Subscribe via RSS Feed

Tag: "τρανσφοβία"

 1η Δράση Δρόμου για την Καμπάνια για τη Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου

logo_access040214

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) αναγνωρισμένο μη κερδοσκοπικό Σωματείο για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, με υπερηφάνεια ανακοινώνει την 1η δράση δρόμου στα πλαίσια της συμμετοχής του στην πανευρωπαϊκή καμπάνια που διοργανώνει η ευρωπαϊκή οργάνωση για τα δικαιώματα της τρανς κοινότητας TransgenderEurope (TGEU) για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου:

«ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ: Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΟΡΤΕΣ»

Όπως είχε αναφερθεί σε προηγούμενο Δελτίο Τύπου μας από τις 24 Απριλίου, σκοπός της καμπάνιας είναι η παρότρυνση των ευρωπαϊκών κοινωνιών να αναγνωρίσουν τις σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι στην καθημερινή ζωή τους.

Η 1η Δράση Δρόμου μας, θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 8 Ιουνίου, ώρες: 12.00-20.00 μ.μ. στην Πλατεία Κοραή, στο κέντρο της Αθήνας, όπου μέλη μας, εθελοντές άλλων οργανώσεων και υποστηρικτές, θα βρίσκονται εκεί μαζί μας, για την ενημέρωση των πολιτών για το κρίσιμο θέμα της τρανς κοινότητας που είναι η Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου.

Την Δράση Δρόμου, υποστηρίζει το ελληνικό γραφείο της Διεθνούς Αμνηστίας, η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», η Colour Youth, οι «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο», η Θετική Φωνή, η Praksis, η Λεσβιακή Ομάδα Αθηνών, η ΟΛΚΕ, το AthensPride, η Homophonia – ThessalonikiPride, η Good asYou(th), η Λεσβιακή Ομάδα Θεσσαλονίκης και το ThessalonikiPride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης. Τους/τις ευχαριστούμε από καρδιάς.

Διεκδικούμε την γρήγορη, προσιτή και διαφανή Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου και τη δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των τρανς ανθρώπων χωρίς ιατρικές προϋποθέσεις. Η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, προστατεύει από τις διακρίσεις, προστατεύει την ιδιωτικότητα ενός ατόμου και αποτελεί την βάση για μια αξιοπρεπή ζωή.

Ευχαριστούμε ξανά την TransgenderEuropeγια τη χρηματοδότηση της εκτύπωσης του υλικού της καμπάνιας, το οποίο δημιουργήθηκε με την υποστήριξη του ιδρύματος Open Society Foundation, της Κυβέρνησης της Ολλανδίας και της Επιτροπής της Ε.Ε.

 

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

Πηγή: ΣΥΔ 

 

Share

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

homophobia

της Δήμητρας Κογκίδου

Το φαινόμενο του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού δεν συνιστά καινοτομία των ημερών.  Το ότι σχετικά πρόσφατα άρχισε να συζητιέται στην Ελλάδα οφείλεται στο γεγονός ότι  σήμερα  υπάρχει αυξημένη ευαισθητοποίηση απέναντι σε ορισμένες μορφές εκφοβισμού που παλαιότερα  είτε δεν καταγράφονταν τόσο έντονα στο δημόσιο λόγο, είτε δεν αναγνωρίζονταν ως τέτοιες.

Δυστυχώς τα περισσότερα  περιστατικά ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού στην εκπαίδευση συχνά δεν γίνονται αντιληπτά ως τέτοια –πλην ακραίων περιπτώσεων που δημιουργούν έντονα φαινόμενα διάρρηξης των σχολικών κανόνων –και έτσι δεν δίνεται η δυνατότητα για σχεδιασμό συστηματικής δράσης τόσο στο επίπεδο της πρόληψης, όσο και της αντιμετώπισης. Σ’ αυτό συντελεί και η σχετική δυσκολία ορισμένων εκπαιδευτικών να αναγνωρίσουν και να ορίσουν ποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές συγκροτούν ομοφοβικό εκφοβισμό καθώς ο σεξισμός έχει διαποτίσει την πρακτική των καθημερινών έμφυλων σχέσεών μας.

Ακόμα, όμως,  και στις περιπτώσεις που τα περιστατικά ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού γίνονται αντιληπτά, το σχολείο ως θεσμός –με εξαίρεση ορισμένους εκπαιδευτικούς-  φαίνεται να μην ενδιαφέρεται και τόσο πολύ για το ζήτημα και δε φαίνεται ικανό –ή/και πρόθυμο- να καταπολεμήσει το φαινόμενο με την υιοθέτηση μιας αντι-ετερο-σεξιστικής πολιτικής. Με τη λογική αυτή, δίνει το μήνυμα σε μαθητές και σε μαθήτριες ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά είναι λίγο-πολύ αποδεκτή. Γενικά φαινόμενο του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού είναι ένα παραμελημένο ζήτημα  στην εκπαιδευτική ατζέντα που μέχρι τώρα καλύπτεται από σιωπή και αμηχανία.

Ένα παράδειγμα τρανσφοβικού εκφοβισμού

Μια από τις λίγες περιπτώσεις τρανσφοβικού εκφοβισμού που έγιναν ορατές λόγω της σοβαρότητάς της ήταν της Α., μιας τρανς μαθήτριας σε ένα νυχτερινό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα. Παρά τις καταγγελίες του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών μαζί με την ομάδα «Ομοφοβία στην Εκπαίδευση», την προσφυγή στο Συνήγορο του Πολίτη  που στο πόρισμά του είχε δώσει θετικές κατευθυντήριες οδηγίες για τη διευθέτηση  του θέματος και τη διαμεσολάβησή του στο σχολείο, η μαθήτρια συνέχισε να δέχεται σοβαρότατες παρενοχλήσεις λόγω της ταυτότητας φύλου της και εκφοβισμό από το Διευθυντή του Λυκείου.

Παράλληλα, η μοναδική καθηγήτρια που υπoστήριξε την τρανς μαθήτρια στις ακραίες τρανσφοβικές διακρίσεις που υπέστη, πέρασε από ΕΔΕ και τέθηκε σε αργία (υπήρξε καταγγελία της Β΄ΕΛΜΕ Αθήνας για τη δίωξη της καθηγήτριας). Να σημειώσουμε σχετικά με το χειρισμό της υπόθεσης αυτής  το θετικό ρόλο του Συνήγορου του Πολίτη, τόσο για τις προτάσεις του για  το σεβασμό της ταυτότητας φύλου των τρανς ανθρώπων στο σχολικό περιβάλλον, όσο και για τις καλές πρακτικές που ακολούθησε κατά τη διαδικασία διαμεσολάβησης, σε αντίθεση με την αδιαφορία ή καλλίτερα την άρνηση της πολιτείας –μέσω του αρμόδιου υπουργείου  -να ασχοληθεί με τις διακρίσεις που αντιμετωπίζουν γενικότερα οι lgbtq μαθητές και μαθήτριες.

Το σχολείο οφείλει να διασφαλίζει ότι κανένα παιδί δεν θα υποστεί διάκριση ή/και παρενόχληση και εκφοβισμό  εξαιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου του.

Όταν αναφερόμαστε στον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό στην εκπαίδευση δεν θα πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε ως ένα φαινόμενο που συμβαίνει ανεξάρτητα και ερήμην της πραγματικότητας του κόσμου των ενηλίκων που προσλαμβάνουν τα παιδιά και οι έφηβοι. Ας μη ξεχνάμε ότι αυτά που συμβαίνουν στο πλαίσιο της εκπαίδευσης, επηρεάζονται από τους κυρίαρχους Λόγους περί ετεροσεξουαλικότητας και ομοφοβίας που βρίσκονται στη δημόσια σφαίρα της μαζικής κουλτούρας, της πολιτικής και της πολιτείας. Ούτε, επίσης, να τον αντιμετωπίζουμε ως ένα φαινόμενο που είναι ανεξάρτητο από το είδος της εκπαίδευσης που παρέχουμε στα παιδιά. Για παράδειγμα, σπανίζουν οι βιωματικές μέθοδοι και η συστηματική διαμόρφωση ενός κλίματος στην τάξη που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη μιας αίσθησης συλλογικότητας έτσι ώστε τα παιδιά να νοιώσουν ότι ανήκουν σε μια ομάδα και να παρεμποδισθούν ή να ακυρωθούν οποιεσδήποτε διαδικασίες περιθωριοποίησης,   στιγματισμού και εκφοβισμού.

Πάντως, ανεξάρτητα από το αν οι παράγοντες που παράγουν ή επηρεάζουν το φαινόμενο του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού  βρίσκονται μέσα ή έξω από την εκπαίδευση, το σχολείο οφείλει να διασφαλίζει ότι κανένα παιδί δεν θα υποστεί διάκριση ή/και παρενόχληση και εκφοβισμό  εξαιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου του.   Εμπειρίες παρενόχλησης ή/και διακρίσεων, εμπειρίες ή φόβος για ομοφοβικό ή τρανσφοβικό εκφοβισμό, μπορεί να έχουν  αρνητικές επιπτώσεις στους  LGBTQ νέους και νέες, τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και στο εκπαιδευτικό τους μέλλον και στις επαγγελματικές επιλογές. Οι εμπειρίες αυτές δεν προέρχονται μόνον από τους συμμαθητές /τριες αλλά και από τα άλλα μέλη του σχολείου –εκπαιδευτικούς και γονείς.  Η απώλεια της αυτοπεποίθησης, η απομόνωση, ζητήματα τακτικής φοίτησης, η έλλειψη κινήτρων ή /και συγκέντρωσης είναι μερικές από τις επιπτώσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε μειωμένη εκπαιδευτική επιτυχία ή σε εγκατάλειψη του σχολείου.

Μπορούμε να κάνουμε πολλά στην εκπαίδευση, τόσο στο επίπεδο της πρόληψης, όσο και της αντιμετώπισης, αρκεί να υπάρχουν μακρόχρονες και σωστά σχεδιασμένες παρεμβάσεις που να στηρίζονται στην κατάλληλη παιδαγωγική τεχνογνωσία. Το επισημαίνω αυτό γιατί είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τα αίτια που οδηγούν κάποια παιδιά στη χρήση βίας που προέρχεται από την ομοφοβία.

Το σχολείο ως πολιτισμικό πλαίσιο κατασκευής έμφυλων και σεξουαλικών ταυτοτήτων

Καθώς το φύλο και η σεξουαλικότητα δεν είναι δεδομένα και αυτονόητα, το σχολείο ως θεσμός αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα πολιτισμικά πλαίσια μέσα στο οποίο δομούνται οι έμφυλες και σεξουαλικές ταυτότητες των μαθητών/μαθητριών. Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους  –μέσω των αναλυτικών προγραμμάτων, της οργάνωσης και διοίκησης, του παιδαγωγικού υλικού, του κρυφού αναλυτικού προγράμματος κ.ά. Δυνητικά θα μπορούσε να είναι ένα πλαίσιο όπου διαμορφώνονται και διακινούνται πολλαπλές μορφές θηλυκότητας και ανδρισμού –αλλά δεν είναι έτσι –καθώς έχει καταγραφεί ότι ένας μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών πρακτικών, από εκείνες που θεωρούνται ‘αυτονόητες’ μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, ενισχύουν τα έμφυλα στερεότυπα.  Το σχολείο, παρά τη συνήθη ρητορική για ελεύθερη και ολόπλευρη ανάπτυξη της υποκειμενικότητας των μαθητών/τριών, περιορίζει μαθητές και μαθήτριες σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, με Λόγους σεξιστικούς και  ομοφοβικούς, γεγονός που  έχει σοβαρές  επιπτώσεις σε πολλά επίπεδα. Στην πράξη, εφαρμόζεται διαφορετική πολιτική όταν κινδυνεύουν να παραβιαστούν οι κανόνες της ετεροσεξιστικής μας κοινωνίας.

