμού που ενδεχομένως φέρνει στο μυαλό, ούτε καν τα δικά του απωθημένα. Το πρόβλημα είναι ότι τη φράση αυτήν τη φωνάζει γιατί ξέρει ότι θα ακουστεί από ένα ποτισμένο εθνομοφοβία κοινό, για το οποίο, όπως λέει ο Λεό Μπερσανί, the rectum is the grave, το ορθό είναι τάφος, το ορθό σημαίνει θάνατο. Ή, για να το πω στα συμφραζόμενα του, ο Παναγιώταρος φωνάζει για να τον ακούσουν όσοι, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, συντονίζονται στο ρυθμό της φράσης «η γαμημένη κωλοτρυπίδα θα γίνει ο τάφος σας».

Το πώς απαντάει κανείς σε όλα αυτά, είναι γνωστό, έχει τη γενεαλογία του, και συνδέεται απολύτως με τους τρόπους απάντησης στη βιοπολιτική γενικώς, αυτούς τους τρόπους που τόσο πολύ, τόσοι πολλοί, ιχνηλατούμε τον τελευταίο καιρό και σε αυτήν τη χώρα. Act Up, Fight Back, Fight Death.

Με οργή και σε πένθος, η μάχη αυτή δεν τέλειωσε ποτέ και ούτε τώρα έχει τελειώσει. Αφυπνισθείτε, αντισταθείτε, αμυνθείτε, αντεπιτεθείτε, πολεμήστε τη θανατοπολιτική, πολεμήστε το θάνατο, πολεμήστε τους τεχνουργούς του, πολεμήστε και τους λακέδες του.

*Το κείμενο είναι το δεύτερο μέρος διάλεξης που δόθηκε στο πλαίσιο των Κρίση-μων σεμιναρίων με θέμα “Σεξισμός και Ομοφοβία: ‘Παράπλευρες απώλειες’ της κρίσης;” στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στις 26 Φεβρουαρίου.  Ολόκληρη η διάλεξη βρίσκεται εδώ

Πηγή: Ενθέματα

 

Δείτε Ακόμα

Σκέψεις για ορισμένες αθέατες όψεις του σεξισμού

 

 

Share

Σκέψεις για ορισμένες αθέατες όψεις του σεξισμού

της Ντίνας Βαΐου*

Όσο προχωράμε βαθύτερα στην κρίση, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι τα μέτρα της νεοφιλελεύθερης υποτιθέμενης «διάσωσής» μας είναι τελικά ο στόχος. Στο πλαίσιο που διαμορφώνει ο καταιγισμός αυτών των όλο και πιο επαχθών μέτρων, αφ’ ενός καθιερώνεται και ενδυναμώνεται ένας κυρίαρχος λόγος που εστιάζει αποκλειστικά στις μακροοικονομικές πλευρές της κρίσης, οι οποίες μάλιστα αποτελούν διακυβεύματα μεταξύ «ειδικών»/ τεχνοκρατών, αποκομμένα από τη σφαίρα της πολιτικής διαπραγμάτευσης. Αφ’ ετέρου νομιμοποιείται η ιδέα της μίας και μοναδικής οδού (νεοφιλελεύθερης) «διάσωσης» μέσα από τη λιτότητα, την ύφεση και την τιμωρητική ρύθμιση της φτώχειας και του αποκλεισμού που αυτή η ίδια η διάσωση παράγει. Τα δικαιώματα και οι διεκδικήσεις θεωρούνται «κατάλοιπα του παρελθόντος», αν όχι τρομοκρατικά διαβήματα, ενώ είναι περισσότερο από αισθητή μια αυξανόμενη συντηρητικοποίηση, μέρος της οποίας είναι και η υιοθέτηση και προβολή ακραίων έμφυλων προτύπων, συμπεριφορών και λόγου και η έξαρση του σεξισμού που θα συζητήσουμε στο σημερινό Κρίση-μο Σεμινάριο.

Πολλές εκφάνσεις του σεξισμού μπορεί να εντοπίσει κανείς στην πολύπλευρη βία κατά των γυναικών στον ιδιωτικό και το δημόσιο χώρο, στις συνθήκες και τους όρους πρόσβασης/αποκλεισμού από την αγορά εργασίας, στην περιθωριοποίηση κάθε έμφυλης διεκδίκησης εν ονόματι των «μεγάλων και γενικών» προβλημάτων της κοινωνίας, αλλά και στις καθημερινές πρακτικές και συζητήσεις. Σε όλα τα παραπάνω η επίδραση της κρίσης είναι καταλυτική. Ακόμη και η πιο επιπόλαιη περιήγηση στα ΜΜΕ (έντυπα και ηλεκτρονικά) δίνει πλούσιο υλικό για όλα τα παραπάνω, ενώ δεν λείπουν και οι τεκμηριωμένες αναλύσεις για τις έμφυλες επιπτώσεις της κρίσης στην εργασία, την ανεργία, τα ασφαλιστικά, την κακοποίηση, την παρενόχληση στην εργασία, τον σεξιστικό λόγο των πολιτικών, συνδικαλιστών, δημοσιογράφων κλπ (βλ. την αρθρογραφία  της Μαρίας Καραμεσίνη, τη δουλειά για τις συζυγοκτονίες στο feministnet, το fylosykis.gr και πολλές άλλες συνεισφορές, τα κείμενα της Α. Ψαρρά, της Ε. Αβδελά, της Α. Αθανασίου και πολλών άλλων).

Στη σύντομη παρουσίασή μου όμως θέλω θα αναφερθώ σε ορισμένες λιγότερο φανερές ή εντελώς αθέατες πλευρές του σεξισμού που συνδέονται με τις «λεπτομέρειες της καθημερινότητας». Θα χρησιμοποιήσω ως σημείο εκκίνησης την απλήρωτη εργασία και φροντίδα των ηλικιωμένων και τις αναδιαρθρώσεις της. Και θα εστιάσω σε όλες εκείνες τις πρακτικές που θεωρούνται ταπεινές, επαναλαμβανόμενες, αυτονόητες και σε κάθε περίπτωση ανάξιες θεωρητικού και πολιτικού προβληματισμού, ακόμη και στην Αριστερά. Η γενικευμένη σιωπή γύρω από τα ζητήματα αυτά απαξιώνει όχι μόνο τις ίδιες τις πρακτικές φροντίδας, αλλά και τα συγκεκριμένα εν-σώματα υποκείμενα που εμπλέκονται σε αυτές. Ταυτόχρονα όμως κανονικοποιεί και εμπεδώνει τον σεξισμό.

Ποιοι και πώς φροντίζουν;

Λίγα λόγια για τις αναδιαρθρώσεις της φροντίδας ηλικιωμένων – κι όχι μόνο – που προέρχονται από την εμπλοκή μου σε μια σειρά έρευνες για το φύλο της μετανάστευσης και από μια δουλειά σε εξέλιξη επαν-επίσκεψης ορισμένων από τις πληροφορήτριες των προηγούμενων ερευνών.

Στο τέλος της δεκαετίας 1990, το τότε Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας παραδεχόταν ότι η φροντίδα ηλικιωμένων στην Ελλάδα είναι μια «οικογενειακή υπόθεση». Αυτή η ρητή επιβεβαίωση ενός κοινού τόπου από επίσημα χείλη εμπεριείχε ταυτόχρονα και την απόκρυψη, κάτω από την ομπρέλλα της οικογένειας, μιας ακριβέστερης εικόνας: ο τεράστιος όγκος της εργασίας φροντίδας για τους ηλικιωμένους (κι όχι μόνο) πραγματοποιείται μέσα από την απλήρωτη εργασία των γυναικών μελών της, με δια-γεννεακούς καταμερισμούς εργασίας μεταξύ γυναικών, και, πιο πρόσφατα, μέσα από τη χαμηλά αμειβόμενη εργασία μεταναστριών, με εθνοτικούς καταμερισμούς εργασίας, και πάλι μεταξύ γυναικών.

Το λεγόμενο οικογενειοκεντρικό μοντέλο φροντίδας εμπεδώθηκε μετά τον Β’Παγκόσμιο Πόλεμο ως ένα καίριας σημασίας συστατικό των νοτιο-ευρωπαϊκών κρατών πρόνοιας, στο πλαίσιο του οποίου η φροντίδα ηλικιωμένων, παιδιών, ανήμπορων μελών επιτελείται από τις γυναίκες της οικογένειας – ως αγάπη, προσφορά και φροντίδα – ενώ το κράτος αποτελεί «τελική καταφυγή» (carer of last resort), συμβάλλει δηλαδή επιλεκτικά και μέσω χρηματικών μεταβιβάσεων (κυρίως συντάξεων και επιδομάτων) και οριακά μόνο μέσω παροχής υπηρεσιών.

Αυτό το μοντέλο μπαίνει σε κρίση από τη δεκαετία 1990, ως αποτέλεσμα ενός συνδυασμού δημογραφικών και οικονομικών εξελίξεων:

– έχουμε μια γενική άνοδο των εισοδημάτων – για την οποία 20  χρόνια αργότερα ενοχοποιούμαστε συλλογικά…

– το προσδόκιμο ζωής έχει ανέβει και οι ηλικιωμένοι άνω των 80 ετών αποτελούν μια ομάδα του πληθυσμού που διευρύνεται – πράγμα που αυξάνει τη ζήτηση για φροντίδα [ο πληθυσμός άνω των 80 ετών φτάνει το 29% του πληθυσμού 15-64 ετών ή το 3,6% του συνολικού πληθυσμού και παρουσιάζει αύξηση 43% μεταξύ 2000 και 2010]

– οι γυναίκες στην Ελλάδα, όπως και στις άλλες νοτιο-ευρωπαϊκές χώρες μπαίνουν δυναμικά στην εκπαίδευση και την αγορά εργασίας, ενώ με δημογραφικούς όρους το βάρος της φροντίδας πέφτει δυσανάλογα στις πλάτες γυναικών στην ηλικία 45 με 55 ετών που βρίσκονται στην ακμή της εργασιακής τους διαδρομής.

Έτσι, καταγράφεται ένα χρόνιο «έλλειμμα φροντίδας», που από τις αρχές της δεκαετίας 1990 καλύπτεται από μεγάλο αριθμό μεταναστριών, οι οποίες εν μέρει υποκαθιστούν την απλήρωτη εργασία των γυναικών της οικογένειας. Αυτό αποτελεί μια διευθέτηση κοινωνικά πιο αποδεκτή από την «εγκατάλειψη» ενός ηλικιωμένου σε οίκο ευγηρίας. Ταυτόχρονα συμβάλλει στην αναπαραγωγή του οικογενειοκεντρικού μοντέλου φροντίδας, καθώς η φροντίδα παραμένει στο πλαίσιο της οικογένειας και αποτελεί αντικείμενο καταμερισμού εργασίας μεταξύ γυναικών, αυτή τη φορά ντόπιων και μεταναστριών, ενώ και πάλι οι άνδρες, σύμφωνα με όλες τις έρευνες της δεκαετίας 2000, γενικά δεν εμπλέκονται.

Αυτή η προσαρμογή της φροντίδας, μεταξύ οικογένειας, αγοράς και κράτους, στηρίζεται σε δύο πυλώνες:

(α) από τη μια στις συντάξεις, που, αν και χαμηλές γενικά, διαμορφώνουν τις υλικές δυνατότητες αυτής της διευθέτησης και

(β) από την άλλη στη χαμηλά αμειβόμενη εργασία των μεταναστριών, με ή χωρίς χαρτιά, που κάνει τις υπηρεσίες τους προσβάσιμες ακόμη και σε χαμηλού-μεσαίου εισοδήματος νοικοκυριά σε όλη τη δεκαετία 1990 και 2000 και μέχρι την κρίση.

Η άφθονη προσφορά εργασίας από μετανάστριες συμβάλλει στην αύξηση της ζήτησης και μειώνει το έλλειμμα φροντίδας στην Ελλάδα (όπως και στην Ιταλία και την Ισπανία) – το μεταθέτει όμως στα νοικοκυριά των μεταναστριών, τόσο «εδώ», στην Ελλάδα, όσο και «εκεί», στους τόπους προέλευσης και οδηγεί σε δύσκολες και συχνά επώδυνες διευθετήσεις φροντίδας από απόσταση, σε δια-εθνικές προσαρμογές και καθημερινότητες που διαπερνούν τα εθνικά σύνορα.

Παράλληλα με τις αλλαγές που συμβαίνουν στον ιδιωτικό χώρο, από τη δεκαετία 1980 και ιδίως τη δεκαετία 1990, εντοπίζεται και μια διεύρυνση των υπηρεσιών προς ηλικιωμένους που προσφέρει το κράτος και/ή οι δήμοι: Φροντίδα στο σπίτι (1997) [αργότερα και πιλοτικά βοήθεια εξ αποστάσεως,  από το 2000], ΚΑΠΗ (από το 1984), αργότερα ΚΗΦΗ (για ηλικιωμένους που δεν είναι εντελώς αυτάρκεις και οι οικογένειες τους έχουν σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές δυσκολίες 2000, 68 με 1534 εξυπηρετούμενους) και Λέσχες Φιλίας (Δήμος Αθηναίων – 24, με 5000 μέλη, με συμμετοχή 5 ευρώ το χρόνο). Οι σχετικές δομές προέβλεπαν αρχικά μια ευρεία γκάμα υπηρεσιών: υπηρεσίες πρωτοβάθμιας υγείας, κοινωνική και ψυχολογική στήριξη, φυσιοθεραπεία, βοήθεια στο σπίτι (για ηλικιωμένους που έμεναν μόνοι και δεν είχαν άλλη βοήθεια), οργανωμένες εκδρομές και ξεναγήσεις σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, εκπαιδευτικά προγράμματα κλπ.

Οι παροχές αυτές παρουσιάζουν σημαντικές γεωγραφικές διαφοροποιήσεις και ανισότητες, όπως και οι συγκεντρώσεις ηλικιωμένου πληθυσμού. Αλλά τα μεγαλύτερα ελλείμματα εντοπίζονται στις μεγάλες πόλεις και ιδιαίτερα στην Αθήνα και τις κεντρικές γειτονιές της, όπου έχει παραμείνει μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων σε ιδιόκτητα διαμερίσματα, από τα οποία οι νεώτεροι έφυγαν σταδιακά (από τη δεκαετία 1980) προς τα προάστια.

Όμως η οργάνωση και χρηματοδότηση των σχετικών δομών προερχόταν από τα ΚΠΣ, η φροντίδα των ηλικιωμένων από το κράτος και τους δήμους ήταν δηλαδή ένα project με ημερομηνία λήξης, αφού η συνέχειά του δεν εξασφαλίστηκε από εθνικούς πόρους. Σταδιακές περικοπές προϋπολογισμών και προσωπικού, αύξηση των ενδιαφερόμενων (φτάνουν περίπου 146000 το 2012) και διοικητικές μετακινήσεις των αρμοδιοτήτων (από Υπουργείο σε Δήμους σε Υπουργείο) οδήγησαν τα περισσότερα ΚΑΠΗ σε μείωση των προσφερόμενων υπηρεσιών. Πάντως παραμένουν ιδιαίτερα δημοφιλή μεταξύ των ηλικιωμένων που συμμετέχουν, έστω και ως τόποι συνάντησης και οργάνωσης εορταστικών εκδηλώσεων και εκδρομών.

Στις συνθήκες της κρίσης, οι περικοπές μισθών και συντάξεων ήδη έχουν ανατρέψει τα δεδομένα της πρόσφατης εκδοχής του οικογενειοκεντρικού μοντέλου φροντίδας. Η χαμηλά αμειβόμενη εργασία των μεταναστριών δεν είναι πλέον γενικά προσιτή, η ανασφάλεια οδηγεί πολλά νοικοκυριά σε περικοπές δαπανών, συμπεριλαμβανόμενης και της βοήθειας για τη φροντίδα των ηλικιωμένων. Ταυτόχρονα, το κράτος και οι δήμοι περικόπτουν ακόμη πιο πολύ τις λιγοστές υπηρεσίες,  οδηγώντας στην ανεργία μεγάλο αριθμό γυναικών, μια και οι κοινωνικές υπηρεσίες από γυναίκες κυρίως στελεχώνονται  (βλ. και την πρόσφατη διαμαρτυρία των εργαζόμενων στη Φροντίδα στο Σπίτι -απλήρωτοι εδώ και μήνες – Η ΑΥΓΗ, 14/2/2013).

Έτσι, το βάρος της μοιάζει να επιστρέφει αποκλειστικά στην ποδιά των ντόπιων γυναικών και μάλιστα με πιο δυσμενείς όρους, καθώς η φροντίδα γίνεται πιο επαχθής σε συνθήκες ανέχειας και περικοπών στις οικογενειακές δαπάνες (ηλεκτρικό, θέρμανση, τηλέφωνο κλπ), αλλά και καθώς δυσκολεύει η πρόσβαση στη νοσοκομειακή και φαρμακευτική κάλυψη και σε όποιες υπηρεσίες επιβιώνουν από τις συγχωνεύσεις ασφαλιστικών ταμείων. Λίγοι άνδρες είναι πρόθυμοι να εμπλακούν, έστω κι αν η ανεργία έχει ανατρέψει τις καθημερινότητές τους.

Για τις μετανάστριες, οι περικοπές δαπανών από τα ντόπια νοικοκυριά δεν σημαίνουν μόνο ανεργία, αλλά και απώλεια των «χαρτιών» και έχουν δραματικές συνέπειες στις δυνατότητες φροντίδας της δικής τους οικογένειας, εντός και πέραν των συνόρων της ελληνικής επικράτειας. Μαζί με την άνοδο της ρατσιστικής βίας, η καθημερινότητα γεμίζει φόβο και ανασφάλεια.

Πού εντοπίζεται ο σεξισμός;

Τρία σημεία:

1.

Όπως γνωρίζουμε, τα ζητήματα ανεργίας, οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και η κατεδάφιση των κοινωνικών υπηρεσιών βρίσκονται στο επίκεντρο των κοινωνικών διεκδικήσεων, αλλά και στο επίκεντρο της κριτικής που ασκείται από την Αριστερά στις μνημονιακές πολιτικές. Όμως η οργάνωση της φροντίδας, τα συγκεκριμένα σώματα και οι καταμερισμοί εργασίας που συνδέονται με αυτήν θεωρούνται τόσο αυτονόητα που δεν συγκαταλέγονται στις θεματικές των οικονομικών αναλύσεων.

Σε όλη την παρακαταθήκη αναλύσεων, που μάλιστα επικαιροποιούνται συνεχώς καθώς τα δεδομένα αλλάζουν με μεγάλες ταχύτητες, η υλικότητα και εν-σωμάτωση των αναδιαρθρώσεων της φροντίδας δεν αποτελούν καν αντικείμενο συζήτησης, εξαφανίζοντας έτσι από το πεδίο του αισθητού τα συγκεκριμένα ενσώματα υποκείμενα, τις μετανάστριες και ντόπιες γυναίκες που εμπλέκονται σε αυτήν.

2.

Η φροντίδα των ηλικιωμένων δεν συνάδει με τα ανδρικά [και γυναικεία?] πρότυπα που προβάλλονται, αναπαράγονται, εμπεδώνονται, μεταξύ άλλων και με τη δράση της ΧΑ και συμβάλουν στη σκλήρυνση έμφυλων ιεραρχιών. Οι μπρατσαράδες των γυμναστηρίων, έτοιμοι για καυγά, ξύλο και μαχαιρώματα, μπορεί να βοηθήσουν τον παππού να περάσει το δρόμο, αλλά μάλλον δεν γνωρίζουν καν, και σίγουρα δεν αναλαμβάνουν, το καθάρισμά του ούτε εμπλέκονται στις ιδιορρυθμίες της σύνθετης καθημερινότητάς του. Η φροντίδα δεν μπορεί όμως να συνδυαστεί ούτε με τη γοητεία του ξέκωλου και τα πρότυπα νεανικής και αψεγάδιαστης εμφάνισης των γυναικών που αποτελούν προσάρτημα των μπρατσαράδων. Ταυτίζεται μόνο με τις σιωπηλές μητέρες, αδελφές και συζύγους που σηματοδοτούν τις «οικογενειακές αξίες» και ταυτόχρονα τις επανανοημαδοτούν ως ανάχωμα στην κρίση και την «επέλαση» των ξένων.

3.

