Subscribe via RSS Feed

Tag: "Τουρκία"

Έκκληση για διαμαρτυρία ενάντια στη βάρβαρη δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας στην Τουρκία

Women-shout-sloga-v2

Με την Παγκόσμια Ημέρα των Εργαζομένων Γυναικών να πλησιάζει, ερχόμαστε αντιμέτωπες με τα λυπηρά νέα της δολοφονίας μιας νέας γυναίκας στην Νότια Τουρκία πριν από λίγες μέρες. Η 20χρονη φοιτήτρια ψυχολογίας Ozgecan Aslan επέστρεφε στο σπίτι της με τοπικό λεωφορείο, όταν ο οδηγός παρέκκλινε από την προγραμματισμένη του πορεία και αποπειράθηκε να τη βιάσει. Αφού η Ozgecan αμύνθηκε χρησιμοποιώντας σπρέι πιπεριού, την μαχαίρωσε μέχρι θανάτου. Ο οδηγός ζήτησε βοήθεια από τον πατέρα του και ένα φίλο του για να ξεφορτωθούν το πτώμα, το οποίο έκαψαν. Το σώμα της Ozgecan βρέθηκε αργότερα στην κοίτη ενός ποταμού. Η βάρβαρη δολοφονία της νεαρής φοιτήτριας προκάλεσε την μαζική οργή των γυναικών στην Τουρκία οι οποίες βγήκαν στους δρόμους για να υπερασπιστούν την Ozgecan και να καταγγείλουν τα υψηλά ποσοστά των γυναικών που είναι θύματα δολοφονιών και κτηνωδίας κάθε μέρα.

Η είδηση για την Tuğçe Albayrak που έχασε τη ζωή της τον περασμένο Δεκέμβρη στη  Γερμανία, είναι ακόμα έντονη στη μνήμη μας. Έτσι είναι έντονες οι διαμαρτυρίες μας ενάντια στους δολοφόνους της Tugce. Η Tugce έσωσε ζωές των γυναικών θυμάτων αλλά έχασε τη δική της ζωή μετά τα τραύματα που δέχθηκε από τους βιαστές.

Το θύμα της συμμορίας των βιαστών στο Δελχί και η Ιρανή γυναίκα που εκτελέστηκε επειδή σκότωσε τον άντρα που προσπαθούσε να τη βιάσει, είναι μερικά από τα πολύ λίγα παραδείγματα της πρόσφατης βάναυσης βίας που γίνεται εις βάρος των γυναικών.

Δυστυχώς η λίστα είναι μεγάλη και μπορούμε να προσθέσουμε πολλά ακόμα παραδείγματα. Η βαρβαρότητα κατά των γυναικών δεν συμβαίνει μόνο στις χώρες του «τρίτου κόσμου» ή στις «υποανάπτυκτες» χώρες. Κάθε βδομάδα στην Βρετανία, δύο γυναίκες σκοτώνονται από τους συντρόφους τους ή από τους πρώην-συντρόφους τους. Η βία, ειδικά κατά των γυναικών υπάρχει σε κάθε κοινωνία. Η σφαγή των γυναικών Yazidi από το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος ή  ISIS στο Βόρειο Ιράκ, που πούλησε τις γυναίκες για σεξουαλικές σκλάβες, αφού τις βίασαν και τις δολοφόνησαν, είναι η χειρότερη περίπτωση κτηνωδίας κατά των γυναικών που έχουμε συναντήσει στην πρόσφατη ιστορία. Η συμμαχία των ανδρών, του κράτους, της δικαιοσύνης και των μέσων μαζικής επικοινωνίας προβοκάρουν και ενθαρρύνουν τέτοια γεγονότα.

Συγκρουόμαστε με τη συμμαχία τους, διαμαρτυρόμενες στους δρόμους μαζί με το πένθος μας για τις χαμένες γυναίκες και την οργή μας εναντία σε αυτή τη συμμαχία.

Το κόμμα «Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη» (AKP) που βρίσκεται στην κυβέρνηση της Τουρκίας τα τελευταία 12 χρόνια, έχει πάρει μόνο «εικονικά μέτρα» κατά της αύξησης  της συστηματικής δολοφονίας των γυναικών κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του. Η κυβέρνηση έχει επίσης τροφοδοτήσει την ιδεολογία της «ανδρικής κυριαρχίας» σε κάθε πλευρά της καθημερινής ζωής μέσω της ατιμωρησίας τέτοιων εγκλημάτων, ενώ αντίθετα παρέχει στους άνδρες μειωμένες ποινές στα εγκλήματα κατά των γυναικών στο όνομα της  «πρόκλησης». Το δικαστικό σύστημα και η κυβέρνηση πάνε χέρι-χέρι, σχεδόν προωθούν τέτοια εγκλήματα με τις πράξεις τους. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, στη 12χρονη διακυβέρνηση του κόμματος του AKP έχει σημειωθεί αύξηση στις δολοφονίες των γυναικών κατά 1.400%. Η κυβέρνηση όχι μόνο έχει κλείσει τα αυτιά της στα αιτήματα που προβάλλονται από τις γυναικείες ομάδες για επείγοντα προληπτικά μέτρα κατά των δολοφονιών, αλλά έχει επίσης αποτύχει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους. Η αποτυχία της κυβέρνησης για να λάβει τα αναγκαία και πολλά απαιτούμενα μέτρα για την προστασία των γυναικών, σημαίνει ότι η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για τη δολοφονία της Ozgecan Aslan, της οποίας το καμένο σώμα βρέθηκε στην κοίτη του ποταμού μετά από τρεις μέρες και για την κάθε άλλη γυναίκα που έχασε τη ζωή της υπό τη διακυβέρνηση του κόμματος του AKP.

Αρκετά ..Φτάνει πια !!!

Η κυβέρνηση του AKP ανοίγει το δρόμο για αυτές τις κτηνωδίες, υποστηρίζοντας ότι αυτά τα γεγονότα είναι «μοιραία», απορρίπτοντας την ιδέα της ισότητας μεταξύ των φύλων, ενθαρρύνοντας τους γάμους ανηλίκων, αρνούμενη να καταπολεμήσει το πρόβλημα «νύφες –παιδιά», υιοθετώντας συντηρητικές και υποτακτικές πολιτικές σχεδιασμένες για να κρατούν τις γυναίκες «υπό έλεγχο» και «φρόνιμες» στο σπίτι  μεγαλώνοντας παιδιά. Τέτοια ιδεολογία κάνει τις γυναίκες ευάλωτες σε κάθε μορφή βίας. Οι άνδρες που αντλούν τη δύναμη τους από τέτοιου είδους πολιτικές πιστεύουν ότι έχουν «το δικαίωμα και την εξουσία» να επιβάλλουν κάθε είδους βία κατά των γυναικών, συμπεριλαμβανομένων της κακοποίησης, του βιασμού και της δολοφονίας.

Δηλώνουμε ότι πρέπει να παρθούν μέτρα άμεσα!

Η κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει κάθε πολιτική διάκρισης ή δήλωση που  ενσταλάζει μίσος κατά των γυναικών. Οι ζωές των γυναικών βρίσκονται σε γραμμή βολής και τα σώματα τους καίγονται και γίνονται στάχτες από καθεστώτα που λαμβάνουν ανεπαρκείς τιμωρίες για εγκλήματα κατά των γυναικών με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση της ανδρικής κυριαρχίας.

Είναι η αλληλεγγύη και η οργανωμένη δύναμη του γυναικείου κινήματος που μπορεί να βάλει ένα τέλος σε αυτή την βαρβαρότητα.

Διαμαρτυρόμαστε κατά της κτηνώδους δολοφονίας της Ozgecan Aslan.

Ζήτω η αλληλεγγύη και απελευθέρωση των γυναικών!

 

Ενωμένες είμαστε δυνατότερες!

Day-Mer Kadın Komisyonu,

Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών – Ελλάδα

BΕΚEV-BUCA EVKA-1 KADIN KÜLTÜR VE DAYANIŞMA DERNEĞİ EVİ –  Τουρκία

Bundesverband der Migrantinnen in Deutschland e.V. –  Γερμανία

Federatie van Uit Turkije Afkomstige Vrouwen in Nederland (HTKF) –  Ολλανδία

Κέντρο Έρευνας Γυναικείων Θεμάτων – Ελλάδα

Roj Women,Demokratik Kadın Hareketi Avrupa,Sosyalist Kadınlar Birliği,Yeni Kadın Londra, Kıkısraklılar Kadın Kolları,Bozcader Kadın Kolları,Tilkililer Kadın Kolları,Alxas Kistik Kadın Kolları,Britanya Alevi Fedarasyonu Kadın Kolları,Nurhaklılar,Dersim Kadın Kolları

 

Share

Η φεμινιστική αντίδραση μετά τη δολοφονία της Özgecan

oezcecan

της Dilara Gürcü

Στις 11 Φεβρουαρίου, η Özgecan Aslan, μια 20χρονη φοιτήτρια από την πόλη Μερσίν της Τουρκίας, πήρε το λεωφορείο από το σχολείο για το σπίτι. Ήταν μόνη της μέσα στο λεωφορείο, όταν ο οδηγός πήρε διαφορετικό δρόμο. Εκείνη φοβήθηκε και άρχισε να τσακώνεται μαζί του. Ο οδηγός σταμάτησε το λεωφορείο σε μια ερημική περιοχή και, όταν προσπάθησε να τη βιάσει, εκείνη αντιστάθηκε και τον ψέκασε με σπρέι πιπεριού στα μάτια (στην Τουρκία αποτελεί το υπ’ αριθμόν ένα αντικείμενο μέσα στην τσάντα μιας γυναίκας). Εκείνος θύμωσε, πήρε το μαχαίρι του και άρχισε να την μαχαιρώνει. Αυτή έγδαρε το πρόσωπό του στην προσπάθεια της να αντισταθεί. Στο τέλος χρησιμοποίησε λοστό και την χτυπούσε μέχρι που πέθανε. Πήγε το πτώμα της στον πατέρα του και στον φίλο του. Οι τρεις άντρες μετέφεραν το πτώμα της στο δάσος, της έκοψαν τα χέρια, έτσι ώστε να μην βρεθεί DNA κάτω από τα νύχια της, έκαψαν το σώμα της για να καταστρέψουν τα αποδεικτικά στοιχεία και την παράτησαν εκεί.

Με πιάνει ναυτία από το θυμό. Έχω αποκτήσει την καινούρια συνήθεια να κάνω κρακ τις αρθρώσεις μου όταν θυμώνω. Τα δάχτυλά μου δυσκολεύονται να πληκτρολογήσουν. Είμαι φεμινίστρια εδώ και 29 χρόνια, και μάλιστα φεμινίστρια-ακτιβίστρια. Και οι άνθρωποι που με περιγελούν όταν τους λέω ότι είμαι φεμινίστρια, σήμερα θρηνούν για την Özgecan. Θέλω να τους φτύσω στα μούτρα.

Είμαστε εδώ και 48 ημέρες στο 2015. Σε αυτές τις 48 ημέρες στην Τουρκία 37 γυναίκες δολοφονήθηκαν από ανδρική βία, συμπεριλαμβανομένης και της Özgecan. Κανείς δεν γνωρίζει τα ονόματά τους. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για τις δολοφονίες τους. Για καμιά από αυτές δεν «ταρακουνήθηκαν» τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχω χάσει τη φωνή μου ουρλιάζοντας για τη γυναικοκτονία στην Τουρκία και όσοι αμφισβήτησαν τις κραυγές μου λέγοντας «δεν νομίζετε ότι η διατύπωση ‘γυναικεία σφαγή’ είναι κάπως υπερβολική;» τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την Özgecan.

Άντρες και γυναίκες που ντρέπονται να αποκαλούν τους εαυτούς τους φεμινιστές/στριες, υποκριτές που παίζουν στο σπίτι με τους έμφυλους κοινωνικούς ρόλους, μιλάνε σήμερα για την Özgecan. Θέλω να ξεράσω. Όταν δεν έχουν κάνει τίποτα μέχρι σήμερα για όλες τις άλλες γυναίκες που έχουν πέσει θύματα, τώρα μας τρίβουν στα μούτρα την ευαισθησία τους. Γιατί είναι διαφορετική η Özgecan από το 13χρονο κορίτσι που πωλείται σε «τιμή νύφης» και βιάζεται από τον 50χρονο «ιδιοκτήτη» της κάθε βράδυ; Ποιός ξέρει το όνομα εκείνου του κοριτσιού; Ποιός μιλάει γι’ αυτήν; Κανείς. Επειδή αυτό το κορίτσι δεν είναι μορφωμένο μέλος της μεσαίας τάξης. Εκείνοι που θίγονται όταν φαντάζονται τον εαυτό τους στη θέση αυτού του κοριτσιού δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ταυτίζονται με την Özgecan. Ακόμα και τα πτώματα είναι ταξικά σε αυτό το σύστημα. Και οι δολοφονίες κατηγοριοποιούνται με βάση το επίπεδο της προσοχής που λαμβάνουν. Όσο πιο άγρια, όσο πιο τρομακτική είναι η δολοφονία, τόσο μεγαλύτερη προσοχή δίνεται στη βία. Δεν είναι αρκετό να βιαστεί και να δολοφονηθεί, το σώμα σου θα πρέπει να τεμαχιστεί και επιπλέον να καεί, για να δοθεί αρκετή προσοχή από τον κόσμο, ώστε να μιλήσει για σένα.

Όταν αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά η δολοφονία της Özgecan, η είδηση μπήκε στην τρίτη σελίδα, αλλά όταν αυξήθηκε η προσοχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μπήκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Όχι γιατί νοιάζονταν για την Özgecan, αλλά για τα «κλικ» που θα έφερνε στις ιστοσελίδες τους ως καυτό θέμα. Η τελευταία φορά που μια γυναικοκτονία παρουσιάστηκε στην πρώτη σελίδα μιας εφημερίδας ευρείας κυκλοφορίας στην Τουρκία ήταν όταν ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Habertürk, Fatih Altaylı, δημοσίευσε τη φωτογραφία της Sefika Erik γυμνής και νεκρής, με το μαχαίρι που ο σύζυγός της την μαχαίρωσε στην πλάτη. Δημοσιεύτηκε ως δολοφονία πορνό. Ελάτε, ας είμαστε ρεαλιστές/τριες, όλοι/ες καταδικάζουν τη γυναικοκτονία στην Τουρκία, αλλά κανείς/καμιά δεν δίνει πραγματικά δεκάρα γι ‘αυτό. Η ευαισθησία μας κινείται ακριβώς κατά μήκος του ρεύματος των καθημερινών νέων, όποιο και αν είναι το καυτό -ή τρομακτικό- θέμα.

Είδα τη φωτογραφία της Özgecan στο Twitter όταν ακόμη αγνοείτο. Κάποιος την ανέβασε και είπε ότι την έψαχναν. Ένα καθίκι σχολίασε το εξής: «γιατί κάνετε τόσο μεγάλη φασαρία γι ‘αυτό; Έχει περάσει μόνο μια μέρα, ίσως απλά δεν έχει ξυπνήσει ακόμα». Με άλλα λόγια: «ίσως να κοιμάται ακόμα στην αγκαλιά κάποιου, χαλαρώστε». Ο άντρας που σχολίασε στις ειδήσεις τη γυναίκα που βιάστηκε από το σύζυγό της λέγοντας «δεν μπορεί να είναι βιασμός αν είναι ο σύζυγός της», τώρα λέει ότι είναι αλληλέγγυος με την Özgecan. Ο άντρας που είπε «μιλάς μόνο για να τραβήξεις την προσοχή» όταν μιλάω για παρενόχληση στο δρόμο, τώρα λέει ότι κλαίει για την Özgecan. Ο άντρας που ρώτησε «τι, θα επινοήσεις καινούρια γλώσσα τώρα;» όταν είπα ότι ένιωθα άβολα με προσβλητικές λέξεις που υπονοούν σεξουαλική βία, τώρα λέει «σταματήστε τη γυναικοκτονία». Με συγχωρείτε, αλλά πώς θα σταματήσουμε τη γυναικοκτονία; Χωρίς να αλλάξει η συλλογική αντίληψη της κοινωνίας, τα πρότυπα και οι de facto παραδοχές, νομίζεις ότι θα πoύμε «εντάξει λοιπόν, σταματάμε τη γυναικοκτονία» και πουφ, η γυναικοκτονία θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας; Χωρίς την κατανόηση της συσχέτισης μεταξύ του ανθρώπου που λέει «άντε γαμήσου» και του ανθρώπου που σε γαμάει στην πραγματικότητα χωρίς τη συγκατάθεσή σου, πώς θα μπορέσουμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα;

Πριν από 3 εβδομάδες κατέρρευσα. Ανάμεσα σε e-mails  που έρχονταν από πολλές γυναίκες ζητώντας βοήθεια και ιστοριών παρενόχλησης, βιασμών, βίας, δολοφονιών, το ερώτημα «τι μπορώ να κάνω μόνη μου» αντηχούσε στο κεφάλι μου και δεν μπορούσα να καταπιώ τους λυγμούς μου. Τα άρθρα που άρχισα να γράφω και δεν μπόρεσα να τελειώσω, οι γυναίκες που ήθελα να βοηθήσω, αλλά δεν μπόρεσα, κατέρρευσαν όλα πάνω μου. Ήθελα να αγοράσω ένα όπλο και να οργανώσω μια ένοπλη μονάδα περιπόλου. Μια ειδική ομάδα που θα κυνηγάει όσους διαπράττουν παρενόχληση στο δρόμο, μια άλλη για όσους χτυπάνε γυναίκες, μια άλλη για εντοπισμό βιαστών και άλλη μία για εκείνους που σκοτώνουν γυναίκες. Μπορεί να σκεφτείτε πως έχω τρελαθεί, αλλά έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι και η παραφροσύνη επινοήθηκε από την πατριαρχία.

Έτσι, αν εσείς είστε οι υγιείς πρέπει να σας ρωτήσω, πιστεύετε ότι θα πρέπει να περιμένουμε την κυβέρνηση – η οποία αποτελείται από άνδρες από την κορυφή ως τα νύχια – να ελευθερώσουν τις γυναίκες; Ειδικά στην Τουρκία… Νομίζετε ότι ένας πρόεδρος, ο οποίος ορίζει την ισότητα των φύλων βάση της δημιουργίας (χρησιμοποιώντας έναν ισλαμικό όρο που δεν θα χρησιμοποιήσω εδώ) και λέει ότι οι άνδρες και οι γυναίκες δεν είναι ίσοι, θα βοηθήσει να σταματήσει η γυναικοκτονία; Ίσως δεν το ξέρετε, αλλά στην Τουρκία δεν υπάρχει υπουργείο για τις γυναίκες. Τα γυναικεία ζητήματα εξετάζονται στο πλαίσιο του «Υπουργείου Οικογένειας και Κοινωνικής Πολιτικής». Και η επικεφαλής του υπουργείου αυτού, που καθορίζει την ύπαρξη των γυναικών μόνο εντός της οικογένειας, η Ayşenur İslam, λέει «δεν χρειάζεται να κάνουμε θέμα τη γυναικοκτονία στην Τουρκία, αφού συμβαίνει παντού». Μπορεί αυτή η «γυναίκα» υπουργός που αρνείται να συναντηθεί με τις γυναίκες οργανώσεις να λύσει το πρόβλημα; Μπορεί αυτή η κυβέρνηση, που πληρώνει για κάθε παιδί που γεννιέται, λες και οι γυναίκες είναι ζώα για αναπαραγωγή, να λύσει το πρόβλημα; Αυτή η κυβέρνηση που μετατρέπει τις ιερές μητέρες σε οικιακές εργάτριες; Αλήθεια; Νομίζετε ότι οι δικηγόροι θα λύσουν το πρόβλημα; Οι δικηγόροι που ισχυρίζονται ότι, εάν η κυβέρνηση καταβάλει μηνιαίες πληρωμές προς τους ανύπαντρους άντρες, ώστε να μπορούν να πηγαίνουν με τις εργαζόμενες του σεξ, θα σταματήσουν να βιάζουν τις γυναίκες; Αυτή είναι η πραγματικότητα στην Τουρκία. Και τώρα οι άνθρωποι λένε ότι θέλουν να επαναφέρουν τη θανατική ποινή στην Τουρκία. Λες και δεν γνωρίζουν ότι σε χώρες που κυβερνώνται από το ισλαμικό καθεστώς οι γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βιασμού θεωρούνται μέρος του εγκλήματος και εκτελούνται επίσης. Αφήστε να επανέλθει η θανατική ποινή και θα δείτε πως θα την εφαρμόσει ο σουλτάνος της Τουρκίας.

