Subscribe via RSS Feed

Tag: "τρανσφοβία"

Για την Έμιλυ και όλα τα υπέροχα τρανς πλάσματα, Νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου τώρα!

αναγνωριση_ταυτοτητας_φυλου

της Φιλίππας Διαμάντη

Η Έμιλυ Βουκελάτου ήταν μια δυναμική τρανς ακτιβίστρια 23 ετών. Ήταν και πολλά άλλα. «Ήταν» διότι στις αρχές Ιουλίου 2016, αποφάσισε να θέσει τέρμα στη ζωή της.

Άραγε ήταν δική της απόφαση να μην υπάρχει σε αυτό τον κόσμο; H Έμιλυ ήταν από τα τυχερά τρανς παιδιά και είχε την αποδοχή και τη στήριξη της οικογένειάς της, έκανε τις σπουδές της και βρισκόταν στο Λονδίνο όπου εργαζόταν. Είχε μια κανονική ζωή.

Άραγε πόσο «κανονική» μπορεί να είναι η ζωή ενός τρανς ανθρώπου που έχει απορροφήσει όλη τη βία της κοινωνίας απέναντι στους/στις τρανς; Όταν από την παιδική ηλικία και την εφηβεία, στο σχολείο το παιδί διαρκώς βιώνει πως είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που αναγράφουν τα χαρτιά του, και καλείται κάθε φορά να ακούει ένα διαφορετικό όνομα και γένος;  Κάθε φορά που δίνει την ταυτότητα του ένα τρανς άτομο εισπράττει ένα βλέμμα βίας και χλευασμού. Κάθε φορά. Πόση βία να αντέξει κανείς;

H Έμιλυ Βουκελάτου δεν αυτοκτόνησε.

Την Έμιλυ τη σκότωσαν τα δολοφονικά βλέμματα.

Την Έμιλυ τη σκότωσαν οι μαχαιριές από τον κακοποιητικό λόγο που αναπαράγεται από τους δημοσιογράφους.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η ρητορική μίσους της Εκκλησίας.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η άγνοια των εκπαιδευτικών.

Την Έμιλυ την σκότωσε ο πόνος που εισέπραξε από τις δολοφονίες και τους βασανισμούς άλλων τρανς ανθρώπων.

Την Έμιλυ την σκότωσαν οι φασίστες με το φόβο που δημιουργούν στους διαφορετικούς ανθρώπους.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η γραφειοκρατία της πολιτείας που επιβάλλει στειρώσεις, χειρουργεία, ψυχιατρικές γνωματεύσεις.

Σήμερα στη Βουλή συζητιέται από τα κόμματα, για το αν οι τρανς άνθρωποι θα έχουν το δικαίωμα να αλλάξουν το καταχωρισμένο φύλο τους, σε ποια ηλικία, και με ποια οικογενειακή κατάσταση.  Ουσιαστικά σήμερα στη Βουλή συζητιέται για το αν οι τρανς άνθρωποι θα έχουν δικαίωμα να ζήσουν. Στις τοποθετήσεις αρκετών βουλευτών και βουλευτριών, με δυσκολία διέκρινες αν μιλούν για ανθρώπους ή όχι. Μερικά ακόμη αγκάθια ακούμπησαν τους τρανς ανθρώπους με την παραφιλολογία και την άγνοια που αναπαράγεται αυτές τις μέρες. Πλέον όμως υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Οι τρανς άνθρωποι έχουν συμμάχους στην ύπαρξή τους και στις διεκδικήσεις τους.

Το Νομοσχέδιο για τη Νομική Αναγνώριση Ταυτότητας Φύλου θα ψηφιστεί. Όμως, δεν περιλαμβάνει όλα τα αιτήματα που θα βελτιώσουν τη ζωή των τρανς παιδιών διότι θέτει ηλικιακούς περιορισμούς και επίσης αποκλείει τα τρανς έγγαμα άτομα. Επίσης δεν δίνει καμία ύπαρξη στα πλάσματα που δεν ανήκουν στο δίπολο, αρσενικό/θηλυκό. Και τέλος αφήνει στο έρμαιο των παρεμβατικών γιατρών τα ίντερσεξ άτομα (τα άτομα που έχουν γεννηθεί με ποικιλόμορφα ανατομικά ή/και ορμονικά χαρακτηριστικά που δεν κατηγοριοποιούνται είτε ως αυστηρά αρσενικά είτε ως θηλυκά). Συνολικά έχει πολλά κενά, αποτελεί όμως ένα βήμα.

Από τη μητέρα της Έμιλυ Βουκελάτου, Κωνσταντίνα Σγουροπούλου

«Είναι άγονο ξένο και εχθρικό το τοξικό έδαφος που πάνε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν λουλούδια ομορφιάς και ελευθερίας. Κι εμείς αντί να ξεριζώσουμε τα ζιζάνια υπολογίζουμε με προσευχές στην δύναμη του λουλουδιού να αντισταθεί. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για τον κήπο. Για την Έμιλυ».

Έχουμε δρόμο ακόμα μέχρι να καθαρίσουμε τα ζιζάνια, να ξεριζώσουμε τα αγκάθια,  να κάνουμε χώρο για να ανοίξουν και να μοσχομυρίσουν όλα τα υπέροχα λουλούδια που προάγουν την ποικιλομορφία της φύσης και της κοινωνίας. Με το Νομοσχέδιο για τη Νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου οχυρώνουμε τους τρανς ανθρώπους από τα τσιμπήματα των αγκαθιών. Αυτή είναι μόνο η αρχή.

 

Διαβάστε ακόμα

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

Δώσε φωνή στην τρανς γυναίκα #HandeKader

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

Share

Ομοφοβική εισβολή στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών Θεσ/νίκης! 

flag

(ανοιχτή Συνέλευση την Τρίτη 27/6 στις 8μιση για συντονισμό και κοινή δράση απέναντι σε αυτή και σε κάθε τρανσφοβική-ομοφοβική επίθεση)

Τη Δευτέρα 19/6 τα ξημέρωματα άγνωστοι/ες εισέβαλαν στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών και έσκισαν τη μεγάλη rainbow σημαία που ήταν στερεωμένη στα μπαλκόνια του 1ου και 2ου ορόφου. Άφησαν την κόκκινη λωρίδα να κρέμεται στο ένα μπαλκόνι και εξαφάνισαν το υπόλοιπο μέρος της σημαίας. Δεν προξένησαν ζημιές στο Στέκι (πέρα από αυτές που ήταν απαραίτητες για την πρόσβασή τους στα μπαλκόνια), δεν έκλεψαν τίποτα και δεν πείραξαν το γιγαντοπανό του 20ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, παρόλο που κρεμόταν στα παραδιπλανά μπαλκόνια του Στεκιού σε εμφανέστερο σημείο.

Πλάι λοιπόν στις φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις των τελευταίων χρόνων προστίθενται πλέον και οι “καθαρόαιμες” επιθέσεις ενάντια στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα και τα σύμβολά του. Φαίνεται ότι ένα μέρος του συντηρητικού χώρου της πόλης έχει στοχοποιήσει ειδικά το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα!

Το RADical Pride δε θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι σε αυτή την επίθεση. Θα συνεχίσουμε να βάφουμε την πόλη σε rainbow χρώματα, μέχρι να κατοχυρωθούν όλες οι θεσμικές διεκδικήσεις του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος και κυρίως μέχρι να αποκτήσει αντιομοφοβική/αντιτρανσφοβική συνείδηση η στρέιτ και cisgender πλειονότητα της κοινωνίας.

Καλούμε τον αντιομοφοβικό και αντιτρανσφοβικό κόσμο της πόλης, τις οργανώσεις της αυτονομίας, της αναρχίας και της αντισυστημικής αριστεράς και οικολογίας, και τις συλλογικότητες του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος και των υπόλοιπων κινημάτων της πόλης (αντιρατσιστικό, αντιφασιστικό, εργατικό, οικολογικό, αντιμνημονιακό-αντικυβερνητικό κίνημα), σε Ανοιχτή Συνέλευση συντονισμού με το RADical Pride για κοινή δράση ενάντια στη συγκεκριμένη επίθεση, την Τρίτη 27 Ιουνίου, στις 8.30μμ στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών, οδός Ερμού 23, γωνία με Βενιζέλου, 1ος όροφος.

Keep it Radical μέχρι τα τρανσφοβικά και ομοφοβικά σαπρόφυτα να μην έχουν χώρο ούτε στη Σαλονίκη ούτε πουθενά!

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

 

 

Share

Τρανς γυναίκα καταγγέλει επίθεση στο κέντρο της Αθήνας

alexandra

Για βίαιη επίθεση στο κέντρο της Αθήνας κάνει λόγο μια τρανς γυναίκα μέσα από το Facebook. Πρόκειται για την Αλεξάνδρα Τσιώρου, η οποία, μέσω του προσωπικού της λογαριασμού, ενημέρωσε τους φίλους της για το περιστατικό αυτό.

screen-shot-2016-09-05-at-6.57.27-pm

Μιλώντας στο Antivirus, η ίδια δήλωσε:

«Ήταν δύο τη νύχτα και επέστρεφα με ταξί από βραδινή έξοδο με τη συνοδεία μιας καλής μου φίλης. Το ταξί με άφησε σχεδόν έξω από το σπίτι μου. Στεκόμενη στο πεζοδρόμιο, λίγο πριν την είσοδο της πολυκατοικίας με πλησίασαν 3 άνθρωποι ντυμένοι με στρατιωτικά ρούχα. Φορούσαν κοντά μπλουζάκια και κουκούλες και ήταν γεμάτοι τατουάζ. Με πέταξαν κάτω και αφού με έβρισαν για την εμφάνισή μου και το φύλο μου, ένας απ΄αυτούς έβγαλε ένα μαχαίρι και με τραυμάτισε. Μετά άνοιξαν την τσάντα μου και μου έκλεψαν το πορτοφόλι, την ταυτότητα και κάποια άλλα έγγραφα. Αυτό που έκανα μετά είναι να πάω στην αστυνομία και μετά στο νοσοκομείο… Από το απέναντι πεζοδρόμιο πέρναγαν διάφοροι, οι οποίοι είδαν το γεγονός, αλλά από φόβο έφυγαν τρέχοντας… Όπως είπα, έγινε καταγγελία στην αστυνομία. Η στάση των αρχών ήταν εξαιρετική, μιας και απευθύνθηκα σε συγκεκριμένο τμήμα. Η επίσκεψη μου σε κοντινό νοσοκομείο δεν μπορώ να πω ότι ήταν η καλύτερη εμπειρία, μιας κι έγινε misgendering και προσβολή για την ταυτότητά μου. Αρκετές φορές και μετά από φασαρία με περιποιήθηκαν και αυτός είναι κι ο λόγος που δεν έμεινα στο νοσοκομείο για να μην δεχτώ και άλλο ένα λεκτικό bullying…»

Πηγή: avmag

 

 

Share

Δώσε φωνή στην τρανς γυναίκα #HandeKader

hande1

της Esra Dogan

#HandeKader #HandeKadereSesVer*

Με λένε Hande. Είμαι τρανσέξουαλ γυναίκα, που ήμουν αρκετά άτυχη ώστε να ζω σε έναν τόσο άδικο κόσμο και να παλεύω σε μια τέτοια χώρα που θέλει να καταπιέσει το σώμα μου, να πολιτικοποιήσει την ύπαρξή μου και να μου αφαιρέσει τη φωνή.

Αλλά δεν τους επέτρεψα να με κάνουν να σωπάσω. Εδώ, σε αυτή τη φωτογραφία, βαδίζω σταθερά στο gay parade στην Κωνσταντινούπολη. Κρατώ το κεφάλι μου ψηλά ακόμα και αν τα μάτια μου είναι γεμάτα δάκρυα. Η ίδια μου η ύπαρξη είναι μια μορφή αντίστασης στην κοινωνική και πολιτική καταστολή που με περιβάλλει.

Εργάζομαι στη βιομηχανία του σεξ, όπως και πολλές τρανς γυναίκες. Παρόλο που η κοινωνία έχει προσπαθήσει να με αποκλείσει περιφρονώντας τον τρόπο ζωής μου, στέκομαι εδώ αμφισβητώντας τις σεξουαλικές διακρίσεις εναντίον μου, απαιτώντας σεβασμό για το σώμα μου.

Τέλος τα δακρυγόνα, οι εκτοξευτήρες ύδατος, οι διώξεις για εμένα. Τέλος όλα τα χαμόγελα και τα δάκρυα για εμένα. Είμαι θύμα της υπερεκτιμημένης αρρενωπότητας που αναπτύχθηκε σε αυτήν την κοινωνία ως φρικτή ασθένεια, μέχρι που έγινε γάγγραινα. Είμαι θύμα των ηθικών σας αξιών που εξυπηρετούν τα πολιτικά συμφέροντα της πατριαρχικής εξουσίας, που εξέθρεψε το «μίσος» που με έκαψε ζωντανή.

Η δολοφονία μου δεν είναι απλή δολοφονία, είναι πολιτικό έγκλημα. Ο μισογυνισμός και η τρανσφοβία είναι τα τέρατα που με σκότωσαν εν ψυχρώ.

Κι όμως, δεν το βλέπεις; Είσαι εγώ και είμαι εσύ! Αν εσύ ακόμα αναπνέεις, τότε πώς μπορεί να έχω πεθάνει;

Ξέρω ότι οι νεκροί δεν μιλούν αλλά η σιωπή μου γίνεται η κραυγή μιας γυναίκας εκεί έξω, που πληκτρολογεί τις λέξεις αυτές γιατί θα μπορούσε να είναι στη θέση μου ή κατεβαίνει στους δρόμους με το όνομά μου στα χείλη της και έχει το κουράγιο να μετατρέψει το σώμα της σε ασπίδα στη μάχη της να απελευθερωθεί.

Ξέρω ότι οι νεκροί δεν μιλούν αλλά είμαι εσύ κι είσαι εγώ! Κι όταν ακούς τη σιωπή μου, τότε η φωνή μας γίνεται πιο δυνατή!

***

Στη μνήμη της Hande Kader, μιας νεαρής διεμφυλικής γυναίκας και πολιτικά ενεργής εργαζόμενης στη βιομηχανία του σεξ, της οποίας το νεκρό σώμα βρέθηκε στην άκρη ενός δρόμου την περασμένη εβδομάδα στην Κωνσταντινούπολη, αφού είχε δηλωθεί η εξαφάνισή της. Την τελευταία φορά που την είδαν έμπαινε στο αυτοκίνητο ενός πελάτη και σύντομα αποκαλύφθηκε ότι την έκαψαν ζωντανή. Είναι το τελευταίο θύμα σε μια σειρά εγκλημάτων μίσους ενάντια στην κοινότητα LGBTQ+ στην Τουρκία.

Ας μην ξεχνάμε ότι το ίδιο τέρας κρύβεται πίσω από τις επιθέσεις στο Ορλάντο, την αυτοκτονία της Emily και τον θάνατο της Hande.

Ας μην την ξεχάσουμε.

 

*Δώσε φωνή στην Hande Kader

 

Διαβάστε ακόμη

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

 

Share

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

LGBTQ-YOUTH-SUICIDE-facebook

των Esra Dogan και Άννα Σιγαλού

Θα σας πούμε δύο ιστορίες, ή μάλλον την ίδια ιστορία δύο φορές: η μια συνέβη στην Τουρκία το 2015 και η άλλη στην Ελλάδα πριν από περίπου έναν μήνα. Πρόκειται για τις ιστορίες δυο τρανς γυναικών που προσπαθούσαν να ζήσουν κανονικές ζωές σε αφιλόξενες, όχι και τόσο ευνοϊκές κοινωνίες. Να σας προειδοποιήσουμε ότι δεν είναι ιστορίες με αίσιο τέλος, μιας και είχαν την ατυχία να ζήσουν σε αυτόν τον κόσμο.

Μάλλον κάποιοι από σας ήδη γνωρίζετε την Έμιλι, μια 23χρονη Ελληνίδα τρανς γυναίκα που αυτοκτόνησε στο Λονδίνο.

Όπως την περιέγραψε και η δίδυμη αδερφή της σε post της στο fb, η Έμιλη «ήταν μία υπερήφανη τρανς, ακτιβίστρια, φεμινίστρια, άθεη, μία μικρή ηρωίδα που καθημερινά πάλευε με την τρανσφοβία, το σεξισμό, το μισογυνισμό και την κακία του κόσμου, που δεν άντεχε την υπέροχη διαφορετικότητά της».

Η Έμιλι άφησε ένα σημείωμα, μιλώντας για τον πόνο που της προκαλούσε η καθημερινότητα που δεν μπορούσε πια ν αντέξει, πριν πηδήξει από μια γέφυρα όπως είχε σχεδιάσει.

Παρόμοια είναι η ιστορία της Εϊλούλ, μιας 23χρονης τουρκάλας τρανς γυναίκας, που βάδισε στον ίδιο δρόμο με την Έμιλυ ένα χρόνο νωρίτερα στην Κωνσταντινούπολη, σε μιαν άλλη γέφυρα. Όπως και η Έμιλι, πριν ξεκινήσει για την γέφυρα άφησε πίσω της ένα «σημείωμα», ένα βίντεο που μίλαγε για τον πόνο της: «Γεννήθηκα το 1992. Τώρα θα έπρεπε να κλείνω τα 24 αλλά θα δώσω ένα τέλος. Φιλιά σε όλους, δεν μπόρεσα να το κάνω επειδή οι άνθρωποι δεν μου το επέτρεψαν. Δεν μπορούσα να δουλέψω. Ήθελα να κάνω κάτι αλλά δεν μπόρεσα. Με καταλαβαίνετε; Μου βάλαν εμπόδια. Με έκαναν ευάλωτη. Σας αφήνω στην ευχή του θεού. Τώρα πάω προς την γέφυρα του Βοσπόρου. Σας φιλώ όλους».

Αφού ετοίμασε το βίντεο, πήρε ταξί και πήγε στην γέφυρα όπου αυτοκτόνησε.

Η Έμιλι κι η Εϊλούλ δεν γνωρίζονταν αλλά και οι δύο βίωναν καθόλη την διάρκεια της ζωής τους αποκλεισμό και βία και οι δύο μίλησαν για πόνο που πλέον είναι αβάστακτος. Και οι δύο νιώθανε ότι η ζωή τους δεν θα γίνει ευχάριστη, άξια να συνεχίσουν να την ζουν. Όμως εντέλει η πραγματική ομοιότητα έγκειται στο ότι παρόλο που και οι δύο διεκδικούσαν ενεργά ορατότητα, ζούσαν σε κοινωνίες που συνεχώς τις απέρριπτε. Κοινωνίες που αν και θέλουμε να πιστεύουμε πως είναι διαφορετικές, πως η μια είναι πιο προοδευτική από την άλλη, και οι δύο μετράνε θύματα λόγω έλλειψης ανοχής, συστηματικής και συστημικής βίας, αποκλεισμού και καταπίεσης.