Η εκπαίδευση αποτελεί, επίσης, χώρο μέσα στον οποίο ασκούνται πρακτικές σεξουαλικότητας, αν και συχνά δεν αναγνωρίζονται ως τέτοιες. Υπάρχουν χαρακτηριστικές αναφορές σε διάφορες έρευνες για το πως η ιδεολογία της ετεροσεξουαλικότητας εμπλέκεται καθημερινά σε ποικίλες σχολικές πρακτικές. Για παράδειγμα,  όταν προτρέπουμε ένα  μικρό αγόρι να μην κλαίει γιατί «οι άνδρες δεν κλαίνε» ή να γίνει «αληθινός» άνδρας, η προτροπή αυτή  εντάσσεται μέσα σε ένα ετεροσεξουαλικό αυτονόητο  που το σχολείο  επικυρώνει και παρουσιάζει ως αδιαμφισβήτητο κοινωνικό και ηθικό κανόνα. Η ετεροσεξουαλικότητα είναι παρούσα παντού, εκλαμβάνεται ως δεδομένη και «φυσική» και αυτό της δίνει εξουσία.

Συγκρότηση του ανδρισμού: Ετεροσεξουαλικότητα, ομοφοβία και μισογυνισμός

Αυτός ο Λόγος περί ετεροσεξουαλικότητας μέσα στον οποίο τα αγόρια συγκροτούν τους ανδρισμούς τους είναι άμεσα συνδεδεμένος με Λόγους περί ομοφοβίας και μισογυνισμού. Η συγκρότηση της ταυτότητας –σεξουαλικής και έμφυλης-  των παιδιών γίνεται μέσω της διαφοράς και του αποκλεισμού. Ειδικά τα αγόρια συγκροτούν τον ανδρισμό τους μέσα από ένα σύστημα στιγματισμού, το οποίο περιπολεί και αστυνομεύει κάθε τι το «μη-ανδρικό» και διαπαιδαγωγεί στον ανδρισμό  με την απειλή της ομοφοβίας  Έτσι, ο ηγεμονικός ανδρισμός –πάντα ετεροσεξουαλικός -βασίζει τη συγκρότησή του στον αποκλεισμό του «Άλλου» που σε αυτή την περίπτωση είναι η ομοφυλοφιλία η οποία καταλήγει να θεωρείται  συνώνυμο μιας θηλυκής ταυτότητας. Οι ετεροσεξουαλικές, λοιπόν, μορφές ανδρισμού θεωρούνται ως οι μόνες «κανονικές» και υγιείς, ενώ οι υπόλοιπες αυτόματα θεωρούνται «αποκλίνουσες».

Αν μια συμπεριφορά θεωρηθεί  ότι αποκλίνει από την ετεροσεξουαλικότητα, τότε  ενεργοποιείται αρνητική προδιάθεση,  συχνά προκαλείται φόβος ή/και αηδία, συναισθήματα που μπορεί να  οδηγήσουν στη βία, με συνέπεια υποκείμενα με διαφορετική ταυτότητα φύλου, ή σεξουαλικό προσανατολισμό ή και με ‘θηλυπρεπή’ συμπεριφορά σύμφωνα με τα στερεότυπα για τους έμφυλους ρόλους, να υφίστανται παρενόχληση  ή και διάφορες μορφές βίας. Για παράδειγμα, η σωματική οικειότητα μεταξύ των αγοριών, όπως φιλιά και εναγκαλισμοί σε μια συνάντηση, είναι κάτι που αποφεύγεται εξαιτίας της ομοφοβίας  και του φόβου θηλυπρέπειας.

Επίσης, άμεση είναι η διασύνδεση ομοφοβίας και μισογυνισμού.  Είναι μειωτικό για ένα αγόρι να το αποκαλέσουν ‘κορίτσι’. Από τις χειρότερες βρισιές είναι αργότερα να αποκαλέσεις έναν άνδρα «γυναικούλα» ή κάτι παρεμφερές. Αντίθετα αποτελεί θετικό το να αποκαλέσεις μια γυναίκα «αντράκι» ή ‘’παληκάρι’’ γιατί οι ανδρικές αξίες είναι ιεραρχικά ανώτερες. Ο ηγεμονικός ανδρισμός συνδέεται με την  ομοφοβία  καθώς τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά τα οποία αποδίδονται στους άνδρες ομοφυλόφιλους αναφέρονται στις γυναίκες. Η ομοφοβία, λοιπόν, αποτελεί μέσο παγίωσης της σεξουαλικότητας και του φύλου, μέσω της συκοφάντησης της θηλυκότητας και του συσχετισμού της με την ομοφυλοφιλία. Για να χαρακτηρισθεί ομοφυλοφοβικά ένα αγόρι σε  «αδερφή» ή gay αρκεί να υπερβαίνει συγκεκριμένες αξιώσεις με βάση τα έμφυλα στερεότυπα σε θέματα γλώσσας, ένδυσης, συμπεριφοράς. Π.χ, ένας ήσυχος μαθητής ή ένας μαθητής που κλαίει, ή δεν του αρέσει να παλεύει ή να παίζει  ποδόσφαιρο, ή κάνει παρέα και με κορίτσια  μπορεί να στιγματιστεί.

Ο ηγεμονικός ανδρισμός επιβάλει ταυτότητες στους «Άλλους» και τους φέρνει σε εξαιρετικά δυσχερή θέση στοχοποιώντας τους

Η  ετεροσεξουαλικότητα, ο μισογυνισμός και η ομοφοβία  δρουν στο πλαίσιο του σχολείου αφήνοντάς  ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης  στους περισσότερους  μαθητές, μαθήτριες και στους εκπαιδευτικούς. Ένα πολύ συχνό παράδειγμα είναι ο ομοφοβικός λεκτικός εκφοβισμός μεταξύ μαθητών «Αν το κάνεις, θα σε γ… !». Ένας μαθητής επιχειρεί να εκφοβίσει έναν άλλο στιγματίζοντάς τον, μέσω της  υποταγής του σε παθητικό/θηλυπρεπή άνδρα, δηλαδή με τη μετατροπή του σε μη-άνδρα. Ο ηγεμονικός ανδρισμός –που είναι οπωσδήποτε  ετεροσεξουαλικός –έχει την εξουσία και  επιβάλει ταυτότητες στους Άλλους. Ο ανδρισμός δεν αποτελεί ένα αυτονόητο, αντίθετα πρέπει συνεχώς να διεκδικείται, να κατακτάται και να αποδεικνύεται -για παράδειγμα και μέσα από την ετεροσεξιστική παρενόχληση και τον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό.

Αυτό έχει ιδιαίτερες επιπτώσεις στη σχολική ζωή των μαθητών και μαθητριών  που δεν επιθυμούν την απόκτηση των κυρίαρχων ανδρικών ή γυναικείων  ταυτοτήτων ή έχουν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό ή ταυτότητα φύλου.  Όσα αγόρια δεν έχουν μια έμφυλη «ταυτότητα» υπερ-ανδρισμού στιγματίζονται και μέσα από ομοφοβικά σχόλια γίνεται προσπάθεια συμμόρφωσης στα πρότυπα του ανδρισμού και της ετεροσεξουαλικότητας. θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι δεν ταυτίζονται όλα τα αγόρια με αυτές τις ηγεμονικές εκφάνσεις ανδρισμού και συνεπώς δε θα πρέπει να θεωρηθούν ως μια ομοιογενή ομάδα.

Οι ετεροσεξουαλικές προσδοκίες φέρνουν μαθητές και μαθήτριες με διαφορετικούς σεξουαλικούς προσανατολισμούς σε εξαιρετικά δυσχερή θέση.  Αγόρια  και κορίτσια που φαίνονται ή  είναι αβέβαια για την ταυτότητα φύλου τους γίνονται στόχος ομοφοβικών επιθέσεων. Καθώς ο ανδρισμός έχει μεγαλύτερη αξία στην κοινωνία,  τα αγόρια που φαίνεται να παραβαίνουν τις κανονικότητες για το φύλο τους και να  υπονομεύουν το κεντρικό αξίωμα του ανδρισμού, δηλαδή την  ετεροσεξουαλικότητα, στιγματίζονται περισσότερο.

Μια αντι–ετερο-σεξιστική πολιτική θα συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας στο χώρο της εκπαίδευσης  αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Η βία, γενικά, στο χώρο του σχολείου φαίνεται ότι συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τους όρους συγκρότησης της ανδρικής ταυτότητας. Είναι σημαντικό, λοιπόν, ο παράγοντας φύλο να παίξει κεντρικό ρόλο, τόσο στη γενικότερη ενταξιακή πολιτική στην εκπαίδευση, όσο και στο σχεδιασμό  στρατηγικών για την καταπολέμησης του  εκφοβισμού στο πλαίσιο των οποίων πρέπει ρητά να περιλαμβάνεται ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η ταυτότητα φύλου και η έκφραση φύλου. Τα παραπάνω πρέπει να είναι τμήμα της εκπαίδευσης /μετεκπαίδευσης των εκπαιδευτικών ώστε να μπορούν να συζητούν και να χειρίζονται τα θέματα αυτά. Παράλληλα θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι με το θέμα φορείς θα έχουν την κατάλληλη τεχνογνωσία, τους πόρους και τις αρμοδιότητες  ώστε να διασφαλιστεί η παροχή της κατάλληλης υποστήριξης και προστασίας στα παιδιά  σε όλη τη διαδικασία. Στο επίπεδο αυτό είναι χρήσιμο να λάβουμε υπόψη καλές πρακτικές άλλων χωρών που  έχουν αξιολογηθεί θετικά στην καταπολέμηση του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού.

Κρίνεται απαραίτητο να γίνει συστηματική και πολυεπίπεδη προσπάθεια για τη δημιουργία ενός κλίματος μη ανεκτικού στην ετεροσεξιστική παρενόχληση και στον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό στην εκπαίδευση. Εκτιμώ ότι υπάρχουν πολλά εμπόδια και περιορισμοί. Οι δυσκολίες αυτής της πολιτικής δεν πηγάζουν μόνον από  αυτά που συμβαίνουν στο πλαίσιο της εκπαίδευσης, αλλά επηρεάζονται και από τους κυρίαρχους/ηγεμονικούς Λόγους. Παρά ταύτα, το σχολείο μπορεί να αποτελέσει ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης προς την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας και της άρσης του ετεροσεξισμού –σε συνεργασία και με άλλους θεσμούς – προς όφελος των ίδιων των υποκειμένων και γενικότερα της κοινωνίας – αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση για μια αντι–ετερο-σεξιστική εκπαίδευση, γιατί τεχνογνωσία υπάρχει.  Η εφαρμογή της θα συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας –στο χώρο της εκπαίδευσης  αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Επισημαίνεται ότι απαραίτητο στοιχείο στη πορεία αυτή και ζήτημα άμεσης προτεραιότητας είναι η προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό – θέμα που συνδέεται άμεσα με τον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό και την ετεροσεξιστική παρενόχληση..

* Δήμητρα Κογκίδου, καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στο ΑΠΘ

Πηγή:tvxs

 

Share

Πρόσκληση σε Ημερίδα: “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση, παιδιά – γονείς – εκπαιδευτικοί”

homo

Η  Ομάδα “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση”, σε συνεργασία με το Σχολείο Παιχνιδιού, τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη και το Σύλλογο Διδασκόντων 66ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, διοργανώνει ημερίδα με θέμα “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση, παιδιά – γονείς – εκπαιδευτικοί”, την Παρασκευή 2 Μαΐου 2014 στις 16:45, στο 66ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών.

Σκοπός της ημερίδας είναι να ανοίξει γόνιμο διάλογο γύρω από αυτό το θέμα, το οποίο απασχολεί σοβαρά τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο χώρο της εκπαίδευσης.