Πονάει πολύ όταν το σκέφτομαι. Η Özgecan αντιστέκεται στον οδηγό του λεωφορείου, τον Atındöken Suphi, που προσπαθεί να την βιάσει. Τον ψεκάζει με σπρέι πιπεριού, του γδέρνει τα μάγουλά. Πώς γίνεται ο ίδιος να ξέρει πως να αφαιρέσει τα στοιχεία του DNA κάτω από τα νύχια του, αλλά να μην ξέρει τίποτα για το δικαίωμα μιας γυναίκας να μην την αγγίξει χωρίς τη θέλησή της; Φυσικά και θα πρέπει να υπάρχουν αποτρεπτικές ποινές, αλλά ποιος θα δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους αποτρεπτική συνείδηση; Το κράτος πατερούλης; Τα σχολεία; Ή η συλλογική αντίληψη της κοινωνίας;

Εσείς θα τους δώσετε αυτή τη συνείδηση. Εμείς θα τους τη δώσουμε. Η κοινωνία που θα έχει υιοθετήσει τη φεμινιστική ιδεολογία, θα τους τη δώσει. Μια κοινότητα που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών, θα τους τη δώσει. Οι άνθρωποι, που έπρεπε να είχαν αντιδράσει με εκείνον τον άντρα που κλώτσησε μια νεαρή γυναίκα στο λεωφορείο τις προάλλες στην Ισταμπούλ μόνο και μόνο επειδή σταύρωσε τα πόδια της, θα δώσουν αυτή τη συνείδηση. Ο δρόμος θα τη δώσει. Η συνεχής διαμαρτυρία θα τη δώσει. Η πλατφόρμα Εμείς Θα Σταματήσουμε τη Γυναικοκτονία θα τη δώσει. Η υποστήριξη και οι δωρεές που κάνουμε σε αυτή την πλατφόρμα, θα τη δώσει. Οι άνθρωποι που έχουν το θάρρος να αντιδράσουν με τους άνδρες που γιουχάρουν γυναίκες στο δρόμο, θα τη δώσουν. Οι άνθρωποι που δεν προσδιορίζουν τους ανθρώπους από το αν έχουν κόλπο ή πέος, θα τη δώσουν. Οι άντρες που μπορεί να είναι «σαν κορίτσια» και οι γυναίκες που μπορεί να είναι «σαν αγόρια», λέγοντας ότι αυτό που έχει σημασία είναι να είσαι «σαν άνθρωπος», θα δώσει αυτή τη συνείδηση στην κοινωνία μας.

Η σφαγή της Özgecan δεν είναι διαφορετική από τη σφαγή οποιασδήποτε άλλης γυναίκας. Δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε αυτόν τον αγώνα χωρίς να δείξουμε ίση υποστήριξη σε κάθε γυναίκα που έχει δολοφονηθεί, βιαστεί, παρενοχληθεί, υποτιμηθεί ή έχει μείνει πίσω μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα. Αυτός δεν είναι αγώνας μόνο των γυναικών, είναι αγώνας του συνόλου της κοινωνίας. Η καρδιά μου βρίσκεται στο πλευρό των γυναικών που ήταν και θα είναι στους δρόμους στην Τουρκία, χθες, σήμερα και αύριο. Αυτό θα είναι το νέο σημείο καμπής της αντίστασής μας. Καλώ όλες οι γυναίκες της Τουρκίας να μιλήσουν για την παρενόχληση που έχουν αντιμετωπίσει, τις στιγμές σεξισμού που έπρεπε να αντιπαλέψουν. Έχουν ήδη ξεκινήσει στο #sendeanlat (πες κι εσύ), αλλά δεν πρέπει να σταματήσουμε εδώ. Καλώ όλους τους άνδρες στην Τουρκία να πουν «είμαι φεμινιστής», χωρίς να ντρέπονται. Αν πραγματικά είναι αλληλέγγυοι με την Özgecan, ήρθε η ώρα να αναλάβουν επιτέλους πραγματική δράση!

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Dilara Gürcü

 

Διαβάστε ακόμα

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

turkey2

Επιμέλεια- μετάφραση Λίνα Φιλοπούλου

Ο βιασμός και η δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας πυροδοτεί την εξέγερση στην Τουρκία. Χιλιάδες γυναίκες βγήκαν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη βία λόγω φύλου.

«Τουρκία: Οργή για το φοβερό βιασμό και το φόνο της φοιτήτριας Ozgecan Aslan (…) μια 20χρονη φοιτήτρια πανεπιστημίου ανέβηκε σε λεωφορείο από τα Άδανα για το Μερσίν, για να κάνει την καθημερινή διαδρομή από το σχολείο στο σπίτι. (…) σύμφωνα με επίσημα στοιχεία οι δολοφονίες γυναικών έχουν αυξηθεί κατά 1.400% την περίοδο διακυβέρνησης του AKP (του κόμματος του Ερντογάν)».

Παρακάτω θα βρείτε δηλώσεις στελεχών του ΑΚΡ που σχετίζονται με τις γυναίκες:

«Υπερβάλλετε σχετικά με τη βία κατά των γυναικών», Ταγίπ Ερντογάν / σχετικά με την αύξηση κατά 1400% στις δολοφονίες γυναικών τα τελευταία 7 χρόνια.

«Δεν πιστεύω στην ισότητα των φύλων ούτως ή άλλως», Ταγίπ Ερντογάν / στην συνάντησή του με ενώσεις γυναικών.

«Οι γυναίκες που έχουν υποστεί βιασμό, θα γεννήσουν οπωσδήποτε το μωρό, το κράτος θα αναλάβει τη φροντίδα, εάν είναι απαραίτητο», Recep Akdağ, υπουργός Υγείας, ΑΚΡ / σχετικά με την άμβλωση.

«Ο βιαστής είναι πιο αθώος από το θύμα που κάνει άμβλωση», «Οι γυναίκες που έχουν βιαστεί, δεν πρέπει να υποβληθούν σε άμβλωση. Στη Βοσνία οι γυναίκες βιάστηκαν, αλλά γέννησαν τα παιδιά», Ayhan Sefer Üstün, βουλευτής του ΑΚΡ και Πρόεδρος της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Κοινοβούλιο / σχετικά με την άμβλωση.

«Και τι έγινε αν η μητέρα έχει βιαστεί; Γιατί πρέπει το παιδί να πεθάνει; Ας πεθάνει η μητέρα», I. Melih Gökçek, Δήμαρχος του ΑΚΡ στην Άγκυρα / σχετικά με την άμβλωση.

«Η ανεργία είναι υψηλή, γιατί οι γυναίκες αναζητούν θέσεις εργασίας», Mehmet Şimşek, υπουργός Οικονομικών ΑΚΡ του AKP

«Ας πρόσεχαν την κόρη τους», Celalettin Cerrah, υψηλόβαθμος αξιωματικός στο Αστυνομικό Τμήμα / σχετικά με τη δολοφονία της Münevver Karabulut (18 χρονών)

«Δεν σας φτάνει η οικιακή εργασία;», Veysel Eroğlu, υπουργός Δασών και Υδάτων του ΑΚΡ/ σε μια γυναίκα που ζητούσε μια θέση εργασίας.

«Όταν τα κορίτσια σπουδάζουν, οι άνδρες δεν μπορούν να βρουν κορίτσια να παντρευτούν», Erhan Ekmekçi, ΑΚΡ, μέλος της Δημοτικής Συνέλευσης του Kargı

«Μια γυναίκα που δεν έχει καλυμμένο το κεφάλι, είναι σαν ένα σπίτι χωρίς κουρτίνες. Ένα σπίτι χωρίς κουρτίνες είναι είτε προς πώληση ή προς ενοικίαση», Süleyman Demirci, ΑΚΡ, Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων Ünye/ σχετικά με τη μαντίλα.

«Η πρόθεσή μου είναι να παντρεύεται κάποιος μέχρι τέσσερις. Η πολυγαμία είναι μια μορφή θείας λειτουργίας. Δεν παίρνω άδεια από τις άλλες μου συζύγους όταν παντρεύομαι μια νέα σύζυγο και δεν είμαι υποχρεωμένος να το κάνω» Ali Yüksel, σύμβουλος του Ταγίπ Ερντογάν / σχετικά με τις τρεις συζύγους του.

 

Περισσότερες δηλώσεις θα βρείτε εδώ

 

Δείτε το παρακάτω βίντεο με στατιστικά για τη βία κατά των γυναικών στην Τουρκία:

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

Τουρκία: Αντιδράσεις προκάλεσαν οι δηλώσεις ενός ισλαμιστή νομικού για τις εγκύους

Τουρκία: Φιλί, κρασί και μακιγιάζ προς απαγόρευση

Τούρκοι μαθητές έβαλαν φούστες μετά την απαγόρευση να τις φορούν οι συμμαθήτριές τους

Το σώμα πολιτικοποιείται: Η γυναικεία «διακριτότητα» στο πάρκο Gezi

 

 

Share

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

 

Ozgecan Aslan1

Χιλιάδες γυναίκες σε πολλές πόλεις της Τουρκίας κατέβηκαν στους δρόμους το Σάββατο 14/2 με αφορμή τον βιασμό και δολοφονία της 20χρονης φοιτήτριας Ozgecan Aslan.

Η αστυνομία βρήκε τη σωρό της κοπέλας σε κοίτη ποταμού κοντά στην πόλη Μερσίν την Παρασκευή. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η Ozgecan Aslan απήχθη την Τετάρτη καθώς γύριζε με ένα λεωφορείο στο σπίτι της. Ο οδηγός του λεωφορείου προσπάθησε να τη βιάσει, αφού οδήγησε το λεωφορείο σε απομονωμένο μέρος, και εκείνη τον απέκρουσε με σπρέι πιπεριού. Τότε εκείνος τη μαχαίρωσε και τη χτύπησε στο κεφάλι με σιδερένιο σωλήνα, με αποτέλεσμα το θάνατό της. Στη συνέχεια ζήτησε την αρωγή του πατέρα του και ενός φίλου για να καλύψει τα ίχνη του, οι οποίοι φέρεται ότι τον βοήθησαν να κάψει τη σωρό και να την πετάξει στην κοίτη του ποταμού όπου και βρέθηκε. Οι τρεις άντρες έχουν συλληφθεί.

Η βαρβαρότητα του εγκλήματος προκάλεσε κατακραυγή, ενώ γυναικείες οργανώσεις οργάνωσαν διαμαρτυρίες σε πολλές πόλεις ενάντια στη βία κατά των γυναικών και τις γυναικοκτονίες. Κατά τη διάρκεια της κηδείας στη Μερσίν, στην πατρίδα της Ozgecan Aslan στη νοτιοανατολική Τουρκία, οι γυναίκες αψήφησαν τον Ιμάμη που τις κάλεσε να μείνουν στο πίσω μέρος της πομπής. Όχι μόνο βγήκαν μπροστά, αλλά κουβάλησαν και το φέρετρο.

Στην Ισταμπούλ πραγματοποιήθηκαν κινητοποιήσεις όλη τη μέρα. Το πρωί, εκατοντάδες γυναίκες μαζεύτηκαν στην πλατεία Ταξίμ πίσω από ένα πανό που έγραφε “Αρκετά, θα σταματήσουμε τη δολοφονία των γυναικών”. Οι διαδηλώτριες φώναξαν συνθήματα και απαίτησαν την παραίτηση της υπουργού Οικογενειακών και Κοινωνικών Πολιτικών  Aysenur Islam. Το βράδυ το πλήθος μεγάλωσε, καθώς χιλιάδες γυναίκες όλων των ηλικιών κατέβηκαν στους δρόμους.

Πέντε γυναίκες σκοτώνονται κάθε μέρα στην Τουρκία, οι περισσότερες από τους άντρες τους, σύμφωνα με την Yasemin Yucel, αναπληρωτή πρόεδρο του Σωματείου Εκπαιδευτικού Προσωπικού στην Ταρσό. Σύμφωνα με το BBC, μόνο τον τελευταίο χρόνο, 300 γυναίκες δολοφονήθηκαν και πάνω από 100 βιάστηκαν. Διαδηλώτριες και μέλη γυναικείων οργανώσεων υποστηρίζουν ότι οι γυναικοκτονίες στην Τουρκία είναι αποτέλεσμα της κουλτούρας βιασμού και των μισογυνιστικών κρατικών πολιτικών. Υποστηρίζουν δε πως έχουν αυξηθεί κατά την περίοδο που του ΑΚΡ βρίσκεται στην εξουσία, καθώς προάγει πατριαρχικά κοινωνικά πρότυπα και αξίες. Αρκεί να θυμηθούμε δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης, ακόμα και του ίδιου του Ερντογάν, όπως η εμμονή στο ότι οι γυναίκες πρέπει να γεννούν τρία παιδιά, την απαγόρευση των δημόσιων εκδηλώσεων τρυφερότητας και γενικά “συστάσεις” σχετικά με το πώς και πότε οι γυναίκες μπορούν κυκλοφορούν και τι να φοράνε. Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί η ατιμωρησία που καλύπτει βίαια εγκλήματα κατά των γυναικών ή οι χαμηλές ποινές που επιβάλλονται, με δικαιολογίες που βασίζονται στη στοχοποίηση και ενοχοποίηση των θυμάτων (“τα ‘θελε”, “είχε συναινέσει” κτλ).

 

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

«Φιλμόρ»: ένα διαφορετικό φεστιβάλ για την τέχνη, την αντίσταση, τη ζωή

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Για μία μερίδα κόσμου, είτε πρόκειται για ανθρώπους που κάνουν σινεμά είτε για εκείνους που απλά χαίρονται να βλέπουν κινηματογράφο, η ύπαρξη και μόνο ενός φεστιβάλ γυναικείου σινεμά θεωρείται δευτερεύουσας σημασίας, αν όχι ως μία διακριτική προσέγγιση της 7ης τέχνης. Με τον όρο γυναικείος κινηματογράφος οι περισσότεροι αναφέρονται σε ταινίες που έγιναν από γυναίκες δημιουργούς, ενώ δεν είναι λίγες οι γυναίκες σκηνοθέτριες που απέφυγαν να συνδεθεί το όνομά τους με τον γυναικείο κινηματογράφο, είτε από το φόβο να περιθωριοποιηθούν είτε για να αποφύγουν την ιδεολογική διαμάχη. Παρότι λοιπόν οι γυναίκες διακρίνονται στον χώρο από την εποχή ακόμα του βωβού κινηματογράφου[1], το γυναικείο σινεμά, ως μορφή αντίστασης στο κυρίαρχο μοντέλο κινηματογραφικής έκφρασης, όπως το Hollywood, αναπτύσσεται κυρίως στα τέλη της δεκαετίας του 1960 και μαζί εμφανίζονται και τα πρώτα φεστιβάλ γυναικείου κινηματογράφου. Σε μία βιομηχανία πολλών εκατομμυρίων στην οποία κυριαρχούν άντρες, πρωταρχικός στόχος αυτών των φεστιβάλ, μικρών και μεγάλων, λιγότερο ή περισότερο γνωστών, είναι να δώσουν ευκαιρίες στις γυναίκες δημιουργούς να προβάλουν το έργο τους και να προωθήσουν μία αυθεντική αναπαράσταση και αντίληψη της γυναικείας υπόστασης.

Στο φεστιβάλ γυναικείου κινηματογράφου «Φιλμόρ – γυναίκες στους τροχούς»[2] βρέθηκα για πρώτη φορά το 2012 από καθαρή σύμπτωση, θα έλεγα. Για την ακρίβεια μπέρδεψα τις ημερομηνίες των φεστιβάλ και, από το μεγάλο κινηματογραφικό γεγονός της Τουρκίας[3], βρέθηκα σε κάτι πιο μικρό και απέριττο, ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ φτιαγμένο από γυναίκες για γυναίκες.  Έκτοτε παρακολουθώ το φεστιβάλ κάθε χρόνο.

Αν και μικρή διοργάνωση σε σύγκριση με άλλα φεστιβάλ του είδους, που σε καμία περίπτωση δεν μοιράζεται το κύρος μεγάλων διοργανώσεων όπως το φεστιβάλ της Κρετέιγ[4], είναι ένα σημαντικό κινηματογραφικό δρώμενο και με πολλούς τρόπους αρκετά διαφορετικό.

Το φεστιβάλ Φιλμόρ άνοιξε τις πόρτες του το 2003, την ίδια χρονιά που διοργανώθηκε για πρώτη φορά στην Ιστανμπούλ και η πορεία γυναικών στο πλαίσιο της 8ης του Μάρτη, σηματοδώντας την απαρχή μιας ιστορικής πλέον διαδρομής αντίστασης που εκτείνεται από την κεντρική λεωφόρο Ιστικλάλ και τα γύρω δρομάκια ως τις κινηματογραφικές αίθουσες. Σε μία δύσκολη χρονικά συγκυρία, η οποία σφραγίστηκε από τα αιματηρά γεγονότα στο πάρκο Γκεζί τον Ιούνιο του 2013 και την αύξηση της κρατικής βίας ενάντια στις γυναίκες που αντιστέκονται, οι διοργανώτριες θεωρούν το φετινό φεστιβάλ την πιο δυσοίωνη αλλά και την πιο ελπιδοφόρα στιγμή της διοργάνωσης. Το καλωσόρισμα του φεστιβάλ αναφέρει: 

«Συνεχίζουν να βάζουν χέρι στα δικαιώματα των γυναικών, όπως άλλωστε και στο σώμα τους, ασκώντας βία. Η νοοτροπία που θέλει τη γυναίκα σκλάβα του άντρα και του γάμου, οι καταναγκαστικοί γάμοι, η εκμετάλλευση και οι βιασμοί ανηλίκων, οι δολοφονίες γυναικών συνεχίζονται με τον πιο βίαιο τρόπο. Μέσα από τις πολιτικές καταστολής και βίας, οι γυναίκες υφίστανται ακόμη μεγαλύτερη βία όταν αντιστέκονται. Πίσω από κάθε δολοφονία γυναίκας, υπάρχει μία γυναίκα που τόλμησε να φύγει από ένα βίαιο γάμο, να ζητήσει διαζύγιο με κίνδυνο τη ζωή της, που αντιστάθηκε στον σύζυγο, τον πατέρα, τον μεγαλύτερο αδερφό, τον εραστή. Είναι γυναίκες που ακόμη και αν αποταθούν στην αστυνομία και τη δικαιοσύνη δεν θα τύχουν προστασίας και στήριξης, γυναίκες που το όνομά τους θα το βρούμε στα ασήμαντα των εφημερίδων παρουσιάζοντας το γεγονός με τη γλώσσα του δολοφόνου, σε ύφος επικριτικό για το θύμα. Γυναίκες που αντιστάθηκαν με τίμημα τη ζωή τους και που κανένας δεν θα θυμάται ούτε το όνομά τους ούτε την αντίστασή τους. Εμείς που είμαστε υποχρεωμένες σε κάθε στιγμή της ζωής μας να αντιστεκόμαστε απλά και μόνο επειδή είμαστε γυναίκες, η αντίσταση δεν είναι κάτι καινούργιο. Αντιστεκόμαστε για να ζήσουμε τη ζωή μας όπως τη θέλουμε εμείς, αντιστεκόμαστε για να επιβιώσουμε. Αντιστεκόμαστε. Πότε με το σώμα σας, πότε με τις επιλογές μας, πότε με την πένα μας, πότε με την κάμερά μας».

Όπως κάθε χρόνο το φεστιβάλ στήθηκε στη βάση διαφορετικών θεματικών. Ταινίες που προβάλλουν το μήνυμα της αντίστασης και της ελπίδας συμμετείχαν στην κατηγορία «Γυναικείος Κινηματογράφος», ενώ στην κυρίως θεματική του φετινού φεστιβάλ «Το δικό μου πορτοφόλι. Δική μου δουλειά, δικός μου μισθός, δικός μου προϋπολογισμός», συμμετείχαν ταινίες που πραγματεύονται τον μόχθο της γυναίκας, πληρωμένο ή απλήρωτο, σε μία ανδροκρατούμενη αγορά όπου οι γυναίκες στερούνται ακόμα και τα βασικά δικαιώματα.  Στην κατηγορία «Το Σώμα μας Μας Ανήκει» συμμετείχαν ταινίες που θέλουν να περάσουν ένα ισχυρό μήνυμα για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος, ενώ στο πλαίσιο της θεματικής «Σεξουαλικότητες» είδαμε ταινίες που καταρρίπτουν τα στερεότυπα σε σχέση με τη σεξουαλικότητα και την ταυτότητα φύλου, συμπεριλαμβανομένων και έξι ταινιών της Catherine Breillat, μίας εμβληματικής και αμφιλεγόμενης σκηνοθέτριας όχι μόνο του γαλλικού αλλά γενικότερα του σύγχρονου σινεμά.

Στο πλαίσιο της συμπλήρωσης 20 χρόνων από τον θάνατό της, το φετινό φεστιβάλ απέδωσε φόρο τιμής στην Τουρκάλα σκηνοθέτρια Bilge Olgaç (1940-1994), τη γυναίκα με τον μεγαλύτερο αριθμό ταινιών και τη μακροβιότερη πορεία στον χώρο του κινηματογράφου, έναν χώρο ιδιαίτερα εχθρικό για τις γυναίκες της εποχής. Όπως είχε πει και η ίδια σε συνέντευξή της, για να μπορέσει να καθιερωθεί στον χώρο έπρεπε να ξεχάσει και να κάνει και τους άλλους να ξεχάσουν ότι ήταν γυναίκα, γεγονός που την οδήγησε να κάνει «αντρικές ταινίες» όπου οι ήρωες ήταν άντρες.

