Subscribe via RSS Feed

Tag: "σεξισμός"

Τις στιγμάτισαν για μια ζωή – τις έκλεισαν και φυλακή

της Ντίνας Ιωακειμίδου

Ο χρήσιμος εχθρός

Άνοιξη του 2012. Στα στέκια των τοξικομανών στις  πέριξ της Ομόνοιας περιοχές οι συνήθεις συναλλαγές εμπόρων και χρηστών κατά τις βραδινές κυρίως ώρες ακολουθούν την θλιβερή κανονικότητά τους. Άδεια βλέμματα, χέρια που τρέμουν, ιδρωμένα πρόσωπα, μηχανικές κινήσεις σε ένα ακίνητο  επαναλαμβανόμενο χορό οδύνης. Τέλη Απριλίου του 2012. Η χώρα διαλυμένη από την επέλαση των μνημονίων διέρχεται, ψυχολογικά φορτισμένη και ηθικά καταρρακωμένη, από μια ακόμη προεκλογική  περίοδο. Όλοι αναζητούν τον εχθρό. Ποιος μας πληγώνει; Σε ποιόν να ανταποδώσουμε τα χτυπήματα; Οι πρωταγωνίστριες στα στέκια των τοξικομανών θα μεταβληθούν αιφνιδίως σε κομπάρσους ενός αφηγήματος πολιτικού αμοραλισμού.

Κυνήγι Μαγισσών στην σκοτεινή πόλη

Ο τέως Υπουργός Υγείας Α. Λοβέρδος το είχε ήδη αυτάρεσκα δηλώσει. « Η διάδοση του Aids γίνεται από την παράνομη μετανάστρια στον Έλληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια.» Ουδόλως βεβαίως απασχόλησε  τον Υπουργό το γεγονός ότι τα επίσημα επιδημιολογικά στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ άλλα τεκμαίρουν.

Η αύξηση των λοιμωδών νοσημάτων και του ιού HIV, επήλθε  εν πολλοίς ως απότοκο της συρρίκνωσης και κατάργησης των υφιστάμενων δομών υγείας και της περικοπής των προγραμμάτων για την αντιμετώπιση του Aids.

Το έδαφος πάντως έχει αρχίσει να προλειαίνεται.

Τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους ψηφίζεται με συνοπτικές διαδικασίες στη βουλή η Υγειονομική Διάταξη  που αφορά στην προστασία της Δημόσιας Υγείας. Οι ξένες και οι μαύρες δεν ευθύνονται για την αύξηση του Aids;

Εμείς λοιπόν ως υπεύθυνη πολιτεία θα καθαρίσουμε τους δρόμους από τον ιό.

Σε συνεργασία με τον τέως Υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοϊδη και με τη συνδρομή της αστυνομίας αλλά και λειτουργών υγείας η επιχείρηση στήθηκε και εκτελέστηκε ταχύτατα. Οι αστυνομικές αρχές προέβησαν σε προσαγωγές και συλλήψεις τοξικοεξαρτημένων γυναικών. Δίχως τη συναίνεσή τους υπεβλήθησαν σε ιατρικές εξετάσεις για την διακρίβωση της οροθετικότητάς τους στον ιό HIV σε χώρους αστυνομικών τμημάτων. Από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών ασκήθηκε δίωξη σε βάρος τους για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη ενώ η αρμόδια Εισαγγελέας έδωσε εντολή  δημοσιοποίησης των φωτογραφιών και των προσωπικών στοιχείων 29 γυναικών.

Το κατηγορητήριο υποπίπτει σε αντιφάσεις. Από τη μια πλευρά τους αποδίδεται η κατηγορία της πορνείας καθώς και ότι μετέδιδαν εν γνώσει τους και με πρόθεση τον ιό. Ωστόσο οι περισσότερες εξ αυτών ουδέποτε είχαν υποβληθεί σε εξετάσεις, επομένως πρακτικά ήταν αδύνατο να γνωρίζουν ότι ήταν φορείς του aids.

Από το σύνολο των 29 γυναικών  προφυλακίστηκαν οι 26 ενώ έως σήμερα 15 παραμένουν έγκλειστες στις φυλακές Κορυδαλλού.

Τις επόμενες της σύλληψης τους ημέρες το τηλεφωνικό κέντρο του ΚΕΕΛΠΝΟ δέχθηκε περίπου 7.500 κλήσεις από αγωνιούντες  άνδρες που συνευρέθησαν χωρίς καν τη χρήση προφυλακτικού με ναρκομανείς γυναίκες.

«Η δημοσίευση των φωτογραφιών αυτών των γυναικών συνιστά κίνδυνο για τη δημόσια υγεία» επισημαίνει η Σίσσυ Βωβού μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης

« Το μόνο που πέτυχαν ήταν να καθησυχάσουν τους πελάτες που δεν πήγαν μαζί τους. Η δημόσια υγεία δεν προστατεύεται χωρίς πραγματική ενημέρωση για τον ιό HIV και χωρίς εκστρατεία ενάντια στη καταναγκαστική πορνεία»

Όμως οι φωτογραφίες που έκαναν το γύρω του διαδικτύου και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης δεν κατέδειξαν μαύρες εκδιδόμενες αλλά λευκές και στην πλειονότητά τους Ελληνίδες.

Στα νεκρά βλέμματα των διασυρθέντων γυναικών δοκιμάστηκαν οι αξίες μιας ηθικά ηττημένης κοινωνίας.

Αυτές διαπομπεύθηκαν , οι οικογένειές τους υπέστησαν κυρώσεις ( για δύο από τα μέλη των οικογενειών σήμανε η απόλυση από τη δουλειά τους )  ενώ το κράτος δικαίου υπέστη συντριπτικό χτύπημα στο μαλακό υπογάστριό του.

 

Ο ευτελισμός του Δικαίου

Η υπόθεσή τους προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο.

Στην Ελλάδα συστήθηκε Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών γυναικών με την συμμετοχή και του Κέντρου Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη ενώ εντονότατες ήταν οι αντιδράσεις του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων ECDC, της Διεθνούς Αμνηστίας, της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, της Human Rights Watch, της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, του Συνηγόρου του Πολίτη.

Για τους πολλαπλούς κινδύνους που ενέχει η ποινικοποίηση της ασθένειας έκανε λόγο το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων ECDC.

Για «βάναυση εξευτελιστική μεταχείριση συνανθρώπων μας που παραβιάζει επιταγές του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου» μίλησε η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ).

Ως προς τις νομοθετικές παραβιάσεις και τη μη τήρηση της ιατρικής δεοντολογίας

επισημαίνονται τα εξής.

1. Παράνομη στέρηση ελευθερίας. Οι συγκεκριμένες γυναίκες δεν συνελήφθησαν με την κατηγορία αυτόφωρου αδικήματος. Οι αρχές επικαλέστηκαν απλώς εξακρίβωση στοιχείων.

2. Τρόπος υποβολής στο τεστ . Ένα κλιμάκιο γιατρών κάνει το τεστ παραβιάζοντας την εμπιστευτικότητα, τη συναίνεση και την ελεύθερη βούληση. Μάλιστα οι γιατροί προέβησαν σε rapid test ενημερώνοντας στη συνέχεια τους αστυνομικούς για τα αποτελέσματα πριν καν ενημερωθούν οι ίδιες οι ενδιαφερόμενες.

3. Τελική προφυλάκιση των γυναικών με απόφαση της δικαστικής αρχής. Έτσι βρίσκονται έγκλειστες και στερούμενες ουσιαστικής ιατρικής συνδρομής .

Ως προς τη δημοσιοποίηση στοιχείων αυτή επιτρέπεται με στόχο την προστασία του κοινωνικού συνόλου. Ωστόσο ουδεμία  εξουσιοδότηση για τη  δημοσιοποίηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων παρέχεται.

 

Χρύσα Μπότση, Ιατρός μονάδας  AIDS Ν. Α. ΣΥΓΓΡΟΣ, ΚΕΕΛΠΝΟ, μέλος της ACT UP HELLAS

Ιούνιος 2010: Στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ για το HIV/AIDS.

Έκπληκτοι ακούμε από τον Α. Λοβέρδο ότι το AIDS στην Ελλάδα, οφείλεται σε γυναίκες από την Αφρική: πόρνες, θύματα trafficking! Δεν ήξερε την επιδημιολογική εικόνα του νοσήματος στην Ελλάδα ή ήξερε, αλλά η πραγματική εικόνα δεν εξυπηρετούσε;

Στους μήνες που ακολούθησαν ο Α. Λοβέρδος με τη βοήθεια  των ΜΜΕ, προώθησε και Ευρωπαϊκά, την εικόνα του μετανάστη –υγειονομική βόμβα. Τι κι αν αυτό δεν είχε επιστημονική βάση; Ο τρόμος πουλάει και σ’εκείνη την προεκλογική στιγμή τι είχαν να πουλήσουν οι υπουργοί Υγείας και Προστασίας του Πολίτη;

Τον Απρίλιο του 2012 ψηφίστηκε και ενεργοποιήθηκε σε χρόνο-ρεκόρ η υγειονομική διάταξη για τον έλεγχο των λοιμωδών νοσημάτων. Ομάδες-στόχος γι αυτό το νομικό εξάμβλωμα: οι μετανάστες, τα εκδιδόμενα άτομα, οι χρήστες. Μια κοινωνία σε κρίση βρήκε τους αποδιοπομπαίους τράγους της.

 

8 Νοεμβρίου Φυλακές Κορυδαλλού

Έχουν όλες τους υποστεί σωματική και ψυχολογική κακοποίηση. Με είχε προειδοποιήσει η Καλλιόπη Μέλλιου, μέλος της Πρωτοβουλίας,που σε εβδομαδιαία βάση μαζί με άλλες γυναίκες επισκέπτεται στις φυλακές της οροθετικές. «Τα στερητικά τους σύνδρομα ήταν τρομερά, χαρακιές στα χέρια και στα πόδια, μια κόλαση. Η Χ. Μπότση έκανε ενημερωτικές συνεδρίες για το aids στο προσωπικό των φυλακών που είχε τρομοκρατηθεί.»

Πρωί Πέμπτης

Το δωμάτιο είναι κρύο. Οι πεταλούδες και οι παιδικές ζωγραφιές στον τοίχο φαίνονται εντελώς παράταιρες. Είναι δωμάτιο για τις μητέρες κρατούμενες;

Πολλές από τις υπόδικες που στέκονται απέναντι μου έχουν παιδιά. Ορισμένες είναι οι ίδιες παιδιά. Έξι μήνες μετά την προφυλάκιση τους και αφού διείλθαν την επώδυνη διαδικασία των στερητικών συνδρόμων νιώθουν εντελώς εγκαταλελειμμένες. Δεν έχουν χρήματα για τσιγάρα ή για τηλεφωνικές κάρτες. Μια εξ αυτών πούλησε προχθές τη βέρα της για λίγα λεφτά.

Η Μαρία γράφει με την προτροπή των υπολοίπων γυναικών σημείωμα για την κόρη της που γιορτάζει. «Θα της το δώσετε σας παρακαλώ;»

Αγγελικούλα σ΄αγαπάω. Είσαι η ζωή μου.

Γρήγορα θα γιρίσω(ορθογραφία δική της)

Μια καρδιά ζωγραφισμένη στο χαρτί.

Μαρία ετών 28. Κάνει χρήση ναρκωτικών από 14 χρονών. Εκδιδόταν για να διασφαλίσει τη δόση της. Την επιμέλεια της 8χρονης κόρης της την έχει αναλάβει ο εν διαστάσει σύζυγός της. Το 8χρονο παιδί υποβλήθηκε βιαίως σε τεστ οροθετικότητας. Οι συμμαθητές της έπαψαν να της μιλούν.

Χριστίνα ετών 34. Χρήστρια ναρκωτικών από τα 14 της. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας. Έχει ένα παιδί ενός έτους.

Η αδελφή μου δεν μου μιλάει πια. Ο αδελφός μου ήταν φαντάρος όταν με συνέλαβαν. Είδε τη φωτογραφία μου στο διαδίκτυο και τρελάθηκε. Θέλω να ξεφύγω. Όλη μου η ζωή ένα λάθος( η φωνή της σπάει και βουρκώνει) Πρέπει να ζήσω για το παιδί μου.

Ιλεάνα 24 χρονών. Δείχνει 17-18 χρονών. Δεν μιλάει πολύ. Περισσότερο ατενίζει το κενό. Κάνει χρήση ναρκωτικών από τα 13 της.

«Θέλεις να κόψεις τα ναρκωτικά»;

«Όχι»

«Γιατί;»

«Μ’ αρέσουν» Όμως σπεύδει να προσθέσει « δεν έχω επιλογές. Θα πεθάνω αν συνεχίσω.»

«Η οικογένεια σου σε στηρίζει;» «Ναι όταν είμαι στη φυλακή έχω σχέσεις μαζί τους.»

«Όταν δεν είσαι;»

«Ε, βαρέθηκαν να έχουν ένα πρεζόνι στο σπίτι τους»

Κρασιμίρα 16 χρονών, Βουλγάρα

Μητέρα ενός παιδιού ενός έτους το οποίο φιλοξενείται σε ίδρυμα. Θύμα trafficking.

Κάνει χρήση ναρκωτικών εδώ και ένα χρόνο. Θέλει να επιστρέψει στη Βουλγαρία και στην οικογένειά της.

Ολένα 26 χρονών, Ουκρανέζα.

Κάνει χρήση ναρκωτικών από το 2001 που ήρθε στην Ελλάδα. Άλλοτε χαμογελάει άλλοτε κλαίει. Παραμένει όμορφη παρά τη κακοποίηση που επεφύλαξε στον εαυτό της. Θέλει να βγει και να παντρευτεί τον Έλληνα φίλο της και  να κάνουν και παιδί. («Φυσικά και ονειρεύομαι», όπως θα έλεγε και η Κική Δημουλά)

 Εύα 29 ετών.                                                    

Κάνει χρήση ναρκωτικών από 13 χρονών. Δεν μιλάει σχεδόν καθόλου.

«Η οικογένειά σου;»

«Αγανακτήσανε μαζί μου.»

«Πώς αντέδρασαν με τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών;»

« Τους πήρε από κάτω»

Ρεβέκκα 37 ετών

Η γιαγιά της ομάδας. Μιλάει με δυσκολία εξαιτίας της χρήσης των ηρεμιστικών φαρμάκων.

Τα ναρκωτικά τα ξεκίνησε σε ηλικία 19 ετών. Κάνει χρήση ναρκωτικών από 19 ετών. Έχει ένα γιο 17 ετών.

« Έχεις καιρό να τον δεις;»

«Πάνω από χρόνο»

«Τι περιμένεις;»

«Να βγω από εδώ»

 

Πηγή: εφημερίδα “6 μέρες”, Σάββατο 1/12/2012

Share

Οι δικές μας στυλιστικές συμβουλές για την περίοδο της κρίσης

της Συντακτικής Ομάδας

Σύμφωνα με πρόσφατη διαφημιστική εκστρατεία της εταιρείας ρούχων Kookai, οι γυναίκες μπορεί να μην έχουν να φάνε, να πληρώσουν το ρεύμα και να θερμάνουν τα σπίτια όπου ζουν, όμως μπορούν να το κάνουν με στυλ. Η μόδα βρήκε τη λύση και με έναν απίθανο ελιγμό έκανε την ανάγκη εμπόρευμα. Με μεγάλη χαρά λοιπόν παρουσιάζουμε κάποιες απλές στυλιστικές συμβουλές για αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Γνωρίζουμε ότι πολλές από εσάς λόγω της ανεργίας δεν αντέχετε οικονομικά τις εξόδους. Τώρα κυρίες μου μπορείτε να κάθεστε άνετα στα κρύα σπίτια σας, φορώντας διπλά και τριπλά πουλόβερ πολύ μοδάτα, ώστε να νιώθετε καλά με τον εαυτό σας. Γιατί όπως θα πρέπει ήδη να γνωρίζετε από τα πολλά έντυπα με ανάλογα ρεπορτάζ, μια γυναίκα νιώθει όμορφα με τον εαυτό της μόνο όταν φοράει το κατάλληλο ρούχο. Αν πάλι είστε από τις τυχερές που εργάζονται ακόμα, τότε οφείλετε να ξοδέψετε κάτι παραπάνω για ένα συνολάκι, που θα αρέσει στο αφεντικό και ίσως έτσι μείνετε λίγο παραπάνω στην επιχείρηση. Πάνω από όλα όμως, μην εκτεθείτε στα μάτια του μπόυφρεντ. Μπορεί να έχουμε κρίση, όμως μην σας θεωρήσει ατημέλητες και έτσι σταματήσει να σας αγαπάει. Γιατί είναι γνωστό ότι ο άντρας δε μένει αν η γυναίκα του δεν φοράει το σωστό ρούχο, ώστε να την καμαρώνει και να νιώθει πιο πολύ άντρας έτσι. Να βλέπουμε τη θετική σκοπιά των πραγμάτων δηλαδή!  Να δείτε την κρίση ως ευκαιρία, αν δεν έχετε να φάτε κιόλας τόσο το καλύτερο, θα φτιάξετε και σιλουέτα μοντέλου.