Θα έχουμε την ευκαιρία,

  • να ακούσουμε και να παρατηρήσουμε με προσοχή τα σχετικά περιστατικά που εμφανίζονται στη σύγχρονη σχολική πραγματικότητα,
  • να περιγράψουμε τις στάσεις και τις συμπεριφορές που διακρίνουμε μεταξύ των παιδιών, των εκπαιδευτικών και των γονέων,
  • να εστιάσουμε στους εκπαιδευτικούς στόχους που σχετίζονται με τις ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών και
  • να διατυπώσουμε ερωτήματα που προκύπτουν.

 

Με την ευκαιρία αυτή ελπίζουμε ότι ο χώρος της εκπαίδευσης θα αρχίσει να ευαισθητοποιείται και θα κινητοποιηθεί γύρω από αυτό το σοβαρό θέμα που μέχρι τώρα καλύπτεται από σιωπή και αμηχανία.

Θα χαρούμε πολύ αν παραβρεθείτε,

τα μέλη της Ομάδας “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση”

 

ιστοσελίδα:    www.omofovia.gr

επικοινωνία:  info@omofovia.gr  και omofovia@hotmail.com

Η εκδήλωση στο facebook:  https://www.facebook.com/events/467731603358746/

 

Πρόγραμμα Ημερίδας

Πρώτο μέρος

17:00 – 17:05     Καλωσόρισμα

Συντονίστρια Ασημίνα Αραπάκη, Εκπαιδευτικός

17:05 – 17:10     Εισαγωγή στη θεματική της ημερίδας και  παρουσίαση της Ομάδας “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση”

 Σάββας Γεωργιάδης, Παιδοψυχίατρος

17:10 – 17:25     “Ας γνωριστούμε πριν τα πούμε”

Παιχνίδια γνωριμίας και επικοινωνίας με τη μέθοδο του θεατρικού παιχνιδιού από την Ομάδα Εμψυχωτών του Σχολείου Παιχνιδιού, Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης.

17:25 – 17:40     “Ομοφοβικά και Τρανσφοβικά περιστατικά από τη σχολική ζωή”

 Εύα Φιλανθρωποπούλου, Ψυχολόγος

Πέτρος Σαπουντζάκης, Εκπαιδευτικός

17:40 – 17:50     “Μπορεί η  αντισεξιστική εκπαίδευση να συμβάλει στη μείωση τηςομοφοβίας και της τρανσφοβίας;”

Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ

17:50 – 18:00     “Η κοινωνική κατασκευή της διαφοράς: Με αφορμή την ομοφοβία”

Μαίρη Λεοντσίνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια ΤΕΑΠΗ – ΕΚΠΑ

18:00 – 18:15     “Θεσμικό Πλαίσιο για την προστασία του Σεξουαλικού Προσανατολισμού και της Ταυτότητας Φύλου”

Καραγεώργου Μαρία, Νομικός – εκπαιδευτικός, Ειδική Επιστήμονας στο Συνήγορο του Πολίτη.

18:15 – 18:25     Παρουσίαση του παιδικού βιβλίου “Τα δύο μικρά αυγά”

 Στέλλα Μπελιά, Νηπιαγωγός, μάστερ στο Θέατρο στην Εκπαίδευση

18:25 – 18:35     “Η ομοφοβία στα πλαίσια του σχολικού εκφοβισμού”

Αλίκη Δημοπούλου, Ψυχολόγος, υποψήφια Διδακτόρισσα Παν. Αθηνών

18:35 – 18:50     Συζήτηση

Τέλος πρώτου μέρους

18:50 – 19:00     Διάλειμμα

Δεύτερο μέρος

19:00 – 19:15     Εσύ κ’ Εγώ  ≈› Εμείς

“Δάνεισέ μου κάτι από εσένα κι εγώ θα στο επιστρέψω με ένα δικό μου τρόπο”

Παιχνίδι ανταλλαγής στοιχείων μεταξύ μας ώστε  να μπούμε στη θέση του άλλου, από την Ομάδα Εμψυχωτών του Σχολείου Παιχνιδιού, Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης.

19:15 – 19:30     Χαιρετισμοί από Οργανώσεις την Κοινωνίας των Πολιτών

ColourYouth, ΣΥΔ, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

19:30- 19:40      “Ο Oμοφοβικός/τρανσφοβικός εκφοβισμός (bullying) ως διάσταση των προγραμμάτων σεξουαλικής αγωγής – διαφυλικών σχέσεων. Καλές Πρακτικές στη σχολική κοινότητα.”

 Μαίρη Χιόνη, Υπεύθυνη Αγωγής Υγείας δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Α΄ Διεύθυνση Αθήνας

19:40 – 19:50     “Η Σεξουαλική Αγωγή στο σχολείο. Βήματα σημειωτόν”

Χάρης Παπαδόπουλος, Σχολικός Σύμβουλος της 10ης Περιφέρειας Δημοτικής Εκπαίδευσης Αττικής

19:50 – 20:30     Τράπεζα Βιωμάτων

Σύντομες διηγήσεις εμπειριών από άτομα που έχουν βιώσει σχετικό εκφοβισμό στην εκπαίδευση και συζήτηση-ερωτήσεις με το κοινό.

Συντονισμός από τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη – Human Library Greece

20:30 – 20:45     Συζήτηση

20:45 – 21:00     “Πώς πέρασαν αυτές οι ώρες;”

Κλείσιμο Ημερίδας με το Σχολείο Παιχνιδιού, Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης.

Παιχνίδια ρόλων και δράσεις βασισμένες στην εμπειρία αυτής της συνάντησης. Σκηνικοί αυτοσχεδιασμοί και δρώμενα.

Περιλήψεις

“Ομοφοβικά και Τρανσφοβικά περιστατικά από τη σχολική ζωή”

Παρουσίαση αποτελεσμάτων Έρευνας-Καταγραφής που πραγματοποιήθηκε  στην Αθήνα αλλά και πανελλαδικά μέσω διαδικτύου, από το 2010 έως το 2013, κυρίως σε ενήλικες. Σύγκριση με ερευνητικά δεδομένα άλλων χωρών, συμπεράσματα και ερευνητικά ερωτήματα.

“Μπορεί η  αντισεξιστική εκπαίδευση να συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας; “

Το σχολείο μπορεί να αποτελέσει ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης προς την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας και της άρσης του ετεροσεξισμού –σε συνεργασία και με άλλους θεσμούς – προς όφελος των ίδιων των υποκειμένων και γενικότερα της κοινωνίας – αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση για μια αντισεξιστική εκπαίδευση, γιατί τεχνογνωσία υπάρχει.

Συζητείται η αναγκαιότητα και  τα κύρια σημεία μιας αντισεξιστικής εκπαιδευτικής πολιτικής που θα συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας –στο χώρο της εκπαίδευσης  αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Επισημαίνεται ότι απαραίτητο στοιχείο στη πορεία αυτή είναι η προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό – θέμα που συνδέεται άμεσα με τον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό και την ετεροσεξιστική παρενόχληση. H επικέντρωση, λοιπόν, της προσοχής στη συγκρότηση του ανδρισμού στο σχολείο, ιδιαίτερα στην προσχολική και πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αποτελεί ζήτημα άμεσης προτεραιότητας.

“Θεσμικό Πλαίσιο για την προστασία του Σεξουαλικού Προσανατολισμού και της Ταυτότητας Φύλου”

Η ισχύουσα νομοθεσία της ΕΕ για την ίση μεταχείριση σε θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, και η ενσωμάτωσή της στο εθνικό δίκαιο (Ευρωπαϊκές Οδηγίες και αντίστοιχοι ελληνικοί νόμοι).

Η ευρωπαϊκή νομολογία στα θέματα αυτά, (Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) με έμφαση σε περιπτώσεις εκπαιδευτικές (λ.χ. η υπόθεση του ΕΔΔΑ Vejdeland and Others v. Sweden, που μιλάει για λόγο μίσους κατά των γκέι στο σχολείο).

Ο ρόλος του ΣτΠ θεσμικά και η εμπειρία του στις περιπτώσεις αυτές.

Παρουσίαση του παιδικού βιβλίου “Τα δύο μικρά αυγά”

Τα γονεϊκά πρότυπα των παραμυθιών ως δύναμη ένταξης των παιδιών στη σχολική κοινότητα. Ένα βιβλίο που δίνει λόγο σε παιδικές σκέψεις.

Τα δυο μικρά αβγά είναι η προσπάθεια να βρεθεί μια αφήγηση που να εξηγεί, να καθησυχάζει, να διαλύει τη σύγχυση, να αίρει τους αποκλεισμούς και τις προκαταλήψεις και –ίσως το σημαντικότερο όλων– να καταπολεμά το φόβο.

“Ο Oμοφοβικός/τρανσφοβικός εκφοβισμός (bullying) ως διάσταση των προγραμμάτων σεξουαλικής αγωγής – διαφυλικών σχέσεων. Καλές Πρακτικές στη σχολική κοινότητα.”

Τα ζητήματα διαχείρισης της σεξουαλικότητας αποτελούν ένα σημαντικό κεφάλαιο της προαγωγής και της αγωγής υγείας στη σχολική κοινότητα. Ένας τρόπος προσέγγισής τους είναι η εκπόνηση ολοκληρωμένων προγραμμάτων -μακρόχρονων ή βραχύχρονων- σεξουαλικής αγωγής υγείας που απευθύνονται και στους τρεις πληθυσμούς στόχους αυτής, μαθητές/τριες, εκπαιδευτικούς και γονείς. Η κλασική θεματολογία της σεξουαλικής αγωγής-διαφυλικών σχέσεων δεν καλύπτει πλέον τις ανάγκες του σύγχρονου σχολείου, εφόσον σήμερα αναδύονται θέματα όπως η βία ανάμεσα στους ερωτικούς συντρόφους, η πορνογραφία, η παράνομη διακίνηση παιδιών/εφήβων/γυναικών, τα ζητήματα στο διαδίκτυο, το ομοφοβικό/τρανσφοβικό bullying, η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, οι νέες μορφές οικογένειας. Τα περισσότερα δεν αναγνωρίζονται, δεν προλαμβάνονται και  ούτε αντιμετωπίζονται με αποτέλεσμα  να προκύπτουν ακραίες καταστάσεις για τη διαχείριση των οποίων  η εκπαίδευση των εμπλεκομένων είναι σχεδόν μηδενική. Η εισήγηση θα διασαφηνίσει τους βασικούς όρους, θα περιγράψει καλές πρακτικές και θα προτείνει βελτιωτικές κινήσεις που θα συμβάλλουν στη δημιουργία ενός  σχολείου, ασφαλούς, για όλα τα μέλη του.

 

 

Share

Το Φύλο της Έξωσης και η Φοβική Πολυκατοικία της Συγγρού

Φωτογραφία: Flickr: Fotos GOVBA

της Μαρίας Λούκα

Στην Ιταλία, την Πολωνία , τη Νέα Ζηλανδία έχουν εκλεγεί κατά καιρούς στα εθνικά κοινοβούλια. Στις ΗΠΑ η Μπεν Μπαρς, είναι διάσημη καθηγήτρια Νευροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και η Λιν Κόνγουεϊ, ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά της IBM Research. Στη Μ. Βρετανία η Εϊπριλ Ασλεϊ τμήθηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ για την πρoσφορα της. Ακόμα και σε μη δυτικούς πολιτισμούς , στην Ινδία ή στο Μεξικό, ταυτίζονται με ιστορικές παραδόσεις και προστατεύονται. Είναι διεμφυλικοί/ες και σε μια σειρά από χώρες έχουν γίνει σημαντικά βήματα για την αναγνώριση της ύπαρξης τους και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους. Στην Ελλάδα πάλι, τις διώχνουν από τις πολυκατοικίες.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών απειλείται με έξωση. Όχι γιατί δεν εκπληρώνει τις συμβατικές του υποχρεώσεις απέναντι στον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος. Κάθε άλλο. Επειδή μάλλον δεν εκπληρώνει τα στερεότυπα των ενοίκων της πολυκατοικίας για το «φύλο» και τη «σεξουαλικότητα». Το σκηνικό που εκτυλίσσεται αυτές τις μέρες στην πολυκατοικία της οδού Συγγρού στο νούμερο 29, είναι βγαλμένο από τον ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του ’80. Πριν καλά καλά προλάβει το Σωματείο να μετακομίσει στα νέα του γραφεία, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο με τον ιδιοκτήτη, μαζεύτηκαν οι ένοικοι και απαίτησαν την ακύρωση της μίσθωσης. Το πρόσχημα είναι ότι απαγορεύονται στην πολυκατοικία γραφεία συλλόγων και σωματείων. Βέβαια κατά καιρούς έχουν στεγαστεί εκεί γραφεία πολιτικών, επαγγελματικοί χώροι, μπαρ και διάφορες άλλες δραστηριότητες. Η αλήθεια είναι αυτή που ομολογήθηκε στη συνέλευση της πολυκατοικίας το Σάββατο «Εμείς με τους αλλοδαπούς δεν έχουμε πρόβλημα, τις τραβεστί δε θέλουμε».