Την ίδια –ή παρόμοια- ιστορία μοιράζονται πολλά ακόμα τρανς άτομα, των οποίων τα ονόματα δεν μάθαμε ποτέ, που είδαν τον θάνατο ως την τελευταία διέξοδο, μην αντέχοντας άλλο τον πόνο που τους επέβαλε η κοινωνία.  Ξέρατε πως σχεδόν το ¼ των τρανς ανθρώπων έχει σκεφτεί ή αποπειραθεί να αυτοκτονήσει μια φορά στη ζωή του;

Αναμφίβολα ο λόγος γι’ αυτά το τόσο υψηλό ποσοστό είναι συνδεδεμένος με την έκταση της καθημερινής βίας που αντιμετωπίζουν τα τρανς άτομα. Κι αυτό δεν θα έπρεπε να μας σοκάρει.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Δικτύου Οργανώσεων κατά της Ρατσιστικής Βίας για το 2015, συνολικά καταγράφηκαν 185 περιστατικά, στα οποία στοχοποιήθηκαν περισσότεροι από 98 άνδρες, 30 γυναίκες, 54 διεμφυλικά άτομα και 9 κουήρ. Στην πλειοψηφία τους τα θύματα δέχτηκαν επίθεση λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού (125 περιστατικά), σε 54 περιστατικά λόγω ταυτότητας φύλου, αλλά δεν λείπουν οι περιπτώσεις στις οποίες στοχοποιήθηκαν λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

Παρόλο που τα 54 περιστατικά δεν είναι λίγα, ας μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα περιστατικά είτε δεν καταγγέλλονται είτε δεν καταγράφονται ως τρανσφοβικά (ενώ θα έπρεπε).

Αυτές οι αυτοκτονίες δεν είναι απλές αυτοκτονίες. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι πρόκειται για δολοφονίες με ηθικούς αυτουργούς εμάς τους ίδιους. Πόσοι όμως από εμάς τολμάμε να παραδεχτούμε ότι αυτό που συμβαίνει είναι απόρροια του άνευ όρων συμβιβασμού μας με τα πρότυπα της κοινωνίας; Πόσοι τολμάμε να αμφισβητήσουμε τα κοινωνικά πρότυπα και να χαλάσουμε τη βολή μας;

Η αλήθεια είναι ότι οι αυτοκτονίες αυτές είναι προϊόντα της κοινωνίας και όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης. Στα σημειώματα που άφησαν η Έμιλι και η Εϊλούλ αντανακλάται η εικόνα της άρρωστης κοινωνίας που κάνει διακρίσεις, καταπιέζει και αποκλείει όλους όσους και όλες όσες δεν χωράνε στα στενά όρια της ετεροκανονικότητας.

Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία, όπως και σε πολλές ακόμα χώρες, όλοι και όλες επιτελούμε πιστά τους έμφυλους ρόλους μας, επιβεβαιώνοντας συνεχώς την νομιμοποίηση τους. Η κοινωνία που ζούμε απαρτίζεται από τεχνητές και απόλυτες ταυτότητες: γυναίκες και άνδρες με συγκεκριμένη φυσιολογία, συγκεκριμένη ένδυση και συμπεριφορά. Και αν τελείως τεχνητές, αυτές οι ταυτότητες χαίρουν απόλυτης νομιμοποίησης.

Αλλά τι μας νοιάζουν όλα αυτά; Μας νοιάζουν επειδή δεν χωράνε όλοι οι άνθρωποι στα τεχνητά κουτάκια και όσοι και όσες χωράμε δεν προσπαθούμε να τους/τις καταλάβουμε ή να διαμορφώσουμε την κοινωνία. Πίσω από την απόγνωση ενός ανθρώπου βρίσκεται η κοινωνία που πότε παίρνει το πρόσωπο του συμμαθητή που φωνάζει «τραβέλι», πότε της γνωστής που αρνείται το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού. Αλλά πιο συχνά η κοινωνία ντύνεται το πρόσωπο της αδιαφορίας.

Άρα ναι, εμείς έχουμε αναπαράγουμε και προστατεύουμε τις νόρμες που σκότωσαν την Έμιλι και την Εϊλούλ. Και ναι, ίσως ήταν δική τους η απόφαση να φύγουν από την κοινωνία με τόσο απόλυτο τρόπο, εμείς όμως είμαστε αυτοί που με τις πράξεις μας και τις παραλείψεις μας τις σπρώξαμε από την γέφυρα.

Μετά την αυτοκτονία της Εϊλούλ, η είδηση του θανάτου της αναπαράχθηκε ελάχιστα από τα ΜΜΜ, όπου παρουσιάστηκε διαστρεβλωμένη, αποσιωπώντας τους λόγους που την ώθησαν στην αυτοκτονία. Τώρα, έναν χρόνο μετά έχει ξεχαστεί, ενώ οι συνθήκες που την οδήγησαν στον θάνατο της παραμένουν. Σήμερα, ένα χρόνο και πολλά περιστατικά μετά, θα κάνουμε το ίδιο και με την Έμιλι; Ή θα αποφασίσουμε επιτέλους να παλέψουμε, όπως πάλευε και αυτή, για μια πιο δίκαιη κοινωνία, οπού κανείς δεν θα καταπιέζεται από την «ζωή»;

«Είναι άγονο ξένο και εχθρικό το τοξικό έδαφος που πάνε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν λουλούδια ομορφιάς και ελευθερίας. Κι εμείς αντί να ξεριζώσουμε τα ζιζάνια υπολογίζουμε με προσευχές στην δύναμη του λουλουδιού να αντισταθεί. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για τον κήπο. Για την Έμιλι.»

(Δημόσιος αποχαιρετισμός της μητέρας της Έμιλι)

 

Share

Καταγγελία συντονιστικού lgbtqi+ pride Κρήτης για το δημοτικό συμβούλιο Ρεθύμνου

RTX1GDIN

Την Τετάρτη 16 Μαρτίου του 2016, κληθήκαμε μέλη της συντονιστικής ομάδας LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος και Σεξουαλικότητας, να παρευρεθούμε στο ολομελειακό Δημοτικό Συμβούλιο Ρεθύμνης για να εξεταστεί το αίτημά μας για την παραχώρηση του Δημοτικού Κήπου στις 9 και στις 10 Ιουλίου για την πραγματοποίηση του Φεστιβάλ. Παρά τις προσπάθειές μας και τη θετική γνωμοδότηση που μας είχε δοθεί από τη συνέλευση της Δημοτικής Κοινότητας Ρεθύμνου, στην οποία επίσης παρευρεθήκαμε μία εβδομάδα νωρίτερα (στις 9/3), το Δ.Σ. αρνήθηκε να μας παραχωρήσει την άδεια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που από Δημοτικές Αρχές αντιμετωπίζουμε παρόμοια αρνητική στάση. Πέρυσι, ο Δήμος Ηρακλείου, μετά από πολλές συναντήσεις και συνεννοήσεις, φαινομενικά θετικά προσκείμενος και δίνοντάς μας μία καθησυχαστική-άτυπη απάντηση ως προς τη παραχώρηση του πάρκου Γεωργιάδη, λίγες μέρες πριν από τη διεξαγωγή του Φεστιβάλ, με επίσημη ανακοίνωση, υπό την πίεση εκκλησιαστικών και ακροδεξιών στοιχείων, αποποιήθηκε οποιασδήποτε ευθύνης και ανάμιξης με το Φεστιβάλ, φτάνοντας λίγες ώρες πριν την έναρξη, να μας αρνείται την έγγραφη άδεια παραχώρησης/ηλεκτροδότησης του πάρκου.

Με μια ματιά στην ελληνική νομοθεσία, σύμφωνα με απόφαση του συμβουλίου επικρατείας και το άρθρο 11 του Συντάγματος (δικαίωμα του συνέρχεσθαι), θα έπρεπε να είναι δεδομένη η αποδοχή του αιτήματός μας για την παραχώρηση του κήπου. Σε έκθεση του συνηγόρου του πολίτη για τη διαχείριση των κοινόχρηστων χώρων από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, ο εκάστοτε δήμος αναλαμβάνει τη διαχείριση και την αξιοποίηση των κοινόχρηστων χώρων κατά τρόπο που να μην αναιρεί την κοινή χρήση (άρθρο 970 του Αστικού Κώδικα) και να προάγει τη κοινή ωφελεία (άρθρο ι 969 του Αστικού Κώδικα). Κάθε πολίτης έχει την εξουσία να χρησιμοποιεί ελεύθερα τους κοινόχρηστους χώρους, εξουσία που απορρέει από το δικαίωμα της προσωπικότητας (άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα). Τέλος στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των δικαιωμάτων των ανθρώπων στο άρθρο 10 (ελευθερία έκφρασης ) αναφέρεται κατά λέξη «Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα εις την ελευθερία εκφράσεως. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελέυθερίαν γνώμης ως και την ελευθερίαν λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών, άνευ επεμβάσεως δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων»

Αυτό που μας αρνείται κάθε φορά ο Δήμος ή ο φορέας, δεν είναι μόνο η χρήση του εκάστοτε χώρου ή μια νομική διευκόλυνση, αλλά το ίδιο το δικαίωμα στο δημόσιο χώρο. Για όλ@ εμάς που επιτελούμε ταυτότητες έξω από τη νόρμα [cis, λευκός, ευκατάστατος, υγιής, ετεροφυλόφιλος, ετεροκανονικός άνθρωπος], ο δημόσιος χώρος είναι τοξικός. Αποτελεί πεδίο μάχης και η ύπαρξή μας σε αυτόν διαρκώς αμφισβητείται, όταν δεν πολεμάται.

Η απόφαση του Δ.Σ. είναι ενάντια στον διαρκή αγώνα μας για ορατότητα, αυτοδιάθεση και ελευθερία. Με εμφανή άγνοια των μελών του ως προς τη μορφή, το περιεχόμενο και τις διεκδικήσεις του Φεστιβάλ, και παρά τις τοποθετήσεις μας κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, το τυπικό μας αίτημα απορρίφθηκε χωρίς κάποιο λογικό και πρακτικό επιχείρημα. Αντ΄ αυτού, η επιχειρηματολογία τους εξαντλήθηκε στην αναπαραγωγή ομοφοβικών, σεξιστικών, τρανσφοβικών, πατριαρχικών λόγων.

Εφόσον δεν μας δόθηκε ο χώρος να απαντήσουμε κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, σχολιάζουμε παρακάτω κάποια από τα βασικά επιχειρήματα που ακούστηκαν:

Για την παρουσία παιδιών και μητέρων στο κήπο τις ώρες του Φεστιβάλ και τον κίνδυνο που διατρέχουν από την «έκθεσή»’ τους σε αυτό: το Δ.Σ. χαρακτηρίζει «υστερικές» τις μητέρες για τις οποίες κατά τα άλλα νοιάζεται, προδίδοντας το μισογύνικο και σεξιστικό του βλέμμα. Γνωρίζουμε πως όλα αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν με πρώτη και κυρίαρχη υποχρέωση να επιτελέσουν το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους. Πολλά από αυτά είναι ή θα υπάρξουν θύματα ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού. Τα ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας που ανοίγει το Φεστιβάλ δεν αφορούν μόνο την LGBTQI+ κοινότητα αλλά όλους τους ανθρώπους που μεγαλώνουν στην πατριαρχική κοινωνία και καταπιέζονται από τα κυρίαρχα πρότυπα. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να ανοίξουν σε κάθε σχολείο, καφενείο και παιδική χαρά.

Πόσοι Γιακουμάκηδες, πόσοι βιασμοί και δολοφονίες χρειάζονται για να αντιληφθούν την έμφυλη βία; Δεν μπορεί παρά να είναι υποκριτικό το σοκ και η ευαισθητοποίηση για όλα αυτά από φορείς που την επόμενη στιγμή φιμώνουν και εξοστρακίζουν ένα φεστιβάλ που μιλάει για το σώμα, το φύλο την σεξουαλικότητα. Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα πως μέλος του Δ.Σ. απείλησε με αποχώρηση από τη διαδικασία εάν το σώμα συνεχίσει να συνδιαλέγεται με εμάς.

Καμία από τις υποτιθέμενες αντιπροτάσεις του συμβουλίου (κλειστό γυμναστήριο Μ. Μερκούρη, σπίτι του πολιτισμού) δεν μπορεί ρεαλιστικά να στεγάσει το πρόγραμμα και την μορφή του φεστιβάλ. Αντίθετα, το μόνο που κάνουν είναι να υποβαθμίζουν την διοργάνωση και τους συμμετέχοντες σε αυτή. Δε νοείται Φεστιβάλ Ορατότητας σε κλειστό χώρο. Η επόμενη αντιπρόταση για τον κήπο για τις δεύτερες βραδινές ώρες (αυστηρά 21:00-00:00) μας υποβαθμίζει αυτόματα σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, εφόσον γνωρίζουμε ότι ο κήπος είναι διαθέσιμος καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας για οποιαδήποτε άλλη οργανωμένη δραστηριότητα.

Για την άποψη που ορίζει τις έμφυλες και σεξουαλικές μας ταυτότητες ως κάτι ιδιωτικό που πρέπει να συμβαίνει μόνο στα κρεβάτια μας και είναι ανωμαλία: Για εμάς δεν είναι ούτε φύση ούτε ατομική επιλογή ή ιδιωτική υπόθεση. Είναι κομμάτι της κοινωνικοπολιτικής μας υπόστασης, ταυτότητες τις οποίες φέρουμε και με βάση τις οποίες οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε καθημερινά.

Ενδεικτικό της τάσης ορισμένων συμβούλων, ήταν μία τοποθέτηση η οποία αναπαρήγαγε μία ψευδή είδηση περί δημόσιου αυνανισμού στη Πράγα, ταυτίζοντάς την με το Φεστιβάλ μας. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει τόσο την άγνοια του συγκεκριμένου Δημοτικού Συμβούλου για το περιεχόμενο του LGBTQI+ Pride Kρήτης όσο και την ενοχοποίηση του ανθρώπινου σώματος.

Καμία έκπληξη δε μας προκαλεί που στην ίδια διαδικασία λίγα λεπτά πριν, σε ένα προ ημερησίας ψήφισμα σχετικά με το προσφυγικό, εκφέρθηκε ρατσιστικός, ισλαμοφοβικός και εθνικιστικός λόγος. Οι μετανάστες και οι μετανάστριες, η LGBTQI+ κοινότητα και κάθε άλλη καταπιεσμένη ομάδα ανέκαθεν αποτελούσαν τον εύκολο στόχο για κοινωνικό κανιβαλισμό. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί από τους κήρυκες μίσους, ομοφοβικών, τρανσφοβικών και σεξιστικών αντιλήψεων είναι και οι θεσμικοί εκπρόσωποι του ρατσισμού και του φασισμού.

Το Δ.Σ προέβαλε ως βασικό επιχείρημα το φόβο για την δημιουργία επεισοδίων από εχθρικά προσκείμενους κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ. Την προσωπική μας ασφάλεια, την οποία προτάσσει, έχουμε μάθει πολύ καλά να την διαφυλάσσουμε καθημερινά. Είναι τουλάχιστον αστείο να την επικαλείται την στιγμή που με την στάση του στέκεται απέναντί μας, ενώ δημοτικοί σύμβουλοι – πέραν του κακοποιητικού λόγου που εξέφρασαν απέναντί μας – κατά την αποχώρησή των μελών του Συντονιστικού έφτασαν να απειλούν την σωματική μας ακεραιότητα.

Με αφορμή το περιστατικό αυτό καταδεικνύονται για μια ακόμη φορά όλες αυτές οι εξουσιαστικές αντιλήψεις που συντηρούνται στο εσωτερικό της τοπικής – και όχι μόνο – κοινωνίας. Κυρίως, φαίνεται πόσο σημαντικό είναι το να καθιερωθεί στο νησί ένα Φεστιβάλ που θα αγγίξει όλα αυτά για τα οποία φοβόμαστε ή αποφεύγουμε να μιλήσουμε. Αυτοοργανωμένα και αυτοχρηματοδοτούμενα, φτιάχνουμε μόνα μας ασφαλείς χώρους και διεκδικούμε ορατότητα, αυτοδιάθεση, ζωή κ’ ελευθερία.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τον δημόσιο χώρο που μας ανήκει, για την ελευθερία των σωμάτων και των επιθυμιών μας. Όροι καταπίεσης όπως το φύλο, η φυλή, η τάξη μπλέκονται πρώτα απ’ όλα πάνω στα ίδια μας τα σώματα. Γι’ αυτό δεν μπορούμε παρά να συνδεθούμε με κάθε δίκαιο κοινωνικό αγώνα, ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Καλούμε αλληλέγγυα άτομα και συλλογικότητες να συνυπογράψουν την καταγγελία, να δημοσιοποιήσουν το γεγονός και να παράξουν το δικό τους λόγο.

Να διεκδικήσουμε συλλογικά τον δημοτικό κήπο του Ρεθύμνου για τις 9-10 Ιούλη, για το 2o LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος,Σεξουαλικότητας

Ολόκληρη η Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου Ρεθύμνης, υπάρχει βιντεοσκοπημένη και προσβάσιμη διαδικτυακά στον παρακάτω σύνδεσμο :

Η πλατφόρμα συνυπογραφής online είναι στο παρακάτω σύνδεσμο :

http://www.ipetitions.com/petition/public-garden-of-rethymno-for-the-2nd-lgbtqi 

 

lgbt

Share

Πώς θα “γιορτάσουν” τη 13η Φλεβάρη οι ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες στην Ειδομένη;

africa_lgbti_refugees

Διεθνής ημέρα χρήσης προφυλακτικού στο δυτικό κόσμο, και όχι τυχαία μια μέρα πριν του «Αγίου Βαλεντίνου». Την ίδια ώρα που στη Θεσσαλονίκη οργανώνονται καμπάνιες από τις ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις για το ασφαλέστερο σεξ και τη διάδοση της χρήσης προφυλακτικού, καταφθάνουν στην Ειδομένη πολλά lgbtiq+ άτομα χωρίς κανένα δικαίωμα ούτε διεθνούς προστασίας ούτε βέβαια πρόσβασης στην ενημέρωση για ασφαλέστερο σεξ.

Λε­σβί­ες, ομο­φυ­λό­φι­λοι, αμφί, τρανς και ίντερ­σεξ έρ­χο­νται στην Ει­δο­μέ­νη από διά­φο­ρες χώρες, στις οποί­ες όχι απλά κα­τα­πα­τώ­νται κα­θη­με­ρι­νά τα δι­καιώ­μα­τά τους, αλλά απειλούνται με φυ­λά­κι­ση ή και εκτέ­λε­ση! ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα διεκ­δι­κούν το δι­καιω­μα τους για μια αξιο­πρε­πή ζωή, μα έρ­χο­νται αντι­μεέτω­ποι με κλει­στά σύ­νο­ρα! Και γιατί; Γιατί δεν είναι πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου!