Eίμαστε σίγουρες ότι οι υπάλληλοι του καταστήματος Fokas που είναι απλήρωτοι/ες μήνες νιώθουν πολύ μοδάτοι/ες ως πεινασμένοι/ες, εφόσον τι πιο τρέντι από το να είσαι απλήρωτος/η στις μέρες μας…

Και επειδή κι εμείς είμαστε τρέντι γυναίκες, άνεργες ή ελαστικές, με αγωνίες και δυσκολίες, δηλώνουμε πως με πολύ στυλ δεν θα πεινάσουμε. Θα μποϋκοτάρουμε τα προϊόντα της αλυσίδας Kookai, που ξεφτιλίζει τη γυναικεία αξιοπρέπεια. Και θα δείξουμε την αλληλεγγύη μας στους εργαζόμενους/ες της αλυσίδας Fokas που διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους. Και θα πλασάρουμε νέα μόδα, σύμφωνα με την οποία κανένας και καμία δεν θα γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης στην κρίση από εταιρείες και εργοδότες!

Share

Ο Άλλος σαν «υγειονομική βόμβα»

του Παντελή Μπουκάλα

Υπάρχουν συνθήματα στους τοίχους των πόλεων ή στα πλαϊνά των εθνικών οδών που για κάποιον μυστήριο λόγο αντέχουν όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες βροχές κι αν ξεπλύνουν την μπογιά τους. Μένουν έτσι σαν σημάδια άλλων εποχών, που καλό είναι να μην τις ξεχνάμε ή σαν σφραγίδες μιας αέναα επίκαιρης σημασίας που διεκδικούν την αδιάλειπτη προσοχή μας. Στην πρώτη κατηγορία ανήκει σίγουρα το σύνθημα «Ούτε θεατές ούτε εθελοντές», που έμεινε για να θυμίζει την εποχή ενός απολύτως ψευδαισθησιογόνου και καταστροφικά σπάταλου μεγαλείου, των δήθεν «Ολυμπιακών του μέτρου»· το εθνικό μας αναβολικό, η Ολυμπιάδα, μας κόστισε, όχι μόνη της βέβαια, και ένα και δύο και τρία Μνημόνια. Στη δεύτερη κατηγορία συγκαταλέγονται αναρχολογοπαικτικά συνθήματα του είδους «Κάτω οι Πάνω / Πάνω κανείς», εθνοαυτοκριτικά όπως το «Ελληνες, οι Αμερικάνοι των Βαλκανίων» από τον καιρό που νομίζαμε πως γίναμε νοματαίοι στη χερσόνησό μας και πια τίποτα δεν μας τρομάζει, φιλάλληλα όπως «Είμαστε όλοι μετανάστες», ή προτρεπτικά σαν το «Κλειστή Τιβί, ελεύθερη ζωή», που θυμίζει πόση ζωή χάνεται όταν αυτοεγκλωβιζόμαστε στα όρια του γυάλινου κόσμου.

Σε μια ενδιάμεση κατηγορία ανήκει ένα σύνθημα το οποίο και μια συγκεκριμένη περίοδο του δημόσιου βίου μάς θυμίζει, πρόσφατη μάλιστα αλλά ήδη απωθημένη, και τη διαρκή προσοχή μας διεκδικεί, ώστε να μην ενδώσουμε άλλη φορά στον ίδιο πειρασμό, στη διαπόμπευση ανθρώπων καταφανώς αδύναμων. Είναι γραμμένο, με μαύρο ως συνήθως μαρκαδόρο, σε άσημο δρόμο του Νέου Κόσμου: «Υγειονομική βόμβα είναι οι Ελληνες πορνοπελάτες κι όσοι τους κάνουνε τις πλάτες». Θυμόμαστε σε τι ανταποκρίνονται οι λέξεις «υγειονομική βόμβα»: στις διαγνώσεις ενός πολιτικού ιατρού (πρόκειται για νέα ειδικότητα)· του κ. Ανδρέα Λοβέρδου. Ως υπουργός Υγείας, ο κ. Λοβέρδος, ο οποίος ήδη ασχολείται με το μέλλον του τόπου από νέα μετερίζια, είχε πιστέψει ότι για να πιστοποιήσει πως κατέχει την ύλη του χαρτοφυλακίου του, όφειλε να χρησιμοποιεί ελαφρώς ιατρική ορολογία. Και το διέπραξε. Κι όχι μονάχα μία φορά.

Τον Φεβρουάριο του 2011, όταν οι μετανάστες απεργοί πείνας της Νομικής μεταφέρθηκαν στο μέγαρο Υπατία της Πατησίων, ο υπουργός, σε συνέντευξή του, είχε γνωματεύσει ότι το εν λόγω μέγαρο αποτελεί «βόμβα λοιμώξεων». Μια βόμβα απειλητική, εννοούσε, για έναν πληθυσμό που κατά τα λοιπά απολάμβανε και απολαμβάνει απροβλημάτιστα τις παροχές ενός αρτιότατου εθνικού συστήματος υγείας. Δεκατέσσερις μήνες αργότερα, Πρωτομαγιά του 2012, δηλαδή μια ανάσα πριν από τις εκλογές που έμελλε να αποδειχθούν δίδυμες, ο ίδιος υπουργός αποφάσισε να ταΐσει και πάλι τον κοινωνικό Mινώταυρο με μια υγειονομική διάταξή του και με αναβαθμισμένη τώρα την παραϊατρική ορολογία του, αφού δανείστηκε και στοιχεία από το λεξικό των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών. Γνωματεύει λοιπόν και κηρύσσει: «Απασφαλισμένη βόμβα οι μολυσμένες με HIV ιερόδουλες». Οχι απλώς βόμβα, δηλαδή, παρά και απασφαλισμένη, έτοιμη να εκραγεί· και να θερίσει. Και δήθεν για να εμποδιστεί το θεριστικό της έργο, σπεύδει να αναλάβει δράση και ο ειδικός στα θέματα αυτά κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, υπουργός Προστασίας του Πολίτη και επίσης δελφίνος τότε. Και οι δυο τους έχουν στο μυαλό τους τη σκέψη να παρουσιάσουν το κόμμα τους σαν προστάτη της δημόσιας υγείας αλλά και της δημόσιας ηθικής, και να αποσπάσουν έτσι τον έπαινο του δήμου υπό μορφήν ψήφων.

Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν προσάγονται 96 γυναίκες, με την κατάθεση ενός και μόνον παντεπόπτη και πανταχού παρόντος αστυνομικού, ο οποίος δήλωσε ότι τις είδε «να κινούνται προκλητικά στο πλήθος». Προσάγονται δηλαδή με βάση εντελώς εξωτερικά γνωρίσματα και χωρίς τη συνδρομή άλλων στοιχείων. Οι 26 οδηγήθηκαν σε δίκη, με την κατηγορία της «σκοπούμενης βαριά σωματικής βλάβης». Σαν να λέμε, εξεπιτούτου αρρώστησαν, επίτηδες επιδόθηκαν στην πορνεία και εσκεμμένα συνευρέθηκαν με απρόθυμους καθώς φαίνεται πελάτες, για να τους μολύνουν. Οι 16 είναι ακόμα στη φυλακή, δίχως ειδική φροντίδα, όπως έχει καταγγελθεί. Συναρμοδίως δρώντες και του ίδιου λαϊκισμού μέτοχοι, οι δύο υπουργοί αποφασίζουν να δοθούν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες όσων γυναικών κρίθηκαν οροθετικές, αφού πρώτα υποβλήθηκαν σε τεστ, χωρίς καν να γνωρίζουν αρκετές εξ αυτών τι ακριβώς υφίστανται, αλλά και χωρίς να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στα προβλεπόμενα για το τεκμήριο αθωότητας, που παραβιάστηκε με την προσχηματική επίκληση της αναλογικότητας. Και το ιατρικό απόρρητο, τα ίδια υπέστη.

Ο ευγενής στόχος, όπως ειπώθηκε, ήταν να δουν τις φωτογραφίες όσοι τυχόν είχαν γνωρίσει τις γυναίκες (με τη βιβλική σημασία του ρήματος) και να σπεύσουν να εξεταστούν. Αυτό ήταν το φενακιστικό, δήθεν ανθρωπιστικό μήνυμα. Αλλά επρόκειτο απλώς για ωφελιμοθηρική διαπόμπευση εν ονόματι ενός μείζονος αγαθού που δεν ήταν η δημόσια υγεία, όπως υποκριτικά υποστηρίχτηκε, αλλά η αντιμετώπιση μιας χρόνιας κομματικής νόσου και η εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών. Δεν θα αρκούσε άραγε να κοινοποιηθούν οι διευθύνσεις των «ύποπτων» οίκων ανοχής και να γνωστοποιηθούν οι κρίσιμες πιάτσες; Κι αν πράγματι το κράτος απέβλεπε στην προστασία της δημόσιας υγείας, γιατί μέτρησε τις ευθύνες του με πειραγμένη ζυγαριά; Αν ήταν σύμφωνο με την ίδια τη λογική του, όφειλε να γνωστοποιήσει και τα στοιχεία όσων ανδρών εξετάστηκαν και βρέθηκαν οροθετικοί, διότι και αυτοί θα μπορούσαν να αποτελούν «βόμβα», σαν διασπορείς που ίσως απέκρυπταν και από τους οικείους τους ακόμα ενδεχόμενο πρόβλημα της υγείας τους. Το σεξ χωρίς προφυλακτικό άλλωστε (που παραλίγο να ποινικοποιηθεί από ευφυέστατους «νομοθέτες» και να ανατεθεί ο έλεγχός του σε ειδικό σώμα προφυλακτόρων) το απαιτούν οι άντρες, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη της δόσης όσων γυναικών είναι τοξικοεξαρτημένες ή τον φόβο του προστάτη.

Παρ’ όλες τις αντιδράσεις, πάντως, οι φωτογραφίες των «επικηρυγμένων», που παρά τα αρχικά λεγόμενα («οι Ρωσίδες…»), στην πλειονότητά τους ήταν Ελληνίδες, παρέμειναν αναρτημένες στην ηλεκτρονική σελίδα της αστυνομίας έως τα τέλη Αυγούστου. Στίγμα εσαεί. Οσο για τις καταγγελίες ορισμένων γυναικών ότι ασκούσαν καταναγκαστική πορνεία, ως θύματα σωματεμπορίας, δεν βρήκαν πρόθυμα ώτα στην πλευρά της πολιτείας και καμία έρευνα δεν έγινε. Το «καλά να πάθουν» να πρυτάνευσε άραγε ή το «τα ‘θελαν και τα ‘παθαν»;

Η συνέχεια την άλλη Κυριακή.

* Ομιλία στο 24ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης και Αντιμετώπισης του AIDS (23 – 25 Νοεμβρίου).

Πηγή: Καθημερινή

Share

Κατερίνα Μάτσα: Οι γυναίκες αντικείμενα εκμετάλλευσης από τους άντρες τοξικοεξαρτημένους

Συνέντευξη στην Αλίκη Κοσυφολόγου

Στο πλαίσιο των προγραμμάτων απεξάρτησης του 18 ΑΝΩ λειτουργούν και ξεχωριστά προγράμματα για γυναίκες (κέντρο υποδοχής και ειδικής διαμονής πρόγραμμα γυναικών). Ειδικότερα, το κέντρο υποδοχής, εκτός από τη συμβουλευτική και ψυχολογική υποστήριξη που παρέχει, επιτελεί έναν πολύ σημαντικό ρόλο στην κοινωνική επανένταξη των θεραπευόμενων γυναικών. Συχνά, η θεραπευτική διαδικασία μπορεί να είναι μία ευρύτερα χειραφετησιακή διαδικασία συμβάλλοντας καταλυτικά στην κατάρριψη των στερεοτυπικών προκαταλήψεων και των ευρύτερων κοινωνικών αποκλεισμών που «αυτές» συντηρούν.

Συζητήσαμε με την Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρο και επιστημονική υπεύθυνη της μονάδας απεξάρτησης 18 ΑΝΩ -της μεγαλύτερης μονάδας απεξάρτησης του ΕΣΥ, με 32 δομές σε όλο το λεκανοπέδιο Αττικής- για την επίδραση της έμφυλης διάστασης σε συνδυασμό με την ταξική προέλευση στο φαινόμενο της εξάρτησης, όπως επίσης και για την αναγκαιότητα της συνέχισης αγώνων -συνδικαλιστικών, πολιτικών, κοινωνικών, ιδεολογικών- για την υπεράσπιση της κοινωνικής πολιτικής, αλλά και ευρύτερα της δημόσιας υγείας απέναντι στον ακραιφνή νεοφιλελευθερισμό και την αντικοινωνική λιτότητα που επιβάλλεται.

 

Για ποιους λόγους θεωρείται αναγκαίο οι γυναίκες -ειδικότερα οι μητέρες- να παρακολουθούν ξεχωριστά προγράμματα;

Κατερίνα Μάτσα: Oι γυναίκες, βάσει και της διεθνούς βιβλιογραφίας, αποτελούν το 40% με 60% επί του συνόλου του πληθυσμού των τοξικοεξαρτημένων. Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα μεγάλο ποσοστό, ωστόσο οι γυναίκες υποαντιπροσωπεύονται σταθερά στα θεραπευτικά προγράμματα. Η αναλογία μεταξύ ανδρών και γυναικών θεραπευόμενων είναι περίπου έξι άνδρες προς μία γυναίκα. Οι γυναίκες δεν εντάσσονται εύκολα σε θεραπευτικά προγράμματα και γι’ αυτό η προσπάθεια επικεντρώνεται στο να προσελκυστούν στη θεραπεία. Προφανώς, οι αιτίες αυτής της «δυσκολίας» είναι κοινωνικής προέλευσης και πολύ λιγότερο σχετίζονται με ατομικές στάσεις και συμπεριφορές τοξικοεξαρτημένων γυναικών. Το ίδιο το κοινωνικό πλαίσιο θέτει εμπόδια και δημιουργεί αποκλεισμούς. Πρώτα απ’ όλα γιατί αρκετές από αυτές τις γυναίκες είναι και μητέρες, επομένως βαρύνονται και με -την αποκλειστική τις περισσότερες φορές- ευθύνη για την ανατροφή των παιδιών.