Μοιάζει πολύ με τη γνώριμη επωδό «Εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους gay, δε με νοιάζει τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του, αρκεί να μην είναι προκλητικοί» ή με το αντίστοιχο «Εγώ δεν είμαι ρατσιστής, ο κουμπάρος μου έχει βαφτίσει ένα παιδάκι από την Αλβανία αλλά έχει γεμίσει η Αθήνα με ξένους που κλέβουν». Είναι αυτός ο βαθιά ριζωμένος συντηρητισμός της ελληνικής κοινωνίας που προσπαθεί να απoενεχοποιηθεί μεταθέτοντας το πρόβλημα στη σφαίρα της ιδιωτικής ζωής και συνάμα επιδιώκει να επιβεβαιώσει τη δυτική της ταυτότητα με την επίκληση ενός φιλελευθερισμού που έχει ρήτρες χιλιομετρικής απόστασης. Δε μας ενοχλεί το διαφορετικό αρκεί να είναι μακριά, να κινείται στο πεδίο του αόρατου και να μην αποκτά υπόσταση. Αφού η πρόσληψη του «Άλλου» όταν δεν είναι ανοιχτός ρατσισμός, σεξισμός, ομοφοβία ή τρανσφοβία εξαντλείται στην «ανοχή» αλλά ποτέ δε γίνεται διακύβευμα ισότητας.

Οι μετανάστες μπορούν να υπάρχουν για να μαζεύουν τις ελιές από τα χωράφια και να κρατάνε τη γιαγιά με Αλτσχάιμερ, όχι όμως να αποκτούν ιθαγένεια για τα παιδιά τους που γεννιούνται στην Ελλάδα. Οι gay μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα στα  LGBT (lesbian, gay, bisexual, transgender)- friendly μπαράκια στο Γκάζι, όχι όμως να παντρεύονται και να εκλέγονται στα δημόσια αξιώματα. Και οι τρανς που ανατρέπουν το μεγαλύτερο ταμπού, αυτό της βιολογίας, μπορούν απλώς να είναι απομονωμένες στα ελάχιστα τετραγωνικά της λεωφόρου Καβάλας τη νύχτα. Η μοναδική χρήση που επιτρέπεται – χωρίς ποτέ να ομολογείται  – είναι το σεξουαλικό πείραγμα των εφήβων ή των καταπιεσμένων νοικοκύρηδων. Από κει και πέρα δε μπορούν να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στο σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, να αποκτήσουν ταυτότητα με το όνομα που επιλέγουν, να ενταχθούν ισότιμα σε επαγγελματικούς κλάδους. Δε μπορούν καν να έχουν αυτό το δικαίωμα στη στέγη.

Είναι η αποθέωση του υποκριτικού καθωσπρεπισμού μιας κοινωνίας που παραμένει εγκλωβισμένη σ’ έναν σκληρό δυϊσμό «αρσενικού» – «θηλυκού», όπου ανατομία – έμφυλη ταυτότητα και σεξουαλικός προσανατολισμός οφείλουν να βρίσκονται σε πλήρη αντιστοιχία. Μιας κοινωνίας που επιμένει να κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί των οικογενειακών δραμάτων και να μη μιλάει ανοιχτά και ακομπλεξάριστα για το φύλο, τη σεξουαλικότητα και την επιθυμία. Είναι ένα άκαμπτο πλαίσιο που καλλιεργεί και αναπαράγει η ίδια η Πολιτεία, όταν οι κυβερνήσεις χαϊδεύουν τα αυτιά του εκλογικού ιδεότυπου του «νοικοκυραίου», κλείνουν τα μάτια στα ομοφοβικά και τρανσφοβικά εγκλήματα, ανέχονται τη διείσδυση της Εκκλησίας στην πολιτική ζωή και συχνά απολογούνται στα ομοφοβικά κηρύγματα της, αποφεύγουν πάντα τη νομοθετική κατοχύρωση δικαιωμάτων για τα LGBT άτομα και συχνά επιδίδονται σ’ ένα ακροδεξιό διαγκωνισμό σε επίπεδο ιδεολογίας με τη Χρυσή Αυγή.

Το Σωματείο με ένα πλούσιο έργο  σε δράσεις αλληλεγγύης για τα τρανς άτομα, οργανώνοντας συσσίτια και παρέχοντας νομική και ψυχολογική υποστήριξη στα μέλη του, δηλώνει αποφασισμένο να μη συμμορφωθεί με την τρανσφοβία. Δεν είναι απλώς η υπεράσπιση του δικαιώματος στη στέγη, είναι ένα εγχείρημα θάρρους απέναντι στην υποκρισία και την καταπίεση. Το χε γράψει ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Γάλλους φιλόσοφους, ο Μισέλ Φουκό, απαντώντας στο ερώτημα «αν χρειαζόμαστε πραγματικά ένα αληθινό φύλο»: «Το μόνο που θα έπρεπε να μετράει είναι η πραγματικότητα του σώματος και η ένταση των επιθυμιών του».

Πηγή: vice

 

Share

Οπου τρανς και έξωση

του Δημήτρη Αγγελίδη

Οι ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας όπου επρόκειτο να στεγαστεί το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών θέλουν να το διώξουν, με δικαιολογία ότι δεν επιτρέπει το καταστατικό τους τη στέγαση σωματείων και συλλόγων

Δεν πρόλαβε το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών να μετακομίσει στον νέο χώρο που νοίκιασε στις αρχές Φεβρουαρίου, αφού του ζήτησαν να φύγει κακήν κακώς από τον προηγούμενο, δεν πρόλαβε καν να κάνει συνέλευση στα νέα του γραφεία, και οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων της πολυκατοικίας έβαλαν σκοπό να το διώξουν.

Την περασμένη εβδομάδα έγινε συνέλευση πολυκατοικίας όπου ειπώθηκε σε εκπρόσωπο του σωματείου πως το καταστατικό της πολυκατοικίας δεν επιτρέπει τη στέγαση σωματείων και συλλόγων. Αύριο έχει προγραμματιστεί νέα συνέλευση με θέμα, μεταξύ άλλων, την ακύρωση της μίσθωσης στο σωματείο.

Το ΣΥΔ έχει λόγους να πιστεύει πως είναι πρόφαση ο ισχυρισμός και πως, ακόμα και να υπάρχει ο κανονισμός, εφαρμόζεται διακριτικά σε βάρος του. Το ίδιο διαμέρισμα της πολυκατοικίας στέγαζε προηγουμένως γραφεία ενός ευρωβουλευτή. Απέναντι υπάρχει γραφιστικό γραφείο. Στην ίδια πολυκατοικία στεγάζεται οδοντιατρείο.

 «Ενοχλούμε»

«Είναι ξεκάθαρο πως τους ενοχλεί πως είμαστε τρανς. Δεν ανοίξαμε σουβλατζίδικο, δεν ανοίξαμε χώρο υγειονομικού ενδιαφέροντος. Είμαστε ένα σωματείο που ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν έχει όχληση. Δεν είναι δυνατόν να μας αναγνωρίζει το κράτος και να μη μας αναγνωρίζουν κάποιοι το δικαίωμα να στεγαστούμε», λέει στην «Εφ.Συν. η πρόεδρος Μαρίνα Γαλανού.

Η νέα απόπειρα έξωσης ήρθε την ώρα που ετοιμάζει μηνύσεις για την προηγούμενη έξωση. Όπως λέει, ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, επικαλούμενος πιέσεις άλλων ιδιοκτητών, όχι μόνο ζήτησε αναιτιολόγητα από το σωματείο να φύγει, αλλά και τους παρακράτησε σακούλες με τρόφιμα που προορίζονταν για τις ανάγκες του συσσιτίου που οργανώνει το σωματείο για τα άπορα μέλη του.

Το πρόβλημα εύρεσης στέγης είναι τεράστιο για τις τρανς, που, εκτός από τα οικονομικά προβλήματα, αντιμετωπίζουν τη ρατσιστική αντιμετώπιση πολλών ιδιοκτητών. «Δύο μήνες ψάχναμε να βρούμε χώρο και δεν βρίσκαμε. Μόλις βλέπανε τρανς, μας απέρριπταν. Ενας μάς έλεγε στο τηλέφωνο ότι το νοικιάζει τετρακόσια ευρώ και θα κάνει κάτι καλύτερο -όταν πήγαμε, μας είπε ότι θα το νοικιάσει 700 γιατί βρήκε καλύτερη προσφορά. Μας κοροϊδεύουν, κατάλαβες; Θεωρούν εκ προοιμίου ότι μια τρανς γυναίκα ασκεί πορνεία, απλά και μόνο επειδή είναι τρανς. Όμως τώρα θα γίνουν μηνύσεις. Κάποιοι πρέπει να πληρώσουν», λέει η Μ. Γαλανού.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Τρανσφοβία στα Εξάρχεια και αλλού (και παντού!)*

Την προηγούμενη Παρασκεύη αργά τη νύχτα στην πλατεία Εξαρχείων δύο τρανς γυναίκες (μέλη του queer trans ) δέχτηκαν λεκτικές επιθέσεις κι απειλές από άντρες. Η σιωπή τους ήταν χρυσός; Μάλλον,γιατί αν απαντούσαν ή αντιδρούσαν θα είχαμε άλλον ένα ξυλοδαρμό μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θαμώνων της πλατείας. Πόσ@ απο μας θα αντιδούσαμε; Πόσ@ θα πέρναμε θέση σε αυτό που συμβαίνει; Αυτό το περιστατικό είναι απλά μια αφορμή για να ξαναθυμηθούμε όλ@ πως το να είμαστε τρανς είναι κάτι για το οποίο πρέπει συνεχώς να λογοδοτούμε, να αμυνόμαστε, να τιμωρούμαστε,να έχουμε ένα καλό άλλοθι, να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα, να μην κυκλοφορούμε ποτέ μόν@ και γενικά να προσέχουμε πολύ. Και αυτό δείχνει πράγματα και για τη θέση της γυναίκας γενικά στην κοινωνία μας, και την ανάγκη για φεμινιστική και αντιφασιστική παιδεία.

Την ακριβώς επόμενη μέρα, στη στάση Πανεπιστήμιο του μετρό, στις 6 το απόγευμα, μέσα στο βαγόνι, μια τρανς γυναίκα που δεν σιώπησε στην τρανσφοβική επίθεση που δέχτηκε, ξυλοκοπήθηκε και διασύρθηκε δημόσια από ομάδα ατόμων.

Τέτοια περιστατικά μας αναγκάζουν να προσέχουμε πάρα μα πάρα πολύ.

Κι όσο κάποια μη τρανς ή εκτός λοατ άτομα (λεσβίες, αδερφές, μπάι) θα πουν σε κάθε αναφορά τρανσφοβικής η ομοφοβικής επίθεσης ότι ”εντάξει, η κοινωνία είναι πολύ πιο ανεκτική σε σχέση με πριν 20 χρόνια”, εμείς ξέρουμε καλά ότι και μόνο που υπάρχουμε κινδυνεύουμε.

