Subscribe via RSS Feed

Tag: "Τουρκία"

Τουρκία: Ο νέος νόμος δίνει αρμοδιότητα στους μουφτήδες να τελέσουν πολιτικούς γάμους

φοτο

της Esra Dogan

Πριν 2 εβδομάδες, από το κοινοβούλιο της Τουρκίας ψηφίστηκε το νομοσχέδιο που δίνει την αρμοδιότητα στους μουφτήδες να τελέσουν πολιτικούς γάμους και χτες δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα δια της οποίας απόκτησε ισχύ. Τι σημαίνει αυτός ο καινούργιος νόμος για τις γυναίκες της Τουρκίας;

Το αμφισβητούμενο νομοσχέδιο, ενάντια στο οποίο οι φεμινιστικές οργανώσεις διαμαρτύρονταν για εβδομάδες, πέρασε στη Ολομέλεια με τις ψήφους του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ και του εθνικιστικού κόμματος MHP.

Η κυβέρνηση του ΑΚΡ υπερασπίστηκε το νομοσχέδιο αυτό με τη δικαιολογία ότι θα διευκολύνει τους πολιτικούς γάμους αφενός και αφετέρου ότι ήδη ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας διεξάγει μη επίσημους θρησκευτικούς γάμους. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Abdulhamit Gul ισχυρίστηκε ότι η νομική τροποποίηση ήταν σύμφωνη με την κοινωνική πραγματικότητα της χώρας.

Tα κόμματα της αντιπολίτευσης HDP και CHP αντέδρασαν έντονα στο νομοσχέδιο, εστιάζοντας κυρίως στο γεγονός ότι ήταν κατά των συνταγματικών αρχών τόσο της κοσμικότητας όσο και της ισότητας, καθώς στόχος ήταν να απευθυνθεί μόνο στην Σουνι-μουσουλμανική πλειοψηφία της Τουρκίας, υπονομεύοντας την ύπαρξη άλλων θρησκευτικών ομάδων, όπως οι Αλεβίτες, οι οποίοι αποτελούν σχεδόν το ένα τέταρτο της χώρας. Επίσης, υποστηρίζεται ότι η διάκριση των πολιτικών γάμων σε αυτούς που τελούνται από δήμους και σε αυτούς που τελούνται από μουφτήδες θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της κοινωνικής πόλωσης, καθιστώντας την μορφή του γάμου σε πολιτικό σύμβολο.

Οι φεμινίστριες ακτιβίστριες στην Τουρκία υπογραμμίζουν ότι αυτός ο νόμος θα έχει ως συνέπεια να παραβιάζονται τα ιδιαίτερα δικαιώματα των γυναικών και θα βλάψει περαιτέρω την ισότητα των φύλων.

Και οι φόβοι τους δεν είναι καθόλου αβάσιμοι.

Οπότε λοιπόν, γιατί αυτός ο νόμος θέτει σε κίνδυνο το μέλλον των γυναικών;

Αυτό στο οποίο δίνουν περισσότερο βάση οι φεμινίστριες είναι ότι, αποκτώντας το δικαίωμα να τελέσουν πολιτικούς γάμους, οι μουφτήδες, που έχουν ήδη επικριθεί σκληρά για τις μισογυνιστικές ρητορείες τους, θα μπορούν να επεμβαίνουν πιο εύκολα στις ζωές των γυναικών και των ανήλικων κοριτσιών.

Έτσι, η αύξηση των ανήλικων νυφών και της πολυγαμίας, περιστατικά ήδη αρκετά δημοφιλή και που δημιουργούν κοινωνικούς προβληματισμούς, θα είναι αναπόφευκτη. Οι μουφτήδες θα έχουν την αρμοδιότητα να ελέγξουν εάν μια 17χρονη έχει συναίνεση για γάμο ή όχι. Και πιθανώς δεν θα ελεγχθούν και πολλές άλλες υποθέσεις ανήλικων νυφών. Να σημειωθεί ότι η Τουρκία έχει γύρω στις 180 χιλιάδες ανήλικες νύφες.

Στη Τουρκία δεν αποδέχονται επίσημα τους θρησκευτικούς γάμους που τελούνται από μουφτήδες και ιμάμηδες, αλλά αυτοί οι θρησκευτικοί γάμοι τελούνται εδώ και καιρό γιατί διευκολύνουν τους γάμους ανηλίκων, οι οποίοι δεν προβλέπονται στο νομικό πλαίσιο. Ταυτόχρονα, αρκετοί άντρες χρησιμοποιούν τους θρησκευτικούς γάμους για να επιβάλουν κοινωνικά την πολυγαμία τους που είναι αποδεκτή από την Ισλαμική θρησκεία.

Οπότε, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι ο νέος νόμος δεν σημαίνει κάτι περαιτέρω από την νομιμοποίηση των χωρίς έλεγχο θρησκευτικών γάμων και τη θρησκειοποίηση του οικογενειακού θεσμού. Το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση είχε γίνει το 2015 με την ακυρωτική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου κατά του νόμου που προέβλεπε ποινική δίωξη σε αυτούς που τελούσαν θρησκευτικούς γάμους χωρίς να προϋπάρχει ο πολιτικός γάμος.

Τα φεμινιστικά κινήματα στην Τουρκία έχουν ανακοινώσει ότι δεν αναγνωρίζουν αυτόν τον νόμο και ότι θα αγωνιστούν συλλογικά για να καταργηθεί de facto.

 

Διαβάστε ακόμα

Οι γυναίκες αντιδρούν στον νόμο για τους «θρησκευτικούς γάμους» στην Τουρκία

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

Share

Οι Τούρκοι εκπαιδευτικοί Ν. Γκιουλμέν και Σ. Οζακτσά μπαίνουν στη 134η ημέρα απεργίας πείνας

Nuriye Semih

της Esra Dogan

Η σημερινή μέρα σηματοδοτεί την 254η ημέρα διαμαρτυρίας, την 134η ημέρα απεργίας πείνας και την 58η ημέρα φυλάκισης της απολυμένης ακαδημαϊκού Νουριγιέ Γκιουλμέν (Nuriye Gulmen) και του απολυμένου δασκάλου Σεμίχ Οζακτσά (Semih Ozakca) που αντιμετωπίζουν 25 χρόνια φυλάκισης, κατηγορούμενοι για τρομοκρατική δράση μετά την έναρξη απεργίας πείνας με αίτημα να επιστρέψουν στις θέσεις τους.

Υπενθυμίζω ότι η Νουριγιέ, πανεπιστημιακή καθηγήτρια λογοτεχνίας, και ο Σεμίχ, δάσκαλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, βρίσκονται ανάμεσα στους 15.000 απολυμένους εκπαιδευτικούς του δημόσιου τομέα που απολύθηκαν λόγω της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε στην Τουρκία μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το περασμένο καλοκαίρι. Όπως και στην περίπτωση χιλιάδων άλλων απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων που έχασαν τη δουλειά τους λόγω ισχυρισμών (που δεν βασίζονται σε αποδείξεις και έρευνα) ότι διατηρούν δεσμούς με την «Αδελφότητα Γκιουλέν» -το κίνημα του ιεροκήρυκα Fethullah Gulen που κατηγορείται για την οργάνωση της προσπάθειας πραξικοπήματος- ο νομικός μηχανισμός απουσίαζε και δεν μπόρεσαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους προσφεύγοντας στα δικαστήρια.

Στις 9 Νοεμβρίου 2016 η Νουριγιέ ξεκίνησε καθιστική διαμαρτυρία μπροστά στο Μνημείο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου -το άγαλμα μιας γυναίκας η οποία διαβάζει καθισμένη τη διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων- στην οδό Γιουκσέλ (Yüksel) της Άγκυρας, κρατώντας ένα πανό που έγραφε «θέλω πίσω τη δουλειά μου». Ο Σεμίχ και μερικοί άλλοι ενώθηκαν μαζί της λίγο αργότερα και έκτοτε το πλήθος γύρω τους μεγάλωνε καθημερινά. Στην οδό Γιουκσέλ γίνονταν διαδηλώσεις, και οι διαδηλωτές της λεγόμενης «Αντίστασης της Γιουκσέλ (Yüksel Resistance)» συλλαμβάνονταν σχεδόν καθημερινά για αρκετούς μήνες πριν η Νουριγιέ και ο Σεμίχ ανακοινώσουν, στις 11 Μαρτίου, ότι θα ξεκινούσαν απεργία πείνας μέχρι να πάρουν τις δουλειές τους πίσω.

Σύντομα η απεργία πείνας και τα δικαιολογημένα αιτήματα τους προσέλκυσαν την προσοχή της κοινής γνώμης και εκατοντάδες αλληλέγγυοι/ες άρχισαν να γεμίζουν όχι μόνο την οδό Γιουκσέλ, αλλά και πολλές άλλες πλατείες σε διάφορα μέρη της χώρας. Στις 21 Μαΐου η Νουριγιέ και ο Σεμίχ συνελήφθησαν μετά από εισβολή ειδικών αστυνομικών δυνάμεων μέσα στα σπίτια τους. Οι δικηγόροι τους δήλωσαν ότι η κράτησή τους οφείλεται στο φόβο ότι η διαμαρτυρία τους θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε εξέγερση, όπως αυτή που ξεκίνησε το 2013 στο πάρκο Γκεζί. Κατά τη διάρκεια της προκαταρκτικής ακρόασης λίγες μέρες αργότερα, οι εισαγγελείς τους κατηγόρησαν ότι προσπαθούν να προκαλέσουν αναταραχές στη χώρα και συνελήφθησαν με το επιχείρημα ότι «διαταράσσουν τη λειτουργία του δικαστικού συστήματος σε περίπτωση που δεν συλληφθούν, και ότι τα δοκιμαστικά μέτρα είναι ανεπαρκή εφόσον λαμβάνονται υπόψη οι προθεσμίες που πρέπει να επιβληθούν για τα αντίστοιχα εγκλήματα».

Η Νουριγιέ και ο Σεμίχ που βρίσκονται τώρα στη φυλακή επιβιώνουν με μια διατροφή λεμονιού, αλμυρού νερού και υγρών σακχάρων, που επιτρέπονται τα φάρμακα με βιταμίνη B1. Ωστόσο, μετά από 133 ημέρες απεργίας πείνας, η υγεία της Νουριγιέ και του Σεμίχ επιδεινώνεται ραγδαία, σύμφωνα με τις δηλώσεις των δικηγόρων τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και οι δύο πάσχουν από μυϊκή ατροφία, το ανοσοποιητικό τους σύστημα έχει εξασθενήσει και εμφανίζουν καρδιακές αρρυθμίες και υψηλά επίπεδα πόνου στα νεφρά. Είναι σαφές ότι οι συνθήκες φυλάκισης, η έλλειψη των απαραίτητων εφοδίων για τη διατροφή τους και του τακτικού ιατρικού ελέγχου επιδεινώνουν περαιτέρω την κατάστασή τους.

Τον περασμένο μήνα ο επίσης φυλακισμένος ηγέτης του κούρδικου κόμματος HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς (Selahattin Demirtas), κάλεσε την Νουριγιέ και τον Σεμίχ να σταματήσουν την απεργία πείνας αξιολογώντας την μεν ως ουσιαστική και αποτελεσματική αντίστασή τους ενάντια στην αδικία που αντιμετωπίζουν, υπογραμμίζοντας το σεβασμό του για την ελεύθερη βούλησή τους να αποφασίσουν για το μέλλον της διαμαρτυρίας τους, αλλά εκφράζοντας ωστόσο τις ανησυχίες του για την επιδείνωση της υγείας τους. Πολλοί ανησυχούν επίσης ότι οι τουρκικές αρχές θα μπορούσαν να τους εξαναγκάσουν να φάνε, εάν η κατάσταση φτάσει σε κρίσιμο σημείο, φοβούμενοι ότι ένας πιθανός θάνατός τους θα μπορούσε να προκαλέσει την οργή της αντιπολίτευσης και να προωθήσει την κοινωνική αναταραχή. Η Τουρκία έχει κακό προηγούμενο με περιστατικά εξαναγκαστικού ταϊσματος σε απεργούς πείνας, με αποτέλεσμα τη μόνιμη βλάβη στον οργανισμό τους.

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζνταγκ (Bekir Bozdağ), βρίσκεται επίσης μεταξύ των Τούρκων αξιωματούχων που κάλεσαν δημοσίως την Νουριγιέ και τον Σεμίχ να σταματήσουν την απεργία πείνας, αλλά αντί να επαινέσει τον αγώνα τους, τους έστειλε μήνυμα ότι συνεχίζοντας την απεργία πείνας, που θέτει σε κίνδυνο την υγεία τους, δεν θα πρέπει να προσδοκούν τίποτα.

Αυτό που δεν βλέπουν όμως ο Μποζνταγκ και οι άλλοι κυβερνώντες, είναι ότι η Νουριγιέ και ο Σεμίχ έχουν ήδη κερδίσει στα μάτια των πολλών. Έχουν γίνει το σύμβολο της πολιτικής ανυπακοής ενάντια στην κρατική καταστολή. Η απεργία πείνας τους έχει επανεστιάσει την προσοχή στα δεινά χιλιάδων ανθρώπων που έχουν απολυθεί, προφυλακιστεί και φυλακιστεί υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Η γενναιότητα και η αποφασιστικότητά τους ενθάρρυναν πολλούς να μην παραμείνουν σιωπηλοί ενόψει των προσπαθειών της κυβέρνησης να τσακίσει κάθε μορφή αντιπολίτευσης.

Επισημαίνοντας σε κάθε συνέντευξη ότι η απεργία πείνας είναι ο μοναδικός τρόπος που τους έχει απομείνει να απαιτήσουν δικαιοσύνη, η Νουριγιέ και ο Σεμίχ συνεχίζουν την ειρηνική διαμαρτυρία τους, με τίμημα να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους.

Μένει ακόμη να δούμε αν με αυτή τους τη διαμαρτυρία θα επιτύχουν τους δηλωμένους στόχους τους, επιστρέφοντας πίσω στις παλιές τους θέσεις. Μένει ακόμα να δούμε εάν η απεργία πείνας θα τερματιστεί πριν ο οργανισμός τους υποστεί μη αναστρέψιμη βλάβη. Αυτό που γνωρίζουμε σίγουρα είναι ότι ο χρόνος δυστυχώς εξαντλείται γι αυτούς και ότι αξίζουν με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη μας για την αντίστασή τους και το δικαίωμά τους στη ζωή.

Eντωμεταξύ πολλοί άλλοι έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας σε συμπαράσταση και αλληλεγγύη στον αγώνα της Νουριγιέ και του Σεμίχ, συμπεριλαμβανομένης της συζύγου του, η οποία βρίσκεται σήμερα στην 56η ημέρα απεργίας πείνας.

#NuriyeAndSemihMustLive

#NuriyeveSemiheSesVer

#nuriyevesemihyaşasın 

#NuriyeveSemiheÖzgürlük 

Share

Το Δημοψήφισμα στη Τουρκία: Οι Γυναίκες λένε το δυνατότερο ΟΧΙ

hayir

της Esra Dogan

Το βράδυ της Πέμπτης, εκατοντάδες γυναίκες συγκεντρώθηκαν σε 12 πόλεις της Τουρκίας, καλώντας το λαό να ψηφίσει ‘Όχι’ στο συνταγματικό δημοψήφισμα της Κυριακής, που μπορεί να μεταμορφώσει το κοινοβουλευτικό σύστημα της χώρας σε μια ενισχυμένη προεδρεία. Το ‘Όχι’ στο δημοψήφισμα ήταν επίσης το βασικό μήνυμα 40 χιλιάδων γυναικών που βγήκαν στους δρόμους στις 8 του Μάρτη για την νυχτερινή φεμινιστική πορεία στη Κωνσταντινούπολη. Γυναίκες από διάφορες γυναικείες ομάδες, εργατικά σωματεία και κόμματα της αντιπολίτευσης, έχουν μέχρι στιγμής αντιπροσωπεύσει την πιο ενωμένη και δυνατή φωνή ενάντια στην ατζέντα του δημοψηφίσματος του Ερντογάν, σχηματίζοντας τη πλατφόρμα ‘Οι Γυναίκες Λένε ΟΧΙ’, συμμετέχοντας στις συγκεντρώσεις του ’Όχι’ σε πολλές γειτονίες της Τουρκίας και χρησιμοποιώντας εκτενώς τα κοινωνικά δίκτυα για να παροτρύνουν όλες τις γυναίκες να απορρίψουν τις συνταγματικές αλλαγές.

Για να το υπενθυμίσω, οι προτεινόμενες συνταγματικές αλλαγές, εάν εγκριθούν, θα δώσουν πλήρη εκτελεστική εξουσίας στον Πρόεδρο Ερντογάν, που ως ηγέτης του πρώτου κόμματος, θα έχει το κοινοβούλιο υπό τον έλεγχο του και θα έχει αποφασιστικό ρόλο στο διορισμό των μελών των ανωτάτων δικαστηρίων. Με άλλα λόγια, ένα πιθανό ‘Ναι’ στο συνταγματικό δημοψήφισμα θα σημαίνει την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος ανεξέλεγκτης ‘μοναρχίας’.

Τι σημαίνουν οι συνταγματικές αλλαγές για τις γυναίκες της Τουρκίας?

Για την ακρίβεια δεν υπάρχει πουθενά αναφορά στη λέξη ‘γυναίκα’ στις προτάσεις για συνταγματικά αναθεώρηση, που είναι και ένας λόγος που προκαλεί τόση οργή στις ακτιβίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων. Επίσης, οι αλλαγές στο πολιτικό καθεστώς θα σημάνουν το σχηματισμό μια αυταρχικής και συντηρητικής κυβέρνησης, που το πιθανότερο είναι να μην αφήσει καθόλου χώρο διαλόγου με τον Ερντογάν και τις ομάδες των γυναικών σχετικά με τα γυναικεία ζητήματα.

Το δηψημόφισμα  απειλεί βαθιά τις γυναίκες της Τουρκίας, όχι μόνο επειδή γεννά μια αίσθηση ότι οι υποσχεθείς, αλλά μέχρι στιγμής ανεκπλήρωτες νομικές αλλαγές σε ζητήματα φύλου θα μείνουν στο ράφι για πάντα, αλλά και επειδή τώρα αντιμετωπίζουν ένα μεγαλύτερο κίνδυνο να χάσουν τα βασικά τους δικαιώματα, που έχουν κατακτηθεί μετά από έναν αιώνα διεθνούς και εθνικού γυναικείου κινήματος.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης των γυναικών στον Ερντογάν και στο AKP δεν είναι αδικαιολόγητη

Παρότι τα πρώτα χρόνια της στην εξουσία η κυβέρνηση του AKP κράτησε την υπόσχεση της για μεταρρυθμίσεις στα θέματα των γυναικείων δικαιωμάτων και επιζητούσαν τη συνεργασία με ανεξάρτητες ομάδες γυναικών στο σχεδιασμό των νομικών αλλαγών, τη τελευταία δεκαετία οι πρωτοβουλίες για τα δικαιώματα των γυναικών έχουν μονίμως αγνοηθεί. Αντιθέτως, ο Ερντογάν έχει προσπαθήσει να επιτεθεί σε όποιον κι όποια τόλμησε να αντιταχθεί στον αυξανόμενο απολυταρχισμό του.

Οι Τουρκάλες είναι πλήρως συνειδητοποιημένες για το πως η δημοκρατία έχει εκφυλιστεί σοβαρά στη Τουρκία. Τα ΜΜΕ είναι λογοκριμένα, τα κοινωνικά δίκτυα μπλοκαρισμένα, οι Κούρδοι δήμαρχοι αντικαθίστανται από εντεταλμένους της κυβέρνησης και στελέχη του HDP, δημοσιογράφοι, δικηγόροι και ακτιβιστές φυλακίζονται.

Και μέσα σε ένα τόσο έντονο πολιτικό κλίμα, ο ίδιος ο Ερντογάν αντιτάχθηκε στην ιδέα της ισότητας των φύλων και ξεκίνησε ένα πόλεμο ενάντια στις γυναίκες.

Τα τελευταία χρόνια έχουν σημαδευτεί από πολλές αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Ερντογάν που τρέφουν το μισογυνισμό και την έμφυλη βία αλλά και από τις προσπάθειες της κυβέρνησης του να νομιμοποιήσει το βιασμό και να αποδομήσει την αλληλεγγύη των γυναικών. Ας θυμηθούμε κάποιες από αυτές:

Ιούνιος 2011: Ο Ερντογάν άσκησε κριτική σε μια ακτιβίστρια που ανέβηκε σε ένα περιπολικό κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για τον θάνατο συνταξιούχου δασκάλου από υπερβολική ρίψη δακρυγόνων, λέγοντας: «Δεν ξέρω αν ήταν κοπέλα ή γυναίκα», σε μια προσπάθεια να αμφισβητήσει την «αγνότητά» της κάνοντας αναφορά στην παρθενιά της.

Απρίλιος 2013: Κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Συνεδρίου για τον Εθισμό στην Τεχνολογία, ο Ερντογάν ισχυρίστηκε ότι η μητρότητα έχει γίνει κάτι εύκολο, χάρη στις πάνες μιας χρήσης. «Τη διπλώνεις (την πάνα), την πετάς, παίρνεις μια καινούρια και συνεχίζεις», είπε στις γυναίκες παροτρύνοντάς τις να κάνουν τουλάχιστον τρία παιδιά.

Νοέμβριος 2014: Ο Ερντογάν είπε στη Διεθνή Διάσκεψη για τις Γυναίκες και τη Δικαιοσύνη ότι οι γυναίκες και οι άντρες δεν είναι ίσοι και ότι αυτό είναι «ενάντια στη φύση».

Δεκέμβριος 2014: Ο Ερντογάν, σε ένα γάμο όπου βρέθηκε ως καλεσμένος, κατηγόρησε τους υπέρμαχους του ελέγχου των γεννήσεων ως «προδότες» που επιχειρούν να αφαιμάξουν το έθνος.

Τον Μάιο του 2016: μιλώντας για το ίδιο θέμα, προσέθεσε: «Ο οικογενειακός προγραμματισμός και η αντισύλληψη δεν είναι για τις μουσουλμανικές οκογένειες».

Ιούνιος 2016: Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας ενώπιον της Τουρκικής Ένωσης Γυναικών και Δημοκρατίας, ο Ερντογάν είπε ότι η γυναίκα είναι «ατελής, μισή γυναίκα» αν δεν γεννήσει, κάνοντας διάλεξη στις γυναίκες με τον ισχυρισμό ότι «η απόρριψη της μητρότητας σημαίνει εγκατάλειψη της ανθρωπότητας» και ενθαρρύνοντάς τις να συμβάλλουν στην αύξηση του πληθυσμού της χώρας. Μάλιστα παραπονέθηκε ότι «οι φεμινίστριες απορρίπτουν τη μητρότητα».

Νοέμβριος 2016: Η Κυβέρνηση του AKP σφράγισε τις πόρτες αρκετών γυναικείων οργανώσεων μέσω των διαταγμάτων που εκδόθηκαν μετά την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Νοέμβριος 2016: Η Κυβέρνηση του ΑΚΡ εισήγαγε στο Κοινοβούλιο ένα νομοσχέδιο (γνωστό και ως Νόμος περί Βιασμών) που θα επέτρεπε την απελευθέρωση των βιαστών που παντρεύονται τα θύματά τους. Η σθεναρή αντίσταση του γυναικείου κινήματος ανάγκασε την Κυβέρνηση να κάνει ένα βήμα πίσω και να αποσύρει το νομοσχέδιο.

Και η λίστα συνεχίζεται…

Ο Ερντογάν και οι κυβερνήτες, που δικατέχονται από μια βαθιά εμμονή να μοιράζονται δημοσίως τις ιδέες τους σχετικά με την «θηλυκότητα» και την «γυναικεία φύση», προσπάθησαν αμέτρητες φορές να «διδάξουν» τις γυναίκες πώς πρέπει να ντύνονται, πώς πρέπει να γελάνε, πόσα παιδιά πρέπει να έχουν, πώς πρέπει να θηλάσουν, πώς πρέπει να ακολουθήσουν την καριέρα τους, καθώς και τι πρέπει να ζητάνε (η ισότητα σίγουρα δεν είναι στη λίστα).