Λες και το άσυλο ψε­κά­ζε­ται μα­ζι­κά πάνω από τους πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου και μετά μας τελειώ­νει!

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγ­μα­τα. Το πο­λι­τι­κό άσυλο ή το άσυλο για αν­θρω­πι­στι­κούς λό­γους, είναι μια δια­δι­κα­σία ατο­μι­κή και προ­σω­πι­κή και η κα­θε­μιά έχει δι­καί­ω­μα να ζη­τή­σει διε­θνή προ­στα­σία από την χώρα που το επι­θυ­μεί. Πόσο μάλ­λον, όταν οι ίδιες οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες κυ­βερ­νή­σεις της Δύσης έχουν προ­ξε­νή­σει με τις στρα­τιω­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές πα­ρεμ­βά­σεις τους την άνοδο των ακραί­ων τζι­χα­ντι­στι­κών και γε­νι­κό­τε­ρα σα­λα­φι­στι­κών κι­νη­μά­των στις χώρες του Ισλάμ (πχ Πα­κι­στάν).

Πε­ρι­στα­τι­κά με lgbtiq πρό­σφυ­γες συμ­βαί­νουν κα­θη­με­ρι­νά στην Ει­δο­μέ­νη, σύμ­φω­να και με τις μαρ­τυ­ρί­ες εθε­λο­ντριών και ερ­γα­ζο­μέ­νων στο πεδίο. Πρό­σφα­τα έφτα­σε ένα 17χρο­νο αγόρι από το Πα­κι­στάν που είχε βια­στεί από με­γά­λη ομάδα συ­νο­μη­λί­κων του, λόγω του σε­ξουα­λι­κού του προ­σα­να­το­λι­σμού. Το αγόρι αυτό έχει εγκλω­βι­στεί στη χώρα μας, επει­δή ανή­κει στις εθνι­κό­τη­τες που δεν επι­τρέ­πε­ται να πε­ρά­σουν τα σύ­νο­ρα προς την Ευ­ρώ­πη, «γιατί δεν έχουν πό­λε­μο στη χώρα τους». Επί­σης, Ιρανή μη­τέ­ρα πήρε τον τρανς γιο της και τη λε­σβία κόρη της μαζί με την κο­πέ­λα της και το παιδί της και ήρθαν στην Ει­δο­μέ­νη, όπου και ξυ­λο­κο­πή­θη­καν από ομο­ε­θνείς τους, όταν έπεσε η μα­ντί­λα της μιας και φά­νη­καν τα αγορέ μαλ­λιά της… Θύ­μα­τα της πο­λι­τι­κής των κλει­στών συ­νό­ρων και της ελ­λι­πούς ευαι­σθη­σί­ας για τους LGBTIQ+ πρό­σφυ­γες είναι και ασυ­νό­δευ­τοι ανή­λι­κοι. Ένας 15χρο­νος Ιρανός το έσκα­σε από τη χώρα και την οι­κο­γέ­νεια του μαζί με τον κολ­λητό του, εξαι­τί­ας μιας ση­μα­ντι­κής για το Ιράν σχο­λι­κής πα­ρά­βα­σης. Βέ­βαια, ο 15χρο­νος είχε και έναν ακόμα λόγο: είναι γκέι. Στο Ιράν αν ανα­κα­λύ­ψουν ότι είσαι γκέι, σε πε­ρι­μέ­νει κρε­μά­λα. Επει­δή όμως οι Ιρα­νές/οί δεν επι­τρέ­πε­ται να βγουν από την Ελ­λά­δα προς την Ευ­ρώ­πη δια­μέ­σου της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας με νό­μι­μο τρόπο, ο συ­γκε­κρι­μέ­νος 15χρο­νος είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να ζη­τή­σει πο­λι­τι­κό άσυλο μόνο από την Ελ­λά­δα. Δη­λα­δή να ζήσει ως με­τα­νά­στης σε μια χώρα με βαριά οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κρίση λόγω των μνη­μο­νί­ων, στην οποία τα LGBTQI+ άτομα πα­λεύ­ουν ακόμα σκλη­ρά για τα αυ­το­νό­η­τα δι­καιώ­μα­τα! Άραγε με τι προ­ο­πτι­κές;

Πέραν λοι­πόν από τους λό­γους επι­βί­ω­σης, για τους  οποί­ους τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα παίρ­νουν τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς, ας προ­στε­θούν και οι κίν­δυ­νοι με τους οποί­ους έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­πες/οι/* στο τα­ξί­δι τους:  trafficking, ξυ­λο­δαρ­μοί από ομο­ε­θνείς ή ομό­θρη­σκούς τους, όταν η σε­ξουα­λι­κή τους ταυ­τό­τη­τα γί­νε­ται φα­νε­ρή και φυ­σι­κά μη απο­δε­κτή.

Και όλα αυτά συμ­βαί­νουν πολ­λές φορές σε «ευρωπαϊκό» έδα­φος και κάτω από την μύτη διε­θνών ορ­γα­νι­σμών και ΜΚΟ, οι οποί­οι αδυ­να­τούν λόγω άλλης στό­χευ­σης να προ­σφέ­ρουν ένα ασφα­λές πε­ρι­βάλ­λον στους αν­θρώ­πους της ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ κοι­νό­τη­τας.

Η ομάδα μας συμ­φω­νεί και επαυ­ξά­νει για την ανα­γκαιό­τη­τα να ορ­γα­νώ­νο­νται μα­ζι­κές καμπά­νιες στη Θεσ­σα­λο­νί­κη για τη χρήση προ­φυ­λα­κτι­κού και την κα­τα­πο­λέ­μη­ση του στίγ­μα­τος ενα­ντί­ον όσων έχουν σε­ξουα­λι­κώς με­τα­δι­δό­με­να νο­σή­μα­τα. Γι’ αυτό και έχου­με συμμε­τά­σχει σε τέ­τοιες κα­μπά­νιες. Πα­ράλ­λη­λα όμως, επι­θυ­μού­με με αυτήν την ανα­κοί­νωσή μας να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σου­με την κοι­νω­νία και τις ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σεις για τις λεσβίες, τους γκέι και τις/τους τρανς πρό­σφυ­γες που εγκλω­βί­ζο­νται στην Ει­δο­μέ­νη, επει­δή ανή­κουν στις «λάθος εθνι­κό­τη­τες». Είναι απα­ραί­τη­το ένα μέ­τω­πο ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σε­ων που θα ανα­δεί­ξει το θέμα και θα επι­χει­ρή­σει να αλ­λά­ξει το πλαί­σιο της απα­γό­ρευ­σης διέλευ­σης προς τη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας για όλα τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ +άτομα. Γιατί δι­καί­ω­μα στην ενη­μέ­ρω­ση για ασφα­λέ­στε­ρο σεξ έχουν και οι ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ πρό­σφυ­γες. Και τέ­τοια ενημέρω­ση δεν μπο­ρούν να έχουν στις χώρες τους, στις οποί­ες η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη Δύση ουσια­στι­κά τους εξα­να­γκά­ζει να γυ­ρί­σουν…

Να επι­τρέ­πε­ται η διά­σχι­ση των ελ­λη­νο-μα­κε­δο­νι­κών συ­νό­ρων για όλες τις εθνικότη­τες και όχι μόνο για τις τρεις που υπάρ­χουν συρ­ρά­ξεις στις χώρες τους (Συρία, Ιράκ, Αφ­γα­νι­στάν).

  • Άμεση κα­τε­δά­φι­ση του φρά­χτη του Έβρου και κάθε φρά­χτη.
  • Σύ­νο­ρα ανοι­χτά για όλες, όλ* και όλους!
  • …κα­νέ­νας άν­θρω­πος δεν είναι λα­θραί­ος…

 

Oμάδα Sylvia Rivera, για ένα κι­νη­μα­τι­κό Thessaloniki Pride

E-mail: sylviarivera.​thess.​pride@​gmail.​com

 

Share

«Ήθελα να ζήσω τη δική μου αλήθεια» 

simfono simbiosis

Για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλα ζευγάρια

Το κείμενο που ακολουθεί απαρτίζεται από αποσπάσματα της τοποθέτησής της Στ. Μπελιά στη διαβούλευση φορέων για το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, με το οποίο θεσπίζεται το διευρυμένο σύμφωνο συμβίωσης (Βουλή, Τρίτη 15.12.2015). Η Στέλλα Μπελιά είναι πρόεδρος της Οργάνωσης «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» (με γονείς-μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας).

Από δράση των «Οικογενειών Ουράνιο Τόξο» για τους πρόσφυγες, Σεπτέμβριος 2015ΑΠΟ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2015

Η επιλογή που έκανα ήταν να ζήσω με ειλικρίνεια τη ζωή μου. Επειδή είχα μεγάλη επιθυμία να γίνω μητέρα, όπως και πολλές άλλες γυναίκες με αντίστοιχο σεξουαλικό προσανατολισμό, είχα δύο επιλογές. Είτε θα έκανα έναν λευκό, ψεύτικο γάμο με κάποιον για να γίνω γονέας είτε αυτό που έκανα: πήγα με τη σύντροφό μου και έναν δότη –όχι πατέρα, αλλά δωρητή σπέρματος–, και με τη βοήθεια της επιστήμης έγινα μητέρα. Η δική μου επιλογή ήταν να ζήσω την αλήθεια μου, να είμαι ο εαυτός μου. Η άλλη επιλογή θα με οδηγούσε να είμαι ένας δυστυχισμένος άνθρωπος· και ένας δυστυχισμένος γονιός κάνει δυστυχισμένα παιδιά. […]

Όλοι εμείς [μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας] που αποφασίσαμε να είμαστε γονείς, το κάναμε συνειδητά, μετά από πάρα πολλή σκέψη· δεν μας έτυχε, πέτυχε. Αυτή η δέσμευση στη γονεϊκότητα, το ότι δεσμευόμαστε να είμαστε γονείς και να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας όσο το δυνατόν καλύτερα, να γίνουν καλοί άνθρωποι, χρήσιμοι στην κοινωνία, να ενταχθούν όσο το δυνατόν καλύτερα στον κοινωνικό τους περίγυρο και να είναι ευτυχισμένοι, για εμάς είναι κάτι πολύ σημαντικό. Μια οικογένεια μπορεί να είναι λειτουργική ή δυσλειτουργική, αλλά αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με τη δομή της και το αν οι γονείς είναι ομοφυλόφιλοι ή όχι. Δεν κάνω το λάθος να συγκρίνω τις οικογένειές μας με τις δυσλειτουργικές οικογένειες των ετερόφυλων, για τις οποίες διαβάζουμε κατά καιρούς στις εφημερίδες. Δεν χρειάζονται τέτοιες συγκρίσεις. Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου –και το εννοώ– να μεγαλώνουν με αγάπη, με γονείς που νιώθουν υπεύθυνοι γι’ αυτά, τα φροντίζουν όσο το δυνατόν καλύτερα. […]

Με τη σύντροφό μου έχουμε συνολικά πέντε παιδιά: τα τρία είναι βιολογικά της συντρόφου μου και τα δύο, βιολογικά, δικά μου. Κι ωστόσο, το κράτος μας θεωρεί δύο μονογονεϊκές οικογένειες, όχι μία οικογένεια. Δεν μας αντιμετωπίζει ως πολύτεκνη οικογένεια. Τα τρία παιδιά είναι ενήλικες και ζουν τη ζωή τους — στο βαθμό που μπορούν. Τα δύο μικρά είναι, τώρα, που έχουν μείνει. Όλοι αυτοί, οι κύριοι από τους συλλόγους πολυτέκνων, που μας φτύνουν στα μούτρα κατ’ εντολή κάποιων ιεραρχών ότι δεν είμαστε καλοί άνθρωποι, ότι είμαστε «ανώμαλοι» και δεν ξέρω τι άλλο, εισπράττουν επιδόματα από την πολιτεία, που εμείς δεν θα τα δούμε ποτέ. Αυτομάτως, αυτό αποτελεί μεγάλη διάκριση.

[σχετικά με τη γονική μέριμνα] Ποιος θα μας πει αν ο εισαγγελέας που θα φτάσει να δει μια τέτοια περίπτωση, αν εγώ «δω τα ραδίκια ανάποδα» –γιατί τα δικά μου βιολογικά παιδιά είναι αυτήν τη στιγμή ανήλικα– είναι ομοφοβικός; Ποιος θα μας το διασφαλίσει; Ξέρετε, η ομοφοβία είναι σαν το νερό για τα ψάρια. Αν ρωτήσεις ένα ψάρι τι βλέπει μέσα στο βυθό, θα σου πει: «Βλέπω φύκια, βλέπω άλλα ψάρια, βλέπω κοράλλια» κ.ο.κ. Το νερό όμως δεν το βλέπει, γιατί είναι παντού. Έτσι είναι και η ομοφοβία. Την έχουμε πιει με το γάλα μας. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε έχουμε εμποτιστεί με ομοφοβία, και δεν μπορούμε να τη δούμε γιατί είναι παντού.

Ο κ. Δαβάκης είπε ότι πρόκειται για την ιδιωτική μας ζωή. Και το ακούμε συχνά, ότι δεν μας νοιάζει τι κάνουν οι άνθρωποι στο κρεβάτι τους. Μα, εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτό. Αυτό που κάνουμε στο κρεβάτι μας μπορούμε να το κάνουμε και χωρίς σύμφωνο, και χωρίς την άδεια του κράτους! Μιλάμε για το πώς θα είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο, όπως το ζητάει το Σύνταγμα της χώρας μας. […]

Η καθημερινότητα μας, ξέρετε, δεν διαφέρει από την καθημερινότητα οποιασδήποτε άλλης οικογένειας. Τρέχουμε με τα παιδιά μας στο σχολείο, στις δραστηριότητες τους, όταν έχουν πυρετό ξενυχτάμε δίπλα τους. Μη φανταστείτε ότι κάνουμε κάτι άλλο από αυτά που κάνουν οι άλλοι γονείς. Και, ξαφνικά, το σύστημα σου αρνείται αυτή την καθημερινότητα. Έτυχε κάποια στιγμή να είναι τα δύο μου παιδιά σε δύο διαφορετικά νοσοκομεία, και στη σύντροφό μου, που ήταν στο ένα, της έλεγαν συνέχεια: «Ποια είσαι εσύ; Τι θέλεις εδώ;». Εγώ δεν μπορούσα να διακτινιστώ βέβαια, τελικά κάναμε μια ολόκληρη ιστορία για να βρεθούνε σε ένα νοσοκομείο και τα δυο παιδιά μαζί.

Πηγή:  Ενθέματα

Δείτε το βίντεο από την ομιλία στη Βουλή:

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

 

Share

Με αφορμή τη διεξαγωγή του 4ου Thessaloniki Pride-Φεστιβάλ Υπερηφάνειας

thessaloniki-pride

Ανοιχτή Επιστολή* Φοιτητών/τριών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας πλησιάζει και το περιμένουμε με ανυπομονησία. Κλασικά πλέον, μαζί με το Pride, πληθαίνουν και τα διάφορα κείμενα και δημόσιες καταγγελίες, που κατακρίνουν τη διεξαγωγή του. Το μόνο σίγουρο είναι πως το Pride, μια εκδήλωση και πορεία προστατευμένη από το Σύνταγμα (δικαίωμα του συνέρχεσθαι 11Σ), χρησιμοποιείται ως πρόφαση για να εξαπολυθεί επίθεση κατά του διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας ή έκφρασης φύλου. Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πηγές και επιχειρήματα απομονωμένα, που παρουσιάζονται βολικά και μονομερώς, προκειμένου να εξυπηρετηθεί μια συγκεκριμένη ομοφοβική, αμφιφοβική και τρανσφοβική οπτική γωνία.

Και όλα αυτά στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που θέλει να λέγεται προοδευτική, στην οποία αναγκαστήκαμε ή επιλέξαμε να ζήσουμε. Εδώ λοιπόν, συχνά ερχόμαστε αντιμέτωπες και αντιμέτωποι με σκληρή ρητορική μίσους. Εδώ, το να κρατάς το χέρι του/της συντρόφου σου αυτόματα σε στιγματίζει, θα δεχτείς ομοφοβικά, αμφιφοβικά και τρανσφοβικά σχόλια από τυχαία άτομα στο δρόμο, θα σε χτυπήσουν σε μια σκοτεινή γωνία του δρόμου, θα έρθουν κάτω από το σπίτι σου, θα σε πετάξουν έξω από μαγαζιά.

Αλλά ας δούμε τι συναντά κανείς στη ρητορική αυτή και ας προσπαθήσουμε να βρούμε λογικά και τεκμηριωμένα την αλήθεια από διαφορετικές προσεγγίσεις.

1) Ιατρική/Ψυχολογική Προσέγγιση

Βλέποντας το θέμα της ομοφυλοφιλίας/αμφιφυλοφιλίας και της ταυτότητας φύλου από την ιατρική του και πιο συγκεκριμένα, από την ψυχιατρική του σκοπιά, δεν έχουμε να πούμε πολλά πράγματα. Η ομοφυλοφιλία και η αμφιφυλοφιλία δε θεωρούνται πια ψυχικήπάθηση και έχουναφαιρεθείαπότο DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) και από το ICD-10 (International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems – 10th Revision) (εδώ και εδώ). Η ιατρική κοινότητα έχει σταματήσει να αντιμετωπιζει το ζήτημα ως ιατρικό/ψυχιατρικό, αφού ο/η καθημερινός/ή ιατρός πλέον το προσεγγίζει απλά ως ένα ακόμη χαρακτηριστικό των ασθενών του (όπως το ύψος ή την ηλικία τους) (εδώ και εδώ).

Βιβλίο της Ιατροδικαστικής του Α.Π.Θ. (Ιατροδικαστική: από τη θεωρία στην πράξη – καθ. Δημήτρης Ψαρούλης), που αναφέρεται στο θέμα της ομοφυλοφιλίας, έχει λάβει έντονη κριτική από την πανεπιστημιακή κοινότητα για την εξαιρετικά παρωχημένη προσέγγιση του στο θέμα. Τα σχετικά κεφάλαια έχουν αποσυρθεί μετά από διαμαρτυρία και έντονη πίεση. Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν αναλώνεται μόνο στο χαρακτηρισμό της ομοφυλοφιλίας ως διαστροφή, αλλά έχει και διάφορες σεξιστικές αναφορές. Υπάρχουν επίσης διάχυτα λάθη καθαρά ιατρικής φύσεως, απόψεις που είναι πλέον παρωχημένες και έχουν ανατραπεί από νεότερες έρευνες (εδώ).