Οι αναδιαρθρώσεις της φροντίδας δεν αντιμετωπίζονται καν ως «παράπλευρη απώλεια» της κρίσης γιατί ο καταμερισμός στην απαιτούμενη υλική και συναισθηματική εργασία δεν τίθεται καν ως αίτημα. Η οικιακή εργασία και φροντίδα αποτελούσε κεντρικό ζήτημα φεμινιστικών αναλύσεων και διεκδικήσεων πριν 40+ χρόνια, ως μέρος της συζήτησης περί έμφυλων ιεραρχιών και ανισοτήτων. Περιέπεσε σε μερική τουλάχιστον απαξίωση, καθώς διαφορετικά ζητήματα απόκτησαν κεντρικότητα στον προβληματισμό. Ξαναήρθε στο προσκήνιο μέσα από τις μεταναστευτικές σπουδές, καθώς ένα μέρος της απλήρωτης εργασίας των γυναικών στο πλαίσιο της οικογένειας έγινε αμειβόμενη εργασία για τις μετανάστριες από τον παγκόσμιο νότο. Όμως και εδώ χρειάστηκε η τραγική ιστορία της Κ. Κούνεβα και οι συντονισμένες πιέσεις γυναικείων ομάδων, κινήσεων και πρωτοβουλιών για να τεθεί σε συζήτηση μία πλευρά της αθέατης αυτής εργασίας που, ως αμειβόμενη, είχε γίνει ορατή.

Η κρίση μοιάζει να ξαναφέρνει στο προσκήνιο παλιά ερωτήματα και οδηγεί αναγκαστικά στον επαναπροσδιορισμό τους. Όμως η κρίση εγγράφεται σε ένα προϋφιστάμενο και διαχρονικό υπόστρωμα σεξισμού και έμφυλων ανισοτήτων που δεν εξαλείφθηκαν ποτέ από την ελληνική κοινωνία, έστω και αν παροδικά περιορίστηκαν, τουλάχιστον στις πιο ακραίες μορφές τους. Τι δυναμικές θα τροφοδοτήσει η επάνοδος ακραίων μορφών σεξισμού, είναι ένα ανοιχτό ερώτημα, με όχι πολύ αισιόδοξες προοπτικές. Όμως η εκκωφαντική σιωπή, και της Αριστεράς, γύρω από τα ζητήματα που επιγραμματικά επιχείρησα να θίξω δεν βοηθάει στην κατανόηση σημαντικών πλευρών της κρίσης – και οικονομικών πλευρών. Κατά συνέπεια περιορίζει τις δυνατότητες συγκρότησης πολιτικών για την επιβίωση και ίσως το ξεπέρασμά της.

*Παρουσίαση στα ΚΡΙΣΗ-ΜΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ, Σεξισμός και ομοφοβία: «παράλληλες απώλειες» της κρίσης; 26/2/2013

 

Share

«Παναγία μου, γίνε φεμινίστρια»

της Δήμητρας Ρωμανού

Τον Φεβρουάριο του 2012, μέλη του πάνκ φεμινιστικού συγκροτήματος Pussy Riot ερμήνευσαν για πολύ λίγα λεπτά ένα τραγούδι- διαμαρτυρία σε κεντρικό Ορθόδοξο καθεδρικό ναό, με το οποίο καλούσαν την Παναγία να γίνει φεμινίστρια και την παρακαλούσαν  να λυτρώσει την Ρωσία από τον Πούτιν, ασκώντας με αυτό τον τρόπο κριτική στις αρχές της Ρωσίας, για την καταπάτηση των δικαιωμάτων, την ανελευθερία και την πατριαρχεία που καταπιέζει τις γυναίκες από την ελεύθερη έκφραση.

Οι δύο γυναίκες μέλη του συγκροτήματος, η Νάντια Τολοκονίκοβα και η Μάσα Αλεκίνα κρίθηκαν από τα ρωσικά δικαστήρια ένοχες για «χουλιγκανισμό» κινούμενες από «θρησκευτικό μίσος» , και καταδικάστηκαν σε 2 χρόνια φυλάκιση, ενώ μόνο η τρίτη Κατερίνα Σαμούκοβιτς αφέθηκε ελεύθερη με αναστολή της ποινής. Οι δύο γυναίκες εκτείουν την ποινή τους σε σοφρωνιστικές «αποικίες» δηλαδή σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας τα οποία είναι διαβόητα για την βάναυση αντιμετώπιση των κρατούμενων. Δυστυχώς πρόσφατα το δικαστήριο της Μόσχας αποφάσισε να μην επιτρέψει στην Μάσα, η οποία μεγάλωνε μόνη της το παιδί της να αναβάλει την έκτιση της ποινή της έως ο γιός της να κλείσει τα 14 χρόνια.

Και οι τρεις γυναίκες θεωρούνται κρατούμενες συνείδησης από τη Διεθνή Αμνηστία ενώ υπάρχουν σοβαρές ανησυχίες για την ασφάλειά τους, αφού έχουν δεχτεί απειλές οι ίδιες και οι οικογένειές τους.

Στην φυλακή όπου κρατείται η Μάσα, η διοίκηση την έβαλε σε ειδικό απομονωμένο κελί λόγω των απειλών που δεχόταν. Η μέγιστη διάρκεια που μπορεί να κρατείται εκεί κάποια είναι 3 μήνες, μετά πρέπει να βρεθούν άλλοι τρόποι προστασίας της, ενώ η Νάντια έχει παρουσιάσει σοβαρά προβλήματα υγείας λόγω της κράτησής της σε άσχημες συνθήκες.

Ένα χρόνο μετά τη σύλληψη των μελών του συγκροτήματος, η όλο και κλιμακούμενη καταστολή της ελευθερίας της έκφρασης στη Ρωσία φαίνεται και από την τελευταία απόφαση του δικαστηρίου της Ρωσίας,  να απαγορεύσει την προβολή των βίντεό τους  κατά τη διάρκεια της παράστασής τους στον καθεδρικό της Μόσχας ως «εξτρεμιστικά»…

Καλλιτέχνες και τραγουδιστές από όλο τον κόσμο στέκονται αλληλέγγυοι στα μέλη του συγκροτήματος και έχουν εκφραστεί δημοσίως υπέρ της άμεσης απελευθέρωσης των Pussy Riot. Ένας από αυτούς είναι και ο Μάτ Κάμερον των Pearl Jam.

Αν θές να ζητήσεις την άμεση απελευθέρωσή τους και εσύ, μπορείς να μπεις εδώ: http://takeaction.amnestyusa.org

Για περισσότερα: Διεθνής Αμνηστία, freepussyriot.org

 

Share

Σεξισμός και μίντια: Ο συμβολικός Φαλός…

της Ελένης Καρασαββίδου

Σε ένα συντονιστικό του Φύλου Συκής συζητήσαμε το ενδεχόμενο να δημιουργήσουμε ένα Παρατηρητήριο (ή όπως αλλιώς το πούμε) για τον σεξισμό στα ΜΜΕ. Και πως όχι; Από τις διαφημίσεις απορρυπαντικών και καλλυντικών ως τις εκπομπές λόγου, τα ΜΜΕ, η κύρια δίοδος αναπαράστασης του κόσμου με ευθεία και βαθιά επιρροή στην ανθρώπινη συνείδηση, «φυσιολογικοποιούν» κι έτσι «νομιμοποιούν» το βασικό δίπολο αναπαραγωγής ενός βαθιά ιεραρχικού, κι άρα και σεξιστικού κόσμου: Από τη μια οι δικαιωματικοί κυρίαρχοι του κοινωνικού γίγνεσθαι και της «σοφίας του» (λευκοί για τα δεδομένα μας, χριστιανοί άνδρες) κι από την άλλη το «άλλο» στην μορφή της γυναίκας ως καταναλώτριας, δέκτη, ή κι αναπαραγωγού των δικών τους προτύπων, ώστε η κυριαρχία όχι μόνο να μην απειλείται αλλά να αυτοβαυκαλίζεται και να επανανομιμοποιείται ως «συμμετοχική».

Αλλά σε εποχές κρίσης έρχεται στην επιφάνεια και κάτι ακόμη βαθύτερο που δεν αφορά μόνο όσα προβάλλονται προς τα έξω μα και τις εσωτερικές δομές των «οργανισμών» που τα προβάλλουν. Και κυρίως πια αφορά και τη σημειολογική λειτουργία τους: Χρόνια τα τραστ των ΜΜΕ, συγκεντρώνοντας πάνω σε ελάχιστους αριθμητικά οργανισμούς μια παγκόσμια εξουσία, θεωρούνταν ως τυπικά παραδείγματα μιας κοινωνίας με πατριαρχικό υπόβαθρο κι ενός ολιγοπωλιακού καπιταλισμού. Η γραφειοκρατική τους δομή, η σεξιστική και φυλετική ποσόστωση στις θέσεις εξουσίας, η διανομή των ρόλων και τα κριτήρια στην παγιοποίηση ή στις εξαιρέσεις τους, αποδείκνυαν βασικά συμπεράσματα της Gestalt θεωρίας αλλά και της Δυναμικής των Ομάδων. Τα γεγονότα είναι αυτό που είμαι εγώ, όχι αυτό που τα ίδια είναι ανεξάρτητα από εμένα. Αυτός ο ετεροκαθορισμός της κυρίαρχης ματιάς μέσα μας, το άδειασμα μου από την πιθανότητα να επαναοικιοποιήσω το βλέμμα μου και τον κόσμο γύρω είτε ως γυναίκα είτε ως μη μάτσο άνδρας, αφαιρούσε από την πραγματικότητα «σάρκα» και την έκανε μια άψυχη, τυπική αναπαραγωγή μηχανιστικών αν κι εξαιρετικά εύπεπτων προτύπων προς υλική αλλά και ψυχολογική κατανάλωση.

Φαίνεται όμως πως σε εποχές που ακόμη και η αστική δημοκρατία απεκδύεται τα καλά της κι αμήχανη ή «ανήξερη» βαδίζει προς έναν μηδενιστικό (ισοπεδωτικό ακόμη κι ως προς την έννοια του οράματος κι άρα της θυσίας) ολοκληρωτισμό, (γύρω όχι από μια υψηλή ιδέα –και να που είναι δυνατόν!- αλλά από την οικονομία) τα Μίντια, ακολουθώντας  ίσως την ίδια μάτσο περιφρόνηση για την κοινωνία και τις κατακτήσεις της με την οικονομική ολιγαρχία και τους κομματικούς και μιντιακούς εκπροσώπους της, σιγά σιγά αρχίζουν «ως δομή» να αντιλαμβάνονται το “μέγεθός” τους και να μην αρκούνται πλέον στο ρόλο του αναπαραστατικού μηχανισμού υπέρ του συστήματος, αλλά προσανατολίζονται υπέρ “του εαυτού τους” και των πολυποίκιλων κερδών της βιομηχανίας τους.

Λέγεται ότι στο τέλος του 20ου αιώνα αποκρυσταλλώθηκε μια διαδικασία «ανεξαρτητοποίησης» των παγκόσμιων ΜΜΕ, τα οποία από πιόνια του ιεραρχικού συστήματος της κοινωνίας αρχίζουν να θέτουν μόνα τους τούς όρους του παιχνιδιού και να διεκδικούν/αναλαμβάνουν ξεκάθαρα τον ηγετικό ρόλο για τον εαυτό τους, ως ένας σημειολογικός «φαλλός» που ορθώνεται για να «νουθετήσει». H πορεία αυτή δε συνεπάγεται αυτόματα πως θα είναι απόλυτη, μονοσήμαντη ή απρόσκοπτη. Όπως και να ’χει, όμως, μπορεί να εξελιχθεί (και εξελίσσεται ήδη) στο σημαντικότερο παράγοντα θεμελιωδών πολιτειακών μετατροπών κι εξελίξεων.

Πρωτοποριακές έρευνες στο χώρο των ΜΜΕ έχουν προειδοποιήσει εδώ και αρκετά χρόνια πως πολλά από τα συμβαίνοντα στο χώρο της βιομηχανίας της ενημέρωσης (πιθανότατα πλέον πιο κερδοφόρα κι απ’ αυτές των όπλων ή των ναρκωτικών) εξαρτώνται άμεσα από τη γραφειοκρατική τους δομή κι άρα τείνουν να γίνουν τα υποχείρια μιας τεράστιας, απρόσωπης (και γι’ αυτό πιο δύσκολα προσβάσιμης κι ελεγχόμενης) μάτσο στα βασικά της χαρακτηριστικά εξουσίας εξαιρετικά ολίγων πλανητικά και σε κάθε τόπο. Αν όλος αυτός ο εξουσιαστικός μηχανισμός αυτονομηθεί πλήρως, (με δεδομένες τις τεράστιες δυνατότητες της εικονικής τεχνολογίας που ίσως θα μπορεί να κατασκευάζει σε λίγο “δήθεν πραγματικότητες” που θα έχουν άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινότητά μας, αλλά και το ότι η επικοινωνιακή εξουσία δεν παρουσιάζει ένα αυταρχικό προσωπείο που σύμφωνα με έρευνες της γνωστικής ψυχολογίας κρατά την κριτική ικανότητα σε εγρήγορση, αλλά αντίθετα ένα ευχάριστο ή συναρπαστικό προσωπείο που μπορεί να σε κατέχει/κοιμίζει εσωτερικά), ίσως κάνει κάποτε ακόμη και τις φριχτότερες εξουσίες που γνώρισε μέχρι τώρα ο/η άνθρωπος να μοιάζουν κυριολεκτικά με παιδική χαρά. Ή τουλάχιστον με σταυρόλεξο για -σχετικά- εύκολους λυτές.

Επηρεασμένα από το φωτεινό διάλλειμα της μεταπολεμικής ανάτασης και της δεκαετίας του 60 στη Δύση, στο ζοφερό κατά τα άλλα τοπίο του ψυχρού πολέμου, τα ΜΜΕ έπαιζαν σημαντικό έτσι κι αλλιώς ρόλο. Είναι πασίγνωστη η καταλυτική επίδραση που είχαν μη λογοκριμένες εικόνες από τον πόλεμο του Βιετνάμ στη δημιουργία αντιπολεμικών συναισθημάτων και των αντίστοιχων κινημάτων. Σε μια πορεία όμως από την κριτική στην αποδοχή, (και με δεδομένο το μάθημα που παίρνει ένα σύστημα που το κυριότερο ταλέντο του είναι να φυλάγει τα νώτα του και να βγάζει και κέρδος από αυτό) η κάλυψη του πολέμου στο Βιετνάμ αντικαταστάθηκε από τον τρόπο κάλυψης του πολέμου στο Ιράκ και δώθε (έχει γράψει ο Ρ. Φισκ νομίζω για την μη δημοσιογραφία που αντί έρευνας αναπαρήγαγε απλώς τις απόψεις των ΥΠΕΞ ΗΠΑ και Βρετανίας…). Αυτή η πορεία υπήρξε -καθόλου τυχαία- παράλληλη με την υποχώρηση, ποδηγέτηση, ή ακύρωση των νέων κοινωνικών κινημάτων κι ανάμεσα τους το φεμινιστικό, που αμφισβητούσαν και μέσω των αντιπολεμικών ή αντιαποικιοκρατικών κινημάτων το κοντάρι πάνω στο οποίο καρφώνονται όλοι οι ολοκληρωτισμοί στο σώμα της γης. Κι ανάμεσά τους -όχι τον εθνισμό πάντα δημιουργικός όταν είναι κριτικά διακείμενος κατά την γνώμη μου-  τον εθνικισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι οποιαδήποτε αμφισβήτηση της κυρίαρχης ιστορικής ανάγνωσης (σωστής ή λάθος δεν μας αφορά εδώ) επιλέχθηκε να ονομαστεί ως «παλινόρθωση της κλειτορίδας» (Ζουράρης). Ούτε ότι αυτή η… φοβική αντίδραση, καλά «προστατευμένη» πίσω από την ειρωνεία, (αλλά και την ψευτομαγκιά του κάθε Κωστόπουλου, Αναστασιάδη ή Τατσόπουλου) συμπίπτει –και συνδιαμορφώνει σε σημαντικό βαθμό- μια εποχή όπου η ομοφοβία αλλά και η ακόμη εντονότερη «δημόσια» ξενοφοβία βιαιοπραγούν σωματικά και ηθικά κάθε ημέρα!

Στην Ελλάδα, έχουμε κατ’ αντιστοιχίαν του μεγέθους μας δημοσιογραφικά γραφεία κι ονόματα να λειτουργούν με το απίστευτα διαπλεκόμενο αζημίωτο (την ίδια ώρα που… καταγγέλλουν συντεχνίες) ως γραφεία τύπου συγκεκριμένων συμφερόντων και υπουργούς να καθοδηγούνται από δημοσιογράφους σε σχέση με την «στρατηγική της έντασης». Έχουμε ένα ΕΣΡ που αναπαράγει με ποινές ή λογοκριτικές πρακτικές κι αποδοχές όλα τα φοβικά σύνδρομα, την ίδια ώρα που αφήνει «ελεύθερη» την ρητορική μίσους. Κι έχουμε παλιά, καλά, καλλιεργημένα αστικά φύλα ή κανάλια να διαπράττουν όσα… κατήγγειλαν στους… σταλινικούς, απολύοντας όσους κι όσες γράφουν «με το αριστερό χέρι» ώστε να μην υπάρχει συγκριτικός αντίλογος στα λογικοφανή άρθρα τους μέσα από τα οποία το κοινό παραδίνεται στην παράνοια μιας εξωφρενικής εποχής η οποία –το πιθανότερο- μόλις ξεκινάει.

Σε αυτό το ζοφερό τοπίο λίγα ΜΜΕ, κυρίως ηλεκτρονικά (και το διαδίκτυο αποτελεί ένα άλλο μεγάλο θέμα) εξακολουθούν να θυμίζουν ακόμη την ιδεατή λειτουργία της δημοσιογραφίας, ως δικλείδα κριτικής της εξουσίας και του μάτσο προτύπου που τόσα συμφραζόμενα κυοφορεί και δημιουργεί. Λίγα ΜΜΕ (κι αυτά, όπως όλοι κι όλες  μας, με καλές και κακές στιγμές) φιλοξενούν κριτικές και έξω από τα λόμπι φωνές. Όμως, ιδίως αυτά που δεν μπορούν να γραφικοποιηθούν εύκολα εξαιτίας της προσωπικής ιστορίας και αξίας των συντελεστών τους όπως το tvxs ή το HotDoc, δέχονται ποικίλες επιθέσεις, είτε από πολιτικούς αντιπάλους είτε από χώρους που θα περίμενε κανείς να είναι προσεκτικότεροι στην εφαρμογή ενός επαναστατικού μεγαλοϊδεατισμού στο πεδίο της καθεαυτό πραγματικότητας, ώστε να μην παίζουν άθελα τους, παιχνίδια όσων θέλουν την δημοσιογραφία πλυντήριο μιας ολοένα και κυνικότερης εξουσίας. Στο θολό τοπίο των ΜΜΕ ας προστατεύσουμε τις λίγες νησίδες δημοσιογραφίας….

Ήδη, μέσω της ερώτησης του Παναγιώταρου, η Χ.Α. επιτέθηκε στην Τηλεόραση Χωρίς Σύνορα, ενώ είναι γνωστότατες (και σοκαριστικές) οι ιστορίες για το Hot Doc και την σύλληψη του Κ. Βαξεβάνη, και του Unfollow, με την καταγγελλόμενη επίθεση του Μελισσανίδη. Όποιος μάλιστα δεν βλέπει πόσο αυτά τα μίντια ανέδειξαν καίρια  ζητήματα σε καιρούς σιωπής (για να θυμηθούμε τον Μπρεχτ) έχει προφανώς πρόβλημα στην ανάγνωση ή παίζει (ηθελημένα ή αθέλητα) παιχνίδια περίεργων κύκλων. Με δεδομένο ότι (καθόλου τυχαία) αυτά αποτελούν ανεξάρτητες προσπάθειες στον μιντιακό χώρο δεν είναι άσχετα με την αποδόμηση θεμελιωδών στοιχείων της δημοκρατίας σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης  καταστολής κι άρα επέλασης του «ματσισμού»…

Η υπεράσπιση της ανεξάρτητης δημοκρατίας όπου αυτή εντοπίζεται (ακόμη κι όταν δεν μας βολεύει) δεν αφορά διαπροσωπικές σχέσεις, συμπάθειες κι αντιπάθειες αλλά απείρως σημαντικότερα από την ζωή του ενός ή των δυο, ζητήματα, που θα τα βρούμε όλοι και όλες μπροστά μας…. Πέρα όμως από την –σημαντική- περιπτωσιολογία (στην οποία οι αποκλεισμένες ή παραιτημένες γυναίκες απουσιάζουν!) καλό είναι να εντοπίσουμε, να αναδείξουμε και να αντιπαλέψουμε -στον βαθμό που μας αναλογεί- το όλο και πιο επικίνδυνο επικίνδυνο υπόστρωμα: Ο σεξισμός στα μίντια δεν έχει να κάνει  μόνο με αυτό που φαίνεται και την τεράστια δύναμή του, ούτε με αυτό που δεν φαίνεται και την προσβλητική εξουσία του. Αλλά έχει ακόμη να κάνει και με την ιδιαίτερα παγιωμένη, κι άρα ανησυχητική, δυνατότητα να αυτοαναπαράγεται ό,τι δεν θα ’πρεπε ποτέ  να παραχθεί: Εξουσιαστικές δομές και «νομιμοποιημένες» νοοτροπίες, σε επιχειρήσεις που δρουν ως τα πλέον συμβολικά και στιβαρά κύτταρα στο τέρας της κυριαρχίας, διεκδικώντας το όλο και πιο πολύ για τον εαυτό τους….