Δεν είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί κατά τη διάρκεια των 15 χρόνων της κυριαρχίας του ΑΚΡ, η βία εναντίον των γυναικών – ο αριθμός των βιασμών, των σεξουαλικών επιθέσεων και γυναικοκτονιών κ.λ.π.- έχει αυξηθεί σημαντικά. Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος η κατάσταση μόνο χειροτέρεψε, με τους άνδρες στους δρόμους να βάζουν τυχαία γυναίκες στο στόχαστρο, επειδή φορούσαν μίνι σορτς ή φούστες. Με δεδομένο πως θρησκευτική ρητορική του Ερντογάν και πατριαρχική διακυβέρνηση του νομιμοποιούν τη βία, οι γυναίκες αισθάνονται πιο ανασφαλείς τόσο στο δρόμο όσο και στο σπίτι.

Γιατί είναι ο Ερντογάν τόσο επιφυλακτικός απέναντι στις γυναίκες;

Ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του επιθυμούν να διαμορφώσουν  ένα πρότυπο «γυναίκας» στην Τουρκία – μιας γυναίκας υπάκουης και υποχωρητικής, έτσι ώστε να μπορούν να διαμορφώσουν την κοινωνία σύμφωνα με τις πατριαρχικές και θρησκευτικές νόρμες, και να διευκολύνουν έτσι την επικράτηση τους στην εξουσία. Οι γυναίκες που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό «πρότυπο», γίνονται αντιπαθείς, όχι μόνο επειδή αποτελούν μια πρόκληση για τους παραδοσιακούς ρόλους των δύο φύλων, τις οικογενειακές αξίες και τις θρησκευτικές ιδέες, αλλά και επειδή εκπροσωπούν τη μεγαλύτερη απειλή για το σύστημα και αποτελούν μια σημαντική πρόκληση για τη κυριαρχία του Ερντογάν. Ο Ερντογάν περιφρονεί ιδιαίτερα το κουρδικό πρότυπο γυναίκας, το οποίο στη Ροτζάβα και τις γύρω περιοχές του Κουρδιστάν, έχει μετατραπεί σε σύμβολο της ελευθερίας, της ισότητας και της αντίστασης κατά της κρατικής εξουσίας και εναντίον του καταπιεστικού και ριζοσπαστικού Ισλάμ.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι γυναίκες εκφράζουν το ηχηρότερο «Όχι»

Εκατομμύρια γυναίκες στην Τουρκία γνωρίζουν πολύ καλά ότι ένα πιθανό «Ναι» στο δημοψήφισμα θα έχει αρνητικές συνέπειες για τα δικαιώματά τους επί των σωμάτων τους και τις διεκδικήσεις τους για ισότητα – δικαιώματα για τα οποία έχουν αγωνιστεί σκληρά και πρέπει να διασφαλιστούν με κάθε κόστος. Η παντοδυναμία του Ερντογάν θα δημιουργήσει μια αόρατη φυλακή για εκείνες, θέτοντας έτσι τη ζωή τους σε περαιτέρω κίνδυνο.

Οι γυναίκες φαίνεται να γνωρίζουν επίσης, ότι αν ενωθούν μαζί,  περικλείοντας τα διαφορετικά χρώματα της εθνικότητας, της θρησκείας και τη σεξουαλικότητα τους, η αλληλεγγύη τους μπορεί να δημιουργήσει το δυνατότερο «Όχι» απέναντι στη δικτατορία του Ερντογάν.

 

Διαβάστε ακόμα

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

Οι γυναίκες αντιδρούν στον νόμο για τους «θρησκευτικούς γάμους» στην Τουρκία

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Τουρκία: απελευθερώθηκαν οι Asli Erdogan και Necmiye Alpay εν αναμονή της δίκης

asli-erdogan-afp

της Esra Dogan

Την Πέμπτη, στην Κωνσταντινούπολη, το Δικαστήριο διέταξε την απελευθέρωση της διακεκριμένης συγγραφέα Asli Erdogan και της γλωσσολόγου Necmiye Alpay, οι οποίες ήταν στη φυλακή για 4,5 και 4 μήνες αντίστοιχα κατηγορούμενες για τρομοκρατία, εν αναμονή της δίκης. Η επόμενη ακροαματική διαδικασία έχει προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο του 2017 και οι Erdogan και Alpay εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ισόβια κάθειρξη αν κριθούν ένοχες, όπως και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι της δίκης της Ozgur Gundem.

Η βραβευμένη συγγραφέας και μυθιστοριογράφος Asli Erdogan συνελήφθη στις 17 Αυγούστου σε μια επιδρομή στο διαμέρισμά της, ως μέρος της συνεχιζόμενης έρευνας για την κλεισμένη φιλοκουρδική αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Ozgur Gundem, μαζί με πάνω από άλλους 20 υπαλλήλους της εφημερίδας. Δύο ημέρες αργότερα στάλθηκε στη φυλακή κατηγορούμενη, κατά τη διάρκεια της προκαταρκτικής έρευνας, για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και υπονόμευση της εθνικής ενότητας. Σύντομα, ακολούθησε η φυλάκιση της γλωσσολόγου και ακαδημαϊκού Necmiye Alpay στις 31 Αυγούστου με παρόμοιες κατηγορίες.

Η Ozgur Gundem (που σημαίνει Free Agenda), μια εφημερίδα που ιδρύθηκε το 1992, κάνει εκτενείς αναφορές στην κουρδική διένεξη και βρίσκεται συχνά υπό διερεύνηση. Η δικαστική απόφαση προσωρινής διακοπής της λειτουργίας της και οι πιο πρόσφατες συλλήψεις των ανταποκριτών της, ήταν μέρος των εντάσεων που ακολούθησαν την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης και την καταστολή σε απάντηση στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, που οδήγησε σε εκτεταμένες διώξεις δημοσιογράφων και πολιτών από τις τουρκικές αρχές.

Τόσο η Erdogan όσο και η Alpay ήταν μέλη της συμβουλευτικής επιτροπής της Ozgur Gundem, και η παράθεση των ονομάτων τους στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας παρουσιάστηκαν ως απόδειξη της υποτιθέμενης σχέση τους με το εκτός νόμου ΡΚΚ, καθώς η Εισαγγελία ισχυρίζεται ότι η εφημερίδα ενεργούσε ως όργανο του PKK. Και η Asli Ερντογάν και η Necmiye Alpay αρνήθηκαν όλες τις κατηγορίες, υποστηρίζοντας ότι η συμβολική συμμετοχή τους στην εφημερίδα σε συμβουλευτική θέση δεν θα μπορούσε να δικαιολογεί τους εν λόγω ισχυρισμούς.

Η φυλάκισή τους έχει προκαλέσει την καταδίκη τόσο από διεθνείς όσο και από τουρκικές ομάδες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι οποίες έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με την επιδείνωση του κλίματος για τους συγγραφείς και τους δημοσιογράφους που είναι γνωστό ότι διαφωνούν με την κυβέρνηση. Οι κύκλοι της αντιπολίτευσης έχουν επικρίνει ιδιαίτερα την πολιτική καταστολής που επιδίδεται σε κυνήγι μαγισσών κατά των ακτιβιστών της ειρήνης και επιτίθεται στην ελευθερία της έκφρασης.

Τον Νοέμβριο, ένα τουρκικό δικαστήριο απέσυρε την κατηγορία διατάραξης της ενότητας του κράτους και του έθνους αλλά ταυτόχρονα αποφάσισε να παραμείνουν υπό κράτηση οι Erdogan και Alpay κατηγορούμενες για τρομοκρατία και προπαγάνδα υπέρ του ΡΚΚ.

Στο σημερινή κατάθεσή της ενώπιον του δικαστή, κατά την πρώτη συζήτηση της υπόθεσης, η Asli Erdogan είπε: Εγώ είμαι απλώς μια συγγραφέας. Δεν είμαι υπεύθυνη για οτιδήποτε εκτός από αυτά που έχω γράψει.

Ενώ με τη σημερινή δικαστική απόφαση απελευθερώνονται η Asli Erdogan, η Necmiye Alpay και ο Zana Kay, διευθυντής σύνταξης της Ozgur Gundem, εν αναμονή της δίκης, ο αρχισυντάκτης Inan Kizilkaya και οι άλλοι δημοσιογράφοι της δεν αφέθηκαν ελεύθεροι. Σύμφωνα με την Ένωση Τούρκων Δημοσιογράφων, υπάρχουν σχεδόν 150 δημοσιογράφοι σήμερα πίσω από τα κάγκελα.

 

Share

Τουρκία: φωτιά σε κοιτώνα και νεκρά κορίτσια λόγω της πατριαρχίας

%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ac_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%b1

της Esra Dogan

Χθες το βράδυ, στα Άδανα, μια πόλη στα νότια της Τουρκίας, ξέσπασε πυρκαγιά σε ιδιωτικό κοιτώνα κοριτσιών ενός σχολείου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σκοτώνοντας μια δασκάλα και τουλάχιστον 11 έφηβες μαθήτριες, εκ των οποίων η μεγαλύτερη ήταν 14 ετών, και τραυματίζοντας άλλα 22 κορίτσια. Σύμφωνα με την αρχική έρευνα, η πυρκαγιά που ξεκίνησε στον πρώτο όροφο του τριώροφου κτιρίου και σύντομα επεκτάθηκε στους υπόλοιπους, προκλήθηκε από βραχυκύκλωμα

Οι κυβερνήτες λένε πως αυτό ήταν μια ατυχής τραγωδία. Αλλά επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω γιατί αυτό ήταν κάτι περισσότερο από μια ατυχή τραγωδία, ότι ήταν δολοφονία και ηθικός αυτουργός της ήταν η πατριαρχική κοινωνία.

Η πιο τρομακτική λεπτομέρεια του συγκεκριμένου συμβάντος είναι ότι τα περισσότερα από τα κορίτσια σκοτώθηκαν αφού ανέβηκαν στο ξύλινο πάτωμα της οροφής για να βρουν τη σκάλα διαφυγής, αλλά δεν μπόρεσαν να ανοίξουν την πόρτα ασφαλείας που ήταν κλειδωμένη από μέσα.

Ο δήμαρχος των Αδάνων, Huseyin Sozlu, δήλωσε ότι η δασκάλα που έχασε τη ζωή της στη φωτιά μάλλον είχε το κλειδί της πόρτας και, «φυσικά, τα παιδιά θα είχαν σωθεί αν ήταν σε θέση να ξεφύγουν από τη σκάλα διαφυγής».

Αλλά δεν είχαν την δυνατότητα!

Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μεγάλη αμέλεια σε αυτό το περιστατικό και οι αρμόδιοι θα πρέπει να λογοδοτήσουν για: την έλλειψη των μέτρων που λαμβάνονται σε περίπτωση πυρκαγιάς, την ελλιπή ενημέρωση που δίνεται στους μαθητές σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, την ξύλινη οροφή καθώς και το πάτωμα, τα οποία διευκόλυναν την φωτιά να σαρώσει όλο το κτίριο.

Ωστόσο, η κλειστή πόρτα της σκάλας διαφυγής που παγίδευσε τα νεαρά κορίτσια στο εσωτερικό, αφήνοντας τα να καούν ζωντανά, δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια δολοφονία από την πατριαρχική νοοτροπία, που δεν δίστασε να βάλει τις ζωές των κοριτσιών σε κίνδυνο!

Το ξέρω καλά από τις φίλες μου, οι οποίες έχουν μείνει σε κρατικούς ή ιδιωτικούς κοιτώνες που χρηματοδοτούνται από θρησκευτικά τάγματα, πώς λαμβάνονται προφυλάξεις προκειμένου να ελέγξουν τις εξόδους των νέων φοιτητών και αναμφίβολα οι κανόνες για τα κορίτσια είναι αυστηρότεροι. Μία πόρτα ασφαλείας κλειδωμένη από μέσα, μια πράξη που θέλει να αποτρέψει τα κορίτσια να βγουν έξω το βράδυ, είναι το αποτέλεσμα της πατριαρχικής κοινωνίας, η οποία περισσότερο νοιάζεται να ελέγξει την «αγνότητα» των κοριτσιών και των γυναικών, παρά να τους παρέχει το δικαίωμα στην ζωή!

Τώρα στην Τουρκία, πολλά άτομα μέσα από τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης ονομάζουν αυτό το περιστατικό «δολοφονία τιμής», κατηγορώντας το τάγμα του Σουλεϊμάν που είχε αυτόν τον κοιτώνα και απαιτούν το κλείσιμο όλων των κοιτώνων που ανήκουν σε θρησκευτικά τάγματα.

Ωστόσο, είναι η θρησκεία η κύρια υπεύθυνη αυτού του είδους δολοφονιών; Μια φίλη μου στο facebook απαντάει ξεκάθαρα: «Η πραγματικά υπεύθυνη είναι η νοοτροπία η οποία θέλει κτήμα της την γυναίκα, που προσπαθεί να ελέγξει τι φοράει, τι ώρα γυρνάει σπίτι. Οι πραγματικοί υπεύθυνοι είναι εκείνοι που δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι η γυναίκα με την οποία είναι τώρα μαζί είχε και στο παρελθόν σεξουαλική ζωή».

Ήταν η πατριαρχία που έβαψε χθες με αίμα αυτόν τον κοιτώνα κοριτσιών στην Τουρκία. Και το τραγικό είναι ότι εμείς, τα κορίτσια και οι γυναίκες, πεθαίνουμε κάθε μέρα σε αυτή την ανδροκρατούμενη κοινωνία, η οποία «αναζητά» την αξία μας ανάμεσα στα πόδια μας, μας εγκλωβίζουν μέσα σε κτίρια, και τελικά μας στερεί τα δικαιώματά μας στη ζωή!

 

Share

Τουρκία: μετά την πρώτη νίκη η μάχη συνεχίζεται

turkish-girls

της Esra Dogan

Μερικές ώρες νωρίτερα ο τούρκος πρωθυπουργός Binali Yildirim ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να αποσύρει το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο που αθωώνει άντρες καταδικασμένους για σεξουαλικές επιθέσεις σε ανήλικα κορίτσια αν εκείνα συναινέσουν σε γάμο. Η συγκεκριμένη διάταξη συμπεριλήφθηκε τελευταία στιγμή σε νομοσχέδιο για το σύστημα δικαιοσύνης, έπειτα από πρόταση βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ και θα ψηφιζόταν σήμερα επί του συνόλου, στο δεύτερο και τελευταίο γύρο συζήτησης. Σύμφωνα με το BBC, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι το νομοσχέδιο αποσύρεται ώστε να υποστεί τροποποιήσεις που θα εξασφαλίσουν μεγαλύτερη συναίνεση από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, προτού επανέλθει.

Το νομοσχέδιο προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες στην Τουρκία, καταγγέλθηκε τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και διεθνώς και υπέστη σφοδρές κριτικές τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ. Ακόμα και συντηρητικές φιλοκυβερνητικές γυναικείες οργανώσεις εναντιώθηκαν εγείροντας ενστάσεις. Χθες το απόγευμα κυκλοφόρησε κάλεσμα από πολλές γυναικείες οργανώσεις για μια «Μαύρη διαδήλωση», όπου οι γυναίκες θα φοράνε μαύρα και θα κρεμάσουν μαύρα ρούχα στα παράθυρά τους ώστε να διαμαρτυρηθούν σιωπηλά στο νομοσχέδιο. Μόλις πριν την ανακοίνωση του Πρωθυπουργού, εκατοντάδες γυναίκες στα μαύρα έκλεισαν τους δρόμους γύρω από το κοινοβούλιο στην Άγκυρα.

Χωρίς αμφιβολία, η υποχώρηση της κυβέρνησης μπορεί να χαρακτηριστεί μια μεγάλη νίκη της αλληλεγγύης των αντιπολιτευόμενων ομάδων. Όμως, οι οργανώσεις γυναικείας αλληλεγγύης ανακοίνωσαν ότι ο αγώνας δεν τελείωσε ακόμα, μιας και στην Ολομέλεια συζητιέται το ενδεχόμενο να ψηφιστεί σήμερα διάταξη που μειώνει την ηλικία συναίνεσης από τα 15 στα 12 έτη. Αν αυτό ψηφιστεί, είναι εξαιρετικά πιθανό ότι θα χρησιμοποιηθεί για να αθωωθούν βιαστές και να νομιμοποιηθούν οι βιασμοί ανηλίκων, με το πρόσχημα της συναίνεσης. Οι γυναικείες οργανώσεις παραμένουν στο δρόμο και προειδοποιούν ότι η απόσυρση της πολυσυζητημένης διάταξης δεν πρέπει να θολώσει τα νερά. Διεκδικούν την άμεση απόσυρση ολόκληρου του νομοσχεδίου και όχι απλώς μερικών κομματιών του και προτρέπουν να συνεχιστούν οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης στη μαύρη διαδήλωσή τους.

Διαβάστε ακόμα

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

black-protest

Share

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

turkey-law-child-rape-legalise-726614 της Esra Dogan

Τις τελευταίες ημέρες κυριαρχεί η είδηση για το νέο νομοσχέδιο απαλλαγής βιαστών στην Τουρκία. Καθώς γράφω αυτό το άρθρο, χιλιάδες γυναίκες κατεβαίνουν στους δρόμους της Ισταμπούλ και άλλων πόλεων της Τουρκίας για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη νομιμοποίηση του βιασμού και της κακοποίησης παιδιών. Όμως τι προβλέπει αυτό το πολυσυζητημένο νομοσχέδιο και σε τι αποσκοπεί; Τι σημαίνει για τα κορίτσια στην Τουρκία;

Την Πέμπτη στην ολομέλεια της βουλής, κατά την συζήτηση για το Νομοσχέδιο 438, 6 βουλευτές του ΑΚΡ κατέθεσαν πρόταση τροποποίησης για ένα προσωρινό άρθρο. Αυτή η πρόταση, που προβλέπει την αναίρεση των καταδικαστικών αποφάσεων αντρών που έχουν κατηγορηθεί για σεξουαλική επίθεση σε ανήλικα κορίτσια εφόσον παντρευτούν το θύμα, εγκρίθηκε την τελευταία στιγμή σε μια παρασκευαστική διαδικασία στη βουλή, υπό τα σοκαρισμένα βλέμματα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Την Τρίτη, το Νομοσχέδιο θα συζητηθεί στην ολομέλεια και θα τεθεί προς ψήφιση. Εάν περάσει επί του συνόλου όπως προτάθηκε, ο νέος νόμος θα οδηγήσει στην αποφυλάκιση περισσότερων από 3000 αντρών που έχουν κριθεί ένοχοι για σεξουαλική επίθεση κατά ανηλίκου, εφόσον η πράξη τελέστηκε χωρίς την άσκηση βίας, απειλής ή κάποιου άλλου περιορισμού της συναίνεσης και εφόσον ο θύτης παντρευτεί το θύμα αφού εκείνη φτάσει στη νόμιμη ηλικία γάμου.

Με άλλα λόγια, ένας άντρας που επιτέθηκε σεξουαλικά σε ένα δεκάχρονο κορίτσι και καταδικάστηκε σε 16 χρόνια φυλάκισης θα συγχωρεθεί εάν παντρευτεί το θύμα όταν εκείνη κλείσει τα 18 σύμφωνα με τον αστικό κώδικα ή τα 17 με την έγκριση της οικογένειας ή ακόμα και τα 16 με απόφαση δικαστηρίου. Ο νόμος θα επιτρέπει στο δικαστή να αποφασίζει την αθώωση ενός ενήλικα που έχει κατηγορηθεί για αποπλάνηση ανηλίκου, κρίνοντας ότι το κορίτσι είχε συναινέσει στη σεξουαλική πράξη. Επιπλέον, κατά αυτό τον τρόπο, οι γονείς που έδωσαν τις  ανήλικες κόρες τους με χρηματικό αντάλλαγμα σε μεγαλύτερους άντρες, κυρίως με την τέλεση παράνομων θρησκευτικών γάμων, επίσης θα αθωωθούν μόλις ο νόμιμος γάμος λάβει χώρα.

Μέχρι το 2005 στον ποινικό κώδικα υπήρχε η πρόβλεψη αθώωσης του άντρα που κατηγορούνταν για αποπλάνηση ανηλίκου που έχει συμπληρώσει τα 15, εφόσον την παντρευόταν, με την προϋπόθεση ότι εξαρχής είχε συνευρεθεί σεξουαλικά μαζί της με την υπόσχεση γάμου. Το γυναικείο κίνημα είχε καταφέρει μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς να ακυρώσει αυτό το νόμο που επέτρεπε σε ανήλικα κορίτσια να παντρεύονται τους βιαστές τους λόγω της πίεσης από το οικογενειακό περιβάλλον. Τώρα αυτός επιστρέφει με διαφορετική μορφή, που διευρύνει το πεδίο εφαρμογής ώστε να καλύπτει περισσότερες υποθέσεις με ανήλικες. Σε αυτό το σημείο δεν είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο, χιλιάδες ανήλικα κορίτσια θα αναγκαστούν από τις οικογένειές τους να δηλώσουν ότι είχαν συναινέσει και αργότερα να παντρευτούν τους βιαστές τους για να σώσουν την τιμή της οικογένειας ή μερικές φορές και μόνο για οικονομικούς λόγους.

Η πιο τρομαχτική έννοια στο νομοσχέδιο είναι η «συναίνεση της ανήλικης». Προσωπικά ντρέπομαι που γράφω ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης της χώρας μου, καθώς εισηγούνταν με περηφάνια την πρόταση, υπογράμμισε ότι ο νόμος θα εφαρμόζεται μόνο εφόσον η ανήλικη έχει συναινέσει και έτσι θα βοηθάει τα ζευγάρια που έχουν συναινετικές σεξουαλικές σχέσεις και στην πραγματικότητα θέλουν να παντρευτούν. Σκεφτείτε ένα σύστημα δικαιοσύνης που μιλάει για συναίνεση ανηλίκου σε ένα σεξουαλικό έγκλημα. Ούτε το διεθνές δίκαιο ούτε και το στομάχι μου μπορούν να δεχτούν κάτι τέτοιο!

Αυτό που έχουμε εδώ είναι την απόπειρα νομιμοποίησης της κακοποίησης ανήλικων κοριτσιών υπό την προσχηματική χρήση ενός όρου – της συναίνεσης. Καταμεσής του Αυγούστου το Συνταγματικό Δικαστήριο κατάργησε μια διάταξη του ποινικού κώδικα με βάση την αρχή της αναλογικότητας, που τιμωρεί ως σεξουαλική κακοποίηση με τουλάχιστον 16 χρόνια φυλάκισης όλες τις σεξουαλικές πράξεις που αφορούν παιδιά κάτω των 15 ετών. Αυτή η κατάργηση είχε ήδη εγείρει ανησυχίες για την ελαχιστοποίηση των ποινών χιλιάδων δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων, κρίνοντας ότι για παράδειγμα ένα δωδεκάχρονο παιδί επιθυμεί τη σεξουαλική πράξη στο σώμα του, με βάση την ψυχολογία, την εφηβική ανάπτυξη του ή ακόμα και τις παραδόσεις. Το πρόσφατο νομοσχέδιο αποτελεί το δεύτερο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, της νομιμοποίησης της προσχηματικής χρήσης της συναίνεσης σε υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων.

Υπάρχει και μια άλλη πτυχή στην ιστορία, αυτή της νομιμοποίησης των ανήλικων νυφών. Στην Τουρκία, ήδη υπάρχουν περισσότερες από 180 χιλιάδες ανήλικες νύφες που έχουν παντρευτεί μεταξύ 16 και 18 χρονών, σύμφωνα με επίσημες στατιστικές. Όμως υπάρχουν ακόμα περισσότερες. Κάθε χρόνο χιλιάδες κορίτσια παντρεύονται με θρησκευτικούς γάμους που δεν έχουν νομική βάση. Τον περασμένο Μάιο, η βουλή κατάργησε μια διάταξη του ποινικού κώδικα που προέβλεπε διώξεις στους ιμάμηδες που τελούσαν θρησκευτικούς γάμους στη θέση των επίσημων. Οπότε τώρα οι ιμάμηδες μπορούν να παντρέψουν κορίτσια ακόμα και 9 χρονών χωρίς να αναλαμβάνουν καμία ευθύνη.