2) Νομική Προσέγγιση

Η νομοθετική εξουσία δεν μπορεί να απαγορεύσει, πόσο μάλλον να ποινικοποιήσει, οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής δραστηριότητας, εφόσον διαπράττεται ιδιωτικά μεταξύ συναινούντων ενηλίκων, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού. Η ιδιωτικότητα αποτελεί δικαίωμα, μέρος του οποίου είναι το άσυλο της κατοικίας (9Σ) και η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας (5Σ). Δεν μπορεί κάποιος/α, κάνοντας χρήση της θρησκευτικής του/της ελευθερίας (13Σ), να καταπατήσει άλλα δικαιώματα (τυπική ισότητα δικαιωμάτων). Πρέπει να υπάρχει βέλτιστη εφαρμογή και των δύο, χωρίς παραμερισμό του ενός έναντι του άλλου. (Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα (2006) – Κώστας Χ. Χρυσόγονος)

Δείγμα επιλεκτικής ανάγνωσης αποτελεί η αναφορά στο άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικα (“Ασέλγεια παρά φύση”), στο οποίο, το πρώτο εδάφιο προστατεύει τη γενετήσια ελευθερία, ενώ το δεύτερο την ανηλικότητα. Πουθενά δε γίνεται λόγος για ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Στον Ποινικό Κώδικα, βέβαια, επιβιώνουν συντηρητικές κι αναχρονιστικές διατάξεις, που προσβάλλουν την ισότητα των φύλων ή είναι παρωχημένες, γι’ αυτό και δεν εφαρμόζονται στην πράξη.

Το Σύνταγμα αναγνωρίζει υπεροχή σε διεθνείς κι ευρωπαϊκές συμβάσεις (28Σ), όπως είναι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Το Ε.Δ.Δ.Α. (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) έχει διαπιστώσει παράβαση αυτών από τη χώρα μας στην υπόθεση “Βαλλιανάτος και άλλοι” για το σύμφωνο συμβίωσης.(εδώ)

Ούτε η ομοφυλοφιλία, η αμφιφυλοφιλία και ο επαναπροσδιορισμός φύλου είναι ποινικοποιημένα, ούτε αποτελούν επιβαρυντικό παράγοντα στα ήδη ποινικώς τυποποιημένα εγκλήματα, στην Ελλάδα και στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Αντίθετα, βλέπουμε ότι τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανς, κουήρ, ίντερσεξ) κοινότητας θεωρούνται και αναγνωρίζονται πλέον και σαν ανθρώπινα δικαιώματα και σαν πολιτικά δικαιώματα. (εδώ και εδώ)

3) Ο Γάμος

Ο γάμος προϋπήρχε της χριστιανικής θρησκείας, και μάλιστα επιτελούσε το σκοπό που η εκάστοτε κοινωνία είχε ανάγκη απ’ αυτόν. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι οι θεσμοί αλλάζουν για να προσαρμοστούν στις ανάγκες της εκάστοτε κοινωνίας, και οι νόμοι υπάρχουν για να εξυπηρετούν τους ανθρώπους που την αποτελούν.

Ως “οικογένεια” νοείται (κατά το Σύνταγμα) η κοινότητα γονέων και τέκνων, άσχετα αν αυτά είναι φυσικά ή υιοθετημένα. Από αυτό και μόνο συνάγεται ότι (αποκλειστικός) σκοπός του γάμου κατά το νομοθέτη δεν είναι η δημιουργία φυσικών απογόνων, γνωστό επιχείρημα των ομοφοβικών φωνών. Το Σύνταγμα του 1975 αναθεωρήθηκε ως προς τμήμα του οικογενειακού δικαίου το 1982 οπότε και ρυθμίστηκαν διάφορα αναχρονιστικά ζητήματα. Φαίνεται πως το Σύνταγμα και οι νόμοι είναι δεκτικοί σε νέες μορφές συμβίωσης. Το σημαντικό όμως είναι ότι εφόσον το άρθρο 21 ούτε προστατεύει ούτε απαγορεύει παρόμοιες μορφές συμβίωσης, η νομοθετική εξουσία δεν είναι υποχρεωμένη να τις θεσπίσει, αλλά άπαξ και το κάνει, δημιουργείται κοινωνικό κεκτημένο, το οποίο δε μπορεί να καταργηθεί, ούτε και να περιοριστεί σε βαθμό που να αναιρείται ουσιαστικά. (Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα (2006) – Κώστας Χ. Χρυσόγονος) Στο σύμφωνο συμβίωσης του 2009 εξαιρούνται ρητά τα ομόφυλα ζευγάρια, δίνοντας αυτή τη δυνατότητα μόνο στα ετερόφυλα. Ακριβώς εκεί έγκειται η διάκριση και το “πάτημα” που δίνεται, προκειμένου και τα ομόφυλα ζευγάρια να απαιτήσουν την επέκτασή του (εδώ).

Επιπλέον, ουσιαστική προϋπόθεση στον γάμο αποτελεί η διαφορά φύλου, δηλαδή ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου θεωρείται ανυπόστατος. Όμως, ο γάμος τρανς ατόμων μπορεί να γίνει, εφόσον κατά τη στιγμή της σύναψης οι δύο σύζυγοι έχουν αντίθετο φύλο(!). Η απαγόρευση ομόφυλων γάμων βασίζεται δηλαδή στο φύλο των συντρόφων, και όχι στον σεξουαλικό προσανατολισμό. Η απλοϊκή προσέγγιση “όχι σε ομόφυλους γάμους” ή και “όχι στο γάμο ομοφυλόφιλων” δημιουργεί περίεργες καταστάσεις, όπου για παράδειγμα τα αμφιφυλόφιλα άτομα δέχονται μια διάκριση, καθώς τους απαγορεύεται να παντρευτούν άτομα ενός φύλου, ενώ με τα άτομα διαφορετικού φύλου δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Είναι μια διάκριση βασισμένη στο φύλο, αντισυνταγματική στις περισσότερες “αναπτυγμένες” χώρες (εδώ). Συγκεκριμένα στην Ελλάδα, οι διακρίσεις με βάση το φύλο είναι αντισυνταγματικές και η ισότητα των φύλων είναι δημιουργική, δηλαδή τα άτομα του ενός φύλου δικαιούνται να απαιτήσουν δικαστικά την αναγνώριση των δικαιωμάτων του άλλου φύλου.

4) Δημόσια Σφαίρα

Κάτι που ακούμε συχνά είναι: “Μπορούν στην προσωπική τους ζωή να κάνουν ότι θέλουν, αλλά να μην εκδηλώνουν αυτήν την διαστροφή και να μην προσπαθούν να την επιβάλλουν ως κάτι φυσιολογικό”. Όποιος/α εκφράζει τέτοιου είδους απόψεις, δε κάνει παραχώρηση ή χάρη, με το να “επιτρέπει” την άσκηση του δικαιώματος να κάνουμε ότι θέλουμε στο σπίτι μας, που έτσι κι αλλιώς μας παρέχει το Σύνταγμα. Από τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα διεκδικείται η ορατότητα και η συμμετοχή στην κοινωνική ζωή επί ίσοις όροις, χωρίς να θεωρείται ότι προκαλεί. Σε αυτές τις διεκδικήσεις, οι προϋποθέσεις και τα “αλλά” δε χωράνε.

Σχετικά με την προσβολή της δημοσίας αιδούς (353ΠΚ), για να υφίσταται έγκλημα απαιτείται, συν τοις άλλοις, η τέλεση συνουσίας ή άλλης ίσης βαρύτητας πράξης / υποκατάστατο (παρά φύσιν ασέλγεια, ετεροαυνανισμός, πεολειχία, αιδοιολειχία και κτηνοβασία). Είναι ξεκάθαρο ότι το φιλί, το χάδι και η αγκαλιά μεταξύ ατόμων, ανεξαιρέτως φύλου, δεν αποτελούν καμία προσβολή, ούτε με το πρόσχημα της προσβολής της “αισθητικής” κανενός/καμιάς, αφού ο νόμος δεν ορίζει κάτι τέτοιο κι η αισθητική δεν αποτελεί έννομο αγαθό. (Εγκλήματα κατά προσωπικών αγαθών (2006) – Ελισάβετ Συμεωνίδου- Καστανίδου)

5) Θρησκεία, Εκκλησία και “ιερά” κείμενα

Στην Ελλάδα υπάρχει ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης, και όχι ανεξιθρησκεία. Το “επικρατούσα θρησκεία” που αναφέρεται στο άρθρο 3Σ αφορά μόνο τον αριθμό των πιστών, και όχι την εξουσία που μπορεί να ασκήσει η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Για το λόγο αυτό, προφανώς και δεν μπορεί να απαγορεύσει ή να επιβάλει κανείς/καμία τις απόψεις και τα πρότυπα συμπεριφοράς του/της σε άλλον/η, με το επιχείρημα ότι τα ιερά κείμενα της ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ/ΤΗΣ θρησκείας το υπαγορεύουν. Απεναντίας, στην Ελλάδα έχουμε δει να γίνονται αναίσχυντες δηλώσεις από τους κληρικούς, όπως π.χ. η “απειλή” βουλευτών με αφορισμό, η δήλωση ότι η ομοφυλοφιλία δημιουργεί καρκινογενέσεις, η τέλεση αγρυπνιών κατά του Pride (εδώ, εδώ και εδώ).

6) Ιστορικά Γεγονότα και Πολιτικές

Τουλάχιστον αστεία μπορεί να θεωρηθεί η επιλεκτική αναφορά σε κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, πολιτισμό που θεωρείται ειδωλολατρικός από τους/τις χριστιανούς/ες, οι οποίοι/ες μάλιστα ήταν αυτοί/ές που τον κατέστρεψαν. Και αυτό, μόνο και μόνο για να να στηρίξουν τις ομοφοβικές τους απόψεις. Η αναφορά σε καταστάσεις και νομοθεσίες του αρχαίου ελληνικού, του ρωμαϊκού και του βυζαντινού συστήματος δε λειτουργεί ως αυθεντία. Ας θυμηθούμε ότι αυτά είναι τα συστήματα που τιμωρούσαν τους/τις χριστιανούς/ες με φυλακίσεις και σωματικά βασανιστήρια. Αυτό δε σημαίνει ότι τα πράγματα δεν αλλάζουν ή δεν εξελίσσονται, προς μια ουμανιστική κατεύθυνση. Έχουμε ,λοιπόν, μίσος για την ομοφυλοφιλία και την αμφιφυλοφιλία, αλλά όχι για τους/τις ομοφυλόφιλους/ες και αμφιφυλόφιλους/ες, σεβασμός για αυτούς/ές, αλλά μη αποδοχή τους, παρά μόνο με δικούς τους, “χριστιανικούς” όρους.

7) Ρητορική Μίσους

Όλοι/ες έχουμε δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης, με την (συνταγματική) επιφύλαξη “τηρώντας του νόμους του Κράτους”. Ενώ η ελευθερία έκφρασης των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων δεν περιορίζει ή προσβάλλει κανέναν, η ρητορική μίσους προς αυτά παραβιάζει, εκτός των προαναφερθέντων, και το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, αφού προτρέπει σε αίσθημα μίσους με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το χρόνο δημοσίευσης των σχετικών κειμένων και τις συνθήκες μέσα στις οποίες εκδηλώνεται η ρητορική αυτή, κινδυνεύει ξεκάθαρα η ειρηνική και ομαλή κοινωνική συμβίωση, αφού μπορεί να οδηγηθούμε και σε πραγματοποίηση βιαιοπραγιών εν όψει των Φεστιβάλ Υπερηφάνειας. (εδώ)

Επίλογος

Φτάνοντας στο τέλος της επιστολής, αλλά δυστυχώς όχι στο τέλος της ρητορικής αυτής, θέλουμε να ευχηθούμε σε όλες και όλους ένα καλό Pride.Αναγνωρίζουμε  ότι τα προβλήματα που αναφέρθηκαν, είναι αποτέλεσμα πατριαρχικών και θρησκοληπτικών απόψεων που είναι βαθιά ριζωμένες στα μυαλά του/της μέσου/ης Έλληνα/Ελληνίδας και ότι δε λύνονται μόνο με ένα κείμενο. Χρειάζεται σωστή παιδεία και εκπαίδευση σε θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, προκειμένου να επιτευχθεί η περιβόητη ισότητα και ισονομία. Ελπίζουμε ότι ο καιρός που όλες και όλοι θα απολαμβάνουμε ίσα δικαιώματα, πλησιάζει.

Φοιτήτριες και Φοιτητές του Α.Π.Θ.

 

*Η ανοικτή επιστολή αυτή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως απάντηση στις επιστολές προς το Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο και προς το Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη που απέστειλαν φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ

 

Share

Η Colour Youth απαντά με βίντεο στην Τατιάνα Στεφανίδου

colour-youth

της Δήμητρα Σπανού

Με ένα βίντεο στο youtube μέλη της Colour Youth απαντούν στις τρανσφοβικές δηλώσεις της Τατιάνας Στεφανίδου. Συγκεκριμένα, οι δηλώσεις αφορούσαν την Caitlyn Jenner και τη πολυσυζητημένη φωτογραφία της στο εξώφυλλο του Vanity Fair.

«Ίσως να μιλάμε για περίπτωση πολύ βαριάς ψυχασθένειας. Αν ήθελες αγόρι μου να γίνεις γυναίκα, κάντο σιωπηλά, αν πια είναι το απωθημένο σου, κάντο, αλλά το να περάσουμε ‘μπράβο’ και να χειροκροτεί όλη η οικογένεια, ότι ο πατέρας έξι παιδιών βγαίνει στο Vanity Fair σέξι γκόμενα στα 65, ε, όχι πια, ντάξει», είπε στην εκπομπή της η παρουσιάστρια. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τις ευαισθησίες της συγκεκριμένης, καθώς ο κανιβαλιστικός τρόπος που προσεγγίζει τα “θέματά” της, με μόνο σκοπό τα υψηλά νούμερα, είναι πια κοινός τόπος. Θυμόμαστε άλλωστε καταγγελίες, όπως αυτή της Α., μιας από τις διωκόμενες οροθετικές, για την παρενόχληση που δεχόταν η οικογένειά της την περίοδο των συλλήψεων. Δεν περιμένουμε τίποτα από αυτή. Αλλά περιμένουμε από όλα τα αρμόδια όργανα να ευαισθητοποιηθούν και να μεριμνήσουν για όσες και όσους θίγονται από αυτό το λόγο μίσους και για όλες/όλους εμάς που νιώθουμε ντροπή για μια κοινωνία που ανέχεται αυτά τα κρούσματα.

Σύμφωνα με το βίντεο της Color Youth:

«Στέκεσαι κοιτώντας την οθόνη απορώντας πώς εν έτει 2015 ακούγονται τέτοια πράγματα δημόσια στην τηλεόραση. Έχουν στήσει ένα πανηγυράκι από ανθρώπους και γελάνε. Κοροϊδεύουν. Εμπαίζουν. Προβάλλουν ολόκληρες εκπομπές κατά του μπούλινγκ, ενώ την ίδια στιγμή το κάνουν μπροστά στα μάτια χιλιάδων τηλεθεατών. Κατά τα άλλα, σχίζουν τα ιμάτιά τους ότι είναι σύμμαχοι των δικαιωμάτων μας. Και το ΕΣΡ τι κάνει; Σκοπός του είναι να προστατεύσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Δεν θα ανεχτούμε άλλη τρανσφοβία. Ομοφοβία. Αμφιφοβία. Σεξισμό. Δεν είμαστε το καυτό θέμα που θες να πουλήσεις. Δε χρειαζόμαστε άλλον ένα ψευτοσύμμαχο στο πλευρό μας. Είμαστε άνθρωποι. Αξίζουμε το σεβασμό όλων. Οπότε την επόμενη φορά που θα μιλήσει κάποιος για εμάς ας προσπαθήσει πρώτα να μιλήσει σ’εμάς».

Κλείνουμε τις τηλεοράσεις, δεν χρειαζόμαστε την “ψυχαγωγία” τους!

YouTube Preview Image

 

 

Share

Επίθεση με όπλο κατά τρανς γυναίκας στο κέντρο της Αθήνας

trans_protest

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Επίθεση με όπλο κατά τρανς γυναίκας στο κέντρο της Αθήνας».

 Αθήνα, 21 Μαίου 2015

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, καταγγέλλει επίθεση με όπλο κατά τρανς γυναίκας στο κέντρο της Αθήνας.

Συγκεκριμένα, τα ξημερώματα της Πέμπτης 21.5.2015, περί ώρα 6.00-6.10 το πρωί, στην περιοχή κοντά στο Σταθμό Λαρίσης κοντά στη Διεύθυνση Τροχαίας Αττικής και πλησίον των γραφείων της Χρυσής Αυγής, άγνωστος εύσωμος άντρας ηλικίας 35-40 ετών όταν αντιλήφθηκε ότι είχε μπροστά του τρανς γυναίκα, την εξύβρισε αποκαλώντας τη «τραβέλι», εκείνη του ανταπάντησε υπερασπιζόμενη την αξιοπρέπειά της, και στη συνέχεια χωρίς να καταλάβει πώς καθώς όλα έγιναν πολύ γρήγορα, την πυροβόλησε στα πόδια, στους μηρούς και κοντά στα γεννητικά όργανα, πιθανότατα με κυνηγετικό όπλο.

Η τρανς γυναίκα έφτασε τρομοκρατημένη και αιμόφυρτη στην είσοδο της Τροχαίας όπου γυναίκα αξιωματικός της Τροχαίας προσπάθησε να τη συνεφέρει, της προσέφερε νερό και τις πρώτες βοήθειες και αμέσως κάλεσε το ΕΚΑΒ. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της τρανς γυναίκας, η συμπεριφορά των αστυνομικών της Τροχαίας υπήρξε υποδειγματική.