 

 

Share

Οι νόμοι της Ινδίας για το βιασμό δεν θα έπρεπε να περιλαμβάνουν την ποινή του θανάτου

της Suryatapa Bhattacharya

Στις 3 Φεβρουαρίου 2013, στο Νέο Δελχί, ο πρόεδρος της Ινδίας υπέγραψε τους νέους σκληρούς νόμους για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών. Όμως, ορισμένες ομάδες για τα δικαιώματα των γυναικών τονίζουν ότι η κυβέρνηση το παρατραβά όταν, στους νέους νόμους, περιλαμβάνεται η ποινή του θανάτου για ακραίες περιπτώσεις, όπως όταν το θύμα σκοτώνεται.

Η Kavita Krishnan, γραμματέας του Παν-ινδικής Ένωσης Προοδευτικών Γυναικών (All India Progressive Women’s Association), είπε ότι η έκδοση των νόμων που υπογράφθηκε από τον Ινδό πρόεδρο, Pranab Mukherjee, αγνοεί τις συστάσεις κατά της θανατικής ποινής που έγιναν στο υπουργικό συμβούλιο από την αντίστοιχη επιτροπή που έχει είχε συσταθεί για να εξετάσει το θέμα.

Η θανατική ποινή θα ενθαρρύνει τους βιαστές να είναι περισσότερο διατεθειμένοι να σκοτώσουν ένα θύμα «γιατί δεν θα μπορεί να καταθέσει», είπε η κ. Krishnan την ημέρα της ψήφισης των νόμων.

«Η αυστηρότητα της ποινής δεν σημαίνει δικαιοσύνη για τις γυναίκες», πρόσθεσε. «Η θανατική ποινή δεν ήταν ποτέ στο κέντρο των αιτημάτων των ομάδων γυναικών. Σε κάθε περίπτωση, δεν πρόκειται να βοηθήσει στην απονομή της δικαιοσύνης.»

Η ίδια ανέφερε ακόμα ότι η τριμελής επιτροπή δεν πρότεινε την θανατική ποινή, ακόμη και σε περιπτώσεις όπου ένας βιασμός οδηγεί στο θάνατο του θύματος ή το αφήνει σε μια «μόνιμη κατάσταση φυτού». Αντ ‘αυτού, δήλωσε ότι σύμφωνα με την έκθεση «υπάρχει ένας βάσιμος ισχυρισμός ότι η επιβολή της θανατικής ποινής θα είναι μια οπισθοδρόμηση στο πεδίο της καταδίκης και αναμόρφωσης».

Ο ομαδικός βιασμός στις 16 Δεκεμβρίου μιας 23χρονης φοιτήτριας στο Νέο Δελχί, η οποία αργότερα υπέκυψε στα τραύματά της, οδήγησε σε μια εθνική οργή και απαίτηση να βελτιωθεί το νομικό οπλοστάσιο της Ινδίας για τη σεξουαλική βία κατά των γυναικών.

Σε απάντηση, η κυβέρνηση συγκρότησε τριμελή επιτροπή για να εξετάσει το θέμα, η οποία προέβη σε συστάσεις προς το ινδικό υπουργικό συμβούλιο, το οποίο στη συνέχεια κατέθεσε τις συστάσεις της στον κ. Mukherjee.

Η καταδίωξη, η ηδονοβλεψία και οι επιθέσεις με οξύ θα θεωρούνται πλέον αξιόποινες πράξεις βάσει του ποινικού δικαίου. Η ελάχιστη ποινή για βιασμό, βιασμό ανηλίκου, βιασμό από αστυνομικούς ή ένα πρόσωπο με εξουσία θα διπλασιαστεί σε 20 χρόνια από 10, και θα μπορεί να επεκταθεί σε ισόβια χωρίς αναστολή. Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, ένας βιαστής έρχεται αντιμέτωπος με ποινή φυλάκισης 7 έως 10 ετών. Παρόλα αυτά, οι συστάσεις της επιτροπής για την αναγνώριση και καταδίκη του συζυγικού βιασμού και την ποινική δίωξη του προσωπικού των ενόπλων δυνάμεων που διαπράττουν σεξουαλικές επιθέσεις, δεν έγιναν αποδεκτές

Με βάση τις παρατηρήσεις που υπέβαλαν ομάδες όπως το Δίκτυο Γυναικών Επιζώντων από Πυροβολισμούς του Manipur (Manipur Women Gun Survivors Network), η έκθεση της επιτροπής συνέστησε οι δυνάμεις ασφαλείας, όπως αυτές οι οποίες περιπολούν το Κασμίρ και τις βορειοανατολικές πολιτείες της Ινδίας, να τεθούν υπό την εξουσία του ποινικού δικαίου και όχι του στρατιωτικού δικαίου να διώκονται με βάσει το ποινικό δίκαιο και όχι το στρατιωτικό, για ώστε να εξασφαλιστεί ότι οι καταγγελίες για βιασμό από στρατιώτες θα διερευνώνται και θα διώκονται.

«Τι είδους δημοκρατία είναι αυτή που αρνείται δικαιοσύνη στις φωνές των 45 εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στη βορειοανατολική Ινδία σε θέματα βιασμού και ασφάλειας των γυναικών;» Ρώτησε η Binalakshmi Nepram, ακτιβίστρια και ιδρύτρια του Δικτύου Επιζώντων από Πυροβολισμούς. «Είχαμε δουλέψει πολύ σκληρά και υποβάλαμε τις συστάσεις μας στην Επιτροπή ώστε να εξασφαλίσουμε την ιδιαίτερη ανάγκη που υπάρχει στην εξέταση αυτού του θέματος. ότι αυτό το θέμα θα εξεταστεί.

Η κ. Krishnan προειδοποίησε ότι η θανατική ποινή θα καταστήσει ακόμα πιο δύσκολο για τα θύματα βιασμού να καταγγείλουν/να μιλήσουν βιασμό. Είπε ότι, στην Ινδία, οι περισσότεροι βιασμοί διαπράττονται από φίλους, συγγενείς ή γνωστούς. Συχνά, η οικογένεια του βιαστή και η κοινότητα θα πιέσει το θύμα να σιωπήσει ή να ανακαλέσει τη δήλωσή της.

“Η πίεση θα διπλασιαστεί από την οικογένεια ώστε να μην καταθέσει μήνυση ή να συνεχίσει μια δικαστική υπόθεση, αν αυτό σημαίνει ότι ένας συγγενής που είναι ο βιαστής που βίασε θα σκοτωθεί,” δήλωσε η κ. Krishnan.

Οι νέοι νόμοι θα τεθούν σε ισχύ αν το κοινοβούλιο τους επικυρώσει μέσα σε προθεσμία έξι εβδομάδων από την έναρξη της επόμενης κοινοβουλευτικής περιόδου, η οποία αρχίζει 21 Φεβρουαρίου.

Την περασμένη εβδομάδα, δεκάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν κοντά στο κοινοβούλιο της Ινδίας ζητώντας τη θανατική ποινή για τους έξι άνδρες που κατηγορούνται για το θάνατο της φοιτήτριας, το Δεκέμβριο. Οι διαδηλωτές κρατούσαν πανό λέγοντας «Δώστε μας Δικαιοσύνης, Κρεμάστε τους βιαστές» και φώναζαν συνθήματα πριν την εικονική αναπαράσταση κρεμάσματος των ανδρών που είναι αντιμέτωποι με δίκη σε ειδικό δικαστήριο στο Νέο Δελχί.

Μετάφραση: Έφη Κοσκώση

Πηγή: The National

 

 

 

Share

Εύβοια: Διαπόμπευσαν γυμνούς εραστές στην πλατεία του χωριού!

Μια απίστευτη ιστορία στην Ελλάδα του 2013, που περνάει ως «πιπεράτη» είδηση

Η τοπική εφημερίδα της Εύβοιας «Ευβοϊκή Γνώμη» βγήκε στις 8 Φεβρουαρίου με πρωτοσέλιδο μια ιστορία διαπόμπευσης σε χωριό του νησιού.   Όπως γράφει το altpressfthiotida, «μια 28χρονη «μοιχαλίδα» σε χωριό της Εύβοιας με το υψηλότερο στην Εύβοια ποσοστό «Χρυσής Αυγής» διαπομπεύτηκε πάνω σε καρότσα με τα εσώρουχα στην πλατεία του χωριού.   Ο εραστής στο νοσοκομείο , η κοπέλα με επιθυμία αυτοκτονίας, η αστυνομία δεν το κανε θέμα. Η εφημερίδα «Ευβοική γνώμη», óχι και ό,τι πιο ευγενές υπάρχει στη δημοσιογραφία, πουλάει ανώνυμες λεπτομέρειες μιας ιστορίας που όλοι είχαν ακούσει. Περιμένουμε να διαταχθεί προκαταρκτική και άμεσα!

Πηγή: www.lifo.gr

 

 

Share

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

του Γρηγόρη Καυκιά

Σκληροπυρηνικοί Αιγύπτιοι κληρικοί ζητούν την εκτέλεση των αρχηγών της αντιπολίτευσης και δικαιολογούν τις απόπειρες βιασμού γυναικών, που διαμαρτύρονται στις πλατείες. O αρχηγός της αντιπολίτευσης Χαμντίν Σαμπάχι δηλώνει πως οι οποιεσδήποτε απειλές δεν είναι ικανές να αποτρέψουν τον ίδιο αλλά ούτε και τους υποστηρικτές του κόμματός του «Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας», από το να διαδηλώνουν ειρηνικά.

Ο Αιγύπτιος κληρικός Αχμέντ Μοχάμεντ Αμπντάλα σε δημόσια ομιλία του καταφέρθηκε λεκτικά εναντίον των γυναικών που διαδηλώνουν στη πλατεία Ταχρίρ, ενώ ανέφερε πως ο βιασμός τους δικαιολογείται ως αποτέλεσμα της ανάρμοστης συμπεριφοράς τους.

Υποστήριξε ακόμα πως οι γυναίκες που παρευρίσκονται σε τέτοιες διαδηλώσεις είναι, στην πλειονότητά τους, Χριστιανές και οι άλλες είναι χήρες που απλά δεν έχουν κάποιον να τις χαλιναγωγήσει.

Τα στοιχεία μόνο σοκ μπορούν να προκαλέσουν καθώς στις 25 Ιανουαρίου, ημέρα εορτασμού της διετούς επετείου από την αιγυπτιακή επανάσταση, τουλάχιστον 19 γυναίκες έπεσαν θύματα επιθέσεων, μία εκ των οποίων χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, καθώς υπέστη κλειτοριδεκτομή με μαχαίρι κατά τη διάρκεια των επεισοδίων.

Όπως μεταδίδουν ξένα Μέσα Ενημέρωσης, πολλοί κληρικοί δεν διστάζουν να εκφέρουν ακραίες απόψεις με στόχο τον εκφοβισμό των διαδηλωτών, απειλώντας με τιμωρία που φτάνει ως και στη θανατική καταδίκη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γουατζί Γκονέιμ που καλεί τους πιστούς να «σκοτώσουν τους εγκληματίες και τους κακοποιούς που καίνε τη χώρα», αναφέροντας πως αν δεν δράσει η κυβέρνηση του Μοχάμεντ Μόρσι θα πρέπει να το πράξουν οι πολίτες.

Οι προτροπές των κληρικών για την επιβολή της θανατικής ποινής, του ακρωτηριασμού ή της σταύρωσης είναι εμπνευσμένες από το νόμο της Σαρία.

Ο Μόρσι, την περασμένη Πέμπτη, καταδίκασε τις ακραίες απόψεις των κληρικών και τόνισε πως «η άσκηση θρησκευτικής βίας ή οι απειλές αυτής αποτελούν μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η Αραβική Άνοιξη». Παράλληλα, κάλεσε όλες τους φορείς, θρησκευτικούς και πολιτικούς να απορρίψουν τη ρητορική της βίας που υποδαυλίζει τα αισθήματα βίας μεταξύ των πολιτών.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε σχετικά

Διαμαρτυρία στην Αιγυπτιακή Πρεσβεία

Βιασμοί και σεξουαλικές επιθέσεις στην πλατεία Ταχρίρ

 

Ακόμα, για την αντίσταση των γυναικών στον αραβικό κόσμο

Η μάχη των γυναικών της Αραβικής Άνοιξης κατά της βίας

Η φωτογραφία μιας νεαρής μουσουλμάνας χωρίς μαντήλα αναστατώνει τον αραβικό κόσμο και το Facebook

Αραβική Άνοιξη: πώς οι γυναίκες χρησιμοποιούν το σώμα τους για να κάνουν επανάσταση

 

 

Share

Ο Ντερτιλής, οι φεμινίστριες κι ο Φρόυντ

της Ελένης Καρασαββίδου

«Το πιο σημαντικό ζήτημα στην λογοτεχνία είναι «πώς» τοποθετείται κανείς απέναντι στον δήμιο», έγραψε ο Γάλλος συγγραφέας Πωλ Γκαντέν. Το ίδιο ισχύει όμως και για τη ζωή, δηλαδή τη σκέψη και τη δράση. Πολύς θόρυβος προκλήθηκε λοιπόν για τον «αλύγιστο και άμεμπτο» στρατηγό Ντερτιλή. Τόσο αλύγιστο και άμεμπτο που θεωρούσε «συμβιβασμένους» τους άλλους χουντικούς, Τόσο αλύγιστο και άμεμπτο όπως όλοι οι «αποκαθαρμένοι ιδεολόγοι» που δεν είχαν την γενναιότητα ποτέ να συνομιλήσουν με μια πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη ώστε ξεπερνούσε επώδυνα τις αλήθειες τους.

Ο Ντερτιλής δεν έκλεψε, και σ’ έναν κόσμο κουρασμένο από κάθε χρώματος μαφίες (που εφευρίσκουν κι από πάνω μονίμως δικαιολογίες κατ’ επίφασην σπουδαίες για τον ατομικό ή συλλογικό «εαυτό» τους) αυτό μοιάζει έως και «ανακουφιστικό». Ο Ντερτιλής δεν συμβιβάστηκε ούτε καν για να πάει στην κηδεία του γιου του, και παρά τις προτάσεις αποφυλάκισης επέλεξε ο ίδιος (κάτι που δεν τονίζεται αρκετά ώστε η ακροδεξιά να μιλά για «εκδικητική δημοκρατία») να παραμείνει στην φυλακή. Και σ’ έναν κόσμο που πλέει μέσα στην συμβιβασμένη και προβεβλημένη μετριότητα, αυτό φαντάζει έως και «φωτεινό». Οι τρόποι δημόσιας πρόσληψης του Ντερτιλή μαρτυρούν όχι πρωταρχικά την τιμή σε αυτό που «υπήρξε», αλλά ακόμη (κάτι τόσο «Βαλκανικό» όπως έχει υποστηριχθεί) περισσότερο την επώδυνη παρουσία μιας απουσίας. Αυτού που δεν μπορέσαμε να γίνουμε εμείς κι όσοι, κι ό,τι πιστέψαμε.

Αλλά μαρτυρούν ακόμη και την κατίσχυση κάποιων αξιών, όσο κι αν κατά περιόδους το περιτύλιγμα της πραγματικότητας έμοιαζε να μας «ξεγελάει». Ο Ντερτιλής λοιπόν θεωρείται μέγα σύμβολο μιας εποχής που οι άντρες είχαν «κοχόνες», κοινώς «απίδια». Που ο καθένας ήξερε την θέση του και που οι ανώτεροι (πχ Έλληνες άνδρες και Χριστιανοί κατά τον ίδιον και τους ομοϊδεάτες του) απαιτούσαν υπακοή και απέδιδαν τιμωρία. Ο πόλος αυτός σκέψης, (που διεισδύει σε όλες τις ιδεολογίες, ας μη γελιόμαστε) πάντα έτοιμος να αηδιάσει με τα νέα κοινωνικά κινήματα και τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, θεωρώντας τις φεμινίστριες, τους ομοφυλόφιλους, τους μαύρους, τους αλλόθρησκους, ακόμη και τους ανάπηρους κλπ ένα λειψό κι επικίνδυνο κι άχρηστο είδος ανθρώπου, υπήρξε πάντα πρόθυμος την ίδια ώρα να καρφώσει την σημαία του (ιεροποιημένη όπως όλα τα απόλυτα φετίχ που εξυψώνονται πάνω και από τη ζωή του ανθρώπου) σε έναν εικονικό φαλλό, το «κοντάρι πάνω στο οποίο φυτεύτηκαν όλες οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες.

Ο «Ντερτιλής» υπήρξε η πεμπτουσία του. Η ακρότητα του ήταν τόση ώστε όταν στη μάχη της Μασούρας στην Κύπρο ο Γρίβας (ακόμη και ο Γρίβας! φανταστείτε τι γινόταν!) του ζήτησε να μην μακελεύει αμάχους, ο Ντερτιλής πυροβόλησε τον ασύρματο και συνέχισε το «έργο» του. Αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν ύβρη ή έλλειψη μέτρου, θεωρούνταν το χειρότερο ελάττωμα της ανθρώπινης δράσης: μια βούληση μεθυσμένη από τον εαυτό της, μια έπαρση που πείθει το άτομο για την παντοδυναμία του, έγραψε ο Τσβετάν Τοντόροφ. Έκανε εκκαθάριση των «αλλόφυλων» κι «αλλόθρησκων» (ανεξάρτητα μάλιστα από ηλικία, φύλο, ιδεολογία ή ικανότητα), διαπράττοντας ένα από εκείνα τα εγκλήματα πολέμου που έδωσαν το δικαίωμα σε λίγα χρόνια στην Άγκυρα να εισβάλλει και στο Time να δημοσιεύσει, μετά την εισβολή, το περίφημο εξώφυλλο όπου αντί να καταγγέλλεται, η Τουρκία αποκαλούνταν «ένα κράτος με απίδια» ακριβώς. Ο κόσμος αποτελείται από ανταγωνιζόμενους Ντερτιλήδες.

Ευτυχώς και δυστυχώς όχι μόνο. Αν ο Ντερτιλής υπήρξε η εθνικιστική πεμπτουσία αυτής της νοοτροπίας, ο Στάλιν υπήρξε η (δήθεν) ταξική. Ο Στάλιν πέθανε με ένα αμπέχωνο. Και οι δυο αρνήθηκαν να κλέψουν. Αλλά σκότωσαν όσους περισσότερους «άχρηστους» για το πλάνο τους μπορούσαν στο εύρος δικαιοδοσίας τους. Μαζί με τον Χίτλερ που τους ξεπέρασε όλους, (η καταγγελία όλων των ολοκληρωτισμών άλλωστε, όταν δεν είναι απολίτικη δεν προχωρά σε χειραγωγιστικές ταυτίσεις «των δυο άκρων» κι αναγνωρίζει τις διαφορές, δίχως να ξεχνά την καταγγελία) υπενθυμίζουν αυτό που ίσχυε όταν ακόμη η καπιταλιστική τίγρη (με τον «υπαρκτό» να κόβει βόλτες απέξω) ήταν στο κλουβί κι ελεγχόταν κάπως. Ότι ο ακάθαρτος θέλει «να φάει», (μέρος του κόπου σου, μέρος απ τα χρήματα σου, μέρος της φύσης «σου») ο «καθαρός» όμως θέλει να «σε» φάει.