Κινδυνεύουμε από αυτούς που μας θεωρούν ανώμαλ@, μιάσματα, λάθη της φύσης, απειλή για την καταπιεσμένη σεξουαλικότητά τους, κακό παράδειγμα για τα παιδιά τους, κακή φήμη για την πολυκατοικία και τη γειτονιά τους, βλασφημία για το θρησκευτικό τους αίσθημα, αντιαισθητικό θέαμα για τα μαγαζιά τους, ανεπιθύμητ@ στις πλατείες τους. Κινδυνεύουμε επειδή είμαστε τρανς σε μια πατριαρχική ετεροκανονική κοινωνία που τα τελευταία χρόνια με πρόσχημα την οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος υποκύπτει στο να στρεφόμαστε όλ@ εναντίον όλων και δικαιολογεί τις φασιστικές επιθέσεις επειδή κάποι@ “προκαλούν”, κάποι@ δεν τους μοιάζουν, κάποι@ δεν τους αρέσουν, κάποι@ δεν μιλάνε ίδια γλώσσα, κάποι@ έχουν άλλο χρώμα δέρματος.

Σε ποι@ ανήκουν οι πλατείες; Αν όχι σε όλ@ τότε δεν ανήκουν πουθενά.

Οι συνελεύσεις της ομάδας γίνονται στο Φεμινιστικό Κέντρο. Δίπλα στην πλατεία.

Βρισκόμαστε στην πλατεία minimum μία φορά την εβδομάδα. Κάποια μέλη της ομάδας μένουν στα Εξάρχεια.

Δεν θέλουμε να κινδυνεύουμε, δεν θέλουμε να φοβόμαστε, δεν θέλουμε να κρυβόμαστε.

Αποφασίσαμε να οργανώσουμε το ελάχιστο, μια διαμαρτυρία ενάντια στην τρανσφοβία στην πλατεία Εξαρχείων το Σάββατο 25 Ιανουαρίου στις 17:00, απευθυνθήκαμε σε συλλογικότητες των Εξαρχείων, σε lgbtq ομάδες και καλούμε όποι@ θέλει να σταθεί δίπλα μας συνειδητά απέναντι στις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς, τα κραξίματα ,τις επιχειρήσεις σκούπα στις πιάτσες, το ξύλο, την κοινωνική απομόνωση, την οικονομική εξαθλίωση.

Queer transqueertrans.espiv.net

*Το κείμενο αλιεύτηκε από το facebook 

 

Share

«Μάθε παιδί μου γράμματα» ( Η Άννα όχι…)

της Μαρίας Λούκα

Εγκατέλειψε το σχολείο της η 25χρονη τράνς Άννα λόγω της ομοφοβικής – λεκτικής και σωματικής – βίας που δεχόταν. Στο αντίστοιχο λήμμα της θρυλικής ταινίας του Θόδωρου Μαραγκού στη Wikipedia διαβάζουμε: «Αποτελεί κοινωνική κριτική της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας, με τις έντονες ιδεολογικές αγκυλώσεις και παράλληλα την αδυναμία και την έλλειψη βούλησης από το ελληνικό κράτος να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό.

Παράλληλα εξετάζεται και η εξάρτηση της ελληνικής εκπαίδευσης τόσο από σχήματα και νοοτροπίες του παρελθόντος όσο και από την εξουσία, της οποίας καλείται να γίνει φερέφωνο.» 33 χρόνια μετά, στη χώρα που απειλούνται με αφορισμό οι βουλευτές που θα ψηφίσουν την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης, που ο δήμαρχος μιας πόλης δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα και τη δυνατότητα των ομοφυλόφιλων να εκλέγονται σε δημόσια αξιώματα, που το θρησκευτικό συναίσθημα αξιοποιείται εργαλειακά από τις ακροδεξιές συνιστώσες του Μαξίμου, η ταινία θα μπορούσε να γυριστεί ακριβώς με το ίδιο σενάριο μόνο που για κάποιους/ες η γνωστή αριθμητική του πρωταγωνιστή (Έξι χρόνια στο δημοτικό. Έξι χρόνια στο γυμνάσιο, δώδεκα. Έξι χρόνια στο πολυτεχνείο, δεκαοχτώ) θα σταμάταγε κάπως πρόωρα. Αφού η γνωστή λαϊκή προσταγή «Μάθε παιδί μου γράμματα» συνοδεύεται υπόρρητα από αυστηρές ταυτολογικές προϋποθέσεις, δηλαδή να είσαι ετεροφυλόφιλος, λευκός, έλληνας και κυρίως το φύλο που αναγράφεται στην αστυνομική σου ταυτότητα να συνάδει με την εμφάνιση σου.

Για την Αννα δεν ίσχυε αυτός ο τελευταίος και εντελώς άκαμπτος όρος και ως εκ τούτου αποκλείστηκε από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Τον Οκτώβριο του 2012 το Σωματείο υποστήριξης Διεμφυλικών και η ομάδα «Ομοφοβία στην εκπαίδευση» έφεραν στη δημοσιότητα την υπόθεση της 25χρονης τρανς Άννας.

Για την Άννα η διάθεση να ολοκληρώσει τις σχολικές σπουδές της σε νυχτερινό σχολείο της Αττικής μετατράπηκε σ’ ένα μπαράζ ομοφοβικών, χλευαστικών σχολίων και σωματικής βίας που έφτασε μέχρι την απόπειρα να την κάψουν περιλούζοντας την με εύφλεκτο υλικό. Φορείς των συγκεκριμένων επιθέσεων δεν ήταν μόνο οι συμμαθητές της αλλά και ο ίδιος ο διευθυντής του σχολείου. Εγινε αρμοδίως προσφυγή στο Συνήγορο του πολίτη που στο πόρισμα του είχε δώσει θετικές κατευθυντήριες γραμμές για τη διευθέτηση του θέματος.

Ωστόσο, παρ’ ότι η τρανς μαθήτρια τελείωσε το νυκτερινό γυμνάσιο και πήγε στο νυκτερινό λύκειο, δεν λήφθηκαν καθόλου υπόψη οι κατευθυντήριες γραμμές του στο. Αντίθετα η συμπεριφορά τρανσφοβικής διάκρισης της διεύθυνσης του σχολείου, συνεχίστηκε και κλιμακώθηκε.

Συγκεκριμένα, η μαθήτρια συνέχισε να δέχεται διακρίσεις λόγω της ταυτότητας φύλου της, τρανσφοβικές παρενοχλήσεις και μπούλινγκ, ενώ θυματοποιήθηκε επιπλέον από τον λυκειάρχη του σχολείου, που κλιμάκωσε το ήδη τεταμένο κλίμα καλώντας την να «απολογηθεί» για παραπτώματα που δεν της είχαν προσηκόντως γνωρισθεί και μη δεχόμενος αίτημα αναβολής της μαθήτριας και του ίδιου του Συνηγόρου του Πολίτη. Αίτημα της μαθήτριας για παράσταση με τη Δικηγόρο της, Ηλέκτρα – Λήδα Κούτρα, σε μια διαδικασία με την οποία θα μπορούσε να της επιβληθεί η ποινή της αλλαγής σχολικού περιβάλλοντος, επίσης απορρίφθηκε. Το θέμα έφερε στη Βουλή ο Σύριζα.

Συγκεκριμένα ο βουλευτής Χρήστος Καραγιαννίδης κατέθεσε αναφορά του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών σύμφωνα με την οποία «τρανς μαθήτρια βρέθηκε εκτεθειμένη σε ρατσιστική συμπεριφορά από την πλευρά της διεύθυνσης του σχολείου και ενώ υπήρξε και πόρισμα από τον Συνήγορο του Πολίτη για την προστασία της σωματικής και ψυχικής υγείας της απειλούμενης από τον κοινωνικό ρατσισμό μαθήτριας και της διασφάλισης της απρόσκοπτης συνέχισης των σπουδών της, η ρατσιστική συμπεριφορά από την πλευρά της διεύθυνσης συνεχίστηκε και κλιμακώθηκε».

Επίσης καταγγέλθηκε ότι  η μοναδική καθηγήτρια που στάθηκε στο πλευρό της μαθήτριας, πέρασε από ΕΔΕ και τέθηκε σε αργία.

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου  περιορίστηκε σε μια έγγραφη απάντηση με έντονη οσμή αδιαφορίας. «Η παθούσα έχει προσφύγει στη δικαιοσύνη και επομένως σύμφωνα με τη συνταγματική επιταγή του άρθρου 26 του Συντάγματος, όπου κατοχυρώνεται η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν παρεμβαίνει στο έργο της απονομής δικαιοσύνης», ανέφερε χαρακτηριστικά

Παράλληλα, σε αυτό το κρίσιμο σημείο για την υπόθεση της τρανς μαθήτριας,  έγινε γνωστό από τον Συνήγορο του Πολίτη, ότι ο φάκελος αναφοράς της τρανς μαθήτριας, διαβιβάστηκε από τον Κύκλο Ισότητας Φύλου (ΚΙΦ) που είχε οδηγήσει σε πληθώρα ενεργειών προς την κατεύθυνση διευθέτησης που προβλήματος της τρανς μαθήτριας, στον βοηθό Συνήγορο για τα Δικαιώματα του Παιδιού που αφενός δεν έχει αρμοδιότητα καθώς η μαθήτρια είναι ενήλικη, και αφετέρου είχε αρχικά διαχειρισθεί την αναφορά της, αποφασίζοντας να την θέσει στο αρχείο προτού προβεί σε κάποια ενέργεια.

Είναι ενδεικτικό ότι σε επίσκεψη της ίδιας της μαθήτριας στο ΣτΠ, κατά την οποία επιχείρησε να καταθέσει συμπληρωματικό αίτημα, το αρμόδιο για την παραλαβή στέλεχος του ΣτΠ, τής απευθύνθηκε στο αρσενικό γένος.

Η Αννα μπλεγμένη στα γραφειοκρατικά τερτίπια, τις υπεκφυγές των αρμοδίων και κυρίως στη διάχυτη τρανσφοβία δεν άντεξε τις πιέσεις και τις διακρίσεις και πρόσφατα εγκατέλειψε το σχολείο. Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες» σε κοινή του ανακοίνωση « διαμαρτύρονται με έντονο τρόπο διότι ενώ είχαν εγκαίρως ενημερώσει τον ΣτΠ για τις δυσμενείς εξελίξεις στην υπόθεση και για το γεγονός ότι η ακραία συμπεριφορά της διεύθυνσης του σχολείου, ενδεχομένως θα οδηγούσε τη μαθήτρια να εγκαταλείψει ο σχολικό περιβάλλον με ανυπολόγιστες συνέπειες για την προσωπική εξέλιξή της, ενώ γνώριζε ότι καταπατώνται βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματά της, δεν έπραξε ανάλογα μετά την αιφνίδια μετακίνηση του φακέλου. Ομοίως και το Υπουργείο Παιδείας».

Επιπλέον ενημερώνουν ότι θα προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η νεαρή μαθήτρια μπορεί μετά από αρκετά χρόνια να δικαιωθεί από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Αλλά ουδείς γνωρίζει αν θα έχει κι άλλη ευκαιρία να δραπετεύσει από το περιθώριο που έχει ορίσει ως πεπρωμένο η ελληνική Πολιτεία για τα διεμφυλικά άτομα και εν γένει για όσους αποκλίνουν από τη νόρμα του «κανονικού».

Στο μεταξύ ο Πρωθυπουργός θα μπορεί να συνομιλεί με το Θεό της αυτάρεσκης και μισαλλόδοξης εξουσίας τους, τα ΜΜΕ να καταδικάζουν το δογματισμό των ανατολικών χωρών, οι μικροί ηγετισκοι στα σχολεία να καμαρώνουν με φόντο τα πτυχία Παιδαγωγικής και οι χρυσαυγίτες να σκορπάνε τον τρόμο στα σκοτεινά στενά της πόλης. Κι αν τα ημερολόγια στο Μαξίμου θα γράφουν «2014» … θα είναι από τυπογραφικό λάθος.