Μεταφέρθηκε σε κεντρικό νοσοκομείο της Αθήνας στη χειρουργική κλινική όπου της καθάρισαν και αφαίρεσαν τα θραύσματα από τα σκάγια και νοσηλεύεται. Όπως ενημερώθηκαν εκπρόσωποι του ΣΥΔ που έσπευσαν στο νοσοκομείο αφού πληροφορήθηκαν την επίθεση, θα νοσηλευτεί όσο χρειαστεί , θα γίνουν επαναληπτικές εξετάσεις καθώς και αξονική τομογραφία, για να διαπιστωθεί αν έχουν αφαιρεθεί τα θραύσματα πλήρως. Παράλληλα, η τρανς γυναίκα έδωσε κατάθεση σε αστυνομικό και πλήρη καταγραφή της επίθεσης.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και θα αναλάβει όλες τις δυνατές πρωτοβουλίες για τη καταπολέμηση των εγκλημάτων μίσους με έδαφος τη ταυτότητα φύλου, καθώς τα κρούσματα τρανσφοβικών επιθέσεων πολλαπλασιάζονται -πρόσφατο το περιστατικό επίθεσης στην Ευβοια- και όπως καταγράφηκε προ ημερών στην ετήσια έκθεση του Δικτύου Καταγραφής Ρατσιστικής Βίας, είναι ιδιαίτερης σκληρότητας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

http://www.transgender-association.gr

transgender.support.association@gmail.com

 

Δελτίο τύπου του ΣΥΔ

Share

Ομοφοβία, τρανσφοβία και όχι μόνο στην εκπαίδευση…

high-school-marchers-homophobia

της Γεωργίας Λαμπάκη

Η εκπαίδευση αποτελεί έναν χώρο επεξεργασίας της διαφοράς και το σχολείο συγκεκριμένα ένα πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο δομούνται οι έμφυλες ταυτότητες. Για την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών και της κοινωνίας γενικότερα είναι «φυσικό» ένα κορίτσι να είναι ντυμένο στα ροζ και να παίζει με χαρακτηρισμένα ως «κοριτσίστικα» παιχνίδια όπως κούκλες, καροτσάκια, παιδικές κουζίνες μαγειρικής κ.α. Από την άλλη πλευρά είναι «φυσικό» για τα αγόρια να θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο, τα αγαπημένα τους παιχνίδια να είναι φιγούρες δράσης, περιπέτειας και βίας κ.α. Τι γίνεται όμως όταν τα παιδιά δεν ακολουθούν όλα αυτά που παρουσιάζονται ως «φυσικά» και «δεδομένα»; Πως αντιμετωπίζονται αυτά τα παιδιά και ποια είναι ή και πρέπει να είναι η στάση των εκπαιδευτικών σε τέτοιες περιπτώσεις; Η ομοφοβία και η τρανσφοβία στην εκπαίδευση είναι ένα θέμα που τα τελευταία χρόνια προβληματίζει αρκετά την κοινότητα που σχετίζεται άμεσα με το θέμα και όχι μόνο. Εκτός από την ομοφοβία και την τρανσφοβία που σχετίζεται με τα παιδιά υπάρχει όμως και αυτή που σχετίζεται με τις εκπαιδευτικούς και αποτελεί ένα θέμα ίσως ακόμα πιο «ταμπού» για την κοινωνία μας.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή θα προσπαθήσω να κάνω μια ανάλυση των έμφυλων διακρίσεων που επικρατούν στο χώρο της εκπαίδευσης στηριζόμενη σε εμπειρικά και όχι μόνο στοιχεία.

Το σχολείο διέπεται από ηγεμονικό ανδρισμό που επιβάλει ταυτότητες στους άλλους και συμβάλει στην κατασκευή κανονιστικής αρρενωπότητας. Μια απλή καθημερινή μέρα μαθητής α΄δημοτικού βγάζει το ροζ μολύβι του για να γράψει ορθογραφία και τα σχόλια που ακολουθούν από τους υπόλοιπους συμμαθητές του είναι τα ακόλουθα: «αααα, είσαι κορίτσι έχεις ροζ μολύβι…», «μόνο τα κορίτσια έχουν ροζ μολύβια…» κ.α. Παρατηρούμε πως τα παιδιά από την ηλικία των 6 έχουν ήδη ενσωματώσει στερεοτυπικά φίλτρα για το τι είναι κοριτσίστικο και τι αγορίστικο. Σε όλο αυτό συμβάλει προφανώς η πατριαρχική δομή της ελληνικής κοινωνίας, τα μμε κ.α. Είναι ξεκάθαρο πως εξακολουθούν να επικρατούν πολύ συγκεκριμένες ιδέες στην κοινωνία και για να μπορείς να αποτελείς μέρος της χωρίς να δημιουργείς κάποιο πρόβλημα στα πατριαρχικά ιδεώδη που επικρατούν πρέπει να τα ακολουθείς με «σύνεση» αλλιώς θα πρέπει να είσαι έτοιμη να αποτελέσεις τη μειονότητα.

Από την άλλη πλευρά έχουμε κορίτσια που τους αρέσει να παίζουν ποδόσφαιρο, να κάνουν παρέα με αγόρια, να κυλιούνται στα χώματα, να απολαμβάνουν παιχνίδια δράσης κλπ. με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζονται από την κοινωνία ως «αγοροκόριτσα». Παρατηρούμε σε γενικές γραμμές να δίνεται περισσότερο έμφαση και να επικρατεί περισσότερος φόβος για την κατασκευή της ετεροκανονιστικής αρρενωπότητας ενώ οι θηλυκές ομοκανονικές πρακτικές τουλάχιστον στα πλαίσια του σχολείου παραμένουν με κάποιο τρόπο λιγότερο «επικίνδυνες» και περισσότερο «υποφερτές». Είναι δεδομένο από εμπειρική τουλάχιστον πλευρά ότι θα σχολιαστεί περισσότερο αρνητικά ένα αγόρι που δεν ακολουθεί τα έμφυλα πρότυπα που υπαγορεύει η κοινωνία από ένα κορίτσι στη σχολική ηλικία χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι δεν είναι το ίδιο σημαντικό ή δεν αποδεικνύει κάτι συγκεκριμένο αυτή η εξέλιξη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει ότι  «υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξη διακρίσεων λόγω γενετήσιου προσανατολισμού στα σχολεία, με κύριο φαινόμενο τον εκφοβισμό ομοφοβικού τύπου»[1]. Μελέτες και έρευνες για την ομοφοβία, την τρανσφοβία και τις διακρίσεις σε βάρος των ΛΟΑΤ ατόμων στην εκπαίδευση στην ΕΕ έχουν δείξει πως η ομοφοβία καλά κρατεί  και πως απουσιάζει από τα σχολεία τόσο από τα προγράμματα σπουδών όσο και από τη γενικότερη αγωγή η ασχολία με θέματα του γενετήσιου προσανατολισμού όπως και οι θετικές ΛΟΑΤ αναπαραστάσεις[2]. Επισημαίνεται επίσης πως οι εκπαιδευτικοί δεν διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις και τα μέσα για να συμβάλλουν ενεργά στην αντιμετώπιση προβληματικών καταστάσεων[3].

Εκτός όμως από την ομοφοβία και την τρανσφοβία στην εκπαίδευση που σχετίζεται με τα παιδιά υπάρχει ένα άλλο κομμάτι που αφορά τους εκπαιδευτικούς. Φυσικά το ίδιο μπορεί να ισχύει σε πολλά ή και όλα τα επαγγέλματα αλλά συγκεκριμένα αν επιθυμούμε να κάνουμε παρεμβάσεις πάνω σε αυτό το θέμα ώστε να αποφευχθούν περιστατικά βίας αλλά και να υπάρχει σεβασμός στη διαφορετικότητα ταυτόχρονα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε πως υπάρχουν πολλές εκπαιδευτικοί οι οποίες μπορεί να δέχονται κάτι αντίστοιχο με αυτό όπως και τα παιδιά.

Εκπαιδευτικός ομοφυλόφιλος σε σχολείο της ελληνικής περιφέρειας ή και στις μεγαλουπόλεις. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι να είσαι ελεύθερος με την ταυτότητα σου και τη ζωή σου; Πόσο εύκολο είναι να κυκλοφορείς με τη σχέση σου και να μην την κρύβεις; Πόσο εύκολο είναι όταν οι συνάδελφοι σου οδηγούνται σε απαράδεκτους χαρακτηρισμούς παιδιών αλλά και ανθρώπων που έχουν μια κάποια υποψία για την ομοφυλοφιλική τους ταυτότητα και το συζητούν περιγελώντας και πετώντας ατάκες όπως «ε όχι τώρα να μου έρθει και γκέι δάσκαλος εδώ..», «ας κάνουν ό,τι θέλουν στη ζωή τους αλλά όχι μπροστά σε κόσμο και στα παιδιά…», «ο Γιωργάκης το πάει το γράμμα, κουνιστός, κουνιστός, να τον χαίρεται η μάνα του…» να έχεις ψυχραιμία και να απαντάς με επιχειρήματα; Η ελληνική κοινωνία και πιο συγκεκριμένα η ελληνική σχολική κοινότητα είναι συντηρητική και στερεοτυπική στην πλειοψηφία της, αν και μπορούμε να πούμε ότι χρόνο με το χρόνο και προσπάθεια στην προσπάθεια σημειώνεται πρόοδος. Όλες όσες προσπαθούμε να αντιδράσουμε σε όλα αυτά, που δε μπαίνουμε σε καλούπια που ορίζουν συγκεκριμένες ταυτότητες, που θέλουμε να ξεπεράσουμε την καταπίεση και να βιώσουμε ελεύθερα την ύπαρξη μας, αποδομώντας έννοιες, θεωρίες και πράξεις, αποτελούμε την ντροπή του έθνους, είμαστε οι «ανώμαλες».

Είτε χαρακτηρίζεις τον εαυτό σου με ομοφολυφολική, queer ή οποιαδήποτε άλλη ταυτότητα είτε απλά αποτελείς έναν άνθρωπο που πιστεύει στην ύπαρξη και στο σεβασμό της διαφορετικότητας, καταστάσεις όπως οι παραπάνω στον σχολικό χώρο σου δημιουργούν ταραχή, πίεση και αν είσαι «δυνατός» χαρακτήρας και έτοιμος να επιχειρηματολογήσεις σύγκρουση και ρήξη. Το να κρύβεις την ταυτότητα σου, ένα μέρος της εαυτής σου αποτελεί μια επίπονη διαδικασία με βαθιά ψυχολογική πίεση όχι μόνο στα πλαίσια της επαγγελματικής σου ζωής αλλά γενικότερα. Συγκεκριμένα όμως και για να επανέρθω στην σχολική κοινότητα η κρυψίνοια αυτή δεν είναι μόνο ψυχοφθόρα αλλά αναρωτιέμαι και πως μπορεί να ξεπεραστεί. Έρευνα στην Αμερική από την Δρ Wright που περιελάμβανε συνεντεύξεις με περισσότερους από 350 καθηγητές και διευθυντές σχολείων για το πώς θα αντιμετωπίσουν περιστατικά ομοφοβίας στο σχολείο έδειξε ότι οι περισσότεροι φοβούνται είτε να αναφέρουν οτιδήποτε περί του σεξουαλικού τους προσανατολισμού είτε παρεμβαίνουν σπάνια όταν προκύπτουν ομοφοβικά περιστατικά στο σχολείο επειδή φοβούνται μην χάσουν τη δουλειά τους[4].Σε μια άλλη έρευνα που υλοποιήθηκε στο εξωτερικό με επτά γκέι άνδρες εκπαιδευτικούς σε σχολεία ιδιωτικά και δημοσία, ηλικίας 26 με 54 και με έναν μόνο συμμετέχοντα να παρουσιάζεται ως ανοιχτά γκέι σε συναδέλφους και μαθητές αναφέρεται ότι συνολικά, οι γκέι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν αντιλαμβάνονται εγκάρδιες σχέσεις με τους συναδέλφους, όπου ο επαγγελματισμός και η ομαδική εργασία, σε συνδυασμό με την προστασία της ιδιωτικής τους ζωής και τη διακριτικότητα, έχουν γίνει ο κανόνας στο σχολείο. Σπάνια χαρακτήρισαν τη σχέση με τους συναδέλφους ως κακή ή, αντίθετα, αναφέρονται σε συναδέλφους του ως φίλους. Επίσης, η έρευνα έδειξε ότι οι ομοφυλόφιλοι δάσκαλοι νοιάζονται βαθιά για τους μαθητές τους οποίους αντιλαμβάνονται ως γκέι και ότι, παρά τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν, προσπαθούν να δείξουν ενδιαφέρον σε αυτά τα παιδιά. Επίσης, επισημαίνεται ότι οι αλληλεπιδράσεις που βιώνουν με τους μαθητές τους ή τους συναδέλφους τους είναι ποικίλες, θυμίζοντας σε όλους μας ότι δεν υπάρχει κατάσταση ή σχέση που να είναι το ίδιο. Κάθε μέρα και κάθε σχέση βασίζεται σε μια σειρά από παράγοντες που οι ομοφυλόφιλοι εκπαιδευτικοί πρέπει να διαπραγματεύονται  σε καθημερινή βάση[5]. Όπως αναφέρει ο κ. Πολίτης «Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί αποτελούν σημαντικούς πολιτισμικούς χώρους, μέσα στους οποίους κατασκευάζονται, αναπαράγονται και βιώνονται νοήματα και πρακτικές που αφορούν τη σεξουαλικότητα και το φύλο μέσω των αναλυτικών προγραμμάτων, των σχολικών εγχειριδίων και του παραπρογράμματος, οι γνώσεις, αλλά, πολύ περισσότερο, οι στάσεις των μελλοντικών εκπαιδευτικών γύρω από το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας ανδρών και γυναικών φαίνεται να είναι καθοριστικές, καθώς αναμένεται να επηρεάσουν την ενασχόληση ή μη με αυτά τα θέματα αλλά και τον τρόπο προσέγγισής τους»[6].

Πόσο εύκολο είναι να γνωρίζουν οι γονείς των μαθητριών για την ομοφυλοφιλική σου ταυτότητα και να το αποδεχτούν χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς σκέψεις όπως «και αν κάνουν κακό στα παιδιά μας;» γιατί σε μεγάλο μέρος ημιμαθών, ρατσιστών και ομοφοβικών ανθρώπων ομοφυλοφιλία μπορεί να σημαίνει ότι θα κάνεις κακό στα παιδιά τους ή θα τα νουθετήσεις ώστε να γίνουν και αυτά ομοφυλόφιλα. Πώς να ζητήσεις παρεμβάσεις εκπαιδευτικών πάνω σε θέματα εκφοβισμού για το φύλο και τη σεξουαλικότητα όταν οι ίδιοι έχουν συγκεκριμένη ομοφοβική και τρανσφοβική άποψη; Ακόμα και εκπαιδευτικοί που θέλουν να παρέμβουν θα σκεφτούν το πλαίσιο εργασίας και την κοινωνίας όπου εργάζονται και ζουν όπως τον τόπο, τους γονείς, τους συναδέλφους, την διευθύντρια κ.α. Γιατί ενώ διαβάζεις παραμύθια με τα παιδιά σου στην τάξη και ενώ πλέον υπάρχει ελληνική λογοτεχνική έκδοση που αναφέρεται σε μη ετεροκανονικές και ΛΟΑΤ οικογένειες (Τα δυο μικρά αβγά, της νηπιαγωγού Στέλλας Μπελιά) ακόμα δεν το έχεις διαβάσει μέσα στην τάξη σου; Τι πρέπει να γίνει λοιπόν ώστε να ξεπεραστούν τα εμπόδια, τα «όρια» που η πατριαρχική και ρατσιστική κοινωνία μας επιβάλει; Τι πρέπει να γίνει ώστε οι εκπαιδευτικοί είτε βιώνουν μια ομόφυλη ταυτότητα είτε όχι να είναι ελεύθεροι να την εκφράσουν και να είναι και ελεύθεροι να βοηθήσουν τα παιδιά που εκφοβίζονται μαζί τους;

Κατά την προσωπική μου άποψη, οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν είναι ριζικές και αφορούν όλο το πολιτικό σύστημα, το σχολικό, τις συνειδήσεις και τις απόψεις των ανθρώπων. Άλλωστε το εκπαιδευτικό σύστημα, η ομοφοβία και η τρανσφοβία που επικρατεί σε αυτό δεν μπορούν να εξαφανιστούν δια μαγείας αν δεν αλλάξει όλο το σαθρό σύστημα που το διέπει.

Κάποιες προσωπικές προτάσεις:

Περισσότερα μαθήματα που αφορούν το φύλο και τη σεξουαλικότητα σε παιδαγωγικές, καθηγητικές και όχι μόνο σχολές.

Τοποθέτηση ανθρώπων σε ανώτερες θέσεις της σχολικής κοινότητας (π.χ. σύμβουλοι, διευθυντριών εκπαιδεύσεως και σχολικών μονάδων) όχι μόνο με κριτήριο κάποιο διδακτορικό αλλά και με βάση τις απόψεις τους σε θέματα σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Παροχή αντικειμενικών πληροφοριών σχετικά με το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου στα αναλυτικά προγράμματα και το εκπαιδευτικό υλικό αλλά και την παροχή στους μαθητές των απαραίτητων πληροφοριών, προστασίας και στήριξης ώστε να τους διευκολύνουν να ζήσουν σε αρμονία με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Μάθημα και παρεμβάσεις στα σχολεία στα πλαίσια της ευέλικτης ζώνης που σχετίζονται με το φύλο και τη σεξουαλικότητα με έναν κατανοητό τρόπο και μέσα από παιγνιώδεις δραστηριότητες (ήδη στο εξωτερικό κυκλοφορούν οδηγοί οι οποίοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μέχρι να δημιουργηθεί κάποιος ελληνικός).

Συνεχείς επιμορφώσεις και συζητήσεις μεταξύ των εκπαιδευτικών (όπως πραγματοποιούνται στην Κύπρο μέσω της εκστρατείας, Ασπίδα κατά της Ομοφοβίας στην Εκπαίδευση).

Για να ελευθερωθούμε από τα δεσμά της πατριαρχικής και στερεοτυπικής κοινωνίας, για να μην έχουμε άλλα θύματα ομοφοβικών και τρανσφοβικών επιθέσεων, για να μην έχουμε τα αποτελέσματα της απόλυσης εκπαιδευτικών (βλέπετε πρόσφατο περιστατικό στη Ρωσία με την απόλυση εκπαιδευτικού) και της γενικότερης διαπόμπευσης ανθρώπων, προσωπικοτήτων, σωμάτων και μυαλών ας πάμε ένα βήμα μπροστά και ας αλλάξουμε συνειδήσεις όχι μόνο στη θεωρία αλλά και στην πράξη.

**Σημείωση: Κατά τη διάρκεια του κειμένου εναλλάσσονται μια το αρσενικό μια το θηλυκό γένος, για παράδειγμα, ‘οι μαθήτριες’, ‘οι ομοφυλόφιλοι’ κ.λπ. Η χρήση αυτή δεν είναι τυχαία αλλά συνειδητή και γίνεται με στόχο να ‘σπάσει’ η νόρμα που επιβάλλεται μέσω της γλώσσας, όπου το αρσενικό γένος είναι κυρίαρχο. Έτσι, με τον όρο ‘μαθήτριες’ δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα κορίτσια, όπως με τον όρο ‘ομοφυλόφιλοι’ δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους άνδρες ομοφυλόφιλους, αλλά στο γενικότερο σύνολο.

*Η Λαμπάκη Γεωργία είναι Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Msc στις πολυπολιτισμικές σπουδές στην Εκπαίδευση

 

[1] Βλ. έγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής που συνοδεύει την πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης των προσώπων ανεξαρτήτως θρησκείας ή πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή γενετήσιου προσανατολισμού. SEC(2008) 2180, 2.7.2008, σ. 18.