Σε περίπτωση που δεν υπάρχει καταγγελία από το παιδί (που όπως καταλαβαίνουμε είναι σπάνια περίπτωση), η καταγγελία τέτοιων υποθέσεων παράνομων γάμων και αποπλάνησης ανηλίκου γίνεται μόνο αφού ο/η γιατρός που θα κληθεί να ξεγεννήσει την κοπέλα όταν αυτή μείνει έγκυος ειδοποιήσει τις εισαγγελικές αρχές. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Bekir Bozdag υποστηρίζει το εν λόγω νομοσχέδιο ένθερμα, ισχυριζόμενος ότι θα αντιμετωπίσει το διαδεδομένο έθιμο των ανήλικων νυφών, που οδηγεί στο να μένουν μόνα τους τα νέα κορίτσια με τα παιδιά τους, ενώ οι ανεπίσημοι σύζυγοι στέλνονται στη φυλακή. Τόλμησε ακόμα και να πει ότι “αυτοί οι γάμοι είναι δυστυχώς πραγματικότητα στην Τουρκία” και πως “αυτοί οι άντρες δεν είναι βιαστές ή θύτες σεξουαλικών εγκλημάτων, αλλά κάποιοι που δεν γνώριζαν τη μη νομιμότητα των πράξεών τους”!

Σοβαρά τώρα; Μπορεί η απάντηση σε αυτή τη μορφή σεξουαλικής κακοποίησης των νέων κοριτσιών να είναι μέσω της νομιμοποίησης των γάμων ανηλίκων και της αποπλάνησης ανηλίκου;

Όπως λέει η ανακοίνωση της Συνέλευσης Γυναικών του HDP, αν αυτό το νομοσχέδιο ψηφιστεί δεν θα κάνει τίποτα άλλο από το να απελευθερώσει τους βιαστές από τη φυλακή και, αντίθετα, να βάλει τα κορίτσια που επέζησαν βιασμών σε μια ισόβια φυλακή. Η κυβέρνηση του ΑΚΡ φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχει μια ατζέντα νομιμοποίησης του βιασμού και της σεξουαλικής κακοποίησης κοριτσιών και γυναικών, όπως και των γάμων ανηλίκων βήμα προς βήμα, καθώς η αρρενωπή ιδεολογία που τις θεωρεί ως κατώτερες των αντρών ενδιαφέρεται περισσότερο για τη συντήρηση των υψηλών ποσοστών γεννήσεων και των πατριαρχικών αξιών της οικογένειας.

Παρότι το νομοσχέδιο έχει κατατεθεί από το κυβερνών ΑΚΡ, που έχει την απόλυτη πλειοψηφία και μπορεί να το περάσει, υπάρχει ακόμα ελπίδα ότι η κυβέρνηση μπορεί να υποχωρήσει. Μια ένδειξη είναι ότι η KADEM, μια φιλοκυβερνητική οργάνωση της οποίας αντιπρόεδρος είναι η Sumeyye Erdogan, κόρη του προέδρου Ερντογάν, ήγειρε αντιρρήσεις στο νομοσχέδιο, υπογραμμίζοντας τη δυσκολία προσδιορισμού της βούλησης των κοριτσιών. Μια δεύτερη ένδειξη είναι ότι η εθνικιστική αντιπολίτευση του MHP, που πρόσφατα είχε ταχθεί σύσσωμα υπέρ όλων των προτεινόμενων από την κυβέρνηση νομοσχεδίων, αυτή τη φορά αντιδρά σθεναρά. Επιπλέον, από τότε που το νομοσχέδιο κυκλοφόρησε, έχει δεχτεί σφοδρή κριτική όχι μόνο από αντιπολιτευόμενες δυνάμεις στην Τουρκία, αλλά και από τόσους πολλούς ανθρώπους που εκφράζουν την οργή τους διεθνώς.

Έχουν μείνει ακόμα δύο ημέρες μέχρι το δεύτερο γύρο συζήτησής του νομοσχεδίου και στο μεταξύ μπορείτε και εσείς επίσης να βοηθήσετε τον αγώνα και να δείξετε την αλληλεγγύη στις διαμαρτυρόμενες που χρησιμοποιούν τις αρχές για να μπλοκάρουν τη ψήφιση. Ένας τρόπος είναι να ποστάρετε και να τουιτάρετε και να βοηθήσετε στην περαιτέρω διάδοση της είδησης και να στείλετε τα μηνύματα αλληλεγγύης σας με το hashtag #tecavuzmesrulastirilamaz (ο βιασμός δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί). Ένας άλλος τρόπος είναι να υπογράψετε την έκκληση διαμαρτυρίας Child Abuse is Crime against Humanity στη σελίδα change.org, που έχει φτάσει τις 800.000 υπογραφές σε δύο μέρες.

Σας παρακινώ να μην υποτιμήσετε τη δύναμη της αλληλεγγύης αυτές τις μέρες που εκατομμύρια γυναικών στην Τουρκία φοβούνται ότι θα ξυπνήσουν την Τετάρτη το πρωί σε μια χώρα όπου η κακοποίηση κοριτσιών θα είναι ακόμα πιο νομιμοποιημένη.

soli

 

Διαβάστε ακόμα

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

gezi-152

της Esra Dogan

Όταν επικρατεί αστάθεια και αντιδημοκρατικές πρακτικές, εμείς οι γυναίκες γνωρίζουμε από την ιστορία ότι θα είμαστε οι πρώτες που θα υποφέρουν και ότι οι αγώνες μας για ισότητα και ελευθερία θα δεχθούν επίθεση. Θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι σοκαρίστηκα όταν έμαθα ότι το σαββατοκύριακο η κυβέρνηση του ΑΚP, με το πρόσχημα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, έκλεισε γυναικείες οργανώσεις με νομοθετικά διατάγματα. Ήμουν τρομοκρατημένη αλλά σε καμία περίπτωση έκπληκτη.

Κι εγώ, όπως και οι περισσότερες από εσάς, παρακολουθούσα τις τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία με διαρκώς αυξανόμενο πόνο και τρόμο. Από τότε που η Τουρκική Κυβέρνηση απέκτησε τις εξουσίες του κράτους έκτακτης ανάγκης, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, έχουν γίνει χιλιάδες συλλήψεις, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από το δημόσιο τομέα – συμπεριλαμβανομένων αξιωματούχων του στρατού, δημόσιων υπαλλήλων, δασκάλων και δικαστών – πολλά αντιπολιτευόμενα μέσα έχουν φιμωθεί και εκατοντάδες δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν διώξεις.

Στην αρχή, οι αρχές ισχυρίζονταν ότι κυνηγούσαν τους υποστηρικτές του Γκιουλέν, που κατηγορούνταν ως ενορχηστρωτές του πραξικοπήματος, καθώς και όσους μετά την ανανεωμένη στρατιωτική σύγκρουση είχαν δεσμούς με το ΡΚΚ. Κι όμως, η κυβέρνηση του ΑΚΡ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το πραξικόπημα και τις αυξημένες νομοθετικές εξουσίες ως ευκαιρία για την περαιτέρω φίμωση κάθε είδους αντιπολίτευσης – αυτή είναι η τελευταία φάση μιας διαδικασίας που ξεκίνησε όταν ο Ερντογάν μετά τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί το 2013 ορκίστηκε ανοιχτά ότι θα συντρίψει κάθε φωνή αμφισβήτησης. Μέσα στην προσπάθεια του Τουρκικού κράτους να απομονωθούν τα κινήματα αντίστασης από το σύνολο της κοινωνίας, τώρα πια ακόμα και δημοκρατικές φωνές κατηγορούνται ότι προβαίνουν σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες πια, η κυβέρνηση δεν άργησε να στραφεί ενάντια στα κινήματα αλληλεγγύης και αντίστασης των γυναικών.

Αρχικά το Σεπτέμβρη οι αρχές έκλεισαν πολλά κέντρα γυναικών, μετά το διορισμό νέων διοικητών σε αντικατάσταση των 28 εκλεγμένων δημάρχων και άλλων διοικητικών στελεχών στο Κουρδιστάν, που προέρχονταν κυρίως από το HDP. Έπειτα, από τα τέλη Οκτώβρη, το Υπουργικό Συμβούλιο εξέδωσε διάταγμα για το κλείσιμο του πρώτου στον κόσμο πρακτορείου ειδήσεων μόνο με γυναίκες JINHA, που λειτουργούσε από τα κεντρικά του γραφεία στο Ντιγιάρμπαρκιρ από το 2012.

Και τώρα, μόλις μια βδομάδα μετά τη σύλληψη των δύο συν-αρχηγών του HDP, Demirtas και Yuksekdag, καθώς και ακόμα οκτώ βουλευτών, ο Υπουργός Εσωτερικών ανακοίνωσε την προηγούμενη Παρασκευή το κλείσιμο 370 οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών. Από αυτές τουλάχιστον οι εννιά ήταν ενώσεις γυναικών από διάφορες πόλεις της Τουρκίας, όπως η Rainbow Women’s Association στην Ιστανμπούλ, την Panayir Women Solidarity Association στην Μπούρσα και την KJA (Ελεύθερο Κογκρέσο Γυναικών) στο Ντιγιάρμπαρκιρ. Καθώς δεν έχει ακόμα κοινοποιηθεί ολόκληρη η λίστα, αυτός ο αριθμός γυναικείων οργανώσεων αναμένεται δυστυχώς να αυξηθεί.

Οι βασικές δράσεις αυτών των οργανώσεων ήταν η παροχή καταφυγίου σε θύματα κακοποίησης, καθώς και επιμορφωτικές και κοινωνικές δραστηριότητες. Το γιατί η κυβέρνηση του ΑΚΡ τις παρουσιάζει ως επικίνδυνες συνδέεται με το στόχο της να δαιμονοποιήσει τη γυναικεία αλληλεγγύη και το αναπτυσσόμενο φεμινιστικό κίνημα στην Τουρκία, ειδικά στο Κουρδιστάν. Πραγματικά, καθώς οι διεκδικήσεις των γυναικών για έμφυλη ισότητα εκλαμβάνονται ολοένα περισσότερο ως απειλή για την αρρενωπότητα και το καταπιεστικό καθεστώς, η κυβέρνηση του ΑΚΡ επιλέγει να χρησιμοποιήσει τον κρατικό μηχανισμό ως μια μορφή βίας κατά των γυναικών.

Όπως φαίνεται στην κοινή δήλωση που εξέδωσαν 50 οργανώσεις, ενώσεις και ομάδες γυναικών, συμπεριλαμβανομένης και της συνέλευσης γυναικών του HDP, την Κυριακή με τίτλο «Στεκόμαστε ενωμένες με τις συναγωνίστριές μας»:

«Η παρεμπόδιση των κοινωνικών πρωτοβουλιών και των οργανώσεων γυναικών που διεκδικούν ελευθερία και ισότητα είναι πρακτικές ασύμβατες με τη δημοκρατία, την ευνομία, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες και δεν μπορεί να νομιμοποιείται υπό την πρόφαση της Κατάστασης Έκτακτης Ανάγκης. Αυτή η αρσενική οπτική, που δοξάζει την ισχύ, το φόβο και την πίεση, είναι ανοικτή κτηνωδία απέναντι στις γυναικείες οργανώσεις που παλεύουν ενάντια στη βία κατά των γυναικών, διεκδικώντας ελευθερία και ισότητα. Είναι η αγριότερη και η πιο επίσημη μορφή της βίας που υφίστανται οι γυναίκες καθημερινά».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το σφράγισμα των γραφείων των γυναικείων οργανώσεων αποτελεί κατεξοχήν προσπάθεια φίμωσης των γυναικών στην Τουρκία, που στέλνει ένα μήνυμα φόβου. Και σίγουρα η προσπάθεια αντίστασης σε τόσο καταπιεστικές πρακτικές που στοχεύουν τους αγώνες των γυναικών δεν μπορεί αν είναι ούτε εύκολη ούτε ανώδυνη. Κι όμως, καθώς έβλεπα τα δυνατά μηνύματα αλληλεγγύης εκατοντάδων γυναικών και γυναικείων οργανώσεων τις τελευταίες μέρες, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ: Μπορεί η αντίσταση και η αλληλεγγύη των γυναικών να περιοριστεί μέσα σε τοίχους;

Η ανακοίνωση της οργάνωσης Van Women Association, που λειτουργούσε από το 2004, πριν σφραγιστεί το Σάββατο, μου δίνει την απάντηση, μου υπενθυμίζει ότι η γυναικεία αντίσταση και αλληλεγγύη είναι πολλά παραπάνω από μερικούς τοίχους.

«Εμείς οι γυναίκες δεν είμαστε κτίρια, γραφεία, πόρτες ή κλειδιά. Μπορείτε να σφραγίσετε τα κτίρια μας, τα γραφεία μας, τις πόρτες μας και να μας πάρετε τα κλειδιά. Αλλά δεν μπορείτε να περιορίσετε τον αγώνα, το πνεύμα της αλληλεγγύης μας. Δεν μπορείτε να κλέψετε τους κόπους, τις προσπάθειες μας. Μπορείτε να μας σφραγίσετε την πόρτα, αλλά όχι τα μάτια, το μυαλό, την ψυχή και τα έργα μας!»

Ειλικρινά πιστεύω ότι οι σπόροι της γυναικείας αντίστασης είναι εκεί, είναι παντού, και συνεχίζουν να μεγαλώνουν στα εδάφη από τα οποία προέρχομαι. Οπότε θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι αισθάνομαι απελπισμένη. Είμαι τρομοκρατημένη, πράγματι, αλλά σε καμία περίπτωση απελπισμένη.

Και πράγματι, παίρνω όλο και περισσότερο θάρρος από το διαρκώς αναπτυσσόμενο φεμινιστικό κίνημα στην Τουρκία όπως και από το γυναικείο απελευθερωτικό κίνημα στο Κουρδιστάν και παραπέρα. Με εμπνέουν τα ιστορικά κατορθώματα της γυναικείας αλληλεγγύης και τα μελλοντικά του ιδανικά.

Όπως πολύ όμορφα γράφει και η παραπάνω κοινή δήλωση γυναικείων οργανώσεων:

«Εμείς οι γυναίκες θα συνεχίσουμε να είμαστε παρούσες, είτε υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης ή και με όποιες άλλες συνθήκες. Θα αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε πραγματική και παράνομη μορφή καταπίεσης που στοχεύει να άρει την ελευθερία λόγου, συνεύρεσης και οργάνωσης. Θα συνεχίσουμε να επιμένουμε στην ανάγκη για ισότητα, δικαιοσύνη, ελευθερία και δημοκρατία. Ως γυναίκες, η θέση μας είναι εκεί όπου οι γυναίκες είναι παρούσες, η πόρτα μας είναι κάθε κατώφλι όπου υπάρχουν γυναίκες, παράθυρό μας είναι η ιστορία μας και κλειδί μας είναι η αλληλεγγύη μας.

Είναι μόνο κάποια κτίρια που έχουν αποκλειστεί, ενώ εμείς είμαστε παντού!

Ζήτω η Γυναικεία Αλληλεγγύη

#kadinlarsusmayacak (οι γυναίκες δεν θα μείνουν σιωπηλές)»

 

Παρακάτω μερικές φωτογραφίες:

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

prosfyges_66

Προσφυγοπούλες στη Σμύρνη (φωτ. αρχείου) Προσφυγοπούλες στη Σμύρνη (φωτ. αρχείου) | EPA / SEDAT SUNA

της Esra Dogan

Είναι ήδη αμφίβολο αν η Τουρκία μπορεί να θεωρηθεί ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες, λόγω της απουσίας συστήματος ασύλου, των ολοένα και αυξανόμενων ρατσιστικών επιθέσεων στους πρόσφυγες, καθώς και των προβλημάτων ασφάλειας εντός της χώρας.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναγνωριστεί ότι είναι ακόμα λιγότερο ασφαλής για τα ανήλικα προσφυγόπουλα που αντιμετωπίζουν μεγάλο κίνδυνο βιασμού και σεξουαλικών επιθέσεων τόσο εντός όσο και εκτός των προσφυγικών καταυλισμών ή που εξαναγκάζονται σε γάμους σε μικρή ηλικία ώστε να αποφύγουν τέτοιες σεξουαλικές επιθέσεις που θα μπορούσαν να αμαυρώσουν το όνομα της οικογένειας.

Στις 24 Αυγούστου, η Αζιζέ, ένα κοριτσάκι 9 μηνών από τη Συρία, έχασε τη ζωή του λόγω εσωτερικής αιμορραγίας, 5 ημέρες μετά τον βιασμό του στο Γκαζιαντέπ, στην Τουρκία. Το αποτρόπαιο συμβάν έλαβε χώρα σε ένα αγρόκτημα, όπου οι γονείς του βρέφους απασχολούνταν ως εποχικοί εργάτες.

Ο δράστης φέρεται να είναι ένας βοσκός που μπήκε στη σκηνή της οικογένειας όσο εκείνοι ήταν στα χωράφια και το έσκασε μετά τον βιασμό, αφήνοντας πίσω μόνο ντροπή για την Τουρκία και την ανθρωπότητα.

Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δείχνουν τώρα έκπληκτοι και αποτροπιασμένοι από τον βιασμό και τον θάνατο του βρέφους 9 μηνών. Η Fatma Betul Sayan Kaya, υπουργός Οικογενειακής και Κοινωνικής Πολιτικής, δήλωσε ότι το συμβάν αυτό προκάλεσε αηδία τόσο στην ίδια όσο και στην τουρκική κοινωνία εν γένει. Ο βουλευτής του AKP από την περιφέρεια του Γκαζιαντέπ, Samil Tayyar, δεν δίστασε να εκφράσει την επιθυμία του για επαναφορά της θανατικής ποινής για τον δράστη.

Είναι όμως αυτό το συμβάν εντελώς τυχαίο και αδύνατον να έχει προβλεφθεί; Ήταν η Τουρκία πράγματι ασφαλής γι’ αυτό το κοριτσάκι;

Η αλήθεια είναι ότι οι προηγούμενες εμπειρίες παιδιών από οικογένειες προσφύγων -όπως δημοσιεύονται στον Τύπο και σε διάφορες έρευνες στο πεδίο- είχαν ήδη κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Πράγματι, ο βιασμός του βρέφους ήταν το τελευταίο κρούσμα σε μια σειρά «μη επιβεβαιωμένων» σεξουαλικών επιθέσεων και βιασμών παιδιών από τη Συρία, αποκαλύπτοντας έτσι την αδυναμία του τουρκικού κράτους να προστατέψει αυτά τα προσφυγόπουλα.

Στις αρχές Μαΐου, ένας δημοσιογράφος από την εφημερίδα Birgun αποκάλυψε την ιστορία 30 αγοριών μεταξύ 8 και 12 ετών που βιάστηκαν από έναν καθαριστή στον Καταυλισμό Προσφύγων του Nizip.

Οι βιασμοί έγιναν από τον Σεπτέμβριο του 2015 έως τις αρχές του 2016 αλλά η AFAD (Αρχή Διαχείρισης Καταστροφών και Έκτακτων Καταστάσεων) που διοικεί τον καταυλισμό δεν κατάφερε να τους ανακαλύψει.

Η Ανγκελα Μέρκελ επισκέφτηκε τον Απρίλιο αυτόν τον καταυλισμό, ο οποίος στην είσοδο έχει την επιγραφή «Καλώς ορίσατε στη χώρα που φιλοξενεί τους περισσότερους πρόσφυγες στον κόσμο» και φιλοξενεί δεκατέσσερις χιλιάδες πρόσφυγες. Τη στιγμή της επίσκεψης της Μέρκελ, το σκάνδαλο των βιασμών είχε ήδη γίνει γνωστό στην κυβέρνηση αλλά το υπουργείο Οικογενειακής και Κοινωνικής Πολιτικής έκανε τα στραβά μάτια.

Στα τέλη Μαΐου, η AFAD χτυπήθηκε από ένα ακόμη σκάνδαλο. Δημοσιεύτηκε στον Τύπο ότι ένας 87χρονος Σύρος πρόσφυγας που διέμενε στον Καταυλισμό του Islahiye είχε επιτεθεί σεξουαλικά σε 5 παιδιά ηλικίας 4 έως 8 ετών μπροστά στα μάτια των αρχών διοίκησης του καταυλισμού που παρέλειψαν να επέμβουν.

Η έκθεση της επιτροπής του φιλο-κουρδικού κόμματος HDP μετά από τα δύο αυτά περιστατικά στους προσφυγικούς καταυλισμούς που βρίσκονται κοντά στα σύνορα με τη Συρία σημείωνε ότι οι προσφυγικοί καταυλισμοί, τα καταφύγια των γυναικών και οι κοιτώνες των παιδιών δεν ήταν εύκολα προσβάσιμοι στους ανεξάρτητους παρατηρητές και μια σειρά καταγγελιών για σεξουαλικές επιθέσεις και παρενοχλήσεις δεν διερευνήθηκαν, γεγονός που είχαν ήδη επισημάνει η Διεθνής Αμνηστία και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε προηγούμενες εκθέσεις τους.

Υπάρχει και μια άλλη, ιδιαίτερα παραμελημένη διάσταση αυτής της ιστορίας, που καθιστά τις αβέβαιες συνθήκες για τους πρόσφυγες ακόμα πιο τραγικές στην περίπτωση των κοριτσιών που πιθανόν να γίνουν ανήλικες νύφες. Είναι πράγματι ευρέως γνωστό στην Τουρκία ότι πολυάριθμες νεαρές προσφυγοπούλες εξαναγκάζονται (ή «πείθονται») να παντρευτούν σε μικρή ηλικία με Τούρκους πολίτες ή ομοεθνείς τους.

Σε κάποιες περιπτώσεις είναι δεύτερες σύζυγοι (kuma) και παντρεύονται με θρησκευτικό γάμο που δεν αναγνωρίζεται από το κράτος και, συνεπώς, στερούνται οποιαδήποτε νομική προστασία.

Στην πρόσφατη δήλωση «Όχι στη Νομιμοποίηση του Βιασμού των Παιδιών Προσφύγων», που υπέγραψαν πάνω από είκοσι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκπαίδευσης, υποστήριξης παιδιών, LGBTI+, γυναικών και νέων, υπογραμμίζεται ότι αυτοί οι γάμοι νεαρών κοριτσιών (είτε ως πρώτων είτε ως δεύτερων συζύγων) βασίζονται στη λογική και τη δικαιολογία της προστασίας τους από σεξουαλικές επιθέσεις, της μείωσης των οικονομικών βαρών για την οικογένεια και της είσπραξης του «mehir» (του ποσού που πληρώνει ο σύζυγος στη σύζυγο σύμφωνα με το ισλαμικό δίκαιο).

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, τα νεαρά κορίτσια εξαναγκάζονται να παντρευτούν για να συγκαλυφθούν περιστατικά βιασμού, ενώ αυτό που συγκλονίζει ακόμα περισσότερο είναι ότι κάποιες εξαναγκάζονται να παντρευτούν τους βιαστές τους.

Επιπλέον, υπογραμμίζεται ότι οι νεαρές προσφυγοπούλες που παντρεύονται νωρίς δεν υποφέρουν μόνο από το βαρύ ψυχολογικό φορτίο της απώλειας των συγγενών τους και του ξεριζωμού τους λόγω του πολέμου, αλλά αποκτούν βαθιά τραύματα λόγω της απώλειας της παιδικής τους ηλικίας και της μητρότητας σε νεαρή ηλικία. Αυτή η κατάσταση ενισχύει και την ευαλωτότητα των νεαρών κοριτσιών απέναντι στους «βιασμούς εντός γάμου», τους οποίους συνήθως φοβούνται να καταγγείλουν.

Τα γεγονότα αυτά μοιάζουν πράγματι αποτρόπαια αλλά αυτό που είναι ακόμα χειρότερο είναι ότι η πολιτική ολιγωρία για την αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών με διαφάνεια και η αδυναμία του τουρκικού κράτους να προστατέψει τα προσφυγόπουλα δημιουργεί πολύ επικίνδυνο προηγούμενο για την καθιέρωση της σεξουαλικής τους εκμετάλλευσης.