Καθαροί κι Ακάθαρτοι

Τα σύνορα της κάθε «εσωομάδας» στις αρχαϊκές κοινωνίες στους «καθαρούς» και στους «ακάθαρτους» στηρίζονταν. Επιβάλλοντας το δικαίωμα μιας σχετικής ηθικής (ποτέ αξεχώριστης από τα συμφέροντα των εξουσιαστών, ποτέ απαγκιστρωμένης από τις ιδεοληψίες των «από κάτω») να απολυτοποιείται. Και μπορεί ο εξοβελισμός απ’ το χωριό να έγινε πυρά κατά των μαγισσών και μετά πάλι εξορία ή πυρά στα κρεματόρια. Αλλά τώρα το άκαθαρτο και το καθαρό, έννοιες σχεδόν ξεπερασμένες, χρησιμοποιούνται για να σκουπίζει τα σαγόνια του ο νέος οικονομικός και ηθικίστικος ολοκληρωτισμός που αν δεν ελεγχθεί, θα φάει τον πλανήτη.

Ο Ντερτιλής πεθαίνει τώρα ακριβώς κι η πρόσληψη του θανάτου του ξεπερνά και παγιώνει την ίδια στιγμή τα προτάγματα «του ολοκληρωτισμού του νέου». Με τις βαθύτατα «μάτσο» (πόσο θεμελιακά ήταν κινήματα όπως το φεμινιστικό λοιπόν για να προσεγγίσουμε το φως αλλά κι ο Φροϋδισμός για ν αποδεχτούμε το σκοτάδι!) ανανεωμένες και πρωτόφαντες»(;) καταγγελίες του για το διαφορετικό που δεν θα αντιμετωπίζεται με τον ορθό λόγο ώστε να συμβάλλει σε μια νέα ισορροπία, μα θα ταυτίζεται με τον σατανά και την τρομοκρατία, κολλώντας το στον τοίχο του «άκρου», επιστρέφοντας σε μια προνεωτερική (προ Διαφωτισμού) εποχή. Και φεύγει ως ήρωας όσων δεν κατανοούν ότι η ηθική δεν περιδιαβαίνει τον κόσμο απεκδυόμενη το όνομά της, ότι δηλαδή έχει πρώτιστα να κάνει με την ηθική ακριβώς και όχι με την ύλη. Ο Ντερτιλής (όπως κι όλοι οι όμοιοι του) δεν έκλεψε (έμεινε στρατιώτης ακόμη κι όταν άλλοι χουντικοί «έκαναν πάρτι») γιατί προσδοκούσε ένα κέρδος πιο επικίνδυνο (όταν απομακρύνεται από την αλληλεγγύη στον «άλλον») από το υλικό: Το ψυχολογικό. Το ίδιο είχα εντοπίσει να λέγεται σε ένα ντοκιμαντέρ για τον μέγιστο ηγέτη της Κου Κλουξ Κλαν που δολοφόνησε μυριάδες δύσμοιρους νέγρους (αφροαμερικάνους): «Ήτανε μέγιστος γιατί είχε απίδια, δεν έκανε μακακίες». Έτσι κι η βαθύτατα ανήθικη αποδοχή του από «ηθικούς» που γίνεται στη βάση μιας «ηθικής» που αντιδιαστέλλεται στους «πολιτικούς κλέφτες» αλλά παραδίδεται στους δολοφόνους: «Αλήτες προδότες πολιτικοί» ούρλιαζαν με μίσος τσουβαλιάζοντας τους πιο ετερόκλητους ανθρώπους στην κηδεία του οι οπαδοί του. Όλοι οι στρατιωτικοί καλοί, όλοι οι αριστεροί ή φιλελεύθεροι κακοί. Ο κόσμος τους δεν είναι διάτρητος. Είναι συμπαγής. Σαν Θάνατος.

«Μήπως η εισβολή του αιώνιου θανάτου είναι λιγότερο βαριά από την αιώνια πλήξη;» θα αναρωτηθεί ο τραγικός Βασίλι Γκρόσμαν στην «Καπέλα Σιξτίνα». Το ερώτημα μένει ανοιχτό, (όπως κι οι δυνατότητες μας για το καλό ή το κακό) πλην όμως, εξακολουθεί να απαιτεί μια απάντηση που δεν μπορεί να αγνοεί ούτε τον εαυτό μας αλλά ούτε τον «Άχρηστο Άλλον»:

Υπάρχει ένας Κινέζικος μύθος για την μικρή (γι’ αυτό τεράστια) διαφορά που χωρίζει την Κόλαση από τον Παράδεισο. Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του: «Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;» Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, ωστόσο έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα θα σου δείξω την Κόλαση»… Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια τεράστια χύτρα γεμάτη ρύζι. Όλοι όμως έμοιαζαν απελπιστικά πεινασμένοι. Ο καθένας είχε από ένα παράξενο κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα, κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα του. Η πείνα και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή. -«Έλα» είπε μετά ο δάσκαλος. «Τώρα θα σε πάω στον Παράδεισο». Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε η ίδια χύτρα ρυζιού, οι ίδιοι άνθρωποι και τα ίδια περίεργα κουτάλια. Εκεί όμως όλοι έμοιαζαν πραγματικά ευτυχισμένοι. -«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί εδώ είναι όλοι ευτυχισμένοι, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια και πανομοιότυπα;» Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε: «Εδώ, έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».

Τελικά, «το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή είναι πώς τοποθετείται κανείς απέναντι στον δήμιο». Κι όπως σωστά έχει γραφτεί τιμώντας το πολύχρωμο της αληθινής ζωής, μόνο αν είσαι διάτρητος μπορεί να σε διαπεράσει το Φως.

 

 

Share

Zahra Muradi 21 ετών

της Κατερίνας Στυψανέλη

Λέγεται  Zahra Muradi 21 ετών, μετανάστρια , που αφού θαλασσοπνίγηκε με βάρκα, από την γειτονική Τουρκία, πέρασε στην Μυτιλήνη, αναζητώντας καλύτερη μοίρα για την ίδια και το παιδί της, φιλοξενήθηκε στον καταυλισμό προσφύγων της Λέσβου εδώ και 3 μήνες ενώ ταυτόχρονα περίμενε να γεννήσει. Όμως η μοίρα στάθηκε σκληρή γι’ αυτήν. Η νεαρή και όμορφη αυτή κυρία, έπεσε θύμα ρατσιστικής επίθεσης, προ 3ημέρου, και χτυπήθηκε αλύπητα από ρατσιστικές ομάδες με πέτρες στο στήθος, ενώ λίγες μέρες αργότερα γίνεται ρήξη αμνιακού σάκκου, και έρχεται επειγόντως, στο νοσοκομείο “Αλεξάνδρα” για να γεννήσει. Κατά την εισαγωγή της, την ενημέρωσαν ότι πρέπει να πληρώσει 1200 ευρώ για τον τοκετό και αν δεν έχει λεφτά να αφήσει κάποιο «ΑΦΜ» ώστε να μπορέσουν αργότερα, σιγά-σιγά, να πάρουν τα λεφτά.

Η Zahra Muradi είναι μια πτυχή ενός μεγάλου προβλήματος που πυροδοτήθηκε μετά τη έκδοση ενός νόμου του υπουργείου υγείας, σύμφωνα με τον οποίο «αποκλείεται η πρόσβαση μεταναστών και ανασφάλιστων, γιατί προβλέπεται διπλασιασμός του κόστους της παροχής της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στους μη έλληνες πολίτες της ευρωπαϊκής ένωσης και στους πολίτες των τρίτων χωρών». (ΦΕΚ Β 3096/23.11.12).

Ο ρατσισμός που απλώνει παντού τώρα πια τα πλοκάμια του, ακόμα και στα νοσοκομεία, δεν σταματάει με τον λιθοβολισμό, με το μαχαίρωμα, με την σφαίρα στον κρόταφο, με το λυσσαλέο χτύπημα μέχρι θανάτου, που γίνεται από τις ρατσιστικές συμμορίες. Ο ρατσισμός κρύβεται πίσω από το χρώμα και το φύλο που είναι συνήθως γυναικείο και μέσα απ’ αυτή την εγκύκλιο διαπερνάει τα ανώτερα στελέχη των διοικήσεων των νοσοκομείων, τους προϊστάμενους των λογιστηρίων και των ταμείων, τις προϊστάμενες και τις απλές νοσηλεύτριες των τμημάτων, που μέσα τους ελλοχεύει ο φόβος και η απειλή της φτώχειας, της απόλυσης και του κοινωνικού αποκλεισμού, τους ηλεκτρίζει και βγάζει κακία και κοινωνική καθυστέρηση. Βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από τα πρόσωπα των μεταναστών. Μέσα τους λοιπόν είναι συγκαλυμμένες όλες οι αδυναμίες των ανθρώπων και όλες οι μορφές του ρατσισμού. Δηλαδή φυλετικός, θρησκευτικός, ρατσισμός φύλου, κοινωνικός ρατσισμός κ.λπ.

Με ποιο τρόπο μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτό το φαινόμενο;

  • Ζητούμε, διεκδικούμε και παλεύουμε αγωνιστικά για την άμεση απόσυρση αυτού του εκτρωματικού – τρομοκρατικού νόμου.
  • Κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, χρώμα, σχήμα ματιών, έχει δικαίωμα να αναζητήσει δωρεάν τις υπηρεσίες υγείας, διότι κάθε έχει αναφαίρετο δικαίωμα και πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας (ιδρυτικός νόμος του ΕΣΥ).
  • Το διοικητικό, παραϊατρικό προσωπικό, οφείλει να παρέχει τις υπηρεσίες του, όπως ο νόμος ορίζει, χωρίς ρατσιστικές διακρίσεις, γιατί ο ρατσισμός είναι παιδί του φασισμού. Και ο φασισμός είναι μαύρος θάνατος για όλη την ανθρωπότητα, πολύ περισσότερο σήμερα, που ο ολοκληρωτισμός τείνει να γίνει ηγεμονική πολιτική πρόταση για τη χώρα μας.

Σαν άνθρωποι προσπαθούμε να κατανοήσουμε και να επιλύσουμε το ρατσιστικό φαινόμενο μέσα από τον πολιτισμό και την εκπαίδευση. Δηλαδή πιστεύουμε και πρέπει να αποδεχθούμε τη διαφορετικότητα του άλλου, την διαφορετική πολιτιστική, ηθική και θρησκευτική του ταυτότητα και να έχουμε ενδιαφέρον για το ξεχωριστό και το μη κατεστημένο, να κουβεντιάζουμε ακόμα και με τους φανατικούς πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε το θέμα μέσα από ανταλλαγή απόψεων.

Πιστεύουμε ότι η υγεία και η γέννα επιβάλλεται να είναι απαλλαγμένα από εμπορευματικές σχέσεις και οι καλύτερες λύσεις είναι καλύτερες προσεγγίσεις μεταξύ των λειτουργών υγείας, του προσωπικού και των χρηστών υγείας.

Μέσα από τους απελευθερωτικούς διαλόγους μπορούμε να βάλουμε τις βάσεις για τις κοινωνικές αλλαγές και ανατροπές.

…………………

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν

και χάνονται βαθιά στα περασμένα

οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν

μα όχι και το μίσος του για μένα

…….

Μα πάλι θε ν’ απλώσει σαν χολέρα

πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου

και δίπλα σου φτάσει κάποια μέρα

αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου

(Μπ. Μπρέχτ)

 

Πηγή: ygeianet

 

Διαβάστε σχετικά

Πρόβα «απαρτχάιντ» ετοιμάζει η κυβέρνηση στα δημόσια μαιευτήρια

Ανακοίνωση πενταμελούς Επιτροπής Ιατρών ΕΙΝΑΠ Γ.Ν.Α. «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ» για τον διπλασιασμό ΚΕΝ στους αλλοδαπούς

 

 

Share

Ζωή με τον βιασμό επί οκτώ χρόνια!

Εφιάλτης δίχως τέλος για τέσσερις αλλοδαπές που κακοποιήθηκαν σεξουαλικά στη χώρα μας από τον ίδιο δράστη. Οι δίκες «σέρνονται» για επτά χρόνια, εξαιτίας των συνεχών αναβολών, κυρίωςμετά από αιτήματατης Ζωής Κωνσταντοπούλου, συνηγόρου του κατηγορουμένου. Δύο από τα θύματα μιλούν στα «ΝΕΑ» και μια σύντροφος της συνηγόρου την καταγγέλλει για αγνόηση δεοντολογίας

του Χάρη Καρανίκα

Η Αυστραλέζα Ντάνα Μαρί Σέιντ είναι μία από τις τέσσερις τουρίστριες που σύρονται εδώ και επτά χρόνια στα ελληνικά δικαστήρια επειδή έπεσαν θύματα βιασμού το καλοκαίρι του 2005 στην Ελλάδα. Και για τις τέσσερις περιπτώσεις στη θέση του κατηγορουμένου βρίσκεται ο ίδιος άνδρας.

Η υπόθεση της Ντάνα δεν έχει ακόμα δικαστεί. Έπειτα από ένα μπαράζ αναβολών και ένα επαναλαμβανόμενο πέρα-δώθε μεταξύ Αυστραλίας και της χώρας μας, αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά στα «ΝΕΑ» για την εμπειρία της με την ελληνική Δικαιοσύνη λέγοντας τα πράγματα με το όνομά τους.

Η επτάχρονη οδύσσεια της Ντάνα στα ελληνικά δικαστήρια δεν είναι αποτέλεσμα μόνο των συνήθων αναβολών –  αποχών των δικηγόρων ή των δικαστών, ή και λόγω εκλογών. Η καθυστέρηση οφείλεται ως επί το πλείστον στα αλλεπάλληλα δικονομικά εμπόδια που ορθώνει η συνήγορος υπεράσπισης – και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ – Ζωή Κωνσταντοπούλου. Μάλιστα, η τακτική των αναβολών και ενστάσεων για τυπικούς λόγους που έχει ακολουθήσει επί επτά χρόνια η κ. Κωνσταντοπούλου προκαλεί αντιδράσεις ακόμα και από το ίδιο της το κόμμα. Είναι χαρακτηριστικό το σχόλιο της Σίσσυς Βωβού, μέλους του Δικτύου Γυναικών και της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, που δημοσιεύεται σε διπλανή στήλη. «Αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κώδικας δεοντολογίας για τους δικηγόρους και αν εφαρμόζεται», αναφέρει η κ. Βωβού.

Στην ίδια υπόθεση ο Εμ. Αρ. (σ.σ.: τα πλήρη στοιχεία του δεν δημοσιεύονται, παρά την καταδίκη του στο Εφετείο, καθώς η υπόθεσή του εκκρεμεί στον Άρειο Πάγο) κατηγορείται επιπλέον και για τον βιασμό της καναδέζας δημοσιογράφου Νάταλι Κάρνιφ καθώς και ακόμα μίας Αυστραλέζας. Να σημειωθεί ότι ο  κατηγορούμενος έχει κάνει αίτηση αναίρεσης στον Άρειο Πάγο κατά της καταδίκης του από το Μεικτό Ορκωτό Εφετείο σε πέντε χρόνια κάθειρξη και δύο χρόνια αναστολή πολιτικών δικαιωμάτων για μία ακόμη υπόθεση. Τον βιασμό μιας Βορειοευρωπαίας. Η αίτηση θα εκδικαστεί στις 8 Φεβρουαρίου.

Από το 2006 έως σήμερα στις δίκες για τους βιασμούς της Ντάνα, της Νάταλι, της άλλης Αυστραλέζας και της Βορειοευρωπαίας έχουν λάβει χώρα δύο αναβολές λόγω απουσίας θυμάτων και μαρτύρων, τρεις λόγω αποχής και απεργίας δικηγόρων και δικαστικών και έξι αναβολές από την πλευρά της συνηγόρου και του κατηγορουμένου. Επίσης, η εκδίκαση της έφεσης για τον βιασμό της Βορειοευρωπαίας, που διήρκεσε δέκα μήνες, διεκόπη πάνω από έξι φορές επειδή η κ. Κωνσταντοπούλου έπρεπε να παρουσιαστεί σε άλλες δίκες, δύο φορές λόγω αιτήσεων εξαίρεσης και μία επειδή ασθένησε.

ΕΝΣΤΑΣΕΙΣ. Στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, από τη συνήγορο υποβλήθηκαν επιπλέον ενστάσεις πλαστότητας πρακτικών, μη νόμιμης σύνθεσης του δικαστηρίου και ακυρότητας διαδικασίας, αιτήματα φωνοληψίας για τα πρακτικά αλλά και ιατρικών εξετάσεων. Επίσης έξι προσφυγές επειδή δεν της δόθηκε ή της αφαιρέθηκε ο λόγος. Όλα απορρίφθηκαν.

«Είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσεις πώς νιώθεις αφού τελείς υπό διαρκή αναμονή, ενώ συνεχώς διαψεύδεται η ελπίδα ότι ΑΥΤΗ τη φορά η υπόθεση θα κλείσει. Είναι εξαντλητικό και τρομακτικό να σκέφτεσαι ότι αυτός ο άνθρωπος  είναι ελεύθερος και πιθανόν να συνεχίζει τη δράση του. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει απολύτως τίποτα στο ελληνικό δικαστικό σύστημα που να το αποτρέψει αυτό.  Και όσο τραβάει σε μάκρος η υπόθεση τόσο πιο ασφαλής θα νιώθει ο κατηγορούμενος ότι πιθανόν δεν θα τιμωρηθεί και για άλλες ενέργειες τέτοιου είδους», γράφει στο ηλεκτρονικό μήνυμα με τις απαντήσεις της προς «ΤΑ ΝΕΑ».

«Είναι σαν να μην υπάρχει από την πλευρά του ελληνικού δικαστικού συστήματος σεβασμός για τα θύματα σεξουαλικής βίας ή την προάσπιση της δικαιοσύνης γενικότερα. Από την άλλη, δεν εκπλήσσομαι, ιδιαίτερα με όλα αυτά που γίνονται στην Ελλάδα αυτές τις ημέρες αλλά και με αυτά που είδα σχετικά με τη λειτουργία του συστήματος αμέσως μετά την επίθεση που δέχθηκα», δηλώνει στα «ΝΕΑ» η Νάταλι Κάρνιφ, η υπόθεση βιασμού της οποίας εκδικάζεται μαζί με αυτήν της Ντάνα.

Και συμπληρώνει: «Σίγουρα δεν ειδικεύομαι στο νομικό σύστημα της χώρας μου, όμως γνωρίζω ότι όταν κάποιος καλείται να συμμετάσχει σε μια δίκη ως μάρτυρας, αντιμετωπίζεται με πολύ περισσότερο σεβασμό. Ρίχνω το φταίξιμο στο ελληνικό δικαστικό σύστημα, που επιτρέπει αυτή η υπόθεση να συνεχίζεται εσαεί. Βέβαια, και πάλι, λόγω των τεράστιων ζητημάτων που αντιμετωπίζει η Ελλάδα αυτή την περίοδο, είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι αυτή η υπόθεση είναι τόσο σημαντική όσο, για παράδειγμα, η υγεία και η ασφάλεια των κατοίκων ενός ολόκληρου έθνους».

«Κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε με τίποτα στην Αυστραλία. Στην πατρίδα μου εργαζόμουν στο σωφρονιστικό σύστημα, όπου μεταξύ άλλων είχα ασχοληθεί και με ανθρώπους που είχαν τελέσει σεξουαλικά εγκλήματα. Μπορώ με κατηγορηματικό τρόπο να πω ότι αυτή η καθυστέρηση δεν θα γινόταν ανεκτή, ανεξαρτήτως της κοινωνικής θέσης του κατηγορουμένου. Ο πλούτος και η εξουσία κάποιου θα μπορούσαν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα αλλά όχι την πρόοδο της εκδίκασης της υπόθεσης», επισημαίνει η Ντάνα.