Πηγή: Στο Κόκκινο 

 

Διαβάστε ακόμα

Διότι δεν συνεμορφώθη…

 

 

Share

Διότι δεν συνεμορφώθη…

 του Δημήτρη Αγγελίδη

Δύσκολες ώρες περνά η τρανς μαθήτρια που αποφοίτησε πέρσι από νυχτερινό Γυμνάσιο της Αθήνας χάρη στην παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη και την υποστήριξη της υπεύθυνης καθηγήτριας του τμήματος, και συνεχίζει φέτος να φοιτά στο συστεγαζόμενο νυχτερινό Λύκειο. Οπως καταγγέλλει η δικηγόρος της Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, χθες το βράδυ, μόλις επέστρεψε στο σχολείο από τριήμερη αποβολή επειδή τόλμησε να αντιδράσει σε προπηλακισμό που δέχτηκε, τρεις μαθητές επιχείρησαν να τη λιντσάρουν μέσα στο γραφείο της διεύθυνσης. Η κατάσταση εκτονώθηκε όταν ψυχραιμότερος καθηγητής και εξωσχολικό άτομο που κλήθηκε να βοηθήσει κατάφεραν να συγκρατήσουν και να απομακρύνουν τους επιτιθέμενους.

«Καθιστούμε υπεύθυνο για ό,τι συμβεί στη μαθήτρια τον διευθυντή του σχολείου», λέει στην «Εφ.Συν.» η Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα. Οπως καταγγέλλει το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, η μαθήτρια δέχεται πάλι φέτος εχθρική και ρατσιστική συμπεριφορά, ενώ διώκεται πειθαρχικά η καθηγήτρια που την υπερασπίστηκε, με αποτέλεσμα να τεθεί σε αργία τέσσερις μήνες πριν βγει στη σύνταξη.

Θέμα φύλου

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, τα προβλήματα της μαθήτριας ξεκίνησαν όταν ζήτησε να χρησιμοποιεί γυναικείο όνομα, γυναικεία εμφάνιση και τις γυναικείες τουαλέτες του σχολείου, σύμφωνα με το φύλο που αναγνωρίζει στον εαυτό της. Συνέχισαν να την αποκαλούν, περιπαικτικά, με ανδρικό όνομα, να χλευάζουν τα ρούχα της, να της απαγορεύουν να πηγαίνει στις γυναικείες τουαλέτες. Οταν αντέδρασε, τα πνεύματα οξύνθηκαν. Την απειλούσαν, της πετούσαν αντικείμενα, έφτασαν μέχρι το σημείο να την περιλούσουν με βενζίνη για να της βάλουν φωτιά.

Αντί να επιβάλει σεβασμό στα δικαιώματά της, ο διευθυντής του Γυμνασίου τής ζήτησε να φύγει από το σχολείο και να φοιτήσει σε σχολείο δεύτερης ευκαιρίας. Η μαθήτρια αρνήθηκε. Της ζήτησε να μην πηγαίνει στα μαθήματα, μόνο να δώσει εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς. Η μαθήτρια επέμεινε να φοιτήσει κανονικά. Ακολούθησαν προσβολές, προπηλακισμοί και αποβολές από το σχολείο.

Την υπερασπίστηκε η υπεύθυνη καθηγήτρια του τμήματός της. Μέσα στην τάξη, της έδωσε πρωτοβουλίες και δημιούργησε κλίμα σεβασμού. Απέναντι στη διεύθυνση, ζήτησε να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματά της. «Η μαθήτρια μου εκμυστηρεύτηκε το εξής: “Οταν είχε η συγκεκριμένη καθηγήτρια τη διεύθυνση του σχολείου ως αναπληρώτρια, δεν δέχτηκα καμία προσβολή. Δεν μου πετούσαν κιμωλίες, δεν μου πετούσαν πέτρες, δεν έγινε άλλη απόπειρα για δολοφονία μου, δεν δεχόμουν προπηλακισμούς, χλευασμούς και βιαιότητες. Αυτό με βεβαίωσε ότι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τα δεινά μου είναι οι καθηγητές και ιδίως ο διευθυντής, όχι οι μαθητές. Οι καθηγητές φοβούνται να πάρουν θέση, μην τυχόν και τους συμβεί αυτό που συνέβη σ’ εκείνη που είχε το θάρρος να με υπερασπιστεί”», λέει η δικηγόρος.

Προσχηματικές κατηγορίες

Μέσα στη χρονιά, η καθηγήτρια δέχτηκε αναφορά από τη διεύθυνση με κατηγορίες που αφορούν ελλιπή άσκηση καθηκόντων και «ανοχή και ενθάρρυνση σε αντιδεοντολογική συμπεριφορά μαθητών σε βάρος του διευθυντή». Σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που τη γνωρίζουν, οι κατηγορίες είναι προσχηματικές, κατασκευασμένες και στοχεύουν να μεταθέσουν το θέμα από την παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας σε προσωπικό πρόβλημα συμπεριφοράς. Το συνδικαλιστικό όργανο της καθηγήτριας αναφέρει ότι «η συγκεκριμένη συνάδελφος έχει επιδείξει ιδιαίτερη ευαισθησία σε φαινόμενα ρατσισμού στο σχολείο της» και απαιτεί να σταματήσουν οι διώξεις «που στόχο έχουν την τρομοκράτηση και τον πειθαναγκασμό των εκπαιδευτικών ενώ βλάπτουν σοβαρά τη δημόσια εκπαίδευση και τη δημοκρατία στα σχολεία».

Ορίστηκε ΕΔΕ, που διεξήγαγε ο διευθυντής του συστεγαζόμενου Λυκείου. «Οταν εμφανίστηκε να καταθέσει στην ΕΔΕ η μαθήτρια, ξεκίνησε μια σειρά ερωτήσεων επί προσωπικού, που εμφανώς δεν είχαν σχέση με την πειθαρχική δίωξη: “Επιτρέπεται να έρχεσαι στο σχολείο με γυναικεία ρούχα, βαμμένη σαν κοπέλα; Δεν πρέπει να σου πει η καθηγήτρια να ντύνεσαι ως ευπρεπής μαθητής;”. Μπροστά στους ρατσιστικούς και άσχετους υπαινιγμούς, η μαθήτρια αποχώρησε. Αργότερα κατέθεσε υπομνήματα με τις θέσεις της. Μάλιστα, ενώ ο διενεργών την ΕΔΕ αρνήθηκε ότι την αποκαλεί στο αρσενικό γένος και την κατηγόρησε για… συκοφαντική δυσφήμιση, παρασύρθηκε και της απευθύνθηκε εγγράφως στο αρσενικό: “Σας πληροφορώ ότι η δυσφήμιση είναι αδίκημα, κι εσείς πλέον είστε ενήλικος -και μάλιστα όχι νέος ενήλικος- κι έχετε πλήρη ευθύνη των πράξεών σας”», λέει η Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα.

Βασισμένη στο πόρισμα της ΕΔΕ, που διεξήχθη με τέτοιες μεθόδους, η καθηγήτρια παραπέμφθηκε στο πειθαρχικό συμβούλιο. Με βάση τον νόμο Μανιτάκη για τους δημόσιους υπαλλήλους, και μόνο η παραπομπή σε πειθαρχικό, χωρίς να έχει κριθεί η υπόθεση, σήμανε την αργία της καθηγήτριας, με όλες τις ψυχολογικές και οικονομικές επιβαρύνσεις που συνεπάγεται.

Εκκρεμεί το πειθαρχικό

Τη λύση θα δώσει η εξέταση της υπόθεσης από το πειθαρχικό συμβούλιο που εκκρεμεί, ενώ δεν έχουν ελεγχθεί πειθαρχικά οι κατηγορίες για παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας. Το υπουργείο Παιδείας δεν απάντησε σε ερώτηση πολλών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, που ζητούσαν να διερευνηθούν οι τρανσφοβικές συμπεριφορές στο σχολείο.

«Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις ήταν πολύ πιο εύκολο να κυριαρχήσουν. Ενας καθηγητής που ήθελε να κατηγορήσει, να περιθωριοποιήσει και να απαξιώσει τη μαθήτρια, μπορούσε να το κάνει πολύ άνετα, γιατί θεωρούσε ότι μιλάει εξ ονόματος της κοινωνίας και της “ηθικής”. Ενας καθηγητής που ήθελε να την υποστηρίξει δεν είχε τα μέσα. Τα περιστατικά που οδήγησαν στην καταγγελία της καθηγήτριας οφείλονται στο αρνητικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να υπερασπιστεί κανείς τη μαθήτρια», λέει ο εκπαιδευτικός Πέτρος Σαπουντζάκης από την Ομάδα Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση.

Παράλληλα, ύστερα από αναφορά της μαθήτριας στον Συνήγορο του Πολίτη, η ανεξάρτητη αρχή κάλεσε τη σχολική κοινότητα να σεβαστεί τα δικαιώματα της μαθήτριας. Ακολούθησαν τακτικές συζητήσεις με μαθητές και καθηγητές για θέματα φύλου και σεξουαλικότητας, που οργάνωσε η υπεύθυνη Αγωγής Υγείας της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης και πραγματοποίησε η ίδια με εκπαιδευτικό και ψυχολόγο.

Φέτος, τα πράγματα άλλαξαν ξανά. «Κατά την αντίληψή μας, οι περισσότεροι καθηγητές ήθελαν να βοηθήσουν. Μετά την παρέμβαση του Συνηγόρου, οι περισσότεροι πραγματικά συνεργάστηκαν. Οι συγκρούσεις μειώθηκαν πολύ. Ομως, από την αρχή της φετινής χρονιάς, για αδιευκρίνιστους λόγους, ξεκίνησαν πάλι αμφισβητήσεις. Φάνηκε ότι υπάρχει μια διάθεση να καταδικαστεί η μαθήτρια, να τιμωρηθεί και να διωχτεί. Αυτό δεν είναι επιθυμία του συλλόγου των καθηγητών. Επικρατούν όμως οι φωνές που δεν αντιλαμβάνονται τα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζουν το ζήτημα σαν να επρόκειτο για προσωπικές συγκρούσεις», λέει ο Πέτρος Σαπουντζάκης.

«Επιχειρούν να δημιουργήσουν θέμα για πολιτικούς λόγους»

Αρνούνται κάθε κατηγορία για ρατσιστική συμπεριφορά και παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας οι διευθυντές του νυχτερινού Γυμνασίου και Λυκείου και αποδίδουν το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στη… διάθεση των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων να εκμεταλλευτούν πολιτικά το ζήτημα.

«Δυστυχώς κάποιοι συμπολίτες μας εκμεταλλεύονται μαθητές με σοβαρά προβλήματα, που θέλουν άλλου τύπου συμπαράσταση. Αν θεωρεί κάποιος ότι δεν έχουμε παιδαγωγική επάρκεια, τότε ας καταργηθεί το δικαίωμα της παιδαγωγικής συνεδρίας που μας δίνει ο νόμος. Οταν μια μαθήτρια προσβάλλει τα δικαιώματα μιας άλλης συμμαθήτριάς της, και δεν είναι η πρώτη φορά, ή προσβάλλει την οικογένειά της, τότε θίγει την αξιοπρέπειά της. Η τρανς μαθήτρια έχει και αυτή πολλά προβλήματα. Είναι για μένα λάθος, αντί να προωθήσουμε την ένταξή της στο σχολείο, να τη χρησιμοποιούμε για μια άγονη αντιπαράθεση. Οι οδηγίες του Συνηγόρου εφαρμόζονται, αλλά δεν είναι αυτά το κύριο πρόβλημα. Το κύριο πρόβλημα είναι η προσωπικότητα της μαθήτριας», μας λέει ο διευθυντής του Λυκείου.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο διευθυντής του Γυμνασίου, που αμφισβητεί επιπλέον τον ρόλο του Συνηγόρου στην υπόθεση. «Η ίδια η μαθήτρια είναι επιθετική, όχι το σχολείο. Εχουμε υποστεί στο σχολείο μια συκοφαντία. Ο Συνήγορος έκανε μια παρέμβαση που θα χαρακτήριζα ως “βολική πολιτική ορθότητα”. Είναι συζητήσιμο το τι είδε, τι απεκόμισε και τι έκανε, πόσο πραγματικά βοήθησε τη μαθήτρια. Μπήκε ως ελέφαντας εν υαλοπωλείω και εμείς πάμε να σώσουμε τα υαλικά. Αντί να διερευνήσει με το κύρος του τη βασιμότητα των καταγγελιών, προτίμησε τον εύκολο δρόμο και τις έχρισε αληθείς. Τις συστάσεις του τις εφαρμόσαμε απαρέγκλιτα, αν και προσωπικά έχω μιαν επιφύλαξη ως προς τη χρήση της γυναικείας τουαλέτας.