Πίσω από τη διοργάνωση του φεστιβάλ βρίσκεται η Συνεργατική Γυναικών «Φιλμόρ» στην οποία συμμετέχουν αποκλειστικά γυναίκες που, όπως λένε και οι ίδιες, θέλουν να κάνουν σινεμά, να ονειρευτούν και να δράσουν για τις γυναίκες μαζί με τις γυναίκες. Σε αυτή την προσπάθεια, πρωταρχικός στόχος είναι να αυξηθεί η συμμετοχή των γυναικών στον κινηματογράφο και στα μέσα επικοινωνίας, να αποκτήσουν οι γυναίκες τις ευκαιρίες και τη δύναμη να εκφραστούν μέσα από αυτά  και να προωθηθούν μη σεξιστικές αναπαραστάσεις και εμπειρίες γυναικών. Στην προσπάθεια για μία ζωή χωρίς σεξισμό, βία και διακρίσεις, όχι μόνο στο σινεμά και στα μέσα επικοινωνίας αλλά ευρύτερα στην κοινωνία, η Συνεργατική Γυναικών «Φιλμόρ» συμμετέχει σε κοινές πλατφόρμες και καμπάνιες με άλλες γυναικείες ομάδες, όπως η Φεμινιστική Κολεκτίβα της Ιστανμπούλ, ενώ εκτός από το ομώνυμο φεστιβάλ, οργανώνει ποικίλες δράσεις, όπως εκθέσεις και συζητήσεις, που τρέχουν είτε παράλληλα είτε χωριστά από το φεστιβάλ. Από τις δράσεις αυτές ξεχωρίζει το γυναικείο κινηματογραφικό εργαστήρι, στόχος του οποίου είναι να αποκτήσουν γνώση και εμπειρία στον χώρο του κινηματογράφου γυναίκες που δεν έχουν εύκολη πρόσβαση σε αυτόν. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε διάστημα έξι ετών το γυναικείο κινηματογραφικό εργαστήρι κατάφερε να κάνει οκτώ ταινίες.

Με το μότο «Οι γυναίκες χρειάζονται αλληλεγγύη και ενότητα και όχι ανταγωνισμό», το διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ ξεκίνησε μόλις το 2013, σε μία προσπάθεια να αναδείξει το έργο νέων δημιουργών, ενώ στο πλαίσιο της φετινής διοργάνωσης εγκαινιάστηκε το εργαστήρι «Καλειδοσκόπιο» που θα φιλοξενεί κάθε χρόνο έναν άντρα σκηνοθέτη.

60 ταινίες 50 δημιουργών και τριών κινηματογραφικών εργαστηρίων από 22 χώρες θα ταξίδευαν μέχρι την Κυριακή του Πάσχα, 20 Απριλίου, για πρώτη φορά εκτός Ιστανμπούλ, στις πόλεις: Μερσίνα, Άδανα και Μπόντρουμ.

Για περισσότερες πληροφορίες στην ιστοσελίδα και στο facebook της διοργάνωσης



[1] Για παράδειγμα η Florence Lois Weber (1879-1939) συγκαταλέγεται μεταξύ των σημαντικότερων δημιουργών του βωβού κινηματογράφου.

[2] Κυριολεκτικά, σημαίνει γυναίκες πίσω από την κάμερα.

[3] Uluslararası İstanbul Film Festivali – Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κωσταντινούπολης είναι το παλαιότερο φεστιβάλ διεθνούς κινηματογράφου που διοργανώνεται στην Τουρκία. Το πρώτο φεστιβάλ διοργανώθηκε το 1982 και από τότε λαμβάνει χώρα κάθε Απρίλιο, ενώ την ευθύνη της διοργάνωσης έχει το Ίδρυμα της Κωσταντινούπολης για τον Πολιτισμό και τις Τέχνες.

[4] Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Κρετέιγ – Ταινίες Γυναικών ιδρύθηκε το 1979 και είναι από τις σημαντικότερες κινηματογραφικές συναντήσεις του είδους. Στο φεστιβάλ συμμετέχουν κάθε χρόνο 130 περίπου σκηνοθέτιδες με περισσότερες από 150 ταινίες και το παρακολουθούν περίπου 20.000 θεατές.

 

Share

Είμαστε στους δρόμους για μια ζωή χωρίς παρενόχληση

Ανακοίνωση της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας για τη συμμετοχή των γυναικών στις διαμαρτυρίες στο Πάρκο Γκεζί τον Ιούνιο του 2013

 

Οι διαμαρτυρίες, που ξεκίνησαν ενάντια στη λεηλασία του πάρκου Γκεζί στην Ιστανμπουλ, συνεχίζονται με την λαϊκή οργή σε 76 πόλεις ενάντια στην κυβέρνηση του ΑΚΡ και τον εκπρόσωπό της Ταγίπ Ερντογάν και μετατρέπονται σε αγώνα αντίστασης. Αυτή η μεγάλη αντίσταση εξαρχής αντηχεί με την εξέγερση των γυναικών.

Βγήκαμε στους δρόμους ενάντια στο πατριαρχικό σύστημα που προσπαθεί να περιορίσει τις γυναίκες στην οικογένεια, στο σπίτι και να αφήσει τον δημόσιο χώρο στους άντρες. Αγωνιζόμαστε για να υπάρχουμε ελεύθερα και ισότιμα στα κέντρα των πόλεων, στις λεωφόρους, στους δρόμους και τα πάρκα… Αγωνιστήκαμε ενάντια στα οπλισμένα οχήματα διαχείρισης πλήθους και τα δακρυγόνα της αστυνομίας, παλέψαμε στα οδοφράγματα, οργανώσαμε την αντίσταση στις γειτονιές και στις πλατείες· ήμασταν στους δρόμους. Τώρα λέμε ότι δεν θα αφήσουμε αυτούς τους χώρους που κερδίσαμε με την αντίσταση.

Όταν μάθαμε ότι θα μας έπαιρναν το δικαίωμά μας στην έκτρωση, εμείς, χιλιάδες γυναικών μείναμε ενωμένες. Εξεγερθήκαμε όταν το ΑΚΡ παρέμβει με το πώς ζούμε, πόσα παιδιά έχουμε και τι φοράμε. Ενάντια στην επιβολή πάνω στα σώματα και τις ταυτότητές μας φωνάξαμε μαζί «δική μας ζωή, δική μας η επιλογή».

Βγήκαμε στους δρόμους ενάντια στο πατριαρχικό σύστημα και τον συντηρητισμό που ενισχύεται από τον μισογύνη Ταγίπ Ερντογάν και την κυβέρνησή του, ενάντια στους φόνους γυναικών και τη βία κατά των γυναικών που αυξάνεται κατά την διακυβέρνηση του ΑΚΡ.

Αποκαλύψαμε τις ετεροκανονικές πολιτικές του ΑΚΡ που φυλακίζουν τις γυναίκες μέσα στα σπίτια τους, τους επιβάλλουν το βάρος της ανατροφής των παιδιών και κάθε άλλη δουλειά φροντίδας, εξισώνοντας τις γυναίκες με την οικογένεια και ελέγχοντας τα γυναικεία σώματα και την σεξουαλικότητά τους.

Αποκαλύψαμε πώς η κυβέρνηση που περηφανεύεται για την αύξηση της γυναικείας απασχόλησης εκμεταλλεύεται τη γυναικεία εργασία, καταδικάζοντας τις γυναίκες σε επισφαλή και ευέλικτη εργασία. Στις εργατικές απεργίες και τις κινητοποιήσεις αντισταθήκαμε κι εμείς για το δικαίωμά μας στα εργατικά δικαιώματα και ασφάλιση.

Έχουμε πει ξανά και ξανά ότι ο πόλεμος χτυπάει τις γυναίκες διπλά. Εμείς, Τουρκάλες, Κούρδισσες, Κιρκάσιες, Λαζές παλεύουμε για την αλληλεγγύη των λαών, για ειρήνη απέναντι στον πόλεμο. Τονίζουμε ότι η κοινωνικοποίηση της ειρήνης απαιτεί τη συμμετοχή των γυναικών και έχουμε πει ότι η ειρήνη δεν είναι εφικτή χωρίς τις γυναίκες.

Οι γυναίκες μαθήτριες και φοιτήτριες που αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή σε αυτή την αντίσταση έχουν μετατρέψει την εξέγερση σε ελπίδα.

Εμείς, ως γυναίκες που διεκδικούμε τη δική μας φύση, το νερό, τα ποτάμια και τις γειτονιές, θα χτίσουμε μαζί μια πόλη όπου θα μπορούμε να ζήσουμε με ισότητα και ελευθερία.

Σήμερα θα συνεχίσουμε την εξέγερση στους δρόμους. Και είμαστε πιο δυνατές καθώς χιλιάδες γυναικών που αντιστέκονται για το μέλλον τους περπατούν με περισσότερο θάρρος στους δρόμους όπου παλιότερα ένιωθαν άβολα. Οι κατσαρόλες και τα τηγάνια είναι τώρα εργαλεία για διαμαρτυρία που ενοχλεί τους αντιπάλους τους, αντίθετα στην επιθυμία να τις φυλακίσουν στα σπίτια τους.

Στις διαμαρτυρίες που ξεκίνησαν στο πάρκο Γκεζί αντιμετωπίσαμε βρισιές που ήταν μισογύνικες, σεξιστικές ή ομοφοβικές. Στα οδοφράγματα αντισταθήκαμε μαζί με άτομα ΛΟΑΤ και sex workers.

Είναι εμφανές ότι η κυβέρνηση του ΑΚΡ φοβάται. Τις γυναίκες που δεν θα εγκαταλείψουν τους δρόμους και τις πλατείες για να γυρίσουν στα σπίτια τους, σε Ιστανμπούλ, Άγκυρα, Εσκισεχίρ, Χατάι, Ντέρσιμ και Αττάλεια. Γιατί η αντίσταση θα συνεχιστεί μέχρι να κερδίσουμε όλα τα δικαιώματά μας και οι δρόμοι είναι δικοί μας.

Ανησυχούμε για το μέλλον όλων των γυναικών όσο αυτή η νοοτροπία που προωθεί την εχθρότητα απέναντι στις γυναίκες κυριαρχεί και ο Ταγίπ Ερντογάν συνεχίζει να κυβερνά. Όπως έχουμε επανειλημμένα φωνάξει στις διαμαρτυρίες μας, θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε για το δικαίωμα στις ζωές και την ελευθερία μας.

Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας και θα παραμείνουμε στους δρόμους μέχρι να πετύχουμε «μια ζωή χωρίς τον Ταγίπ και μια ζωή χωρίς επιθέσεις». Δεν θα αφήσουμε τα οδοφράγματα, τα πάρκα, τις πλατείες ή τις νύχτες.

Γυναίκες στην αντίσταση

8 Ιουνίου 2013

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: Socialist Feminist Collective

 

Share

Το σώμα πολιτικοποιείται: Η γυναικεία «διακριτότητα» στο πάρκο Gezi

των Yasemin Acar, Melis Ulug

Η ισχυρή παρουσία των γυναικών στην εξέγερση στο Gezi δεν ήταν απλά η εφαρμογή των δικαιωμάτων τους , αλλά ένα ορόσημο στην πολιτικοποίηση της ταυτότητας τους.

Αν είχατε την ευκαιρία να συμμετέχετε στις διαδηλώσεις στο πάρκο Gezi είτε στην Κωνσταντινούπολη είτε σε κάποια άλλη πόλη της Τουρκίας, πιθανότατα θα παρατηρούσατε τον μεγάλο αριθμό των γυναικών εκεί. Σχεδόν οι μισές από όσους συμμετείχαν στην κατάληψη του πάρκου ήταν γυναίκες, ένας αριθμός σε πλήρη αντίθεση με την παρουσία τους σε προηγούμενες διαδηλώσεις, για να μην αναφερθούμε στην έλλειψη της γυναικείας παρουσίας στον ιδιωτικό τομέα, στο κοινοβούλιο, και σε άλλες πτυχές της δημόσιας σφαίρας. Έτσι λοιπόν τι ήταν αυτό που αύξησε την παρουσία των γυναικών στο πάρκο Gezi?

Βία κατά των γυναικών

Ως αφετηρία στην εύρεση της απάντησης σε αυτήν την ερώτηση μπορούμε να ανατρέξουμε στην ιστορία των γυναικών στην Τουρκία. Το σύνθημα «κάθε μέρα, η αγάπη των ανδρών σκοτώνει τρεις γυναίκες» (erkeklerin sevgisi her gün 3 kadın öldürüyor), έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την βία κατά των γυναικών και την κατάσταση στην οποία ζουν σήμερα. Ανάμεσα στο 2004 και το 2011, οι δολοφονίες γυναικών έχουν αυξηθεί κατά 1.400%. Το 2012, δολοφονήθηκαν 210 γυναίκες, 122 γυναίκες τους πρώτους 8 μήνες του 2013, 118 βιάστηκαν, 146 τραυματίστηκαν και 117 κακοποιήθηκαν σεξουαλικά από άνδρες.

Σύμφωνα με το υπουργείο Δικαιοσύνης, ανάμεσα στο 2002 και το 2008, 61.469 γυναίκες ήταν θύματα βιασμού, και 29.980 μεταξύ του 2009 και 2011. Τα στοιχεία αυτά υποδεικνύουν ότι κατά μέσο όρο κακοποιούνται ή και βιάζονται 10.000 γυναίκες ετησίως. Φυσικά, αυτά είναι μόνο τα στοιχεία που φτάνουν στις αρμόδιες αρχές και δημοσιοποιούνται. Πέρα, όμως, από αυτά τα στοιχεία υπάρχουν και τα αμέτρητα περιστατικά κακοποίησης ή/και βιασμού που, λόγω φόβου, πίεσης, ή μια σειρά από άλλους λόγους, δεν μετρούνται επισήμως ή δεν δημοσιοποιήθηκαν.

Πατριαρχική κυριαρχία

Μαζί με την σωματική, ψυχολογική, κοινωνική, και πολιτιστική βία που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες κάθε μέρα, έρχεται και η πατριαρχική παρουσία που κυριαρχεί στις ζωές των γυναικών, στο τι φορούν στο δρόμο μέχρι το τι συμβαίνει μέσα στην κρεβατοκάμαρά τους. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι η δήλωση του πρωθυπουργού Ερντογάν το Δεκέμβριο του 2011: «Είμαι ο πρωθυπουργός που είναι ενάντιος στην καισαρική τομή. Βλέπω την έκτρωση ως φόνο. Μπορείς να σκοτώσεις ένα παιδί στη μήτρα της μητέρας του ή αφού έχει γεννηθεί. Δεν υπάρχει καμία διαφορά. Κανένας δεν πρέπει να το επιτρέπει.»

Αυτή, βέβαια, είναι μια πολύ περισσότερο πολύπλοκη κατάσταση από τη δήλωση του Πρωθυπουργού. Ο ίδιος μετά τη φράση «κανένας δεν πρέπει να το επιτρέπει» δήλωσε «είπα ακόμα στο υπουργικό συμβούλιο, ότι ετοιμάζουμε ένα νόμο κατά των αμβλώσεων και πρόκειται να περάσει.». Με την ενέργειά του αυτή έχει κάνει βήματα για να νομιμοποιήσει την άποψη του για τα σώματα των γυναικών. Εάν λοιπόν, συνδυάσουμε τη συγκεκριμένη δήλωση με εκείνη που αναφέρει ότι κάθε οικογένεια πρέπει να έχει τουλάχιστον τρία παιδιά, φαίνεται απολύτως φυσική η επιθυμία των γυναικών να διαμαρτυρηθούν.

Παρόλο που αυτές οι δηλώσεις είναι αρκετές για να βγουν στους δρόμους οι γυναίκες, τα ερωτήματα γιατί οι γυναίκες συμμετείχαν στις διαδηλώσεις στο πάρκο Gezi και γιατί βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή εξακολουθούν να υπάρχουν. Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε σ αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να δούμε μια κοινωνική και ψυχολογική άποψη και να χρησιμοποιήσουμε το μοντέλο της κοινωνικής ταυτότητας της συλλογικής δράσης για να καταλάβουμε τη συμμετοχή σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η συμμετοχή ενός ατόμου σε μία συλλογική δράση εξαρτάται από τρείς βασικούς παράγοντες: 1) από το βαθμό στον οποίο αντιλαμβάνεται την αδικία βασιζόμενος στην ταυτότητα που «υπακούει», 2) από το βαθμό στον οποίο το άτομο προσκολλάται σ’ αυτή την ταυτότητα, 3) από το πόσο πιστεύει πως οι ενέργειες του θα επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα (αντιληπτή αποτελεσματικότητα). Παρακάτω θα εξετάσουμε κάθε παράγοντα, μέσα από το πρίσμα των διαδηλώσεων στο πάρκο Gezi.

Η αίσθηση των γυναικών για την αντιληπτή αδικία

Αν μπορούμε να πάρουμε ως παράδειγμα τις γυναίκες που ζουν στην Τουρκία, εκείνες θα μπορούσαν πολύ φυσικά να συγκρίνουν τη θέση τους με εκείνη των ανδρών που τις περιβάλλουν. Από αυτή τη σύγκριση θα προσδιόριζαν την θέση τους ως κατώτερη. Το σημαντικό σημείο, είναι πως αξιολογούν τη θέση αυτή. Εάν μια γυναίκα αντιλαμβάνεται ότι η θέση της είναι αποτέλεσμα της αδικίας που δημιουργείται από την κοινωνία, την κυβέρνηση, ή ακόμα τη χώρα, αυτό θα μπορούσε να την οδηγήσει στο να συμμετέχει σε κάποιου είδους συλλογική δράση για την μετρίαση του προβλήματος. Η πιθανότητα να συμμετέχει σε συλλογικές δράσεις είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με κάποια άλλη γυναίκα που ενώ βρίσκεται στην ίδια θέση, δεν την αντιλαμβάνεται ως αποτέλεσμα κάποιας αδικίας.

Σύμφωνα με το θεωρητικό μοντέλο, η έλλειψη δικαιοσύνης που βασίζεται στην ταυτότητα έχει ισχυρή επίδραση στην προθυμία ενός ατόμου στο να συμμετέχει σε κάποια συλλογική δράση. Γιατί, λοιπόν, μερικές γυναίκες ενώ αντιλαμβάνονται την αδικία συμμετέχουν σε συλλογικές δράσεις ενώ άλλες απέχουν; Εδώ ακριβώς αναλαμβάνουν το ρόλο τους τα συναισθήματα. Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο βαθμός στον οποίο ένα άτομο νιώθει μέλος μιας ομάδας ή την ταυτότητα που παίζει μεγάλο ρόλο στο πως αντιλαμβάνονται την κατάσταση. Σε σύγκριση με κάποια άλλη ομάδα, εάν η κατάσταση μέσα στην ομάδα γίνει αντιληπτή ως άδικη ή μεροληπτική, η ομάδα που βασίζεται στα συναισθήματα θυμού και αγανάκτησης μπορούν να καταλήξουν στην ενεργοποίηση τους σε συλλογικές δράσεις. Αυτά τα συναισθήματα είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στη δημιουργία ενός καθεστώτος ετοιμότητας και δράσης.

Οι διακρίσεις που νιώθουν οι γυναίκες σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους, την εισβολή που αντιμετωπίζουν όταν λαμβάνονται οι αποφάσεις για το σώμα τους χωρίς την συγκατάθεσή τους, η αγωνία που περιβάλει την απώλεια μιας γυναίκας κάθε μέρα από τη βία ενός άνδρα, όλα αυτά κάνουν να φαίνεται αναμενόμενη τη συμμετοχή τους στις διαμαρτυρίες στο πάρκο Gezi. Ωστόσο, ορισμένες εξακολουθούν να απέχουν. Παρακάτω θα εξετάσουμε μια άλλη σημαντική πτυχή της συμμετοχής.

Ταυτότητα «γυναίκα»

Σύμφωνα με την θεωρία της κοινωνικής ταυτότητας, όταν ένα άτομο συμμετέχει σε μια ομάδα, μια θετική αίσθηση του εαυτού αναπτύσσεται βασιζόμενη σ αυτήν την ταυτότητα. Για παράδειγμα, ένα άτομο υποστηρίζοντας μια επιτυχημένη ομάδα ποδοσφαίρου μπορεί να αυξήσει την αυτοπεποίθηση του και να δημιουργήσει μια θετική επίδραση στον ίδιο, όταν λοιπόν η ομάδα «πηγαίνει καλά» τότε το άτομο νιώθει περηφάνια και ικανοποίηση. Ωστόσο, ακριβώς όπως ένα άτομο μπορεί να νιώθει περηφάνια για την επιτυχία της ομάδας, μπορεί να συγκρίνει την ομάδα του με μια άλλη και να συνειδητοποιήσει ότι συγκριτικά βρίσκεται σε ένα χαμηλότερο status. Έτσι η σύγκριση δεν παρέχει μια αποτελεσματική θετική αίσθηση.