«ΑΔΥΝΑΜΙΑ». «Μπορεί το ελληνικό δικαστικό σύστημα να είναι αρκετά πολύπλοκο και να μου προκαλεί σύγχυση, αλλά αυτόν που θεωρώ πραγματικά υπεύθυνο είναι τον δικαστής, από την άποψη ότι είναι εκείνος που λαμβάνει την τελική απόφαση. Κατά κάποιον τρόπο φαίνεται να υπάρχει μια αδυναμία σε αυτό το επίπεδο, σαν να μην είναι κανένας πρόθυμος να λάβει μια απόφαση. Και πάλι, κατανοώ ότι η Ελλάδα αυτή την περίοδο αντιμετωπίζει καταστάσεις που είναι πολύ σημαντικές, αλλά η εκδίκαση της υπόθεσης θα μπορούσε να έχει ολοκληρωθεί πριν από επτά χρόνια» καταλήγει.

Πηγή: Τα Νέα

 

Παράβαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Τις αναβολές και τις συνεχείς καθυστερήσεις κατήγγειλε τον Ιούνιο του 2010 το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι. Σε δελτίο Τύπου τονιζόταν πως η αναβολή για τρίτη φορά ενός πρωτόδικα καταδικασμένου για βιασμό αποτελεί παράβαση της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Παράλληλα σημείωσε την παραβίαση του κώδικα πολιτικής δικονομίας που επιβάλλει «εύλογη διάρκεια» του χρόνου εκδίκασης μιας υπόθεσης ως προϋπόθεση για μια δίκαιη δίκη, ενώ δικαιολογεί έως και δύο αναβολές της δίκης. «Κάθε άλλη απαγορεύεται», αναφέρεται στον κώδικα.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση της οργάνωσης, η τρίτη αναβολή δόθηκε γιατί η διαδικασία δεν μπορούσε να αρχίσει πριν από τις 14.30 της 21ης Ιουνίου 2010 λόγω εκδίκασης άλλης υπόθεσης, αλλά ούτε μετά τις 22 Ιουνίου, αφού η συνήγορος του κατηγορουμένου Ζωή Κωνσταντοπούλου θα ήταν απασχολημένη ως συνήγορος πολιτικής αγωγής της οικογένειας Γρηγορόπουλου.

Καταγγελίες για τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις έγιναν στις 13 Ιουνίου 2012 και από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας. Η γενική γραμματέας Μαρία Στρατηγάκη μεταξύ των άλλων εξέφρασε «τη συμπαράστασή της στα θύματα αυτής της ακραίας μορφής βίας, οι οποίες συνεχίζουν να υποβάλλονται σε μια επίπονη και τραυματική διαδικασία». Δύο ημέρες μετά δόθηκε νέα αναβολή, λόγω εκλογών αυτή τη φορά.

Πηγή: Τα Νέα

 

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

Ένα κακούργημα που παραμένει ατιμώρητο

της Σίσσυς Βωβού

Δυστυχώς, η κοινωνία μας εξεγείρεται και οργίζεται μόνο όταν έχουμε βιασμό συνοδευόμενο από φόνο, όπως έγινε με το τραγικό συμβάν της Ξάνθης, ενώ ακόμα σήμερα κοινωνία και δημόσιες Αρχές είναι ελαστικές στο θέμα του συνήθους και καθημερινού βιασμού, που όμως είναι ένα κακούργημα που τραυματίζει τις γυναίκες που τον υφίστανται για όλη τους τη ζωή.

Ζητούμε τιμωρία των βιαστών και για την προκειμένη υπόθεση του κατά συρροήν βιαστή Εμ. Αρ. ελπίζουμε ο Αρειος Πάγος να δικάσει με σεβασμό σε μια 19χρονη κοπέλα που ήρθε στη χώρα μας για τουρισμό και υπέστη αυτό το κακούργημα. Οσο για την πρωτοφανή αρνησιδικία και κωλυσιεργία της υπεράσπισής του, που οδήγησε σε μεγάλη καθυστέρηση της έκδοσης ποινής, αναρωτιόμαστε αν υπάρχει κώδικας δεοντολογίας για τους δικηγόρους και αν εφαρμόζεται.

Δυστυχώς, η δίκη για τα άλλα τρία θύματά του δεν έχει αρχίσει ακόμα, έπειτα από οκτώ χρόνια, λόγω συνεχών αναβολών και ευελπιστούμε να αρχίσει τον Ιούνιο που έχει οριστεί και να μη δοθεί άλλη αναβολή.

Η Σίσσυ Βωβού είναι μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών και του Δικτύου Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: Τα Νέα

 

 

Share

Οι μισογύνηδες και η αριστερά

Το παρόν άρθρο έχει γραφτεί με αφορμή ένα περιστατικό στην Αγγλία που δίχασε την αριστερά και προκάλεσε έντονη συζήτηση πρόσφατα. Δυστυχώς αφορά το δικαίωμα των γυναικών να ζουν χωρίς βία ή τον φόβο βίας ή βιασμού. Όχι μόνο στο δρόμο, όχι μόνο στο ίδιο μας το σπίτι, αλλά και στο ίδιο μας το κόμμα ή συλλογικότητα, ακόμη κι αν αυτό διακηρύσσει τον σεβασμό στα δικαιώματα των γυναικών. Το αδιέξοδο των συγκεκριμένων γυναικών, που περιγράφεται μέσα από αυτή τη φεμινιστική ανάλυση, προβληματίζει και το μόνο που μπορούμε να επαναλάβουμε, προς το παρόν, είναι ότι εμείς οι γυναίκες πρέπει να σπάμε τη σιωπή, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Αποφασίσαμε να μεταφράσουμε και να αναδημοσιεύσουμε αυτό το κείμενο λοιπόν ως αφορμή προβληματισμού, γιατί θεωρούμε ότι η υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων είναι μια αξία που δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποτάσσεται σε καμιά σκοπιμότητα. Όσο περισσότερη σιωπή, τόσο το χειρότερο για εμάς. Αλλά και για την αριστερά και τις συλλογικότητες που θέλουμε να έχουμε και στις οποίες συμμετέχουμε.

Σ.Β. – Δ.Σ.

 

της Mhairi McAlpine  

Πρώτα ο Τζέρι Χίλι, μετά ο Τόμι Σέρινταν και ο Τζορτζ Γκάλογουεϊ, και τώρα ο Μάρτιν Σμιθ. Γιατί τόσοι πολλοί άνδρες που κατέχουν ηγετικές θέσεις μέσα στις σοσιαλιστικές οργανώσεις είναι τόσο αδιάφοροι για τα γυναικεία δικαιώματα ώστε κακοποιούν σεξουαλικά γυναίκες, συγχωρούν τη σεξουαλική βία και συμμετέχουν στη σεξουαλική εκμετάλλευση; 

Οι περισσότερες αναγνώστριες και αναγνώστες αυτού του μπλογκ είναι πολύ νέοι για να θυμούνται το σκάνδαλο που αποτέλεσε το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (Workers Revolutionary Party). Υπό την ηγεσία του  Gerry Healy, ενός επιφανούς διεθνώς τροτσκιστή, διαλύθηκε το 1985 όταν η  Aileen Jennings, για πολλά χρόνια γραμματέας του Χίλι, έστειλε ένα γράμμα στο Πολιτικό Γραφείο του κόμματος όπου ισχυριζόταν ότι το αρχηγείο και το παρακείμενο σπίτι του Χίλι, χρησιμοποιούνταν για «ευκαιριακές σεξουαλικές επαφές». Ή, με μια λιγότερο ευγενική γλώσσα, ότι ο Χίλι βίαζε συστηματικά γυναίκες μέλη του κόμματος, χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό εκφοβισμού και ευθέων απειλών βίας, για να εξασφαλίζει τη σιωπή τους. Είκοσι έξι γυναίκες προχώρησαν σε δήλωση ότι είχαν βιαστεί από τον Χίλι, μια εκ των οποίων χτυπημένη τόσο άσχημα ώστε έμεινε ανάπηρη. Το WRP διαλύθηκε.

Πιο πρόσφατα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σκωτίας, κατέρρευσε μετά την αποκάλυψη ότι ο επιφανής ηγέτης Tommy Sheridan επισκεπτόταν sex club. Η απόπειρα του Σέρινταν να μηνύσει για δυσφήμιση την εφημερίδα News of the World απέτυχε μετά από την άρνηση της πλειοψηφίας της ηγεσίας να ψευδορκήσει, ενώ αυτός προσπάθησε να συγκαλύψει τις ύποπτες σεξουαλικές συναλλαγές με την επίκληση της γνωστής αστικής αφήγησης ότι είναι ένας «αφοσιωμένος οικογενειάρχης». Η επιτυχημένη μήνυση για δυσφήμιση σύντομα ακολουθήθηκε από μια δίκη για ψευδορκία και από περαιτέρω ιστορίες που μιλούσαν για εμπλοκή του με σπείρες της νύχτας που ασχολούνταν με τη βιομηχανία του σεξ. Παρ’ ότι η ηγεσία πήρε τις αποστάσεις της από τον Σέρινταν, η ζημιά είχε γίνει.

Πέρυσι, ο George Galloway δήλωσε δημόσια ότι υπό ορισμένες συνθήκες, ο βιασμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά κακοί τρόποι. Όταν η Selma Yacoob πήρε αποστάσεις, ο Γκάλογουεϊ πέρασε στην επίθεση και μέσα σε ένα μήνα το μόνο αριστερό κόμμα που είχε γυναίκα ηγέτη την έχασε, καθώς τα μέλη έκαναν αδύνατη την παραμονή της, προτιμώντας να στηρίξουν έναν διάσημο μισογύνη παρά μια δυναμική μαύρη γυναίκα.

Και τώρα, ο Martin Smith. Φήμες για συγκάλυψη σεξουαλικής κακοποίησης, ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικής βίας κυκλοφορούσαν στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (SWP) εδώ και πολλά χρόνια. Και πολλές από αυτές φωτογράφιζαν τον Εθνικό Γραμματέα, Μάρτιν Σμιθ. Οι διασπάσεις που οδήγησαν στη δημιουργία νέων οργανώσεων, της Counterfire και της International Socialist Group είχαν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τη συγκάλυψη αυτών των κατηγοριών και την άρνηση της ηγεσίας να τις διερευνήσει επαρκώς. Κι όμως, σε καμιά από τις διακηρύξεις για τις διασπάσεις αυτές και τη δημιουργία των νέων οργανώσεων δεν αναφέρονταν αυτά τα περιστατικά. Όμως, τώρα το τζίνι έχει βγει από το μπουκάλι. Στο πρόσφατο συνέδριο του SWP εμφανίστηκαν δύο διακηρυγμένες φράξιες και υπήρξαν φήμες για μια τρίτη, καθώς άνθρωποι κοντά στο κόμμα μίλησαν για μια υπογεγραμμένη δήλωση που κυκλοφόρησε από γυναίκες μέλη, η οποία επιβεβαιώνει ότι πράγματι ο Μάρτιν Σμιθ είναι ένα σεξουαλικό αρπακτικό. Ο πιο προεξέχων υπογράφων σε αυτόν τον κατάλογο έχει πλέον αποπεμφθεί, σε μια προσπάθεια του SWP να περιορίσει τη ζημιά.

 

Πρέπει να τεθεί το ερώτημα. Γιατί μισογύνηδες καταλαμβάνουν τόσο επιφανείς θέσεις στην αριστερά;

Πρώτον, είναι απλώς γιατί πολλοί άνδρες είναι μισογύνηδες. Πράγματι, δεν είναι καθόλου σπάνιο. Συνεπώς δεν εκπλήσσει ότι αρκετοί από αυτούς βρίσκουν το δρόμο προς τις αριστερές οργανώσεις. Και δεν πρέπει να μας εκπλήσσει επίσης, ότι τουλάχιστον κάποιοι ανέρχονται μέσα στις αριστερές οργανώσεις, πρέπει να το περιμένουμε. Από την κουλτούρα του βιασμού στην κουλτούρα της αισχρότητας, ο μισογυνισμός είναι παντού. Ένας στους 20 άνδρες έχουν βιάσει τουλάχιστον ένα πρόσωπο, ενώ κατά μέσον όρο ο καθένας έχει πραγματοποιήσει έξι βιασμούς. Και συνεπώς πρέπει να βρούμε τρόπους περιορισμού των ευκαιριών που ο μισογυνισμός, και ιδιαίτερα η σεξουαλική βία, έχουν για να εκδηλωθούν μέσα στις οργανώσεις μας.

Όταν οι άνδρες έχουν εξουσίες μέσα σε μια οργάνωση, η δύναμη αυτή μπορεί να απονεμηθεί σε γυναίκες μέσω σεξουαλικών σχέσεων μαζί τους. Όταν ένας επιφανής αγωνιστής ξεκινά μια σχέση με μια λιγότερο γνωστή γυναίκα αγωνίστρια, μπορεί ως συνέπεια να προκύψει πολιτική εύνοια και ανάθεση υπευθυνοτήτων. Αυτό οδηγεί στην παγίωση της εξουσίας, καθώς μέσω της σχέσης ασκείται έμμεσος έλεγχος σε τομείς δράσης, τοποθετώντας τη δική της δράση στη δική του σφαίρα εξουσίας. Αυτό μπορεί να χρησιμοποιείται ως μοχλός για τη συνέχιση μιας σχέσης που η γυναίκα θέλει να εγκαταλείψει. Το τέλος της σχέσης σημαίνει το τέλος της διάκρισης για τη γυναίκα καθώς ο πρώην εραστής προσπαθεί να την περιθωριοποιήσει μέσα στην οργάνωση, ενώ η πικρία για τις προσδοκώμενες ή τις πραγματικές χάρες οδηγεί τους ανθρώπους να παραβλέπουν την πραγματική πολιτική δουλειά.

Μέσα σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, οι ερωμένες ανώτερων σε θέση ανδρών στελεχών προωθούνται ως οι γυναίκες εκπρόσωποι της οργάνωσης. Οποιαδήποτε υπόθεση περί ανδρικής κυριαρχίας, αντικρούεται δείχνοντας προς αυτές τις γυναίκες αγωνίστριες. Ωστόσο, η πρόσβαση που έχουν αυτά τα στελέχη στον χρόνο των γυναικών μέσω της σχέσης μπορεί να χρησιμοποιείται για να διασφαλιστεί ότι δεν θα αμφισβητηθεί αυτή η ανδρική κυριαρχία. Προσωπικές και πολιτικές δεσμεύσεις διαπλέκονται, με τους άνδρες να έχουν πάντα το πάνω χέρι και στις δύο περιπτώσεις.

Οι άνδρες –ως ομάδα– κερδίζουν εξουσία από την σεξουαλική βία άλλων ανδρών. Οι γυναίκες έχουν εκπαιδευτεί να φοβούνται την σεξουαλική βία, συνεπώς είναι λιγότερο πιθανόν να συμμετέχουν σε συναντήσεις που τελειώνουν αργά τη νύχτα, γιατί πρέπει να φύγουν για να μην χάσουν τη συγκοινωνία και πρέπει να πάνε με τα πόδια σπίτι τους, για λόγους ασφάλειας. Παρότι και οι άνδρες μπορεί να αποτελέσουν θύματα, δεν φοβούνται συστηματικά τη βία με τον ίδιο τρόπο. Έτσι, η πολιτική συνάντηση ή επικοινωνία με έναν άνδρα σύντροφο δεν έχει τις ίδιες επιπτώσεις για έναν άνδρα και για μια γυναίκα. Οι άνδρες μπορούν να κανονίζουν τις συναντήσεις σε περιβάλλοντα εχθρικά προς τις γυναίκες και μετά να σηκώνουν τους ώμους αδιάφορα όταν αυτές δεν εμφανίζονται. Οι γυναίκες αυτο-αστυνομεύουν τη συμπεριφορά τους για να αποφύγουν οποιοιδήποτε υπόνοια ότι «προκαλούν» ή ότι «δίνουν λανθασμένες εντυπώσεις», περιορίζοντας συστηματικά την συμμετοχή τους σε οργανώσεις όπου μεγάλο μέρος της εξουσίας ασκείται από άνδρες.

Οι άσχημες αντιδράσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε ισχυρισμούς για σεξουαλική βία είναι ένας επιπλέον παράγοντας. Η στάση που αντιμετωπίζουν «ή πήγαινε στην αστυνομία ή δεν συνέβη τίποτα» φιμώνει τις γυναίκες, σε ένα περιβάλλον όπου η αστυνομία αναγνωρίζεται ως δύναμη κρατικού ελέγχου με φριχτό ρεκόρ στο χειρισμό υποθέσεων βιασμού, ιδιαίτερα όταν ο θύτης είναι γνωστός στο θύμα. Οι περισσότερες γυναίκες που αντιμετωπίζουν σεξουαλική βία δεν πάνε στην αστυνομία-κι έχουν σημαντικούς λόγους- ωστόσο, όποια απόφαση κι αν ληφθεί το πιθανότερο είναι η χαμένη να είναι η γυναίκα. Μόνο περίπου 5% από τις παραπομπές για βιασμό καταλήγουν σε καταδίκη. Το να πάει μια γυναίκα στην αστυνομία καταγγέλλοντας ένα στέλεχος αριστερού κόμματος προκαλεί κατηγορίες για «τροφή στον εχθρό» και με 95% πιθανότητες να μην υπάρξει καταδίκη, η αφήγηση συνεχίζει μάλλον με την αθώωση του θύτη και τη δαιμονοποίηση του θύματος – κάτι που μειώνει τις πιθανότητες για καταγγελία από επόμενα θύματα.

Ωστόσο, οι προσπάθειες για διαχείριση του ζητήματος της σεξουαλικής βίας μέσα σε μια οργάνωση δεν έχουν και πολλή τύχη, ιδιαίτερα όταν ο θύτης έχει μια θέση εξουσίας. Το να ληφθεί δράση ενάντια σε έναν θύτη με την διατήρηση παράλληλα του απαιτούμενο επιπέδου εμπιστευτικότητας για το θύμα, σημαίνει την πλοήγηση σε ένα ναρκοπέδιο ισχυρισμών για φραξιονιστική πάλη και αγώνες εξουσίας. Κάποιες από αυτές τις καταγγελίες δεν είναι αβάσιμες, καθώς οι πεινασμένοι για εξουσία άνδρες μέσα στα πολιτικά κόμματα επιδιώκουν να κεφαλαιοποιήσουν τα λάθη άλλων στελεχών για να ανελιχθούν οι ίδιοι. Η αφοσίωση σε αυτούς που κατέχουν ήδη εξουσία ανταμείβεται καθώς προχωρούν τα κουκουλώματα, ενώ άλλοι άνδρες επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν το κενό εξουσίας που προκύπτει σε περίπτωση σεξουαλικού σκανδάλου για να οικοδομήσουν οι ίδιοι μια βάση εξουσίας. Και πολύ συχνά το θεμελιώδες ζήτημα ότι οι γυναίκες αποκλείονται συστηματικά και τους αρνούνται την συλλογική εξουσία λόγω της σεξουαλικής βίας των ανδρών χάνεται.

Μέσα σε τέτοιες οργανώσεις, όπου δεν αμφισβητείται η ανδρική εξουσία, οι γυναίκες χρησιμοποιούνται ως πιόνια και η σεξουαλική βία περνά απαρατήρητη, οι μισογύνηδες θα βρουν τη συμπεριφορά τους να εξωραΐζεται και να κουκουλώνεται – κάτι που οδηγεί στην απίστευτη αλαζονεία ότι είναι ανώτεροι όχι μόνο από τις συντρόφισσες αλλά και από τον ίδιο το νόμο. Στηρίζονται στην ταύτισή τους με την οργάνωση και τη ζημιά που θα φέρουν στο κόμμα συνολικά τέτοιες αποκαλύψεις για να παρακάμψουν τις καταγγελίες, ενώ η επιβεβαίωση άλλων μισογύνηδων και εκμεταλλευτών που φοβούνται παρόμοιες αποκαλύψεις συνωμοτούν για τη συνέχιση της ανδρικής κυριαρχίας.

Για τον Σάβιλ όπως και για τον Σμιθ, αυτή η σιωπή δεν κρατά άλλο. Εκεί που οι γυναίκες πριν ήταν απομονωμένες, αντιμετωπίζοντας τη μονολιθικότητα της σφυρηλατημένης εξουσίας, υπάρχουν τώρα πολύ περισσότερες ευκαιρίες για τις γυναίκες να μιλήσουν με άλλες γυναίκες για τις εμπειρίες τους του μισογυνισμού και της βίας και να τις αμφισβητήσουν με επιτυχία.

Η αριστερά είναι η εστία για τον φεμινισμό, και είναι ώρα να πετάξουμε τους μισογύνηδες έξω απ’ την πόρτα.