[2]European Union Agency for Fundamental Rights (FRA) (2008). Homophobia and Discrimination on Grounds of Sexual Orientation and Gender Identity in the EU Member States – Part II: The Social Situation. Retrieved from http://www.fra.europa.eu/fraWebsite/attachments/FRAhdgso_report-part2_en…

[3]European Union Agency for Fundamental Rights (FRA) (2008). Homophobia and Discrimination on Grounds of Sexual Orientation and Gender Identity in the EU Member States – Part II: The Social Situation. Retrieved from http://www.fra.europa.eu/fraWebsite/attachments/FRAhdgso_report-part2_en…

[4]https://www.tes.co.uk/article.aspx?storycode=6344655

[5]J.B. Mayo Jr.(2008). Gay Teachers’ Negotiated Interactions with Their Students and (Straight) Colleagues. The High School Journal , Volume 92, Number 1, pp. 1-10 | 10.1353/hsj.0.0007

[6]Πολίτης, Φώτης (2006). Οι ανδρικές ταυτότητες στο σχολείο: ετεροσεξουαλικότητα, ομοφυλοφοβία και μισογυνισμός. Αθήνα: εκδ. Επίκεντρο.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο alterthess

 

Διαβαστε ακόμα

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

Η σεξουαλική αγωγή στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: Αποσπασματικές Δράσεις σε ένα Συγκεντρωτικό Σύστημα

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

Share

ΣΥΔ: «Εγκληματική ρατσιστική επίθεση μίσους κατά τρανς γυναίκας στην Εύβοια»

στοπ_τρανσφοβια

Δελτίο τύπου

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, καταγγέλλει με έντονο αποτροπιασμό ρατσιστική επίθεση μίσους κατά τρανς γυναίκας και φίλου της που την υπερασπίστηκε σε κατάστημα στην Εύβοια από ομάδα πέντε ατόμων και του ιδιοκτήτη, που τυποποιεί κακουργηματικές πράξεις και σωρεία ποινικών αδικημάτων σε βάρος τους, καθώς κατά των αστυνομικών που όταν κλήθησαν όχι μόνο παραβίασαν το καθήκον τους, αλλά συμμετείχαν και συνήργησαν σε εγκληματικές ρατσιστικές πράξεις και σε βασανισμό της.

Αντιγράφουμε επί λέξει την έγγραφη καταγγελία της:

Τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου 2.5.2015, βρισκόμουν με δύο φίλους μου σε βραδινό κατάστημα, το οποίο βρίσκεται στα Ψαχνά Ευβοίας για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου. Ξαφνικά και δίχως καμία αιτία, ο σερβιτόρος του καταστήματος μας είπε να πληρώσουμε και να φύγουμε, διότι όπως μας είπε: «το αφεντικό δε γουστάρει πούστηδες και τραβέλια στο μαγαζί του».

Αισθάνθηκα καταρρακωμένη τη προσωπικότητά μου, βαθιά προσβεβλημένη, ωστόσο επειδή δεν ήθελα να συνεχίσω να βρίσκομαι αντιμέτωπη με αυτή την εχθρική και ρατσιστική συμπεριφορά, πλήρωσα και του είπα ότι θα φύγουμε αμέσως μόλις γυρίσει η φίλη μου από την τουαλέτα ώστε να μη χαθούμε. Εκείνος, έκανε αμέσως νόημα και ήρθε ο ιδιοκτήτης μαζί με άλλους πέντε. Οι τρεις εξ αυτών με έσπρωξαν βίαια πίσω και με κτύπησαν στο πρόσωπο με χαστούκια, με αποτέλεσμα να χάσω την ισορροπία μου και να πέσω στο πάτωμα. Στη συνέχεια και όντας πεσμένη στο πάτωμα με κλωτσούσαν σε όλο μου το σώμα, ακόμη και στο πρόσωπο αποκαλώντας με «τράβελο» και «βρομόπουστα».

Όταν ο φίλος μου προσπάθησε να τον σταματήσει, του επιτέθηκαν με μπουνιές και συνεχόμενα κτυπήματα. Ο ένας μάλιστα εκ των πέντε έβγαλε μαχαίρι και τον μαχαίρωσε με αυτό στο χέρι. Η φίλη μου ήρθε από την τουαλέτα, με σήκωσε και με έβγαλε έξω, ενώ παράλληλα ένας από την ομάδα των ατόμων που μας επιτέθηκαν έσπρωξε τον φίλο μου Β., από τις σκάλες.

Βγαίνοντας από το κατάστημα σε άθλια κατάσταση, κάλεσα την αστυνομία ώστε να καταγγείλω την ρατσιστική επίθεση μίσους που δέχτηκα εγώ και ο φίλος μου και να προβώ στα νόμιμα κάνοντας μήνυση. Ο αστυνομικός που κατέφτασε, πήρε μόνο τον ιδιοκτήτη μαζί και αρνήθηκε να πάρει και τους υπόλοιπους πέντε εμπλεκόμενους που είχαν προβεί σε κακουργηματικές πράξεις εναντίον μας.

Οδηγηθήκαμε στο Αστυνομικό Τμήμα Αρτάκης, όπου ζήτησα από τον Αξιωματικό Υπηρεσίας να προσαχθούν και οι πέντε που μας είχαν επιτεθεί. Εκείνος μου ζήτησε αρχικά ταυτότητα και όταν κατάλαβε ότι είμαι τρανς γυναίκα μου είπε: «τραβέλι είσαι ρε;». Του απάντησα ότι είμαι διεμφυλικό / τρανς άτομο, έχω κάνει επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου, έχει γίνει το δικαστήριο για την αλλαγή των εγγράφων μου, ωστόσο δεν έχω πάρει ακόμη νέα ταυτότητα. Εκείνος γέλασε ειρωνικά. Του απάντησα ότι θα καταγγείλω το συμβάν στην οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ανήκω, στο ΣΥΔ, και εκείνος που είπε: «στα αρχίδια μου κουμάντο εδώ κάνουμε εμείς». Κατά τη διάρκεια της κατάθεσης ζητούσα νερό και να ανοίξουν το παράθυρο για να πάρω αέρα, αλλά δε το έπραξαν. Λιποθύμησα δύο φορές κατά τη διάρκεια της κατάθεσης όντας σε έντονο σοκ τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά λόγω των κτυπημάτων που είχα δεχτεί. Τη δεύτερη φορά κάλεσαν ασθενοφόρο. Οδηγήθηκα μαζί με τον φίλο μου που ήταν τραυματίας από τη μαχαιριά στο Νοσοκομείο Χαλκίδας σε κατάσταση σοκ, αλλά και με δυσκολία αναπνοής καθώς έχω άσθμα.

Ο φίλος μου και μάρτυρας Β.Τ., έχει έγγραφο από το Νοσοκομείο όσον αφορά τη πληγή στο χέρι του που αποδεικνύει ότι υπήρξε θύμα επίθεσης με αιχμηρό αντικείμενο. Εγώ έχω μελανιές σε όλο μου το σώμα και έντονες ημικρανίες από την απρόκλητη ρατσιστική επίθεση.   Θεωρώ ακόμη αναγκαίο να σημειωθεί ότι ένας εκ των πέντε που μας επιτέθηκαν και μας τραυμάτισαν είχε στο σβέρκο του χαραγμένη με τατουάζ μία σβάστικα. Ακόμη, τη δεύτερη φορά που λιποθύμησα ένας Αστυνομικός (αυτός που είχε έρθει για να μας πάρει με το περιπολικό από το κατάστημα), είπε στους υπόλοιπους «σηκώστε αυτή τη πατσαβούρα». Τέλος, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, κατά τη διάρκεια της κατάθεσης βγήκε στο μπαλκόνι μαζί με τον αστυνομικό και όταν μπήκε μέσα είχε σκισμένη τη μπλούζα του, λέγοντας πως «τον δείραμε και του σκίσαμε τη μπλούζα», θέλοντας εμφανώς να μας ενοχοποιήσει για μια πράξη που αφενός μεν ποτέ δεν κάναμε, αφετέρου θα μας ήταν αδύνατο να το κάνουμε ακόμη και από θέση άμυνας καθώς είμασταν μόνο δύο άνθρωποι, αντιμέτωποι με άλλους πέντε συν τον ιδιοκτήτη έξι, και προφανώς σε θέση αδυναμίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ιδιοκτήτης είχε το θράσος όταν το θύμα κατήγγειλε τις σοβαρές κακουργηματικές πράξεις στην αστυνομία, να κάνει μήνυση στη τρανς γυναίκα, γεγονός που προκάλεσε τη σύλληψη του θύματος η οποία ωστόσο ήταν προσωρινή καθώς αφέθηκε ελεύθερη. Δεν υπήρξε όμως σύλληψη των δραστών, ούτε του ιδιοκτήτη, ούτε των πέντε δραστών.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), από τη πρώτη στιγμή που μας καταγγέλθηκε η ρατσιστική επίθεση, προέβη σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για τη προστασία του θύματος, κυρίως όμως για την ποινική δίωξη της ομάδας των πέντε ατόμων που επιτέθηκαν στη τρανς γυναίκα καθώς και του ιδιοκτήτη, για πλήθος κακουργημάτων που διέπραξαν όπως απρόκλητη επίθεση, έργω και λόγω εξύβριση, προσβολές προσωπικότητας, απειλές κατά της ζωής τους, βαριές σωματικές βλάβες, όλα με κίνητρο το ρατσιστικό μίσος λόγω της ταυτότητας φύλου της, καθώς και των αστυνομικών οι οποίοι παρενέβησαν το καθήκον τους, δε προσήγαγαν τα πέντε άτομα που επιτέθηκαν στη τρανς γυναίκα και στον φίλο της, παρενέβησαν το καθήκον τους και δεν προέβησαν στις άμεσες ενέργειες στην κατεύθυνση αυτόφωρης ποινικής δίωξης εναντίον τους, αυθαιρέτησαν, προσέβαλαν βάναυσα τη προσωπικότητά της λόγω της ταυτότητας φύλου της, ενώ αντί να την υπερασπιστούν ως θύμα απρόκλητης βίαιης επίθεσης τόσο την τρανς γυναίκα όσο και τον φίλο της, όταν λιποθύμησε στράφηκαν εναντίον της και τούτο συνιστά βασανιστήριο. Την υπόθεση έχει αναλάβει ο δικηγόρος Θανάσης Τάρτης, και τον ευχαριστούμε θερμά.

Ακόμη, το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, θα ακολουθήσει όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για την αποτελεσματική καταπολέμηση του ρατσιστικού εγκλήματος λόγω ταυτότητας και έκφρασης φύλου, αλλά και της αστυνομικής αυθαιρεσίας που εν προκειμένω αντί να προστατέψει τα θύματα, συνήργησε ευθέως στα ρατσιστικά εγκλήματα των δραστών και υπέβαλε την τρανς γυναίκα σε συνθήκες βασανισμού.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

 

http://www.transgender-association.gr

transgender.support.association@gmail.com

 

Share

Ξάνθη: ομοφοβική-τρανσφοβική-σεξιστική επίθεση

born-child-homophobia

Καταγγελία ομοφοβικής-τρανσφοβικής-σεξιστικής επίθεσης σε μέλη της Πρωτοβουλίας Κατά της ομοφοβίας

Ξάνθη, Τρίτη 27/1/2015

Την Παρασκευή 9-1-2015 λίγο μετά τις 24:00 σημειώθηκε σε μπαρ της Ξάνθης ομοφοβικό-τρανσφοβικό-σεξιστικό περιστατικό σε μέλη της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας Ξάνθης καθώς και σε πελάτισσα που παρευρίσκονταν εκείνη την ώρα. Υπήρξε μια σειρά ομοφοβικών και σεξιστικών στιγμιότυπων από ομοφοβικό φασίστα, που βρισκόταν με την παρέα του στο συγκεκριμένο μπαρ.

Το πρώτο περιστατικό συνέβη σε τρανς γυναίκα που διασκέδαζε στο εν λόγω μπαρ και δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση, σεξιστική και τρανσφοβική επίθεση από τον ομοφοβικό φασίστα. Συγκεκριμένα αυτός ο άντρας πλησίασε με γλοιώδη τρόπο την τρανς γυναίκα λέγοντάς της «Τι βυζάρες είναι αυτές;» και τη ρώτησε «πόσα παίρνεις;»· παραβίασε τον ιδιωτικό της χώρο, την υποτίμησε και θεώρησε δεδομένο πως εργάζεται ως πόρνη επειδή είναι τρανς. Η τρανς γυναίκα απομακρύνθηκε αρνούμενη να του απαντήσει.

Ο ίδιος άντρας μετά από λίγη ώρα συνέχισε τη φαλλοκρατική του συμπεριφορά με την ανοχή του φίλου του, που βρισκόταν μαζί του και παρενόχλησε τον γκέι εργαζόμενο του μπαρ, που είναι και μέλος της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας. Σχολίασε υποτιμητικά την εμφάνισή του και με χλευαστικό τρόπο, του είπε «σου αρέσουν τα σκουλαρίκια που φοράς;», θέλοντας να του υποδείξει ότι οι «άντρες» δεν  πρέπει να φοράνε σκουλαρίκια. Μετά την επίδειξη του «ανδρισμού» τους, οι δυο άντρες επεδίωξαν να αποχωρήσουν από το μπαρ χωρίς να πληρώσουν

Τα ομοφοβικά σκηνικά συνεχίστηκαν όταν ο εργαζόμενος ζήτησε να πληρωθεί το ποσό που είχαν καταναλώσει οι δυο σεξιστές και τότε ο ίδιος άντρας που επιτέθηκε στην τρανς γυναίκα, αντέδρασε με μια βίαιη και απειλητική συμπεριφορά, λέγοντας «άσε μας ρε πουστράκι» και με μια κίνηση σεξουαλικής παρενόχλησης του έπιασε τον κώλο, λέγοντας «να σου βάλω δυο δάχτυλα». Ο  γκέι εργαζόμενος υπερασπίστηκε την αξιοπρέπειά του λέγοντας στον ομοφοβικό άντρα να μιλάει καλύτερα, να πληρώσει και να αποχωρήσει. Αυτός όμως απειλούσε τον εργαζόμενο, του φώναζε «θα σε γαμήσω πουστράκι», και άρχισε να τον σπρώχνει βίαια. Ο εργαζόμενος αυτοαμύνθηκε υπερασπιζόμενος τη σωματική του ακεραιότητα με κίνδυνο της ζωής του.

Την ίδια στιγμή πελάτες του μαγαζιού και μέλη της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας στάθηκαν αλληλέγγυα και υπερασπίστηκαν το άτομο που δεχόταν σωματική επίθεση προσπαθώντας να απομακρύνουν τους δυο άντρες, ενώ ο συγκεκριμένος άντρας που προκάλεσε όλα τα περιστατικά φώναζε «έχει γεμίσει ο τόπος πουστάρες» και σε μια γυναίκα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας έλεγε «θα σε γαμήσω και εσένα πουτανίτσα». Ο συγκεκριμένος άντρας αποχώρησε ξεστομίζοντας απειλές και με τελευταία πρότασή του «θα σας γαμήσουμε πουστάρες».

Σημαντική ήταν η αλληλεγγύη της άλλης εργαζόμενης στο μπαρ, η οποία υπήρξε παρούσα από την πρώτη στιγμή που πληροφορήθηκε το περιστατικό μαζί με άλλα αλληλέγγυα άτομα. O ιδιοκτήτης  του μπαρ τις επόμενες μέρες έδειξε ενδιαφέρον για τον εργαζόμενο που δέχτηκε την επίθεση. Στο παρελθόν έχει φιλοξενήσει τη διεξαγωγή εκδήλωσης της ομάδας μας και είναι ανοιχτός στο να εργάζονται γκέι και λεσβίες στην επιχείρησή  του.

Το τρίπτυχο της ομοφοβίας-τρανσφοβίας-σεξισμού που εκδηλώθηκε από τον παραπάνω cis[1] άντρα μας είναι οικεία συμπεριφορά. Είναι η συμπεριφορά του κυρίαρχου και στρέητ αρσενικού που «γαμάει και δέρνει» ότι βρεθεί στο διάβα του. Είναι το ετεροκανονικό αρσενικό που θέλει να διαχωρίσει τη θέση του από τους πούστηδες, τις λεσβίες, τα τρανς άτομα, θέλει να αποδείξει την ανωτερότητα της στρέητ σεξουαλικότητάς του και επιθυμεί να επιβληθεί με τη σεξουαλική βία για να τιμωρήσει όσους και όσες «αποκλίνουν από το μη κανονικό». Μας είναι οικεία αυτή η συμπεριφορά από τις επιθέσεις που εντείνονται τα τελευταία δυο χρόνια από οργανωμένους και μη, φασίστες που θέλουν να εξουσιάσουν τα σώματα «των ανώμαλων», χτυπώντας τα, βανδαλίζοντάς τα, σημαδεύοντάς τα.

Το γεγονός πως ο ομοφοβικός φασίστας έγινε θαμώνας και βρήκε χώρο να διασκεδάζει στο μπαρ που σημειώθηκε η φασιστική επίθεση, μας κάνει να νιώθουμε πως το συγκεκριμένο μπαρ δεν είναι χώρος ασφαλής για τα μέλη της λοατ (λεσβιακής, γκέι, αμφί και τρανς) κοινότητας και για τις γυναίκες. Αρνούμαστε να συνυπάρχουμε στον ίδιο χώρο με ομοφοβικούς που μας υποτιμούν, που μας θεωρούν απειλή και που μας επιτίθενται με κάθε ευκαιρία. Για τους ανθρώπους της λοατ κοινότητας είναι πολύ σημαντική η ύπαρξη χώρων όπου η ελευθερία τους δεν θα περιορίζεται και θα αισθάνονται άνετα. Στην πόλη της Ξάνθης, αν και υπήρξαν προσπάθειες για να γίνει κάτι τέτοιο, το στρέητ προνόμιο, η φαλλοκρατία και η ματσίλα περιόρισαν σταδιακά την προσπάθεια αυτή με κορύφωση την τελευταία ομοφοβική-τρανσφοβική επίθεση σε μέλη της ομάδας σε ένα χώρο που ήταν φιλικός προς εμάς.

Αποφασίσαμε σαν συλλογικότητα να μην ονοματίσουμε το μπαρ που έγινε η συγκεκριμένη επίθεση διότι δεν θέλουμε να το στοχοποιήσουμε και να το στιγματίσουμε. Όμως, σε μια κερδοσκοπική επιχείρηση δεν μπορούμε να ορίσουμε εμείς το πολιτικό πλαίσιο ασφάλειας που επιθυμούμε με τα πολιτικά εργαλεία που έχουμε  επιλέξει σαν συλλογικότητα. Αυτό μας κάνει να μην μπορούμε να εγγυηθούμε πως δεν θα ξανασυμβεί μια παρόμοια επίθεση και αποφασίζουμε πως στο μέλλον δεν θα επιλέξουμε το συγκεκριμένο μπαρ για τις εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας Ξάνθης.

Έχουμε ανάγκη από χώρους ασφαλείς όπου δεν θα υπάρχουν τα αδιάκριτα και τα χλευαστικά βλέμματα όταν ένας άντρας αγγίζει το χέρι ενός άλλου άντρα, όπου δεν θα υπάρχουν πονηρά και περιπαιχτικά σχόλια όταν παρευρίσκεται ένα τρανς άτομο, όπου δεν θα υπάρχουν ηδονοβλεπτικά βλέμματα και παρεμβατικές προτάσεις όταν δυο γυναίκες φιλιούνται.