Εγείρεται έτσι το ερώτημα, γιατί ένα άτομο να διατηρήσει τους δεσμούς του με μια ομάδα χαμηλού κύρους. Ένα σημαντικό σημείο είναι το κατά πόσο η ομάδα θεωρείται διαπερατή. Στο προηγούμενο παράδειγμα τον να είσαι οπαδός μια ομάδας θεωρείται μια εντελώς διαπερατή ταυτότητα. Το άτομο μπορεί να επιλέξει να στηρίξει την ομάδα μία ημέρα, αλλά όχι την επόμενη, ή ακόμα και να αλλάξει την ομάδα που αυτός ή αυτή υποστηρίζει. Ορισμένες όμως ομάδες, όπως το φύλο ή η φυλή, δεν έχουν το ίδιο είδος διαπερατότητας. Αν και θα μπορούσε κάποιος να σταματήσει να θεωρεί τον εαυτό του ως μέλος μιας τέτοιας ομάδας, η αντίληψη που έχουν οι εξωτερικοί παρατηρητές για τον ίδιο επηρεάζει ακόμα το άτομο. Είναι δυνατόν, βέβαια, να βρεθεί μια πιο αποτελεσματική λύση που να συμβάλει στο ανέβασμα του κοινωνικού κύρους μιας ομάδας ως όλον, από το να επιλεγεί μια ατομική προσπάθεια αποχώρησης από την συγκεκριμένη ομάδα. Σε αυτές τις καταστάσεις, η συλλογική δράση μπορεί να φανεί μια εύλογη ευκαιρία για την αναζήτηση της κοινωνικής αλλαγής.

Η προσπάθεια αρκετών γυναικών στην Τουρκία να κάνουν τις φωνές τους να ακουστούν ακόμα και πριν τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Gezi ήταν η απάντηση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ωστόσο, αυτές οι δράσεις είχαν θεωρηθεί ως μειοψηφικές που εμπλέκουν ένα μικρό κομμάτι γυναικών και για αυτό κοινωνικά απομονωμένες. Στη διαμαρτυρία στο πάρκο Gezi όμως, ο αριθμός των γυναικών ήταν μεγαλύτερος από οποιαδήποτε άλλη διαμαρτυρία που συσχετιζόταν με τα δικαιώματα των γυναικών.

Αξίζει να σημειωθεί η σημασία που έχουν οι αυτόνομες και καμιά φορά συγκρουόμενες μεταξύ τους ταυτότητες (cross-cutting categories). Μια γυναίκα δεν αποκτά μόνο μια ταυτότητα, αυτή της «γυναίκας». Ταυτόχρονα, μπορεί να είναι μητέρα, από το Κουρδιστάν, φεμινίστρια, λεσβία, και αριστερή- πολλές από τις παραπάνω ταυτότητες ήδη θεωρούνται «χαμηλού κύρους». Η δυνατότητα να έρθουν κοντά άτομα με τόσες διαφορετικές και διασταυρούμενες ταυτότητες, είναι αυτό που έκανε τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Gezi τόσο διαφορετικές από προηγούμενες συλλογικές δράσεις. Για αυτόν το λόγο, δεν παρουσιάστηκε μόνο η ταυτότητα «γυναίκα» στο πάρκο Gezi, αλλά γυναίκες από το Κούρδιστάν, ομοφυλόφιλες, φεμινίστριες, αριστερές, μεταξύ άλλων, αυξάνοντας τον αριθμό των συμμετεχόντων στη διαμαρτυρία στο σύνολό της.

Η αντίληψη για τις ικανότητες των γυναικών

Οι κοινωνικές ταυτότητες καθορίζονται, ακόμα, από συγκεκριμένους κοινωνικούς δεσμούς. Για παράδειγμα, μια γυναίκα μπορεί να είναι σύζυγος, μητέρα και αδερφή. Αυτοί οι εσμοί ταυτοτήτων παρουσιάζουν την κοινωνική αλλά όχι απαραίτητα την πολιτική θέση. Ωστόσο, μέσω μιας κατάλληλης διαδικασίας μπορεί να πολιτικοποιηθεί μια ταυτότητα. Για παράδειγμα, παρατηρήσαμε κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών ότι μια «αλυσίδα από μητέρες» που δημιουργείται μεταξύ αστυνομίας και διαδηλωτών στις 13 Ιουνίου, μπορεί να αποτελέσει μια πολιτική οντότητα άξια υπολογισμού.

Ένα άτομο με πολιτικοποιημένη ταυτότητα είναι πιο πιθανό να συμμετάσχει σε κάποια συλλογική δράση, διότι εκείνος είναι πιο πιθανό να πιστεύει πως μέσα από αυτή την ενέργεια μπορεί να διεκδικήσει τα δικαιώματα του. Επιπλέον, η αίσθηση της αποτελεσματικότητας ήταν πολύ ισχυρή κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών στο πάρκο Gezi, λόγω του μεγάλου αριθμού του κόσμου που συμμετείχε και της πολιτικοποίησης των ταυτοτήτων όλων όσων βρίσκονταν εκεί. Με άλλα λόγια, τα άτομα με προηγούμενες πολιτικοποιημένες ταυτότητες, και όσοι είχαν πρόσφατα πολιτικοποιηθεί, ήταν πολύ πιο πιθανό να πιστέψουν ότι οι δράσεις στους θα είχαν μεγαλύτερη επίδραση.

Τα δικαιώματα των γυναικών, των εργατών, ο αυξανόμενος αριθμός των πολιτικών συλλήψεων τα τελευταία χρόνια, η απαγόρευση των εορτασμών της Πρωτομαγιάς και φυσικά, τα έργα αστικής ανάπτυξης χωρίς την συγκατάθεση των κατοίκων, η πρόσφατη απόπειρα κατεδάφισης του πάρκου Gezi, όλα αυτά κατέληξαν να εκραγούν με τον τρόπο μεταχείρισης όλων όσων αποπειράθηκαν να υπερασπιστούν το πάρκο τις πρώτες μέρες. Όλα αυτά, και ακόμα περισσότερα, αποτέλεσαν ένα σημείο τομής για τους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης που πλέον είχαν κουραστεί και βγήκαν στους δρόμους και στα πάρκα για να εκφράσουν τις απογοητεύσεις τους.

Με σε αυτή την ευρεία κοινότητα των διαδηλωτών, η αίσθηση ότι «αυτή τη φορά θα κερδίσουμε» ήταν πολύ σημαντική για το παρόν των γυναικών. Σε σύγκριση με προηγούμενες διαμαρτυρίες, οι αριθμοί στο πάρκο Gezi ήταν υψηλότεροι, η στήριξη από όλη την κοινωνία ήταν ισχυρότερη, και ο αριθμός των αυτόνομων και καμιά φορά συγκρουόμενων μεταξύ τους ταυτοτήτων ήταν μεγαλύτερος. Άμεσα ή έμμεσα, όλοι όσοι συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες υποστήριζαν τα αιτήματα όλων, και έτσι υποστήριζαν και τα δικαιώματα των γυναικών. Η αλλαγή της ταυτότητας από «φεμινίστρια διαδηλώτρια» σε «διαδηλώτρια στο πάρκο Gezi» αύξησε τον αριθμό και δημιούργησε μια αίσθηση αποτελεσματικότητας και πίστης ότι οι φωνές των γυναικών θα μπορούσαν να ακουστούν μέσα από αυτή τη νέα πλατφόρμα.

Οι διαδηλώσεις στο πάρκο Gezi ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για όσους υποστήριζαν τα δικαιώματα των γυναικών. Αποτέλεσαν μια νέα πλατφόρμα για τις γυναίκες ακτιβίστριες, και επέτρεψαν σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας να έρθει σε επαφή με μία οπτική γωνία που εξηγεί το λόγο ύπαρξης των συγκεκριμένων διαμαρτυριών. Αλλά πέρα από αυτό, οι κοινωνικές ταυτότητες των γυναικών παρουσίασαν ένα είδος εξέλιξης, καθώς αυτές οι ταυτότητες πολιτικοποιήθηκαν ξανά. Με αυτόν τον τρόπο, το Gezi δε λειτούργησε μόνο ως μέσο για να διεκδικήσουν οι γυναίκες τα δικαιώματά τους, αλλά ακόμα αποτέλεσε ένα ορόσημο στην πολιτικοποίηση των κοινωνικών τους ταυτοτήτων.

Η Özden Melis Uluğ είναι υποψήφια διδάκτωρ Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Jacobs της Βρέμης στη Γερμανία. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν, τη σύγκρουση και την ειρήνη, την πολιτική αλληλεγγύη και τη συλλογική δράση.

Η Yasemin Gülsüm Acar είναι υποψήφια διδάκτωρ στην Εφαρμοσμένη Κοινωνική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Claremont Graduate στην Καλιφόρνια. Η έρευνα της επικεντρώνεται στην εμφάνιση πραγματικών σχέσεων μεταξύ ομάδων και τη δυναμική της κοινωνικής ταυτότητας. Ενδιαφέρεται ιδιαίτερα στην ταυτότητα μέσα στο πλαίσιο ακτιβισμού και διαμαρτυρίας.

Μετάφραση: Μάρα Μαυροφρύδη

Πηγή: Barikat

Αρχικό κείμενο: Roarmag.org

 

Share

Τουρκία 8 Μάρτη – Ιστανμπούλ

της Σίσσυς Βωβού

Η εκδήλωση της 8ης Μάρτη, το βράδυ, στην Ιστανμπούλ ήταν επιτυχημένη, είχε πάνω από 2000 γυναίκες που πορεύθηκαν με δάδες στην κεντρική λεωφόρο Ιστικλάλ κάτω από ισχυρή βροχή. Στην λεωφόρο αυτή οι διαδηλώσεις έχουν απαγορευθεί από τον περασμένο Ιούνιο. Στο τέλος της πορείας σημειώθηκε σύγκρουση με κάποιες ομάδες μαρξιστών που είχαν παραταχθεί μπροστά στην αστυνομία, αλλά και με την ίδια την αστυνομία, όπως μας δείχνουν τα βίντεο και οι φωτογραφίες. Οι φεμινιστικές ομάδες κάλεσαν τις άλλες ομάδες να παραμερίσουν, καθώς και την αστυνομία να μην κλείνει το δρόμο. Δυστυχώς, αυτό δεν έγινε, με αποτέλεσμα η πορεία να διασκορπιστεί πριν φθάσει στο σημείο τερματισμού της. Δείτε το βίντεο εδώ. Η Φεμινιστική Κολεκτίβα της Ιστανμπούλ, εξέδωσε ανακοίνωση όπου καταδικάζει αυτές τις αντι-φεμινιστικές ομάδες, όπως μας λένε σε δική τους ενημέρωση.


Η συμμετοχή νέων γυναικών ήταν το καινούριο στοιχείο της διαδήλωσης. Στον ίδιο δρόμο είχαμε πορευθεί χιλιάδες γυναίκες απ’ όλη την Ευρώπη, κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ που έγινε στην Ιστανμπούλ τον Ιούνιο του 2010, κατά την εναρκτήρια μέρα του Φόσουμ, και μετά τις εκδηλώσεις που είχαν γίνει. Φυσικά από την Ελλάδα, ως γειτόνισσες, είχαμε και μαζική συμμετοχή. Τότε, η διαδήλωση στην Ιστικλάλ δεν είχε ακόμα απαγορευθεί, όπως έγινε μετά τα γεγονότα στο πάρκο Γκεζί πέρυσι. Επίσης, είχαμε πορευθεί κατά την διεθνή εκδήλωση του 2005 της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, αρκετές γυναίκες από την Ελλάδα, στη μεγάλη, δυναμική και χαρούμενη διαδήλωση 2000 γυναικών που ξεκίνησε από την Ιστινκλάλ για να καταλήξει στην προκυμαία, μετά από πορεία περισσότερο από μία ώρα.

Βίντεο με παλιότερες δράσεις:

YouTube Preview Image

 

Έκκληση αλληλεγγύης

Η φεμινιστική κολεκτίβα είχε στείλει έκκληση αλληλεγγύης προς τις ευρωπαϊκές φεμινιστικές οργανώσεις, στις αρχές του Μάρτη. Στην έκκληση αυτή αναφέρει:

«Όταν μια ομάδα γυναικών άρχισε το 2003 να κάνει πορεία στην Πλατεία Ταξίμ, δεν φανταζόμασταν ότι θα φθάσουμε χιλιάδες γυναίκες και διεμφυλικά άτομα καθώς τα χρόνια περνούσαν. Η Ταξίμ έχει γίνει συμβολικός τόπος που κερδήθηκε με αγώνες, και όπου γιορτάζουμε τη φεμινιστική εξέγερση κάθε χρόνο. Εντούτοις, τη χρονιά αυτή υπάρχει απειλή για αστυνομική βία στην πλατεία Ταξίμ. Κάποιες από εσάς γνωρίζετε καλά, κάποιες απλώς μπορεί να έχετε ακούσει για το μπλοκάρισμα στης πλατείας Ταξίμ μετά τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί».

Για να τις υποστηρίξουμε, λένε στην έκκλησή τους, μπορούμε να απευθυνθούμε στον υπουργό Εσωτερικών και το γραφείο του πρωθυπουργού

Δεν γνωρίζουμε πόσες γυναικείες οργανώσεις έκαναν αυτή τη διαμαρτυρία, είναι όμως σίγουρα μια μεγάλη κατάκτηση ότι οι γυναίκες κατέκλυσαν την Ιστικλάλ και έσπασαν την απαγόρευση, έστω και με το βίαιο τέλος που είχε η εκδήλωση.

Την έκκλησή τους για αλληλεγγύη, συνοδεύουν με μια αναλυτικότερη ανακοίνωσή τους για τις 8 του Μάρτη:

Εμείς, οι γυναίκες, είμαστε στην πλατεία Ταξίμ της Ισταμπούλ, την 8η Μάρτη!

Εμείς οι γυναίκες που ζούμε στην Τουρκία, φωνάζουμε στους δρόμους εδώ και 11 χρόνια, ενάντια στην πατριαρχία, ενάντια στην ανδρική βία, το σεξισμό, τον ετεροσεξισμό, τον καπιταλισμό, το μιλιταρισμό και τον πόλεμο, στις νυχτερινές πορείες της 8ης του Μάρτη.

Από την τελευταία 8η του Μάρτη, η χρονιά πέρασε με αυξανόμενη βία κατά των γυναικών.

Κάθε μέρα διαβάζουμε για μια ακόμα συζυγοκτονία στις ειδήσεις. Κάθε μέρα τρεις γυναίκες δολοφονούνται στην Τουρκία. Οι φονιάδες και οι βιαστές δεν τιμωρούνται. Το κράτος δεν προσπαθεί να σταματήσει τη βία κατά των γυναικών, προσπαθεί μόνο να σταματήσει τα διαζύγια.

Το ΑΚΠ (το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) που κυβερνά, που είναι δικαστική και νομοθετική εξουσία μαζί, μας έχει αφαιρέσει το δικαίωμα στην έκτρωση. Μας διώχνουν από τα νοσοκομεία από την πόρτα κιόλας. Το κράτος περιορίζεται στο να παρέχει τις αντισυλληπτικές μεθόδους. Η κυβέρνηση δεν διστάζει να προχωρήσει στον έλεγχο του γυναικείου σώμαος. Προετοιμάζουν νόμους που θα μας καταδικάσουν σε μια ζωή με ευέλικτη και επισφαλή εργασία. Τα κέντρα για τις γυναίκες και κέντρα πληροφόρησης στη χώρα είναι συμβολικά και ανεπαρκή. Η κυβέρνηση κατάργησε το υπουργείο Γυναικών για να το αντικαταστήσει με το υπουργείο Οικογένειας και Κοινωνικής Πολιτικής. Αυτό το νέο υπουργείο μετατρέπει τα καταφύγια των γυναικών και κέντρα πληροφόρησης, σε χώρους που προστατεύουν την οικογένεια και εξαναγκάζουν τις γυναίκες να επιστρέψουν σ’ αυτήν. Εμείς, ως γυναίκες που ήμασταν στους δρόμους στην αντίσταση στο Πάρκο Γκεζί, αμφισβητούμε τις σεξιστικές πολιτικές του κράτους. Αντιμετωπίσαμε βία και σεξουαλική παρενόχληση από την αστυνομία στη διάρκεια της αντίστασής μας.

Αυτή όμως δεν ήταν η πρώτη φορά. Οι γυναίκες αντιμετώπισαν την αστυνομική βία στις 8 του Μάρτη, κατά της εκδηλώσεις του 2005 στο Μπεγιαζίτ. Το τουρκικό κράτος καταδικάστηκε γι’ αυτό από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, λόγω της αστυνομικής βίας που άσκησε το 2005.

Η Ταξίμ, όπου εμείς οι γυναίκες στην Ιστανμπούλ εξακολουθούμε να αντιστεκόμαστε, να υπάρχουμε, παρά την αστυνομική βία και όλα τα εμπόδια, και να επαναλαμβάνουμε ότι ‘δεν εγκαταλείπουμε αυτούς τους δρόμους και αυτές τις νύχτες’, βρίσκεται τώρα σε αστυνομικό μπλόκο. Στους δρόμους αυτούς, απ’ όπου φωνάζουμε προς όλο τον κόσμο για την ελευθερία των γυναικών εδώ και 11 χρόνια, αντιμετωπίζουμε τώρα την απειλή της αστυνομικής βίας, της παρενόχλησης και των δακρυγόνων για την επερχόμενη 8η του Μάρτη.

Η καταπίεση αυξάνεται αλλά εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε την αντίστασή μας και την εξέγερση ενάντια στην πατριαρχία! Όπως τα προηγούμενα 11 χρόνια έτσι και φέτος θα είμαστε στην Ταξίμ στις 8 του Μάρτη για τη νυχτερινή πορεία μας.

Η κυβέρνηση του ΑΚΠ, που επιτίθεται στους χώρους μας και στις ζωές μας, προσπαθεί επίσης να μας πάρει τους δρόμους πάνω στους οποίους περπατούμε. Αλλά, παρά όλες τις απαγορεύσεις, θα συναντηθούμε στην Ταξίμ και θα φωνάξουμε με όλη μας τη δύναμη.

Καλούμε τις γυναίκες απ’ όλο τον κόσμο να φωνάξουν για την ελευθερία των γυναικών, ενάντια στην πιθανή αστυνομική βία και για αλληλεγγύη, παρ’ ότι δεν θα μπορούνε να είναι μαζί μας στην Ταξίμ. Θα διαβούμε τα οδοφράγματα της αστυνομίας μαζί στην Ταξίμ.

Ας έρθει ο πατέρας, ας έρθει ο σύζυγος, ας έρθει ο αστυνομικός, ας έρθει το στυλιάρι!

Συνειδητά σε εξέγερση! Συνειδητά για την ελευθερία!

Η Φεμινιστική Κολεκτίβα της Ιστανμπούλ

 

 

Share

Τούρκοι μαθητές έβαλαν φούστες μετά την απαγόρευση να τις φορούν οι συμμαθήτριές τους

Κοντές φούστες φόρεσε μια ομάδα αγοριών από το λύκειο Αττάλειας στην Τουρκία, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, όταν ο λυκειάρχης του σχολείου απαγόρευσε στις μαθήτριες του σχολείου να φορούν φούστες ως μέρος της σχολικής τους αμφίεσης.

Περίπου δέκα κορίτσια, αυτοαποκαλούμενες ως η «νέα ελπίδα των γυναικών από το Λύκειο», κρατώντας πλακάτ που έγραφαν «Όχι στην απαγόρευση της φούστας» και «Οι φούστες δεν είναι διαφθορείς», πραγματοποίησαν πορεία στην οδό Καζίμ Οζάλπ.

Όπως δήλωσε ένας νεαρός διαδηλωτής: «Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι υπερσυντηρητικές προσωπικότητες βλέπουν το γυναικείο σώμα ως σεξουαλικό σκεύος. Εάν οι γυναίκες φορούν κοντές φούστες, τότε οι άνδρες έχουν το δικαίωμα να τις κοιτούν και να τις βιάζουν. Αυτές οι αναχρονιστικές απόψεις οδήγησαν στην απαγόρευση της κοντής φούστας».

Την προηγούμενη εβδομάδα, ο διευθυντής του σχολείου, Χαϊρί Μπας, είχε δηλώσει στην Τζουμχουριέτ, ότι φέτος η ενιαία στολή για μαθητές και μαθήτριες ήταν να φορούν γκρι παντελόνι και λευκό μπλουζάκι, μία απόφαση που είχε εγκρίνει και ο Σύλλογος Γονέων και Διδασκόντων.

Όπως είχε επισημάνει, «η απόφαση αυτή είχε να κάνει με τη νέα νομοθεσία. Συμφωνήθηκε τα παιδιά να φορούν στολή. Ωστόσο, συμφωνήσαμε αγόρια και κορίτσια να φορούν παντελόνια. Με τον τρόπο αυτό μπορούν τα παιδιά μας να είναι περισσότερο άνετα».

Πηγή: iefimerida

 

Share

Τουρκία: Αντιδράσεις προκάλεσαν οι δηλώσεις ενός ισλαμιστή νομικού για τις εγκύους

«Δεν συνάδει με τους καλούς τρόπους μας η επίδειξη της εγκυμοσύνης. Δεν μπορούν οι έγκυες να κυκλοφορούν στους δρόμους με την κοιλιά. Καταρχάς δεν είναι αισθητικό. Η έγκυος μπορεί να πηγαίνει βόλτα με το αυτοκίνητο, συνοδεία του συζύγου της». Αυτά είπε χθες βράδυ στην τουρκική τηλεόραση ο ειδικός για θέματα ισλαμικού μυστικισμού και δικηγόρος Ομέρ Τουγρούλ Ινάντσερ, προκαλώντας σάλο στην Τουρκία.