Επιπλέον, η θέση των γυναικών ως κοινωνικής κατηγορίας στον κοινωνικό καταμερισμό, στο πλαίσιο της κοινότητας των τοξικομανών τις τοποθετεί σε υποτελείς ρόλους. Οι γυναίκες μετατρέπονται σε αντικείμενα εκμετάλλευσης από τους άντρες τοξικοεξαρτημένους, ακόμη κι από τους ίδιους τους συντρόφους τους. Επιπλέον, είναι αδιαμφισβήτητο ότι η κοινωνική απαξίωση είναι πολύ εντονότερη για τις τοξικοεξαρτημένες γυναίκες απ ό,τι για τους άντρες. Και βέβαια, όταν αυτές οι γυναίκες έχουν και παιδιά, τότε ο φόβος της απώλειας της επιμέλειας των παιδιών τις αποτρέπει από την ένταξη σ’ ένα θεραπευτικό πρόγραμμα. Γιατί, όταν μία γυναίκα εντάσσεται σε ένα πρόγραμμα, αυτομάτως αποκτά την ταυτότητα της τοξικοεξαρτημένης και εύλογα αυτό γεννά φόβους. Επίσης, είναι αλήθεια ότι τα προγράμματα της απεξάρτησης, όπως είναι δομημένα, συχνά δεν καλύπτουν τις ανάγκες των γυναικών, κι αυτό όχι γιατί υπάρχει διάκριση μεταξύ «γυναικείας» και «ανδρικής» τοξικοεξάρτησης, αλλά κυρίως γιατί οι γυναίκες έχουν κάποιες ιδιαίτερες ανάγκες, οι οποίες μπορεί και να προέρχονται από τους διάφορους κοινωνικούς ρόλους που τους αποδίδονται. Επίσης, οι «ιδιαίτερες» αυτές ανάγκες σχετίζονται με διάφορα τραυματικά βιώματα που κουβαλούν οι τοξικοεξαρτημένες γυναίκες, πολύ πιο συχνά σε σχέση με τους άντρες. Σε πολλές περιπτώσεις, οι τοξικοεξαρτημένες γυναίκες έχουν τραυματικές εμπειρίες από κακοποίηση, σωματική και ψυχολογική, την οποία έχουν βιώσει σε πολύ νεαρή ηλικία. Πολύ συχνά, η κακοποίηση είναι σεξουαλική και έχει «ασκηθεί» από πρόσωπο του οικείου περιβάλλοντος. Χαρακτηριστικά μπορούμε να πούμε ότι το ποσοστό των τοξικοεξαρτημένων γυναικών που έχουν υποστεί τέτοιου είδους κακοποίηση αγγίζει το 40 με 45%. Είναι λοιπόν, όλοι αυτοί οι παράγοντες και ίσως σε συνδυασμό με μία κακή ψυχολογική κατάσταση, που κάνει τις γυναίκες αυτές απρόθυμες στο να ζητήσουν θεραπευτική βοήθεια.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, κρίθηκε λοιπόν χρήσιμη και απαραίτητη η δημιουργία θεραπευτικών προγραμμάτων για γυναίκες. Εμείς στο 18 ΑΝΩ ήρθαμε πρώτη φορά σε επαφή με τέτοια προγράμματα κατά τη δεκαετία του ενενήντα, όταν μέσα από την πίεση που ασκήθηκε από φεμινιστικά κινήματα σε χώρες της δυτικής Ευρώπης, τόσο για τα θέματα ενδοοικογενειακής βίας και της βίας κατά των γυναικών όσο και ευρύτερα για την αμφισβήτηση του κυρίαρχου έμφυλου καταμερισμού, άρχισε να αναπτύσσεται η πιο στοχευμένη στις γυναίκες και στις ιδιαίτερες ανάγκες τους θεραπευτική προσέγγιση. Την ίδια εποχή, λοιπόν, μας είχε δοθεί ένα κτήριο στο Παλαιό Ψυχικό, το οποίο αρχικά προοριζόταν να λειτουργήσει ως ξενώνας στο πλαίσιο προγράμματος αποασυλοποίησης, κάτι που τελικά δεν έγινε. Έχοντας λοιπόν αυτό το κτήριο στη διάθεσή μας, αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε τον πρώτο ξενώνα για γυναίκες, ενώ προηγουμένως είχαμε παρατηρήσει ότι στο κλειστό μεικτό Πρόγραμμα Ψυχολογικής Απεξάρτησης που λειτουργούσε στο Δαφνί, οι γυναίκες διέκοπταν τη θεραπεία σε μεγαλύτερα ποσοστά σε σχέση με τους άντρες. Κατέληγαν δηλαδή στο “drop out” από τη θεραπεία πιο συχνά από τους άνδρες. Από την άλλη, είχαμε δει ότι οι γυναίκες που κατάφερναν να ολοκληρώσουν τη θεραπεία είχαν πολύ επιτυχημένη και πολύ πιο σταθερή πορεία.

Θεωρούσαμε, λοιπόν, τότε ότι η συνύπαρξη ανδρών και γυναικών στο ίδιο πρόγραμμα δημιουργούσε ορισμένα προβλήματα, γιατί ήταν πιθανό στο πλαίσιο της κοινότητας των τοξικοεξαρτημένων οι γυναίκες να είχαν βιώσει κακοποιητικές συμπεριφορές -ξύλο, βιασμούς- από τους άντρες, με τους οποίους έπρεπε να παρακολουθήσουν από κοινού ένα θεραπευτικό πρόγραμμα. Προφανώς, αυτό ανατροφοδοτούσε ανασφάλειες και γεννούσε δυσπιστία και έλλειμμα εμπιστοσύνης και ως προς το ίδιο το πρόγραμμα. Έχοντας λοιπόν δει τα ευρωπαϊκά παραδείγματα των gender sensitive προγραμμάτων, σκεφτήκαμε κι εμείς να δοκιμάσουμε να δημιουργήσουμε ένα μοντέλο θεραπευτικής απεξάρτησης με ευαισθησία για τις ιδιαίτερες ανάγκες των γυναικών, έστω κι αν στην Ελλάδα εκείνη την εποχή δεν υπήρχε κάποιο αντίστοιχο διεκδικητικό φεμινιστικό κίνημα που να πιέζει σε μία τέτοια κατεύθυνση. Βασικός μας στόχος τότε ήταν να κρατήσουμε τις γυναίκες στο πρόγραμμα, αφού, σε κάθε περίπτωση, η διακοπή της διαδικασίας μπορεί να έχει ολέθρια αποτελέσματα και να οδηγήσει τις γυναίκες πίσω στα ναρκωτικά, θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο τη ζωή τους. Το πρόγραμμα αυτό λειτουργεί από το 1997, δηλαδή 15 ολόκληρα χρόνια, με πολύ μεγάλη επιτυχία. Το πρόγραμμα είναι εξ ολοκλήρου gender sensitive, αφορά αποκλειστικά γυναίκες, ενώ η θεραπευτική ομάδα επίσης αποτελείται μόνο από γυναίκες.

Υπήρχε όμως και το ζήτημα των παιδιών. Κατά τη δεκαετία του ενενήντα, ήταν πιο υποστηρικτική η στάση της οικογένειας σε αυτό το ζήτημα. Δηλαδή, σε πολλές περιπτώσεις η οικογένεια αναλάμβανε τη φροντίδα των παιδιών μέχρις ότου η κοπέλα ολοκλήρωνε τη θεραπευτική διαδικασία. Εδώ και αρκετά χρόνια όμως, ειδικότερα όσο προχωρούσαμε προς την «κρίση», εξαιτίας της επεκτεινόμενης φτώχειας, καθώς και της διάρρηξης των κοινωνικών σχέσεων που αυτή προκαλεί, κάτι τέτοιο πολλές φορές δεν ήταν δυνατό. Διαπιστώσαμε, λοιπόν, ότι υπήρχε η ανάγκη δημιουργίας ενός χώρου όπου οι εξαρτημένες μητέρες θα μπορούσαν να παίρνουν μαζί τους τα παιδιά. Δημιουργήσαμε λοιπόν ένα πρόγραμμα προσαρμοσμένο στις ανάγκες των μητέρων. Πρόκειται για γυναίκες, που είτε εντάσσονται στο πρόγραμμα ενώ είναι έγκυες, είτε έρχονται με τα παιδιά και τα μεγαλώνουν εκεί παρακολουθώντας παράλληλα το θεραπευτικό πρόγραμμα. Σαφώς, αυτή η δυνατότητα βελτιώνει την ποιότητα της ζωής και των ίδιων των παιδιών, καθώς βρίσκονται σε ένα προστατευμένο και ασφαλές περιβάλλον μακριά από τραυματικές εμπειρίες του κόσμου των ναρκωτικών στον οποίο βρίσκονταν οι μητέρες τους. Τα προγράμματα απεξάρτησης που απευθύνονται ειδικά σε μητέρες αναγνωρίζονται και ως προγράμματα πρόληψης για τα παιδιά τους, καθώς ένα παιδί που μεγαλώνει σε κοινότητες ναρκωτικών έχει μεγάλες πιθανότητες στο μέλλον, να στραφεί στα ναρκωτικά και το ίδιο.

Έχουμε διαπιστώσει πάντως ότι τα παιδιά τους είναι πολύ σημαντικό κίνητρο για προσπάθεια στη διαδικασία της απεξάρτησης, κι αυτό μας απαντά σε μεγάλο βαθμό και στο ερώτημα που μας ταλάνιζε από την αρχή της δημιουργίας αυτών των ειδικών προγραμμάτων, για το αν δηλαδή θα εξυπηρετήσουν υπαρκτές ανάγκες ή θα εκπέσουν στον κίνδυνο της δημιουργίας πλαισίων απομόνωσης των εξαρτημένων γυναικών και μητέρων. Βέβαια, για να αποφευχθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, οι γυναίκες ναι μεν παρακολουθούν το ειδικό πλαίσιο για την ψυχολογική απεξάρτηση, όμως συμμετέχουν από κοινού με τους άντρες στην τελευταία φάση του προγράμματος, δηλαδή στις διαδικασίες της κοινωνικής επανένταξης. Διαπιστώσαμε μάλιστα ότι, έχοντας περάσει τη θεραπευτική διαδικασία σε αυτό το ειδικό πλαίσιο, ότι οι γυναίκες είναι πιο έτοιμες να δώσουν τη μάχη της κοινωνικής επανένταξης και να δουν τους άνδρες από μία άλλη σκοπιά, καθώς μέχρι πρότινος οι σχέσεις τους διαμεσολαβούνταν από τις ουσίες. Είναι γεγονός ότι από την πλευρά των ανδρών τοξικοεξαρτημένων εκδηλώνονται ρατσιστικές και βίαιες συμπεριφορές σε βάρος των γυναικών, ενώ συχνά τις μεταχειρίζονται ως αντικείμενα. Παράλληλα, οι γυναίκες, επειδή έχουν εσωτερικεύσει την υποτέλεια που τους αποδίδεται, παίρνουν εύκολα τον ρόλο του θύματος. Προφανώς, μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν μπορούν να δημιουργηθούν σχέσεις.

Η υπέρβαση των ανασφαλειών, η ανάκτηση της αυτοεκτίμησης, αλλά και η δημιουργία σχέσεων ποιοτικής επικοινωνίας με τους άλλους μέσα από τη θεραπευτική διαδικασία, ανατρέπει το «παγιωμένο» μέχρι πρότινος σύστημα έμφυλων σχέσεων και διαμορφώνει τις προϋποθέσεις για τη δημιουργία δεσμών αλληλεγγύης και την αναζήτηση ενός συλλογικού δρόμου για την επίλυση των προβλημάτων.

Δηλαδή, με άλλα λόγια, η θεραπευτική διαδικασία μπορεί να είναι μία ευρύτερα χειραφετησιακή διαδικασία;

Κ.Μ.: Ακριβώς. Η διαδικασία της απεξάρτησης είναι μία διαδικασία κοινωνικοποίησης και χειραφέτησης. Γι’ αυτό και δεν θεωρούμε ότι είναι απεξάρτηση η συντήρηση με τα υποκατάστατα, εφόσον η εξάρτηση και όλες οι ψυχολογικές και κοινωνικές της συνέπειες παραμένουν. Ακόμη και στην περίπτωση της χρήσης υποκαταστάτων, η συνείδηση του υποκειμένου παραμένει χειραγωγημένη, ή ακόμη «διαμεσολαβημένη». Στο επίκεντρο της ζωής εξακολουθούν να βρίσκονται οι ουσίες.

Στο εκπαιδευτικό σεμινάριο «Γυναίκα και χρήση ουσιών» έχετε συμπεριλάβει και θεματική που αφορά τα διατροφικά προβλήματα. Αν και είχα την εντύπωση ότι η αντίληψη ότι οι διατροφικές διαταραχές είναι «γυναικείο πρόβλημα» αναπαράγει σε μεγάλο βαθμό την κυρίαρχη ιδεολογία για τα έμφυλα στερεότυπα, ωστόσο οι αριθμοί δείχνουν ότι πλειοψηφικά οι γυναίκες αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα.

Κ.Μ: Ναι, υπάρχει ξεχωριστό τμήμα τόσο για τις διατροφικές διαταραχές όσο και για την εξάρτηση από την χρήση του διαδικτύου. Οι διατροφικές διαταραχές ανήκουν στην κατηγορία των εξαρτησιακών διατροφικών, μάλιστα διεθνώς αποκαλούνται “addictions”. Τα στοιχεία που τις κάνουν εξαρτήσεις είναι ότι, αφενός έχουν ένα καταναγκαστικό χαρακτήρα και αποσπούν το άτομο από οποιαδήποτε κοινωνική δραστηριότητα, αφετέρου, γιατί ενώ αυτή η «πρακτική» δεν αποδίδει κανενός είδους ικανοποίηση στο άτομο, τελικά βιώνεται ως καταναγκαστική η άσκηση της. Αν και οι διατροφικές διαταραχές πλήττουν συγκριτικά περισσότερες γυναίκες -είναι περίπου δέκα κορίτσια προς ένα αγόρι η αναλογία- είναι αλήθεια ότι διατροφικές διαταραχές αντιμετωπίζουν και οι άντρες.

Πάντως, διατροφικές διαταραχές εμφανίζουν με μεγάλη συχνότητα και τοξικοεξαρτημένες γυναίκες, δηλαδή η λεγόμενη «διεξαρτητικότητα» είναι συχνή στις γυναίκες. Μάλιστα, το τμήμα για τις διατροφικές διαταραχές δημιουργήθηκε και με αφορμή τα πολλαπλά περιστατικά νευρογενούς ανορεξίας ή βουλιμίας που εμφανίζονταν σε γυναίκες που μόλις είχαν ολοκληρώσει προγράμματα απεξάρτησης. Προφανώς και η κυρίαρχη κουλτούρα παίζει κάποιο επιδραστικό ρόλο σε αυτά τα προβλήματα, όχι όμως τον μοναδικό.

Αναλύοντας προηγουμένως τους λόγους που μπορεί να είναι αποτρεπτικοί για μια γυναίκα να συμμετέχει σε ένα θεραπευτικό πρόγραμμα, αναφερθήκατε στον φόβο της απόκτησης της ταυτότητας της τοξικοεξαρτημένης και κατά συνέπεια στον φόβο της απώλειας της επιμέλειας των παιδιών τους αν είναι μητέρες. Είναι αλήθεια ότι αυτή η αγωνία τροφοδοτείται από υπαρκτά ενδεχόμενα, καθώς το δικαστικό σύστημα μεταχειρίζεται με μεγάλη αυστηρότητα τα τοξικοεξαρτημένα άτομα.

Κ.Μ: Προφανώς κι έχει αντικειμενική βάση αυτός ο φόβος. Πράγματι, το νομικό πλαίσιο είναι εξαιρετικά αυστηρό και επιβάλλει ποινές εξοντωτικές ορισμένες φορές κι επιπλέον αυτό το νομικό πλαίσιο, όπως είναι αυστηρά οριοθετημένο δεν αναγνωρίζει καθόλου τη θεραπευτική προσπάθεια. Μπορώ να σας αναφέρω παραδείγματα παιδιών, που όχι μόνο έχουν ολοκληρώσει με επιτυχία το θεραπευτικό πρόγραμμα, αλλά μέσα από την εκπαίδευση έχουν γίνει τα ίδια θεραπευτές κι όμως κινδυνεύουν από να μπουν φυλακή από καταδίκες που τους είχαν επιβληθεί όταν ακόμη αντιμετώπιζαν προβλήματα εξάρτησης από τα ναρκωτικά. Σε πολλές περιπτώσεις, οι δικαστές δεν αναγνωρίζουν τη θεραπευτική προσπάθεια, τους αντιμετωπίζουν σα να έκαναν τώρα τα μικροαδικήματα για τα οποία κατηγορούνται και βεβαίως δεν αναγνωρίζουν τη θεραπευτική διαδικασία ως μία διαδικασία αλλαγής. Ειδικά στις πολλές περιπτώσεις κατά τις οποίες η αστυνομία συλλαμβάνει και αυθαίρετα χαρακτηρίζει ένα τοξικοεξαρτημένο άτομο έμπορο, τότε, ακόμη κι αν το άτομο αυτό έχει περάσει δύο χρόνια σε θεραπευτική διαδικασία απεξάρτησης, όταν θα έρθει η ώρα για να εκδικαστεί η υπόθεση του, τότε θα δικαστεί ως έμπορος.

Αυτή η πολιτική αντιμετώπισης από τον νόμο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί εως και φασιστική απέναντι στους τοξικοεξαρτημένους/ες. Χαρακτηριστικό είναι ότι ακόμη μεγαλύτερη αυστηρότητα επιδεικνύεται απέναντι στις γυναίκες. Ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα φασιστικής μεταχείρισης τοξικοεξαρτημένων γυναικών, αποτελεί η υπόθεση που υποκίνησε ο Λοβέρδος, ο οποίος για μικροπολιτικούς και ιδιοτελείς σκοπούς διαπόμπευσε τις τοξικοεξαρτημένες γυναίκες και τις έστειλε στη φυλακή. Εδώ, αξίζει να σημειώνεται κάθε φορά, ότι οι περισσότερες από αυτές τις γυναίκες δεν γνώριζαν ότι ήταν οροθετικές και ότι έφαγαν πάρα πολύ ξύλο για να πειστούν να υπογράψουν ένα χαρτί που έλεγε ότι είχαν γνώση αυτής τους της κατάστασης. Τέτοια είναι και η περίπτωση μίας νεαρής κοπέλας, η οποία ήταν μεταξύ των γυναικών που συνελήφθησαν τότε και η οποία σήμερα έχει ενταχθεί στο θεραπευτικό πρόγραμμα του 18 ΑΝΩ, και μάλιστα πηγαίνει πολύ καλά.