Και όσο οι Τούρκοι πολιτικοί ιθύνοντες αρκούνται απλώς στην καταδίκη των βιασμών και των θανάτων των παιδιών με σοκαρισμένα και τρομαγμένα πρόσωπα, τα παιδιά πρόσφυγες θα παραμείνουν οπωσδήποτε η πιο ευάλωτη ομάδα στην Τουρκία, παγιδευμένα σε μια κατάσταση συνεχούς ανασφάλειας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

■ Ρεπορτάζ της τουρκικής εφημερίδας Birgun για τον βιασμό του βρέφους: http://www.birgun.net/haber-detay/9-months-old-baby-raped-in-antep-12490

■ Εκθεση της ECPAT (ΜΚΟ διεθνούς εμβέλειας για την καταπολέμηση της παιδικής πορνείας, της παιδικής πορνογραφίας και του trafficking παιδιών για σεξουαλικούς σκοπούς) για περιστατικά βιασμών, σεξουαλικής εκμετάλλευσης, εκπόρνευσης και παιδικής εργασίας προσφυγόπουλων στην Τουρκία: http://www.ecpat.org/wp-content/uploads/legacy/A4A_V2_EU_Turkey_FINAL.pdf

Μετάφραση: Βάλια Παπακώστα www.interpretit.eu

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών και μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

Share

Δώσε φωνή στην τρανς γυναίκα #HandeKader

hande1

της Esra Dogan

#HandeKader #HandeKadereSesVer*

Με λένε Hande. Είμαι τρανσέξουαλ γυναίκα, που ήμουν αρκετά άτυχη ώστε να ζω σε έναν τόσο άδικο κόσμο και να παλεύω σε μια τέτοια χώρα που θέλει να καταπιέσει το σώμα μου, να πολιτικοποιήσει την ύπαρξή μου και να μου αφαιρέσει τη φωνή.

Αλλά δεν τους επέτρεψα να με κάνουν να σωπάσω. Εδώ, σε αυτή τη φωτογραφία, βαδίζω σταθερά στο gay parade στην Κωνσταντινούπολη. Κρατώ το κεφάλι μου ψηλά ακόμα και αν τα μάτια μου είναι γεμάτα δάκρυα. Η ίδια μου η ύπαρξη είναι μια μορφή αντίστασης στην κοινωνική και πολιτική καταστολή που με περιβάλλει.

Εργάζομαι στη βιομηχανία του σεξ, όπως και πολλές τρανς γυναίκες. Παρόλο που η κοινωνία έχει προσπαθήσει να με αποκλείσει περιφρονώντας τον τρόπο ζωής μου, στέκομαι εδώ αμφισβητώντας τις σεξουαλικές διακρίσεις εναντίον μου, απαιτώντας σεβασμό για το σώμα μου.

Τέλος τα δακρυγόνα, οι εκτοξευτήρες ύδατος, οι διώξεις για εμένα. Τέλος όλα τα χαμόγελα και τα δάκρυα για εμένα. Είμαι θύμα της υπερεκτιμημένης αρρενωπότητας που αναπτύχθηκε σε αυτήν την κοινωνία ως φρικτή ασθένεια, μέχρι που έγινε γάγγραινα. Είμαι θύμα των ηθικών σας αξιών που εξυπηρετούν τα πολιτικά συμφέροντα της πατριαρχικής εξουσίας, που εξέθρεψε το «μίσος» που με έκαψε ζωντανή.

Η δολοφονία μου δεν είναι απλή δολοφονία, είναι πολιτικό έγκλημα. Ο μισογυνισμός και η τρανσφοβία είναι τα τέρατα που με σκότωσαν εν ψυχρώ.

Κι όμως, δεν το βλέπεις; Είσαι εγώ και είμαι εσύ! Αν εσύ ακόμα αναπνέεις, τότε πώς μπορεί να έχω πεθάνει;

Ξέρω ότι οι νεκροί δεν μιλούν αλλά η σιωπή μου γίνεται η κραυγή μιας γυναίκας εκεί έξω, που πληκτρολογεί τις λέξεις αυτές γιατί θα μπορούσε να είναι στη θέση μου ή κατεβαίνει στους δρόμους με το όνομά μου στα χείλη της και έχει το κουράγιο να μετατρέψει το σώμα της σε ασπίδα στη μάχη της να απελευθερωθεί.

Ξέρω ότι οι νεκροί δεν μιλούν αλλά είμαι εσύ κι είσαι εγώ! Κι όταν ακούς τη σιωπή μου, τότε η φωνή μας γίνεται πιο δυνατή!

***

Στη μνήμη της Hande Kader, μιας νεαρής διεμφυλικής γυναίκας και πολιτικά ενεργής εργαζόμενης στη βιομηχανία του σεξ, της οποίας το νεκρό σώμα βρέθηκε στην άκρη ενός δρόμου την περασμένη εβδομάδα στην Κωνσταντινούπολη, αφού είχε δηλωθεί η εξαφάνισή της. Την τελευταία φορά που την είδαν έμπαινε στο αυτοκίνητο ενός πελάτη και σύντομα αποκαλύφθηκε ότι την έκαψαν ζωντανή. Είναι το τελευταίο θύμα σε μια σειρά εγκλημάτων μίσους ενάντια στην κοινότητα LGBTQ+ στην Τουρκία.

Ας μην ξεχνάμε ότι το ίδιο τέρας κρύβεται πίσω από τις επιθέσεις στο Ορλάντο, την αυτοκτονία της Emily και τον θάνατο της Hande.

Ας μην την ξεχάσουμε.

 

*Δώσε φωνή στην Hande Kader

 

Διαβάστε ακόμη

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

 

Share

Δεν θέλουμε μια αγάπη που σκοτώνει

bloodviolencekilledmurder1

της Esra Dogan

«Δεν θέλουμε μια αγάπη που σκοτώνει» είναι ένα από τα φεμινιστικά συνθήματα στην Τουρκία που θέλει να αναδείξει το θέμα του τεράστιου αριθμού δολοφονιών γυναικών από συντρόφους τους ή από άνδρες στον στενό τους κύκλο. Είναι μια δυνατή κατακραυγή εναντίον των ανδρών που χρησιμοποιούν την «αγάπη» τους ως δικαιολογία για τα ματωμένα χέρια τους στα γυναικεία σώματα, συχνά με στόχο την κοινωνική κατανόηση για τα εγκλήματα τους και, αν είναι δυνατόν, ακόμη και μείωση της ποινής τους.

Είδα ένα τεράστιο πανό αυτού του συνθήματος τον περασμένο Νοέμβριο, στην Άγκυρα, αφού το δικαστήριο έδωσε μειωμένη ποινή στον άνθρωπο που μαχαίρωσε 15 φορές, μέχρι θανάτου, μια φίλη του, με την οποία είχαν πλατωνική σχέση, στη μέση ενός πάρκου, αφού αρνήθηκε να τον παντρευτεί. Το σκεπτικό του δικαστηρίου ήταν ότι  αιτία της δολοφονίας ήταν η «υπερβολική αγάπη» προς το θύμα και ότι κατά τη διάρκεια της δολοφονίας, ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να σκεφτεί καθαρά λόγω του πάθους του.

Αυτή η δικαστική απόφαση δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τη νομιμοποίηση, σε μια αίθουσα δικαστηρίου στην Τουρκία, της αντίληψης περί «εγκλήματος πάθους» και μέσω αυτού, της δικαιολογίας των αντρών ότι σκοτώνουν από αγάπη. Ωστόσο, αυτό το σκεπτικό τρέφεται από την ίδια πατριαρχική νοοτροπία που υπάρχει σε όλη την υδρόγειο. Η νοοτροπία που ευνοεί τους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες, η νοοτροπία που διαιωνίζει τελικά την ανδρική βία.

Ναι, στις μέρες μας είναι πιο διαδεδομένο ότι η εξουσία των αντρών τρέφει τη βία κατά των γυναικών, ενώ παράλληλα η ενισχύεται από αυτή τη βία. Ωστόσο, αναγνωρίζεται πολύ λιγότερο η έκταση αυτής της βίας και οι καταστροφικές συνέπειες της στη γυναικεία ζωή. Ακόμα λιγότερο αναγνωρίζεται το γεγονός ότι οι έμφυλες διαμάχες για την εξουσία αντανακλώνται πιο έντονα στις πιο οικείες σχέσεις μας, κάνοντας τελικά την «αγάπη» πιο θανάσιμη για τις γυναίκες και από τον καρκίνο.

Γνωρίζατε ότι το ήμισυ σχεδόν των γυναικών που είναι θύματα ανθρωποκτονίας σε όλο τον κόσμο (47% το 2012) δολοφονήθηκαν από συντρόφους τους ή τα μέλη της οικογένειας τους; Και αν ο δράστης είναι ένας άντρας (που συνήθως είναι) το ποσοστό αυτό ανεβαίνει. Και το ποσοστό αυτό δεν αναφέρεται τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν από πλατωνικούς φίλους τους.

Χωρίς εξαίρεση, σε παγκόσμιο επίπεδο, μια γυναίκα κινδυνεύει περισσότερο να υποστεί βία από έναν άνθρωπο που γνωρίζει, από κάποιον που αγαπά ή / και αγαπούσε.

Δεν σας ακούγεται λογικό; Κι όμως, θα έπρεπε. Ίσως δεν έχετε υπόψη σας κάποια γυναικοκτονία στο ευρύτερο σας περιβάλλον, αλλά η σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βία που μπορεί να οδηγήσει σε αυτήν είναι ακριβώς δίπλα σας. Και οι πιθανοί δράστες αυτής της βίας στην πραγματικότητα είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, από κάθε κοινωνική ομάδα, ηλικία ή επίπεδο εκπαίδευσης. Ψάξτε το! Η πρόσφατη έκθεση του Καταφύγιου Γυναικών αποκαλύπτει ότι περισσότερο από το 60 τοις εκατό των δραστών της βίας κατά των γυναικών στην Ελλάδα προέρχονται από μεσαία ή ανώτερη τάξη.

Τα στατιστικά γίνονται ακόμη πιο τρομακτικα όταν πρόκειται για την έκταση της ενδοοικογενειακής βίας .

Σύμφωνα με την έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων το 2013, μία στις τρεις γυναίκες σε όλη την ΕΕ έχουν βιώσει κάποια μορφή σωματικής, σεξουαλικής κακοποίησης ή ψυχολογικής βίας από την ηλικία των 15 από τους συντρόφους τους. Το 22% από αυτές ανέφεραν κακοποίηση στις τρέχουσες σχέσεις τους και 1 στις 10 τους βιάστηκαν από τον παρών ή πρώην σύντροφό τους .

Αγάπη και βία… μπορεί στην αρχή να σας ακούγονται παράξενες αυτές οι δυο λέξεις μαζί, αλλά στην πατριαρχική κοινωνία, η συνύπαρξή τους έχει πραγματικά βαθύ νόημα.

Ως  βία νοείται η συμπεριφορά ή φυσική δύναμη που έχει σκοπό να τραυματίσει, να προκαλέσει βλάβη ή να σκοτώσει. Και  στο πατριαρχικό σύστημα των σχέσεων εξουσίας, η βία και η κακοποίηση των γυναικών αντανακλά την πρόθεση των ανδρών να επιδείξουν  την αρσενική εξουσία τους με την πρόκληση βλάβης ή να ελέγξουν τη γυναικεία συμπεριφορά μέσω της απειλής.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε πολλές περιπτώσεις δολοφονιών γυναικών σε όλο τον κόσμο, οι γυναίκες όχι απλώς δολοφονούνται, αλλά υπόκεινται σε πρόσθετη βία πριν και μετά τη δολοφονία. Βιάζονται, βασανίζονται, ακόμα και τα σώματά τους ακρωτηριάζονται. Προφανώς πρόκειται για την προσπάθεια των αντρών να αποδείξουν την κυριαρχία τους μέσω της ταπείνωσης των γυναικών σωμάτων. Με άλλα λόγια, μια  επίδειξη ισχύος του πατριάρχη!

Αυτές οι τόσο άνισες σχέσεις εξουσίας μεταξύ ανδρών και γυναικών εκδηλώνονται και ενισχύονται μέσα από  τις διαπροσωπικές σχέσεις. Τότε είναι που «η αγάπη» μπαίνει στην εξίσωση. Ο πατριάρχης δεν βλέπει την αγάπη ως μια ισότιμη σχέση βασισμένη στο σεβασμό, αλλά μάλλον ως υποταγή της γυναίκας στον άντρα στο πλαίσιο της οποίας οι συναισθηματικές, σωματικές ή / και σεξουαλικές επιθυμίες του άντρα πρέπει να ικανοποιούνται. Σε αντάλλαγμα ο άντρας μπορεί να προσφέρει στη γυναίκα προστασία, πίστη, οικονομική ασφάλεια, ίσως μάλιστα κάποιο ρομαντισμό, καθώς και ένα οικογενειακό στάτους και τα σπερματοζωάρια του για τα μωρά. Για να διατηρήσει τη δύναμή του σε μια τέτοια σχέση, το αρσενικό δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει σωματική, σεξουαλική ή σωματική βία όποτε χρειάζεται. Και αν κάποια στιγμή η γυναίκα επαναστατήσει, αρνούμενη να είναι υποτακτική, ο άντρας δικαιολογεί τη δολοφονία ή την κακοποίηση μέσω της «αγάπης». «Ήθελε να με αφήσει. Με απάτησε. Αρνήθηκε να κάνει σεξ μαζί μου. Ήμουν μεθυσμένος, ήμουν θυμωμένος μαζί της, ένιωσα ταπεινωμένος. Αλλά την αγαπούσα!»

Το πιο εντυπωσιακό γεγονός όμως- και εκεί πού πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή, είναι γιατί οι περισσότερες γυναίκες επιλέγουν να παραμείνουν με συντρόφους που τους ασκούν βία;

Οι περισσότεροι από εσάς μάλλον πιστεύετε ότι τα οικονομικά προβλήματα ή ο φόβος της γυναίκας να μείνει μόνη είναι οι κύριοι λόγοι. Αν και αυτά φυσικά μπορεί να συμβαίνουν, δεν είναι τόσο συνηθισμένα όσο αυτός ο λόγος:

Οι κακοποιημένες γυναίκες πραγματικά πιστεύουν ότι οι σύντροφοί τους τις αγαπούν!

Επιτρέψτε μου να σας περιγράψω μια εμπειρία από πρώτο χέρι: η αδελφή μου. Η αδελφή μου υπόκειτο φυσική και ψυχολογική βία από τον πρώην φίλο της από τα είκοσι της και για τρία συνεχή χρόνια, τα οποία περιλάμβαναν άγριους ξυλοδαρμούς και απειλές πυροβολισμού. Και όλα αυτά τα χρόνια, όπως πολλές γυναίκες επιλέγουν να κάνουν, είχε κρατήσει μυστική την ταλαιπωρία της. Μπορείτε να φανταστείτε, όταν την πήγαινα στο νοσοκομείο  για τη σπασμένη μύτη της, πραγματικά πίστευα ότι είχε πέσει από τις σκάλες, δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι η δική μου αδελφή ήταν το θύμα ενός βίαιου πατριάρχη; Για να είμαι ειλικρινής, ούτε καν μου είχε περάσει από το μυαλό. Τόσο η αδελφή μου και το αγόρι της ήταν από μορφωμένες οικογένειες της ανώτερης μεσαίας τάξης.  Θεωρούσα απίθανο ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβαίνει σε μας!

Μετά το πρώτο σοκ της αποκάλυψης της οδυνηρής αλήθειας, δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ τον λόγο της μακράς σιωπής της και της άρνησής της να εγκαταλείψει μια τέτοια βίαιη και κακοποιητική σχέση. «Γιατί;» ρώτησα, «γιατί έμεινες μαζί του 3 χρόνια;» και πήρα την απάντησή μου :

«Με αγαπούσε. Έλεγε ότι έκανε αυτά τα πράγματα, γιατί με αγαπούσε πραγματικά»

Όχι, η αδελφή μου δεν ήταν μια «αφελής νέα». Η αντίδραση της στην πραγματικότητα είναι αντιπροσωπευτική της συνηθισμένης στάσης των γυναικών στην κοινωνία μας προς τους πατριάρχες τους, οι οποίοι καταχρώνται την έννοια της αγάπης για να δικαιολογήσουν τις βίαιες πράξεις τους. Με βάση τα στοιχεία των γυναικών θυμάτων βίας που έλαβαν στήριξη από το «Καταφύγιο Γυναίκας» στην Ελλάδα, το 80 τοις εκατό των γυναικών που ανέφεραν κακοποίηση από τους συντρόφους τους επιλέγουν να παραμείνουν σε αυτό το κακοποιητικό περιβάλλον τους, ακόμα και αν έχουν και άλλα μέρη να πάνε.

Το να μείνεις με τον κακοποιητικό σύντροφό σου είναι ακόμα πιο πιθανόν σε συνθήκες λιγότερο ορατών και ακόμα λιγότερο αναγνωρισμένων μορφών βίας, όπως η οικονομική, ψυχολογική και συναισθηματική βία. Όπως είχα γράψει πρόσφατα, σε ένα άρθρο εμπνευσμένο από το hashtag του Τwitter MaybeHeDoesNotHitYou, παρά το γεγονός ότι η ενδοοικογενειακή βία προκαλεί πιο άμεσα την προσοχή μας όταν είναι σωματική, η μη σωματική βία είναι πιο συχνή και βλάπτει τις γυναίκες τόσο βαθιά όσο η φυσική. Ωστόσο  σε γενικές γραμμές οι γυναίκες τείνουν να αγνοούν τα σημάδια αυτών των κακοποιητικών σχέσεων και να παραμένουν σε αυτές για χάρη της αγάπης.

Δεδομένου ότι αυτές οι κακοποιητικές πράξεις στις σχέσεις θεωρούνται «ιδιωτικό θέμα» μεταξύ των συντρόφων, το κοινωνικό περιβάλλον της γυναίκας συνήθως την ωθεί να προσπαθήσει να «λύσει» τα προβλήματα στη σχέση της, αντί να μιλήσει για την κακοποίησή της. «Σιγά, οι καυγάδες, οι ζήλιες, κάποιες στιγμές θυμού, τέτοιες εντάσεις συμβαίνουν πάνω κάτω σε κάθε σχέση. Δεν σκέφτεται σοβαρά να χωρίσεις για αυτό το λόγο, έτσι δεν είναι;» Πόσες από εμάς δεν αντέδρασαν έτσι όταν φίλες μας μάς ανοίχτηκαν και μίλησαν για άσχημες συμπεριφορές του συντρόφου τους;  Όμως εμείς και οι αδελφές μας αξίζουμε κάτι καλύτερο.

Σας παρακαλώ να μου πείτε:

Πόσες ακόμα από εμάς θα πρέπει να δολοφονηθούν, να ξυλοδαρθούν, να βιαστούν, να απειληθούν, να ταπεινωθούν, να καταπιεστούν και να κακοποιηθούν  από αυτούς που αγαπάμε; Για πόσο ακόμα θα επιτρέπουμε στους συντρόφους μας να μας στερούν την ελευθερία μας, την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθησή μας, προκειμένου να συνεχίσουν να μας «αγαπάνε»; Πόσο περισσότερο θα αντέξουμε τον πόνο και την οδύνη για χάρη της αγάπης μας προς τους πατριάρχες μας; Αρκετά!

Εμείς οι γυναίκες δεν αξίζουμε αυτή την «αγάπη» που μας προσφέρει η πατριαρχία.

Μας αξίζει η ισότητα. Μας αξίζει η ζωή.

Γι’ αυτό πρέπει να απορρίψουμε την πατριαρχική αγάπη που μας σκοτώνει !

 

Share

YPS-JIN: Θα πάρουμε εκδίκηση για όλες τις δολοφονημένες γυναίκες

feature_ypj

Η Zana Gever του YPS-JIN υποσχέθηκε ότι θα αυξήσουν την αντίσταση των γυναικών και ότι η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου, θα είναι ημέρα αντίστασης. Το YPS-JIN δήλωσε ότι «Θα πάρουμε εκδίκηση για όλες αυτές τις δολοφονημένες γυναίκες, των οποίων τα σώματα κακοποιήθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν ως θέαμα, κάφτηκαν και πετάχτηκαν μέσα στη μέση του δρόμου».

Το Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN) ιδρύθηκε από γυναίκες που δεν εγκατέλειψαν τις περιοχές τους όταν τους πολιορκούσαν (και τους πολιορκούν) οι κρατικές δυνάμεις για μήνες. Οι γυναίκες αυτές συνέχισαν να αντιστέκονται με το YPS-JIN. Η Zana Gever, μέλος του YPS-JIN δήλωσε ότι αφιερώνουν την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου) στην μνήμη των γυναικών που δολοφονήθηκαν και των οποίων τα σώματα χρησιμοποιήθηκαν ως εκθέματα, παρά τη στρατιωτική νομοθεσία στο Κουρδιστάν.

«Η αντρική νοοτροπία, η οποία είχε κάψει γυναίκες δεκάδες χρόνια πριν, ακόμα συνεχίζει να υπάρχει και να καίει και να σκοτώνει γυναίκες. Εμείς, ως το Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN), θα απαντήσουμε σε αυτή τη σφαγή των γυναικών βγαίνοντας στους δρόμους. Σήμερα είναι η μέρα που θα ενωθούμε όλες μαζί και θα εξεγερθούμε ενάντια στο σύστημα και στην πατριαρχική νοοτροπία. Σήμερα είναι η μέρα οργάνωσης των γυναικών. Οι γυναίκες δε πρέπει να μένουν στα σπίτια τους. Εμείς, ως γυναίκες πρέπει να σταματήσουμε αυτό το μακελειό. Θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΖΩΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!» είπε η Zana Gever.

Εν τω μεταξύ, ακόμα ένα μέλος του YPS-JIN, επισήμανε ότι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου πρέπει να γιορταστεί πιο ένδοξα, στη μνήμη των δολοφονημένων γυναικών. Κάλεσε τις γυναίκες λέγοντας «Εμείς, ως Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN), ηγούμαστε του αγώνα ο οποίος γίνεται εδώ και καιρό. Ευχόμαστε μια χαρούμενη Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας σε όλες τις επαναστατημένες και εργαζόμενες γυναίκες. Θα εντείνουμε την αντίσταση μας κι άλλο, εκ μέρους της μνήμης κάθε γυναίκας που δολοφονήθηκε. Όλες οι γυναίκες θα πρέπει να βγουν στους δρόμους, μη εξαιρώντας αυτές από Τουρκία και Κουρδιστάν. Οι γυναίκες θα σπάσουν τις αλυσίδες του φασισμού!»

«Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, θα είναι η ημέρα αντίστασης όλων των γυναικών. Δίνουμε το λόγο μας σε όλες τις Κούρδισσες ότι θα αντισταθούμε σε πόλεις όπως στη Rojava. Πρέπει να αντισταθούμε για ένα καλύτερο μέλλον. Καλούμε όλες τις γυναίκες να συμμετέχουν στο Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN). Ζήτω ο αγώνας της 8ης Μαρτίου!» είπε η Nujin

Μετάφραση @Karvounina

Πηγή: Μπαλοθιά

 

Share

Τρεις ακόμα Κούρδισσες αγωνίστριες δολοφονήθηκαν από το τουρκικό κράτος

kourdisses2

της Λίνας Φιλοπούλου

Ενημέρωση από τη φίλη Yıldız Temürtürkan, μέλος της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών Τουρκίας

Στις 4 Ιανουαρίου, το βράδυ, τρεις κούρδισσες αγωνίστριες δολοφονήθηκαν βάναυσα από τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις. Όλες τους μέλη του κούρδικου γυναικείου κινήματος, μια ομάδα που συμμετέχει ενεργά στην Παγκόσμια Πορεία Γυναικών. Μία από τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν, η Seve Demir, ήταν η συντονίστρια των δραστηριοτήτων στην πόλη Nusaybin από όπου η ΠΠΓ ξεκίνησε το Φεμινιστικό Καραβάνι στο πλαίσιο της 4ης Διεθνούς Δράσης για το 2015.

Οι γυναίκες αυτές δολοφονήθηκαν στην πόλη Silopi, όπου υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας. Οι τούρκικες στρατιωτικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον τους, καθώς προσπαθούσαν να περάσουν από τη μια γειτονιά στην άλλη. Οι γυναίκες κάλεσαν φίλους τους στο τηλέφωνο λέγοντάς τους ότι είναι βαριά τραυματισμένες και ζήτησαν ασθενοφόρο. Οι φίλοι τους ειδοποίησαν τον κυβερνήτη της πόλης να επιτρέψει στο ασθενοφόρο να περάσει, αλλά αυτό δεν έγινε. Όταν πια ο δήμος κατάφερε να στείλει ασθενοφόρο, τις βρήκαν βάναυσα δολοφονημένες.