Τροποποιήθηκε στις 9/1/13 – για να ξεκαθαρίσει ότι η δήλωση με υπογραφές που πληροφορούσε για τον Μάρτιν Σμιθ, βασίστηκε σε συζητήσεις και πληροφορίες πέραν του συνεδρίου.

μετάφραση: Σίσσυ Βωβού, Δήμητρα Σπανού

Πηγή: Second Council House of Virgo

 

Share

μετράω τις φορές που έχω ακούσει: “την έχετε αποκτήσει την ισότητά σας. τι φωνάζετε;”

της Ζωής Κόκαλου

μετράω τις φορές που έχω ακούσει: “την έχετε αποκτήσει την ισότητά σας. τι φωνάζετε;”

τις φορές που έχω ακούσει μέσα στα ίδια τα κινήματα: “δεν είναι ώρα τώρα να συζητήσουμε για τη βία στις γυναίκες, εδώ υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα – ο κόσμος πεινάει” ή “γίνεστε γραφικές – υπάρχει ισότητα” ή ακόμα και “για τη βία στους άνδρες τι έχετε να πείτε”

μετράω τις φορές που έχω ακούσει: “αυτοί οι μουσουλμάνοι τα κάνουν όλα, εμείς εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα”

– και έρχεται ο τερατώδης ομαδικός βιασμός στην ινδία – εκεί οι γυναίκες είναι ακόμα υποδεέστερες, σου λένε. ένας βιασμός, ανά 20 λεπτά. είναι στην κουλτούρα τους, σου λένε.

ναι φίλε μου, αλλά δενξέρωαντοξέρεις στην ινδία δεν είναι μουσουλμάνοι, είναι ινδουιστές, είχαν γυναίκα πρωθυπουργό εδώ και 30 χρόνια και ο βιασμός δεν έχει τοπική κουλτούρα, αλλά διεθνή.

– και έρχεται ο ομαδικός βιασμός και διαπόμπευση σε πανεπιστήμιο της αμερικής – εκεί οι αθλητές πίνουνε και κάνουνε διάφορα, σου λένε. ένας βιασμός ανά λεπτό. είναι στην κουλτούρα τους η βία.

ναι φίλε μου, αλλά δενξέρωαντοξέρεις, στην αμερική οι ρεπουμπλικάνοι κήρυξαν τον πόλεμο στις γυναίκες, με νομοθετικές ρυθμίσεις που γυρίζουν τα γυναικεία αναπαραγωγικά δικαιώματα στον μεσαίωνα, ενώ οι γυναίκες ακόμα στην αμερική ακόμα πληρώνονται λιγότερα από τους άνδρες για την ίδια δουλειά.

-και έρχονται οι αποκαλύψεις για τον παρουσιαστή του bbc που επί 40+ χρόνια βίαζε και κακοποιούσε 100άδες ανήλικα κορίτσια και παρά τις καταγγελίες όλοι και όλες σιωπούσαν. -μα ήταν σελέμπριτι ο μακαρίτης και είχε πολιτική και κοινωνική κάλυψη, σου λένε. άλλωστε είναι στην κουλτούρα του lifestyle η συγκεκαλυμμένη βία. και εδώ ένας βιασμός ανά λεπτό.

ναι φίλε μου, αλλά δενξέρωαντοξέρεις, στην αγγλία τα θύματά του και μίλησαν και κατήγγειλαν, αλλά μάταια. απειλήθηκαν και κατηγορήθηκαν σαν να ήταν εκείνες ο θύτης και όχι τα θύματα.

-και έρχεται η αποτρόπαια καύση στην ξάνθη.

και περιμένω να μου πεις ρε φίλε, ποια κουλτούρα και ποιο κίνητρο ωθεί ένα δικαστήριο να αγνοήσει ότι ένας άνθρωπος έχει ήδη ομολογήσει απόπειρα βιασμού, έχει ομολογήσει, ότι την είδε στον δρόμο και έπρεπε να “την έχει” (=κατασπαράξει) και να τον αθωώνει.

και περιμένω να μου πεις επίσης, ποια κουλτούρα και ποιο κίνητρο ωθεί έναν άνθρωπο να δει μια γυναίκα να περπατά στο δρόμο και να αποφασίσει ότι πρέπει να την ισοπεδώσει. να μην αφήσει ίχνος από την ύπαρξή της.

 

οι ινδοί θύτες όπως φαίνεται είχαν βγει παγανιά, με το λεωφορείο του τρόμου με σκοπό να πάρουν τη ζωή μιας γυναίκας.

οι αμερικανοί θύτες είχαν οργανώσει την έξοδο με το θύμα τους, το οποίο είχαν ποτίσει για τα καλά με αλκοόλ, ώστε να μην έχει συναίσθηση και αντίσταση.

ο άγγλος θύτης χρησιμοποιούσε τη θέση του και διάφορες φιλανθρωπίες ώστε να μην πιστεύει κανείς τα θύματά του.

ο έλληνας θύτης το είχε κάνει ήδη μια φορά, αλλά είχε πάρει άφεση αμαρτιών, με την “παραίνεση να μην το ξανακάνει”. είχε βγει κι αυτός παγανιά εκείνο το βράδυ. ε, λοιπόν κυρία εισαγγελεύ, κύριοι, κυρίες δικαστές, το ξαναέκανε…

Share

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες: αθώες 3 οροθετικές

Δελτίο Τύπου

14 Ιανουαρίου 2013

Κατέρρευσε με πρόσφατη δικαστική απόφαση (7-1-2013) όλο το κατηγορητήριο εναντίον τριών από τις οροθετικές γυναίκες που έμειναν οκτώμιση μήνες στη φυλακή, αφού πρώτα είχαν διαπομπευθεί από την αστυνομία και πολλά ΜΜΕ και παραπεμφθεί για «βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη», δηλαδή για κακούργημα, που δεν στηριζόταν πουθενά. Οι σκληρές και εντελώς αθεμελίωτες διώξεις δεν άντεξαν ούτε στα δικαστικά συμβούλια ούτε στα ποινικά ακροατήρια. Αυτό δείχνει  η αθώωσή τους. Για μια τέταρτη μετατράπηκε η κατηγορία στο βούλευμα, από κακούργημα σε βαρύ πλημμέλημα. Αρκετές έχουν προσωρινά αποφυλακισθεί, ενώ 6 παραμένουν ακόμα μέσα, αλλά η κατάρρευση των κατηγοριών για τις τρεις είναι εύλογο να ακολουθηθεί από την αθώωση και των υπολοίπων, οι οποίες παραπέμπονταν για το ίδιο «κακούργημα». Λίγους μήνες νωρίτερα, ήδη η κατηγορία εναντίον μερικών από τις κρατούμενες είχε μετατραπεί σε «βαριά σωματική βλάβη», υποβιβάζοντας το αδίκημα σε βαρύ πλημμέλημα. Η «βαριά σωματική βλάβη» του κατηγορητηρίου προέρχεται από την οροθετικότητα, που αντί η πολιτεία να προστατεύει υγειονομικά και κοινωνικά τα θύματά της, αντίθετα τα διαπόμπευσε και τα έκλεισε φυλακή.

Και τώρα ποιος θα αποκαταστήσει την υπόληψη αυτών των γυναικών; Ναι, κι αυτές είναι άνθρωποι και όχι «περιττά σώματα» και δικαιούνται εξίσου το σεβασμό των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων τους. Γι’ αυτό το κακούργημα της διαπόμπευσής τους, που θα στοιχειώνει τις ίδιες, τις οικογένειές τους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους ακόμα, ποιος θα πληρώσει; Η «υγειονομική βόμβα» την οποία επινόησαν  στην προεκλογική περίοδο του Μαΐου το δίδυμο Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη δεν ήταν τίποτ’ άλλο από μια «βόμβα βαρβαρότητας» και προεκλογικής επίδειξης αναλγησίας και καταστολής, όπως είχαμε πει από την αρχή και επαναλαμβάνουμε.

Για την άδικη κράτησή τους στη φυλακή για οκτώμιση μήνες ποιος θα τις αποζημιώσει; Ποιο κράτος και ποιες υπηρεσίες, ποιοι υπουργοί, ποιοι αστυνομικοί, ποιοι γιατροί, ποιοι εισαγγελείς θα ζητήσουν συγνώμη για τη συμμετοχή τους σ’ αυτο το κακούργημα και θα αποζημιώσουν αυτές τις βαριά τραυματισμένες υπάρξεις;

Ποια κοινωνία θα ξεσηκωθεί για να μην γίνουν ποτέ πια τέτοιες βαριές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών, για να μην κυριαρχεί ο φόβος και ο βαθύτατος σεξισμός τον οποίο αξιοποίησαν και πολλαπλασίασαν οι «εμπνευστές» όλου αυτού του τραγικού σεναρίου που ισοπέδωσε δεκάδες γυναίκες από τις πιο ευάλωττες που υπάρχουν;

Τα ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικά. Η Πρωτοβουλία μας νιώθει ικανοποίηση με την τελευταία εξέλιξη, που επιτεύχθηκε, πιστεύουμε, με τη συμβολή πολλών ανθρώπων και φορέων, που συμμετείχαν στην αντίσταση σ’ αυτή τη βαρβαρότητα, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με πολλούς τρόπους. Ο αγώνας συνεχίζεται και με τις προσφυγές που έχουν γίνει από κάποιες από τις θιγόμενες για την αποζημίωσή τους και την τιμωρία των ενόχων, αλλά και με την επιμονή για την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων που είχαμε εξαρχής θέσει:

 

  • Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθεισών οροθετικών και αποζημίωσή τους για ηθική βλάβη.
  • Ποινική δίωξη όσων συνέργησαν ή έχουν τη διοικητική ευθύνη  στη σωρεία παρανομιών που καταγράφηκαν.
  • Άμεση κατάργηση της υγειονομικής διάταξης «Ρυθμίσεις που αφορούν στον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» που με το σαθρό πρόσχημα προστασίας της δημόσιας υγείας, έχει σαν αποτέλεσμα την ποινικοποίηση των όποιων ασθενών
  • Προστασία όσων γυναικών είναι θύματα διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων (trafficking).
  • Ένταξη όσων γυναικών το επιθυμούν σε κοινωνικές δομές στήριξης (π.χ. ξενώνες, συμβουλευτικά/ θεραπευτικά προγράμματα).
  • Καθολική, ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα υγείας  για όλες, ντόπιες και μετανάστριες.

 

http://diokomenesorothetikes.wordpress.com/

επικοινωνία: diokomenesorothetikes@gmail.com

Share

Είσαι γυναίκα; Ας πρόσεχες!

της Αναστασίας Γιάμαλη

Aς μιλήσουμε για βιασμούς. Ας μιλήσουμε για βιασμούς στην πολιτισμένη Δύση και ειδικά στις ΗΠΑ, που παρουσίασαν τον ομαδικό βιασμό της άτυχης Ινδής φοιτήτριας στο λεωφορείο ως «εγγενές πρόβλημα κουλτούρας»… Την ώρα που η μέση αμερικανική οικογένεια μεγαλώνει και γαλουχεί τους γιους της με τα πρότυπα του “μάτσο” άνδρα, δυνητικά βιαστών…

Επιδημία βιασμών υπάρχει και στις ΗΠΑ

Κάθε δύο λεπτά κάποιος κακοποιείται σεξουαλικά στις ΗΠΑ. Είναι “πολιτισμένοι” όμως εκεί. Τόσο “πολιτισμένοι” που σύμφωνα με τα στοιχεία του RAINN (Rape Abuse and Incest National Institute) μία στις έξι γυναίκες έχει πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού!

Τον Δεκέμβρη ήρθε στο φως της δημοσιότητας  -στη χώρα μας πέρασε στα ψιλά- ακόμη μια υπόθεση ειδεχθούς ομαδικού βιασμού στο Steubenville του Οχάιο. Εκεί, δύο “σταρ”- παίκτες της ομάδας ράγκμπι -την οποία οι κάτοικοι έχουν αναγάγει σε υπέρτατη αξία- βίασαν μια μεθυσμένη έφηβη. Ενημέρωσαν σχετικά και τους φίλους τους με αναρτήσεις στο twitter, τις οποίες όμως στη συνέχεια διέγραψαν. Οι “σοβαροί” ενήλικες έσπευσαν να υποστηρίξουν και να υπερασπιστούν όχι την κοπέλα, αλλά τα «αστέρια» και το πώς θα επηρεαστεί το μέλλον και η καριέρα τους. Ενδεικτικά ο βοηθός προπονητή της ομάδας δήλωσε σχετικά: “O βιασμός ήταν απλά μια δικαιολογία, νομίζω. Τι άλλο να πεις στους γονείς σου όταν επιστρέφεις λιώμα στο σπίτι… Έπρεπε να εφεύρει κάτι. Τώρα προσπαθούν να διαλύσουν το αθλητικό πρόγραμμα εξαιτίας αυτού».

Την περασμένη εβδομάδα, οι Anonymous αποφάσισαν να επέμβουν δημοσιεύοντας ένα βίντεο ενός παλιού μαθητή του Steubenville, του Michael Nodianos -τραβηγμένο την ώρα που γίονονταν ο βιασμός- με τον νεαρό φοιτητή πλέον να σχολιάζει αστειευόμενος πως «Τη βιάσαν πιο γρήγορα κι από τον Μάικ Τάισον»… Μετά τους Anonymous σειρά είχαν οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Το «Οccupy Steubenville» ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα με στόχο να καταγγελθεί η προστασία που παρείχε ο σερίφης της πόλης στους δύο νεαρούς λόγω της φιλίας που τον δένει με τον προπονητή τους. Κάποιοι κάτοικοι του Steubenville -εκείνοι που δεν είναι με τα “μυαλά στα κάγκελα” για την ομάδα- αντιδρούν. Η πρώην πορνοστάρ Traci Lords, μεγαλωμένη στο Steubenville, αποκάλυψε στη διάρκεια ραδιοφωνικής εκπομπής πως είχε πέσει θύμα βιασμού στην ηλικία των δέκα ετών και συνέχισε αναλύοντας τη «μάτσο» κουλτούρα που επικρατεί σε μία πόλη «κολλημένη με την μπάλα» και το ράγκμπι. Η δίκη έχει προγραμματιστεί για τις αρχές Φλεβάρη.

Την ίδια εβδομάδα που το επίμαχο βίντεο δόθηκε στην δημοσιότητα από τους Anonymous, οι Ρεπουμπλικάνοι δεν επικαιροποίησαν τον νόμο περί “Βίας κατά των Γυναικών” (VAWA) με ρυθμίσεις που θα κάλυπταν την LGBT (ομοφυλόφιλη και τρανσέξουαλ) κοινότητα, τους μετανάστες και τις γυναίκες της κοινότητας των αυτόχθονων Αμερικανών.

Ναι, ενδεχομένως στην Ινδία ο μισογυνισμός να είναι μέρος της κουλτούρας κάποιων κοινωνικών ομάδων. Ούτε λόγος όμως για τον μισογυνισμό και σεξισμό όπως αυτός ξεδιπλώνεται σε όλο του το μεγαλείο στις ΗΠΑ. Στην Ινδία -σύμφωνα με τα κυρίαρχα ΜΜΕ- “είναι όλοι μισογύνηδες”, γεγονός που εξηγεί τον βιασμό και τον βάζει σε πλαίσιο, ενώ στις ΗΠΑ τα παιδιά είναι «ψυχοπαθείς», άρα πρόκειται για πράξη εκτός πλαισίου και αδικαιολόγητη, μια εξαίρεση που θα παραμείνει εξαίρεση. Όπως τότε, που έσπευδαν να παρουσιάσουν τον ακροδεξιό μακελάρη Άντερς Μπρέιβικ ως ψυχασθενή, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ιδεολόγος, φασίστας. Έτσι και τώρα, προτιμούν να παρουσιάσουν τους βιαστές ως τέρατα, παρά να δουν το ουσιαστικό πρόβλημα. Η συγκεκριμένη λογική της πλειονότητας των κατοίκων, των γονέων και των προπονητών δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση που συναντάται μονάχα σε αυτή την πόλη του Οχάιο, κάθε άλλο…

Σε μια χώρα, τόσο υποκριτική που το να μιλήσεις στον ενικό σε χώρο δουλειάς μπορεί να θεωρηθεί σεξουαλική παρενόχληση, ο βιασμός μίας έφηβης θεωρείται εξαίρεση και “ατόπημα” που δεν θα έπρεπε να στοιχίσει την καριέρα των νεαρών αθλητών. Στην ίδια χώρα που οι Ρεπουμπλικάνοι -θυμόμαστε όλοι τα προεκλογικά σχόλια του Ρεπουμπλικάνου βουλευτή Tόντ Άκιν και τόσων άλλων- αποκαλούν τον βιασμό… “θέλημα Θεού” και που το Ανώτατο Δικαστήριο -αυτό της Άιοβα που απαρτίζεται αποκλειστικά από άντρες- αποφασίζει πως τα αφεντικά δικαιούνται να απολύσουν μια εργαζόμενη επειδή τη βρίσκουν “ακαταμάχητη” και τη θεωρούν “απειλή για τον γάμο τους”, οι βιασμοί αυτού του τύπου από αυτούς τους τύπους είναι αναμενόμενοι. Μιλάμε για μία χώρα που ο ομαδικός βιασμός μιας 11χρονης στο Τέξας παρουσιάζεται από τους “Νew York Times” συνοδευόμενος από παραλειπόμενες λεπτομέρειες, όπως ότι “φορούσε μακιγιάζ και ρούχα που θα άρμοζαν σε 20άρα”…

Στην Αμερική του σήμερα ισχύει αυτό που έλεγαν κάποτε για την Κίνα: “Ό,τι κινείται τρώγεται”, με τη μόνη διαφορά ότι για να φαγωθεί πρέπει να ‘ναι γυναίκα… Αν είναι και φτωχή, τόσο το καλύτερο… Μην ξεχνάμε πως η ιστορία με τον βιασμό της καμαριέρας από τον τότε ισχυρό άντρα του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν κατέληξε με τον πλούσιο κύριο να πληρώνει 7 εκατ. στην άτυχη εργαζόμενη και να τη βγάζει λάδι εξωδικαστικά…

Οι βιασμοί είναι συνάρτηση κουλτούρας, πολιτικής και κυρίαρχου συστήματος. Στην Αμερική γίνονται βιασμοί όπως και στην Ινδία και οπουδήποτε αλλού. Και, όπως οπουδήποτε αλλού, τιμωρούνται μόνο μερικοί συνδυασμοί: π.χ., λευκός βιαστής-μαύρη βιαζόμενη δεν τιμωρείται. Πλούσιος βιαστής-φτωχή βιαζόμενη δεν τιμωρείται. “Καλά παιδιά” βιαστές, προκλητικά ντυμένη βιαζόμενη δεν τιμωρείται. Δεν θεωρείται καν “θύμα”. Αν μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά, δεν είναι τυχαίο. Ισχύουν και στα καθ’ ημάς.

Πηγή: Αυγή 

 

Share

Ένας δεύτερος βιασμός

της Δήμητρας Κυρίλλου

Η συνέντευξη του βιαστή και δολοφόνου της Ζωής Δαλκαλίδου από την Ξάνθη στην εκπομπή της Στεφανίδου είναι προσβολή για την ίδια τη νεκρή γυναίκα και για όλο τον κόσμο που έχει οργιστεί από το τραγικό γεγονός.

Είναι πρόκληση και ύβρις για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί παραχωρεί στον δράστη το μικρόφωνο να περιγράψει τη δική του εκδοχή του συμβάντος και να δικαιολογήσει τις πράξεις του (το οποίο και κάνει), ισχυριζόμενος ότι δεν υπήρξε βιασμός αλλά συναινετικό σεξ, ότι στο τέλος η κοπέλα απείλησε να τον καταγγείλει και έτσι «θόλωσε» και «αναγκάστηκε» να την κάψει ζωντανή ενώ δεν ήθελε, κλπ.κλπ.

Πρόκειται για προφανή ψέμματα και κλασσική γραμμή άμυνας των βιαστών –των ελάχιστων περιπτώσεων που φτάνουν μέχρι τα δικαστήρια-, μια γραμμή που έχει λειτουργήσει με επιτυχία ως τώρα, φορτώνοντας τις ευθύνες στο θύμα γιατί «τα γύρευε» με το προκλητικό (!) ντύσιμο και συμπεριφορά και αθωόνοντας τους θύτες που εμφανίζονται σαν «κυνηγοί» που έπεσαν σε κακόβουλη παγίδα. Μ’αυτό τον τρόπο οι δίκες βιασμών συνήθως καταλήγουν σε αθώωση του κατηγορούμενου «ελλείψει επαρκών στοιχείων» και σε κόλαφο για τα θύματα που γίνονται ρεζίλι και βγαίνουν επιπλέον και φταίχτες.