Μπορούμε να εναποθέσουμε προσδοκίες στο πρόσφατο νομικό πλαίσιο για την αποποινικοποίηση της χρήσης και την ελάφρυνση των κυρώσεων για την κατοχή;

Κ.Μ.: Σε ό,τι αφορά την πρώτη εκδοχή του νόμου, που έτσι κι αλλιώς έχει αλλάξει τώρα, είχα σημαντική διαφωνία ως προς το ζήτημα της νομιμοποίησης της χρήσης της κάνναβης, καθώς θεωρούσα ότι σε συνθήκες εκτεταμένης κοινωνικής κρίσης, η νεολαία που βιώνει πολλαπλά αδιέξοδα μπορεί πιο εύκολα να στρέφεται στη χρήση των ναρκωτικών. Ότι δηλαδή περνούσε το μήνυμα ότι δεν είναι σοβαρό να κάνει κανείς χρήση της ουσίας αυτής. Εξάλλου, κατά τη γνώμη μου, στην περίπτωση των ουσιών το ζήτημα δεν είναι φαρμακευτικό, αλλά κοινωνικό και απ’ αυτή την άποψη η προοπτική λύσης που πρέπει να ανοίξει, δεν περνά μέσα από νομικές λύσεις αυτού του τύπου. Χρειάζεται πολλά να γίνουν στο επίπεδο της πρόληψης. Από την άλλη, θεωρώ ότι είναι πολύ θετικό είναι το κομμάτι που παραμένει στην επικαιροποιημένη εκδοχή του νόμου και το οποίο αφορά τα απεξαρτημένα άτομα, καθώς θα απελευθερώσει πάρα πολλά παιδιά από τις φυλακές στις οποίες έχουν βρεθεί τόσο άδικα, ή θα τα απαλλάξει από τον κίνδυνο φυλάκισης εξαιτίας μίας καταδίκης που τους είχε επιβληθεί την εποχή της εξάρτησης τους. Επομένως, έχει πολλά θετικά ο νόμος από αυτή τη σκοπιά, καθώς εισάγει μια πιο ανθρωπιστική νομική προσέγγιση αυτών των ζητημάτων. Προφανώς, θα συμβάλλει καταλυτικά και στην πρακτική και ανθρωπιστικά αναγκαία αποσυμφόρηση των ελληνικών φυλακών.

Μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου, μέσα στον κυκεώνα διάλυσης της κοινωνικής πολιτικής το μέλλον των δομών για την απεξάρτηση στην Ελλάδα μοιάζει ζοφερό, ποια είναι η γνώμη σας;

Κ.Μ: Τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. Κι αυτός είναι και ο βασικός λόγος που θα βγούμε προς τα έξω και θα ζητήσουμε την στήριξη της κοινωνίας, διοργανώνοντας εξωστρεφείς δράσεις που θα μας φέρνουν σε επαφή με την κοινωνία, καταρρίπτοντας προκαταλήψεις και αποκλεισμούς, αλλά και συνεντεύξεις τύπου όπου θα εκθέτουμε τα άμεσα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Τώρα πλέον κινδυνεύουν όλα τα στεγνά προγράμματα. Μόνο τις φτηνές λύσεις των υποκαταστάτων θα προωθούν πια, όπως ακριβώς γίνεται στην Ευρώπη, όπου η χορήγηση υποκαταστάτων είναι φτηνό μέσο.

Αυτή είναι η λύση του νεοφιλελευθερισμού, πιστεύετε;

Κ.Μ: Βεβαίως, καθώς και στην Ευρώπη κλείνουν το ένα μετά το άλλο τα προγράμματα που παρέχουν ψυχοκοινωνική υποστήριξη και που κατά συνέπεια δημιουργούν τις προοπτικές ουσιαστικής κοινωνικής επανένταξης του ατόμου. Πιστεύω λοιπόν, ότι το μέλλον είναι δυσοίωνο. Από την άλλη, επειδή είμαστε ένα θεραπευτικό πρόγραμμα, όπου από την πρώτη ημέρα που ένα άτομο εντάσσεται σ’ αυτό, αρχίζει να εξοικειώνεται με την ιδέα του αγώνα και της μαχητικότητας -σε αυτές τις αξίες εκπαιδεύονται τα παιδιά-, έχουμε από την πλευρά μας την υποχρέωση να κρατήσουμε μία αγωνιστική στάση και να αντισταθούμε συλλογικά. Βέβαια, σε αυτό το σημείο που έχουμε φτάσει, αυτό δεν αρκεί. Σήμερα, νομίζω ότι πρέπει να δώσουμε τη μάχη για την απεξάρτηση μέσα στο πλαίσιο της υπεράσπισης της δημόσιας υγείας και βέβαια της υπεράσπισης της ίδιας της ποιότητας της ζωής που απειλείται από αυτή την πολιτική.

ΜΟΤΟ

Όταν μία γυναίκα εντάσσεται σε ένα πρόγραμμα, αυτομάτως αποκτά την ταυτότητα της τοξικοεξαρτημένης και εύλογα αυτό γεννά φόβους. Επίσης, είναι αλήθεια ότι τα προγράμματα της απεξάρτησης, όπως είναι δομημένα, συχνά δεν καλύπτουν τις ανάγκες των γυναικών

Τα προγράμματα απεξάρτησης που απευθύνονται ειδικά σε μητέρες αναγνωρίζονται και ως προγράμματα πρόληψης για τα παιδιά τους, καθώς ένα παιδί που μεγαλώνει σε κοινότητες ναρκωτικών έχει μεγάλες πιθανότητες στο μέλλον, να στραφεί στα ναρκωτικά και το ίδιο.

Πηγή: Αυγή

Share

Περί της βασιλικής μήτρας

της Δήμητρας Σπανού

Διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες σε αγγλόφωνα, κυρίως, μέσα για το χαρμόσυνο νέο της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, μια είδηση που αναπαράχθηκε, φυσικά, και από τα εγχώρια και φαντάζομαι κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με αυτά, όλη η υφήλιος, έστω και για μια μέρα, ένιωσε βαθιά συγκίνηση για τον ερχομού του/της διαδόχου και κρατάει την ανάσα της για να πάνε όλα καλά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η μέλλουσα μητέρα.

Καταρχάς ομολογώ ότι κι εγώ διάβασα αυθόρμητα το νέο όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι, ίσως με μια ηδονοβλεπτική διάθεση. Από τα λίγα που έχω δει μέχρι στιγμής, τα διάφορα μέσα συζητούν το ζήτημα του/της διαδόχου ήδη από την είδηση του γάμου. Έπειτα, η είδηση της εγκυμοσύνης συνοδεύεται από ποικίλα ερωτήματα που το κοινό πρέπει να σκεφτεί, όπως τη μέρα και τόπο σύλληψης, καθώς τα σημάδια που απέτυχαν να παρατηρήσουν τόσο καιρό οι ρεπόρτερ. Φαντάζομαι τους επόμενους μήνες θα ασχοληθούν με την πορεία της εγκυμοσύνης και πόσο φουσκώνει η κοιλιά της Κέιτ, τη δίαιτα και τα κιλά της, τα ρούχα εγκυμοσύνης που θα γίνουν μόδα, το φύλο του παιδιού κτλ.

Ήδη από την αναγγελία του γάμου, η νεαρή δούκισσα αποτέλεσε το απόλυτο αντικείμενο. Όφειλε να έχει το σωστό μαλλί, να φοράει τα κατάλληλα ρούχα και να είναι πάντα χαμογελαστή στις διάφορες εκδηλώσεις, ώστε να είναι αρεστή στα κουτσομπολίστικα έντυπα, άρα και στους υπηκόους. Να είναι η ζωντανή διαφήμιση του θεσμού που εκπροσωπεί. Το σώμα της δεν της ανήκει, ακόμη και το γεγονός ότι δεν ήταν παρθένα πριν τον γάμο έγινε παγκόσμια είδηση. Τώρα, η υγεία και το παιδί της είναι εθνική υπόθεση. Ουσιαστικά για τους επόμενους μήνες μια ολόκληρη κοινωνία –τουλάχιστον- θα ασχολείται με τη μήτρα της.

Ο ρόλος των μέσων είναι προφανώς καθοριστικός. Δεν δημιουργούν απλώς μια εικόνα, αλλά πείθουν ότι η εικόνα είναι η πραγματικότητα. Το λυπηρό της υπόθεσης είναι η απήχηση που η ζωή της βασιλικής οικογένειας έχει σε πλήθος κόσμου. Ιδίως νέες κοπέλες που μέσα τους εύχονται μια παρόμοια κατάληξη για τις ίδιες ή δακρύζουν από συγκίνηση με κάθε είδηση για το ζεύγος. Που ζηλεύουν μια κατασκευασμένη εικόνα και αδυνατούν να διακρίνουν την χυδαία αντικειμενοποίηση.  Παρόλα αυτά, την ίδια την δούκισσα μπορεί να μην την ζηλεύουμε, όμως δεν τη λυπόμαστε κιόλας. Η ίδια επέλεξε αυτό τον ρόλο, όπως και άλλες πριν από αυτή, τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει κομμάτι αυτού του ανατριχιαστικού θεσμού. Όσο για την εγκυμοσύνη της, ευχόμαστε να της πάνε όλα καλά, όμως εμάς δεν μας αφορά.

Share

Η εικόνα της γυναίκας στα Μ.Μ.Ε.

Της Χριστίνας Κούρκουλα

Η γυναίκα και το σώμα της έχουν αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τότε που εφευρέθηκαν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και καθιερώθηκε η διαφήμιση ως μέσο προώθησης προϊόντων. Η φεμινιστική οπτική είναι αυτή που τα τελευταία χρόνια έχει εντοπίσει και μελετήσει την καθοριστική επίδραση της εικόνας του φύλου όπως αυτή διαμορφώνεται και διαχέεται από τα ΜΜΕ προς την κοινωνία. Τα διάφορα έντυπα, το ραδιόφωνο, το διαδίκτυο και κυρίως η τηλεόραση προωθούν έναν κυρίαρχο λόγο που είναι κατασκευασμένος σύμφωνα με την εικόνα της γυναίκας, όπως αυτή υπάρχει στο μυαλό των ανδρών και όχι σύμφωνα με την πραγματική ζωή της καθημερινής γυναίκας. Ιδιαίτερα ανησυχητικός είναι ο τρόπος που χρησιμοποιείται το γυναικείο σώμα, όταν γίνεται το αντικείμενο του ανδρικού βλέμματος ακόμα και για να τονίσει την ετεροφιλία του άνδρα, ή γίνεται το αντικείμενο των φαντασιώσεων του αρσενικού θεατή. Η γυναικεία εικόνα στα ΜΜΕ και στη διαφήμιση συχνά προβάλλεται ως εικόνα υποταγής, σιωπής και παθητικότητας. Είναι η εικόνα της όμορφης, αλλά όχι ιδιαίτερα έξυπνης περσόνας σε διαφημίσεις και σίριαλ στην τηλεόραση, η νεαρή που συνευρίσκεται ερωτικά με το σαμπουάν της, και άλλα παρόμοια περιστατικά σε έναν ατέλειωτο κατάλογο απαξίωσης της γυναικείας νοημοσύνης και υποβιβασμού του γυναικείου σώματος.

Όλες αυτές οι διεργασίες που μετατρέπουν τη γυναίκα σε αντικείμενο, αποσπούν το σώμα της από την ίδια και τη διαιρούν στα μέρη του σώματος της, όχι μόνο της στερούν την ανθρώπινη υπόστασή της αλλά οδηγούν στην αιτιολόγηση της βίαιης συμπεριφοράς εναντίον της. Πολλές έρευνες μέχρι σήμερα έχουν δείξει ότι η συνεχής προβολή βίαιων εικόνων από τα ΜΜΕ κάνει το μέσο άνθρωπο λιγότερο ευαίσθητο σε θέματα βίαιης συμπεριφοράς, πολύ περισσότερο δε σε περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς με θύμα γυναίκα, όταν αυτός ήδη έχει αποδεχτεί υποσυνείδητα την απαξίωση της γυναίκας ως οντότητας ισότιμης με τον άνδρα. Στην πραγματικότητα, πολλά εγκλήματα με θύματα γυναίκες καθρεφτίζουν μηνύματα που προβάλλονται από τα ΜΜΕ.

Η τηλεόραση στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη καθώς χρησιμοποιείται πλέον από την οικογένεια ως φορέας όχι μόνο ψυχαγωγίας και πληροφόρησης αλλά και κοινωνικοποίησης και εκπαίδευσης των μελών της και κυρίως των παιδιών και των νέων. Επιπλέον βρίσκεται μέσα σε κάθε σπίτι, σε κάθε γωνιά της χώρας. Σαν αποτέλεσμα, ο ρόλος της στη διαμόρφωση προτύπων και στερεότυπων είναι πλέον καθοριστικός. Μέσα από τα διάφορα τηλεοπτικά σίριαλ, τα talk shows και τις εκπομπές τύπου reality η γυναίκα εμφανίζεται ως άβουλη, αφελής, υποδεέστερη του άνδρα, με πρωταρχικό μέλημά της την εμφάνισή της. Οι πρωινές και οι μεσημεριανές εκπομπές – που ευτυχώς μειώθηκαν δραστικά λόγω κρίσης – και δημοφιλή σίριαλ της ελληνικής τηλεόρασης προβάλλουν τη χαζή, ξανθιά, γυναίκα-κούκλα, τη γυναίκα-αντικείμενο του πόθου, τη γυναίκα-συμπλήρωμα του άνδρα, χωρίς δική της αυτόνομη υπόσταση, αδιαφορώντας για το μυαλό της, για την προσωπικότητά της.

Η τηλεόραση μπορεί να έχει διευρύνει τα γυναικεία πρότυπα που προβάλλει, όμως εξακολουθεί να μας περνάει μηνύματα αρνητικά για την εμφάνισή μας, τις ατέλειες του σώματός μας, την ηλικία μας, το βάρος μας. Τα μηνύματα που εκπέμπει μας λένε ότι εκατομμύρια γυναίκες κάθε ηλικίας πρέπει να μοιάσουμε σε λίγα ψιλόλιγνα μοντέλα και τηλεοπτικές διασημότητες που σπαταλούν το χρόνο τους σε ατέρμονες δίαιτες, γυμναστήρια, οίκους μόδας και ινστιτούτα αισθητικής για να παρουσιαστούν ως οι τέλειες γυναίκες. Ένας κόσμος εξωπραγματικός και πολυδάπανος σε χρόνο και χρήμα που το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει τις γυναίκες, ιδιαίτερα τις νεότερες που αντλούν από αυτόν τα πρότυπα ομορφιάς, να νιώθουν απογοήτευση και ανασφάλεια. Δεν είναι τυχαίο που διεθνώς αυξάνονται οι περιπτώσεις σοβαρών διατροφικών διαταραχών λόγω εξαντλητικής δίαιτας μεταξύ των πολύ νέων γυναικών προσπαθώντας να μοιάσουν στα ινδάλματά τους.

[Δεν υπάρχουν δυστυχώς αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία στην Ελλάδα για το μέγεθος του προβλήματος, καθώς αποτελεί θέμα ταμπού που αποφεύγουν να δημοσιοποιούν οι παθούσες και το οικογενειακό τους περιβάλλον. Όμως έρευνα της Μονάδας Εφηβικής Υγείας της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών – νοσοκομείου παίδων Α.Κυριακού ανάμεσα σε 529 έφηβους 15 ετών στην Αττική από το 12, 66% των εφήβων με χαμηλό βάρος και το 6% με πολύ χαμηλό (παθολογικό), το 78% ήταν κορίτσια].

Μηνύματα γυναικείας παθητικότητας και υποταγής εκφράζονται και μέσα από τις διαφημίσεις, και μόνο με τη στάση του γυναικείου σώματος. Η έκφραση του προσώπου, η στάση του σώματος, η θέση της γυναίκας στο χώρο και σε σχέση με τον άνδρα που πιθανά συμμετέχει σε μια διαφήμιση στέλνουν το μήνυμα της γυναίκας-αντικειμένου. Αυτή η υποβίβαση της γυναίκας στα μέρη του σώματός της προς τέρψιν του άνδρα, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, καταστρέφει τη γυναικεία αυτοεκτίμηση. Η διαφήμιση είναι το παντοδύναμο εργαλείο της επιβολής της εξουσίας στις γυναίκες γιατί έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει το υποσυνείδητο εκατομμυρίων ανθρώπων με μια μόνο εικόνα! Βρίσκεται παντού. Στην τηλεόραση, στα έντυπα, στο δρόμο, στα μαζικά μέσα μεταφοράς. Κι ενώ πιστεύουμε ότι αγνοώντας τα μηνύματα που εκπέμπει μένουμε ανεπηρέαστοι, στην πραγματικότητα αυτά τα μηνύματα μέσα από την εικόνα επιδρούν αποφασιστικά στις αξίες μας, στις επιλογές μας και στις συμπεριφορές μας. Στην Αμερική υπολογίζεται ότι ένα άτομο εκτίθεται καθημερινά σε πάνω από 2.000 διαφημίσεις, κάτι αντίστοιχο σε μικροκλίμακα συμβαίνει και στη χώρα μας.