»Εχω δεχτεί έγγραφη καταγγελία από μητέρα για περιστατικό που ενδέχεται να είναι ποινικά κολάσιμο και την πέρασα στο εμπιστευτικό πρωτόκολλο για να μην τη δει κανένας. Ως προς την καθηγήτρια, υφίσταται διοικητικό έλεγχο για τα καθήκοντά της που δεν πληρούσε όπως πρέπει και βρήκε τον τρόπο να βάλει μπροστά τη μαθήτρια για να δημιουργήσει ντόρο, όπως έχει ξανακάνει. Ο Θεός να την κάνει καθηγήτρια. Το δελτίο Τύπου με τις καταγγελίες είναι κατασκευασμένο. Κάνει σημαία του μια ελλειμματική, προβληματική προσωπικότητα, την οποία προσπάθησε το σχολείο να βοηθήσει. Μήπως τελικά το πρόβλημα βρίσκεται στην ίδια τη μαθήτρια;» μας λέει.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Παγκόσμια ημέρα μνήμης διεμφυλικών 2013

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), σας προσκαλεί το Σάββατο 23 και Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013, ώρες 17:00-21.00, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, Αμφιθέατρο Αντώνης Τρίτσης, Ακαδημίας 50, Αθήνα, στην διημερίδα εκδηλώσεων αφιερωμένων στην Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των Διεμφυλικών ατόμων.

Η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών, πραγματοποιείται για τέταρτη συνεχή χρονιά στην Ελλάδα, και είναι ημέρα μνήμης για όσα διεμφυλικά / τρανς άτομα υπήρξαν θύματα τρανφοβικού μίσους, εγκλημάτων και βίας, αλλά και αφύπνισης για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα διεμφυλικά άτομα στην καθημερινότητά τους.

Οι εκδηλώσεις θα ολοκληρωθούν με πορεία προς τη Βουλή. Η πορεία θα πραγματοποιηθεί χωρίς συνθήματα και πανώ, με κεριά, σε μνήμη όσων διεμφυλικών ατόμων υπήρξαν θύματα του τρανσφοβικού μίσους σε όλον τον κόσμο.

Όλο το πρόγραμμα εδώ

 

Share

«Η επέμβαση δεν σε κάνει περισσότερο γυναίκα απ’ ό,τι ήδη είσαι»

του Δημήτρη Αγγελίδη

Τρανς γυναίκα και λεσβία, η Χριστίνα αντιμετωπίζει πολλή περιέργεια, αρκετή καχυποψία, κάποιες φορές τη βία. Δεν το βάζει κάτω και διεκδικεί την ταυτότητά της κάθε λεπτό, αφού όλοι θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να την καθορίσουν ερήμην της.

Σε όσους απορούν που βλέπουν στην ταυτότητά της αντρικό όνομα, η Χριστίνα εξηγεί ότι είναι «μια γυναίκα με διαφορετική γυναικεία εμπειρία». Και σε όσους απορούν που τη βλέπουν ζευγάρι με τη Μαρία, μια σχέση σχεδόν επτά χρόνων, απαντά ότι το φύλο δεν υπαγορεύει σεξουαλικές προτιμήσεις ούτε υπαγορεύεται από αυτές.

Τελειόφοιτη Ιατρικής, εικονογράφος στο επάγγελμα, συνεργάτιδα του 10% και μέλος της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας, η Χριστίνα Νεοφώτιστου, 26 χρονών, έχει αποφασίσει να ζει τη ζωή της ανοιχτά και να μη διστάζει να μιλά γι’ αυτήν. Είναι ο τρόπος της να προσπαθεί για έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν κρίνονται από το φύλο και τη σεξουαλικότητά τους.

Όταν άρχισε ν’ αλλάζει το σώμα μου με τις ορμόνες, δυσκολεύτηκα να συνηθίσω ότι έχω βυζί. Το κοπανούσα στις γωνίες όπως περνούσα. Έστριβα στην πόρτα και κλατς! Το ωραίο ήταν όταν είχα ν’ αγοράσω μέικ απ. Πήγαινα στο Hondos και ζητούσα της Lancome το νο.3 το μπεζ. Με κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια. «Για εσάς;» Είχε πολύ πλάκα.

Μεγάλωσα στο Ηράκλειο κι από μικρή φαντασιωνόμουν πως είμαι κορίτσι. Θυμάμαι μια μέρα μετά το σχολείο, στην Πέμπτη Δημοτικού, ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μπρούμυτα, αγγιζόμουν και σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα ήταν να υπήρχε ένα φερμουάρ ν’ αλλάζω φύλο και να το ξανακλείνω πριν με δουν οι γονείς μου. Στις σεξουαλικές φαντασιώσεις μου, όσες είχα σ’ αυτή την ηλικία, ο εαυτός μου πρωταγωνιστούσε ως κορίτσι. Αλλά μπροστά στον κόσμο έκανα προσπάθειες να κρύβω τη θηλυκότητά μου και να φέρομαι σαν αγοράκι.

Οι περισσότεροι θεωρούν τις τρανς-γυναίκες ειδική κατηγορία γκέι αντρών που υποδύονται τις γυναίκες. Γι’ αυτό σχεδόν όλοι, ακόμα και οι υπόλοιπες λεσβίες, δυσκολεύονται να δεχτούν ότι είμαι γυναίκα, άρα και λεσβία. Με ρωτάνε συχνά: «Αφού ήσουν άντρας και σου άρεσαν οι γυναίκες, γιατί να μπεις στη διαδικασία ν’ αλλάξεις;» Η σεξουαλική προτίμηση δεν καθορίζει το φύλο. Αλλιώς, μια γυναίκα που θέλει γυναίκες δεν θα ήταν λεσβία, θα ήταν άντρας. Στην πραγματικότητα, μια τρανς γυναίκα είναι γυναίκα όπως οι υπόλοιπες. Δικαιούται να είναι προοδευτική, συντηρητική, φεμινίστρια, θεούσα, λεσβία, μπάι ή στρέιτ. Το να απαγορεύεις στους τρανς επιλογές που επιτρέπεις στους μη-τρανς είναι τρανσφοβία.

Η πρώτη μου σχέση ήταν στο Λύκειο με μια κοπέλα από τα αγγλικά. Κράτησε έναν χρόνο. Αυτή την περίοδο ο πατέρας μου ηρέμησε ότι δεν είμαι αδερφή, όπως φοβόταν, κι εγώ κατασκεύασα μια αρρενωπή περσόνα, την πίστεψα και καταχώνιασα τις φαντασιώσεις στο συρτάρι με τις αμαρτίες και τις ενοχές. Σιγά-σιγά, καθώς προετοιμαζόμουν για τις Πανελλήνιες, αυτή η αρρενωπή περσόνα εξασθένησε. Από τη μία, ό,τι ήταν να αποδείξω, το είχα αποδείξει με τη σχέση μου, και από την άλλη με το διάβασμα δεν ερχόμουν σε επαφή με πολύ κόσμο ώστε να πρέπει να υποδύομαι διαρκώς ένα ρόλο. Τότε άρχισα να νιώθω ένα βασανιστικό συναίσθημα, σαν κάτι να μην μου πήγαινε καλά. Σκεφτόμουν συνεχώς «γαμώτο, τι σχέση έχω εγώ με αγόρι;» και στεναχωριόμουν, διότι τότε δεν ήξερα ότι υπάρχει διέξοδος.

Λίγο πριν μπω στην Ιατρική, στα 20 μου, γνώρισα τη Μαρία, την τωρινή μου κοπέλα, και ερωτευτήκαμε. Εκείνη τη χρονιά, παρότι προσπαθούσα να μοιάζω αγόρι, και μάλιστα είχα αφήσει γένια που άρεσαν στη Μαρία, ζούσα με τη βεβαιότητα πως είμαι γυναίκα. Με τη Μαρία ένιωσα ότι δεν χρειάζεται να κρύβομαι. Την ίδια χρονιά της είπα αισθάνομαι γυναίκα και ότι σκέφτομαι να κάνω κάτι γι’ αυτό. Αν δεν το δεχόταν, ήταν ελεύθερη να χωρίσουμε. Το μόνο που είπε ήταν ότι βρίσκει γκαντεμιά για μένα να νιώθω γυναίκα και λεσβία, σαν να προέβλεπε ότι θα είχα περισσότερα προβλήματα αποδοχής. Σιγά-σιγά άρχισε να μου μιλά αποκλειστικά στο θηλυκό, και διαλέξαμε το όνομα Χριστίνα, επειδή έτσι έλεγαν μια κοπέλα που μου άρεσε πολύ στο Δημοτικό.

Εγκατέλειψα τελείως την εικόνα της αρρενωπότητας. Άφησα μακριά μαλλιά, φορούσα ό,τι πιο γιούνισεξ μπορούσα, ενίοτε ό,τι πιο εξτρήμ. Έδινα την εικόνα ενός πολύ περίεργου αγοριού, ενός ανδρόγυνου. Σ’ ένα βιβλίο ψυχιατρικής που έγραφε για τον τρανσεξουαλισμό ανακάλυψα μια ταυτότητα που μπορούσα να οικειοποιηθώ. Το είπα σε δυο κολλητούς μου, οι οποίοι το δέχτηκαν, και σε μια περίοδο κατάθλιψης έδωσα το βιβλίο στη μητέρα μου και της είπα «αυτό είμαι». Το διάβασε, έκλαψε, και μου το ξαναέδωσε. Δεν πρέπει να πολυκατάλαβε, γιατί δεν ήθελε να καταλάβει.

Όταν ήμουν στο τέταρτο έτος, στα 24, διοργανώθηκε στα Χανιά μια ομαδική έκθεση νέων ζωγράφων. Είχα ήδη ανεβάσει τη δουλειά μου στο Ίντερνετ ως Χριστίνα Νεοφώτιστου, και δήλωσα συμμετοχή στην έκθεση μ’ αυτό το όνομα. Αναγκαστικά έπρεπε να παραστώ ως γυναίκα. Αν εξαιρέσουμε κάποιες απόπειρες να κυκλοφορήσω με γυναικεία ρούχα στην Αθήνα, όταν ανέβαινα να δω τη Μαρία, αυτό ήταν το πρώτο μου άουτινγκ και πήγε πολύ καλά. Από κει και πέρα, όταν ανέβαινα στην Αθήνα, έβγαινα έξω με τη Μαρία και φίλους ως γυναίκα. Επίσης αναζήτησα έναν ψυχίατρο να με διαγνώσει ως τρανς και να με βάλει σ’ ένα πρόγραμμα με ορμόνες για ν’ αλλάξω το σώμα μου.