Χιλιάδες κόσμος παρέστη την περασμένη Τρίτη στην κηδεία των 12 δολοφονηθέντων από το τουρκικό κράτος, στις πόλεις Cizre, Silopi και Şırnak. Ανάμεσά στα θύματα και οι τρεις κούρδισσες αγωνίστριες, Seve Demir, Fatma Uyar και Pakize Nayir, που δολοφονήθηκαν λίγες μέρες πριν από την 3η επέτειο από τη δολοφονία άλλων τριών κουρδισσών αγωνιστριών στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2013.

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Selin Çağatay: «Ευθύνη μας ως κοινωνική αντιπολίτευση στην Τουρκία είναι να ξανασκεφτούμε σοβαρά τις στρατηγικές μας»

TURKEY-WOMEN-RIGHTS-SOCIAL

του Γιάννη Κοντού

Η θριαμβευτική, και για πολλούς απροσδόκητη, εξασφάλιση της κοινοβουλευτικής αυτοδυναμίας από το ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με παράλληλη αύξηση των ψήφων και των ποσοστών του κόμματος, αποτέλεσε το πιο σημαντικό γεγονός των εκλογών που διεξήχθησαν στην Τουρκία την Κυριακή 1η Νοεμβρίου. Αξιοσημείωτη υπήρξε, από την άλλη, η μείωση της εκλογικής δύναμης του φιλοκουρδικού HDP, το οποίο, παρόλα αυτά, κατόρθωσε να υπερβεί το αντιδημοκρατικό «κατώφλι» του 10% και να εισέλθει στη νέα βουλή. Παρά την έκδηλη ανησυχία της, η Selin Çağatay, μέλος της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας και γνώριμη του Hit&Run μέσα από προηγούμενες συνεντεύξεις/ παρεμβάσεις, απάντησε στα ερωτήματά μας.

Πώς ερμηνεύεις την, για πολλούς, απροσδόκητη «επιστροφή» του ΑΚΡ;

Όντως είναι μεγάλη έκπληξη, ακόμα και για τους ίδιους τους οπαδούς του ΑΚΡ. Κανένας δεν περίμενε τέτοια συντριπτική επιτυχία, αν μπορείς να την ονομάσεις έτσι. Το ΑΚΡ δεν αποδέχτηκε το αποτέλεσμα των εκλογών της 7ης Ιουνίου. Κατηγόρησε το ΗDPγι’ αυτό και τερμάτισε μονομερώς την ειρηνευτική διαδικασία. Από τη στιγμή που το ΑΚΡ απέτυχε να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού, ο Ερντογάν ως πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν έδωσε στο κεμαλικό CHP την ευκαιρία να σχηματίσει μια τέτοια κυβέρνηση, προκηρύσσοντας, αντιθέτως, παράνομα νέες εκλογές. Μετά το βομβαρδισμό του Σουρούτς, που αποδίδεται στον ISIS, μολονότι αυτός ποτέ δεν ανέλαβε την ευθύνη, ο πόλεμος μεταξύ του τουρκικού στρατού και του ΡΚΚ ξανάρχισε. Περισσότερες από 100 ζώνες στην κουρδική περιοχή ανακηρύχτηκαν «ειδικές ζώνες ασφαλείας», όπου οι άνθρωποι δέχονταν επιθέσεις και σκοτώνονταν από την αστυνομία, στο όνομα της «μάχης ενάντια στην τρομοκρατία» και σχεδόν 500 άμαχοι σκοτώθηκαν τους τελευταίους 5 μήνες. Σε όλη την Τουρκία, φασίστες οργανωμένοι γύρω από το κυβερνών κόμμα και σιωπηρά υποστηριζόμενοι από αυτό, επιτέθηκαν σε γραφεία του HDPκαι επιχείρησαν να λιντσάρουν απλούς Κούρδους πολίτες. Η σφαγή στην Άγκυρα, που συνέβη στην «καρδιά» της πόλης και σκότωσε 102 εθελοντές για την ειρήνη, αποδόθηκε στο ΡΚΚ, παρότι το κράτος γνώριζε, ακόμα και πριν από την επίθεση, για τους βομβιστές αυτοκτονίας, οι οποίοι συνδέονταν με τον ISIS!

Συνολικά, το ΑΚΡ επέλεξε ως στρατηγική του να απειλεί τους ανθρώπους με πολιτική και οικονομική αστάθεια, με σκοπό να επανακτήσει τις ψήφους που έχασε στις 7 Ιουνίου. Αφύπνισε εκ νέου τα υπερεθνικιστικά αισθήματα στον τουρκικό πληθυσμό και απείλησε τον κουρδικό πληθυσμό με περισσότερη βία και πόλεμο. Επιπλέον, η προεκλογική περίοδος υπήρξε απολύτως άδικη: τα τηλεοπτικά και έντυπα Μ.Μ.Ε. δούλεψαν για το ΑΚΡ και οποιαδήποτε διαφορετική «φωνή» καταπνίγηκε. Στο τέλος, από τις 59 καινούριες έδρες του ΑΚΡ στη βουλή, σε σύγκριση με τις εκλογές του Ιουνίου, 37 προήλθαν από το ΜΗΡ, το εθνικιστικό κόμμα, 18 από το HDP και 4 από το CHP.

Πώς σχολιάζεις την αξιοσημείωτη υποχώρηση του HDP τόσο σε επίπεδο ποσοστού, όσο και ψήφων;

Η απώλεια 1.000.000 ψήφων για το HDP στο Κουρδιστάν θα πρέπει να «διαβαστεί» σε αυτό το πλαίσιο. Αντίθετα με ό,τι νομίζουν ορισμένοι, οι άνθρωποι στην τουρκική Αριστερά, που ψήφισαν το HDP στις 7 Ιουνίου, δεν άλλαξαν γνώμη την 1η Νοεμβρίου. Ήταν ο κουρδικός πληθυσμός, εναντίον του οποίου το ΑΚΡ κήρυξε τον πόλεμο στην περίοδο ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις, που γύρισαν στο ΑΚΡ, προκειμένου, κυριολεκτικά, να σώσουν τη ζωή τους. Το ΑΚΡ κατέστησε απολύτως ξεκάθαρο πως θα αποσταθεροποιούσε και θα κλιμάκωνε την αστυνομική βία στην κουρδική περιοχή, εκτός κι αν επέστρεφε στην εξουσία ως μονοκομματική κυβέρνηση. Προπαγάνδιζε, επίσης, στα Μ.Μ.Ε. ότι το HDP ήταν η άμεση πολιτική προέκταση του ΡΚΚ.

Απέναντι σε όλα αυτά, θεωρώ πως είναι και πάλι επιτυχία το ότι το HDP υπερέβη το αντιδημοκρατικό κοινοβουλευτικό «κατώφλι» του 10%. Το HDP θα συνεχίσει να εκπροσωπεί τον κουρδικό πληθυσμό και την ευρύτερη κοινωνική αντιπολίτευση στη βουλή και αλλού στην τουρκική πολιτική.

Πώς εκτιμάς ότι η, προφανώς, μονοκομματική κυβέρνηση του ΑΚΡ θα κινηθεί από εδώ και στο εξής;

Αυτή θα είναι η 4η κυβέρνηση του ΑΚΡ, τούτη τη φορά με το υψηλότερο ποσοστό που το συγκεκριμένο κόμμα έχει ποτέ λάβει σε εκλογές. Το ΑΚΡ, και ιδίως ο Ερντογάν και ο πιο στενός του κύκλος, θα εκλάβουν το ποσοστό αυτό ως το «πράσινο φως», για να ολοκληρώσουν το πραξικόπημα που ξεκίνησαν από τις διαδηλώσεις στο Γκεζί το 2013. Το κόμμα-κράτος και το μονκομματικό καθεστώς θα ισχυροποιηθούν ακόμα περισσότερο. Μόλις δυο μέρες μετά την εκλογική νίκη, ήδη έχουν απολυθεί εργαζόμενοι από την κρατική τηλεόραση, το φίλα προσκείμενο στο κυβερνών κόμμα εργατικό σωματείο ή τα Μ.Μ.Ε., επειδή «δεν ευθυγραμμίστηκαν με την οπτική του θεσμικού φορέα».

Στους επόμενους μήνες, η κοινωνική αντιπολίτευση, γενικότερα, και τα αντιπολιτευόμενα Μ.Μ.Ε., ειδικότερα, θα κατασταλούν, πιθανώς βίαια. Αυτό θα συνεχιστεί ώσπου το ΑΚΡ να είναι βέβαιο ότι έχει εξαλειφθεί η πιθανότητα μιας εξέγερσης τύπου Γκεζί. Τότε, θα πιέσει προς την κατεύθυνση της διαμόρφωσης ενός καινούριου συντάγματος κι ενός προεδρικού συστήματος, που εδώ και χρόνια προωθεί. Στο μεταξύ, θα ενισχύσει τις νεοσυντηρητικές και νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αυτή τη φορά δίνοντας μεγαλύτερη έμφαση στον ισλαμισμό, στην εναντίωση στην εκκοσμίκευση και στον αντι-φεμινισμό. Πρόκειται για ένα σκοτεινό και τρομακτικό «σενάριο», αλλά είναι πολύ ρεαλιστικό να περιμένουμε πως θα συμβούν τέτοια πράγματα.

Ποιες είναι οι ευθύνες όσων συμμετέχουν σε αντικαπιταλιστικά κινήματα/ κινήματα βάσης σε αυτή τη συγκυρία, κατά τη γνώμη σου;

Απαντώντας, λοιπόν, σε αυτό το σκοτεινό «σενάριο», η μεγαλύτερη ευθύνη μας ως της κοινωνικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία είναι να ξανασκεφτούμε σοβαρά ορισμένες από τις υποθέσεις, τις αναλύσεις και τις πολιτικές και οργανωτικές στρατηγικές μας. Ήμασταν πεπεισμένοι ότι το ΑΚΡ θα έχανε ψήφους αποφεύγοντας μια κυβέρνηση συνασπισμού και οδηγούμενο προς νέες εκλογές, εξωθώντας τη χώρα σε πόλεμο και πολιτικο-οικονομική αστάθεια και αυξάνοντας την αυταρχική, πολωτική του εξουσία. Κι όμως, το κόμμα αύξησε τις ψήφους του κατά 20%! Πρώτα θα πρέπει να τροποποιήσουμε τους κοινωνικο-πολιτικούς μας «φακούς» και να εξηγήσουμε αυτή την απροσδόκητη κατάσταση στους εαυτούς μας. Χρειάζεται να καταλάβουμε τι είναι αυτό που κάνει την πλειονότητα των ανθρώπων στην Τουρκία να ψηφίζουν ένα κόμμα τόσο ανοιχτά διεφθαρμένο και δεδηλωμένα αντιδημοκρατικό.

Δεύτερο, πρέπει να προετοιμαστούμε για ένα ακόμη, ισχυρότερο «κύμα» πολιτικής βίας και κρατικής καταπίεσης εναντίον των κινημάτων βάσης και των αντικαπιταλιστικών πολιτικών και να αναπτύξουμε νέους τρόπους οργάνωσης και ακτιβιστικές στρατηγικές. Η δράση στο δρόμο και ο μιντιακός ακτιβισμός θα εκτίθενται όλο και περισσότερο στο να χαρακτηριστούν «τρομοκρατία». Πρέπει, επομένως, να σκεφτούμε νέους, εναλλακτικούς τρόπους να κάνουμε πολιτική. Οι επόμενοι γύροι τοπικών, γενικών και προεδρικών εκλογών είναι όλοι το 2019. Έχουμε 4 χρόνια, και θα ήταν συνετό για μας να αναπτύξουμε πιο μακροπρόθεσμες πολιτικές στρατηγικές, προκειμένου να δυναμώσουμε την «από τα κάτω» αντιπολίτευση στο νεοφιλελεύθερο-νεοσυντηρητικό καθεστώς του ΑΚΡ.

Μια θετική παρατήρηση είναι ότι όλα τα προβλήματα, εξαιτίας των οποίων το ΑΚΡ έχασε την εξουσία στις εκλογές της 7ης Ιουνίου, μένουν να λυθούν από αυτό. Η νίκη του είναι, στην πραγματικότητα, απίθανο να παραμείνει βιώσιμη. Εκτός από την οικονομική στασιμότητα, με την οποία το ΑΚΡ θα πρέπει να ασχοληθεί τους επόμενους μήνες, το τίμημα της εκλογικής του νίκης υπήρξε η καταστροφή της ειρηνευτικής διαδικασίας μεταξύ του ΡΚΚ και του τουρκικού κράτους. Το κόμμα αυτό αποδείχτηκε ανειλικρινές και οπορτουνιστικό κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και θα είναι δύσκολο να ξαναρχίσει τις διαπραγματεύσεις αυτήν τη φορά.

Πλέον όλων αυτών, το ΑΚΡ θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της εμπλοκής του στον πόλεμο στη Συρία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα τουλάχιστον 2.5 εκατομμύρια πρόσφυγες (και πολλούς ακόμη που αναμένονται) και 10.000 μέλη του ISIS στην Τουρκία. Η οικονομία, η κουρδική διαμάχη και οι Σύριοι πρόσφυγες είναι όλα ζητήματα προτεραιότητας, με τα οποία ως κοινωνική αντιπολίτευση θα συνεχίσουμε να ασχολούμαστε, έτσι ώστε να «χτίσουμε» την αλληλεγγύη ανάμεσα στα καταπιεσμένα τμήματα της κοινωνίας. Εργάτες, γυναίκες, μετανάστες, πρόσφυγες, Κούρδοι, Αλεβίτες, Ρομά, Doms (σημ.: φυλές Ρομά που διαβιούν κυρίως στην Τουρκία, την Αίγυπτο, το Ιράν και το Ιράκ) – όλοι δέχονται επίθεση από το καθεστώς του ΑΚΡ. Θα εργαστούμε, λοιπόν, ώστε να οικοδομήσουμε ένα ισχυρό μέτωπο βάσης απέναντι στην αντιδημοκρατική, ολοκληρωτική εξουσία του ΑΚΡ.

Τέλος, θέλω να επισημάνω ότι κανένα από αυτά τα προβλήματα δεν περιορίζεται στην Τουρκία. Ολοκληρωτικά καθεστώτα, που συνθέτουν υπερεθνικιστικές, ρατσιστικές και αντι-φεμινιστικές ιδεολογίες με νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αναδύονται σε πολλές χώρες στη νότια, κεντρική και ανατολική Ευρώπη. Είναι, συνεπώς, σημαντική ευθύνη των αντικαπιταλιστικών κινημάτων και των κινημάτων βάσης στην περιοχή μας είναι να οικοδομήσουν μια πιο ισχυρή δικτύωση και να αναζητήσουν τρόπους διαμόρφωσης μιας κοινής πολιτικής ατζέντας και ακτιβιστικών στρατηγικών, που θα μας βοηθήσουν να κινητοποιήσουμε τα καταπιεσμένα τμήματα των κοινωνιών μας και να «χτίσουμε» ένα διακρατικό μέτωπο απέναντι στις παγκόσμιες τάσεις του νεοφιλελευθερισμού, του ολοκληρωτισμού, του υπερεθνικισμού/ ρατσισμού και του αντι-φεμινισμού.

Η Selin Çağatay είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας.

Πηγή: hitandrun

 

Διαβάστε ακόμα

«Έχουμε πολύ δρόμο στην Τουρκία, μέχρι να ανατρέψουμε το αιωνόβιο εθνικιστικό μέτωπο»

Selin Çağatay:«Η γυναικεία απελευθέρωση πρέπει να στοχεύει εξίσου την πατριαρχία και τον καπιταλισμό»

 

Share

Οι γυναίκες αντιδρούν στον νόμο για τους «θρησκευτικούς γάμους» στην Τουρκία

turkey

Ομάδες γυναικών σε όλη την Τουρκία αντιδρούν έντονα στη νέα αλλαγή του τουρκικού νόμου που επιτρέπει «θρησκευτικούς γάμους» χωρίς πολιτικό γάμο. Οι γυναίκες μιλώντας στην JINHA λένε ότι η απόφαση αυτή ανοίγει το δρόμο σε μια επιδημία αναγκαστικών γάμων των κοριτσιών στη χώρα.

Η Sevim Korkmaz Dinç, από το «Σύλλογο Γυναικών Συγγραφέων της Σμύρνης», θεωρεί την απόφαση «μια σφαίρα με στόχο την κίνημα των γυναικών». Η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Τουρκίας, που αποτελείται αποκλειστικά από άντρες, αφαίρεσε την προϋπόθεση ότι οι ιμάμηδες που έχουν παντρέψει ζευγάρια χωρίς πολιτικό γάμο θα υπόκεινται σε ποινή φυλάκισης. Πολλές οικογένειες στην Τουρκία χρησιμοποιούν τους «θρησκευτικούς γάμους» για να νομιμοποιήσουν τους γάμους που έγιναν πριν από την ηλικία συναίνεσης.

Στον απόηχο της απόφασης, η μόνη απάντηση από την Ayşenur İslam (Υπουργός Οικογένειας και Κοινωνικών Πολιτικών) – υπεύθυνη υποτίθεται για την ευημερία των γυναικών και των παιδιών – είπε ότι θα πρέπει να υπάρχουν «άλλα σχέδια» σχετικά με το «γάμο των κοριτσιών σε νεαρή ηλικία». Η Ayşenur İslam έχει ήδη δεχτεί πυρά για τη σιωπή και την αδράνεια της μπροστά στο κύμα γυναικοκτονίας στην Τουρκία.

Στην πραγματικότητα, η νομική αλλαγή έχει ήδη αποδώσει καρπούς για τους δράστες της βίας κατά των γυναικών. Χθες στην επαρχία Βαν, οι γυναίκες διαμαρτυρήθηκαν έξω από το δικαστήριο κατά τη διάρκεια της εν εξελίξει δίκης που σχετίζεται με το θάνατο της Kader Erten, 14 ετών. Η Kader είχε παντρευτεί με «θρησκευτικό γάμο» στην ηλικία των 12, γέννησε ένα παιδί στην ηλικία των 13 και βρέθηκε νεκρή στα 14 της. Παρόλο που κάποια μέλη της οικογένειας δικάζονται για τη διευκόλυνση της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών και σχετικών εγκλημάτων, οι δικηγόροι αναμένουν ότι οι κατηγορίες εναντίον του ιμάμη, ο οποίος τέλεσε το γάμο, θα εκπέσουν.

Η LGBTQI ακτιβίστρια Gözde Demirbilek από τη Σμύρνη δήλωσε ότι η αντίθεσή της με τον νόμο δεν είχε καμία σχέση με την υποστήριξη του γάμου ως νομικό θεσμό, αλλά με την υπεράσπιση των γυναικών και των κοριτσιών από τη σεξουαλική κακοποίηση. Είπε ότι ο νόμος είχε ως έμμεσο στόχο τα LGBTQI άτομα καθώς ενισχύει την υφιστάμενη καταχρηστική ετεροκανονική τάξη.

Η Selime Büyükgöze, δικηγόρος για το γυναικείο καταφύγιο «Purple Roof», είπε ότι ο νόμος θα οδηγήσει, εκτός από την αύξηση της πίεσης για τους γάμους παιδιών, στην αυξανόμενη κατάχρηση των νομικών δικαιωμάτων των γυναικών που πράγματι έχουν αυτοί οι γάμοι, καθώς οι γυναίκες που δεν έχουν κάνει πολιτικό γάμο δεν έχουν καμία εγγύηση για τα δικαιώματά τους σε περίπτωση διαζυγίου.

Η απόφαση έρχεται μετά από χρόνια έντονης πίεσης από το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ της Τουρκίας να παντρεύονται οι γυναίκες νωρίς και συχνά, όπως σημειώνει η ακτιβίστρια του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Σμύρνης Ceren Çökelek. Το AKP έχει προσπαθήσει να μειώσει την κατασκευή των διαμερισμάτων με ένα μόνο υπνοδωμάτιο, επειδή «δεν είναι κατάλληλο για οικογένειες». Ο Τούρκος Recep Tayyip Erdoğan αποκύρηξε επίσης τη συμβίωση «αγοριού-κοριτσιού» (μεικτή συμβίωση), γεγονός που οδήγησε σε αστυνομικές εφόδους σε σπίτια όπου γυναίκες και άνδρες ζούσαν στο ίδιο σπίτι.

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Jinha

 

Διαβάστε ακόμα

Selin Çağatay:«Η γυναικεία απελευθέρωση πρέπει να στοχεύει εξίσου την πατριαρχία και τον καπιταλισμό»

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

«Έχουμε πολύ δρόμο στην Τουρκία, μέχρι να ανατρέψουμε το αιωνόβιο εθνικιστικό μέτωπο»

turkey

του Γιάννη Κοντού

Οι πρόσφατες εκλογές στην Τουρκία αποτελούν σημείο καμπής στην πρόσφατη ιστορία της χώρας, αφενός λόγω της απώλειας της απόλυτης πλειοψηφίας για το μέχρι πρότινος κυβερνών ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) του Ερντογάν, αφτέρου εξαιτίας της ανάδειξης του φιλοκουρδικού HDP σε τέταρτο κοινοβουλευτικό κόμμα. Ζητήσαμε από την Selin Çağatay, μέλος της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας, τις πρώτες εκτιμήσεις της σχετικά με την έκβαση των εκλογών.

Το HDP όχι μόνο πέρασε το αντιδημοκρατικό «κατώφλι» του 10%, αλλά έλαβε το 13%, που σημαίνει ότι και πολλοί μη Κούρδοι το ψήφισαν. Όπως πιθανώς ξέρεις, το HDP δούλευε εδώ και 3 χρόνια να γίνει κόμμα στην Τουρκία, όχι μόνο των Κούρδων, και σε αυτές τις εκλογές έλαβε ψήφους από τη σοσιαλιστική Αριστερά, φεμινίστριες, άτομα της LGBT κοινότητας, Αλεβίτες κι άλλες θρησκευτικές κι εθνικές μειονότητες, χάρις σε μια πολύ επιτυχημένη εκστρατεία που «έτρεξε», παρά τις άσχημες επιθέσεις, τις οποίες δέχτηκε στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Είναι, επίσης, άμεσο αποτέλεσμα των διαδηλώσεων που ενέπνευσαν τα γεγονότα στο Πάρκο Γκεζί, καθώς ενθάρρυναν, κυρίως τους νέους ανθρώπους, να ενωθούν στα πλαίσια πιο περιεκτικών, δημοκρατικών συνασπισμών.

Σε ό,τι αφορά την αποτυχία AKP, η Τουρκία σίγουρα είπε «όχι» σε άλλη μία τετραετή μονοκομματική κυβέρνηση κι αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί σημείο καμπής στην πολιτική ιστορία της χώρας. Αν το ΑΚΡ είχε λάβει αρκετές ψήφους, ώστε να συγκροτήσει μονοκομματική κυβέρνηση, όλοι ήξεραν πως θα συνεχιζόταν το αυξανόμενα διεφθαρμένο κι αυταρχικό καθεστώς που ξεκίνησε να χτίζει από το 2007. Τα ακραία επίπεδα διαφθοράς, όπου εμπλέκονταν μέλη του κόμματος, η εργαλειοποίηση του Ισλάμ από τον Ερντογάν κι η στάση απκλεισμού όσων δεν ανήκαν στην εκλογική βάση του ΑΚΡ που υιοθέτησε, η καλώς αναγνωρισμένη αποτυχία της πολιτικής της Τουρκίας σχετικά με τη Συρία (η υποστήριξη των Σαλαφιστών έναντι του Άσαντ, τα γεγονότα στο Κομπάνι κι άλλα), καθώς κι οι συνολικά επιδεινούμενες οικονομικές συνθήκες, είναι οι 4 κύριοι λόγοι που εξηγούν γιατί το ΑΚΡ έχασε τόσες ψήφους.