Κύριο εργαλείο της διαφήμισης, το γυναικείο σώμα. Η εικόνα του γυναικείου σώματος πουλάει τα πάντα. Η γυναίκα και τα μέρη του σώματος της, κατά προτίμηση το στήθος, τα πόδια και τα οπίσθια, πωλούν από γιαούρτια έως κινητή τηλεφωνία. Χρησιμοποιώντας τα μέρη του γυναικείου σώματος ξεχωριστά από το υπόλοιπο σώμα για διαφημιστικούς λόγους, το μήνυμα που προσλαμβάνει ο θεατής είναι ότι όχι μόνο η συγκεκριμένη γυναίκα, αλλά και κάθε γυναίκα είναι μόνο στήθη ή πόδια ή οπίσθια. Ταυτίζοντας τη γυναίκα με τα μέρη του σώματός της κατ’ επιλογή, η διαφήμιση απογυμνώνει τη γυναίκα από την ανθρώπινη αξία της, κάνοντας την αντικείμενο-εργαλείο για την προώθηση των προϊόντων που διαφημίζει. Την μετατρέπει έτσι σε κάτι απρόσωπο, στην ουσία σε πράγμα, κάτι που δεν συμβαίνει με τον άνδρα, τον οποίο σχεδόν πάντα τον αντιμετωπίζει ως οντότητα.

Η απαξιωτική αυτή εικόνα της γυναίκας όπως έχει διαμορφωθεί στα διεθνή αλλά και στα ελληνικά ΜΜΕ εξακολουθεί να κυριαρχεί χωρίς ενδείξεις βελτίωσης, τουναντίον πληθαίνουν τα δείγματα εκμετάλλευσης του γυναικείου σώματος από τη διαφήμιση, παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες και τα διαβήματα των γυναικείων οργανώσεων. Επιπλέον, με τα στερεότυπα γυναικείων συμπεριφορών που προβάλλουν στο κοινό συντελούν, έστω και χωρίς πρόθεση, στην αύξηση των κρουσμάτων βίας, όπως έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας εναντίον γυναικών.

Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει στην Ελλάδα νομοθετική ρύθμιση για τη διαφήμιση που θα απαγορεύει την εκμετάλλευση του γυναικείου σώματος και την προώθηση σεξιστικών μηνυμάτων που μειώνουν την αξιοπρέπεια της γυναίκας. Και ενώ η αρχή του gender mainstreaming έχει θεσμοθετηθεί και στην Ελλάδα μετά το ψήφισμα του Συμβουλίου των υπουργών των κρατών μελών της ΕΕ στις 5/10/1995, δεν έχει εφαρμοστεί στο ελάχιστο στα ΜΜΕ με αποτέλεσμα, όχι μόνο να βελτιώνονται τα προβαλλόμενα στερεότυπα ανδρών και γυναικών σύμφωνα με τις αρχές της ισότητας των φύλων, αλλά να βιώνουμε μια συντονισμένη παλινδρόμηση σε αρχές και αξίες που αφορούν στις σχέσεις των φύλων, ξεπερασμένες εδώ και δεκαετίες.

Παρόμοια αμέλεια παρατηρείται και στη θεσμοθέτηση της επιμόρφωσης των εργαζομένων στα ΜΜΕ για την ευαισθητοποίησή τους σχετικά με τα θέματα ισότητας των φύλων και για την καλύτερη αποτύπωση της κοινωνικής πραγματικότητας.

Η επέλαση της οικονομικής κρίσης εκτός ότι χρησιμοποιείται ως αδιαμφισβήτητη αιτία για την ματαίωση μέτρων και πολιτικών που θα άμβλυναν τα σεξιστικά στερεότυπα που επικρατούν στα ΜΜΕ και στη συνέχεια διαχέονται στην κοινωνία, αποτελεί και καθοριστικό μέτρο αξιολόγησης των προτεραιοτήτων της πολιτείας στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Και φαίνεται πως το ζήτημα της ισότητας μεταξύ των φύλων φαντάζει ως πολυτέλεια σε καιρούς ισχνών αγελάδων.

Φωτογραφίες: http://www.madking.gr , www.genderAds.com

Share

Διαμαρτυρίες γυναικών στην Κίνα

της Δήμητρας Σπανού

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Guardian, σε διαμαρτυρία προχώρησαν γυναίκες έξω από κυβερνητικό κτήριο στην πόλη Γουχάν, την πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της κεντρικής Κίνας. Οι γυναίκες, κυρίως φοιτήτριες, διαμαρτύρονται για τους γυναικολογικούς ελέγχους που πρέπει να υποστούν ως προϋπόθεση για την πρόσληψή τους στο δημόσιο. Σύμφωνα με το νόμο, που ισχύει από το 2005, κάθε γυναίκα μαζί με την αίτησή της πρέπει να περάσει από εξέταση για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και κακοήθεις όγκους, καθώς και να δώσει πληροφορίες για τον κύκλο της.

Τον προηγούμενο Μάρτιο μη κυβερνητικές οργανώσεις έστειλαν ανοιχτή επιστολή στις κυβερνητικές υπηρεσίες και στο αρμόδιο υπουργείο ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τους γυναικολογικούς ελέγχους, όμως δεν έλαβαν απάντηση. Έτσι τη Δευτέρα, μια μέρα μετά τις εθνικές εξετάσεις για την πρόσληψη στο δημόσιο, οι λίγες γυναίκες που αποφάσισαν να προχωρήσουν στη διαμαρτυρία στάθηκαν με τα χέρια σταυρωτά και φορώντας κάτι που μοιάζει με πάνα, το οποίο αναγράφει στα κινέζικα «εξέταση», διαγραμμένο με μια λοξή γραμμή. Αίτημά τους φυσικά η κατάργηση των γυναικολογικών εξετάσεων.

Δεν είναι πάντως η πρώτη διαμαρτυρία γυναικών στην Κίνα, μια χώρα όπου κυριαρχούν οι έμφυλες διακρίσεις και ο σεξισμός. Το καλοκαίρι, ακτιβίστριες στη Χουανγκτζού διαμαρτυρήθηκαν για την έλλειψη δημόσιων τουαλετών για γυναίκες, κάνοντας κατάληψη σε αντρικές. Οι αρχές της πόλης ανακοίνωσαν ότι θα υιοθετήσουν μια δικαιότερη αναλογία, κάτι που δεν έγινε σε αντίστοιχες διαμαρτυρίες στο Πεκίνο. Σε άλλη περίπτωση περίπου είκοσι γυναίκες από διάφορες πόλεις ξύρισαν το κεφάλι τους ως συμβολική διαμαρτυρία για τη διάκριση στην εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, καθώς σε κάποια τμήματα απαιτούνται υψηλότεροι βαθμοί για την εισαγωγή γυναικών, πολιτική με την οποία συμφωνεί και το υπουργείο.

Share

Σαμπιχά Σουλεϊμάν: Είμαστε «μειονότητα μέσα στη μειονότητα»

Στο 5ο συνέδριο του ΟΗΕ για τις μειονότητες στη Γενεύη (27 & 28 Νοεμβρίου 2012) ακούστηκε η συγκλονιστική μαρτυρία μίας Μουσουλμάνας Ρομά από τη Θράκη. Πρόκειται για τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, πρόεδρο του συλλόγου Γυναικών Δροσερού Ξάνθης «η Ελπίδα».

Ακολουθεί η ολόκληρη η ομιλία της:

«Ονομάζομαι Σαμπιχά Σουλεϊμάν, είμαι Μουσουλμάνα Ρομά από την Ξάνθη στην Ελλάδα και πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Δροσερού «Η Ελπίδα».

Ζητώ συγνώμη που δεν μπορώ να μιλήσω απ’ ευθείας σε κάποια από τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο συνέδριο αλλά δεν τις έμαθα ποτέ.

Η μητρική μου γλώσσα είναι ρομάνι, η γλώσσα των Τσιγγάνων. Πάρα ταύτα επειδή είμαι μουσουλμάνα της Θράκης υποχρεώθηκα να πάω σε σχολείο όπου διδάχθηκα μια τρίτη γλώσσα, τα τούρκικα. Αυτό κάνουν κάθε χρόνο εκατοντάδες έλληνες πολίτες μουσουλμάνοι Ρομά με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε σήμερα μειονότητα εντός  της μειονότητας.

Το ίδιο συναίσθημα της μειονότητας μέσα στη μειονότητα το αισθανόμαστε σε κάθε βήμα μας μέσα στην κοινωνία. Οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να μας επιβάλλουν εκτός από τη γλώσσα τους και την ταυτότητά τους.

Ξοδεύουν πολλά λεφτά  για να χτίσουν τζαμιά μέσα στους οικισμούς μας. Μας λένε ότι οι Τσιγγάνοι πεθαίνουν νέοι επειδή δεν είναι καλοί Τούρκοι και πιστοί μουσουλμάνοι. Εμείς, όμως ξέρουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερα σχολεία και νοσοκομεία όχι τζαμιά που άλλωστε η Θράκη έχει πολλά.

Εδώ και χρόνια επιμένουν να φτιάξουν σωματεία και να τα ονομάσουν «τουρκικά». Στη συνέχεια προσπαθούν να μας γράψουν σε αυτά τα σωματεία για να μας υποχρεώσουν κι εμάς να πούμε ότι είμαστε Τούρκοι.

Πριν μερικά χρόνια το ελληνικό κράτος όρισε να πηγαίνουμε υποχρεωτικά σε νηπιαγωγεία. Οι τουρκικής καταγωγής Μουσουλμάνοι έφτιαξαν δικά τους νηπιαγωγεία όπου διδάσκονται μόνον τουρκικά. Μας πιέζουν να γραφτούμε σε αυτά τα νηπιαγωγεία.

Θέλουμε να έχουμε καλή εκπαίδευση στη γλώσσα του κράτους που ζούμε. Το κράτος δεν κάνει αρκετά. Θέλουμε περισσότερα δημόσια σχολεία. Θέλουμε να μας προστατεύει επειδή είμαστε μουσουλμάνες γυναίκες με δικαιώματα που παραβιάζονται διαρκώς από ανθρώπους που νομίζουν ότι είναι δικαίωμά τους να φέρονται άσχημα στις γυναίκες τους. Περιμένουμε την πραγματική βοήθεια από το ελληνικό κράτος.

Η Διακήρυξη του ΟΗΕ για τις μειονότητες λέει ότι πρέπει να γίνεται σεβαστή η ιδιαίτερη ταυτότητα και ο πολιτισμός μας. Αυτό δεν ισχύει μόνον για το κράτος στο οποίο ζούμε αλλά και για τους μειονοτικούς συμπολίτες μας. Οι τελευταίοι προσπαθούν να μας επιβάλλουν την τουρκική ταυτότητα αντί της δικής μας ταυτότητας των Ρομά. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε τη δική μας ταυτότητα με μία άλλη. Θέλουμε να μας αφήσουν ήσυχους και να μην παίζουν πολιτικά παιχνίδια εις βάρος μας».

Πηγή: tvxs

Share

Τι είναι ο σεξισμός?

Τελευταία έχουν ακουστεί πολλές περιφρονητικές λέξεις και εκφράσεις για τις γυναίκες, την αξία τους και τα δικαιώματά τους. Με την δυσάρεστη αυτή ευκαιρία δημοσιεύουμε έναν ορισμό του σεξισμού που μας έστειλε η Μαρία Βλαχοπούλου, επιμελήτρια κειμένων,  κάνοντας μια περίληψη από τη “φυλοτέλεια” και το λεξικό του Δημητρούλια. Κάθε προσφορά για μια διαφορετική ερμηνεία ή συμπλήρωση είναι δεκτή, περιμένουμε απαντήσεις. Έτσι, γιατί καλό είναι καμιά φορά να ξαναθυμόμαστε τα βασικά.

 

Σεξισμό ονομάζουμε το σύνολο των προκαταλήψεων και συμπεριφορών που πηγάζουν από τη βίαιη -δηλαδή, αυθαίρετα άνιση-  δυιστϊκή ιδεολογία, η οποία βασίζεται στο διαχωρισμό των φύλων σε αρσενικό και θηλυκό.

Έτσι το ένα εκ των δύο φύλων θεωρείται βιολογικά, ηθικά, διανοητικά και πνευματικά υποδεέστερο του άλλου, επιτρέποντας, ή και θεσμοθετώντας,  τις εναντίον του συστηματικές διακρίσεις, αρνητικές ή φοβικές κρίσεις, φυσικούς περιορισμούς ή και εκδηλώσεις μίσους.

Ο σεξισμός αφορά στις πεποιθήσεις που οδηγούν σε αυθαίρετες διακρίσεις κατά των γυναικών, με βάση τα στερεότυπα του φύλου τους και μόνο, στo πλαίσιo της πατριαρχικής κοινωνίας, όπως αυτή πραγματώνεται με διάφορες μορφές ανά τον κόσμο. Η πατριαρχική κοινωνία δε -το είδος της κοινωνίας που στηρίζεται στην ιδέα της «φυσικής» ανωτερότητας του άνδρα και ιεραρχεί τις κοινωνικές, οικονομικές και ηθικές δομές της με γνώμονα την πρωτοκαθεδρία του αρσενικού ενάντια στο θηλυκό και την ανδροκρατία της εξουσίας-  αποτελεί και το γενεσιουργό πλαίσιο για τις σεξιστικές ιδεολογίες και συμπεριφορές, αλλά και το αποτέλεσμα του συνόλου των πρακτικών αυτών στη διάρκεια των αιώνων.

Ο σεξισμός εκδηλώνεται πιο απτά μέσα από κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές διακρίσεων που θεωρούν εκ προοιμίου τη γυναίκα «ασθενές φύλο» και μπορούν να πάρουν, μεταξύ άλλων, τις εξής μορφές:

Στο σπίτι: παραδοσιακός διαχωρισμός των ρόλων των φύλων, με τον άνδρα να αναλαμβάνει την κερδοφόρα και κοινωνικά αναγνωρισμένη εξωτερική εργασία και τη γυναίκα να περιορίζεται στον εσωτερικό χώρο του σπιτιού και της οικογένειας, με μη αναγνώριση του κοινωνικού ρόλου και της εργασίας της εκεί απλήρωτη και κρατικά ανασφάλιστη εργασία στα οικιακά και στη μητρότητα, διακρίσεις και έλλειψη μέριμνας για ανύπαντρες μητέρες και παιδιά χωρίς αναγνωρισμένο πατέρα.

Στο χώρο εργασίας: χαμηλότεροι μισθοί για τις γυναίκες, υψηλότερα ποσοστά ανεργίας και διακρίσεις στις προσλήψεις, εχθρικό εργασιακό περιβάλλον με εκδηλώσεις μίσους ή άσκηση σεξουαλικών πιέσεων, απολύσεις ή διακρίσεις κατά των εγκύων γυναικών, έλλειψη βρεφονηπιακής φροντίδας για μητέρες, πρακτικές «γυάλινης οροφής», ανομολόγητο αλλά υπαρκτό όριο που εμποδίζει τις γυναίκες καριέρας από την πρόσβαση στα ανώτερα κλιμάκια της εργασιακής ιεραρχίας.

Στην εκπαίδευση: εκδίωξη εγκύων κοριτσιών από το σχολείο, απαγόρευση μόρφωσης στις γυναίκες, εμπόδια στο δρόμο των κοριτσιών προς την εκπαίδευση (κυρίως τα ανώτερα κλιμάκια), εχθρικό περιβάλλον στην τάξη με διακρίσεις ή και βία (λεκτική, σωματική) κατά των κοριτσιών, διάδοση πεποιθήσεων πως ορισμένα επαγγέλματα -κυρίως μαθηματικά ή επιστήμες-  δεν είναι για γυναίκες, επειδή δεν είναι τόσο λογικές, συγκεντρωμένες ή έξυπνες όσο οι άνδρες, χαμηλότερη ποσόστωση γυναικών στα ανώτατα εκπαιδευτικά αξιώματα.

Στις ένοπλες δυνάμεις: μερικός ή ολικός αποκλεισμός των γυναικών από τα ένοπλα σώματα ή ορισμένες ανώτερες βαθμίδες τους.

Στη θρησκεία: στιγματισμός των γυναικών ως «κατώτερων», «αμαρτωλών» και «ακάθαρτων», θεσμική υποταγή τους στο αρσενικό, μερικός ή ολικός αποκλεισμός τους από το ιερατείο και ορισμένους χώρους της εκκλησίας (άβατα, ιερά).

Στην επιστήμη: στρέβλωση ή αποσιώπηση θεμάτων που αφορούν στις γυναίκες, πατριαρχικές εκ προοιμίου προκαταλήψεις που διαμορφώνουν τα ερευνητικά αντικείμενα, μεθόδους και αποτελέσματα, νοοτροπία αποκλεισμού των γυναικών από τις φυσικές επιστήμες ως «ακατάλληλες» για το είδος της ευφυΐας τους.