Ο Ινάντσερ έκανε τα σχόλια αυτά στην κρατική τηλεόραση, ενώ με σημερινή του ανακοίνωση επιχείρησε να απαντήσει στις αντιδράσεις λέγοντας ότι «ακόμη και στους χώρους εργασίας δίνουν νόμιμη άδεια τοκετού στις εγκύους. Αυτό όμως το κάνουν για να καθίσουν σπίτι τους και όχι για να κυκλοφορούν στους δρόμους».

Σχετική ανακοίνωση εξέδωσε η Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων η οποία αναφέρει ότι «δεν τίθεται θέμα να μην βγαίνουν έξω οι έγκυες. Εξάλλου η θρησκεία δεν κάνει λόγο για απομόνωση της γυναίκας. Ωστόσο οι έγκυες που κυκλοφορούν θα πρέπει να προσέχουν την περιβολή τους και δεν πρέπει να φοράνε ενδυμασίες που αφήνουν ακάλυπτη την κοιλιά και την πλάτη τους».

Σε σχετική του δήλωση ο γυναικολόγος και καθηγητής του Πανεπιστημίου Άγκυρας Μουράτ Σονμέζερ αναφέρει ότι «εάν η έγκυος δεν βγαίνει έξω και δεν κινείται, αυτό συνιστά κίνδυνο για την ίδια και για το μωρό».

Υπήρξαν και πολιτικές αντιδράσεις. Η βουλευτής του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP, αξιωματική αντιπολίτευση) Μπινάζ Τοπράκ υποστήριξε ότι «οι διακρίσεις και η βία εναντίον των γυναικών πηγάζουν από τέτοιες αντιλήψεις». Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Κόμματος Εθνικιστικής Κίνησης Οκτάι Βουράλ αναρωτήθηκε: «Είναι λέει ντροπή να κυκλοφορούν στους δρόμους οι έγκυες και δεν είναι ντροπή όταν ο πρωθυπουργός της χώρας ζητά από τον κόσμο να κάνει τρία ή πέντε παιδιά;»

Πηγή: left

 

Share

Εζρά Ερτζάν Μπιλγκίτς: “η επανάσταση δε θα μεταδοθεί τηλεοπτικά, θα τουιταριστεί”

του Γιάννη Κοντού

Ένας μήνας συμπληρώνεται στις 27 Ιουνίου από τη μέρα που για πρώτη φορά μια μικρή ομάδα πολιτών συγκεντρώνεται στο Πάρκο Γκεζί, κοντά στην ιστορική πλατεία Ταξίμ, την «καρδιά» της Κωνσταντινούπολης, για να αποτρέψει τη σχεδιαζόμενη από την κυβέρνηση Ερντογάν μετατροπή του σε εμπορικό κέντρο. Ό,τι ξεκίνησε ως μια φαινομενικά περιορισμένης εμβέλειας περιβαλλοντική κινητοποίηση, σταδιακά εξελίσσεται σε μαζικές, και συχνά βίαιες, διαδηλώσεις με ευρύτερα αιτήματα σε σχεδόν όλη τη χώρα επί πολλές βδομάδες. Η αστυνομική καταστολή, βάναυση. Ο απολογισμός, 4 νεκροί, 3 διαδηλωτές κι ένας αστυνομικός που έπεσε από μια γέφυρα στα Άδανα κυνηγώντας διαδηλωτές, χιλιάδες τραυματίες και τουλάχιστον 10 άτομα που έχασαν μερικώς την όρασή τους, έπειτα από αστυνομικές επιθέσεις με πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα.

Ποιο είναι, όμως, το προφίλ των νεαρών διαδηλωτών και τα αιτήματά τους; Ποιοι είναι οι βαθύτεροι λόγοι μιας εξέγερσης που μπορεί, προς το παρόν, να έχει καταλαγιάσει, αλλά κάθε άλλο παρά έχει τερματιστεί; Ποιος είναι ο ρόλος των διαδικτυακών μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook και το twitter; Πώς αποτιμάται η συμμετοχή των γυναικών στις κινητοποιήσεις; Πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση από εδώ και στο εξής; Για όλα αυτά, και για πολλά άλλα, συζητάμε με την Τουρκάλα, πανεπιστημιακό Εζρά Ερτζάν Μπιλγκίτς, λέκτορα στο Πανεπιστήμιο Μπιλγκί της Κωνσταντινούπολης, η οποία διεξήγαγε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επιστημονική έρευνα σχετικά με το προφίλ των νεαρών διαδηλωτών, κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της εξέγερσης.

Τι σας ώθησε αρχικά να διεξαγάγετε την έρευνα σχετικά με τους νεαρούς διαδηλωτές στο Πάρκο Γκεζί; Μπορείτε να αναλύσετε τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε, τις δυσκολίες που συναντήσατε και την υποδοχή της έρευνας, τόσο από τους ίδιους τους διαδηλωτές, όσο και από τα Μ.Μ.Ε. και τους συναδέλφους σας; Αντιπροσωπεύετε τον τύπο του κοινωνικά ενεργού ακαδημαϊκού;

Είμαι λέκτορας στο Τμήμα Μ.Μ.Ε. και Επικοινωνιακών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Μπιλγκί της Κωνσταντινούπολης. Διδάσκω μαθήματα, όπως κοινωνιολογία της τηλεόρασης, πολιτική οικονομία των Μ.Μ.Ε, πολιτισμό, επικοινωνία και κοινωνία και άλλα. Ο κύριος λόγος που με ώθησε να διεξαγάγω αυτή την έρευνα είναι η άγνοια των τουρκικών τηλεοπτικών καναλιών. Μέχρι την έκτη μέρα της εξέγερσης, τα τηλεοπτικά κανάλια ήταν βουβά. Δεν είχαν μεταδώσει τη λαϊκή αναταραχή και αγνοούσαν τη βάναυση αστυνομική καταστολή εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών. Το γεγονός ότι τα κατεστημένα Μ.Μ.Ε. δεν κάλυπταν τα γεγονότα, έκανε την ανάγκη της πληροφόρησης πολύ σημαντική. Υπήρχαν εικασίες σχετικά με τους διαδηλωτές και μια επείγουσα ανάγκη να παραχθούν πληροφορίες για το ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι. Γι’ αυτό ζήτησα από την συνάδελφό μου Ζεχρά Καφκασλί αν συμφωνούσε να συνεργαστούμε σε μια διαδικτυακή έρευνα. Πραγματοποιήσαμε μια διερευνητική προσπάθεια. Απευθυνθήκαμε στα άτομα μέσω facebook και twitter χρησιμοποιώντας την τεχνική snowball. Το διαδικτυακό ερωτηματολόγιό μας απαντήθηκε από ακριβώς 3.008 άτομα μέσα σε 20 ώρες. Δράσαμε πολύ γρήγορα, ανακοινώνοντας τα προκαταρκτικά αποτελέσματα. Το ενδιαφέρον των Μ.Μ.Ε. ήταν τεράστιο, γιατί υπήρχε ανάγκη για αξιόπιστη πληροφόρηση, Οι συνάδελφοί μας μας συνεχάρησαν για τα ακαδημαϊκά μας αντανακλαστικά. Δεν αντιπροσωπεύω κάτι. Ήθελα απλώς να παραγάγω πληροφόρηση, τόσο για την κοινή γνώμη, όσο και από ακαδημαϊκή περιέργεια.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη στην εφημερίδα Χουριέτ, δηλώσατε ότι οι διαδηλώσεις διέλυσαν το μύθο της απολίτικης νεολαίας. Ποιο είναι το προφίλ των νεαρών διαδηλωτών, οι στόχοι και η πολιτική τους τοποθέτηση;

H τουρκική νεολαία μόλις πολιτικοποιήθηκε μετά το πραξικόπημα του 1980. Ζητούν συμμετοχική δημοκρατία, γιατί δεν τους ικανοποιούν οι πρακτικές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας πλέον. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, αυτοί που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις εξαιτίας του πολιτικού κινήματος, με το οποίο ταυτίζονται, αντιπροσωπεύουν μόλις το 7.7% των ακτιβιστών. Δεν έχουν πολιτική ταύτιση, αλλά, παρόλα αυτά, χρησιμοποιούν νόμιμα το δημοκρατικό τους δικαίωμα να διαδηλώνουν εναντίον τόσο της τοπικής, όσο και της εθνικής κυβέρνησης. Αυτό αποτελεί πολιτική συμμετοχή. Το 81.2% των συμμετεχόντων στην έρευνα αυτοπροσδιορίζονται ως «αναζητητές της ελευθερίας», ακολουθούμενο από ένα 64.5%, για το οποίο η επιλογή «κοσμικός» είναι «απολύτως αποδεκτή». Το 54.5% του δείγματος επισήμανε την επιλογή «είμαι απολίτικος-η» ως «μη αποδεκτή».

Ό,τι ξεκίνησε ως μια ειρηνική περιβαλλοντική κινητοποίηση, σταδιακά εξελίχθηκε σε μια εξέγερση σε εθνικό επίπεδο, συχνά παίρνοντας βίαιες μορφές. Ποιοι, κατά τη γνώμη σας, είναι οι βαθύτεροι λόγοι αυτής της εξέγερσης;

Στην Τουρκία, η σπέκουλα για την κτηματομεσιτική αγορά αποτελεί επέκταση του καπιταλισμού του κυβερνώντος κόμματος. Ιδιωτικοποιούν ακόμη και δημόσιους χώρους, προκειμένου να χτίσουν εμπορικά κέντρα. Στην τελική, οι διαδηλωτές βρίσκονται εδώ για να διεκδικήσουν τους δημόσιους χώρους τους. Γι’ αυτό νομίζω ότι φυσιολογικά έχουν αντικαπιταλιστικό λόγο. Εξάλλου, η κυβέρνηση του ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) συστηματικά αρνείται να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ανθρώπων που δεν ψήφισαν αυτό το κόμμα, αρνείται να ακούσει τη φωνή των ανθρώπων που δεν την εξέλεξαν. Η κυβέρνηση δεν υποστηρίζει και δεν ανταποκρίνεται στο αίτημα των ανθρώπων για συμμετοχική δημοκρατία. Οι άνθρωποι έχουν μπουχτίσει από την αυταρχική συμπεριφορά τόσο του πρωθυπουργού, όσο και της κυβέρνησης. Επιπλέον, δεν εμπιστεύονται τη δικαστική εξουσία, ούτε και τα Μ.Μ.Ε. πλέον. Και οι δύο αυτοί θεσμοί είναι χειραγωγήσιμοι από την κυβέρνηση.

Σε αντίθεση με την, τουλάχιστον αρχική, σιωπή των κατεστημένων Μ.Μ.Ε., τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κυρίως το facebook και το twitter, άνθησαν, προσφέροντας τόσο άμεση πληροφόρηση, όσο και διευκολύνοντας το συντονισμό των εξεγερμένων. Πώς ερμηνεύετε το ρόλο τους και πώς αποτιμάτε τη σημασία τους;

Αυτό είναι η πολιτική οικονομία. Τα αμοιβαία συμφέροντα ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους ιδιοκτήτες των Μ.Μ.Ε. μόλις αποκαλύφθηκαν. Κανείς δεν εκπλήσσεται από τη σιωπή των κατεστημένων Μ.Μ.Ε. Η σιωπή ίσως θα μπορούσε να γίνει κάπως αποδεκτή. Αλλά η σκόπιμη παραπληροφόρηση είναι το χειρότερο και στις μέρες μας όχι μόνο τα κατεστημένα τηλεοπτικά κανάλια, αλλά και οι εφημερίδες είναι γεμάτες παραπληροφόρηση. Το facebook και το twitter έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην οργάνωση και την εξάπλωση των διαδηλώσεων. Στην πραγματικότητα, μια απλή, αλλά όχι απλουστευτική, απάντηση θα ήταν η εξής: τώρα οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι η επανάσταση δε θα μεταδοθεί τηλεοπτικά, θα τουιταριστεί.

Η διάσημη «γυναίκα στα κόκκινα» που υφίσταται ψεκασμό με χημικά έγινε, άθελά της, ένα παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης στην κρατική καταστολή. Ποιος ο ρόλος των γυναικών στην επαναστατική διαδικασία κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων;

Δύο άφοβες γυναίκες έγιναν το σύμβολο των διαδηλώσεων. Όπως παρατηρώ, οι γυναίκες αποτελούν το ήμισυ των διαδηλωτών. Εκείνες οι γυναίκες είναι εδώ για να διεκδικήσουν την ελευθερία τους, το σώμα τους, την ανεξαρτησία τους, τον τρόπο ζωής τους, εφόσον η κυβέρνηση προσπαθεί καιρό τώρα να αναμιχτεί στις προσωπικές αποφάσεις τους.

Η βίαιη καταστολή της κατάληψης του Πάρκου Γκεζί το Σάββατο 15 Ιουνίου φαίνεται να σηματοδοτεί το συμβολικό κλείσιμο ενός κύκλου. Δεδομένης της διχαστικής, εμπρηστικής και σχεδόν εμφυλιοπολεμικής ρητορικής του πρωθυπουργού Ερντογάν, τι νομίζετε ότι θα συμβεί στο προσεχές διάστημα;

Το κίνημα δεν τελείωσε, αυτό είναι σίγουρο. Νομίζω ότι μόλις ξεκίνησε. Νομίζω ότι οι άνθρωποι μόλις ξεκίνησαν να ζητούν ελευθερία και δημοκρατία και δε θέλουν να το βάλουν κάτω. Δεν μπορώ να προβλέψω τι θα συμβεί στο μέλλον. Είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός προσπαθεί να προβοκάρει και να διεγείρει τους ψηφοφόρους του εναντίον των διαδηλωτών. Οι διαδηλωτές, όμως, δεν έχουν πρόβλημα με το «άλλο μισό». Οι φοιτητές μου, οι συνάδελφοί μου, οι παλιοί μου συμμαθητές, ο σύζυγός, η αδερφή μου, τα ξαδέλφια μου έχουν όλοι συμμετάσχει στις διαδηλώσεις. Η εκτίμησή μου είναι ότι η πλειονότητα των διαδηλωτών έχουν καλό μορφωτικό επίπεδο, είναι υπέρ της εκκοσμίκευσης και διαπνέονται από πολιτισμένες αντιλήψεις, σεβόμενοι τη δημοκρατία, την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την πολιτισμική ποικιλομορφία. Αν οι ψηφοφόροι του ΑΚΡ το συνειδητοποιήσουν, η τουρκική κοινωνία μπορεί να ευημερήσει σε ό,τι αφορά τη δημοκρατία

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Share

Διακήρυξη του Συνασπισμού Γυναικών -Τουρκία- για την στάση της τουρκικής κυβέρνησης

Καλούμε την κυβέρνηση να σταματήσει αμέσως την αστυνομική τρομοκρατία και την απειλητική και καταγγελτική στάση της ενάντια στον λαό!

Η ειρηνική κατάληψη που άρχισε για να αντιταχθεί στα σχέδια οικοδόμησης στο πάρκο Γκεζί της πλατείας Ταξίμ, που θα είχε σαν αποτέλεσμα να αντικατασταθεί ένας από τους λίγους χώρους πρασίνου του κέντρου της Ιστανμπούλ με ένα Μολ, εξελίχθηκε σε διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα και την αντίσταση του λαού, ως αποτέλεσμα της σκληρής αστυνομικής βίας και ρίψης δακρυγόνων και νερού ενάντια στους διαμαρτυρόμενους. Η ασέβεια του Πρωθυπουργού της Τουρκίας Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν προς τους νόμους που σχετίζονται με τα καθολικά ανθρώπινα δικαιώματα, η σαρωτική του στάση και το είδος της γλώσσας που χρησιμοποιεί διαρκώς για τους διαδηλωτές και τις διαδηλώτριες, ενίσχυσε την αυξανόμενη δυσαρέσκεια και τις διαδηλώσεις σε πολύ σύντομο χρόνο.

Αυτή η στάση, που έχει στενέψει ακόμα περισσότερο το χώρο για βασικά δικαιώματα και ελευθερίες και που συνεχίζει να αγνοεί το δικαίωμα του λαού στο συνέρχεσθαι και στη συμμετοχή, έχει προκαλέσει τα κύματα ανθρώπων που κατεβαίνουν στους δρόμους κατά χιλιάδες. Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να θεωρεί την κάθε διαφορετική άποψη, τις διαμαρτυρίες και τις διαδηλώσεις ως «μυστικές εχθρικές δυνάμεις», «περιθωριακούς» και «προδότες» και έτσι εκφράζει ακραία δυσανεξία για κάθε είδους διαφωνία. Επίσης ενθάρρυνε την διαίρεση της κοινωνίας, για τη δημιουργία δύο αντίθετων πόλων, με το να καλεί τους διαδηλωτές ως «τους άλλους» που έχουν κρυμμένα συμφέροντα για να ανατρέψουν την κυβέρνηση. Εμείς, αντίθετα, πιστεύουμε ότι η αντίσταση στο πάρκο Γκεζί της πλατείας Ταξίμ προσφέρει καλή ευκαιρία για να ακούσει ο πρωθυπουργός, και για τη συγκρότηση ενός πολύ ισχυρότερου κινήματος για την ειρήνη, την κοινωνική αλληλεγγύη και το περιβάλλον στην Τουρκία.  Η κυβέρνηση πρέπει ακόμα να πάψει να έχει τη στάση αυτή και να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που διαρκώς εγκληματοποιεί ειρηνικούς διαδηλωτές.

Οι διαδηλώσεις στους δρόμους και οι διεκδικήσεις του λαού θεωρούνται από την κυβέρνηση ως εγκληματικές και παράνομες, ώστε να δικαιολογείται η αστυνομική βαρβαρότητα. Αν συνεχίσει η αγνόηση των αιτημάτων του λαού και η αστυνομική βία ενάντια στους διαδηλωτές, πιστεύουμε ότι το κακό θα κλιμακωθεί περαιτέρω, και θα τραυματίζονται ακόμα περισσότεροι αθώοι, και η κατάσταση θα φθάσει σε σημείο μη επιστροφής. Θέλουμε να υπενθυμίσουμε ότι οι κυβερνήσεις κερδίζουν την νομιμότητά τους όχι μόνο από τον αριθμό των ψήφων που παίρνουν αλλά και από το βαθμό σεβασμού που δείχνουν στην προστασία βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Μ’ αυτή την έννοια, καλούμε, πρωτίστως, τον πρωθυπουργό και τα μέλη της κυβέρνησης να ενεργήσουν υπεύθυνα για την διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για την απόσυρση της αστυνομίας από όλα τα σημεία των διαδηλώσεων, σταματώντας την αστυνομική τρομοκρατία που έχει ασκηθεί ενάντια στο λαό, και να σταματήσουν κάθε ακραία χρήση της επιθετικής, διασπαστικής γλώσσας και στάσης που φαίνεται να έχει υιοθετηθεί ευρέως στα υψηλότερα επίπεδα της κυβέρνησης.

Θυμίζουμε ότι η πρώτιστη ευθύνη του κράτους είναι να εξασφαλίζει και να προστατεύει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

 

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ –ΤΟΥΡΚΙΑ

www.kadinkoalisyonu.org

μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

 

Share

Τουρκία: Φιλί, κρασί και μακιγιάζ προς απαγόρευση

του Στάθη Ευσταθιάδη

“Το φιλί δεν είναι κρίμα”, λέει το τραγουδάκι αλλά στην Τουρκία δεν ισχύει αυτό. Τουλάχιστον για κάποιες ημικυβερνητικές οργανώσεις, όπως διαπίστωσαν τελευταία οι κάτοικοι της Άγκυρας.

Στον σταθμό Κουρτουλούς του μετρό της τουρκικής πρωτεύουσας μια μεγάλη επιγραφή “προειδοποιεί” τη νεολαία “να συμπεριφέρεται κόσμια και στα πλαίσια της ηθικής”. Το γνωστό σύμβολο της διαγραφής, το Χ, που ήταν πάνω στη φωτογραφία ενός νέου και μιας κοπέλας που φιλιούνταν έδειχνε ποιο δεν ήταν, κατά τη γνώμη εκείνων που έβαλαν την αφίσα, “κόσμιο” και “ηθικό”. Κατά σύμπτωση (;) ασφαλώς, ο πρωθυπουργός Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογαν δηλωσε τώρα τελευταία ότι θέλει “μια θρησκευόμενη νεολαία”.

Δεν έδωσαν σημασία οι νέοι και οι νέες στην προειδοποίηση, συνέχισαν να φιλιούνται, μάλιστα την περασμένη Παρασκευή δυο-τρια ζευγάρια νεαρών φοιτητών θέλησαν να δείξουν ότι δεν θα παύσουν να δίνουν ένα φιλί αποχαιρετισμού ή καλωσορίσματος επειδή “κάποιοι έτσι το θέλουν”. Παρα λίγο να το πλήρωναν πολύ ακριβα.