Παρόλα αυτά, το ΑΚΡ παραμένει ο νικητής των εκλογών κι εξακολουθεί να είναι πολύ πιθανός εταίρος στην καινούρια κυβέρνηση. Το κεμαλικό CHP και το HDP διακήρυξαν την αντίθεσή τους σε συμμαχία με το ΑΚΡ, αλλά το εθνικιστικό ΜΗΡ σκέφτεται το συνασπισμό με το ΑΚΡ. Περιττό να πω, στις προϋποθέσεις που θέτει το ΜΗΡ είναι ο τερματισμός της ειρηνευτικής διαδικασίας με τους Κούρδους κι η διατήρηση του ομοιογενούς κράτους και του κυρίαρχου ορισμού της «τουρκικότητας» στο νέο Σύνταγμα, το οποίο αναμένεται να αντικαταστήσει το Σύνταγμα του 1982 μέσα στα επόμενα χρόνια. Να γιορταστεί, λοιπόν, η νίκη του ΗDP, αλλά έχουμε ακόμη πολύ δρόμο στην Τουρκία, μέχρι να ανατρέψουμε το αιωνόβιο Σουνιτο-τουρκικό εθνικιστικό μέτωπο και να ξεκινήσουμε να συζητάμε για την πιθανότητα απόδοσης ίσης ιδιότητας του πολίτη σε όλους.

Η Selin Çağatay είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας.

Πηγή: hitandrun

 

Διαβάστε ακόμα

Selin Çağatay:«Η γυναικεία απελευθέρωση πρέπει να στοχεύει εξίσου την πατριαρχία και τον καπιταλισμό»

 

Share

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας κατεβάζει ψηφοδέλτιο 550 γυναικών στις εκλογές

NatalieKoyuncu-CP-Turkey-candidate

του Taylor Goel*

Όλοι οι υποψήφιοι του Κ.Κ.Τ. που θα κατέβουν στις επερχόμενες εκλογές τον Ιούνιο θα είναι γυναίκες.

Σύμφωνα με πρόσφατο δελτίο τύπου που εκδόθηκε από το Κ.Κ. ο λόγος που το κόμμα επέλεξε όλοι οι υποψήφιοι να είναι γυναίκες δεν αφορά απλώς την ενεργή συμμετοχή των γυναικών στους πολιτικούς αγώνες, αλλά διότι μόνο γυναίκες είναι εκείνες που μπορούν να αποτελέσουν την αντίσταση απέναντι σε μια κοινωνική τάξη πραγμάτων η οποία ακμάζει χάρη στη θανάτωση και τον εξευτελισμό τους σε καθημερινή βάση.

Το δελτίο τύπου επίσης σημειώνει ότι οι γυναίκες υποψήφιοι του κόμματος είναι στην πραγματικότητα η προσωποποίηση της στάσης του κόμματος ενάντια στο αντιδραστικό καθεστώς του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ. Σύμφωνα με το Κ.Κ. η ενεργή συμμετοχή των γυναικών στην κοινωνική και πολιτική ζωή δεν μπορεί να επιτευχθεί απλώς με το να υπάρχει μια ισορροπημένη εκπροσώπηση της λεγόμενης «γυναικείας ταυτότητας» στις αστικές εκλογές.

Το γεγονός ότι όλες οι υποψήφιες του Κ.Κ. είναι γυναίκες δεν έχει καμία σχέση με την «πολιτική της ταυτότητας», όπως ίσως θα έτεινε κάποιος να υποθέσει, αλλά έχει κάθε δυνατή σχέση με μια δήλωση προς ολόκληρη την τουρκική κοινωνία ότι η απελευθέρωση των γυναικών της εργατικής τάξης μπορεί να συμβεί με το να καθοδηγούν οι ίδιες οι γυναίκες τον αγώνα όχι μόνο ενάντια στη γυναικεία καταπίεση αλλά και ενάντια στο ίδιο το συνολικό σύστημα της εκμετάλλευσης.

Αυτό είναι πράγματι ένα σπουδαίο παράδειγμα για το πώς η παρέμβαση στις αστικές εκλογές μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό τακτικό εργαλείο για τους επαναστάτες και τις επαναστάτριες σε μια χώρα όπως η Τουρκία και σε μια περίοδο κατά την οποία τα κοινωνικά, πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών δέχονται συστηματική επίθεση για τουλάχιστον 12 χρόνια από το κυβερνόν κόμμα.

Στην Τουρκία, μαζί με τις επιθέσεις στα αναπαραγωγικά δικαιώματα, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των γυναικών προσβάλλονται γενικότερα μέσω των αντιδραστικών νομοθετικών αλλαγών στο Σύνταγμα και το νομικό καθεστώς, καθώς επίσης και μέσω της καταστροφής του κοσμικού χαρακτήρα της Τουρκικής Δημοκρατίας, η οποία, τουλάχιστον στα χαρτιά, είχε διασφαλισμένη την ισότητα για τις γυναίκες.

Εδώ είναι μερικά παραδείγματα των δηλώσεων επισήμων του ΑΚΡ, τα οποία καταδεικνύουν την ένταση και τη φύση της γυναικείας καταπίεσης κατά τη διάρκεια της εξουσίας του εν λόγω κόμματος:

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, πρωτοπόρησε σε μισαλλοδοξία και σεξισμό, όταν εξέθεσε διεξοδικά γιατί δεν πιστεύει ότι οι άντρες και οι γυναίκες είναι ίσοι. Μιλώντας σ’ ένα συνέδριο για τις γυναίκες και τη δικαιοσύνη (τι ειρωνεία!) στην Ιστανμπούλ το Νοέμβριο του 2014 είπε: «Η θρησκεία μας [το Ισλάμ] έχει ορίσει μια θέση για τις γυναίκες: τη μητρότητα… μερικοί άνθρωποι μπορούν να το καταλάβουν αυτό, ενώ άλλοι όχι. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις αυτό στις φεμινίστριες γιατί δεν δέχονται την ιδέα της μητρότητας». Συνέχισε λέγοντας: «δεν μπορείς να κάνεις τις γυναίκες να εργάζονται στις ίδιες δουλειές που κάνουν οι άντρες. Αυτό είναι ενάντια στη λεπτεπίλεπτη φύση τους». Ο Πρόεδρος της Τουρκίας φαίνεται να μπερδεύει εσκεμμένα την έννοια του να είσαι σωματικά ίσος με την έννοια του να έχεις ίσα κοινωνικά δικαιώματα αναφορικά με τους άντρες και τις γυναίκες.

Σ’ ένα άλλο παράδειγμα ο βουλευτής του ΑΚΡ, Ayhan Sefer Üstün, ο οποίος κατά ένα ειρωνικό καπρίτσιο της μοίρας τυχαίνει να είναι ο επικεφαλής της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του κοινοβουλίου της Τουρκίας, δήλωσε: «η έκτρωση είναι έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα και οι γιατροί που κάνουν εκτρώσεις είναι χειρότεροι από τους βιαστές.»

Άλλη μια εξοργιστική δήλωση έγινε από ένα αρθρογράφο σε μια φίλο-κυβερνητική εφημερίδα, ο οποίος, σχολιάζοντας τις μαζικές διαμαρτυρίες που πυροδοτήθηκαν από το βιασμό και τη δολοφονία της νεαρής φοιτήτριας Özgecan Aslan το Φεβρουάριο του 2015: «Εάν μέρα και νύχτα ουρλιάζεις για σεξουαλική απελευθέρωση, ατομικισμό, καριερισμό και εγωισμό, αυτό είναι το αποτέλεσμα.».

Δεν είναι σύμπτωση το ότι η βία ενάντια στις γυναίκες έχει εκτοξευτεί κατά τη διάρκεια διακυβέρνησης του ΑΚΠ με αύξηση κατά 350% στον αριθμό των γυναικών που έχουν δολοφονηθεί μόνο μεταξύ του 2003 και 2010. Ενώ ο αριθμός των δολοφονημένων γυναικών το 2002 ήταν 66, έφτασε τις 300 το 2014 με την πλειονότητα αυτών να έχουν σκοτωθεί από τους άντρες τους.

Η επίθεση στα δικαιώματα των γυναικών έχει οικονομική βάση

Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη από την Özlem İlyas Tolunay, ανάμεσα σε όλες χώρες του ΟΟΣΑ, η Τουρκία έχει το χαμηλότερο ποσοστό γυναικείας απασχόλησης το οποίο βρίσκεται στο 28.7%. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, περίπου 11.9 εκατομμύρια από τις 27 εκατομμύρια γυναίκες άνω των 15 χρονών προσδιορίζονται ως «νοικοκυρές». Τρία εκατομμύρια από τις απασχολούμενες γυναίκες εργάζονται στον αγροτικό τομέα με τις γυναίκες και στις δύο αυτές κατηγορίες ουσιαστικά να εργάζονται υπό το καθεστώς της «απλήρωτης οικογενειακής εργασίας».

Αντιπρόσωπος της ιδεολογίας του ΑΚΡ, που δεν βλέπει τις γυναίκες ως τίποτα περισσότερο από μηχανές τεκνοποίησης, περιορισμένες στο σπίτι υπό την επίβλεψη των συζύγων τους, αποκλεισμένες από την ανώτερη εκπαίδευση και απασχολούμενες στον τομέα των υπηρεσιών ως πηγή φθηνής εργατικής δύναμης στην καλύτερη περίπτωση, ο Ερντογάν έχει επανειλημμένως προβεί σε δημόσιες δηλώσεις ζητώντας οι γυναίκες της Τουρκίας να έχουν τουλάχιστον τρία παιδιά. Και οι απόψεις του για την έκτρωση; «Είναι καθήκον όλων να πολεμήσουν ενάντια στην έκτρωση καθώς είναι ένα ύπουλο σχέδιο για να εξολοθρευτεί το τουρκικό έθνος από προσώπου γης». Στο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό παράδεισο της Τουρκίας του ΑΚΡ, το πρωταρχικό καθήκον των γυναικών είναι η αναπαραγωγή φθηνής αντρικής εργασίας για εκμετάλλευση στην αγορά εργασίας.

Μια από τις υποψήφιες του Κ.Κ.Τ. μιλά για το σοσιαλισμό

Μία από τις υποψήφιες του Κ.Κ. Τουρκίας είναι η Natalia Koyuncu (βλέπε Φώτο). Η Natialia γεννήθηκε στη ΕΣΣΔ το 1979. Αφού παντρεύτηκε τον άντρα της, ο οποίος είναι από την Τουρκία, ζει μόνιμα εκεί από το 2007. Ως ενεργό μέλος της ηγεσίας της νεολαίας του Κ.Κ.Σ.Ε. στα νιάτα της λέει: «Μεγάλωσα και πήγα σχολειό σε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Έχω βασικά ζήσει το σοσιαλισμό. Ο λόγος για τον οποίο είμαι ενεργή πολιτικά μέσα από τις γραμμές του Κ.Κ.Τ. είναι για να επανιδρύσω το σοσιαλισμό.». Σε μια συνέντευξή της σ’ ένα τοπικό μέσο όταν ρωτήθηκε: «σίγουρα όταν μιλάς με τον κόσμο για το σοσιαλισμό θα αναμετράσαι με τη δήλωση “αν ο σοσιαλισμός ήταν τόσο καλό πράγμα, τότε σίγουρα δεν θα κατέρρεε”, τι τους απαντάς;», απάντησε: «αν ο κομμουνισμός δεν ήταν καλό πράγμα, τότε γιατί οι αφεντάδες του κόσμου προσπαθούν τόσο σκληρά να τον καταστρέψουν και να σιγουρευτούν ότι ποτέ δεν θα ξανάρθει;».

Οι γυναίκες της Τουρκίας θα συνεχίσουν να αντιστέκονται

Οι γυναίκες της Τουρκίας δεν θα υποκύψουν στη καταπίεση του κυβερνώντος κόμματος. Αντιστέκονται και οργανώνονται. Τα τελευταία χρόνια, έχουν λάβει χώρα μαζικές διαδηλώσεις σ’ ολόκληρη την Τουρκία με τη συμμετοχή χιλιάδων γυναικών και αντρών, αποκηρύσσοντας τις αντιδραστικές αντιγυναικείες πολιτικές του ΑΚΡ και την επακόλουθη αύξηση της βίας κατά των γυναικών. «Η έκτρωση είναι επιλογή μου, η δολοφονία είναι η δική σου μέθοδος», «ΑΚΡ πάρε τα ξερά σου και την αστυνομία πάνω από το σώμα μου» ήταν δύο δημοφιλή συνθήματα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων αποτελώντας παράδειγμα του χαρακτήρα της γυναικείας αντίστασης.

Ακολούθως, κατά τη διάρκεια το 2013 της μαζικής εξέγερσης στο Πάρκο Γκεζί, η οποία ταρακούνησε όχι μόνο το ΑΚΡ, αλλά ολόκληρο το σύστημα ως τον πυρήνα του, οι γυναίκες διαδραμάτισαν ηγετικό ρόλο. Βρέθηκαν στη πρωτοπορία της αντίστασης, στα οδοφράγματα, στάθηκαν θαρραλέα αμετακίνητες απέναντι στα δακρυγόνα των δυνάμεων καταστολής, τους εκτοξευτήρες νερού και τα σπρέι πιπεριού και αντεπιτέθηκαν. Δεν ενέδωσαν στην αστυνομική τρομοκρατία του ΑΚΡ. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση του ΑΚΡ φοβάται εξαιρετικά τις γυναίκες. Γι’ αυτό και καθ’ όλη τη διακυβέρνησή του οι γυναίκες, μ’ όλη τη σημασία της λέξης, δέχονται επίθεση. Γιατί το ΑΚΡ γνωρίζει και φοβάται ότι οι γυναίκες, όπως οι 550 υποψήφιες του Κ.Κ.Τ., στον αγώνα τους για τη γυναικεία απελευθέρωση, θα ηγηθούν ταυτόχρονα και του αγώνα ξεριζώματος ολόκληρου του συστήματος, από το οποίο, όλες οι μορφές καταπίεσης, εκμετάλλευσης και αδικίας πηγάζουν.

*Ο Taylor Goel είναι ηγετικό μέλος του πυρήνα Πίτσμπουργκ του Κόμματος για το Σοσιαλισμό και την Απελευθέρωση. Τα ενδιαφέροντα του επικεντρώνονται στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων της Τουρκιάς και της Συρίας.

μετάφραση: Ελένη Λάλου

Πηγή: Liberation news

 

Share

A short travelogue during the start of the feminist caravan of Women’s World March in Kurdistan

5καραβανι3

by Voula Taki *

With the slogan “From Lisbon to Kobane  all women in march” six women from “Women’s Solidarity Venue  – Women’s Initiative Against Debt and Austerity Measures” set off on our journey to participate at the launch of the feminist caravan (4th international action of the World March of Women) in the city Nusaybin, a town in the Turkish Kurdistan at the border with the autonomous region of Rojava opposite the canton Jazira. In Rojava there are three cantons: Jazira, Kobane and Afrin. The launch of the feminist caravan from this area marked the solidarity of women while honoring the heroic struggle of the Kurdish women fighters against the violent and brutal attacks by jihadists (ISIS).

Affected by everything we had seen and heard throughout the previous period about both this great fight of the Kurdish female fighters and their attempt to create a new society from ‘below’, we arrived in the city Mardin on March 4 – two days earlier. Some of us – two women journalists among us – wanted to see, live and share more closely all these experiences of the Kurdish women.

This slideshow requires JavaScript.

So, during the first day, after we propagated the launch of the feminist caravan together with the comrades from Mardin, we organized with their help our visit to refugee camps in Diyarbakir (capital of Turkish Kurdistan).

First we visited the camp where more than 3,000 refugees live, the camp of the Yazidi – an ethno-religious group of Kurdish tribes – who lived in northern Iraq and had been victims of extreme brutality by jihadists (murders, tortures, kidnapping, rapes, sexual slavery) when the latter had conquered huge parts of northern Iraq. In the camp we had a detailed discussion about their life before the attack, the genocide they had suffered and about their plans – if one can speak of “plans” – for the future. Alarmed with their words “We do not want to go back. There is not nothing left there…”, we asked them to explain what they meant. The answer was “… we want to go to the West to tell the whole world what happened in our land, to inform them about us”. After that, we walked through the camp surrounded by children who were happy because they had visitors, we went into some tents and talked to some women about their lives before the attacks of ISIS, the genocide committed and the difficult conditions of life in the present. Though uprooted from their homeland, their tight faces showed how determined they were to continue this uncertain journey into the future.

This slideshow requires JavaScript.

Early in the afternoon we arrived in Diyarbakir. Accompanied by three young Kurdish women who spoke English, we went to a large sports center where Kurdish women from Kobane were hosted. Lots of women with babies in their arms came to greet us and talk with us. Those refugee women described their own personal experiences of the brutal attacks of ISIS on their areas. Central feature to all their narrations was the proud fight of their companions at the battle forefront. Shocking experiences uttered from lips tightened from the pain and tenacity to continue fighting until victory. The shocking stories all had a common denominator: the call for militant solidarity in the combat against barbarism and obscurantism. Full of emotion and with tears in our eyes – for our own common memories awakened with their stories – we hugged them goodbye…

This slideshow requires JavaScript.

March 6th. In the town Nusaybin – at the border with Rojava region, opposite the Jazira canton. The launch of the feminist caravan. The reception was staggering!!! Crowds of people, women of all ages, the elder wearing local costumes, young girls dressed in military uniforms, music, dances, slogans in the courtyard of an imposing building covered with the photos of Kurdish female fighters who had fallen in battles!!! Most of them beautiful young girls, all around us, smiling at us with a proud look…

This slideshow requires JavaScript.

During the forum scheduled, the main subject is the whole project attempted in Rojava. The topic: “Democratic Confederalism and Rojava Revolution under the leadership of women”. The room was packed with Kurdish women who had come from all three cantons of Rojava, local women and us, the women from abroad who had come to take part in the feminist caravan.

Both Kurdish speakers initially welcomed the World March of Women that supported their struggle launching the feminist caravan from their area. Then, they referred to the revolution attempted in Rojava through their struggle to create a different kind of society!!! As Yildan (YPJ) states in some parts of her speech: “We try, through self-management, from the bottom to the top, to give space to all, to create a society with many voices!!! We are building autonomy!!! We create social centres where all women, the minorities, have the opportunity to be self-managed!! We fight for the liberation of all women against the traditions and customs that restrict them!! The women involved in military organizations (YPJ) affect the changes undertaken in society. Women are trained in weapons and women fighters protect themselves and their homes, fighting against violence, but also fighting to win the “battle” for this different kind of society that is being built, in which women participate equally with men in positions of power and decision-making. This new type of organization of society is not political (in terms of politics of the ‘civilized’ West) but self-management with political content. In this, all together, Kurdish Arab and Assyrian women, we organize our lives and participate in the public sphere and this is an example for the rest of the world!! There are “Women’s Homes” where women can put all the issues that concern them – e.g. violence against women – and they can do the same to the whole community!!! There are educational and training courses in Academies on Diplomacy – where posts were held by men until now, but this is now changing with the participation of women even in this field – the Law, women’s studies, culture, history and women’s struggle, etc. We strive to change the old mentality!!!” Meize goes on: “The revolution in Rojava, is the first socializing process that a society creates, a democratic confederation, a multicultural, democratic society which allows for all nationalities to coexist and enables women to fight against patriarchy, those women who give their own “color” in this society being built!! The revolution in Rojava fights against the old to create the new!!!”

This slideshow requires JavaScript.

Other discussions in the same forum were entitled: «Ecology and Exploitation of Nature», «Discussions on Gyneology» and «Women’s Labour and All Forms of Violence Against Women». The next day, on 7/3 there was a massive vigorous demonstration – which brought together over 5,000 women – along the border with a simultaneous march of women from across the canton Jazira which resulted in two major aggregations!!! The women’s slogans and songs of women abolished the borders!!!!

This slideshow requires JavaScript.

On the same afternoon, five women from our group started with a mini-bus our trip to Sourouts, located on the border, five kilometers from Kobane. It was a long trip and we arrived at the refugee camp for Kobane people late in the evening. We decided to stay the next day, so a young couple of Kurds put us up for the night. I should not forget to mention that we received such warm and generous hospitality from those people all these days!! So, the dawn of March 8 found us in the camp “talking” with women and children from Kobane!! March 8, International Women’s Day, and we were sitting close to the women from Kobane!! Kobane, whose heroic struggle had been identified with women!!! Kobane, where a major effort is being made at the moment, not only to rebuild the place, but also to create a new society from below with the same determination and persistence, as is the case throughout Rojava!! Women are at the center of this effort. Despite the objective difficulties, all issues concerning them are open (equality, equal participation in politics, labour, knowledge and information about the history and struggle of women, motherhood, abortion, etc.). Even in the camp of refugees from Kobane there is a “Women’s House” in a tent, where women take part in training seminars on all of the above subjects. A political and social project in progress!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Overwhelmed with emotion for those women who fight actual and symbolic battles every day and with whom we were able to communicate without speaking each other’s language but through the eyes, the gestures and especially the heart, we exchanged headscarves, hugged them and bid them goodbye, leaving our souls there as we set off.

Arriving at the border and seeing Kobane right across in front of us, we were informed that we could not get in and the excuse of the Turkish authorities was the paperwork required … However, we went on and approached as close as possible, because we wanted to send a message: “We’re here!!! With you!! Hang in there!!! Keep the good fight until the final victory!!!”. And then two strong explosions were heard, the one – the most powerful – followed by smoke. The people who escorted us informed us that it was missiles and shells exploding and that the whole area was covered in them as well as in mines, left behind by jihadists. We visited the small village and the museum with pictures of the dead men and women fighters who had fallen in battle…

This slideshow requires JavaScript.

Taking the road back and reaching Sourouts, we faced a massive militant demonstration. A lot of people on the street, men, women, children, holding flags, shouting slogans loudly, with raised hands, faces determined!!! We heard gunshots in the air. Our mini-bus stopped and we found ourselves among the crowd… We learned that men from  PKK and YPG were bringing two dead fighters from Kobane and the people were accompanying them to their homes with such a militant demonstration with raised arms showing the sign of victory !!

THERE IS NO MOURNING IN KOBANE!! ONLY DETERMINATION AND FIGHT UNTIL THE FINAL VICTORY!!

This slideshow requires JavaScript.

We arrived late at night in Diyarbakir where a large militant and massive demo had been completed!! March 8, 2015: the feminist caravan – the 4th international action of the World Women’s March was starting its long journey!!!

This slideshow requires JavaScript.

* “Women’s Solidarity Venue – Women’s Initiative Against Debt and Austerity Measures”

 

The Greek version:

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

 

Share

Selin Çağatay:«Η γυναικεία απελευθέρωση πρέπει να στοχεύει εξίσου την πατριαρχία και τον καπιταλισμό»

κοντος1

του Γιάννη Κοντού

Μια διεξοδική συζήτηση για το φεμινισμό στη σύγχρονη Τουρκία με την Selin Çağatay, μέλος της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας, που ήδη «μετρά» 7 χρόνια ύπαρξης.

Ως εισαγωγή, θα ήθελες να μου πεις κάποια πράγματα για το εκπαιδευτικό και το πολιτικό σου υπόβαθρο;

Ειλικρινά προτιμώ να με αντιμετωπίζεις ως ένα ανώνυμο μέλος της συλλογικότητας, έτσι δε θα πω πολλά για μένα. Είμαι μέλος της συλλογικότητας από την ίδρυσή της το 2008. Ανήκω στην ομάδα των γυναικών που ίδρυσαν την οργάνωση. Αυτή είναι η πρώτη μου φεμινιστική οργάνωση, καθώς ο σοσιαλιστικός φεμινισμός στην Τουρκία δεν ήταν οργανωμένος πριν τη Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα, αν κι υπήρχαν πολλές μεμονωμένες σοσιαλίστριες φεμινίστριες τριγύρω. Αυτό το διάστημα εκπονώ ένα διδακτορικό στις σπουδές φύλου στο Κεντρικό Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο στη Βουδαπέστη. Η έρευνά μου αφορά στο γυναικείο ακτιβισμό στην Τουρκία κι είμαι ένα από τα άτομα που προσπαθούν να χτίσουν «γέφυρες» ανάμεσα στο φεμινιστικό ακτιβισμό και τον ακαδημαϊκό ακτιβισμό, υπάρχω, λοιπόν, και στα δύο πεδία με το ίδιο βάρος.