Ρόλος των ΜΜΕ

Σε ένα δεύτερο επίπεδο αξίζει να σταθούμε στο ρόλο των ΜΜΕ και όλων των παπαγάλων της κυρίαρχης ιδεολογίας, γιατί έχουν τεράστια συμβολή στην προβολή των πιο καθυστερημένων σεξιστικών και ρατσιστικών ιδεών: Στην καλλιέργεια ατομικών ρόλων και προτύπων, όπως της γυναίκας – «ανάφτρας» και του άντρα -«κυνηγού», τον ανταγωνισμό και την αντιπαλότητα των οποίων παρουσιάζουν σαν απόλυτη και αδιαμφισβήτητη ανθρώπινη φύση, με λίγα λόγια «η γυναίκα προκαλεί και ο άντρας κατακτά».

Στα τηλεσκουπίδια τους καθημερινά λοιδωρούν όσους είναι φτωχοί, κοντοί, χοντροί, κακοντυμένοι, αποτυχημένοι και άρα αποκλεισμένοι από τον λαμπερό κόσμο που προβάλλουν και κολακεύουν, τον κόσμο των διάσημων και ωραίων. Όμως η πραγματικότητα κατά βαση δεν ταιριάζει με την εικόνα που καλλιεργείται και συχνά γεννιούνται παρεκτροπές από τους ρόλους και τους όρους του παιχνιδιού. Τότε προκύπτουν οι ανώμαλοι, οι βιαστές και δολοφόνοι, τα «κτήνη» που με τόση ευκολία οι Τατιάνες μας επιστρέφουν στην οθόνη, μας τους πετάνε κυριολεκτικά στα μούτρα, πουλώντας ακόμη μεγαλύτερη τηλεθέαση, κλαίγοντας και κραυγάζοντας για τα τέρατα που αυτοί οι ίδιοι καθημερινά γεννάνε.

Οι Τατιάνες είναι μέρος του προβλήματος, της κυρίαρχης ιδεολογίας στα μυαλά και τις ζωές των ανθρώπων. Η απελευθέρωση από το σεξισμό και τα εγκληματικά αποτελέσματά του όπως οι βιασμοί προϋποθέτει και τη σύγκρουση μαζί τους και με το σύστημα που ευλαβικά εκπροσωπούν.

Πηγή: εργατική αλληλεγγύη

 

Share

Εγκλωβισμένες στα εφηβικά τους σώματα

της Μαρίνας Καλλέργη

Είναι απλώς η σκηνή από μια ταινία. Μία ταινία αρκετά γνωστή. Και εγώ την είχα ακούσει πολλές φορές, πριν παρατηρήσω την σκηνή.

Το σενάριο είναι απλό, παλιό και οικείο. Μια έφηβη κοπέλα, ερωτευμένη. Γυρνώντας  σπίτι ένα απόγευμα, από κάποιο μάθημα, σταματά δίπλα της ένα αυτοκίνητο.  Ένας εκ των επιβατών ο αγαπημένος της. Της προτείνουν να την πάνε έως το σπίτι της. Δέχεται, άλλωστε είναι όλοι συμμαθητές της και φίλοι από την γειτονιά.

Της προτείνουν να πιει αλκοόλ, δεν δέχεται και η βόλτα μεγαλώνει. Ξαφνικά ο «πρίγκιπας» την φιλά. Ωχ, όχι δεν υπάρχουν αστράκια, ούτε χρυσόσκονη. Η κοπέλα, παρά τη φανερή άρνηση της, αναγκάζεται να κάνει σεξ με τον «πρίγκιπα», μες στο αυτοκίνητο, ενώ η φίλοι του παρακολουθούν εκστασιασμένοι.

Λίγο μετά, στην συνεχεία της ταινίας, η κοπέλα προσπαθεί να αυτοκτονήσει, μα κάπου εκεί, να σου ο «πρίγκιπας» όχι πάνω σε άλογο, όχι λέγοντας όμορφα λόγια. Μα κατηγορώντας την για την απρεπή συμπεριφορά της (!)

Αναφέρομαι στην ταινία «Πυρετός το Σαββατόβραδο», η σκηνή είναι μάλλον ασήμαντη, δεν χρωματίζεται, αναφέρεται ως ένα συμβάν.

Δεν έχει σημασία που έχουν περάσει δυο δεκαετίες από τότε που κυκλοφόρησε η ταινία. Δεν έχει καν σημασία που η γενιά της μαμάς μου μεγάλωσε μαζί της, μη δίνοντας σημασία στην σκηνή. Σημασία έχει ότι, κάθε σχολείο του σήμερα, έχει να μας πει μια τέτοια ιστορία.

Σημασία έχει ότι η γραμμή που διαχωρίζει μια έφηβη του σήμερα από το να είναι «πουτάνα» ή «παρθενώπη» είναι πολύ λεπτή. Και σε όποια από της δύο πλευρές κι αν βρίσκεσαι, σίγουρα δεν είναι για καλό σου.

Γιατί βεβαίως, στο πλαίσιο αυτής της γυναικείας χειραφέτησης, που το σώμα πουλιέται σαν άλλο κομμάτι κρέατος σε χασάπικο, δεν μπορείς να μην παίξεις το παιχνίδι. Αλλά προσοχή: τα όρια είναι στενά. Μπορείς να φορέσεις ένα σέξι φόρεμα στο πάρτυ του σχολείου, άλλα κοιτάξου καλά στον καθρέφτη και βεβαιώσου ότι κανένας ή καμιά δεν θα το θεωρήσει πρόστυχο, δεν θες να είσαι η «φτηνή» του σχολείου. Μπορείς να κυκλοφορείς με τα αγόρια σου ελεύθερα, άλλα βεβαιώσου ότι κάνεις ή καμία δεν τα θεωρεί πολλά, δεν θες να είσαι η «εύκολη» στην γειτονιά. Τι θα πει ποίος θα κόλλαγε μια τέτοια ταμπέλα σε μια κοπέλα 16 χρόνων;

Δεν έχουν περάσει δα, πολλά χρόνια από την Αμάρυνθο. Ναι, σίγουρα θα μπορούσα να μην τα συνδέω. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν ακούσαμε ποτέ να λέγεται ότι η κοπέλα «το ήθελε, αφού διατηρούσε σχέση με έναν εκ των δραστών». Θα μπορούσα, αλλά επιλέγω να θυμάμαι. Να θυμάμαι τις φορές που κατηγορήθηκε το θύμα, αφού ο δράστης είχε απλώς ορμές. Να θυμάμαι ότι, ίσως, απλώς λέω ίσως, για όλα αυτά να ευθύνεται η ποινικοποίηση τη γυναικείας σεξουαλικότητας, από την εφηβική κιόλας ηλικία. Σίγουρα μπορώ, το θέμα είναι εάν το επιλέγω και ποιόν εντέλει θα βόλευε αυτό.

Υ.Γ:  Όχι, δεν θα πω ότι δεν έχουμε κερδίσει, έχουμε κερδίσει, και μάλιστα πολλά. Άλλα αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έχουμε ακόμα πολύ δουλεία να κάνουμε, ίσως χρειαστεί να περάσουμε ένα δεύτερο χέρι τα βασικά, γιατί κάποιες νοοτροπίες είχαν βαθύτερες ρίζες από αυτές που πιστεύαμε.

 

Share

Ποτέ μου δεν έχω νιώσει τόσο μόνη

Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε μια μαρτυρία παρενόχλησης στο μετρό του Νέου Δελχί που αναρτήθηκε το προηγούμενο καλοκαίρι σε μπλογκ. Φωτίζει πτυχές της μάτσο κουλτούρας στην Ινδία και μοιάζει τραγικά επίκαιρη. Είμαστε όμως σίγουρες ότι πολλές γυναίκες σε άλλες γωνιές του πλανήτη έχουν βιώσει παρόμοιες εμπειρίες και αισθανθεί ανάλογα.

Μετάφραση: Δέσποινα Σπανού και Δήμητρα Σπανου

Απογευματάκι 23ης Ιούνη, επιβιβάστηκα στο μετρό στη Noida City Center. Το τρένο ήταν σχεδόν άδειο, βρήκα μια θέση στη δεξιά μεριά του βαγονιού κοντά στην πόρτα, έβαλα τα ακουστικά μου και ετοιμάστηκα για τη μακρά διαδρομή μέχρι την Rajiv Chowk. Μερικές στάσεις αργότερα, νιώθω κάποιον να με περιτριγυρίζει, γυρνάω να δω και αυτός ο τύπος που φοράει γυαλιά ηλίου γέρνει προς το μέρος μου, με το χέρι του τεντωμένο από πάνω μου να χαϊδεύει το κεφάλι μου καθώς κρατάει την κουπαστή, ενώ η ανάσα του φυσάει τα μαλλιά μου. Κοιτάω παραπέρα, το βαγόνι είναι ακόμα σχετικά άδειο με πολύ χώρο για κάποιον να σταθεί άνετα χωρίς να χρειάζεται να γέρνει πάνω σε κάποιον άλλο επιβάτη και να τον στριμώχνει. Φτάνουμε στη στάση, στεκόμαστε στη δεξιά μεριά του τρένου, οι πόρτες ανοίγουν στα αριστερά όμως εκείνος δεν κουνιέται.
Τον ρωτάω τώρα, επιθυμείς να κατέβεις στην επόμενη στάση;
Μου απαντάει αρνητικά και στρέφει το βλέμμα αλλού. Συνεχίζω να του απευθύνομαι, παρακαλώ, μετακινήσου λίγο παραπέρα, με στριμώχνεις.
Με αγνοεί. Ξαναμιλάω.
Γυρίζει και μου λέει, γιατί είσαι εδώ, θα έπρεπε να είσαι στο βαγόνι των γυναικών.
Του λέω, οι γυναίκες δεν έχουν περιορισμούς στον τρόπο που ταξιδεύουν γιατί προφανώς μπορούν να ταξιδέψουν με ευπρέπεια, μετακινήσου παραπέρα παρακαλώ.

Ένας άλλος τύπος που στεκόταν μπροστά από εμάς λέει στον 1ο τύπο, όταν σου ζητάει να φύγεις γιατί δεν φεύγεις;
Ο 2ος τύπος λέει, τι σου είναι; Τι της είσαι ακριβώς;
Αρχίζουν λοιπόν να μαλώνουν. Ο 2ος τύπος λέει στον 1ο τύπο, ε! Σε αυτή μίλα όπως γουστάρεις αλλά σε εμένα μίλα με σεβασμό!
Είναι ενδιαφέρον πώς ξαφνικά αλλάζει η δυναμική της κατάστασης. Είναι για τον σεβασμό, όχι προς εμένα, αλλά προς τον ανδρισμό του.
Αρκετά οργισμένοι και οι δύο αρχίζουν να σπρώχνονται.

Προσπαθώ να κοιτάξω αλλού και να τους αγνοήσω ελπίζοντας ότι θα σταματήσουν και θα πάψουν να συμπεριφέρονται σαν μαλάκες. Αλλά το πράγμα κλιμακώνεται. Οι άλλοι επιβάτες παρακολουθούν αλλά χωρίς να κάνουν κάτι για να σταματήσουν τον καβγά. Μέσα σε δευτερόλεπτα όλα γίνονται τρομαχτικά άσχημα, ο 1ος τύπος ρίχνει μπουνιά στα μούτρα του 2ου και ο 2ος τύπος πέφτει στο πάτωμα, με τη μύτη και το κούτελό του να ματώνουν. Οι άλλοι επιβάτες εξαγριώνονται. Ορισμένοι στρέφονται σε εμένα και αρχίζουν να φωνάζουν ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΣ ΕΣΥ, ΕΣΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕΣ ΤΟΝ ΚΑΥΓΑ, ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΕΠΕΙΔΗ ΕΣΥ ΗΡΘΕΣ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΑΓΟΝΙ.

Μένω έκπληκτη και προσπαθώ να τους εξηγήσω ότι δεν είμαι ο λόγος που άρχισαν να μαλώνουν επειδή ο 1ος τύπος δε μίλησε με «σεβασμό» στον 2ο . Φυσικά κανείς δεν ακούει. Το πλήθος είναι σε φρενίτιδα. Ο 2ος τύπος σηκώνεται από το πάτωμα, με τα αίματα να στάζουν παντού, χωρίς κανένας να τον βοηθάει. Ένας επιβάτης έρχεται προς εμένα και μου φωνάζει ΚΑΝΕ ΚΑΤΙ, ΕΣΥ ΦΤΑΙΣ ΓΙΑ ΟΛΑ, ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΟΝ ΚΑΒΓΑ. Μπορείτε να με φανταστείτε να παρεμβαίνω ανάμεσα σε δύο βίαιους άντρες προσπαθώντας να σταματήσει ο καβγάς; Εμένα, μια κοπέλα; Όταν τόσοι άλλοι άντρες μέσα στο βαγόνι δεν έχουν κάνει ΚΑΜΙΑ κίνηση για να τον σταματήσουν; Το τρένο σταματάει στη στάση Akshardham και ο 1ος τύπος τρέχει έξω. Ο 2ος τύπος καλεί τους φίλους του και τρέχει επίσης. Εκείνη τη στιγμή νιώθω έστω και καθυστερημένα το σοκ. Εγώ είμαι αυτή που υποτίθεται πρέπει να καλέσει την αστυνομία; Αν ήμουν σε ένα ατύχημα, εγώ υποτίθεται θα έπρεπε να καλέσω το ασθενοφόρο; Καλώ το 100, το δίκτυο είναι χάλια, καμιά έκπληξη. Κάποιος απαντάει, δίνω τις πληροφορίες, ποιος σταθμός, δύο άντρες που παλεύουν, τραυματισμένοι. Ο τύπος στην άλλη άκρη του ακουστικού μου το κλείνει. Δεν πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει σε μένα, βρίσκομαι σε ένα βαγόνι με 50 περίεργους άντρες που όλοι μου φωνάζουν.
-ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΑ ΚΑΝΕΤΕ, ΕΣΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕΣ ΤΟΝ ΚΑΥΓΑ
-Δεν ξεκίνησα τίποτα, είπα τη γνώμη μου επειδή δεν κουνιόταν!
-ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΚΑΝ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΔΩ, ΝΑ ΠΑΣ ΣΤΟ ΒΑΓΟΝΙ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ!
-Έχω όσο δικαίωμα έχεις και εσύ να βρίσκομαι εδώ. Δεν είμαι εγώ ο λόγος που η κυβέρνηση χρειάστηκε να φτιάξει ξεχωριστά βαγόνια για γυναίκες.
-ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ, ΦΥΓΕ
-Ο λόγος είναι οι άντρες σαν κι εσένα που δεν μπορούν να σεβαστούν τις γυναίκες και αντί να παρέμβεις για να σταματήσεις την παρενόχληση την ενθαρρύνεις με το να μας διαχωρίζεις.

Ναι, ξεστόμισα αυτές τις λέξεις. Ίσως όχι με ειρμό. Ίσως όχι εύγλωττα. Δεν μπορούσα να καταλάβω πως έστω και ένα άτομο από όλους αυτούς δεν είχε την ευπρέπεια να καταλάβει τι είχε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ συμβεί και να προσπαθήσει να το αποτρέψει. Η δυσκολία μου να το πιστέψω είχε μετατραπεί σε πραγματική οργή. Υπήρχαν και μερικές γυναίκες, που κοίταζαν με το βλέμμα που έχει κάποιος όταν κοιτάζει κάποιο δυστύχημα στο δρόμο. Έβαλα και σε αυτές τις φωνές, ντροπή σας που στέκεστε εκεί, το ίδιο συμβαίνει και σε εσάς και δεν έχετε τα κότσια να πείτε μια λέξη τώρα. Το μυαλό μου ήταν ένα χάος από σκέψεις, η καρδιά μου ένιωθα ότι θα εκραγεί. Παραδόξως, αν και τα γόνατά μου έτρεμαν σαν το διάολο, ένιωσα μια παράξενη παρόρμηση να μείνω και να μην το σκάσω. Υπάρχει ένα κουμπί κινδύνου δίπλα στην πόρτα. Αυτό το θυμήθηκα πολύ μετά το συμβάν. Το πλήθος δεν θα ηρεμούσε. Κάθε φορά που άνοιγαν οι πόρτες και οι νέοι επιβάτες έμπαιναν μέσα και ρωτούσαν για το αίμα στο πάτωμα, όλοι με έδειχναν, ΑΥΤΗ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΕΝΑΝ ΚΑΒΓΑ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΑΝΤΡΩΝ. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΕΒΑΙΝΕΙΣ, ΚΑΤΕΒΑ, ΚΑΤΕΒΑ!!! Μετά από 3-4 ακόμα στάσεις προσπαθώ ειλικρινά να μην τρελαθώ τελείως. Συνεχίζω να στέκομαι κοντά στην πόρτα.

Ένας άντρας στο πίσω μέρος φωνάζει Ladkiyan to hoti hi aisee hain… Γυρνάω να κοιτάξω ποιος μίλησε, όμως είναι κρυμμένος πίσω από κάποιους επιβάτες… wo dono pit gaye par isko koi asar nahi huya.
Γυρνάω πίσω, ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ!
Ένας άλλος άντρας από το μπροστινό μέρος του βαγονιού πετάγεται, ΔΕΙΞΕ ΛΙΓΟ ΣΕΒΑΣΜΟ!!
– Σεβασμό;;; Μένω εμβρόντητη. Σεβασμό σε ποιόν; Εσείς όλοι στέκεστε τριγύρω και δεν κάνετε τίποτα και μόλις είπα άντε γαμήσου θέλεις να με μάθεις σεβασμό.
-ΘΑ ΔΕΙΞΕΙΣ ΣΕΒΑΣΜΟ
-Όλοι οι άντρες όλη την ώρα χρησιμοποιούν χυδαίες εκφράσεις, maa bahen ki gaaliyan και ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΛΕΕΙ ΚΑΤΙ. Είπα άντε γαμήσου, οπότε θέλεις να με μάθεις σεβασμό!

Χαίρομαι που δεν προσπάθησε. Δεν ξέρω τι θα έκανα. Αρχίζω να χειροκροτώ και να κάνω σε όλους χειρονομίες επικρότησης, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΟΥΣ, ευφυέστατη επίδειξη αλληλεγγύης, νιώθω πολύ καλά για τη χώρα μου. Συνεχίστε. Είμαι σίγουρη πως όλοι νόμιζαν ότι τρελάθηκα τελείως. Όντως τρελάθηκα. Έγινα έξαλλα τρελή. Στάθηκα όμως εκεί ακούγοντάς τους, να μιλούν και να γελάνε μαζί μου και να με κοιτούν. Αναρωτήθηκα γιατί δεν κλαίω ή γιατί δεν καταρρέω. Το σοκ μου ήταν τεράστιο ενώ η απογοήτευση με παρέλυσε. Συνέχισα να στέκομαι κοντά στην πόρτα καθηλωμένη.

Εφτά στάσεις αργότερα κατέβηκα στην Rajiv Chowk. Δεν ξέρω γιατί δεν κατέβηκα νωρίτερα. Ίσως θα έπρεπε να το είχα κάνει. Κάποια στιγμή όμως αισθάνθηκα, ίσως βλακωδώς τώρα που το ξανασκέφτομαι, ότι καμία δύναμη σε αυτό τον κόσμο δεν θα με κάνει να αισθανθώ θύμα, δεν θα κατέβω, έχω τόσο δικαίωμα να βρίσκομαι εδώ όσο έχει ο καθένας από αυτούς τους βάρβαρους άντρες. Παρεμπιπτόντως, τα γόνατά μου δεν έπαψαν να τρέμουν, αισθανόμουν λες και δεν είχα οξυγόνο. Δεν ήθελα να το καταγγείλω. Δεν ήθελα να κάνω τίποτα. Ήθελα μόνο να με παρατήσουν στην ησυχία μου, αυτό ήταν το μόνο που ζητούσα. Κοιτώντας πίσω, ακόμα δεν μπορώ να κατανοήσω πως το πιο γελοίο κυριολεκτικά πράγμα μετατράπηκε σε κάτι τόσο άσχημο. Είμαι σίγουρη ότι σκέφτεστε, γιατί αυτή το έκανε αυτό, γιατί δεν απλά δεν έφυγε, ακόμα και γιατί επιβιβάστηκε στο μεικτό βαγόνι, τι φορούσε, πώς έμοιαζε ώστε να προκληθεί ένα τέτοιο συμβάν. Και ξέρετε τι, αυτό ακριβώς είναι το γαμημένο θέμα. Δεν έχει σημασία τι νομίζετε ότι θα μπορούσε να συνιστά αιτία ή λόγος. Κανένας, ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΑΤΟΜΟ είχε τα κότσια να παρέμβει για να με βοηθήσει. Και όλοι αυτοί οι 50 περίεργοι άντρες δεν είναι παρά καθημερινοί άντρες, φοιτητές, μηχανικοί που πάνε στο γραφείο φορτωμένοι με τα λάπτοπ τους, έμποροι και γενικά νορμάλ κόσμος.