Όρμησαν εναντίον τους καμιά δεκαριά “υπερπατριώτες” με ρόπαλα, μαχαιριά και σιδερόβεργες διαλαλώντας “το Ισλάμ θα νικήσει ακόμη κι αν χρειαστεί να χυθεί το αίμα μας”. Οι νεαροί και οι κοπέλες μόλις γλίτωσαν -με μερικές γροθιές και κλοτσιές.

Το επεισόδιο δεν θα είχε ίσως ιδιαίτερη σημασία αν η “προειδοποίηση” για το φιλί δεν εμφανιζόταν και σε δυο άλλους σταθμούς του μετρό της τουρκικής πρωτεύουσας και αν δεν ήταν “μια ακόμη ένδειξη του θρησκευτικού προσώπου” του κυβερνητικού κόμματος, όπως έγραψαν εφημερίδες. Και δεν είναι άγνωστο αυτό το “πρόσωπο”.

Πριν δυο μήνες η διεύθυνση της ημικρατικής Turkish Airlines ανακοίνωσε ότι οι αεροσυνοδοί της αεροπορικής εταιρίας θα αλλάξουν αμφίεση, στο εξής θα φορούν “πιο σεμνές στολές”, χωρίς παντελόνια, με τις φούστες “πολύ κάτω από το γόνατο” και με μπλούζες “ψηλά στον λαιμό”. Μόνο επειδή υπήρξε καθολική αντίδραση από το γυναικείο προσωπικό και οι πιλότοι με απείλησαν απεργία διαρκείας η εταιρία “ανέστειλε επί του παρόντος” την εφαρμογή του νέου ενδυματολογίου. Επέμεινε ομως-και το επέβαλε- να γίνεται “περιορισμένη χρήση του κραγιόν και του μέικ-απ” από τις αεροσυνοδούς. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εμπνευστής αυτών των “μέτρων σεμνότητας” ήταν η κυβέρνηση.

Αν σ’ αυτές τις ηθικοπλαστικές επιδόσεις η κυβέρνηση του κ. Ερντογάν κρύβει το πρόσωπο της, στην απόφαση για το κρασί και τα ποτά που πάρθηκε πριν μια εβδομάδα, όχι μονό ανέλαβε την πατρότητα αλλά προχώρησε και σε απειλές.

Εντελώς αιφνιδιαστικά η κυβέρνηση απαγόρευσε την πώληση κρασιού και κάθε κατηγορίας ποτών, ακόμη και της μπίρας, από τις 7 το απόγευμα. Έκρινε ότι το κρασί και τα ποτά προκαλούν “αλλοτρίωση της προσωπικότητας του Τούρκου πολίτη”, απέδωσε στην “αχαλίνωτη οινοποσία” την αύξηση της εγκληματικότητας -ισχυρισμό που διαψεύδουν οι στατιστικες- και “υπενθύμισε” ότι η μουσουλμανική θρησκεία δεν επιτρέπει το κρασί.

Και για εκείνους που ίσως δεν ερμήνευσαν αυτή την υπενθύμιση έσπευσε, την περασμένη Κυριακή, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μπουλέντ Αριντς να δηλώσει ότι μερικοί συμπεριφέρονται με τρόπο που “τους αξίζει να τους αναλάβει ένας Μουρατ Δ'”. Ο σουλτάνος Μουρατ Δ’ (έζησε στα μέσα του 17ου αιώνα) είχε επιβάλει απαγόρευση στο κρασί, στον καπνό, στον καφέ και τιμωρούσε με αποκεφαλισμό όποιον συλλαμβανόταν να πίνει ή να καπνίζει.

Πηγή: Βήμα

 

Share

Τουρκία, νέο περιστατικό ομαδικού βιασμού-29 άντρες βίασαν δεκατριάχρονη

Συνέβη λίγες μόλις βδομάδες μετά από ανάλογο περιστατικό. Ανάμεσα στους συλληφθέντες και ένας αστυνομικός. Αυξήθηκαν τα σεξουαλικά εγκλήματα στη χώρα.

Νέο περιστατικό ομαδικής σεξουαλικής βίας που ασκήθηκε σε μια ανήλικη στην Τουρκία,  όπου 29 άντρες μεταξύ των οποίων κι ένας αστυνομικός συνελήφθησαν στο Gӧlcük, στη Δυτική Τουρκία, με την κατηγορία ότι βίασαν μια δεκατριάχρονη. Συνέβη μετά από ένα ανάλογο περιστατικό που προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στη χώρα, εκείνο ενός 12χρονου κοριτσιού  που το βίασαν 26 άντρες στο Μαρντίν,  στη νοτιοανατολική Ανατολία. Η βία κατά των γυναικών και η έμφυλη εγκληματικότητα παραμένουν μια πληγή στη Τουρκία.

Η έμφυλη βία αυξήθηκε κατά 400% – Τα έμφυλα εγκλήματα αυξήθηκαν στη χώρα κατά 400% τα τελευταία 10 χρόνια: το 2011 καταγράφηκαν 33.000 μηνύσεις έναντι των 8.000 το 2002. Το περιστατικό με τη 13χρόνη  αποκαλύφθηκε χάρις σε μια καθηγήτρια. Το κοριτσάκι δεν τολμούσε να μιλήσει για τον βιασμό γιατί, σύμφωνα με την τούρκικη εφημερίδα Taraf, οι βιαστές το εκβίαζαν και το απειλούσαν.

Το προηγούμενο περιστατικό – Η περίπτωση της 12χρονης προκάλεσε βίαιες αντιδράσεις τις περασμένες εβδομάδες. Μετά την καταγγελία των βιασμών, οι 23 από τους 26 κατηγορούμενους συνελήφθησαν. Αλλά στη συνέχεια αφέθηκαν ελεύθεροι μετά την προκαταρκτική εξέταση. [….]Πρωτόδικα ένα δικαστήριο του Μαρντίν καταδίκασε τους  23 κατηγορουμένους σε φυλάκιση 1 έως 6 ετών, αποδεχόμενο, εν μέρει, την υπερασπιστική γραμμή σύμφωνα με την οποία το κοριτσάκι «είχε συναινέσει». Το Εφετείο ακύρωσε την απόφαση και η δίκη θα επαναληφθεί.

μετάφραση: Σοφία Ξυγκάκη

Πηγή: corriere della sera

 

Share

Ειρήνη ή πόλεμος;

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Από τη σύλληψη του Οτζαλάν το 1999 και μετά ο αγώνας του κουρδικού λαού επισκιάστηκε από άλλα διεθνή θέματα όπως το Παλαιστινιακό, η Αλ Κάιντα, οι πόλεμοι σε Αφγανιστάν και Ιράκ, και τα τελευταία χρόνια από τη διεθνή οικονομική κρίση. Ωστόσο όλα αυτά τα χρόνια, ο αγώνας συνεχίζεται στα Κουρδικά βουνά, νέα αγόρια και κορίτσια συνεχίζουν να κατατάσσονται στις αντάρτικες οργανώσεις, πολλοί άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους κι ακόμα περισσότεροι συλλαμβάνονται και φυλακίζονται. Το ίδιο διάστημα, και ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια, το τουρκικό κράτος με επικεφαλής τον Ερντογάν προσπαθούσε εναγωνίως να βελτιώσει τη δημόσια εικόνα του στο εξωτερικό ώστε να ενισχύσει την υποψηφιότητα της χώρας για την ένταξή της στην Ε.Ε.

Το τριπλό φονικό στην καρδιά της Ευρώπης επανέφερε στο φως της δημοσιότητας το Κουρδικό ζήτημα με ένα τρόπο που δεν είναι απαραίτητο ότι μπορεί να ελέγξει η Τουρκία. Η δολοφονηθείσα Σακινέ Τζανσίζ ήταν το πρόσωπο των σοσιαλιστών μες στο PKK. Η βουλεύτρια του BDP Γκιουλτάν Κισανάκ είπε χαρακτηριστικά  για τη Σακινέ ότι «ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ των Κούρδων». Δε μπορεί παρά να σκεφτεί κανείς ότι εν ζωή θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις μεταξύ τουρκικού κράτους και κουρδικού κινήματος.

Ποιος είναι πίσω από τους φόνους του Παρισιού;

Η τουρκική κυβέρνηση απέδωσε εξ αρχής τους φόνους σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών εντός του PKK και αυτή τη γραμμή ακολούθησαν αρκετά τουρκικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης. Οι γυναικείες κουρδικές οργανώσεις απάντησαν ότι η διάδοση αυτών των εικασιών αποτελεί εκστρατεία λασπολόγησης του κουρδικού αγώνα. Το PKK κατηγορεί την τουρκική κυβέρνηση ότι θέλει να «καθαρίσει» τα ηγετικά στελέχη του κόμματος και να μπερδέψει την κοινή γνώμη. «Βλέπει» ως πυρήνα του κέντρου αποφάσεων την “πράσινη” Εργκενεκόν, δηλαδή τους ισλαμο-κεμαλιστές εντός του τουρκικού βαθέως κράτους. Επίσης ως ύποπτη θεωρεί και τη ΜΙΤ, την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών.

Επίσης οξεία κριτική στο γαλλικό κράτος ασκούν οι οργανώσεις των Κούρδων της Γαλλίας με τα εξής ερωτήματα: Πώς μπόρεσε ο δολοφόνος να διαπράξει αυτό το έγκλημα στη διάρκεια της μέρας σε μια τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή όταν Κούρδοι ακτιβιστές, συμεριλαμβανομένων των 3 θυμάτων, ήταν υπό τη συνεχή παρακολούθηση των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών και της γαλλικής αστυνομίας; Οι μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας είχαν πληροφορίες για πιθανό φόνο πριν την τέλεση του εγκλήματος; Αν ναι, γιατί δε δημοσιοποίησαν αυτές τις πληροφορίες και δεν προειδοποίησαν τα θύματα;

Προσπαθούν να «κλείσουν» τις κάνουλες;

Σύμφωνα με μυστικό διπλωματικό σημείωμα του 2007 που αποκάλυψε το WikiLeaks, αξιωματούχοι των ΗΠΑ έβλεπαν τη Σακινέ Τζανσίζ ως ένα εκ των δύο κύριων στόχων στην προσπάθειά τους να σταματήσουν τη ροή οικονομικής βοήθειας από την Ευρώπη προς τα βουνά του βόρειου Ιράκ, όπου είναι η βάση του μεγαλύτερου μέρους των ανταρτών. Το 2007 ήταν και η χρονιά που η Σακινέ συνελήφθη στη Γερμανία αλλά αποφυλακίστηκε χωρίς να ακολουθήσει η έκδοσή της στην Τουρκία λόγω ανεπαρκών στοιχείων.

Αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος

Τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί μια δίωξη των Κούρδων και στο ευρωπαϊκό έδαφος, η οποία ανατρέπει και ακυρώνει οποιαδήποτε προστασία παρεχόταν μέχρι τώρα στους Κούρδους ως πολιτικούς πρόσφυγες. Συγκεκριμένα, τον Οκτώβρη του 2011 Γαλλία και Τουρκία προχώρησαν σε μια συνεργασία σε θέματα ασφάλειας η οποία προβλέπει ότι οι αστυνομικές δυνάμεις των δυο χωρών μπορούν να διεξάγουν από κοινού επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων Κούρδων στο γαλλικό έδαφος αλλά και σε επιθέσεις εναντίον Κουρδικών οργανώσεων στη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Στη συνέχεια, το Μάρτη του 2012 ξεκίνησε στη Γαλλία αστυνομική έρευνα ενάντια σε όσους αναζητούν οικονομική ενίσχυση για τις δραστηριότητες του PKK. Η έρευνα αυτή οδήγησε σε επιδρομές σε σπίτια με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο και συλλήψεις ατόμων ως υπόπτων για χρηματοδότηση της τρομοκρατίας. Στο ίδιο πλαίσιο, χαρακτηριστικό παράδειγμα του διεθνούς κλίματος ήταν η διαδοχική άρνηση φιλοξενίας του κουρδικού τηλεοπτικού σταθμού RojTV από γαλλικούς και άλλους δορυφόρους . Στη Γαλλία η αντιμετώπιση των Κούρδων ως εγκληματιών ξεκίνησε επί προεδρίας Σαρκοζύ, κατά τη διάρκεια της οποίας εντάθηκε και συστηματοποιήθηκε. Την ίδια πολιτική συνέχισε το σοσιαλιστικό κόμμα που τον διαδέχτηκε.

Απειλητική προφητεία για νέους φόνους στη Γερμανία

Ο Ιδρίς Ναίμ Σαχίν, πρώην Υπουργός Εσωτερικών και ηγετικό στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος AKP στην Τουρκία, δήλωσε στις 21/01/13 ότι παρόμοια [με τους φόνους στο Παρίσι] περιστατικά μπορεί να συμβούν και στη Γερμανία στο επόμενο διάστημα. Την ίδια τοποθέτηση επανέλαβε, την επόμενη μέρα, και ο Ερντογάν. Βουλευτές του Ντι Λίνκε [του κόμματος της Αριστεράς στη Γερμανία] αντέδρασαν σε αυτή τη δήλωση αξιολογώντας την ως τοποθέτηση του τουρκικού κράτους υπέρ της βίαιης αντιμετώπισης του κουρδικού ζητήματος και ως προτροπή προς το γερμανικό κράτος για σκλήρυνση της στάσης του απέναντι στους Κούρδους. Από τη μεριά της η ομοσπονδία κουρδικών συλλόγων της Γερμανίας ζητά να μάθει πώς η τουρκική κυβέρνηση βρίσκεται σε θέση να γνωρίζει εκ των προτέρων τους προγραμματισμένους φόνους στο έδαφος της Γερμανίας και προέτρεψε τη Γερμανική κυβέρνηση να ρίξει φως στο παρασκήνιο της δήλωσης του Σαχίν.

Εντωμεταξύ ο δημοσιογράφος Φερντά Τσετίν σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Yeni Özgür Politika επανέφερε στο φως το σχέδιο επικήρυξης ηγετικών στελεχών του PKK εκ μέρους του Τουρκικού κράτους, σύμφωνα με το οποίο προβλέπονταν αμοιβές έως 4 εκατομμύρια τουρκικές λίρες (κοντά 1.700.000 ευρώ) για τους πληροφοριοδότες/καταδότες . Τα ηγετικά στελέχη που στοχοποιούσε εκείνο το σχέδιο ήταν 50 στο σύνολό τους, 20 εκ των οποίων στην Ευρώπη.

Πώς «διαβάζουμε» αυτούς τους φόνους στο παρόν πολιτικό σκηνικό

Η περίοδος που διανύουμε καθορίζεται από την διακηρυγμένη πρόθεση του κυβερνώντος κόμματος «Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη» να έρθει σε κάποιου είδους συμφωνία με τους Κούρδους αντάρτες με σκοπό τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Ωστόσο οι πολιτικές διώξεις των Κούρδων στις πόλεις και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών στα βουνά συνεχίζονται με αμείωτη ένταση, όπως και η κατάφωρη παραβίαση εκεχειριών.  Αν προσθέσουμε σε αυτό το «κυνήγι κεφαλών» που συμβαίνει εντός και εκτός Τουρκίας φαίνεται το Τουρκικό κράτος έχει κάθε συμφέρον να αποδυναμωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο ο αντίπαλος πριν κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Όπως είπε χαρακτηριστικά υψηλόβαθμο ηγετικό στέλεχος των Κούρδων, η πολιτική του τουρκικού κράτους είναι “πόλεμος ενάντια στους τρομοκράτες και διαπραγματεύσεις με τις παραφυάδες τους”.

Ενότητα των Κούρδων κάτω από τον Οτζαλάν

Ο Οτζαλάν έκλεισε τα 65 του χρόνια στις 4 Απριλίου και βρίσκεται στη φυλακή εδώ και 14 χρόνια. Στο διάστημα αυτό «ξεφύτρωσαν» νέες οργανώσεις που δεν κατάφεραν όμως να παίξουν σημαντικό ρόλο. Μετά από τις τελευταίες απεργίες πείνας των φυλακισμένων (σύνολο 10.000 άτομα), και σε όλη την διάρκεια της κηδείας των τριών αγωνιστριών, ο Οτζαλάν επιβεβαιώθηκε ξανά ως ο μοναδικός ηγέτης όλων των Κούρδων (είναι αναμφισβήτητο  ότι τον υποστηρίζει μεγάλο ποσοστό του Κουρδικού πληθυσμού). Έτσι το τουρκικό κράτος δεν έχει και πολλές επιλογές εκτός από τον ίδιο τον Οτζαλάν ως συνομιλητή για τις διαπραγματεύσεις με τους Κούρδους.

Πάντως Κούρδοι αγωνιστές έχουν ασκήσει δριμεία κριτική στον Οτζαλάν απευθύνοντάς του βαριές κατηγορίες (δικτατορικές πρακτικές στο εσωτερικό της οργάνωσης και παγίωση προσωπικού μηχανισμού, βία, δολοφονίες μελών, δολοφονίες μελών άλλων κουρδικών οργανώσεων, κλπ). Γιατί λοιπόν επικρατεί και πάλι ο Οτζαλάν ως μόνος αρμόδιος για τις διαπραγματεύσεις με το τουρκικό κράτος;

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο κουρδικός λαός έχει βρεθεί σε αδιέξοδο χάριν της ενότητας. Δηλαδή η μοναδικότητα του Οτζαλάν δε σημαίνει ότι το PKK είναι η μόνη κουρδική πολιτική δύναμη. Αντίθετα θα έλεγε κανείς ότι ο κουρδικός λαός αναγνωρίζει τον Οτζαλάν ως αδιαπραγμάτευτο ηγέτη του για να τηρήσει ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στο τουρκικό κράτος, και δε μπορεί να κάνει πίσω γιατί η απόσυρση της υποστήριξής του στο Οτζαλάν θα αποτελούσε διάσπαση του μετώπου και θα εκλαμβανόταν ως μια νίκη του κράτους και ήττα των Κούρδων. Φαίνεται το ίδιο το τουρκικό κράτος να έχει ηρωοποιήσει ακόμα περισσότερο τον Οτζαλάν, και ο Ερντογάν το είχε συνειδητοποιήσει αυτό όταν δήλωνε σε ραδιοφωνική συνέντευξη τον Ιούνη του 2011 ότι αν ήταν τότε [το 1999] στην εξουσία το κόμμα του θα είχε φέρει σε πέρας τη θανατική ποινή που του είχε αρχικά επιβληθεί και έτσι το «πρόβλημα Οτζαλάν» θα είχε εκλείψει.

Επικαιρότητα

Τέσσερις μήνες μετά από την δολοφονία των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών στο Παρίσι, ακόμη δεν έχει ξεκινήσει δίκη εναντίον του υπόπτου με την επίσημη αιτιολογία ότι η συνεργασία με την Τουρκία συνεχίζεται για την συλλογή των αποδεικτικών στοιχείων. Εν τω μεταξύ στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων και ως κίνηση καλής θέλησης ο Οτζαλάν ζήτησε την απελευθέρωση αιχμαλώτων που κρατούνταν στα όρη Καντίλ από τους αντάρτες. Την 21η Μάρτη, ανήμερα της μεγάλης γιορτής του Newroz, ο Οτζαλάν με δημόσια επιστολή  του έθεσε τους νέους στόχους και στρατηγικές: εκδημοκρατισμός στην Τουρκία και τη Μέση Ανατολή, επιδίωξη λύσης μέσω συνομοσπονδίας. Στην ίδια επιστολή ζήτησε από τον αντάρτικο στρατό να προχωρήσει σε εκεχειρία με την Τουρκία και να αποσυρθεί εκτός τουρκικών συνόρων. Μια επιστολή της οποίας ο σαφέστατος αρχηγικός τόνος δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για το ρόλο που σκοπεύει να παίξει και στο μέλλον ο Οτζαλάν.

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Η προέλευση των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών

Τα όρια της ανθρώπινης αντοχής

 

 

Share

Τα όρια της ανθρώπινης αντοχής

Η δολοφονία της Σακινέ Τζανσίζ (Sakine Cansız) ξαναφέρνει στο προσκήνιο την περίοδο της χούντας της δεκαετίας του ‘80 στην Τουρκία και τη στρατιωτική φυλακή βασανιστηρίων του Ντιγιάρμπακιρ (φωτο).

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 η τουρκική κοινωνία ήταν πολύ πολωμένη, με πολύ ισχυρό αριστερό επαναστατικό κίνημα αλλά και πολύ ισχυρούς ακροδεξιούς κύκλους που επιδίδονταν σε φονικές πολιτικές συγκρούσεις.

Υπό το πρόσχημα της χαοτικής κατάστασης στη χώρα το 1980 μια ομάδα πέντε στρατηγών υπό τον Κενάν Εβρέν έκανε πραξικόπημα και για τα τρία χρόνια που ακολούθησαν τη χώρα κυβερνούσε ο στρατός. Μέσα σε αυτό το διάστημα διέλυσαν το κοινοβούλιο, ανέστειλαν την ισχύ του συντάγματος, έβγαλαν εκτός νόμου όλα τα πολιτικά κόμματα, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τις περισσότερρες από τις λοιπές οργανώσεις. Συνέλαβαν δεκάδες χιλιάδες άντρες και γυναίκες. Φυλάκισαν πάνω από 30.000 στους πρώτους 4 μήνες μετά το πραξικόπημα. Στα χρόνια που ακολούθησαν η Διεθνής Αμνηστία έλαβε χιλιάδες καταγγελίες για βασανιστήρια, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 100 κατεγγελιών για θανάτους που ήταν αποτέλεσμα βασανιστηρίων. Η φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ έγινε ένα από τα βασικά εμβλήματα/σύμβολα της χούντας εξαιτίας των εκαντοντάδων καταγγελιών που περιλάμβαναν βασανιστήρια και εκτελέσεις.