Έχουμε ανάγκη από χώρους ασφαλείς όπου δεν θα κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα για αυτό που είμαστε, αλλά θα μπορούμε να απολαύσουμε τις ίδιες ελευθερίες που απολαμβάνουν και οι στρέητ χωρίς να φοβόμαστε για τα αυτονόητα.

Έχουμε ανάγκη από χώρους ασφαλείς για να εργάζονται τα λοατ άτομα όπου δεν θα αντιμετωπίζουν άκομψα, υποτιμητικά, σεξιστικά-ομοφοβικά-τρανσφοβικά σχόλια από τη μεριά των πελατών-εργοδοτών, αλλά θα μπορούν να εργαστούν σε ένα προστατευμένο περιβάλλον που θα έχει την αλληλεγγύη από τον/την εργοδότη/τρια τους και τους/τις συναδέλφους/φισσες τους.

Τους ασφαλείς χώρους δεν θα τους βρούμε έτοιμους, αλλά θα τους χτίσουμε σιγά σιγά με νέους όρους που θα αποκαταστήσουν τις ελευθερίες των λοατ ατόμων. Με διάλογο, με ανταλλαγή εμπειριών, με ορατότητα, με συμμετοχή σε κοινούς αγώνες και κυρίως με την αλληλεγγύη των ατόμων που πιστεύουν στην ελευθερία έκφρασης και στα δικαιώματα που διεκδικούν τα λοατ άτομα.

Τέτοια φασιστικά-ομοφοβικά-τρανσφοβικά περιστατικά δεν θα μένουν αναπάντητα αλλά θα καταγγέλλονται δημόσια. Καλούμε τις συλλογικότητες της πόλης καθώς και τα άτομα που έχουν θέσεις κατά της ομοφοβίας και του σεξισμού να είναι σε επαγρύπνηση όταν συμβαίνουν τέτοια περιστατικά, να στέκονται αλληλέγγυα σε όσους/ες δέχονται ομοφοβικές-τρανσφοβικές επιθέσεις και να αντεπιτίθενται σε όποιο φασίστα τολμάει να βγάλει γλώσσα και να σηκώσει βλέμμα και χέρι. Οι ομοφοβικές-τρανσφοβικές-σεξιστικές επιθέσεις είναι φασιστικές επιθέσεις. Η ανοχή απέναντι σε αυτές τις επιθέσεις είναι ανοχή απέναντι στο φασισμό.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΟΒΙΑΣ ΞΑΝΘΗΣ

Share

Στις πρώτες 100 μέρες!

homophobia

του Στρατή Γατελούζου

Η σχεδόν σίγουρη πολιτική ανατροπή που έρχεται στις 25 Γενάρη κορυφώνει και τη συζήτηση για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και των τρανς. Την τελευταία δεκαετία ιδρύθηκαν στην Ελλάδα δεκάδες ΛΟΑΤ οργανώσεις και ομάδες που διοργάνωσαν πολύ μεγάλο αριθμό δράσεων, εκδηλώσεων και φεστιβάλ με βασικό στόχο ακριβώς αυτόν: ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ για τους γκέι, τις λεσβίες και τις/τους τρανς! Μέσα από τη συνεχή δράση του ΛΟΑΤ κινήματος, σημαντικό μέρος της κοινωνίας δείχνει να αλλάζει στάση απέναντί μας. Η ομοφυλοφιλία και η διεμφυλικότητα μέχρι και πριν δέκα χρόνια ήταν το απόλυτο ταμπού σχεδόν για το σύνολο της κοινωνίας. Τώρα πια όχι. Τώρα οι ΛΟΑΤ έχουν για σύμμαχό τους ένα μέρος κοινωνίας που έχει αφήσει οριστικά πίσω του τον κοινωνικό νεοσυντηρητισμό και τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό των δεκαετιών του ’90 και του 2000. Δεν είναι η πλειοψηφία. Όπως δεν ήταν πλειοψηφία και όσοι το 1980 υποστήριζαν το δικαίωμα στον πολιτικό γάμο. Όμως αποτελούν και τώρα -όπως και τότε- ένα υπολογίσιμο κομμάτι της κοινωνίας. Και μάλιστα δυναμικό, δημιουργικό και προοδευτικό.

Η βασική προϋπόθεση λοιπόν είναι εδώ. Η διάθεση για ουσιαστικές προοδευτικές ανατροπές σε κάθε πτυχή της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής υπάρχει στο πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας! Δε διαθέτουμε άλλο χρόνο, για να περιμένουμε. Η επόμενη κυβέρνηση ας αφουγκραστεί αυτή την υπαρκτή κοινωνική αλλαγή και ας θεσπίσει στις 100 πρώτες μέρες τουλάχιστον τα 2 βασικά δικαιώματα για τις/τους ΛΟΑΤ, τον ομόφυλο γάμο με πλήρη και ίσα δικαιώματα και την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου με δικαίωμα αλλαγής εγγράφων για τις/τους τρανς χωρίς ιατρικούς όρους!

Στις πρώτες 100 μέρες! Γιατί αυτά τα δύο δικαιώματα είναι ζωτικής σημασίας για χιλιάδες ανθρώπους. Γιατί τα ομόφυλα ζευγάρια χρειάζονται εδώ και τώρα νομική αναγνώριση για ζητήματα εργασιακά, ασφαλιστικά, ιατρικής περίθαλψης κ.α. Αλλά και για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους ως ισότιμοι ομόφυλοι γονείς απέναντι στο νόμο. Η «επιστημονική κοινότητα» και όλες οι σχετικές έρευνες «συγκλίνουν πως τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών είναι το ίδιο πιθανό όπως τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων γονέων να ευημερήσουν». Άλλωστε υπάρχουν ήδη πολλά παιδιά στην Ελλάδα που μεγαλώνουν με ομόφυλους γονείς. Η προοδευτική κυβέρνηση που έρχεται, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να μεριμνήσει για το δικαίωμα της αναγνώρισης και των δύο γονιών τους…

Ακόμα περισσότερο είναι κρίσιμο να αναγνωριστεί άμεσα η ταυτότητα φύλου για τις/τους τρανς, που αντιμετωπίζουν συστηματικά διακρίσεις στην καθημερινότητά τους (ενοικίαση σπιτιού, συναλλαγές σε υπηρεσίες, παιδεία, περίθαλψη), επειδή η ταυτότητά τους αναγράφει διαφορετικό φύλο από αυτό με το οποίο αυτοπροσδιορίζονται. Η άμεση θέσπιση του δικαιώματος στην αλλαγή εγγράφων χωρίς ιατρικούς όρους θα πρέπει να αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα για την επόμενη κυβέρνηση!

Παράλληλα, μετά τις 25 Γενάρη η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας επιβάλλεται να προγραμματίσει και να οργανώσει την εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία με ισότιμη παρουσίαση όλων των σεξουαλικών προσανατολισμών και ταυτοτήτων φύλου. Για να σταματήσουν επιτέλους οι διακρίσεις εναντίον των ΛΟΑΤ παιδιών και να γαλουχηθεί η επόμενη γενιά με την αξία του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Και για να ενημερώνονται οι μαθητές από έγκυρα χείλη για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και τη σεξουαλική υγιεινή.

Εφόσον «η ελπίδα έρχεται», ας αναλάβει η επόμενη κυβέρνηση να την κάνει και πραγματικότητα…

 

Share

Καταγγελία ΣΥΔ για το τρανσφοβικό παραλήρημα της Αννίτας Πάνια

homophobia

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θέμα: «Όταν ο ρατσιστικός τρανσφοβικός λόγος χτυπάει κόκκινο. Αννίτα Πάνια: ‘είσαστε περιθώριο – Απόκριες – δεν σας σέβομαι! – σας αξίζει το κράξιμο!’».

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την προστασία των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας με την παρούσα ανακοίνωση δηλώνει την έντονη ανησυχία του για τον ακραίο ρατσιστικό τρανσφοβικό λόγο που αναπτύσσεται σε μερίδα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Αφορμή, η εκπομπή “Annitagr”, του Σαββάτου 1.11.2014 στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, όπου η παρουσιάστρια, Αννίτα Πάνια επιδόθηκε σε ένα άνευ προηγουμένου ρατσιστικό παραλήρημα κατά των τρανς ανθρώπων.

Χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος ντύνεται γυναίκα και βγαίνει έξω, προκαλεί το κράξιμο, διότι το γουστάρουν το κράξιμο, το προκαλούν»,

«Το κάνατε κέφι πολύ όλο αυτό την ίδια στιγμή λοιπόν τρώγατε τη γιαουρτιά, τρώγατε το κράξιμο, και μετά γκρινιάζατε»,

«είναι προσβλητικό και για την ίδια τη γυναίκα να βλέπει κάποιον να ντύνεται γυναίκα και ουσιαστικά εκείνη τη στιγμή ξευτιλίζεται, ψιλοδιαπομπεύεται – ψιλογελοιοποιείται»,

«διότι ποτέ δεν είδα κανένα τραβεστί να είναι τραβεστί και να μη το αποτιμά σε αγοραίο έρωτα, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει κανείς να φωνάζει για τα δικαιώματά του και γιατί θα πρέπει να υπεραμύνεται κανείς τόσο πολύ μιας τέτοιας στάσης ζωής»,

«Μα όταν επιλέξεις να είσαι τραβεστί, δε διαλέγεις να είσαι για κράξιμο;»,

«…αλλά να τον κράζει εννοείται»,

«γενικότερα, το να προκαλείτε είναι κάτι το οποίο θέλετε να σας συμβαίνει»,

«Όταν εμφανιστεί ένας χειρούργος ντυμένος γυναίκα δε θα σεβαστώ πάρα πολύ και την επιστήμη του»,

«δεν μπορώ να σε βλέπω τραβεστί και να σε πάρω πάρα πολύ σοβαρά»,

«όλο αυτό το πράγμα είναι Απόκριες»,

«σαφώς είναι περιθώριο, δεν είναι περιθώριο οι τραβεστί; γιατί δεν πρέπει να είναι;»

Το πλήρες βίντεο μπορείτε να το δείτε εδώ  (από το 35’ και μετά).

Το παραπάνω παραλήρημα αποτελεί την επιτομή του ρατσιστικού λόγου, αφού θεωρεί ότι οι τρανς άνθρωποι δεν αξίζουν κανένα σεβασμό, είναι περιθώριο και ως εκ τούτου είναι δικαιολογημένο να στερούνται των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, να κακοποιούνται λεκτικά, ακόμη και σωματικά (χαρακτηριστικές οι αναφορές περί «γιαουρτιών»), απλά και μόνο λόγω της ταυτότητας ή έκφρασης φύλου τους.

Τους αποστερεί από την ανθρώπινη ιδιότητα και δικαιολογεί με απόλυτο τρόπο κάθε λόγο ή πράξη που οδηγεί σε διακρίσεις, στη μισαλλοδοξία και στον αποκλεισμό τους από τον χώρο της εργασίας, αλλά και γενικότερα της κοινωνικής ζωής και καταστρατηγεί κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Χρησιμοποιεί παρωχημένες εκφράσεις της δεκαετίας του ’70, όπως «τα τραβεστί» που ούτε σχετίζονται με την ταυτότητα και τη ταυτότητα και έκφραση φύλου των τρανς ανθρώπων, το κυριότερο όμως είναι κακοποιητικές και προσβλητικές για τα τρανς άτομα. Ταυτίζει την τρανς ταυτότητα με τη σεξουαλική εργασία, γεγονός που είναι εκτός σύγχρονης πραγματικότητας καθώς φυσικά υπάρχουν τρανς γυναίκες που δεν ασκούν σεξουαλική εργασία καθώς επίσης αγνοεί ότι υπάρχουν και οι τρανς άντρες οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τη σεξουαλική εργασία. Θεωρεί ότι ένας τρανς άνθρωπος που κάνει μία οποιαδήποτε εργασία (γιατρός, δάσκαλος, πωλητής), δεν πρέπει να γίνεται σεβαστός, απλά και μόνο λόγω της ταυτότητας ή της έκφρασης φύλου του.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), καλεί τους τρανς ανθρώπους να μη συμμετέχουν σε εκπομπές που προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψή τους. Παράλληλα εργάζεται για την ενημέρωση της κοινωνίας για τα σοβαρά προβλήματα διακρίσεων, μισαλλοδοξίας και αποκλεισμού που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι και βρίσκεται απέναντι στο αποκρουστικό πρόσωπο του τρανσφοβικού ρατσιστικού λόγου και βίας, ενώ επιφυλασσόμαστε παντός νομίμου δικαιώματός μας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

 

Share

Δεν σωπαίνουμε απέναντι στις ομοφοβικές-τρανσφοβικές επιθέσεις

homophobia

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Τρανσφοβική, προκλητική λεκτική επίθεση σε μέλη της ομάδας Queertrans, στα Εξάρχεια.

Ξυλοκόπημα τρανς γυναίκας, στη στάση Πανεπιστήμιο του μετρό, στην Αθήνα.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Απόλυση ζευγαριού λεσβιών από το χώρο εργασίας τους ύστερα από την αποκάλυψη του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, στο Χαλάνδρι.

Έξωση του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών από τους ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας όπου στεγάζεται, στην Αθήνα.

ΙΟΥΝΙΟΣ

Λεκτική και σωματική επίθεση από ομάδα ακροδεξιών σε γκέι ακτιβιστή φοιτητή, στο Γκάζι.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Απαγωγή, ξυλοδαρμός, ληστεία και εγκατάλειψη τρανς γυναίκας σε ερημική περιοχή, στη Θεσσαλονίκη.

Λεκτική βία και επίδειξη εξουσίας σε γκέι ζευγάρι από ομάδα αστυνομικών, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Τραμπουκισμός και ξυλοκόπημα νεαρού αγοριού έξω από γκέι μπαρ, στα Λαδάδικα Θεσσαλονίκης.

Λεκτική και σωματική βία από δύο άντρες σε ζευγάρι λεσβιών, στην Περαία Θεσσαλονίκης.

Λεκτική βία, άγριος ξυλοδαρμός και επίδειξη εξουσίας σε γκέι ζευγάρι από 15 φασίστες, στην πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Λεκτική και σωματική βία σε ζευγάρι ανήλικων κοριτσιών από μεσήλικο άντρα, στο σταθμό του Θησείου.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Υβριστικές προσβολές και εκφοβισμός σε τρανς γυναίκα από οδηγό ταξί στην Αθήνα.

 

Τα παραπάνω ομοφοβικά και τρανσφοβικά περιστατικά είναι μόνο λίγα από αυτά που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας. Μερικά από αυτά καταγγέλθηκαν από τα άτομα που δέχτηκαν τις επιθέσεις και απαντήθηκαν με πορείες και δράσεις υποστήριξης. Κάποια απ’ αυτά πήραν το δρόμο της δικαιοσύνης, ενώ υπάρχουν και άλλα που παραμένουν άγνωστα και εώς εκ τούτου ατιμώρητα. Οι επιθέσεις τέτοιου είδους είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς (LGBT) στην Ελλάδα.

Η ομοφοβία και η τρανσφοβία είναι διάχυτες παντού: στο δρόμο, στα Μ.Μ.Ε., στο χώρο εργασίας, στο σχολείο ακόμα και στην οικογένεια. Είναι η λεκτική (κοροϊδία, βρισιά, απειλή) και η σωματική βία που εκφράζονται λόγω του μίσους και της αποστροφής στα LGBT άτομα. Υπερασπίζονται συντονισμένα από τους επίσημους φορείς του κράτους και από κάθε μορφή εξουσίας, εμποδίζοντας τα θεσμικά δικαιώματα των LGBT ατόμων, όπως έγινε το Σεπτέμβρη με την απόρριψη της επέκτασης του Συμφώνου Συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, κατά τη διαδικασία μεταρρύθμισης του Αντιρατσιστικού Νομοσχεδίου. Αναπαράγονται από εκπροσώπους της εκκλησίας, όπως η ρητορική μίσους των μητροπολιτών Σεραφείμ και Άνθιμου. Από πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής, όπως η εξίσωση της ομοφυλοφιλίας με την κτηνοβασία από τον βουλευτή της ΝΔ Αν. Νεράτζη και η διαφωνία του γ.γ. του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα, στην επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης. Από δημοσιογράφους, όπως η φραστική επίθεση του δημοσιογράφου Δ. Βερύκιου στο γκέι συγγραφέα Α. Κορτώ.

Ο ομοφοβικός και τρανσφοβικός λόγος, που νομιμοποιείται από τους επίσημους φορείς του κράτους, αλληλοτροφοδοτείται από ακροδεξιές ομάδες και κόμματα, όπως η Χρυσή Αυγή, που πέρα από την ομοφοβική και τρανσφοβική ρητορική τους περνάνε και σε οργανωμένες σωματικές επιθέσεις, επιθέσεις που οργανώνονται από πολλούς φασίστες εναντίον ενός ή δυο ατόμων. (βλέπε το βίντεο που δημιούργησε η Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης με τίτλο «Η Ομοφοβία του Νεοναζισμού»). Όλες αυτές οι εκφράσεις μίσους ενθαρρύνουν και στηρίζουν τη φασιστική-ομοφοβική συμπεριφορά του ατόμου της διπλανής πόρτας που τολμά να προσβάλει ή και να σηκώσει το χέρι σε λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς που θα βρεθούν στο δρόμο του.

Οι ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις προέρχονται από άτομα που υιοθετούν και υπηρετούν το μοντέλο της πατριαρχίας. Το πατριαρχικό αυτό μοντέλο επιβάλλει μια ηγεμονική αρρενωπότητα, δηλαδή προωθεί τη συμπεριφορά του άντρα-μάτσο, που σφύζει από τεστοστερόνη και μυϊκή δύναμη. Αυτή η συμπεριφορά ταξινομεί, συνειδητά ή μη, κάποιους ανδρισμούς σε «κατώτερους» και κάποιους σε «ανώτερους» και τείνει ναυποτιμά και να εξευτελίζει το γυναικείο φύλο. Παράλληλα, χτίζει «τα κουτιά» του φυσιολογικού-κανονικού και όποιος άνθρωπος αποκλίνει από αυτήν την κανονικότητα στιγματίζεται ως ανώμαλος, καταδικάζεται και συχνά πέφτει θύμα βίας. Οι επιβολές του πατριαρχικού μοντέλου χρησιμοποιήθηκαν από διάφορες μορφές εξουσίας για να αποκαταστήσουν τα «κουτιά» αυτά ως μη-αμφισβητήσιμα, ώστε να περνάνε από γενιά σε γενιά. Για παράδειγμα, τα αγόρια μαθαίνουν από μικρή ηλικία πως πρέπει να είναι αρχηγοί, να ανταγωνίζονται τα άλλα αγόρια στη βία και να επιβάλλονται στα κορίτσια της ηλικίας τους. Όταν αργότερα ενηλικιωθούν, θεωρούν κατώτερη τη γυναικεία ταυτότητα και νιώθουν απειλή από το οτιδήποτε δε θεωρούν οι ίδιοι φυσιολογικό, όπως οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφί και οι τρανς, απαντώντας σε τέτοιες «απειλές» με περιστατικά λεκτικής και σωματικής βίας.