Ποτέ μου δεν έχω νιώσει τόσο μόνη.

Και για τα πρακτικά, είμαι ΚΑΤΑ των ξεχωριστών βαγονιών για γυναίκες. Είναι η πιο γελοία λύση που κατέβασε η κυβέρνηση για να διασφαλίσει ότι οι γυναίκες θα ταξιδεύουν με ασφάλεια. Το να διαχωρίζεις τους άντρες και τις γυναίκες ποτέ δεν θα βοηθήσει κανέναν να αναπτύξει ανεκτικότητα και σεβασμό για τον ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΧΩΡΟ του άλλου.

Πηγή: Bohemian Rhapsody

Share

Επτά τρόποι που φτιάχνονται τα στερεότυπα για τις γυναίκες και τα κορίτσια, γίνονται σεξουαλικά αντικείμενα και υπο-εκπροσωπούνται στην οθόνη.

Νέα μελέτη τονίζει τις συγκλονιστικές ανισότητες μεταξύ των φύλων στον κινηματογράφο και την τηλεόραση – ακόμα και στα παιδικά προγράμματα.

των Dana Liebelson και Asawin Suebsaeng,  30 Νοεμβρίου 2012

Μετάφραση: Χριστίνα Κούρκουλα

Δεν είναι αποκάλυψη ότι οι γυναίκες ηθοποιοί και οι ηθοποιοί που προέρχονται από εθνικές μειονότητες αγωνίζονται για χρόνια για να καταφέρουν να παίξουν σημαντικούς ρόλους  στις ακριβές παραγωγές του Hollywood. Τόσο στην ψυχαγωγία όσο και στα μίντια η υπερβολική προβολή της γυναίκας ως σεξουαλικό αντικείμενο (ακόμη και κατά την κάλυψη των Ολυμπιακών Αγώνων) είναι οικτρά οφθαλμοφανής. Όμως τι συμβαίνει στα παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα και στις ταινίες για όλη την οικογένεια;

Το Geena Davis Institute on Gender in Media (Ίδρυμα Geena Davis  για το Φύλο στα ΜΜΕ), που ιδρύθηκε το 2004 από την βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιό και πρέσβειρα των Ηνωμένων Εθνών Geena Davis, έχει δημοσιεύσει μια νέα έκθεση που καταγράφει λεπτομερώς τα στερεότυπα, τα εμπόδια και την στυγνή εκμετάλλευση που καθορίζει ακόμα τον τρόπο μεταχείρισης των γυναικών και κοριτσιών στην οθόνη. Η μελέτη μπαίνει βαθειά στην τηλεόραση της υψηλής ζώνης θέασης, στα παιδικά προγράμματα και στις ταινίες για την οικογένεια. Οι γυναίκες είναι πιο σπάνιες  στα προγράμματα της υψηλής τηλεθέασης και στις ταινίες για την οικογένεια, όπου, όπως επισημαίνει η μελέτη παρουσιάζονται «λιγότερες γυναίκες σε επαγγελματικές θέσεις κύρους. Οι γυναίκες όχι μόνο απουσιάζουν από τα δημοφιλή μέσα, αλλά και όταν βρίσκονται στην οθόνη φαίνεται πως παίζουν διακοσμητικό ρόλο».

Δείτε μερικά από τα εκπληκτικά στατιστικά παρακάτω:

Ποσοστά χαρακτήρων σε οικογενειακές ταινίες που φορούν σέξυ φορεσιά ανάλογα με το φύλο.

 

Ποσοστά χαρακτήρων με λεπτό κορμί στα προγράμματα υψηλής τηλεθέασης ανάλογα με το φύλο.

 

Ποσοστά ομιλούντων χαρακτήρων στις κωμωδίες της ζώνης υψηλής θέασης ανάλογα με το φύλο.

 

Ποσοστά προγραμμάτων της ζώνης υψηλής θέασης με εξισορροπημένο καστ ως προς το φύλο.

 

Αναλογία ανδρικών και γυναικείων χαρακτήρων σε παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα.

 

Ποσοστά οικογενειακών ταινιών με άνδρα αφηγητή.

 

Ποσοστά χαρακτήρων της μαύρης φυλής σε προγράμματα της ζώνης υψηλής θέασης ανάλογα με το φύλο.

 

Εικόνες: Walt Disney Pictures , CBS , HBO , NBC , Group W Productions , 20th Century Fox , TBS

Πηγή: Mother jones

Share

Ο βιασμός είναι ένα ψυχολογικό και σωματικό βασανιστήριο

της Φλώρας Νικολιδάκη

Αφήνει  ανεξίτηλα ψυχικά σημάδια, όσα χρόνια κι αν περάσουν, αν ζήσει βέβαια το θύμα..

Με αφορμή την δολοφονία μιας ακόμα γυναίκας, μετά από πολύωρο βασανισμό, μας έρχονται στο μυαλό πρόσφατα γεγονότα που αιτιολογούν γιατί η κοινωνία μένει λοβοτομημένη μπροστά στο έγκλημα του βιασμού:

Πριν λίγα χρόνια, η «έγκριτη» κοινωνία της Αμαρύνθου, απεφάνθη πολύ πριν τα δικαστήρια, όταν νεαροί «καθόλα κανονικών οικογενειών της πόλης», βίασαν ομαδικά συμμαθήτριά τους: «τάθελε η Βουλγάρα».

Όταν συνέβη ο βιασμός της νεαρής κοπέλας στην Πάρο, και πάλι η «απόφαση» της κοινωνίας ήταν εύκολη: «θάνατος στον Πακιστανό»

Τώρα τι θα πει η κοινωνία, άραγε? Εδώ πρόκειται για υπόθεση μεταξύ ελλήνων. Υπάρχει βέβαια και μια περίπτωση να ακούσουμε ότι το θύμα δεν ήταν και πολύ προσεκτικό.

Υπάρχει μια περίπτωση να δούμε να ορθώνεται μπροστά μας αρραγές το μέτωπο της πατριαρχίας:

Ανδρες εθισμένοι, και γι αυτό μαζικά ένοχοι, στη «χρήση» γυναικών σε αναγκαστική πορνεία.  Γυναίκες που σιωπούν για να μη χαλάσουν τα «σπίτια τους». Επαγγελματίες, γιατροί και δικηγόροι που ουδέποτε ανέλαβαν μια πρωτοβουλία στα μεταπολιτευτικά χρόνια της Ελλάδας, για να δείξουν με αδιάσειστα στοιχεία, τι είναι ο βιασμός.

Και η αριστερά? Νέα ήθη και έθιμα.

-Μπορεί ένας ή το χειρότερο μια δικηγόρος, να υπερασπιστεί κατηγορούμενο για βιασμό? – Βεβαίως απάντησαν στελέχη της γραμματείας του Σύριζα. Τη δουλειά τους κάνουν..

-Που πήγε η ποσόστωση στην πρόσφατα εκλεγμένη γραμματεία του Σύριζα? – Δεν χρειάζεται, απάντησαν τα στελέχη, και βέβαια  η εναντίωση στην ποσόστωση, κερδίζει έδαφος στο ριζοσπαστικό κόμμα της αριστεράς.

Άντε μετά να βγεις να πεις ότι χρειάζονται προγράμματα στα σχολεία. Την απάντηση τη βλέπω μπροστά μου:

-Τι λες κυρά μου? Εδώ δεν έχουμε πετρέλαιο και θα πεθάνουμε από την αιθαλομίχλη και συ θέλεις μαθήματα για τη γυναικεία ισοτιμία? Αυτά λέτε και θα είσαστε μια ζωή γραφικές..!

 

 

 

 

Share

Με αφορμή τον ομαδικό βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ινδία

της Δήμητρας Σπανού

“Από όλα τα δεινά για τα οποία ο άντρας έχει κάνει τον εαυτό του υπεύθυνο, κανένα δεν είναι τόσο εξευτελιστικό, τόσο συγκλονιστικό και τόσο βάναυσο όσο η κακοποίηση του καλύτερου μισού της ανθρωπότητας, του γυναικείου φύλου”. Μαχάτμα Γκάντι

Τις προηγούμενες μέρες μια από τις πιο συγκλονιστικές ειδήσεις σε όλο τον κόσμο ήταν εκείνη του ομαδικού βιασμού μιας φοιτήτριας σε λεωφορείο στο Νέο Δελχί. Η 23χρονη επιβιβάστηκε σε συνοικία στο νοτιοδυτικό τμήμα της πόλης. Μια ομάδα αντρών της επιτέθηκε, την βίασαν και την ξυλοκόπησαν άσχημα εντός του λεωφορείου, ενώ στο τέλος την εγκατέλειψαν γυμνή στην άκρη του δρόμου. Το θύμα νοσηλεύεται σε κρίσιμη αλλά σταθερή κατάσταση. Ακολούθησαν διαμαρτυρίες σε διάφορες περιοχές, που κατέληξαν μάλιστα σε συγκρούσεις με την αστυνομία. Εξαιτίας της οργής που προκάλεσε η επίθεση, το θέμα προβλήθηκε από πολλά μέσα, πήρε διάσταση και γνωρίζουμε πως έξι άτομα έχουν συλληφθεί. Αποτέλεσε όμως και μια αφορμή για να συζητηθεί εκ νέου το φαινόμενο της κακοποίησης των γυναικών στην Ινδία, που έχει εκλάβει ανησυχητικές διαστάσεις.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του CNN, τα τελευταία 40 χρόνια το ποσοστό των βιασμών στη χώρα έχει αυξηθεί κατά 875% με βάση επίσημα στοιχεία, από 2.487 το 1971 σε 24.206 το 2011. Μόνο στο Νέο Δελχί, οι καταγραφές κάνουν λόγο για 572 βιασμούς το 2011 και πάνω από 600 το 2012. Βιασμοί και παρενοχλήσεις συμβαίνουν καθημερινά, όμως τις περισσότερες φορές η κοινωνία στέκεται απαθής, τα θύματα κατηγορούνται και οι δράστες μένουν ατιμώρητοι. Οι γυναίκες φοβούνται να καταγγείλουν τα περιστατικά στην αστυνομία, καθώς όχι μόνο κατηγορούνται πως φταίνε -η άποψη πως αν μια γυναίκα δεν είναι απολύτως καλυμμένη θέλει να βιαστεί είναι διαδεδομένη ακόμα και σε αστυνομικούς- αλλά και γιατί υπάρχουν αναφορές για ομαδικούς βιασμούς γυναικών μέσα σε αστυνομικά τμήματα.

Στην Ινδία δεν υπάρχει κανένας νόμος για σεξουαλική βία και παρενόχληση. Βιασμός θεωρείται μόνο η κολπική διείσδυση πέους, ενώ κάθε άλλη περίπτωση βαρύνεται με την κατηγορία της “προσβολής ή εξευτελισμού της σεμνότητας μιας γυναίκας” ή “παραβίαση της ιδιωτικής ζωής της”. Η μέγιστη ποινή είναι φυλάκιση ενός έτους ή πρόστιμο ή και τα δύο.

Ακολουθούν τρία βίντεο (στα αγγλικά) από τα σχετικά ρεπορτάζ:

Στο πρώτο, με τίτλο “Women on alert after gang rape in India”, η Malika Kapur συνομιλεί με νέες κοπέλες για το θέμα των βιασμών και πώς αυτές το αντιμετωπίζουν.

Στο δεύτερο, με τίτλο “Outrage over suspected India gang rape”, η Summina Udas μεταφέρει την οργή των διαμαρτυρόμενων και εκπροσώπων φορέων, που αισθάνονται συχνά ανήμποροι να απαντήσουν δραστικά σε ένα φαινόμενο με κοινωνικές ρίζες

Στο τρίτο βίντεο, με τίτλο “Gang-raped girl can’t leave home”, η Summina Udas μιλάει για το πώς ένα θύμα ομαδικού βιασμού και η οικογένειά της αντιμετώπισαν το τραγικό συμβάν.

Οι ρίζες της σεξουαλικής κακοποίησης των γυναικών στη χώρα βρίσκονται στην βαθιά πατριαρχική κουλτούρα της κοινωνίας, που ευνοεί τους άντρες ακόμα και πριν τη γέννησή τους, ενώ καταδικάζει τις γυναίκες σε μια ζωή υποτέλειας. Τα κορίτσια ακόμα δένουν “Raksha bandhan”-“δεσμά ασφαλείας”- γύρω από τους καρπούς των αδερφών τους ως σύμβολο του καθήκοντος προστασίας. Επιπλέον μεγαλώνουν με τις διδαχές αρχαίων κειμένων, όπως το Manu Sanghita, σύμφωνα με το οποίο: “όταν μια γυναίκα είναι νέα, καθοδηγείται από τον πατέρα της. Όταν είναι μεγαλύτερη καθοδηγείται από τον σύζυγό της. Όταν είναι πολύ μεγάλη, καθοδηγείται από το γιο της”.

Όμως αυτή ακριβώς η “παράδοση” επιτρέπει αυτά τα περιστατικά βίας. Σύμφωνα με παλιότερο δημοσίευμα της Guardian αναφέρονται μερικά ενδεικτικά στοιχεία:

  • 45% των κοριτσιών παντρέυονται πριν κλείσουν τα 18
  • το 2010 καταγράφηκαν 56.000 θάνατοι μητέρων
  • 52% των έφηβων κοριτσιών και 57% των έφηβων αγοριών θεωρούν ότι είναι δικαιολογημένο ένας άντρας να χτυπά τη γυναίκα του
  • μεταξύ 2010 και 2011 υπήρξε αύξηση των σε καταγεγραμμένα εγκλήματα κατά των γυναικών, που αγγίζουν τα 228.650 συνολικά. Το μεγαλύτερο άλμα ήταν σε περιπτώσεις υπό τον “νόμο απαγόρευσης της προίκας” ( 27,7%), σε απαγωγές (19,4%) και σε βιασμούς (9,4%).
  • Χαρακτηριστικά είναι τα ποσοστά εκτρώσεων σε περίπτωση κυοφορίας θηλυκού εμβρύου. Οι αριθμοί αγγίζουν τα 12 εκατομμύρια για τα τελευταία 30 χρόνια. Αν και είναι παράνομη η έκτρωση λόγω φύλου, τα περιστατικά είναι συχνά και συμβαίνουν ακόμα και με τη βοήθεια παράνομων κλινικών. Στους λόγους αναφέρονται η παραδοσιακή προτίμηση στους γιούς, η πρακτική της προίκας και η ανησυχία για την ασφάλεια των κοριτσιών απέναντι στην εκμετάλλευση και την κακοποίηση.

Σε αυτά θα πρεπει να προστεθούν τα στοιχεία του κράτους που δείχνουν ότι μια γυναίκα βιάζεται κάθε 20 λεπτά στη χώρα.

Το συγκεκριμένο άρθρο είχε γραφτεί με αφορμή ένα παρόμοιο περιστατικό που συνέβη τον περασμένο Ιούλιο. Τότε, μια ομάδα αντρών είχε επιτεθεί σε μια γυναίκα που έβγαινε από μπαρ καταμεσής του δρόμου. Οι περαστικοί αντί να φωνάξουν την αστυνομία, άρχισαν απλώς να καταγράφουν το περιστατικό με τα κινητά τους. Το περιστατικό έγινε γνωστό καθώς ανάμεσα στο κοινό υπήρχε ένας εικονολήπτης που -φυσικά!- άρχισε να τραβάει πλάνα για το κανάλι του. Αυτά έδειχναν το πλήθος να της σκίζει τα ρούχα και ζούμαραν στο στήθος και τα μπούτια της. Όμως το πιο ενοχλητικό είναι, ότι για άλλη μια φορά ήταν το θύμα που κατηγορήθηκε και στηλιτεύτηκε, με την δικαιολογία πως ήταν μεθυσμένη… Η γυναίκα κακοποιούνταν επί 45 λεπτά μέχρι την άφιξη της αστυνομίας. Όμως όταν η αστυνομία έφτασε, πήρε το θύμα για ανάκριση ενώ δεν έκανε καμία προσπάθεια να συλλάβει τους άντρες-δράστες. Άλλωστε, είναι κοινή η αντίληψη ότι γυναίκες που επισκέπτονται μπαρ και κλαμπ ή πίνουν αλκοόλ είναι πόρνες, οπότε όχι μόνο δεν προστατεύονται (λες και οι πόρνες πρέπει να κακοποιούνται) αλλά επιπλέον συλλαμβάνονται και κατηγορούνται. Αυτό συμβαίνει ακόμα και στην θεωρούμενη ως κοσμοπολίτικη Βομβάη.

Δείτε παρακάτω ένα βίντεο για το συγκεκριμένο περιστατικό

Τα εγκλήματα κατά των γυναικών στη χώρα είναι πολλά και σοκαριστικά. Σε περιπτώσεις που έχουμε κατά καιρούς διαβάσει περιλαμβάνονται ακόμα και πολύ ακραίες μορφές βίας, όπως το δημόσιο ξεγύμνωμα και ξύρισμα ως ποινή για μοιχεία, τον παραδειγματικό αποκεφαλισμό κόρης από πατέρα, ακόμα και την περίπτωση άντρα που είχε περάσει κλειδαριά στα γεννητικά όργανα της γυναίκας του.

Όμως τίποτα δεν είναι πιο τρομαχτικό από τον καθημερινό φόβο που βιώνουν όλες οι γυναίκες … παντού. Ακόμα και στις μεγαλουπόλεις όπου συντελείται το λεγόμενο οικονομικό θαύμα της χώρας, εκεί όπου χτίζονται ουρανοξύστες και μεταφέρονται επιχειρήσεις από τη Δύση, οι γυναίκες φοβούνται να περπατήσουν στους δρόμους, να χρησιμοποιήσουν μέσα μαζικής μεταφοράς, να πάνε στο θέατρο. Οι φοιτήτριες δε, αποτελούν μια από τις πιο ευάλωτες ομάδες, λες και η κοινωνία τις τιμωρεί επειδή θέλουν να προκόψουν μόνες τους. Ταυτόχρονα, η ενδοοικογενειακή βία παραμένει μια διαρκής πληγή, καθώς πίσω από τις κλειστές πόρτες διαπράττονται τα χειρότερα εγκλήματα.

Η νομοθεσία προφανώς έχει προχωρήσει τα τελευταία χρόνια, αν και υπάρχουν κραυγαλέες ελλείψεις. Φορείς, δημοσιογράφοι και ομάδες γυναικών προσπαθούν να αναδείξουν το πρόβλημα, να πιέσουν για τη λήψη μέτρων και να μιλήσουν για μια εναλλακτική κοινωνία με πρισσότερο σεβασμό. Μάλιστα, μετά την πρόσφατη εβδομάδα κινητοποιήσεων, πορειών και συγκρούσεων για την υπόθεση του βιασμού της 23χρονης φοιτήτριας, η αστυνομία ανακοίνωσε ότι θα εντείνει τους ελέγχους και τις περιπολίες, ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξουν και νέες νομοθετικές ρυθμίσεις. Όμως όσο οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως οικιακοί σκλάβοι χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα, που η αξία τους μετράται μόνο με βάση τη γονιμότητά τους και  είναι ιδιοκτησία πατεράδων συζύγων και γιών το πρόβλημα θα παραμένει. Η πραγματικότητα δείχνει πως χρειάζονται ουσιαστικά βήματα σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής ώστε να αλλάξουν οι συνειδήσεις και οι πρακτικές που καταδικάζουν τις γυναίκες σε αυτή τη θέση.

 

Share