Στη γλώσσα: χρήση αρνητικά χρωματισμένου λόγου (π.χ. «κάνεις σαν γυναικούλα») ή χρήση του αρσενικού μέρους ως γνώμονα ή συνώνυμου για ένα σύνολο (π.χ., «ο άνθρωπος»), σεξιστικά ανέκδοτα και παροιμίες, σύνδεση του άνδρα με την έλλογη γλώσσα  και το νου, και της γυναίκας με την άναρθρη βιολογική ύπαρξη. Η συνεχής χρήση και εφαρμογή μιας γλώσσας που αγνοεί ή απαξιώνει το θηλυκό φύλο.

Στη δημόσια ζωή: «γυάλινη οροφή» για τις γυναίκες λειτουργούς ή διεκδικητές ανώτερων ή ανώτατων δημοσίων αξιωμάτων, ελλειμματική εκπροσώπηση των γυναικών στα διάφορα σώματα εξουσιών, αποσιώπηση των γυναικείων θεμάτων, δυο μέτρα και δύο σταθμά όσον αφορά σε γυναικείες και αντρικές δράσεις, ή και ως προς τα δικαιώματά τους ως πολιτών.
Στα σεξουαλικά δικαιώματα: θεωρούμενη ως «φυσική» η εκμετάλλευση της γυναικείας σεξουαλικότητας στην πορνογραφία, στην πορνεία και την παράνομη διακίνηση γυναικών, ο στιγματισμός της γυναικείας σεξουαλικότητας ως αποσιωπητέου θέματος ή ως ανέκδοτου, δύο μέτρα και σταθμά όσον αφορά σε παρόμοιες σεξουαλικές συμπεριφορές ανδρών και γυναικών (π.χ. «ψυχρή/ κύριος»).

Στα ανθρώπινα δικαιώματα: μερική ή και ολική άρνηση ανθρώπινης υπόστασης ή αυτονομίας στις γυναίκες, έκθεση των γυναικών σε περισσότερες πιθανότητες και μορφές βίας (π.χ., κλειτοριδεκτομή. «εθνικές εκκαθαρίσεις»), δύο μέτρα και σταθμά όσον αφορά στην αξία ανδρών και γυναικών απέναντι στο νόμο (π.χ., ήπιες τιμωρίες ή απαλλαγές για βιασμούς και πράξεις βίας που βαφτίζονται «εγκλήματα πάθους» ή «τιμής»).

Share

Είναι και ο subcomandante marcos αδελφή ή έχει πηδήξει το μισό Μεξικό;

Όταν πριν κάποια χρόνια οι εχθροί του σε μια πολύ χοντροκομμένη προσπάθεια να πλήξουν (!) την εικόνα του  Κομαντάντε Μάρκος είχαν βγάλει τη φήμη ότι είναι «αδελφή», η απάντηση του ηγέτη των Ζαπατίστας ΔΕΝ ΗΤΑΝ ότι “ο Subcomantante έχει πηδήξει το μισό Μεξικό! Αντίθετα  επέλεξε μια πολύ πιο πολιτική (κάποιοι την χαρακτήρισαν πολιτικάντικη  βέβαια)  δήλωση  η οποία ενίσχυσε σε σημαντικό βαθμό τη δημοφιλία του κινήματος:

«Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία,  μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»

Πηγή: mao.gr

Share

Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας σε βάρος των γυναικών

της Ναταλία Σερέτη και της Λίνα Φιλοπούλου

Δεν πρόκειται για γιορτή καταξίωσης ούτε του γυναικείου ούτε του ανδρικού φύλου. Είναι μια θλιβερή ημέρα μνήμης και τιμής στις γυναίκες θύματα κάθε μορφής βίας, σε μίκρο- και μάκρο-κοινωνικό επίπεδο σε όλον τον κόσμο. Γιατί σε όλα τα επίπεδα και σε όλον τον κόσμο η βία κατά των γυναικών καλά κρατεί. Ήδη από πέρυσι ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν στο μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα αναφέρθηκε σε «πανδημία βίας»…

Τα στατιστικά δεδομένα είναι αποστομωτικά και άκρως ντροπιαστικά. Η επικαιρότητα το ίδιο. Στο μικροκοινωνικό επίπεδο έχουμε αύξηση στα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, αύξηση του αριθμού νεαρών γυναικών που διακινούνται προς εκμετάλλευση στη βιομηχανία του σεξ ή που καταφεύγουν στην πορνεία, ραγδαία αύξηση του αριθμού των άνεργων γυναικών, αύξηση των αυτοκτονιών ανάμεσα στις γυναίκες. Βία, βία, κι άλλη βία… Στο μάκρο-επίπεδο, ιμπεριαλιστικοί και εμφύλιοι πόλεμοι μαίνονται σε διάφορα σημεία του πλανήτη και ο οικονομικός πόλεμος στον δυτικό «προηγμένο» κόσμο πλήττει μαζικά τα κορίτσια και τις γυναίκες.

Μάταιες διακηρύξεις και ρητορίες με αφορμή την Παγκόσμια αυτή Ημέρα παρακολουθούμε χρόνια τώρα. Κακόβουλη κριτική ότι ο φεμινισμός είναι παρωχημένος και ξεπερασμένος… Η αληθινή ζωή, ωστόσο, καταδεικνύει περίτρανα την επείγουσα ανάγκη για εμπράγματη δράση για την εξάλειψη της βίας σε βάρος των γυναικών! Στις 25 Νοεμβρίου και κάθε μέρα οι γυναίκες πρέπει να συσπειρωθούμε και να χειραφετηθούμε εκ νέου, αντιστεκόμενες στη λαίλαπα του εκφασισμού και του νεοσυντηρητισμού.

Η βία: αιτία και αιτιατό για την επικράτηση της ανισότητας και για την καθιέρωση της υπεροχής του ανδρικού φύλου

Η βία κατά των γυναικών είναι ένα εμπόδιο στην επίτευξη των στόχων της ισότητας, της ανάπτυξης και της ειρήνης. Αφαιρεί από τις γυναίκες την απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών τους. Σε όλες τις κοινωνίες, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, οι γυναίκες και τα κορίτσια γίνονται υποκείμενα φυσικής, σεξουαλικής και ψυχολογικής κακοποίησης κι αυτό αφορά κάθε εισόδημα, τάξη, κουλτούρα.

Η χαμηλή κοινωνική και οικονομική θέση των γυναικών μπορεί να είναι τόσο αιτία όσο και αποτέλεσμα της βίας.

Δεν σταματάμε να τονίζουμε ότι το ιδιωτικό είναι πολιτικό!

Σήμερα στην Ελλάδα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά στη σύγχρονη ιστορία, η βία εντείνεται και έχει έντονα έμφυλη διάσταση. Πρόκειται σαφώς για τη βία που ασκείται από το κοινωνικό σύστημα της πατριαρχίας (διαχρονικό και βαθιά θεμελιωμένο ιστορικά), το οποίο καλλιεργεί την αντιπαράθεση, τον ακραίο ανταγωνισμό, τον νόμο της ζούγκλας, χωρίς ανθρωποκεντρική διάσταση, χωρίς σεβασμό στη διαφορετικότητα, χωρίς καν σεβασμό στον άνθρωπο.

Οι όποιες κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού τίθενται σε κρίση. Μέχρι σήμερα λίγο-πολύ μπορούσε να διακρίνει κανείς μικρά βήματα προόδου εδώ ή αλλού. Η σημερινή συγκυρία μάς πάει άρδην πολύ πίσω. Ο εκφασισμός που παρατηρείται στην καθημερινή ζωή των πολιτών μέσα στο πλαίσιο της εκτεταμένης οικονομικής κρίσης, η οποία εν τέλει αφορά μια εκ βάθρων κρίση αξιών, η εφαρμογή από την τρικομματική κυβέρνηση πολιτικών που οξύνουν ιδιαίτερα τη δυσμενή κατάσταση των γυναικών έχουν σαν αποτέλεσμα τον εκφοβισμό του φύλου μας. Επιχειρείται από το σύνολο των δεξιών μετώπων να λάβουμε το μήνυμα: «Γυναίκες καθίστε στ’ αβγά σας». Αλλιώς «θα πάτε φαντάροι». Εξάλλου, «θα συνεχίσουμε να σας απολύουμε κατά προτεραιότητα». «Πρώτα οι γυναίκες», αλλά στις απολύσεις…! «Πρώτα οι γυναίκες», αλλά στις λεγόμενες ευέλικτες μορφές εργασίας (1 φορά την εβδομάδα)…!

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκούνται βίαια στην ελληνική πραγματικότητα τα τελευταία τρία χρόνια εντείνουν τη βία που δέχονται οι γυναίκες, καθώς βάλλεται δραματικά η οικονομική τους αυτονομία, η έλλειψη της οποίας καθιστά τις γυναίκες ευάλωτες στη βία. Ο κίνδυνος να πέσουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο της δουλειάς είναι μεγάλος υπό την απειλή της απόλυσης. Ο κίνδυνος να καταφύγουν στην πορνεία ελλείψει εργασίας και εισοδήματος μεγάλος. Ο κίνδυνος να μείνουν άστεγες επίσης.

Είναι καιρός να καταλάβουμε όλες και όλοι κάποια πράγματα. Η εποχή της αθωότητας πέρασε ανεπιστρεπτί. Δεν δικαιολογείται καμία αφέλεια. Γυναίκες και άνδρες δεν είμαστε ίδιοι, αλλά είμαστε ίσοι. Ισότιμα και αλληλέγγυα πρέπει να αναλάβουμε δράση για να αντιμετωπίσουμε την πολιορκία που δεχόμαστε ως πολίτες για την ευημερία τη δική μας και των παιδιών μας. Άνδρες και γυναίκες από κάθε δημοκρατικό κοινωνικό χώρο, ήρθε η ώρα να πιαστούμε απ’ το χέρι και να αντιπαρέλθουμε στις υστερίες της ακραίας φαλλοκρατικής και φασιστικής ρητορείας που εκτοξεύεται από επίσημα χείλη του πολιτικού συστήματος και της δήθεν εξωθεσμικής παρουσίας της άκρας Δεξιάς. Η τελευταία επιχειρεί προπαγανδιστικά τη συμφιλίωση του κόσμου με τη συντηρητική ιδεοπολιτική αντίληψη της κοινωνίας. Γιατί, ακούγοντας τα χειρότερα, ανεχόμαστε τα όσα μπορούμε να αντέξουμε.

Εξάλλου, η ιστορική συγκυρία είναι μοναδική, τώρα που αποδομείται πλήρως το καπιταλιστικό σύστημα εξουσίας και ανατρέπονται κοινωνικοί ρόλοι και σχέσεις εκμετάλλευσης. Είναι η στιγμή που μας δίνεται η δυνατότητα να ανατρέψουμε τις παραδοσιακές σχέσεις και τα έμφυλα στερεότυπα.

Ήρθε η ώρα γυναίκες και άνδρες μαζί να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στη βία και ένα μεγάλο ΝΑΙ στην κοινωνική μας απελευθέρωση! Όποια ταυτότητα φύλου μάς εκφράζει πρέπει να είναι ελεύθερη να εκφραστεί χωρίς κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες. Οι γυναίκες έχουμε μια διαφορετική αντίληψη, πολύτιμη πλέον, η οποία οραματίζεται μια κοινωνία με αξίες όπως αποδοχή της αληθινής φύσης του κάθε ανθρώπου όπως κι αν αυτοπροσδιορίζεται, σεβασμός στη διαφορετικότητα και στα δικαιώματα των άλλων ανθρώπων, αξιοπρέπεια, χειραφέτηση για έναν κόσμο δίκαιο και ειρηνικό, ενάντια σε νεοφιλελεύθερες και νεοφασιστικές αντιλήψεις.

Πηγη: Αυγή

Share

Ε! ΟΧΙ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΗ!!!!!!!!!

Κλαμένη και παραπονεμένη η άλλη μισή Αθήνα, ψάχνει το μεγάλο πέος για να βρει τη χαρά της. Αλλά αυτό όλο της ξεφεύγει, την αφήνει απήδηχτη γιατί έχει σοβαρές υποθέσεις, να καταψηφίσει τα αντιλαϊκά μέτρα και συνωστίζεται στον γνωστό Οίκο Ανοχής κάθε πικραμένου διασώστη του ελληνικού λαού. Αλλά υπάρχουν και άλλες λύσεις. Να θέλεις να σε βιάσει ο Κουμανταρέας και αυτός να στο αρνείται γιατί δεν πήρε το βιάγκρα του. Έτσι που κλείνουν τα φαρμακεία, βασικά φάρμακα είναι σε έλλειψη, ως γνωστόν. Με τέτοιες ελλείψεις και τέτοιες υποχρεώσεις, θα μείνει η μισή Αθήνα απήδηχτη και οι μισές βιασμένες αβίαστες. Και θα λένε κιόλας κάποια απομεινάρια του φεμινισμού για τη βία κατά των γυναικών, που είναι κακούργημα, αλλά δεν πειράζει, γιατί όταν τις πηδάνε ή τις βιάζουν σωπαίνουν. Και θα έρθουν και οι αναρχικοί και θα ρίχνουν μολότοφ στους μπάτσους που φυλάνε τον Οίκο Ανοχής, και θα τους λένε «μουνιά», δηλαδή ό,τι χειρότερο. Και θα εξεγείρονται οι μπάτσοι και θα την βγάζουν έξω για να δείξουν ότι δεν είναι «μουνιά» και την έχουν μεγάλη. Και τέλος θα έρθουν κι οι φασίστες και θα βγάλουν τα πέη τους για να τα συγκρίνουν με τους ΣΥΡΙΖαίους να δούνε ποιών είναι το μεγαλύτερο, ενώ οι αναρχικοί θα κρατάνε τη μεζούρα και οι μπάτσοι τα «μουνιά» θα κάθονται στην άκρη και θα παρακολουθούν. Χάος. Στο μεταξύ οι αδερφές την βρίσκουν μεταξύ τους, και σερβίρουν κα θεωρίες για το σεξουαλικό προσανατολισμό, ενώ το τμήμα δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ βγάζει ανακοίνωση για να πει ότι οι αδερφές δεν πειράζει να είναι αδερφές αν τη βρίσκουν έτσι, και θα χαλάσουν το σενάριο και δεν θα μπορέσουν οι φασίστες και ο Τατσόπουλος να μετρήσουν να δούμε τέλος πάντων ποιος την έχει μακρύτερη. Γιατί είναι σοβαρό το ερώτημα, πρέπει ο λαός να ξέρει, δεν μπορεί να ψηφίζει ο,τιδήποτε. Διαφάνεια πάνω απ’ όλα.

Share

Η διάπλασις των ελλήνων κατά Κουμανταρέα

της Συντακτικής Ομάδας

Νέο κρούσμα απενοχοποίησης του βιασμού, από πνευματικούς ανθρώπους, που αποδίδουν το γυναικείο σώμα βορά στις σεξουαλικές ορέξεις των ανδρών, και αρνούνται την αυτονομία του. Ο κύριος Κουμανταρέας, την ίδια ώρα που στηλιτεύει το φασισμό και την επίθεση που ο ίδιος δέχθηκε από όντα με ξυρισμένα κεφάλια, χωρίς αναπνοή συνεχίζει «…κάποιες φορές το κράτος βιάζει τον ανυπεράσπιστο πολίτη παρά τη θέλησή του. Ενώ άμα βιάσεις μια γυναίκα μπορεί και να το θέλει…», αναπαράγοντας έτσι μια άλλη, διαχρονική μάλιστα και πανάρχαια επιθετικότητα εναντίον των γυναικών, στην εκπομπή της ΝΕΤ για την πολιτική και ρατσιστική βία. Παρά την αντίδραση της δημοσιογράφου Έλλης Στάη, ο ίδιος αρνήθηκε έστω και να ζητήσει συγνώμη για τη δήλωσή του.

Δηλαδή ο βιασμός «μπορεί» κάποιες φορές να είναι παρά τη θέληση, είτε του πολίτη είτε της γυναίκας, αλλά μπορεί και να μην είναι. Τι οξύμωρο σχήμα! Και εις ανώτερα λοιπόν, αυτά λένε και οι φασίστες που θεωρούν ότι «μπορεί» ο κάθε ένας που του ανοίγουν το κεφάλι και να το θέλει, όπως «μπορεί» επίσης και η γυναίκα. Τέτοια στηλίτευση του φασισμού!!!!!!!!!

Έτσι, μαζί με τον κ. Τσόκλη που πριν κάτι χρόνια είχε κάνει δηλώσεις, επίσης σε συζήτηση στην κρατική τηλεόραση, που απενοχοποιούσαν τον βιασμό, ωθούσαν σ’ αυτόν και καλούσε να καταδικάζεται όχι ο βιαστής, αλλά η κοπέλα που «ντύνεται προκλητικά», μπαίνει στο πάνθεον των «πνευματικών ανθρώπων» που διαπλάθουν τις συνειδήσεις των Ελλήνων με τις πιο επιθετικές επιταγές της πατριαρχίας.