Με ιδανικό τους μια κοινωνία με στρατιωτική πειθαρχία, οι πραξικοπηματίες φρόντισαν να περάσουν ένα σωρό νόμους και να αλλάξουν το σύνταγμα της χώρας κατά τις δικές τους προδιαγραφές (συμπεριλαμβανομένης της εκ προοιμίου απαλλαγής των στρατηγών από οποιαδήποτε νομική δίωξη)[1] . Ίσως το χειρότερο άρθρο εκείνου του συντάγματος να ήταν το άρθρο 14 που περιόριζε την ελευθερία ατόμων και οργανώσεων και απαγόρευε τον πολιτικό αγώνα βάσει κοινωνικής τάξης, γλώσσας ή φυλής. Ήταν ένα σύνταγμα που στην ουσία αρνούνταν την ύπαρξη του Κουρδικού λαού και όριζε κάθε πολίτη της Τουρκίας ως τούρκικης εθνικής ταυτότητας.

Οι στρατηγοί έκαναν τον Κενάν Εβρέν πρόεδρο της χώρας με θητεία μέχρι το 1989, φρόντισαν να πάρουν ένα σωρό μέτρα τύπου ΔΝΤ και στα τέλη του 1983 η χούντα οργάνωσε εκλογές με πλήρως ελεγχόμενο αποτέλεσμα. Πρωθυπουργός βγήκε ο Τουργκούτ Οζάλ, ο οποίος είχε ήδη υπηρετήσει ως στέλεχος της χουντικής κυβέρνησης επί των οικονομικών. Διαδέχτηκε τους στρατηγούς με ένα νεοφιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα συνοδευόμενο από συντηρητικές κοινωνικές αξίες και το όνομά του ταυτίστηκε με τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων.

Το πείραμα για τα όρια της ανθρώπινης αντοχής

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να δει κανείς την υπόθεση της φυλακής του Ντιγιάρμπακιρ (φωτο). Μετά το πραξικόπημα η φυλακή πέρασε στα χέρια του στρατού και έγινε στρατιωτική φυλακή. Η χούντα ανακοίνωσε ότι ήθελε να τρέξει ένα πιλοτικό πρόγραμμα σε  αυτή τη φυλακή και ζήτησε ποιος διευθυντής φυλακής ήθελε να την αναλάβει. Προσφέρθηκε ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν.

Η «περίοδος της βαρβαρότητας» ή « κόλαση του Ντιγιάρμπακιρ» αναφέρεται στην περίοδο 1981-1984 όπου οι κρατούμενοι στη στρατιωτική φυλακή ν.5 του Ντιγιάρμπακιρ υφίσταντο σε συστηματική βάση φριχτά βασανιστήρια προς πειραματισμό του καθεστώτος για την ανθρώπινη αντοχή. Σε αυτή την περίοδο 34 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους μες στη φυλακή. Από αυτή τη φυλακή δεν έβγαινε κανείς αλώβητος.

Σημαντικές ημερομηνίες

10 Νοεμβρίου 1981-Μέρα θανάτου του Μουσταφά Κεμάλ, όλοι οι κρατούμενοι «παραδόθηκαν», υπέκυψαν στο σύστημα του διευθυντή, σταμάτησαν την αντίσταση μέχρι τον επόμενο Μάρτιο. 21/03/82 αυτοκτονεί στο κελί του ο Μαζλούμ Ντογάν (1955-1982), μέλος της κεντρικής επιτροπής του PKK. Αυτός αφήνει ένα μήνυμα ότι γιορτάζει το Νεβρόζ  με το περίφημο του σύνθημα «Η Ζωή είναι Αντίσταση-Berxwedan Jîyane» κι από κει κι έπειτα ξεκινά εκ νέου η αντίσταση των κρατουμένων.

 17/05/82 Η νύχτα των τεσσάρων

Τέσσερα άτομα αυτοπυρπολούνται μες στη φυλακή. Μετά από αυτά ξεκινά απεργία πείνας θανάτου μέχρι το 1984 όπου ο αγώνας φέρνει τις πρώτες ρωγμές στο σύστημα: η διεύθυνση αναγνωρίζει τα πρώτα δικαιώματα των κρατουμένων. Το 1985 το καθεστώς αποσύρει τον Εσάτ Οκτάι από τη διεύθυνση αυτής τη φυλακής. Μετά από τα 4 χρόνια υπό τον Εσάτ Οκτάϊ Γιλντιράν, το καθεστώς έκρινε ότι το πιλοτικό πρόγραμμα είχε αποδώσει τους καρπούς του και σιγά-σιγά άρχισαν να εφαρμόζουν αυτά που είχαν δοκιμάσει εκεί και σε άλλες φυλακές της χώρας, όπως Μέτρις, Μάμακ, κλπ.

Η φυλακή παρέμεινε στα χέρια του στρατού μέχρι το 1988. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι οι βασανιστές εκείνης της φυλακής βρέθηκαν και δολοφονήθηκαν, όσες πλαστικές χειρουργικές και να είχαν κάνει για να μην είναι πια αναγνωρίσιμοι. Μεταξύ αυτών και ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν που εκτελέστηκε το 1988. Υπήρξαν και περιπτώσεις όπου Κούρδοι κρατούμενοι κατέληξαν να βασανίζουν πρώην συντρόφους τους, άλλη θηριωδία της φυλακής.  Μεταξύ αυτών ο Σαχίν Ντονμέζ (Şahin Dönmez), από τους ιδρυτές του PKK και μελος της κεντρικής επιτροπής, που στη φυλακή ομολόγησε και μετατράπηκε σε βασανιστή. Εκτελέστηκε το 1990.

Όλες τις εκτελέσεις βασανιστών αναλάμβανε η οργάνωση «Οι επαναστάτες του Κουρδιστάν». Ωστόσο δεν υπήρξε ποτέ μια τέτοια οργάνωση στην πραγματικότητα. Το μόνο που είναι γνωστό είναι ότι ο Κεμάλ Πιρ[2], την ώρα που τον βασάνιζαν είπε στον διευθυντή της φυλακής: «Εσάτ, μια μέρα θα τελειώσουν όλα κι εσύ νομίζοντας ότι θα ζήσεις μια ήρεμη ζωή με τους δικούς σου, ε, εκεί θα σε βρούμε. Μπροστά στους δικούς σου θα μας το πληρώσεις!». Γι αυτό το λόγο όλες οι εκτελέσεις βασανιστών αποδίδονται στο PKK, μιας και η εκτέλεση του Εσάτ Οκτάι έγινε πράγματι έτσι, μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του.

Η Χουντική κληρονομιά

Σήμερα η κοινή γνώμη ζητά να μετατραπεί σε μουσείο η φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ, ενώ το κυβερνών κόμμα AKP έχει εκφράσει την πρόθεσή του είτε να τη γκρεμίσει είτε να τη μετατρέψει σε σχολείο.

Το χουντικό σύνταγμα επιβιώνει μέχρι σήμερα, αναθεωρημένο το 2010 απο το κυβερνών AKP με σκοπό την προσέγγισή του στις προδιαγραφές της Ε.Ε. Οι Κούρδοι μποϋκόταραν το αναθεωρημένο σύνταγμα κατά το δημοψήφισμα του 2010 γιατί το αξιολόγησαν ως μια διαιώνιση του χουντικού συντάγματος και της στέρησης των δικαιωμάτων του Κουρδικού λαού που ήταν απόρροια αυτού.

Αυτό τον καιρό διεξάγεται δίκη εναντίον των δύο πρώην στρατηγών Κενάν Εβρέν (95 ετών) και Ταχσίν Σαχίνκαγια (87 ετών), των μόνων εν ζωή εκ των 5 στρατηγών που έστησαν μαζί το πραξικόπημα. Η δίκη ξεκίνησε τον Απρίλη του 2012, αλλά με κατηγορητήριο πολύ αδύναμο, το οποίο δεν περιλαμβάνει κατηγορία για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως ζητούν τα θύματα της χούντας. Στην ανάκριση ο Εβρέν δεν ερωτήθηκε για τους εξαφανισμένους κρατούμενους, τις εξωδικαστικές εκτελέσεις, τα βασανιστήρια και την απάνθρωπη μεταχείριση στις φυλακές. Δήλωσε όμως ότι θα το ξαναέκανε αν είχε την εξουσία να το κάνει εν μέσω των ιδίων συνθηκών.

Με αφορμή αυτή τη δίκη ο πρόεδρος της ένωσης προοδευτικών δικηγόρων (ÇHD) Σελτσούκ Κοζάγατσλι δήλωσε ότι το καθεστώς που έκτισε το πραξικόπημα του 1980 επιβιώνει μέχρι σήμερα.

Δείτε/διαβάστε:

  • Ντοκυμαντέρ: Prison n.5 (5 No’lu Cezaevi: 1980–84)  του Τσαγιάν Ντεμιρέλ
  • Ταινία: «Ταξίδι στον ήλιο»  (Günese yolculuk), της Γιεσίμ Ουστάογλου. 1999
  • Ταινία: «τα παιδιά ενός άλλου θεού» (Min Dit: The Children of Diyarbakir) του Μιράζ Μπεζάρ.  2011
  • Βιβλίο: «Ο Κούρδος-Κραυγή μέσα από τις τουρκικές φυλακές», του Μπούμπε Έσερ, εκδόσεις Προσκήνιο, 2002

 


[1] Αυτοί οι νόμοι τροποποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Τουρκίας από το ΑΚΡ και έτσι ξεκίνησαν οι περίφημες δίκες των στρατηγών, όπως Ergenekon, Balyoz, οι οποίες συνεχίζονται.

[2] Kemal Pir (1952-1982): Τούρκος στην καταγωγή, ιδρυτής του PKK και μέλος της κεντρικής του επιτροπής, πέθανε από απεργία πείνας μέχρι θανάτου στη φυλακή του Ντιαρμπακιρ.

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Η προέλευση των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών

 

 

Share

Η προέλευση των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Στις 09/01/13 τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες, η Η Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ, η Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν και η Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ, δολοφονήθηκαν στο Παρίσι. Έκτοτε τα μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να «ανακαλύψουν» ποιες ήταν. Δε μπορεί να να υποψιαστεί κανείς τι μπορεί να ήταν αυτές οι τρεις γυναίκες αν δεν έχει στη διάθεσή του έστω και λίγα ψήγματα από την ιστορία του Κουρδικού λαού. Έτσι επιλέξαμε κι εμείς να δώσουμε κάποια στοιχεία για τις πόλεις Ντέρσιμ και Μάρας και για τις κοινότητες των Αλεβί και των Γιεζιντί, ώστε να φωτίσουμε λίγο το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι τρεις γυναίκες.

Ντέρσιμ, γεννέτειρα της Σακινέ Τζανσίζ

Το Ντέρσιμ (Dêrsîm) είναι μια ορεινή κουρδική περιοχή της οποίας οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Αλεβίτες και υποστηρίζουν στην πλειονότητά τους τουρκικές και κουρδικές αριστερές οργανώσεις. Η περιοχή αυτή φέρει βαρύ ιστορικό φορτίο: εκεί διαδραματίστηκε «η σφαγή του Ντέρσιμ», για την οποία οι Κούρδοι αγωνίζονται να αναγνωριστεί επίσημα ως γενοκτονία.

Τα γεγονότα του Ντέρσιμ ήταν μια βίαια επιχείρηση εκτουρκισμού της περιοχής στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Η δυσπρόσιτη ορεινή περιοχή κατοικούνταν από φυλές που αναγνώριζαν μόνο το νόμο της φυλής και ήταν η τελευταία περιοχή της Τουρκίας όπου το κράτος δεν είχε επιβάλλει ακόμη τον έλεγχό του. Η επιχείρηση εκτουρκισμού περιλάμβανε αλλαγή του ονόματος της περιοχής από κούρδικο (Ντέρσιμ) σε τούρκικο (Τουντζελί-Tunceli), στρατιωτικές επίγειες και εναέριες επιθέσεις, συλλήψεις, δολοφονίες, βανανιστήρια και υποχρεωτική εξορία/μετατόπιση 11.000 και πλέον ανθρώπων. Οι διαλυμένες οικογένειες δε μπόρεσαν ποτέ να βρουν τους αγνοούμενούς τους, οι μετατοπισμένοι δεν έμαθαν το παρελθόν  τους, τα παιδιά που απήγαγε η κυβέρνηση δεν εγίνε ποτέ γνωστό πού μεταφέρθηκαν και μόνο πρόσφατα κάποιοι ερευνητές κατέφεραν να ανακαλύψουν τα χνάρια κάποιων από αυτούς.

Αυτή η πολιτική μετέβαλε την επαρχία Ντέρσιμ σε μια αποψιλωμένη από πληθυσμό περιοχή, που σήμερα είναι η λιγότερο κατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, με μετα βίας 10 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι θύτες. Εβδομηντα οκτώ χρόνια μέτα, μόλις το 2011,το τουρκικό κράτος ζήτησε συγγνώμη, δια στόματος Ερντογάν, για τη δολοφονία 13.000 και πλέον ανθρώπων στη διάρκεια αυτής της επιχείρησης τεράστιας κρατικής βίας. Σύμφωνα με άλλους μελετητές, Κούρδους και μη, ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων είναι από τριπλάσιος εως πενταπλάσιος.

Σύμφωνα με τον Μουσταφά Καράσου, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του K.C.K. * , επιθυμία της Σακινέ Τζανσίζ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανηλλειμένες αιτήσεις της. Ο Μ.Κ. γράφει ότι η Σακινέ ένωσε τις δυνάμεις της με τους οπαδούς του Οτζαλάν γιατί πίστεψε ότι αυτοί θα πάρουν εκδίκηση για τις σφαγές του Ντέρσιμ:

“Ο πόνος για τις σφαγές του Ντέρσιμ, η καταπίεση που υφίσταντο οι Κούρδοι γενικά και οι Κούρδισσες ειδικότερα, και η οργή ενάντια στην τυρρανία που απέκτησε στη φυλακή ήταν οι παράγοντες που την έκαναν μια επαναστάτρια γεμάτη συναισθήματα.”

Μαράς, γεννέτειρα της Φιντάν Ντογάν

Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης (Maraş-Kahramanmaraş) και της ομώνυμης περιοχής είναι Αλεβίτες. Η πόλη αυτή έχει σημαδευτεί από τη σφαγή Αλεβιτών το 1978, την οποία υποκίνησαν οι Γκρίζοι Λύκοι και η οποία είχε ως αποτέλεσμα πάνω από 105 νεκρούς. Αυτό το γεγονός έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφαση του τουρκικού κράτους να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, κίνηση που αποτέλεσε το προοίμιο του στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1980.

Τι είναι οι Αλεβίτες;

Οι Αλεβίτες είναι μια ισλαμική θρησκευτική κοινότητα που συνδυάζει το σιιτισμό με στοιχεία σουφισμού, όπως των θρησκευτικών ταγμάτων των Μπεκτασήδων. Ο αλεβιτισμός είναι επίσης μια συλλογική ταυτότητα που ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως, ως πολιτιστική(δίνοντας έμφαση στις ιδιαίτερες παραδόσεις του στην ποίηση, τη μουσική και το χορό), ουμανιστική ή/και πολιτική (η οποία μπορεί να αναφέρεται είτε στην αριστερά είτε στον κεμαλισμό). Αλεβίτες συναντώνται και μεταξύ των Τούρκων και μεταξύ των Κούρδων. Σήμερα εκατομμύρια Αλεβίτες ζουν στην Ευρώπη και είναι πολύ οργανωμένοι, τόσο σε θρησκευτικούς-πολιτιστικούς συλλόγους όσο και σε τουρκικές και κουρδικές οργανώσεις. Από αλεβιτικές περιοχές προέρχονταν η Σακινέ Τζανσίζ και η Φιντάν Ντογάν.

Τι είναι οι Γιεζιντί (Êzîdî)

Είναι οι πιστοί μιας αρχαίας κουρδικής θρησκείας με Ινδο-ιρανικές ρίζες, οι οποίοι σήμερα ζουν κυρίως στο βόρειο Ιράκ. Οι υπόλοιποι, από τις περιοχές του Καυκάσου, της Αρμενίας, της Τουρκίας και της Συρίας τείνουν να εκλείψουν λόγω μαζικής μετανάστευσης στην Ευρώπη. Ειδικά η κοινότητα των Γιεζιντί στην Τουρκία μειώθηκε απότομα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Το 1982 είχαν απομείνει περίπου 30.000 άτομα, ενώ το 2009 ήταν λογότερα από 500. Οι περισσότεροι Γιεζιντί της Τουρκίας μετανάστευσαν κατά κύριο λόγο στη Γερμανία. Η κοινότητα Γιεζιντί της Γερμανίας αριθμεί σήμερα πάνω από 40.000 άτομα. Μεταξύ αυτών ήταν και η οικογένεια της Λεϊλά Σαϋλεμέζ.

* K.C.K. Koma Civakên Kurdistan: Ενότητα των Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, οργάνωση-ομπρέλα που ίδρυσε ο Οτζαλάν και συμπεριλαμβάνει, εκτός από το PKK, τα κουρδικά απελευθερωτικά κόμματα που δρουν και στις άλλες κουρδικές περιοχές πέραν της Τουρκίας, δηλ, Ιράν, Ιράκ και Συρία).

Σχετικές μελέτες διαθέσιμες στην τουρκική γλώσσα

Ντοκυμαντέρ για τη σφαγή του Ντέρσιμ:  “38″  (Cayan Demirel, 67min, 2006). -διαθέσιμο στο youtube

Βιβλίο για τις απαγωγές παιδιών: Dersim’in Kayıp Kızları (Τα άγνωστα κορίτσια του Ντέρσιμ) των Nezahat Gündoğan και Kazım Gündoğan. İletişim yayınları, İstanbul 2012.

Ταινίες

Ταινία: «Ταξίδι στον ήλιο»  (Günese yolculuk), της Γιεσίμ Ουστάογλου. 1999

Ταινία: «τα παιδιά ενός άλλου θεού» (Min Dit: The Children of Diyarbakir) του Μιράζ Μπεζάρ.  2011

 

Πηγές: Association Of Reconstruction Of Dersim, Firat News, IMC TV, Ihlas News Agency, Today’s Zaman, Hürriyet Daily News, Huffington post, PKK online, kongrakurdistan.net, Wikipedia

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

Share

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Από τη Γαλλία ως το Κουρδιστάν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν προς τιμή των τριών δολοφονημένων αγωνιστριών απαιτώντας την πλήρη εξιχνίαση του εγκλήματος. Αφιερωμένη σε αυτές η 8 Μάρτη από τις απανταχού Κουρδικές κοινότητες.

διαδήλωση στην Ισταμπούλ την επαύριο του τριπλού φονικού

Οι τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες, Σακινέ(Σάρα) Τζανσίζ, Φιντάν (Ροζμπίν)  Ντογάν και Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ δολοφονήθηκαν στις 09/01/13. Τα πτώματά τους ανακαλύφθηκαν στις 10/01/13 στο γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Η αυτοψία έδειξε ότι δολοφονήθηκαν με πυροβολισμούς στο κεφάλι. Οι έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών συνεχίζονται, ενώ ήδη κρατείται ένας άντρας με ύποπτες διασυνδέσεις στην Τουρκία.

Τα αποτελέσματα της έρευνας μέχρι στιγμής δείχνουν ότι  ο δράστης πρέπει να ήταν ήδη στο χώρο κάμποση ώρα πριν τη δολοφονία, ότι τα θύματα δεν αντιστάθηκαν, ότι δεν υπήρχαν ίχνη παραβίασης της εισόδου, αλλά είχε όμως «πειραχτεί» ο μηχανισμός της πόρτας και το κουδούνι, ώστε να εμποδιστεί η είσοδος ανεπιθύμητων επισκεπτών. Φαίνεται λοιπόν τα θύματα να γνώριζαν το δράστη και να μη θεωρούσαν ότι συνιστούσε κάποιου είδους απειλή.

Ο κουρδικός λαός απαιτεί όλη την αλήθεια. Καντηλάκια και λουλούδια μπροστά από τον τόπο του εγκλήματος στο Παρίσι

Σε όλες τις χώρες όπου υπάρχει Κουρδική διασπορά έγιναν συλλαλητήρια στο διάστημα που ακολούθησε  το τριπλό φονικό, ενώ στο Παρίσι χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν από τον Κουρδικό Πολιτιστικό σύλλογο για να εκφράσουν τα συλλυπητήρια τους. Στις 12/01/13 έγινε μεγάλο συλλαλητήριο στο Παρίσι για την καταδίκη αυτού του εγκλήματος με συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων ατόμων, συμπεριλαμβανομένων Κούρδων που ήρθαν γι αυτό το σκοπό από γειτονικές ευρωπαϊκές χώρες.