Καταγγέλλουμε όλες τις ομοφοβικές και τρανσφοβικές λεκτικές και σωματικές επιθέσεις που σημειώνονται καθημερινά και στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι σε όσα άτομα στοχοποιούνται λόγω της ταυτότητας φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού. Αυτές οι επιθέσεις μας γεμίζουν με οργή και δύναμη. Δεν θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια σε όσους επιτίθενται σε λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς. Να παλέψουμε ατομικά και συλλογικά με στόχο να πάρουμε την κοινωνία με το μέρος μας, ενάντια στην ομοφοβία και στην τρανσφοβία. Η ευθύνη για την ατομική ελευθερία είναι μια ευθύνη συλλογική. Αγωνιζόμαστε για ελευθερία και ίσα δικαιώματα ανεξάρτητα από το φύλο, την ταυτότητα φύλου, το σεξουαλικό προσανατολισμό, το χρώμα, τη φυλή, την εξωτερική εμφάνιση, την αρτιμέλεια.

Δεν σιωπούμε απέναντι σε κανένα περιστατικό ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας. Καταγγέλλουμε το γεγονός και απαντάμε δυναμικά και συλλογικά.

Γραμμή LGBTQ κατά της βίας (Αθήνα), 6930938505, kataggeile.to@gmail.com

Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης (Ξάνθη), stop.omofovia.xanthis@gmail.com

Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

 

Share

Πορεία ευαισθητοποίησης από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων: φωτογραφίες

IMG_2071

κείμενο-φωτογραφίες Λίνα Φιλοπούλου

Φωτογραφίες από την πορεία ευαισθητοποίησης για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις που διοργανώθηκε από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων. Η πορεία είχε πολύ κόσμο, ρυθμό και ευφάνταστα συνθήματα. Ξεκίνησε από την Πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι, όπου έγινε η τελευταία επίθεση μίσους ενάντια σε ζευγάρι ομοφυλόφιλων, και κατέληξε στη Βουλή, την ώρα που ολοκληρωνόταν η συζήτηση για το “αντιρατσιστικό” νομοσχέδιο.

Διαβάστε ακόμα

Πορεία ευαισθητοποίησης για αντιρατσιστικό, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Τι μου έμαθε η διαμαρτυρία κατά του Gay Pride

???????????????????????????????

της Κύας Τζήμου

Εικόνες-Βίντεο: Ελένη Βράκα

1. Ο Αντίχριστος θα είναι ομοφυλόφιλος λένε οι  Άγιοι πατέρες δια στόματος Μοναχού Αρσένιου Βλιαγκόφτη, που ήταν και ο κύριος ομιλητής στην συγκέντρωση αναλύοντας μια θεωρία συνωμοσίας επί μια ώρα.

2. Τα gay pride εντάσσονται σε μια δυτική συνωμοσία που οδηγεί σε μια Νέα Τάξη Πραγμάτων. Στο πλαίσιο αυτής της επιβολής προπαγαδίζονται η ομοφυλοφιλία και το Ισλάμ. Εδώ μπερδεύτηκα λίγο γιατί το Ισλάμ καταδικάζει την ομοφυλοφιλία και στα περισσότερα ισλαμικά κράτη οι ομοφυλόφιλοι γίνονται θύματα ρατσιστικών επιθέσεων, διωγμού και μερικές φορές φονικών επιθέσεων. Σε παραπάνω από 30 ισλαμικά κράτη απαγορεύεται η ομοφυλοφιλία δια νόμου και τιμωρείται με μαστίγωμα και ισόβια κάθειρξη. Στην Μαυριτανία, το Μπανγκλαντές, την Υεμένη, τη Νιγηρία, το Σουδάν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Σαουδική Αραβία και το Ιράν η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο.

3. Το ουράνιο τόξο με τα χρώματα της ίριδας που χρησιμοποιείται ως σύμβολο του Gay Pride είναι επίσης το κατεξοχήν σύμβολο και έμβλημα της κινήσεως της Νέας Εποχής. Μάλιστα. Δηλώνω ότι είχα πλήρη άγνοια. Τώρα επιτέλους μου άνοιξαν τα μάτια.

4. Η προβολή της ομοφυλοφιλίας πηγαίνει παράλληλα με την προβολή του Αποκρυφισμού και της Μαγείας και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και στην φετινή Γιουροβίζιον. Χωρίς σχόλιο.

5. Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά προσπάθεια φίμωσης των ορθοδόξων Ελλήνων και των φυσιολογικών ανθρώπων. Εδώ ακόμα και η επιστήμη σηκώνει τα χέρια.

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

6. Εκτός από την ομοφοβία υπάρχει και η ετεροφοβία. Κι αν η ομοφοβία οδηγεί σε ορισμένες χώρες σε καταστάσεις διωγμού ας σκεφτούν καλά οι ομοφυλόφιλοι ότι κι αυτοί είναι ετερόφοβοι. Ε ναι είναι γνωστές οι ρατσιστικές εκδηλώσεις των ομοφυλοφίλων απέναντι στα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια.

7. Στις Ηνωμένες Πολιτείες βάσει της νομοθεσίας για εξάλειψη των διακρίσεων οι εργοδότες θα προτιμούσαν να απολύσουν οποιονδήποτε άλλον εκτός από ομοφυλόφιλους. Δίπλα στην διαπίστωση που αποτελούσε την κύρια πρόταση κόλλησε και η δευτερεύουσα “το ίδιο περίπου ισχύει και για τους έγχρωμους”. Δηλαδή αν δεν το καταλάβατε στις ΗΠΑ αν είσαι και έγχρωμος και ομοφυλόφιλος έχεις “κερδίσει το λόττο” ενώ αν τυγχάνεις λευκός και ετεροφυλόφιλος μαύρο φίδι που σ΄έφαγε σ’ αυτό το σύστημα της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Κι αυτό το λες και “κραυγαλέα ανισότητα” εις βάρος της λευκής φυλής και μάλιστα της ετεροφυλόφιλης λευκής φυλής.

8. Ότι οι μάτσο άντρες έχουν την βασιλεία των ουρανών στο τσεπάκι τους.

9. Ότι σημάδι των αμαρτωλών καιρών που ζούμε είναι και ο διορισμός επισκοπίνων (κλίνεται όπως και το κολομπίνα) σε ορισμένες χώρες της Δύσης. Βασική αρχή της ηθικής άλλωστε είναι και ο αποκλεισμός των γυναικών από οποιοδήποτε θρησκευτικό λειτούργημα. Το πλήθος που άκουγε ανεφώνησε αίσχος και μόνο στο άκουσμα της λέξης επισκοπίνα.

10. Ότι πριν 20 χρόνια η Αμερικανική Ψυχιατρική έκανε ανακοινώσεις χαρακτηρίζοντας την ομοφυλοφιλία ως σοβαρή ψυχική διαταραχή. Αυτά όλα κακώς ανατράπηκαν, αυτό δεν είναι πρόοδος. Να θυμίσω ότι πριν 500 χρόνια επίσης ο κόσμος πίστευε ότι η Γη είναι επίπεδη, ο εγκέφαλος των ανθρώπων της μαύρης φυλής ήταν μικρότερος από της λευκής και οι γυναίκες που προσπαθούσαν να κερδίσουν μια στοιχειώδη χειραφέτηση καίγονταν στην πυρά ως μάγισσες. Έτσι.

Πηγή: parallaxi 

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Share

Τι Athens Pride δικαιούμαστε; Τι Athens Pride μας σερβίρουνε;

lgbtpride5

Παρέμβαση της ομάδας QueerTrans στο Athens Pride 2014

Κύριο αίτημα του Athens Pride είναι ο γάμος μεταξύ δύο (και όχι παραπάνω) αντρών ή γυναικών μεταξύ τους.  Το συμφώνο συμβίωσης και ο γάμος είναι βασικά θεσμικά δικαιώματα  που στερούμαστε οι λεσβίες και γκέι στην ελλάδα, και η αξία τους είναι αδιαμφισβήτητη. Αλλά εκεί τελειώνουμε;

Η κεντρική φιγούρα του Athens Pride είναι μόνιμα ένας γκέι άντρας, στρέιτ-λούκινγκ, νέος, αδύνατος, ημεδαπός και γυμνασμένος. Πάντα ένας γκέι άντρας, πάντα γύρω από αυτόν όλα. Για να δείτε το μέγεθος της ανισότητας, πέρσι, για ισορροπία, η θεματική του Athens Pride ήταν η Αθηνά Λεσβία και το επίσημο κείμενο έγραφε “”Η θεά Αθηνά δεν ταιριάζει στα στεγανά ούτε των φύλων ούτε των εποχών. Ο μύθος τη θέλει να ήταν παρθένα. Αυτό που ξέρουμε ήταν ότι αντιστέκεται στους άντρες και δεν έχει σχέσεις μαζί τους. ʽΟπως όλες οι λεσβίες.”

Οι λεσβίες είναι παρθένες; Οι λεσβίες «αντιστέκονται» στους άντρες και «δεν έχουν σχέσεις μαζί τους;» Αυτή είναι η στερεοτυπική εικόνα που προβάλλει το Pride για τις λεσβίες; Γιατί νομίζετε ότι ο θεσμός που σημαίνει αγώνα και διεκδίκηση για εμάς τα lgbtqi άτομα, γράφει εξονόματός μας τέτοιες απαράδεκτα σεξιστικές, λεσβοφοβικές, αντιφεμινιστικές θέσεις; Είναι απλά ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα της μονοθεματικής ενασχόλησής του γύρω απ’τον μη-τρανς, γκέι άντρα.

Λέμε «μονοθεματικής» γιατί τo Athens Pride δεν προάγει δημόσιο λόγο γύρω από τους τρανς άντρες και τις τρανς γυναίκες, τις λεσβίες, γύρω απ’τον σεξισμό, τον ρατσισμό, τον Εθνικισμό που χρησιμοποιεί κατά κόρον στις αφίσες “για να προκαλέσει τους φασίστες” αλλά ταυτόχρονα για να θέσει και τον τόνο του ποιοί είναι ευπρόσδεκτοι στη διοργάνωση: έλληνες, και άντε με το ζόρι ελληνίδες. Το Athens Pride δεν προάγει δημόσιο λόγο για την πατριαρχία, την τρανσφοβία, την ομοκανονικότητα, την εσωτερικευμένη ομοφοβία και τρανσφοβία, την ταξική πάλη, τη μνημονιακή πολιτική (ο μνημονιακός Καμίνης που έχει ρημάξει οικονομικά τις ζωές μας χαιρετάει άραγε σήμερα ανερυθρίαστα, σαν να μη συμβαίνει τίποτα; Ή ούτε καν θα ασχοληθεί να πατήσει το πόδι του; Ποιό απ’τα δυο είναι χειρότερο άραγε;).

Το Athens Pride προάγει ένα αστικό lgbti κίνημα αστών gay αντρών. Οι αστοί γκέι άντρες δέχονται αναντίρρητα ομοφοβία. Όμως όλα συνηγορούν ότι το Athens Pride δε θέλει να μιλήσει για τίποτε άλλο εκτός από μια πολύ συντηρητική, πολύ αποστειρωμένη, καθωσπρέπει και προσεγμένη εικόνα του τί είναι lgbtqi άνθρωποι. Και δεν επιτρέπεται. Δεν *επιτρέπεται* όλη η συζήτηση να είναι μόνο γύρω απο όποιους από εμάς είμαστε αστοί γκέι άντρες. Τα τρανς ζητήματα, ο αντισεξισμός, ο αντιρατσισμός πώς γίνεται να μην είναι ποτέ στην ατζέντα; Δεν πουλάνε αρκετά; Πώς γίνεται όλη η συζήτηση να περιορίζεται σε μια διαλεκτική της ομοιομορφίας και όχι σε μια διαλεκτική της ετερότητας; “Είμαστε σαν εσάς τους μη-τρανς, είμαστε σαν εσάς τους στρέιτ και τις στρέιτ, είμαστε σαν εσάς”; Μα δεν είμαστε “σαν εσάς”, δε θέλουμε να είμαστε σαν εσάς, δε χρειάζεται να είμαστε σαν εσάς για να αξιώσουμε σεβασμό, για να έχουμε δικαίωμα ύπαρξης. Θέλουμε να είμαστε σαν ΕΜΑΣ. Και υποχρεούνται να μας αποδεχτούν εμάς που είμαστε φτερούδες, θηλυκά αγόρια, νταλίκες, τραβέλια, ανώμαλες, χοντροί και χοντρές, πολυσυντροφικές και πολυσυντροφικοί, μονογονείς, τσούλες, άνθρωποι με αναπηρία, μετανάστριες και μετανάστες, φτωχές, κακοντυμένες, δωδεκάχρονοι, ενενηντάχρονες.

Και επειδή ακούγεται συχνά η δικαιολογία “μα οι γκέι άντρες είναι ό,τι πιο προβοκατόρικο για την κοινωνία, γι’αυτό επικεντρωνόμαστε σ’αυτό”, σκεφτείτε το λίγο: Οι στρέιτ-λούκινγκ, στρέιτ-άκτινγκ, νέοι gym γκέι άντρες (φαλακροί/θηλυπρεπείς να μην ενοχλούν, όπως λένε και όλα τα προφίλ στο Gay Romeo), είναι στην πραγματικότητα το λιγότερο απειλητικό, πιο ευκολοχώνευτο κομμάτι του LGBTQI. Δε γίνεται να είναι το σημείο ρήξης με την κοινωνία. Η κοινωνία πρέπει να δει και να αποδεχτεί τις πιο ανώμαλες, πιο φτερά και πούπουλα, φούστα-μπλούζα, αδερφίστικες, νταλικολεσβιακές, καθημερινές εκφάνσεις του lgbtqi κινήματος. Όχι αύριο, σήμερα. Όχι αφού γίνουν αποδεκτοί οι γκέι άντρες. Τώρα.

Αλλιώς χαϊδεύουμε αυτιά. Αλλιώς λέμε ψέματα για την πραγματικότητα. Αλλιώς σβήνονται οι εμπειρίες και οι καταπιέσεις των υπόλοιπων απο εμάς. Των τρανς ανθρώπων που δε μπορούν να περάσουν πάντα ως αξιοσέβαστα cisgender, «κανονικά» άτομα και τρώνε τρανσφοβική βια στο μετρό πανεπιστημίου, μέσα στο βαγόνι, μέρα μεσημέρι με κόσμο να κοιτάει απαθής. Των φτωχών γκέι και λεσβιών που δε μπορούν να ζητήσουν υποστήριξη από την οικογένεια και δε μπορούν να διεκδικήσουν ούτε τον μισθό πείνας του επιθετικού καπιταλισμού που μας δυναστεύει, χωρίς να κρύψουν ότι είναι γκέι και λεσβίες. Των θηλυκών αγοριών και των αρσενικών κοριτσιών που η εφηβεία τους είναι ένα bullying από γονείς, μαθητές και καθηγητές. Των μεταναστών και μεταναστριών που είναι γκέι και λεσβίες και τρανς, και τρώνε τρίδιπλη κακοποίηση, τρίδιπλη ντουλάπα και κανείς δε θυμάται ότι υπάρχουν, και που πολλοί έλληνες lgbt πιστεύουν ότι ήρθαν “εδώ” και “μας” κλέβουν τις δουλειές. Των lgbtqi ανθρώπων με αναπηρία. Του intersex παιδιού στην επαρχία που μεγάλωσε στο φύλο που επέλεξαν οι γιατροί και οι γονείς του, και τώρα το εμποδίζουν να είναι το φύλο που νιώθει γιατί τί θα πει ο κόσμος.

Το Athens Pride οικειοποιείται όλο το φάσμα του lgbtqi αλλά δεν κάνει προσπάθεια να *εκπροσωπεί* όλο το φάσμα, μόνο τα υποκείμενα που βολεύουν. Η οργανωτική επιτροπή δεν έχει τρανς μέλος, και δεν έχει νιώσει την ανάγκη να ψάξει για τρανς μέλος. Η διοργάνωση δε συνδιαμορφώνεται από τις ελληνκές lgbtqi ομάδες που παράγουν πολιτική αντίστασης στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και τον σεξισμό στην Αθήνα και την επαρχία. 10 χρόνια Pride, δέκα χρόνια το ίδιο πράγμα, είμαστε όλοι και όλες καλεσμένες σε μια προκαθορισμένη γιορτή και όχι ενεργά υποκείμενα σε μια θυμωμένη διεκδίκηση.

Γι’ αυτό μας πληγώνει που το Athens Pride τείνει να γίνει ένας συντηρητικός θεσμός. Μας τη σπάει που είμαστε άνεργες και φτωχές, πούστηδες τρανς και λεσβίες που πρέπει να πληρώσουμε 8 ευρώ είσοδο σε μπαρ που το παίζει φιλικό. Ένα μπαρ που έχει μονοπώλιο το οποίο το Pride όχι μόνο δε θέλει να το σπάσει αλλά το ενισχύει. Δε θεωρούμε καθόλου απαραίτητο κομμάτι του Pride και της lgbtqi διεκδίκησης τα μαγαζιά της κατανάλωσης που συμμετέχουν ως χορηγοί.

Μας τρομάζει που είναι καλεσμένο το ΚΕΕΛΠΝΟ, το φασιστικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, που ποινικοποίησε τον HIV, ιεράρχησε γυναικεία σώματα σε άξια και ανάξια και υποστήριξε τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, και τη δήλωση Λοβέρδου για την προστασία της ελληνικής οικογένειας (όχι βέβαια της γκέι ή μονογονεϊκής ελληνικής οικογένειας) από την “υγειονομική βόμβα”. Το ΚΕΕΛΠΝΟ που μην ξεχνάμε κάνει επιχειρήσεις “σκούπα” στη Συγγρού, αποφασίζει και διατάσσει παράνομους υποχρεωτικούς ελέγχους σε εκδιδόμενες και μη γυναίκες και μετά δημοσιοποιεί τα στοιχεία τους. Για να μπαίνουμε ακόμα στη θέση να εξηγούμε ότι το να είσαι τρανς, εκδιδόμενη, οροθετική, χρήστρια δε σε κάνει λιγότερο άνθρωπο.

Εμείς που παλεύουμε για αλλαγή και κοινωνική δικαιοσύνη κάθε μέρα, χρειαζόμαστε να μιλάμε με επικίνδυνη, όχι διπλωματική γλώσσα για τις καταπιέσεις μας. Χρειαζόμαστε το Pride και πολλές απο εμάς δεν έχουμε χάσει ούτε ένα. Γι’αυτό δε θα το αφήσουμε χωρίς κριτική.

Κάτω τα χέρια απ’τα φύλα, τα σώματα και τις επιθυμίες μας.

Πηγή: QueerTrans

 

Share
Page 1 of 212