ΑΙΣΧΟΣ!

 

ολόκληρο το βιντεάκι στο σάιτ της εκπομπής

η ομιλία του ξεκινάει στο 33΄ ενώ η επίμαχη ατάκα ακούγεται περίπου στο 37.΄

 

Share

Ηλεκτρονικό σύστημα εντοπισμού των γυναικών στη Σαουδική Αραβία

Υπό ακόμη πιο αυστηρό έλεγχο τίθενται οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία. Οι αρχές εγκατέστησαν ένα νέο ηλεκτρονικό σύστημα που θα προειδοποιεί την οικογένεια μιας γυναίκας τη στιγμή που αυτή ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα. Το νέο μέτρο ηλεκτρονικού ελέγχου έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων.

Το σύστημα αυτό ειδοποιεί μέσω γραπτού μηνύματος στο κινητό τον «κηδεμόνα» των γυναικών – πατέρα, σύζυγο, αδελφό ή δάσκαλο – και τον ενημερώνει ότι η γυναίκα η οποία είναι υπό τη νόμιμη κηδεμονία του, διέσχισε τα σύνορα της χώρας, ακόμα κι αν ταξιδεύει μαζί του.

Την πληροφορία αυτή ανακοίνωσε στο Twitter η ακτιβίστρια Μανάλ αλ Σέριφ, που αγωνίζεται για το δικαίωμα των γυναικών στην οδήγηση, η οποία ενημερώθηκε σχετικά από ένα ζευγάρι.

Ο σύζυγος, ο οποίος ωστόσο ταξίδευε μαζί με τη γυναίκα του, έλαβε ένα μήνυμα στο κινητό του από την υπηρεσία μετανάστευσης που τον ενημέρωνε ότι η σύζυγός του «αναχώρησε από το διεθνές αεροδρόμιο του Ριάντ».

«Οι αρχές κατέφυγαν στην τεχνολογία για να ελέγχουν τις γυναίκες», τονίζει η συγγραφέας και αρθρογράφος Μπαντρίγια αλ Μπισρ, η οποία καταγγέλλει «τις συνθήκες σκλαβιάς στις οποίες παραμένει η γυναίκα στη Σαουδική Αραβία».

Οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα να βγουν από τη χώρα χωρίς την άδεια του «κηδεμόνα» τους, που για μια χήρα ή διαζευγμένη μπορεί να είναι ο ίδιος ο γιος της. Για να τούς επιτραπεί η έξοδος από τη χώρα θα πρέπει να επιδείξουν στο αεροδρόμιο ή τα σύνορα ένα «κίτρινο έγγραφο» στο οποίο ο κηδεμόνας, ο οποίος το υπογράφει, θα δίνει την άδειά του.

Πηγή: tvxs

Share

Συρρίκνωση δικαιωμάτων για τις γυναίκες

Της Αφροδίτης Σταμπουλή

Η διάσταση του φύλου είναι κάτι που η κυβέρνηση υποβαθμίζει συστηματικά στο σύνολο του δημόσιου βίου, όπως φαίνεται από τη σύνθεσή της, όπως φάνηκε από τις προγραμματικές της δηλώσεις, όπως φαίνεται και από τον προϋπολογισμό της για το 2013.

Ο προϋπολογισμός βαθαίνει την ύφεση και εκτοξεύει την ανεργία στα ύψη, ανεργία που ήδη βρίσκεται στο 27% για τις γυναίκες (με 25% μέσο όρο) και 62% για τις νέες γυναίκες μέχρι 24 ετών (με 58% μέσο όρο). Η λύση που πρότεινε ο εποπτεύων τη Γενική Γραμματεία Ισότητας υφυπουργός Εσωτερικών συνοψίζεται σε προγράμματα για την καταπολέμηση της γυναικείας ανεργίας μέσω της ανάπτυξης της γυναικείας επιχειρηματικότητας. Τι προοπτικές έχουν όμως οι νέες επιχειρήσεις σε μια χώρα όπου καταστήματα κλείνουν καθημερινά, ενώ όλο και περισσότεροι κάτοικοι διαθέτουν όλο και λιγότερα χρήματα για να αγοράσουν οτιδήποτε, δεν φαίνεται να απασχολεί τον κ. υφυπουργό.

Ο προϋπολογισμός επίσης περικόπτει κεντρικά τις κοινωνικές δαπάνες και στραγγαλίζει τους ΟΤΑ με την παράνομη παρακράτηση θεσμοθετημένων πόρων τους, με τους οποίους ικανοποιούσαν σε τοπικό επίπεδο ορισμένες κοινωνικές ανάγκες, εξαναγκάζοντας τις γυναίκες να επιστρέψουν στους παραδοσιακούς τους ρόλους. Η φύλαξη των παιδιών και η φροντίδα των ηλικιωμένων και των αρρώστων παύουν να είναι ευθύνη της πολιτείας και έργο επαγγελματιών και ξαναγίνονται αυτονόητο «γυναικείο καθήκον» σύμφωνα με την κλασική πατριαρχική αντίληψη. Η μετατροπή της «βοήθειας στο σπίτι» σε «κατ’ οίκον φροντίδα συνταξιούχου» δεν σημαίνει μόνο τον αποκλεισμό των μη συνταξιούχων. Με προϋποθέσεις συμμετοχής α) την αναπηρία σε ποσοστό τουλάχιστον 67% ή ηλικία άνω των 78ετών και β) το να διαβιούν μόνοι ή με μέλος της οικογένειας που πληροί τις ίδιες προϋποθέσεις, σημαίνει ότι (αφού είναι συνηθισμένο το φαινόμενο στην κοινωνία μας η σύζυγος να είναι λίγα ή περισσότερα χρόνια νεότερη από τον σύζυγο) μια 75χρονη αυτοεξυπηρετούμενη αφήνεται να φροντίζει μόνη της έναν 77χρονο σύζυγο με αναπηρία μικρότερη του 67% μέχρι να κλείσει η ίδια τα 78. Οι υπάρχουσες δομές υποστήριξης των γυναικών θυμάτων βίας αφήνονται να κλείσουν υποχρηματοδοτούμενες. Όσο για τα χρηματοδοτούμενα από το ΕΣΠΑ προγράμματα, οι ήδη ελλειμματικοί ΟΤΑ δεν τολμούν να τα αναλάβουν έχοντας επίγνωση ότι δεν θα μπορέσουν να τα συνεχίσουν, όπως θα οφείλουν να κάνουν μετά το τέλος της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης.

Η εισαγωγή νομοσχεδίου με τίτλο «Εφαρμογή της αρχή της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών κατά την άσκηση αυτοτελούς δραστηριότητας» (πρόκειται για εναρμόνιση με ευρωπαϊκή Οδηγία) φέρνει το καλό νέο ότι «στις αυτοαπασχολούμενες γυναίκες μπορεί να χορηγείται επίδομα μητρότητας ώστε να διακόπτουν τη δραστηριότητά τους για 14 εβδομάδες» – αν και η ευρωπαϊκή Οδηγία λέει πρέπει να χορηγείται. Το κακό νέο είναι ότι το ύψος του επιδόματος θα εξαρτηθεί από το τι μπορούν να πληρώσουν τα ξεπουπουλιασμένα από το PSI ταμεία, που χάνουν συνέχεια ασφαλισμένους και εισφορές. Όταν ο υφυπουργός Υγείας όλο καμάρι αναφέρει δεδομένα, που κατά την κρίση του επιβεβαιώνουν την «εξυγίανση» του ΕΟΠΥΥ, μεταξύ των οποίων η εξοικονόμηση 150 εκατ. ευρώ από φάρμακα, που τώρα αγοράζονται ιδιωτικά διότι αυτοί και αυτές που τα χρειάζονται δεν έχουν πια ασφάλιση, δεν μας λέει αν περιλαμβάνονται στο ποσό φάρμακα που αφορούν την αναπαραγωγική υγεία των γυναικών όπως το αντισυλληπτικό χάπι ή πολλά σκευάσματα τοπικής χρήσης, που είτε δεν ήταν από καιρό είτε παύουν καθημερινά να είναι συνταγογραφούμενα. Δεν μας λέει για το επίδομα τοκετού, που παρακρατείται πλέον από τα κρατικά νοσοκομεία ως νοσήλειο, όταν υπάρχει, και απαιτείται από τη λεχώνα (όχι ευτυχώς με όμηρο το νεογνό, πλέον) όταν δεν υπάρχει. Μάλλον ο προϋπολογισμός του υπουργείου δεν επιτρέπει επάνοδο στο προηγούμενο καθεστώς.

Η περικοπή του προϋπολογισμού της ΓΓΙΦ «μόνο» κατά 500.000 ευρώ, δηλαδή «μόνο» κατά 17,5%, πιθανόν να σημαίνει «μόνο» την απώλεια ορισμένων θέσεων συμβασιούχων. Όμως η ακύρωση προγράμματος παραγωγής καλλιτεχνικών έργων με θέμα την ισότητα με την αιτιολογία ότι έχει «περιορισμένο κοινωνικό όφελος» δείχνει μια μάλλον περίεργη αντίληψη του κοινωνικού οφέλους.

Σφαγιάζονται, λοιπόν, και όσο εξαρτάται από τον προϋπολογισμό, τα γυναικεία δικαιώματα, μαζί με τα διακαιώματα όλων των κατοίκων της χώρας, γυναικών και ανδρών, μεταναστών/τριών και Ελλήνων/ίδων, για να μειωθεί το έλλειμμα και να εξασφαλιστεί η δόση, η δόση που η κυβέρνηση κόπτονταν ότι αν δεν ερχόταν την περασμένη Δευτέρα, θα απειλούνταν η επιβίωσή μας. Νά όμως που η δόση δεν ήρθε ούτε αυτή τη Δευτέρα, μάλλον δεν θα έρθει ούτε την επόμενη Δευτέρα και ίσως κάτι να γίνει και να έρθει κάποια δόση πριν τη Δευτέρα Παρουσία, αλλά και τότε θα πρέπει να την ξοφλάμε με το μήνα και με ρήτρα… ξεπουληματικότητας. Στο μεταξύ, όλο και περισσότερες γυναίκες συνειδητοποιούν αυτό που λέει ο Μπρεχτ: «Είτε φταις είτε όχι, αν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις». Και, με τη σιγουριά ότι δεν φταίνε, παλεύουν αποφασισμένες να ζήσουν.

Πηγή: Αυγή

Share

Συγνώμη της Αυστραλιανής πολιτείας σε παιδιά ανύπαντρων μητέρων, παράνομα υιοθετημένων

της Χριστίνας Κούρκουλα

Πριν από λίγες ημέρες, ο  πρωθυπουργός της Βικτώριας στην Αυστραλία, Τεντ Μπέιλιου, ζήτησε συγγνώμη από 250.000 βρέφη που υιοθετήθηκαν, παρά τη θέληση των βιολογικών τους γονέων, μεταξύ 1950-1970, επειδή οι μητέρες τους ήταν ανύπαντρες, σύμφωνα με τα αποτελέσματα επίσημης κυβερνητικής έρευνας.

Όπως έγραψε στη συνέχεια ο «Νέος Κόσμος», αρκετές από τις μητέρες αυτές που έχασαν τα παιδιά τους ήταν ελληνικής καταγωγής. Μερικές βρήκαν το θάρρος και μίλησαν σήμερα για εκείνες τις τραυματικές εμπειρίες.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Ντάνιελ Άντριους, σημείωσε ότι «μια ολόκληρη γενιά ατόμων έχουν στερηθεί τους βιολογικούς τους γονείς. Οι μητέρες τους ήταν δεμένες σε κρεβάτια και τα πρόσωπά τους ήταν κρυμμένα από τις νοσοκόμες με μαξιλάρια για να μη δουν τα παιδιά τους».

Τα τελευταία χρόνια γίνεται σε διάφορες χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, αναψηλάφιση των συνθηκών κάτω από τις οποίες έγιναν υιοθεσίες παιδιών μεταξύ 1950-1970 με προορισμό τις ΗΠΑ, την Αυστραλία και κάποιες ευρωπαϊκές χώρες του Βορρά (π.χ. Ολλανδία).

Το 2010 προβλήθηκε και μια αγγλική ταινία με τον τίτλο «Πορτοκάλια στον ήλιο» (Oranges and Sunshine) που αναφέρεται στην πραγματική ιστορία μιας επίμονης βρετανίδας κοινωνικής λειτουργού η οποία μετά από έρευνες διαπίστωσε ότι χιλιάδες παιδιά ανύπαντρων μητέρων προωθήθηκαν στην Αυστραλία – συχνά με τη συνδρομή παρα-θρησκευτικών οργανώσεων – και χρησιμοποιήθηκαν σε καταναγκαστικά έργα, χωρίς να το γνωρίζουν οι γονείς τους, γεγονός το οποίο οδήγησε σε μια σειρά από δικαστικές διεκδικήσεις κατά της Αυστραλιανής πολιτείας.

Παρακάτω παραθέτουμε μερικές συγκλονιστικές μαρτυρίες:

«Αν γράψεις, θα τα πεις όπως τα λέω. Μας άρπαξαν στα νοσοκομεία της Μελβούρνης τα παιδιά μέσα από την κοιλιά. Αν είχαν στόμα οι τοίχοι να μιλήσουν θα έφριττε η οικουμένη»

«Ζήτησα να μιλήσω για να μάθει ο κόσμος ακριβώς πώς έχουν τα πράγματα. Όλα μέχρι τώρα ήταν κουκουλωμένα. Κι ας βούιζε ο τόπος από τα κλάματα και τις φωνές των γυναικών που δεν είδαν ούτε μια φορά τα παιδιά τους. Ούτε την ώρα που τα γέννησαν. Μόνο τη μέρα που πήγα εγώ στο νοσοκομείο με τους πόνους της γέννας, ήταν άλλες τρεις ετοιμόγεννες Ελληνίδες. Ίσως και μικρότερές μου, τρομοκρατημένες, ολομόναχες, όπως κι εγώ. Αυτό μπορείς να το πεις.

Στην Αυστραλία ήλθα το ’64 με το “Πατρίς”. Μ’ έφερε ο αδελφός μου ο οποίος ήταν ήδη παντρεμένος με μια συγχωριανή μας, λίγο πιο μεγάλη από μένα. Εγώ ήμουν τότε 18 χρόνων.

Την ίδια ηλικία είχε κι εκείνος που συνταξιδεύαμε. Αγαπηθήκαμε και χωρίς να το καταλάβουμε η σχέση μας προχώρησε έως εκεί που δεν έπρεπε. Όταν φτάσαμε στο λιμάνι, ο καθένας τράβηξε το δρόμο του. Εκείνος με το τρένο στην Μπονεγκίλα κι εγώ στο σπίτι του αδελφού μου. Με πέταξε στο δρόμο, μόλις του είπα ότι είμαι έγκυος. “Δεν ήλθες εδώ για να με ρεζιλέψεις. Να, πάρε αυτά και δεν θέλω να σε ξέρω”. Μου πέταξε ένα μάτσο λεφτά, θα πρέπει να ήταν ένα ολόκληρο βδομαδιάτικο και μου έδειξε την πόρτα. “Έλα φύγε, πριν γυρίσει σπίτι η Λίτσα απ’ τη δουλειά”».

«Τη Ρούλα μου τη γέννησα τον Οκτώβρη του 1965 στο Queen Victoria. Για την ακρίβεια, 20 του μήνα. Ήταν μια εποχή που το νοσοκομείο ήταν στις δόξες του. Οι θάλαμοι ήταν γεμάτοι κρεβάτια με λεχώνες και ετοιμόγεννες. Ελληνίδες παντού. Έβριθε ο τόπος. Τότε έζησα μια από τις πιο συνταρακτικές εμπειρίες της ζωής μου. Είχα γάλα μπόλικο, περίσσιο και μού έφεραν να θηλάσω μωρά που προορίζονταν για υιοθεσία. Για υποχρεωτική υιοθεσία, όπως γινόταν τον καιρό αυτό, με παιδιά νόθα που οι μάνες τους δεν είχαν δικαίωμα να τα κρατήσουν».

«Ξέρεις τα προσωπάκια των παιδιών, τα αθώα ματάκια τους, όπως με κοίταζαν, την ώρα που τα θήλαζα, δεν μ’ εγκαταλείπουν, κι ας πέρασε σχεδόν μισός αιώνας. Στην αρχή δεν ήξερα γιατί μου έφερναν να θηλάσω μωρά άλλων. Μετά η Μαρία, μια κοπέλα 17 χρόνων, λεχώνα κι αυτή, θα μου πει “όλα αυτά τα καροτσάκια που βλέπεις είναι νόθα”. Στην πραγματικότητα χρησιμοποίησε τη λέξη “μούλικα” και θυμάμαι την αποπήρα. Το χειρότερο, το λέω και ανατριχιάζω, είχαν ταμπελίτσες στα καροτσάκια με ονόματα ράτσες σκυλιών, όπως Labrador, poodle, collie, maltese, Australian shepherd. Οι νοσοκόμες αυστηρές, δεν μας έδιναν το δικαίωμα να κάνουμε ερωτήσεις. Η δουλειά τους, μου έδιναν την εντύπωση, ήταν να βρουν λεχώνες με περίσσιο γάλα για να θηλάσουν τα μωράκια αυτά που τα ‘παιρναν από τη μάνα τους αμέσως μόλις τα γεννούσε. Ούτε καν είχε την ευκαιρία να δει το προσωπάκι τους».