Η Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα «ιδρύθηκε το 2008 από μια ομάδα γυναικών που μοιράζονταν μια κριτική ματιά στην τρέχουσα κατάσταση του φεμινισμού στην Τουρκία», γράφεις στο άρθρο σου «Προκαλώντας το νεοφιλελεύθερο συντηρητισμό στην Τουρκία: η Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα». Ποια είναι, λοιπόν, η τρέχουσα κατάσταση του φεμινισμού στην Τουρκία και γιατί, ως κολεκτίβα, τον αντιμετωπίζετε κριτικά;

Διαφοροποιούμε τους δύο, διασυνδεόμενους προφανώς, τύπους φεμινισμού: το συστημικό και τον αντισυστημικό. Ο συστημικός φεμινισμός λειτουργεί από τους θεσμούς και μέσω αυτών, είτε μέσα από δραστηριότητες lobbying που αποσκοπούν στη διαμόρφωση νομοθεσίας αναφορικά με τη φυλετική ισότητα ή της ίδρυσης μη κυβερνητικών οργανώσεων, οι οποίες θα χειραφετήσουν τις γυναίκες με ακτιβίστικες μεθόδους που βασίζονται σε συγκεκριμένα ζητήματα.

Δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε συνολικά τις προσπάθειες των φεμινιστριών σε αυτό το πεδίο, αλλά μπορούμε να επισημάνουμε ορισμένα προβλήματα στο συστημικό φεμινισμό. Πρώτον, και πιο φανερά, αυτός ο φεμινισμός εξαρτάται από το κράτος και το κεφάλαιο. Έτσι, η οπτική του είναι, εξ ορισμού, αυτομάτως λιγότερο ριζοσπαστική, γιατί λειτουργεί μέσα σε ανδροκρατούμενες δομές, ή μέσω αυτών. Ούτε το κράτος ούτε οι καπιταλιστικοί θεσμοί θα υποστηρίξουν πραγματικά τις γυναίκες να αυτονομηθούν συλλογικά από τους άντρες. Επομένως, αν είναι το κράτος αυτό που προσπαθείς να επηρεάσεις, πάντοτε χρειάζεται να «δαμάσεις» τα πολιτικά σου αιτήματα, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να ηχούν «λογικά» στους άντρες. Στην περίπτωση της Τουρκίας, πρέπει να τα βάλεις στο «κάδρο» της προόδου, της ανάπτυξης, του εκμοντερνισμού, της ένταξης, της δημοκρατίας κ.λπ. Δεν μπορείς να μάχεσαι για τη γυναικεία απελευθέρωση «έτσι». Πρέπει να είναι ωφέλιμη και για άλλα μέλη της κοινωνίας, δηλαδή για τους άντρες. Αν πρόκειται για το κεφάλαιο, τα πράγματα είναι ακόμα απλούστερα: η γυναικεία χειραφέτηση έχει σημασία μόνο αν υπάρχει σε αυτή κάποια προοπτική κέρδους.

Ένα λιγότερο ορατό πρόβλημα με αυτό τον τύπο του φεμινισμού είναι ό,τι είναι γνωστό ως «αφομοίωση». Επειδή, λοιπόν, εξαρτάσαι από ανδροκρατούμενους θεσμούς και δε θέλεις να τους ενοχλήσεις ή να τους προσβάλλεις (γιατί διαφορετικά θα σε εκδιώξουν), γίνεσαι, με το χρόνο, οπορτουνίστρια σε ό,τι αφορά τα αιτήματά σου. Για παράδειγμα, αρχίζεις να σκέφτεσαι πως η προσωρινή ΠΡΟΣΒΑΣΗ των γυναικών σε πόρους είναι καλύτερη από την έλλειψη πρόσβασης, ή ότι η χειραφέτηση ενός περιορισμένου αριθμού γυναικών είναι προτιμότερη από το να μην υπάρχει καθόλου χειραφέτηση. Αυτή η κοντόφθαλμη προσέγγιση, μακροπορόθεσμα, απομυζά το ριζοσπαστισμό του φεμινισμού. Ξεχνάς πως ο πραγματικός σου στόχος είναι η πατριαρχία. Στην πραγματικότητα, παύεις να χρησιμοποιείς τη λέξη «πατριαρχία» και σταματάς να υποδεικνύεις τους άντρες ως τους καταπιεστές των γυναικών. Στο τέλος, ο φεμινισμός μετατρέπεται σε ένα κενό σημαίνον, όπως οτιδήποτε περιλαμβάνει τις γυναίκες είναι «φεμινιστικό».

Σε αντίθεση προς την προαναφερθείσα οπτική, υπάρχει ένας αντισυστημικός φεμινισμός, του οποίου εμείς ως Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα αποτελούμε μέρος. Είμαστε εντελώς αυτόνομες. Δε δεχόμαστε χρηματοδότηση από κανέναν και δε λειτουργούμε εντός του κράτους ή των καπιταλιστικων δομών.. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να διαμορφώσουμε τη δικιά μας ανεξάρτητη ατζέντα. Κι όπως έχουμε το έχουμε βιώσει τα τελευταία 7 χρόνια είμαστε πολύ πιο ισχυρές, σε σύγκριση με το συστημικό φεμινισμό τόσο σε ό,τι αφορά την επιρροή που ασκούμε στην ατζέντα για ζητήματα φύλου στην Τουρκία, όσο και στην κινητοποίηση των γυναικών στα πλαίσια του ακτιβισμού «από τα κάτω». Γιατί λέμε την αλήθεια. Όταν μια γυναίκα σκοτώνεται από τον σύντρφό της, δεν κρύβουμε τον δράστη κάτω από τον όρο «οικιακή βία», λέμε ότι μια γυναίκα σκοτώθηκε από έναν άντρα, και πως το τουρκικό κράτος απέτυχε να εμποδίσει αυτό το φόνο.

κοντος2

Ποιο είναι το πολιτικό πλαίσιο, εντός του οποίου δρα η κολεκτίβα σας; Πώς λειτουργεί και ποιοι είναι οι κύριοι στόχοι της; Συνεργάζεται με πρωτοβουλίες και συλλογικότητες παρόμοιου πολιτικού προσανατολισμού στην Τουρκία, καθώς και στο εξωτερικό;

Έχουμε μια υλιστική αντίληψη του φεμινισμού. Αυτό σημαίνει ότι, στο κέντρο της ανάλυσής μας, υπάρχει η εργασία της γυναίκας: η πληρωμένη, απλήρωτη, παραγωγική, αναπαραγωγική, συναισθηματική γυναικεία εργασία. Μέσω αυτής της αντίληψης καταδεικνύουμε πώς η πατριαρχία κι ο καπιταλισμός λειτουργούν, ως δύο διαφορετικά, αλλά αμοιβαία συνυπάρχοντα, συστήματα καταπίεσης.

Η Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα είναι οργανωμένη σε 5 πόλεις στην Τουρκία έχοντας μέλη και σε άλλες πόλεις, καθώς και στο εξωτερικό. Έχουμε ένα κοινό, κοινή πολιτική ατζέντα, αλλά κάθε πόλη οργανώνει επίσης δραστηριότητες βάσει των δικών της αναγκών. Κάθε χρόνο οργανώνουμε ένα καλοκαιρινό camp, όπου συγκεντρωνόμαστε για να αξιολογήσουμε τον ακτιβισμό της προηγούμενης χρονιάς και να αποφασίσουμε για την ατζέντα της επόμενης χρονιάς.

Είμαστε μια οριζόντια, αντι-ιεραρχική οργάνωση. Είμαστε οργανωμένες σε μόνιμες επιτροπές που βασίζονται σε συγκεκριμένο ζήτημα και λειτουργούν κυλιόμενα. Αυτό γίνεται για για να αποτραπεί η «επαγγελματικοποίηση» και για να διασφαλίσουμε ότι όλα τα μέλη είναι ικανά σε όλα τα πεδία. «Τρέχουμε» διάφορες καμπάνιες, έχοντας στο στόχαστρό μας τον αντρικό έλεγχο στα γυναικεία σώματα και την εργασία τους. Οργανώνουμε δημόσιες συζητήσεις κι εκδίδουμε ένα τριμηνιαίο περιοδικό με τίτλο «Feminist Politika», όπου μοιραζόμαστε τις πολιτικές συζητήσεις μας με ένα ευρύτερο φεμινιστικό κοινό.

Ασχολούμαστε πολύ με τον ακτιβισμό στο δρόμο κι εκεί συνεργαζόμαστε επίσης με άλλες φεμινιστικές ομάδες και μεμονωμένες ακτιβίστριες. Όταν ιδρύσαμε τη Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα, ένας από τους στόχους μας ήταν να διαμορφώσουμε μια στέρεη βάση εντός του αντισυστημικού φεμινισμού, όπου διαφορετικές ομάδες και μεμονωμένες φεμινίστριες μπορούν να οργανωθούν συλλογικά. Σήμερα, σε μεγάλες πόλεις, όπως η Ισταμπούλ, η Άγκυρα κι η Σμύρνη, υπάρχουν φεμινιστικές κολεκτίβες που λειτουργούν ως «ομπρέλες» για τις αντισυστημικές φεμινίστριες. Σε αυτές τις κολεκτίβες συγκεντρωνόμαστε με άλλες φεμινίστριες κι οργανώνουμε κοινές πρωτοβουλίες, βάζοντας στο στόχαστρό μας τη βία εναντίον των γυναικών και ζητήματα σεξουαλικών δικαιωμάτων, όπως η έκτρωση.

Ενδιαφερόμαστε, επίσης, πολύ, να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας με σοσιαλίστριες φεμινίστριες σε άλλες χώρες. Έτσι, αν κι οι δραστηριότητές μας κυρίως εστιάζονται σε τοπικά ζητήματα, συμμετέχουμε σε φεμινιστικές διασκέψεις και συγκεντρώσεις στο εξωτερικό όσο περισσότερο μπορούμε. Και χαιρόμαστε που βλέπουμε ότι υπάρχει ένας αυξανόμενος αριθμός αντισυστημικών φεμινιστικών ομάδων, οι οποίες, όπως η δική μας, στέκονται ιδιαιτέρως κριτικά απέναντι στο συντηρητικό νεοφιλελευθερισμό, την τρέχουσα μορφή του πατριαρχικού καπιταλισμού.

Ως συλλογικότητα και, υποθέτω, ως άτομα συμμετείχατε ενεργά στις διαδηλώσεις και την εξεγέρση που εμπνεύστηκαν από το πάρκο Γκεζί το 2013. Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σου, ο ουσιώδης λόγος που «πυροδότησε» αυτές τις διαδηλώσεις και την εξέγερση και πώς αξιολογείς τη συμμετοχή των γυναικών σε αυτές, είτε ήδη έφεραν κάποια πολιτική ταυτότητα ή, ίσως, ενεπλάκησαν πολιτικά για πρώτη φορά;

Υπάρχει πλέον ένας μεγάλος αριθμός βιβλίων, άρθρων, πολιτικών κειμένων κ.λπ. που έχουν γραφτεί για τις διαδηλώσεις, οι οποίες εμπνεύστηκαν από ό,τι συνέβη στο πάρκο Γκεζί. Οι διαδηλώσεις δεν περιορίστηκαν σε αυτό, έλαβαν χώρα σε πολλές πόλεις στην Τουρκία και, παρότι αρχικά αντιτίθεντο στο εγχείρημα της αστικής ανάπλασης της περιοχής της πλατείας Ταξίμ, μετά τη δυσανάλογη αστυνομική βία εναντίον των διαδηλωτών εξελίχτηκαν σε μια πανεθνική εξέγερση κατά της κυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (σημ.: στο εξής ΑΚΡ, από τα τουρκικά αρχικά).

Υπάρχουν πολλές ομάδες ανθρώπων με διαφορετικούς και συχνά αντιπαρατιθέμενους πολιτικούς προσανατολισμούς που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να διατυπώσουμε μια απλουστευτική ερμηνεία όσον αφορά το γιατί το έκαναν. Οι κεμαλιστές κι οι εθνικιστές είχαν πολύ διαφορετικούς λόγους από τους Κούρδους, τα εργατικά συνδικάτα διαφορετική ατζέντα από εκείνη των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των LGBT κ.λπ. Μπορούμε, ωστόσο, να αντιληφθούμε ότι υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που ήταν δυσαρεστημένοι με την πολιτική του κυβερνώντος κόμματος. Αυτή η πολιτική περιλαμβάνει την εμπορευματοποίηση του αστικού χώρου, την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και την καταστροφή των δασών, τη συντηρητική κι αυταρχική διαχείριση της δημόσιας σφαίρας που σε πολλές περιπτώσεις παίρνει τη μορφή της επίθεσης στις εκκοσμικευμένες πτυχές της καθημερινής ζωής, την αυξανόμενη εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας, την ανεπαρκή ανακούφιση και τα υπό όρους κοινωνικά επιδόματα να αντικαθιστούν τις καθολικές κοινωνικές παροχές, και παρόμοιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή των γυναικών, το πρώτο που είναι καλό να έχουμε υπόψη μας είναι πως αυτή δεν είναι ίση με εκείνη των φεμινιστριών. Αυτό χρειάζεται να το συζητήσουμε ξεχωριστά. Οι γυναίκες συμμετείχαν στις διαδηλώσεις από την αρχή γιατί τα διακυβεύματα συνδέονταν άμεσα με τις ζωές τους, όπως κι οι άντρες. Ένα 20% περίπου των γυναικών ήταν οργανωμένες πριν τις διαδηλώσεις σε κάποια πολιτική ομάδα. Ίδια είναι κι η αναλογία για τους άντρες. Δεν υπάρχει, λοιπόν, κάποια έκπληξη στη συμμετοχή των γυναικών στις διαδηλώσεις, αλλά, βεβαίως, η εξαιρετικά σεξιστική και συντηρητική στάση του κυβερνώντος κόμματος στα ζητήματα φύλου, όπως η αποτυχία της κυβέρνησης να εξαλείψει τη βία εναντίον των γυναικών, τα μισογυνικά σχόλια από υψηλόβαθμα μέλη του κόμματος, περιλαμβανομένου και του Ερντογάν, κι η απόπειρα να απαγορευτούν οι εκτρώσεις το 2012 συνέβαλαν στη γυναικεία εμπλοκή στις διαδηλώσεις. Αλλά, το πιο σημαντικό, οι γυναίκες ενδιαφέρονται στην πραγματικότητα περισσότερο να επανοικειοποιούνται τη δημόσια σφαίρα, επειδή ο συρρικνούμενος δημόσιος χώρος μετατρέπεται επίσης σε κυριαρχούμενος από τον άντρα κι οι γυναίκες σίγουρα νιώθουν λιγότερο ασφαλείς στους δρόμους από οποτεδήποτε στο παρελθόν.

Εμείς, ως φεμινίστριες, συμμετείχαμε, επίσης, ενεργά στις διαδηλώσεις τόσο ατομικά, όσο και συλλογικά. Εκτός από το να λαβαίνουμε μέρος στην οργανωτική επιτροπή μέσα στο πάρκο Γκεζί, οργανώσαμε πολλά δρώμενα ως γυναίκες στη διάρκεια των διαδηλώσεων. Αλλά πιο σημαντική υπήρξε η πολιτική μας συνεισφορά, η οποία συνέδεσε τα δημόσια ζητήματα, που πολιτικοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, με τα λιγότερο ορατά ιδιωτικά, και πιο συγκεκριμένα με την καταπίεση των γυναικών στην ιδιωτική σφαίρα. Διαδηλώσαμε ενάντια στην αυταρχική, συντηρητική ρύθμιση όλης της κοινωνικής οργάνωσης, όχι μόνο στη δημόσια σφαίρα. Παρείχαμε, έτσι, το σύνδεσμο ανάμεσα στην αντιδημοκρατική διαχείριση του δημόσιου χώρου και την αυξανόμενα συντηρητική ρύθμιση των σχέσεων φύλου τόσο δημόσια, όσι κι ιδιωτικά.

Τι έμεινε από αυτό τον αγώνα;

Πολλά πράγματα! Είναι αφελές να περιμένεις τον άμεσο μετασχηματισμό των ανοργάνωτων μαζών, που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, σε πειθαρχημένους, στρατευμένους ακτιβιστές της κοινωνικής αντιπολίτευσης. Αλλά «από τα κάτω» υπάρχουν τόσο πολλοί σχηματισμοί, από συνελεύσεις γειτονιάς μέχρι κατειλημμένα σπίτια, κι από οικολογικές πρωτοβουλίες μέχρι ομάδες ενάντιον της εμπορευματοποίησης του αστικού χώρου.

Όσο για τις φεμινίστριες, τώρα ενδιαφερόμαστε περισσότερο να στοχαζόμαστε για τις πολιτικές του φύλου, σε συνδυασμό με τις πολιτικές διαχείρισης του αστικού χώρου. Στη συλλογικότητά μας, για παράδειγμα, φτιάξαμε μια ομάδα συζήτησης σχετικά με τις γυναίκες και τον αστικό χώρο κι οι συζητήσεις που συντελούνται εντός αυτής της ομάδας θα ενημερώσουν τη μελλοντική μας πολιτική. Μεμονωμένα μέλη της συλλογικότητάς μας συμμετέχουν, επίσης, σε πλατφόρμες που φέρνουν κοντά ομάδες διαφορετικών πολιτικών αφετηριών, με στόχο το μετασχηματισμό της παρούσας κατάστασης της πολιτικής για τον αστικό χώρο.

Πώς ερμηνεύεις το γεγονός ότι, παρά την όχι αμελητέα αποχή στην τελευταία εκλογική διαδικασία, ο Ερντογάν φαινομενικά αναδύθηκε ως ο σχεδόν θριαμβευτικός νικητής; Είναι το ποσοστό που συγκέντρωσε το κόμμα του ενδεικτικό της πόλωσης της τουρκικής κοινωνίας;

Η τουρκική κοινωνία έχει σκοπίμως πολωθεί από το ΑΚΡ εδώ και παραπάνω από μια δεκαετία. Τα εκλογικά αποτελέσματα με αυτή την έννοια δεν αποτελούν έκπληξη, απλώς την επιβεβαίωση αυτού που υπάρχει εκεί έξω. Ο Ερντογάν κέρδισε τις εκλογές, επειδή το ΑΚΡ έχει υπάρξει πολύ επιτυχημένο στο να ενσταλάζει το φόβο του «όλα θα καταρρεύσουν, αν δε μας ψηφίσετε» στην κοινή γνώμη. Όχι μόνο ο Ερντογάν, όλος ο βασικός πυρήνας του ΑΚΡ, χρησιμοποιεί τα πιο διεφθαρμένα κι αντιδημοκρατικά μέσα πολιτικής χειραγώγησης, κυρίως μέσω της καταστολής των Μ.Μ.Ε., προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία. Γιατί ξέρουν ότι, αν χάσουν μια εκλογική αναμέτρηση, το παιχνίδι θα τελειώσει. Το κατάλαβαν ήδη στη διάρκεια των διαδηλώσεων με αφορμή το Γκεζί. Έτσι, ο Ερντογάν χρησιμοποίησε όσα μέσα είχε στη διάθεσή του, περιλαμβανομένων κρατικών πόρων κι αυτοκινήτων κι ελικοπτέρων του πρωθυπουργικού γραφείου, για να κερδίσει τις εκλογές. Άλλοι υποψήφιοι απλώς δεν είχαν καμία τύχη. .

κοντος3

Υπό το καθεστώς του ΑΚΡ, «οι πολιτικές του φύλου στην Τουρκία έχουν υποστεί σημαντικές αλλαγές», γράφεις, επίσης, στο ίδιο άρθρο. Θα μπορούσες να μου συνοψίσεις τις αλλαγές αυτές;

Δεν περιορίζεται στο ΑΚΡ ή την Τουρκία. Ο νεοφιλελεύθερος συντηρητισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία του καιρού μας. Μπορούμε να τον ορίσουμε, χοντρικά, ως την προέκταση των αξιών της αγοράς στις σφαίρες της κοινωνίας, του πολιτισμού και της πολιτικής, και την αλλαγή της λειτουργίας του κράτους από πάροχο υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας, σε ένα ηθικιστικό, συχνά εθνικιστικό και θρησκευόμενο, ρυθμιστή της καθημερινής ζωής. Η συνέπεια του γεγονότος αυτού για τις γυναίκες είναι ό,τι αποκαλούμε «η παγίδευση της γυναίκας ανάμεσα στην πληρωμένη και την απλήρωτη εργασία»: το βάθεμα του σεξουαλικού διαχωρισμού της εργασίας κι η αγιοποίηση της γονιμότητας και της μητρότητας. Όπως πολλά παραδείγματα στον κόσμο δείχνουν, οι πολιτικές του φύλου βρίσκονται στον πυρήνα του συντηρητικού νεοφιλελεύθερου εγχειρήματος.

Στην Τουρκία, η χαρακτηριστική φράση αυτού του εγχειρήματος είναι η «ενδυνάμωση της οικογένειας». Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι γυναίκες είναι εκείνες που κυρίως προσφέρουν στις οικιακές δουλειές και στον τομέα της φροντίδας. Η συνέπεια της αυξανόμενης απλήρωτης γυναικείας εργασίας είναι πως οι γυναίκες έχουν λιγότερη πρόσβαση στη μισθωτή απασχόληση, που της σπρώχνει σε χαμηλά αμειβόμενες, ευέλικτες κι ανασφαλείς δουλειές. Αυτό, με τη σειρά του, καθιστά τις γυναίκες εξαρτώμενες από τις οικογένειές τους, δηλαδή από τους άντρες. Με αυτό τον τρόπο, το ΑΚΡ διασφαλίζει την περαιτέρω εκμετάλλευση της γυναικείας εργασίας στις μισθωτές απασχολήσεις και την αναπαραγωγή του εργατικού δυναμικού, εξασφαλίζοντας την πατριαρχική οργάνωση των σχέσεων φύλου. Η θρησκεία, βεβαίως, χρησιμοποιείται ως «νόμιμο πλαίσιο» αυτής της διπλής εκμετάλλευσης, των γυναικείων σωμάτων και της εργασίας τους.

κοντος4

Θα ήθελα το σχόλιό σου για την απόπειρα βιασμού και το φόνο της 19χρονης φοιτήτριας Özgecan Aslan στις 11 Φεβρουαρίου από τον οδηγό ενός minibus και δύο συνεργούς του.

Ο φόνος της Özgecan Aslan προκάλεσε οργή στην τουρκική κοινωνία, γιατί, σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις, κατά τις οποίες γυναίκες σκοτώθηκαν από τους άντρες τους, συντρόφους ή συγγενείς στην οικογένειά τους, εκείνη σκοτώθηκε αντιστεκόμενη στο βιασμό από ένα τυχαίο πρόσωπο, μέρα μεσημέρι, ενώ χρησιμοποιούσε δημόσιο μέσο μεταφοράς. Το γεγονός αυτό άνοιξε τη συζήτηση για την επιστροφή της θανατικής ποινής και την εφαρμογή του χειρουργικού ευνουχισμού. Αυτές οι «λύσεις» προτείνονται κυρίως από άντρες κι αντανακλούν την κυρίαρχη κουλτούρα βίας στην Τουρκία. Ενώ γνωρίζουμε ότι η ανδρική επιθετικότητα, γενικότερα, κι η σεξουαλική βία, ειδικότερα, δεν είναι μεμονωμένες διαταραχές της συμπεριφοράς, αλλά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.

Πώς να προσεγγίσουμε αυτό το κοινωνικο-πολιτικό πρόβλημα; Οι κυβερνήσεις του ΑΚΡ έχουν εκδώσει διατάγματα κι υπογράψει διεθνείς συμφωνίες, προκειμένου να εξαλείψουν τη βία εναντίον των γυναικών. Μια πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη από το κράτος έδειξε, ωστόσο, ότι το ποσοστό βίας κατά των γυναικών δεν έχει μειωθεί. Παρόλα τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση, παραμένει στο 40%. Αυτό, σύμφωνα με το ΑΚΡ, συμβαίνει γιατί η βασική αιτία του προβλήματος είναι η αλλαγή στους φυλετικούς ρόλους κι η διάλυση της υφιστάμενης οικογενειακής δομής. Πιστεύουν πως οι γυναίκες βιώνουν περισσότερη βία, γιατί ξεπερνούν τα πατριαρχικά όρια. Επομένως, η λύση τους είναι να υποβάλλουν τις γυναίκες στις καταπιεστικές οικογενειακές σχέσεις, τις οποίες προωθούν ως «παραδοσιακές».