Μετά το πέρας της ιατροδικαστικής εξέτασης, οι σωροί μεταφέρθηκαν στη συνοικία Βιλιέ-λε-Μπελ στις  15/01/13 όπου έλαβε μέρος μια τελετή αποχαιρετισμού όπου παρέστησαν συγγενείς , εκπρόσωποι κουρδικών οργανώσεων και εκπρόσωποι γυναικείων οργανώσεων από όλη την Ευρώπη.

το τελευταίο αντίο από τις Κούρδισσες και τους Κούρδους του Παρισιού

Από τη Γαλλία οι νεκρικοί σωροί των τριών γυναικών μεταφέρθηκαν στο Αμέντ (Ντιγιάρμπακιρ), μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν, στις 16/01/13. Στο αεροδρόμιο τις υποδέχτηκαν τουλάχιστον 20.000 άτομα με συνθήματα και τραγούδια σε μια έντονη συναισθηματική φόρτιση. Η νεκρώσιμη τελετή  έγινε στις 17/01/13, την ημέρα των γενεθλίων της Φιντάν. Τα καταστήματα παρέμειναν κλειστά σε ένδειξη πένθους. Οι δρόμοι της πόλης φαίνονταν άδειοι αλλά η πλατεία Μπατικέντ ήταν πιο γεμάτη από ποτέ. Λέγεται ότι παρέστησαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κοντά 1 εκατομμύριο. Οι ομιλητές δήλωσαν την επιθυμία τους για ειρηνική λύση παρά τον πόνο του χαμού και αναρωτήθηκαν πώς μπορεί το Τουρκικό κράτος να λέει ότι προετοιμάζει ειρήνη όταν βομβαρδίζει εκ νέου τις βάσεις των ανταρτών στα όρη Καντίλ.

πλατεία Μπατικέντ, Αμέντ, 17/01/13

Από το Ντιγιάρμπακιρ μεταφέρθηκαν η κάθε μία στη γενέτειρά της: η Φιντάν στο Ελμπιστάν (Μαράς), η Λεϊλά στη Μερσίνα και η Σακινέ στο Ντέρσιμ. Οι ταφές έλαβαν μέρος στις 18/01/13 με χιλιάδες κόσμου και εκεί. Συνθήματα που ακούστηκαν «Οι μάρτυρες είναι αθάνατοι», «Ζήτω ο πρόεδρος Άπο» [παρατσούκλι του Οτζαλάν], «είμαστε όλες Σακινέ», «είμαστε όλες Φιντάν», «είμαστε όλες Λεϊλά».

Σύμφωνα με το Μουσταφά Καράσου, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του K.C.K.,  διαρκής επιθυμία της Σακινέ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις της. Τελικά επέστρεψε νεκρή στη γενέτειρά της. Η σωρός μεταφέρθηκε με κονβόι εκατοντάδων αυτοκινήτων από το Αμέντ στο Ντέρσιμ, που στην πορεία έφτασε τα χίλια αμάξια. Το κονβόι υποδέχτηκε χιλιάδες κόσμος στη γέφυρα Σεγιτλί, ενώ οι εκτιμήσεις για τη συμμετοχή του κόσμου στον αποχαιρετισμό της Σακινέ ανεβάζει τον αριθμό σε δεκάδες χιλιάδες άτομα.

Στις 14/01 οι τρεις αγωνίστριες τιμήθηκαν και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κατά την έναρξη των εργασιών του για το μήνα Ιανουάριο. Εντωμεταξύ, η τριπλή δολοφονία αναμένεται να συζητηθεί και στη συνεδρίαση του συμβουλίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ στη Γενεύη (25/02-22/03).

Πίεση στο γαλλικό κράτος για την εξιχνίαση του εγκλήματος

Από το Γενάρη η οργάνωση CENÎ (Γραφείο Κουρδισσών Γυναικών για την Ειρήνη) με έδρα το Ντύσελντορφ ξεκίνησε καμπάνια επιστολών προς το Γάλλο πρωθυπουργό, τον υπουργό εσωτερικών και την υπουργό δικαιοσύνης. Θα αποστέλλουν συνεχώς επιστολές, φαξ, ημέιλ, και καρτ-ποστάλ ζητώντας δικαιοσύνη μέχρις ότου εξιχνιαστεί το έγκλημα.

Σε αυτό το πλαίσιο η CENÎ καλεί όλες τις δημοκρατικές οργανώσεις, πολιτικά κόμματα και άτομα, φεμινιστικές ομάδες και υπέρμαχους των δικαιωμάτων των γυναικών, διεθνιστές, Κούρδισσες γυναίκες και όλο τον Κουρδικό λαό να συμμετάσχει στην καμπάνια αποστέλλοντας στους εκπροσώπους της γαλλικής κυβέρνησης επιστολές (κατά προτίμηση στη γαλλική γλώσσα) με το αίτημα για την πλήρη εξιχνίαση του τριπλού φονικού.

Αντιδράσεις γυναικείων κουρδικών οργανώσεων

Μετά το τριπλό φονικό η οργάνωση Κίνημα Κουρδισσών Γυναικών (KJB) δήλωσε «δε θα θρηνήσουμε το χαμό των τριών συντροφισσών μας, αντίθετα θα καλωσορίσουμε την εβδομάδα που έρχεται [13-20 Γενάρη] ως εβδομάδα σπουδαίας Εθνικής Αντίστασης και Αγώνα προς τιμή τους». Σε αυτό το πλαίσιο ζήτησε από τους απανταχού Κούρδους και Κούρδισσες να εντείνουν τον αγώνα τους εκείνη την εβδομάδα. Επίσης, κάθε Τετάρτη και μέχρι να διαλευκανθεί η υπόθεση, θα προβαίνουν σε καθιστική διαμαρτυρία μπροστά από τον τόπο του εγκλήματος.

Η φετινή 8 Μάρτη (παγκόσμια ημέρα της γυναίκας) ήταν αφιερωμένη από τις απανταχού Κουρδικές κοινότητες στις τρεις δολοφονημένες αγωνίστριες.  Διαδήλωση έγινε το Σάββατο 9 Μάρτη στο Παρίσι με συμμετοχή εκτός από Γαλλία και από Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία και Ελβετία (βλ. Βίντεο).

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

Στο Αμέντ (Ντιγιάρμπακιρ) οι αρχές απαγόρευσαν γιγαντοαφίσα της οργάνωσης DOKH (Κίνημα Δημοκρατικών Ελεύθερων Γυναικών), με την αιτιολογία ότι αποτελεί προπαγάνδα υπέρ του PKK και ως εκ τούτου παραβιάζει την αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Η αφίσα (βλ. φωτο) λέει «Ο λόγος σας είναι ο δικός μας λόγος. Ο δρόμος σας είναι ο δικός μας δρόμος» και απεικονίζει τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, την Κλάρα Τσέτκιν, τη Λεϊλά Κασίμ, τη Σακινέ Τζανσίζ, τη Φιντάν Ντογάν και τη Λεϊλά Σαϊλεμέζ.

περισσότερες φώτο από τις διαδηλώσεις στο μπλογκ: “A photo blog Journal about Kurdistan”

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

 

Share

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσίέρευνα και επίβλεψη

Η Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ (1958-2013) ήταν μια γυναίκα-μύθος για τον Κουρδικό λαό. Από τα ιδρυτικά μέλη του PKK, αποτέλεσε ορόσημο για την πορεία χειραφέτησης των γυναικών στην κουρδική κοινωνία. Συνελήφθη σύντομα μετά την ίδρυση του PKK στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και κρατήθηκε στη φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ επί 12 χρόνια, όπου υπέστη σκληρά βασανιστήρια. Ύστερα ακολούθησε η αποφυλάκισή της με αμνηστεία, και η θητεία της στο αντάρτικο στα βουνά του Κουρδιστάν. Στη συνέχεια η Σακινέ πήγε στην Ευρώπη από όπου ηγήθηκε της οργάνωσης των Κουρδισσών γυναικών. Υπήρξε μια από τις επιφανείς γυναίκες που προσέφεραν μεγάλο έργο στην δικτύωση και οργάνωση των Κούρδων της διασποράς. Δολοφονήθηκε στις 9 Γενάρη 2013 στο Παρίσι μαζί με άλλες δυο συναγωνίστριές της, τη Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν και τη Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ.

 

Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ

Τα πρώτα βήματα

Η Σακινέ γεννήθηκε το 1958 στην πόλη Ντέρσιμ. Προερχόταν από μια απλή οικογένεια με οκτώ παιδιά.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, που επικαλείται το Κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων Firat News, η Σακινέ πρωτοήρθε σε επαφή με επαναστατικούς κύκλους στις αρχές της δεκαετίας του 1970, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια της οικογένειάς της. Τελικά το έσκασε από το σπίτι της με προορισμό την Άγκυρα, όπου πρωτογνώρισε τον Οτζαλάν. Στην Άγκυρα ανέπτυξε περαιτέρω την προσωπικότητά της και μετά επέστρεψε στα μέρη της.

Σύμφωνα με την αγγλόφωνο δελτίο του Firat news, η Σακινέ δραστηριοποιήθηκε επί μακρόν στο φοιτητικό-νεολαιίστικο κίνημα στο Ελαζίγ, περιοχή γειτονική του Ντέρσιμ. Το 1976 μπήκε στον κουρδικό επαναστατικό κίνημα. Υπήρξε ηγετική μορφή στον αγώνα ενάντια στους φασιστικούς κύκλους του Ελαζίγ. Πήρε μέρος στην πολιτική δράση στο Ντέρσιμ και την ευρύτερη περιοχή του το 1978.

Ίδρυση PKK

Όταν ιδρύθηκε το PKK το 1978 αποτελούνταν από μια ομάδα νεαρών. Η Σακινέ ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη. Σε συνέντευξή της λέει: «δεν ήμουν έτοιμη, είχαμε μεγαλώσει πολύ, με μεγάλη επιρροή στη νεολαία. Δεν ξέραμε πού πηγαίναμε, αν θα τα καταφέρναμε. Είχαμε αυτές τις ανησυχίες αλλά δε τις εκφράζαμε».

Σύλληψη και δίκη

Κατόπιν της συμμετοχής της στην ιδρυτική συνάντηση του PKK το Νοέμβρη του 1978, η Σακινέ συνελήφθη μαζί με φίλους στο Ελαζίγ. Στην πρώτη σύλληψή της τής έσπασαν το σαγόνι. Η Σακινέ υπήρξε η πρώτη γυναίκα από το PKK που στην απολογία της ενώπιον των δικαστών υπερασπίστηκε την οργάνωση και τον αγώνα της.

Φυλακή- Η κόλαση του Ντιγιάρμπακιρ

Το όνομα της Σακινέ είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ. Κατά τα χουντικά χρόνια 1981-1984, οι κρατούμενοι στη στρατιωτική φυλακή ν.5 του Ντιγιαρμπακιρ υφίσταντο σε συστηματική βάση φριχτά βασανιστήρια προς πειραματισμό του καθεστώτος για την ανθρώπινη αντοχή. Σε αυτή την περιοδο 34 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους μες στη φυλακή. Η Σακινέ υπήρξε ψυχή της αντίστασης όχι μόνο για τη γυναικεία πτέρυγα αλλά και για όλη τη φυλακή. Εκείνη δεν κατέδωσε ποτέ τους φίλους και συντρόφους της. Ήταν μια αγωνίστρια που τη σέβονταν οι κρατούμενοι από όλες οι οργανώσεις γιατί στο πρόσωπό της έβλεπαν τη στάση μιας επαναστάτριας. Η Σακινέ υπέστη σκληρά βασανιστήρια.

Στο ντοκυμαντέρ του Τσαγιάν Ντεμιρέλ “5 No’lu Cezaevi: 1980–84” (φυλακή ν.5: 1980-1984) η Σακινέ του μίλησε για τα χρόνια της φυλακής:

Μας έβαζαν στο πάτωμα που ήταν πολύ κρύο και μας έκαναν φάλαγγα και μετά μας πήγαιναν σε κάτι κελιά για να μας βασανίσουν και μας άφηναν εκεί πολλές φορές, όπου έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχετεύσεων. Στα βρεμένα μας κορμιά πονούσε πιο πολύ η φάλαγγα. «Θα σας στειρώσουμε για να μη μπορείτε να γεννήσετε», φώναζαν δυνατά, για να ακούν και οι σύντροφοί μας στα άλλα κελιά.

Αποφυλάκιση- Αντάρτικο

H Σακινέ αφέθηκε ελεύθερη με περιοριστικούς όρους το 1991 στο πλαίσιο αμνηστείας προς πολιτικούς κρατούμενους. Μετά την αποφυλάκισή της πήγε στο στρατόπεδο εκπαίδευσης των Κούρδων ανταρτών στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου. Στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στο αντάρτικο στο Δυτικό και Νότιο Κουρδιστάν. Ο Μουσταφά Καράσου, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του K.C.K.* αναφέρει ότι επιθυμία της Σακινέ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ, τη γενέθλια γη της, αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανηλλειμένες αιτήσεις της. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Σακινέ είχε γράψει ένα διήγημα όταν ήταν αντάρτισσα στο βουνό, με τίτλο «Έτσι κι αλλιώς η ζωή μου ήταν πάντα μια μάχη».

Εξορία

Σύμφωνα με τη Hurriyet Daily News, το κόμμα την απέσυρε από την ενεργή συμμετοχή σε αποστολές και την έστειλε στην Ευρώπη, μετά τη διαφωνία της με την εκτέλεση του Μεχμέτ Σενέρ. Κατά την ανταποκρίτρια της Huffington Post στην Άγκυρα, η φυγή της Σακινέ στην Ευρώπη έλαβε μέρος στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και η απόκτηση ασύλου απο το Γαλλικό Κράτος το 1998.

Δουλειά της Σακινέ ήταν να οργανώσει τους Κούρδους στη εξορία, να έχουν συλλόγους, να μην είναι σκόρπιοι. Μάλιστα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ένταξη των Κουρδισών στις γυναικείες οργανώσεις του PKK.

Θάνατος

Στις 9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 55 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι.

Προσωπικότητα

Ο Μουσταφά Καράσου γράφει:

Αναλάμβανε μικρά και μεγάλα καθήκοντα και ήταν άνθρωπος που συμμετείχε σε όλα. Ήταν πολύ σεμνή. Ήταν πάντα στα ανώτερα κλιμάκια του PKK όμως έζησε όλη της τη ζωή σα μια απλή αγωνίστρια. Πάντα μιλούσε πολύ καθαρά και ανοιχτά και ήταν επίμονη σε αυτά που ήξερε σωστά.

Ακόμη και κάποια που δε μιλά τούρκικα ή κούρδικα, παρακολουθώντας τις βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις της Σακινέ καταλαβαίνει αρκετά για την προσωπικότητά της. Μιλά αργά και σταθερά χωρίς να υψώνει τη φωνή της· στέκεται ευθυτενής, με το κεφάλι ψηλά και με πολύ ήρεμο πρόσωπο. Δίνει την εντύπωση μιας γυναίκας χαμηλών τόνων αλλά με μεγάλη αυτοκυριαρχία· δείχνει μια γυναίκα που πατά πάρα πολύ γερά στη γη.

 

Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν

Η Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν γεννήθηκε στις 17/01/82 στο Μαράς της επαρχίας Ελμπιστάν στη νοτιοδυτική Τουρκία. Μεγάλωσε στη Γαλλία όπου είχαν μεταναστεύσει οι γονείς της. Τελείωσε το λύκειο στο Στρασβούργο. Από μικρή είχε έντονο ενδιαφέρον για τον Κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα. Η ενεργή συμμετοχή της στον επαναστατικό αγώνα στην Ευρώπη ξεκίνησε το 1999. Εκτός από τη δουλειά της, που επικεντρωνόταν στη νεολαία και τις γυναίκες, η Φιντάν επίσης ανέπτυξε διπλωματικές δραστηριότητες στην Ευρώπη αρχής γενομένης το 2002. Ήταν μέλος της άτυπης βουλής των Κούρδων (Κουρδικό Εθνικό Κονγκρέσο) και εκπρόσωπός της στο Παρίσι. Στις  9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 31 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Κηδεύτηκε στο Ελμπιστάν στις 18/01/2013.

 

Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ

Η Λεϊλά(Ροναχή) Σαϋλεμέζ, μέλος του Κουρδικού νεολαιίστικου κινήματος γεννήθηκε το 1982 στην Μερσίνα, μεγάλη παραλιακή πόλη και λιμάνι της νότιας Τουρκίας. Προερχόταν από οικογένεια γιεζιντί** από την περιοχή Λιτζέ της επαρχίας του Ντιγιάρμπακιρ. Τη δεκαετία του 1990 μετανάστευσε στο Χάλε της Γερμανίας με την οικογένειά της. Εκεί συνέχισε την εκπαίδευσή της. Ήταν φοιτήτρια στο δεύτερο έτος της αρχιτεκτονικής όταν ξεκίνησε η συμμετοχή της στον Κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα. Απο το 2006 δραστηριοποιήθηκε στο Βερολίνο, την Κολν, το Ανόβερο, τη Φρανκφούρτη και την ελβετική πόλη της Βασιλείας. Μετά από την παραμονή της στο Κουρδιστάν για ενάμισυ χρόνο το 2010, επέστρεψε στο Παρίσι όπου και δρατηριοποιούνταν έκτοτε. Στις 9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 31 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Κηδεύτηκε στη Μερσίνα στις 18/01/2013.

* K.C.K. (Koma Civakên Kurdistan): Ενότητα των Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, οργάνωση-ομπρέλα που ίδρυσε ο Οτζαλάν και συμπεριλαμβάνει εκτός από το PKK τα κουρδικά απελευθερωτικά κόμματα που δρουν και στις άλλες κουρδικές περιοχές πέραν της Τουρκίας.

** Êzîdî : η αρχαία Κουρδική θρησκεία

 

Κολάζ βιντεο κι φωτο των 3 γυναικών

YouTube Preview Image

 

Πηγές: Firat News, IMC TV, Ihlas News Agency, Today’s Zaman, Hürriyet Daily News, Huffington post, T24, PKK online, kongrakurdistan.net, Wikipedia

 

Περισσότερα

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

 

Share

Καταδικαστική η απόφαση για την Πινάρ Σελέκ

της Δήμητρας Σπανού

Χθες Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013, δικαστήριο της Ιστανμπούλ καταδίκασε την αντιμιλιταρίστρια και φεμινίστρια κοινωνιολόγο Πινάρ Σελέκ που ζει στη Γαλλία όπου εκπονεί τη διατριβή της, σε ισόβια κάθειρξη και εξέδωσε ένταλμα σύλληψής της.

Η απόφαση προκαλεί μόνο αγανάκτηση και οργή, καθώς η Πινάρ Σελέκ καταδικάζεται για ένα έγκλημα που όχι μόνο δεν διέπραξε, αλλά που δεν υπάρχει καν. Το δικαστήριο έκρινε ότι τον Ιούλιο του 1998 βοήθησε Κούρδους αντάρτες να διαπράξουν βομβιστική επίθεση στην αγορά των μπαχαρικών της Κωνσταντινούπολης, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους επτά άνθρωποι και να τραυματιστούν περισσότεροι από 100. Να θυμίσουμε όμως ότι το 2000 δημοσιοποιήθηκε έρευνα που απέδιδε την έκρηξη όχι σε τρομοκρατική ενέργεια αλλά σε διαρροή φυσικού αερίου. Παρόλα αυτά, οι διώξεις εναντίον της συνεχίστηκαν και παρότι αθωώθηκε τρεις φορές από τα δικαστήρια, το εφετείο κάθε φορά αναιρούσε την αθωωτική απόφαση και η δίκη επαναλαμβανόταν.

Σύμφωνα με καταγγελίες των συνηγόρων της, η τελευταία δίκη ήταν στημένη και η απόφαση προειλημμένη, όπως φαίνεται και από το γεγονός ότι ο προεδρεύων δικαστής είχε ζητήσει την καταδίκη της κατηγορουμένης προτού καν αρχίσει η διαδικασία. Επιπλέον, η παρουσία στο δικαστήριο του δικαστή που την αθώωσε τις προηγούμενες τρεις φορές και εξακολούθησε να ψηφίζει κατά της καταδίκης της δεν άλλαξε τίποτα.

Η δίκη έχει χαρακτηριστεί ως παρωδία από διεθνείς οργανισμούς για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πολιτικές οργανώσεις και κόμματα, καθώς και διανοούμενους και ακτιβιστές/-ιες σε Τουρκία και διεθνώς. Η Πινάρ Σελέκ διώκεται για τη δράση και το έργο της. Μόνος στόχος αυτής της απόφασης, όπως και της πολύχρονης καταδίωξης, είναι η σιωπή της και η τρομοκράτηση όσων αγωνίζονται για τα δικαιώματα των καταπιεσμένων.

Σήμερα Παρασκευή 25 Γενάρη καλέστηκε συνέντευξη τύπου στο Στρασβούργο. Δίπλα της θα είναι, όπως τόσα χρόνια, το κίνημα αλληλεγγύης.

 

Σχετικά άρθρα:

Δικάζεται και πάλι η Πινάρ Σελέκ

 

 

Share