Οι μητέρες που υποχρεώνονταν να δώσουν τα παιδιά τους για υιοθεσία, ήταν σε χωριστούς θαλάμους. Όχι για να παρηγορεί η μια την άλλη, αλλά για να μην έχουν επαφή με τις άλλες μητέρες, τις έγγαμες ή τις ελάχιστες που τις στήριζε η οικογένειά τους, αδιαφορώντας για τα σχόλια της κοινωνίας.

Μια άλλη Ελληνίδα, η κ. Ζωή, 24 ετών, μετά από μια απρόοπτη αιμορραγία, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Queen Victoria, όπου με τη βοήθεια του καθηγητή, Carl Wood, έφερε στον κόσμο δίδυμα. Ωστόσο, μετά από μια ώρα, τους είπαν ότι πέθανε το ένα. Προς το βράδυ, όταν έφτασαν οι συγγενείς για την καθιερωμένη επίσκεψη, η νοσοκόμα τους ανήγγειλε ότι πέθανε και το δεύτερο.

«Με τακτοποίησαν -χωρίς να το ζητήσω, σε ιδιωτικό δωμάτιο. Ζήτησα να δω τον γιατρό μου και μου το αρνήθηκαν. Η διερμηνέας προσπάθησε να μας πει να μη στεναχωριόμαστε και αφού είχαμε ήδη άλλα δυο παιδιά, δεν πειράζει που χάσαμε τα δίδυμα και άλλα πολλά. Επιπλέον, μας διαβεβαίωσε, ότι το νοσοκομείο θα αναλάμβανε τα έξοδα και τα διαδικαστικά της κηδείας, χωρίς καμιά επιβάρυνση από μέρους μας. Ήμαστε μόνο 4 χρόνια στην Αυστραλία και τα αγγλικά μας λιγοστά. Έτσι επιστρέψαμε στο σπίτι χωρίς τα μωρά», θυμάται η κ. Ζωή.

Φυσικά, δεν έλαβαν πιστοποιητικό θανάτου, ούτε γνωρίζουν σε ποια Γειτονιά των Αγγέλων τα έθαψαν. Πολύ αργότερα και με δική τους πρωτοβουλία, αποτάθηκαν στο Ληξιαρχείο (Registry Office) και έλαβαν το πιστοποιητικό γέννησης.

«Έχουν περάσει είκοσι τέσσερα χρόνια και στην ψυχή μου υπάρχει ένα κενό. Πολλά τα ερωτηματικά και το τοπίο θαμπό. Αν ζουν, πού άραγε να βρίσκονται; Είναι εκτός Αυστραλίας; Περνούν καλά με τους θετούς τους γονείς; Τα βάφτισαν; Έχουν οικογένειες;».

 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Share

Απόκρυφες πτυχές της μελανής ψήφου

των Εφη Αβδελα και Αγγέλικα Ψαρρα

Στις δύο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις η Χρυσή Αυγή πήρε 7% των ψήφων και εγκαταστάθηκε για τα καλά στην Ελληνική Βουλή. Την ψήφισαν περίπου πεντακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι άνδρες μέσου μορφωτικού επιπέδου, στα αστικά και ημιαστικά κέντρα. Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι πολλά, ένα, ωστόσο, αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία: Από πού τροφοδοτείται η συγκεκριμένη οργάνωση; Γιατί την επιλέγουν οι ψηφοφόροι της;

Είναι, πιστεύουμε, προφανές ότι το αναντίρρητο γεγονός πως η Χρυσή Αυγή είναι μια νεοναζιστική οργάνωση δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι οι ψηφοφόροι της ασπάζονται –και ακολουθούν– τις αμιγώς νεοναζιστικές θέσεις και πρακτικές της. Η πρόχειρη ταύτιση εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων με τον φασισμό ή τον ναζισμό είναι ερμηνευτικά ανεπαρκής και ενδέχεται να αποδειχθεί και πολιτικά ατελέσφορη. Και είναι βέβαιο ότι οι ιστορικές αναλογίες με τις αιτίες που οδήγησαν στη γιγάντωση του φασισμού και του ναζισμού την εποχή του Μεσοπολέμου δεν είναι σε θέση να δώσουν απαντήσεις σε σύγχρονα ερωτήματα. Με άλλα λόγια, η ταύτιση των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής με τον ναζισμό δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα στην πολυπλοκότητά της και, κυρίως, δεν λειτουργεί αποτρεπτικά. Απόδειξη ότι η οργάνωση διατήρησε το ποσοστό της, παρά το ότι στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων αποκαλύφθηκε –και, με αδικαιολόγητη είναι αλήθεια καθυστέρηση, καταγγέλθηκε από πολλές πλευρές– ο νεοναζιστικός χαρακτήρας της.

Ο ναζισμός ή, έστω, οι σύγχρονες εκδοχές του δεν αποτελούν το κλειδί που θα μας επιτρέψει να αντιληφθούμε γιατί ένα 7% του εκλογικού σώματος στήριξε τη Χρυσή Αυγή — τη φορά, μάλιστα, αυτή μετά λόγου γνώσεως. Κατά τη γνώμη μας, οι βασικές αιτίες που οδήγησαν στην εντυπωσιακή εκλογική ενίσχυση της εγκληματικής συμμορίας πρέπει να αναζητηθούν στην ανθεκτικότητα –και τη συγκυριακή αναζωπύρωση στις συνθήκες της κρίσης– κάποιων «βαθιών δομών» της ελληνικής κοινωνίας, οι οποίες είχαν αφοπλιστεί πολιτικά, επομένως είχαν ως ένα σημείο περιθωριοποιηθεί στο κλίμα των πρώτων μεταπολιτευτικών δεκαετιών. Αναφερόμαστε στον αντισημιτισμό, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού –που φλερτάρει με τον αντικοινοβουλευτισμό– και τον σεξισμό. Οι «δομές» αυτές, οι οποίες αφορούν κατά κύριο λόγο τρόπους πρόσληψης και διαχείρισης της ετερότητας, συγκροτούν ένα συμπαγές σε μεγάλο βαθμό πλέγμα∙ αν τις διαχωρίζουμε, είναι γιατί έτσι μπορούμε ευχερέστερα να αντιληφθούμε τις κατά καιρούς εξάρσεις κάποιων από αυτές, αλλά και να παρακολουθήσουμε τη διάχυση που παρουσιάζουν οι λόγοι που επιτρέπουν τη νομιμοποίησή τους, εντοπίζοντας τους εκάστοτε πομπούς και τα αυξομειούμενα ακροατήριά τους.

Αρχέτυπη μορφή του ρατσισμού, ο αντισημιτισμός συνιστά σταθερό όσο και «αόρατο» χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας. Κι αν στις ημέρες μας άλλες εκδοχές ρατσισμού διεκδικούν μεγαλύτερη ορατότητα, το έδαφος παραμένει ιδιαίτερα πρόσφορο σε αρχαϊκές συνωμοσιολογικές θεωρίες με αντισημιτικό πρόσημο, ενώ απροκάλυπτοι αντισημίτες έχουν πλέον αποκτήσει κεντρική πολιτική νομιμοποίηση. Δεν θα σταθούμε στην πασίδηλη όξυνση της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του εθνικισμού: τα προβλήματα της κρίσης έχουν εντείνει την από καιρό διαπιστωμένη έλλειψη ανοχής της ελληνικής κοινωνίας στην ετερότητα. Δεν είναι βέβαια αμελητέο το γεγονός ότι σήμερα αυτή η έλλειψη ανοχής μετασχηματίζεται σε ευθεία και απροκάλυπτη εχθρότητα. Η πρωτοφανής και συστηματική εκστρατεία άσκησης σωματικής βίας σε βάρος των μεταναστών, στην οποία επιδίδεται η Χρυσή Αυγή, βρίσκει σήμερα πολλούς υποστηρικτές. Ούτως ή άλλως, η φαντασιακή μετάθεση των προβλημάτων μέσα από την ανακάλυψη εσωτερικών ή/και εξωτερικών εχθρών –αποδιοπομπαίων τράγων– συνιστά παμπάλαια καταφυγή σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας, ψυχικής ανασφάλειας και φόβου για το μέλλον. Στις επιπτώσεις της κρίσης συγκαταλέγεται ασφαλώς και η ολοένα και πιο σκληρή απαξίωση του πολιτικού προσωπικού, που ενίοτε συμπαρασύρει και το ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα. Βασισμένη σε προϋπάρχοντα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, και, κυρίως, τη δυσπιστία προς το κράτος και τους θεσμούς του, εκφράζει σήμερα τη διάρρηξη των παραδοσιακών δομών ταύτισης των πολιτών με συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα και κόμματα.

Είναι σαφές ότι οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής μοιράζονται τις συγκεκριμένες προκαταλήψεις τους με τους ψηφοφόρους ενός ευρύτατου πολιτικού φάσματος. Στο κλίμα αυτό, η απροσχημάτιστη επίκληση του σεξισμού και της ομοφοβίας αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι αναφορές της νεοναζιστικής οργάνωσης στην «ελληνική φυλή» –ή στο «ελληνικό έθνος»– βασίζονται σε μια εκδοχή του επιθετικού ανδρισμού, η οποία συνιστά καθαρή παλινδρόμηση σε σχέση με τις διαφοροποιήσεις που σημειώθηκαν στις έμφυλες σχέσεις κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Τροφοδοτημένος από τις ανατροπές στην έμφυλη καθημερινότητα που παρήγαγε η κρίση, ο λόγος της Χρυσής Αυγής περί φύλων μοιάζει να αποκτά ανησυχητική εμβέλεια, ανεξάρτητη ως ένα βαθμό από το βιολογικό φύλο των υποστηρικτών του.

Η εκδοχή του ανδρισμού που προβάλλει η Χρυσή Αυγή συνιστά σημείο συνάντησης με σημαντική μερίδα ψηφοφόρων της. Πρόκειται για ένα πρότυπο επιθετικής αρρενωπότητας, το οποίο αντλεί από παραδοσιακές κοινωνικές αγκυλώσεις και είχε αμφισβητηθεί και περιθωριοποιηθεί στον δημόσιο χώρο εδώ και δεκαετίες ως αντίθετο με μια «ευρωπαϊκή» και «εκσυγχρονισμένη» εκδοχή των έμφυλων σχέσεων. Οι αναταράξεις που προκάλεσε η οικονομική κρίση έθεσαν σε αμφισβήτηση το ως πρόσφατα ηγεμονικό μοντέλο του «συναινετικού» ανδρισμού και πρόσφεραν το έδαφος για να στοχοποιηθούν στερεοτυπικά οι «υπεύθυνοι»: εκτός από τους «διεφθαρμένους» πολιτικούς, τους «εγκληματίες» ξένους, τους «θρασείς» ομοφυλόφιλους, μοιάζει να ενοχλούν πλέον και οι «γλωσσούδες» γυναίκες, αυτές που καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης, μιλούν στον δημόσιο χώρο ή –το χειρότερο–διατηρούν ενδεχομένως πιο εύκολα μορφές απασχόλησης στην άτυπη οικονομία, όταν νέοι άνδρες χάνουν τις δουλειές τους ή, απλώς, δεν έχουν δουλειά. Πόσοι –αλλά και πόσες– δεν είπαν ότι όλοι αυτοί χρειάζονται ένα «γερό χέρι ξύλο»; Και πόσοι ανάμεσά τους δεν έγιναν ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής;

Ας μην υποτιμήσουμε στο σημείο αυτό και το γεγονός ότι κεντρικές θέσεις του Μετώπου Γυναικών της νεοναζιστικής οργάνωσης, και συγκεκριμένα η έμφαση στον κοινωνικό και εθνικό ρόλο της μητρότητας σε συνδυασμό με την καταδίκη των εκτρώσεων ως «εγκλήματος κατά της φυλής», εφάπτονται με λόγους που εδώ και καιρό εκφέρονται με ολοένα μεγαλύτερη ζέση από ποικίλα κοινωνικά, πολιτικά και επιστημονικά περιβάλλοντα. Κι ας μην αγνοήσουμε τη συγγένεια των λόγων αυτών με την ευθέως ξενόφοβη και σεξιστική επιστροφή στην «ελληνική οικογένεια», την οποία, ενόψει των πρόσφατων εκλογών, ασπάστηκε η πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Συνέπεια κι αυτή ανακατατάξεων που συνδέονται με τις οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης, η τρέχουσα εμμονή στην «ελληνική οικογένεια» και τα δίκαιά της συνεπάγεται στα σημερινά συμφραζόμενα τη νομιμοποίηση αποκλεισμών που αφορούν κατά κύριο λόγο τους μετανάστες, αλλά περιλαμβάνουν και εκείνους και εκείνες που δεν πληρούν τις κανονιστικές προϋποθέσεις του «ελληνικού» οικογενειακού προτύπου.

Την ίδια ώρα, έχει ενδιαφέρον ότι στον λόγο της Χρυσής Αυγής χρησιμεύουν και πολλά από τα γνώριμα όπλα του παραδοσιακού αντιφεμινισμού. Διεκδικώντας πλέον εθνικό ακροατήριο, και στο πλαίσιο της «αντισυστημικής» κριτικής της, η οργάνωση καταδικάζει τον –από καιρό λησμονημένο από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις– φεμινισμό μαζί με άλλες «επικίνδυνες» –καθότι «ξενόφερτες»– έννοιες, όπως ο διεθνισμός, η ισότητα ή η ομοφυλοφυλία. Οι θέσεις της Χρυσής Αυγής για τις γυναίκες (είτε αφορούν τη «γενοκτονία των εκτρώσεων» είτε τις «φεμινίστριες με τις τρίχες στις μασχάλες» που θυμήθηκε όλως τυχαίως η Ελένη Ζαρούλια Μιχαλολιάκου) γειτονεύουν ανησυχητικά με αρχαϊκές προϊδεάσεις για τα φύλα και τον σύμφωνο με τη φύση «προορισμό» τους, οι οποίες μοιάζει να σηκώνουν κεφάλι στη συγκυρία της κρίσης. Πράγματι, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε το νήμα που συνδέει ακραία συντηρητικές αντιλήψεις για τα φύλα, οι οποίες μέχρι πρότινος παρέμεναν περιθωριακές, με τον έμφυλο λόγο της νεοναζιστικής οργάνωσης. Στις σημερινές συνθήκες, οι παραδοσιακές αυτές αντιφεμινιστικές και ομοφοβικές αντιλήψεις εντάσσονται σε ένα νέο πλαίσιο, που τους επιτρέπει να εμφανίζονται ως όχημα για την αποκατάσταση της διαταραγμένης φυσικής τάξης των πραγμάτων.

Είναι πλέον βέβαιο ότι η κρίση οδήγησε σε παροξυσμό κάποιες «βαθιές δομές» της ελληνικής κοινωνίας, μετατρέποντάς τες σε κοινούς τόπους. Εξίσου σαφές είναι ότι επέτρεψε να γίνει δημόσια αποδεκτό το επιθετικό ιδίωμα που υιοθετεί στον δημόσιο λόγο και στις πρακτικές της η Χρυσή Αυγή, μια εκδοχή επιθετικού ανδρισμού που διεκδικεί την ηγεμονία ως φορέας της σωτηρίας του «έθνους». Η κρίση διευκολύνει το ιδίωμα αυτό να εκδηλωθεί κατ’ επανάληψη σε πολλές και διαφορετικές περιστάσεις. Παραμένει το γεγονός ότι η χρήση σωματικής βίας ως συστατικό στοιχείο της πολιτικής της διαφοροποιεί τη νεοναζιστική οργάνωση από άλλες πολιτικές δυνάμεις, με τις οποίες μοιράζεται ορισμένες –ή πολλές– από τις θέσεις της. Στο σημείο αυτό, συναντά και πάλι τις κοινωνικές επιπτώσεις της κατάστασης «έκτακτης δημοσιονομικής ανάγκης». Με άλλα λόγια, την ανασφάλεια και την οργή μερίδας του εκλογικού σώματος, η οποία, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, αποδεικνύεται πρόθυμη να εκχωρήσει στη Χρυσή Αυγή τις προσδοκίες της για τον κυριολεκτικό «αφανισμό» όσων θεωρεί υπεύθυνους για τη σημερινή της κατάντια.

Έρχονται δύσκολες μέρες…

Πηγή: Αυγή

Share