Οι δηλώσεις του Ερντογάν, όπως «δεν πιστεύω στην ισότητα των φύλων» ή ότι «ο γυναικείος “firtrat” (ο σκοπός της δημιουργίας) είναι διαφορετικός από του άντρα», απλώς διαιωνίζουν τη δευτερεύουσα θέση της γυναίκας στην κοινωνία κι επομένως νομιμοποιούν τη βία εναντίον των γυναικών. Όταν οι πατριαρχικές φυλετικές νόρμες προωθούνται από την κεφαλή του κράτους, όσες γυναίκες δεν υπακούν σε αυτές τις νόρμες αυτομάτως καθίστανται στόχος της ανδρικής επιθετικότητας. Μετά το φόνο της Özgecan, ο Ερντογάν είπε πως όλες οι γυναίκες έχουν παραδοθεί από τον Θεό στους άντρες κι ότι ο Μωάμεθ έχει συμβουλέψει ενάντια στη βία κατά των γυναικών. Όταν φεμινίστριες διαμαρτυρήθηκαν για τα λόγια του Ερντογάν, επειδή αντανακλούσαν την ανδροκρατούμενη κουλτούρα που κρύβεται πίσω από τη βία εναντίον τους, ο Ερντογάν καταδίκασε τις φεμινίστριες λέγοντας «ούτε καν ανήκετε στη θρησκεία μας, στον πολιτισμό μας!».

Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο εμπόδιο στην αποτροπή της βίας εναντίον των γυναικών είναι αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «συστηματική ατιμωρησία». Αν και, σύμφωνα με το νόμο, η τιμωρία εγκλημάτων σεξουαλικής βίας είναι πολύ αυστηρή, στην πράξη οι ποινές συχνά μειώνονται από υποτιθέμενες απαλλακτικές περιστάσεις, όπως η «καλή διαγωγή» ή η «άδικη πρόκληση». Σε πλημμεληματικές περιπτώσεις σεξουαλικών εγκλημάτων, οι ποινές σε κάθειρξη συνήθως αναβάλλονται ή μετατρέονται σε πρόστιμα. Όλο το σύστημα, από την αστυνομία και την υπηρεσία σήμανσης, μέχρι τον εισαγγελέα και την έδρα προστατεύουν τον δράστη ρωτώντας πρώτα τι έκανε η γυναίκα τι φορούσε, γιατί ήταν έξω τη νύχτα κ.λπ., για να «αξίζει» το σεξουαλικό αδίκημα. Το νομικό σύστημα ρωτά τις γυναίκες να αποδείξουν την «αθωότητά» τους, πριν τιμωρήσει τον φορέα της βίας.

Εμείς ως φεμινίστριες πρώτα από όλα θέλουμε την κατάλληλη εφαρμογή του νόμου. Αλλάαυτόδεναρκεί. Μετά το φόνο της Özgecanχιλιάδες γυναίκες, φεμινίστριες κι όχι, βγήκαν στο δρόμο, για να αποκηρύξουν όχι μόνο τη σεξουαλική βία και τους φόνους γυναικών, αλλά και για να ζητήσουν να σταματήσουν αμέσως όλες οι επιθέσεις εναντίον της ελευθερίας της γυναίκας. Όλες οι γυναίκες στην Τουρκία νιώθουν την απειλή της παρενόχλησης, του βιασμού, του θανάτου κι όλων των ειδών της βίας, όταν βρίσκονται στους δρόμους. Αλλά ξέρουμε επίσης ότι η βία εναντίον των γυναικών δεν είναι ένα απομονωμένο ζήτημα. Συνδέεται στενά με την πολιτική του ΑΚΡ που κάνουν δύσκολο στις γυναίκες να χωρίσουν, μπλοκάρει την πρόσβασή τους στην έκτρωση κι αρνείται να προσφέρει ασφαλή καταφύγια σε κακοποιημένες γυναίκες. Συνδέεται, επίσης, με την πολιτική διαχείρισης του αστικού χώρου από το ΑΚΡ, το οποίο εμπορευματοποιεί το δημόσιο χώρο σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι δρόμοι να έχουν καταστεί εξαιρετικά ανασφαλείς. Η κυβέρνηση, όμως, δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για αυτό. Οι γυναίκες δε θέλουν να είναι τα εμπορικά κέντρα οι μόνοι ασφαλείς χώροι εκτός σπιτιού! Και σίγουρα δε θέλουν να ακούν σχόλια από τους κυβερνητικούς αντιπροσώπους σχετικά με το πώς πρέπει να φέρονται, να παντρεύονται, να γεννάνε, να ντύνονται, να μιλούν, να γελάνε και να ζουν τις ζωές τους. Γιατί τώρα γνωρίζουν πολύ καλά πως ο λόγος πίσω από τη βία εναντίον των γυναικών είναι η ίδια η νοοτροπία εκείνων των αντρών που θέλουν να ρυθμίσουν τις ζωές των γυναικών και να ελέγξουν τα σώματά τους.

Μια τελευταία ερώτηση. Δεδομένου ότι η Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα προσεγγίζει το φεμινισμό στα πλαίσια του αντικαπιταλιστικού αγώνα, πόσο καρποφόρος μπορεί να είναι ένας τέτοιος αγώνας και υπό ποιες συνθήκες;

Ο καπιταλισμός, ιστορικά και παροντικά, λειτουργεί συνεργαζόμενος με την πατριαρχία. Συνεπώς, κάθε αγώνας για τη γυναικεία απελευθέρωση πρέπει να στοχεύει εξίσου την πατριαρχία και τον καπιταλισμό. Ένας ολικός μετασχηματισμός των πατριαρχικών σχέσεων φίλου, δηλαδή η κατάργηση του ανταγωνισμού πληρωμένης-απλήρωτης εργασίας, ο μη καθορισμός της γυναικείας σεξουαλικότητας από τις γυναικείες αναπαραγωγικές λειτουργίες, η κοινοτική φροντίδα των παιδιών και των γερόντων/ γεροντισσών κ.λπ. είναι πιθανά μόνο σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, όπου υπάρχει συλλογική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, διανομή των πόρων βάσει των αναγκών, κι ίση συμμετοχή των κοινωνικών ομάδων στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.

Αυτό δε σημαίνει ότι αφήνουμε στην άκρη τα αιτήματα που προκύπτουν από τις ανάγκες του σήμερα. Αντίθετα, σημαίνει πως διατηρούμε ένα πολιτικό όραμα, που δε στοχεύει μονάχα «να σώσει τη μέρα», αλλά συνεχίζει τον απελευθερωτικό μας αγώνα με ορίζοντα τη μελλοντική, μη πατριαρχική κοινωνία, όπου θέλουμε να ζήσουμε.

Ευτυχώς, υπάρχουν όλο και περισσότερες γυναίκες που αντιλαμβάνονται ότι ο φεμινισμός δεν μπορεί να υλοποιηθεί πλήρως σε μια καπιταλιστική κοινωνία, κάτι που δείχνει πως η πολιτική μας ήδη αποδίδει καρπούς. Βέβαια πρόκειται για ένα μακρύ δρόμο, και συχνά δεχόμαστε τις προκλήσεις από την αντίσταση των αντρών στις φεμινιστικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένων και των αντρών σοσιαλιστών. Αλλά ήδη δουλεύουμε πάνω στη δημιουργία των συνθηκών για μια σοσιαλιστική φεμινιστική επανάσταση. Σε αυτή βασίζεται ολόκληρη η πολιτική μας!

Το site της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας εδώ

Πηγή: hitandrun

κοντος5

Διαβάστε ακόμα

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

Η φεμινιστική αντίδραση μετά τη δολοφονία της Özgecan

Το σώμα πολιτικοποιείται: Η γυναικεία «διακριτότητα» στο πάρκο Gezi

Εζρά Ερτζάν Μπιλγκίτς: “η επανάσταση δε θα μεταδοθεί τηλεοπτικά, θα τουιταριστεί”

 

Share

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

5καραβανι3

της Βούλας Τάκη*

Με κεντρικό μας σύνθημα «Από το Κομπάνι ως τη Λισαβόνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», έξι γυναίκες από το «Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας» ξεκινήσαμε το ταξίδι μας για να συμμετέχουμε στην έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού (4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών) στην πόλη Nusaybin, μια πόλη στο τουρκικό Κουρδιστάν στα σύνορα με την αυτόνομη περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jazira. Στην περιοχή της Rojava υπάρχουν τρία καντόνια: το Jazira, το Kobani και το Afrin. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού από αυτήν την περιοχή ήθελε να σηματοδοτήσει την αλληλεγγύη των γυναικών τιμώντας ταυτόχρονα τον ηρωικό αγώνα των Κουρδισών μαχητριών ενάντια στις βίαιες και βάρβαρες επιθέσεις των τζιχαντιστών (ISIS).

Γεμάτες με τις εικόνες και τα ακούσματα όλο το προηγούμενο διάστημα τόσο για αυτόν το μεγάλο αγώνα των Κουρδισσών μαχητριών όσο και για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας από «τα κάτω», φτάσαμε στις 4 Μάρτη – δύο μέρες πιο νωρίς – στην πόλη Mardin. Κάποιες γυναίκες από μας – ανάμεσά μας και δύο γυναίκες δημοσιογράφοι – θέλαμε να δούμε, να ζήσουμε και να μοιραστούμε από κοντά όλες αυτές τις εμπειρίες των Κουρδισών γυναικών.

This slideshow requires JavaScript.

Έτσι, την πρώτη μέρα, αφού συμμετείχαμε με τις συντρόφισσες από το Μardin στην προπαγάνδιση την έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού, οργανώσαμε με τη βοήθειά τους την επίσκεψή μας σε καταυλισμούς προσφύγων στο Diyarbakir (πρωτεύουσα του τουρκικού Κουρδιστάν).

Πρώτα επισκεφτήκαμε τον καταυλισμό όπου ζουν πάνω από 3.000 πρόσφυγες, οι Γεζίντι – εθνοθρησκευτική ομάδα κουρδικών φυλών – που ζούσαν στο βόρειο Ιράκ, οι οποίοι έπεσαν θύματα της ακραίας βιαιότητας των τζιχαντιστών (δολοφονίες, βασανιστήρια, απαγωγές, βιασμοί, σεξουαλική δουλεία) όταν αυτοί κατέλαβαν τεράστια τμήματα του βορείου Ιράκ. Στον καταυλισμό είχαμε μία αναλυτική συζήτηση για την ζωή τους πριν την επίθεση, για τη γενοκτονία που υπέστησαν, για τα σχέδια τους – αν μπορεί κανείς να μιλήσει για «σχέδια» – όσον αφορά το μέλλον τους. Θορυβημένες με τις φράσεις τους «Δεν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω. Δεν έχει μείνει πια τίποτα εκεί…» τους ζητήσαμε να το αιτιολογήσουν. Η απάντηση ήταν ότι «…θέλουμε να πάμε στη Δύση να πούμε σ’ όλον τον κόσμο αυτό που συνέβη στα μέρη μας, να τους ενημερώσουμε για μας…». Στη συνέχεια, περπατήσαμε μέσα στον καταυλισμό περικυκλωμένες από παιδιά που ήταν χαρούμενα γιατί είχαν επισκέψεις, μπήκαμε σε κάποια αντίσκηνα και μιλήσαμε με κάποιες γυναίκες για τη ζωή τους πριν τις επιθέσεις του ISIS, τη γενοκτονία που διαπράχθηκε και τις δύσκολες συνθήκες της ζωής τους στο παρόν. Ξεριζωμένες από τον τόπο τους ωστόσο με πρόσωπα σφιγμένα αλλά και αποφασισμένα να συνεχίσουν το αβέβαιο αυτό ταξίδι τους στο μέλλον.

This slideshow requires JavaScript.

Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στο Ντιγιάρμπακιρ και με τη συνοδεία τριών νεαρών Κουρδισών που μιλούσαν αγγλικά, πήγαμε σ’ ένα μεγάλο αθλητικό κέντρο όπου φιλοξενούνταν Κούρδισες από το Kobani. Βγήκαν πολλές γυναίκες με τα μωρά στην αγκαλιά για να μας υποδεχτούν και να μιλήσουν μαζί μας. Οι γυναίκες πρόσφυγες μας εξιστόρησαν τις δικές τους βιωματικές εμπειρίες από τις βάρβαρες επιθέσεις του ISIS στις περιοχές τους. Κεντρική θέση σε όλες τις αφηγήσεις τους ο περήφανος αγώνας που δίνουν συντρόφισσές τους στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων. Εμπειρίες συγκλονιστικές από χείλη σφιγμένα από τον πόνο αλλά και το πείσμα για συνέχιση της μάχης μέχρι τη νίκη. Οι συγκλονιστικές αφηγήσεις είχαν όλες ένα κοινό παρανομαστή: την έκκληση για αγωνιστική αλληλεγγύη στη μάχη ενάντια στη βαρβαρότητα και το σκοταδισμό. Γεμάτες από συγκίνηση και με δάκρυα στα δικά μας μάτια – για τις κοινές μνήμες που μας ξύπνησαν με τις αφηγήσεις τους – τις αγκαλιάσαμε και τις χαιρετίσαμε…

This slideshow requires JavaScript.

6 Μάρτη. Στην πόλη Nusaybin – στα σύνορα με την περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jagira. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού. Η υποδοχή συγκλονιστική!!! Πλήθος κόσμου, γυναίκες όλων των ηλικιών, οι πιο μεγάλες με τοπικές ενδυμασίες, νέες κοπέλες ντυμένες στρατιωτικά, μουσικές, χοροί, συνθήματα στην αυλή ενός επιβλητικού κτιρίου όπου παντού υπάρχουν οι φωτογραφίες των Κουρδισών μαχητριών που πέσανε στις μάχες!!! Νέες κοπέλες οι πιο πολλές, όμορφες, μας χαμογελάνε, μας κοιτάνε από παντού μ’ ένα περήφανο βλέμμα…

This slideshow requires JavaScript.

Στο φόρουμ με τις συζητήσεις που έχει προγραμματιστεί, κύριο θέμα είναι όλο αυτό που επιχειρείται στην περιοχή της Rojava. Το θέμα: «Δημοκρατική Συνομοσπονδία και η Επανάσταση στη Rojava κάτω από την ηγεσία των γυναικών» (“Democratic Confederalism and Rojava Revolution under the leadership of women”). Η αίθουσα κατάμεστη από Κούρδισες που έχουν έρθει και από τα τρία καντόνια της Rojava, από ντόπιες Κούρδισες, από τις γυναίκες που συμμετέχουμε στο φεμινιστικό καραβάνι.

Οι δύο Κούρδισες ομιλήτριες, χαιρετίζουν αρχικά την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών που στηρίζει τον αγώνα τους με την έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού στον τόπο τους. Στη συνέχεια, η αναφορά τους στην επανάσταση που επιχειρείται στη Rojava  μέσα από τον αγώνα και την προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια άλλη κοινωνία!!! ‘Oπως αναφέρει σε κάποια σημεία της ομιλίας της η Γιλντάν (YPJ) «Προσπαθούμε, μέσα από την αυτοοργάνωση, από τη βάση προς την κορυφή, να  δώσουμε χώρο σε όλους, να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με πολλές φωνές!!! Χτίζουμε την αυτονομία!!! Δημιουργούμε κοινωνικά κέντρα όπου όλες οι γυναίκες, οι μειονότητες έχουν την ευκαιρία να αυτοοργανωθούν!! Παλεύουμε για την απελευθέρωση όλων των γυναικών κόντρα στις παραδόσεις και στα έθιμα που περιορίζουν τις γυναίκες!! Οι γυναίκες που συμμετέχουν στις στρατιωτικές οργανώσεις (YPJ) επιδρούν στις αλλαγές που επιχειρούνται στην κοινωνία. Οι γυναίκες που εκπαιδεύονται στα όπλα και οι γυναίκες μαχήτριες προστατεύουν τον εαυτό τους και τα σπίτια τους, μάχονται ενάντια στη βία αλλά μάχονται για να κερδηθεί και η «μάχη» γι αυτήν την άλλη κοινωνία που χτίζεται, όπου με ισοτιμία οι γυναίκες συμμετέχουν σε θέσεις εξουσίας και στη λήψη των αποφάσεων. Αυτή η νέα οργάνωση της κοινωνίας δεν είναι πολιτική αλλά αυτοοργάνωση με πολιτικό περιεχόμενο. Σ’ αυτήν, όλες μαζί, Κούρδισσες, Αράβισσες, Ασσύριες, οργανώνουμε τις ζωές μας και συμμετέχουμε στο δημόσιο χώρο κι αυτό είναι ένα παράδειγμα και για τον υπόλοιπο κόσμο!! Υπάρχουν «Σπίτια γυναικών» όπου οι γυναίκες συμμετέχουν και μπορούν να βάλουν όλα τα θέματα που τις αφορούν – π.χ. τη βία κατά των γυναικών – όπως το ίδιο μπορούν να κάνουν και σ’ όλη την κοινότητα!!! Υπάρχουν προγράμματα μόρφωσης και επιμόρφωσης σε Ακαδημίες που αφορούν τη διπλωματία – που μέχρι τώρα κατέχονταν από τους άνδρες κι αυτό τώρα αλλάζει με τη συμμετοχή των γυναικών και σ’ αυτόν τον τομέα – τη νομοθεσία, τις γυναικείες σπουδές, τις πολιτισμικές, την ιστορία και τον αγώνα των γυναικών κ.ά. Αγωνιζόμαστε να αλλάξουμε την παλιά νοοτροπία!!!..» Και συνεχίζει η Μεϊζέ: «Η επανάσταση στη Rojava, είναι η πρώτη διαδικασία κοινωνικοποίησης που δημιουργεί μια κοινωνία, μια δημοκρατική συνομοσπονδία, μια κοινωνία πολυπολιτισμική, δημοκρατική, που επιτρέπει να υπάρχουν όλες οι εθνότητες μαζί, που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες να μάχονται ενάντια στην πατριαρχία, στις γυναίκες που δίνουν το «χρώμα τους» σ’ αυτήν την κοινωνία που χτίζεται!! Η επανάσταση στη Rojava μάχεται τις παλιές νοοτροπίες και γεννά το καινούριο!!!»

This slideshow requires JavaScript.

Οι άλλες συζητήσεις που οργανώθηκαν στο ίδιο φόρουμ είχανθέματα: «Ecology and Exploitation of Nature» και «Discussions on Gyneology» και «Women’s Labour and All Forms of Violence Against Women». Την επόμενη μέρα, στις 7/3 έγινε μία μαζική και μαχητική πορεία – όπου πήραν μέρος πάνω από 5.000 γυναίκες – κατά μήκος των συνόρων με ταυτόχρονη πορεία των γυναικών από την απέναντι πλευρά στον καντόνι Jazira που κατέληξαν σε δύο μεγάλες συγκεντρώσεις!!! Τα συνθήματα και τα τραγούδια των γυναικών σπάσανε τα σύνορα!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας μια ομάδα πέντε γυναικών από το Χώρο μας, ξεκινήσαμε με ένα μίνι-μπας το ταξίδι για το Σουρούτς που βρίσκεται στα σύνορα, σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το Kobani.  Ήταν ένα μεγάλο ταξίδι και φτάσαμε στον καταυλισμό των προσφύγων από το Kobani αργά το βράδυ. Αποφασίσαμε να μείνουμε και την άλλη μέρα και μας φιλοξένησε το βράδυ ένα νεαρό ζευγάρι Κούρδων στο σπίτι τους. Πρέπει να αναφέρω ότι η φιλοξενία των ανθρώπων όλες αυτές τις μέρες ήταν απλόχερη και πολύ θερμή!!  Έτσι, ξημερώνοντας 8 του Μάρτη ήμασταν στον καταυλισμό «μιλώντας» με τις γυναίκες και τα παιδιά από το Κομπάνι!! 8 Μάρτη, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, με τις γυναίκες από το Κομπάνι!! Το Κομπάνι που ο ηρωικός αγώνας του ταυτίστηκε με τις γυναίκες!!! Στο Κομπάνι που αυτή την στιγμή γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια όχι μόνο να χτιστεί ξανά αλλά που σ’ ολόκληρη την περιοχή της Rojava «χτίζεται» με την ίδια επιμονή και πείσμα – όπως κι ο αγώνας τους – από τα κάτω μια άλλη κοινωνία!! Οι γυναίκες είναι στο κέντρο αυτής της προσπάθειας. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, ανοίγονται όλα τα θέματα που τις αφορούν (ισοτιμία, ισότιμη συμμετοχή στην πολιτική, εργασία, γνώση κι ενημέρωση για την ιστορία και τον αγώνα των γυναικών, μητρότητα, έκτρωση, κ.ά). Ακόμη και στον καταυλισμό των προσφύγων από το Κομπάνι υπάρχει σε σκηνή ένα “Σπίτι Γυναικών” όπου συμμετέχουν γυναίκες σε επιμορφωτικά σεμινάρια για όλα τα παραπάνω θέματα. Ένα πολιτικό και κοινωνικό εγχείρημα βρίσκεται σε εξέλιξη!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Φορτισμένες συναισθηματικά και με πολύ μεγάλη συγκίνηση γι αυτές τις γυναίκες που δίνουν πραγματικές αλλά και συμβολικές μάχες καθημερινά, που χωρίς να ξέρουμε η μία τη γλώσσα της άλλης καταφέραμε με τα μάτια, με τις κινήσεις και κυρίως με την καρδιά να επικοινωνήσουμε, τις αγκαλιάσαμε, τις χαιρετήσαμε, ανταλλάξαμε τα μαντήλια μας και ξεκινήσαμε να φύγουμε αφήνοντας εκεί την ψυχή μας.

Φτάνοντας στη συνοριακή γραμμή και βλέποντας απέναντί μας το Κομπάνι, ενημερωθήκαμε ότι δεν μπορούσαμε να μπούμε μέσα και η δικαιολογία των τουρκικών αρχών ήταν η γραφειοκρατία που απαιτείται… Ωστόσο προχωρήσαμε και πλησιάσαμε όσο πιο κοντά γινόταν, θέλοντας να στείλουμε ένα μήνυμα:«Είμαστε εδώ!!! Μαζί σας!! Κουράγιο!!! Καλόν αγώνα μέχρι την τελική νίκη!!!». Κι έπειτα ακούστηκαν δύο δυνατές εκρήξεις και η μία – η πιο δυνατή – συνοδεύονταν και από καπνό. Οι άνθρωποι που μας συνόδευαν μας ενημέρωσαν ότι ήταν βλήματα που σκάγανε και ότι υπήρχαν τέτοια όπως και νάρκες σ’ όλη την περιοχή που άφησαν φεύγοντας οι τζιχαντιστές. Επισκεφτήκαμε τον μικρό οικισμό και το μουσείο με τις φωτογραφίες των νεκρών αγωνιστών και αγωνιστριών που πέσανε πολεμώντας…

This slideshow requires JavaScript.

Παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής και φτάνοντας στο Σουρούτς, βρεθήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη μαχητική διαδήλωση. Κόσμος πολύς στο δρόμο, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, κρατώντας σημαίες, φωνάζουν δυνατά συνθήματα, με χέρια υψωμένα, με πρόσωπα αποφασισμένα!!! Ακούγονται πυροβολισμοί στον αέρα. Το μίνι-μπας σταματάει, είμαστε ανάμεσα στο πλήθος… Μαθαίνουμε ότι άνδρες του PKK και του YPG φέρνουν δύο νεκρούς μαχητές από το Κομπάνι και ο κόσμος τους συνοδεύει μέχρι τα σπίτια τους μ’ αυτήν τη μαχητική διαδήλωση με τα υψωμένα χέρια με το σήμα της νίκης!!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΡΗΝΟΣ ΣΤΟ ΚΟΜΠΑΝΙ!! ΜΟΝΟ ΠΕΙΣΜΑ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!!

This slideshow requires JavaScript.

Φτάσαμε αργά το βράδυ στο Ντιγιάρμπακιρ όπου είχε ολοκληρωθεί μια μεγάλη μαχητική και μαζική πορεία!! 8 Μάρτη 2015: το φεμινιστικό καραβάνι – η 4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών ξεκινούσε το μεγάλο ταξίδι του!!!

This slideshow requires JavaScript.

*«Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στο χρέος και στα μέτρα λιτότητας»

 

Διαβάστε ακόμα

Ακολουθώντας το καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

 

 

Share