Μια μέρα ο πατέρας μου ανακάλυψε τις φωτογραφίες από τα Χανιά. Ήμουν στο Πανεπιστήμιο να δω τα αποτελέσματα της εξεταστικής, και παίρνω ένα μήνυμα από την αδερφή μου ότι ο μπαμπάς βρήκε τις φωτογραφίες και είναι έξαλλος. Γύρισα σπίτι με το αμάξι σαν ζαβλακωμένη. Με το που άνοιξα την πόρτα, είδα τον πατέρα μου στο σαλόνι να με κοιτάζει μ’ ένα τρομακτικό χαμόγελο και να μου δείχνει τις φωτογραφίες: «Τι είναι αυτά;» Σκέφτηκα ότι είχε έρθει η στιγμή να το μάθει και του είπα ότι πήγα στα Χανιά ντυμένη έτσι κι ότι είμαι γυναίκα. Άρχισαν τα κλάματα κι οι φωνές. «Δεν είσαι γυναίκα», φώναζε, «είσαι άντρας, κοιτάξου στον καθρέφτη, βλέπεις μια γυναίκα;» Απάντησα: «Όχι, αλλά θα ’πρεπε να βλέπω». Συνέχισε να φωνάζει ότι δεν θα γίνω ποτέ γυναίκα.

Κάποια στιγμή ηρέμησε, κάθισε δίπλα μου, άρχισε να με χαϊδεύει στοργικά και είπε «Εντάξει, να το κάνεις». Όταν είδε την ανακούφιση στο πρόσωπό μου, αγρίεψε πολύ. Είπε «Το θέλεις, ε»; Με χτύπησε, πρώτη φορά στη ζωή μου. Άρχισε να φωνάζει «Σκότωσέ με, σκότωσέ με», κι έπεσε στο κρεβάτι παραληρώντας. Έμεινε έτσι πεσμένος στο κρεβάτι τρεις μέρες. Εγώ κλείστηκα στο δωμάτιό μου κι απέξω η μητέρα μου και η αδερφή μου με κατηγορούσαν: «Κοίτα τι του έκανες».

Όταν πέρασαν οι τρεις μέρες και σηκώθηκε ο πατέρας μου, με έβαλε να ορκιστώ ότι δεν θα το ξανακάνω. Ήταν όλη η οικογένεια από πάνω μου να μου λένε «Ορκίσου μας». Εγώ να’ χω πέσει κάτω, να κλαίω και να μην ξέρω τι να πω. Να ορκιστώ τι; Ότι δεν είμαι αυτό που είμαι; Τελικά μπροστά στην πίεση αναγκάστηκα να πω; «Ορκίζομαι, μη στενοχωριέστε, σας παρακαλώ». Έτσι ηρέμησαν τα πράγματα εκείνη την ημέρα. Αλλά τις επόμενες ημέρες ο πατέρας μου έφευγε και μας έπαιρνε τηλέφωνο και έλεγε ότι δεν μπορεί τη ζωή του. Μια μέρα πήγαμε και τον βρήκαμε στο εξοχικό, λιπόθυμο στο πάτωμα, με την καραμπίνα δίπλα του γεμισμένη. Είχα γίνει κομμάτια από την αγωνία. Με το που ξύπνησε και τον συνεφέραμε, το πρώτο που είπε ήταν: «Εσύ φταις για όλα».

Από κει και πέρα η κατάσταση στο σπίτι ήταν τεταμένη. Δεν τους έβλεπα σχεδόν καθόλου, έμενα στο πανεπιστήμιο όσο πιο αργά γινόταν. Στο τελευταίο έτος μετακόμισα στην Αθήνα με σκοπό να κάνω εδώ την πρακτική άσκηση σαν αγόρι, αλλά δεν το άντεχα, ήμουν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Σκέφτηκα μήπως κάνω την πρακτική ως γυναίκα, αλλά η μάνα μου δεν το δέχτηκε, επειδή στο Πανεπιστήμιο υπήρχαν οικογενειακοί γνωστοί. Και τότε, για πρώτη φορά κατάλαβα ότι δεν μπορώ να το υποστώ πια όλο αυτό. Να υποδύομαι το αγόρι γιατί; Για να τελειώσω μια σχολή; Για να μην το συζητάνε στο Ηράκλειο; Δεν μπορούσα να ζήσω έτσι.

Άρχισα τις ορμόνες μόνη μου, γιατί δεν έβρισκα ψυχίατρο που δεχόταν να με διαγνώσει. Για να καταλάβεις πόσο άσχετοι είναι, ο πρώτος ψυχίατρος μ’ έβαλε ν’ απαντήσω τι προτιμώ, να είμαι γυναίκα ή να είναι καλά ο πατέρας μου; Ήταν ό,τι πιο βίαιο μου έχουν πει. Βρήκα το θάρρος, όχι χωρίς τύψεις, ν’ απαντήσω ότι αν νιώθω γυναίκα, δεν είναι επιλογή μου και δεν έχει να κάνει με τον πατέρα μου. Ότι αν ο πατέρας μου δεν είναι καλά, στενοχωριέμαι, αλλά φταίνε οι απόψεις του και φταίει που ο ίδιος δεν προσπαθεί να καταλάβει.

Προφανώς, δεν ξαναπήγα σ’ αυτόν. Οι περισσότεροι ψυχίατροι στην Ελλάδα δεν είναι ενημερωμένοι και σε αντιμετωπίζουν ως άρρωστο, ειδικά αν είσαι τρανς-γυναίκα και λεσβία ή τρανς-άνδρας και αδελφή. Πώς χαρακτήριζαν κάποτε τους γκέι «πάσχοντες εκ βαρείας ψυχοπαθητικής και ανωμάλου προσωπικότητος»; Χειρότερα. Ενώ την ομοφυλοφιλία οι περισσότεροι πια τη δέχονται, τα τρανς άτομα προσπαθούν και καλά να μας θεραπεύσουν. Μια άλλη ψυχολόγος, της ψυχαναλυτικής σχολής αυτή, μου έλεγε ότι πρέπει να αγαπήσω το πέος μου ώστε να στενοχωρηθώ όταν το χάσω. Και μια τρίτη, η οποία ήταν η ίδια τρανς-γυναίκα, σε όλα τα άλλα ήταν θετική αλλά δεν μπορούσε να δεχτεί ότι είμαι τρανς και λεσβία. Έτσι κάθισα μόνη μου, διάβασα ό,τι μπορούσα και άρχισα τις ορμόνες πολύ προσεκτικά.

Τελευταία βρήκα επιτέλους έναν ψυχίατρο που κατάλαβε, και είμαι πια στη φάση του διακανονισμού για την επέμβαση διόρθωσης φύλου. Βέβαια, η επέμβαση δεν σε κάνει περισσότερο γυναίκα απ’ ό,τι ήδη είσαι. Έτσι κι αλλιώς, αυτό που έχω ανάμεσα στα πόδια μου εγώ το λέω μουνί. Αλλά στην Ελλάδα η επέμβαση χρειάζεται, για να μπορείς να είσαι γυναίκα στα μάτια του νόμου. Η πολιτεία δεν κάνει καν την ελάχιστη παραχώρηση να αλλάζεις το μικρό σου όνομα στην ταυτότητα κι αυτό σου δημιουργεί πολλά προβλήματα στις συναλλαγές με τις δημόσιες υπηρεσίες, τα ιατρεία, τους εργοδότες. Σε κάνει πολίτη τρίτης κατηγορίας. Γι’ αυτό το πεζοδρόμιο μοιάζει συχνά η μόνη λύση. Εγώ το απέφυγα, αλλά δεν είναι όλες και όλοι τόσο τυχεροί.

Συχνά γυρίζω σπίτι ξεθεωμένη και βάζω τα κλάματα επειδή έχω υποχρεωθεί να εξηγήσω σε όλους ότι είμαι τρανς. Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε με κουτάκια. Με το που συνειδητοποιούν ότι είσαι τρανς, σου βρίσκουν άπειρα ψεγάδια, όπως νομίζουν, λες και υπάρχει σωστό και λάθος στην εμφάνιση και τη συμπεριφορά, λες και μια τρανς γυναίκα που δεν τους μοιάζει αρκετά γυναίκα δεν είναι κιόλας. Οι τρανς άνθρωποι, και ιδίως οι τρανς γυναίκες, δεχόμαστε πίεση να μην έχουμε χαρακτηριστικά που προδίδουν ότι είμαστε τρανς. Μου λένε συχνά «μα δεν σου φαίνεται» και το θεωρούν κομπλιμέντο! Ε, είναι τόσο κομπλιμέντο όσο το να πεις σε μια σαραντάρα «για την ηλικία σου, καλά κρατιέσαι».

Όταν πρόσφατα κατέβηκα στο Ηράκλειο, είδα τον πατέρα μου και τη μητέρα μου σ’ ένα κέντρο. Πλησίασα, τους είπα: «Καλησπέρα». Είχα πολλή ανάγκη να τους μιλήσω. Ο πατέρας μου χλώμιασε, είπε στη μητέρα μου: «Πάμε να φύγουμε», σηκώθηκε κι έφυγε. Από όταν έφυγα από το Ηράκλειο δεν μου μιλάει. Η αδερφή μου για πολύ καιρό το ίδιο. Μου είχε στείλει μήνυμα: «Σου έχουν κάνει μάγια σατανικές λεσβίες» κι όταν την πήρα στα γενέθλιά της για χρόνια πολλά, είπε «Τα έχεις κάνει θάλασσα» και το έκλεισε. Τελευταία βλέπω τον πατέρα μου σε εφιάλτες, θυμωμένο και πληγωμένο εξαιτίας μου. Φοβάμαι μήπως αυτή η εικόνα μείνει η μόνη μου ανάμνηση από αυτόν, μήπως ξεχάσω τον πραγματικό μου πατέρα. Εύχομαι να καταλάβει. Είμαι η κόρη του, όπως ήμουν πάντα, άλλο αν δεν μπορούσε να το δει. Κάποια στιγμή, ελπίζω, θα το συνειδητοποιήσει.

Ευτυχώς η μητέρα μου το αποδέχεται πια, ιδίως αφού της μίλησε ο ψυχίατρος. Με παίρνει καθημερινά τηλέφωνο, χαίρεται πολύ που τα πάω καλά με τη δουλειά, που τα πάω καλά με τη Μαρία, που τα πάω καλά ως γυναίκα. Την τελευταία φορά που ήρθε να με δει, ήθελε να μου πάρει μια φούστα και βγήκαμε μαζί στα μαγαζιά. Ήμουν στο δοκιμαστήριο, η μητέρα μου περίμενε απέξω. Μια υπάλληλος τη ρώτησε αν ήθελε να δοκιμάσει κάτι. Τότε άκουσα τη μητέρα μου να λέει «Όχι, μέσα είναι η κόρη μου», κάτι που για μένα ήταν συγκινητικό.

Στη συνέχεια κάναμε επίσκεψη – έκπληξη στην αδερφή μου. Είχε να με δει δυο χρόνια, από πριν αρχίσει ν’ αλλάζει το σώμα μου. Άνοιξε την πόρτα, χαμογέλασε στη μητέρα μου, και το βλέμμα της έπεσε πάνω μου. Έμεινε να με κοιτά με το στόμα ανοιχτό, χωρίς να αντιδρά. Πέρασε ώρα έτσι. Τέλος, ήρθε προς το μέρος μου, άνοιξε τα χέρια της και μ’ αγκάλιασε σφικτά.

Πηγή: 10percent

 

Share

ΣΥΔ: Προσφυγή στη δικαιοσύνη για τις αυθαίρετες προσαγωγές τρανς ατόμων στη Θεσσαλονίκη

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», με το παρόν δελτίο τύπου, ενημερώνουν για την κατάθεση μήνυσης επτά τρανς ατόμων για τις παράνομες και αυθαίρετες προσαγωγές τρανς ατόμων που λαμβάνουν χώρα στη Θεσσαλονίκη από τις 30 Μαίου 2013.

Συγκεκριμένα, την Πέμπτη 11 Ιουλίου κατατέθηκε ομαδική μήνυση επτά τρανς ατόμων στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, κατά αστυνομικών οργάνων, μεταξύ των οποίων και αστυνομικών της Ομάδας «Δίας» και «Ζήτα» που προσήγαγαν χωρίς καμία συγκεκριμένη αιτιολογία τρανς γυναίκες, οι οποίες στη συνέχεια τέθηκαν υπό καθεστώς παράνομης κράτησης χωρίς να ενημερωθούν για τον λόγο που κρατήθηκαν, ενώ έγιναν αντικείμενο προσβλητικής συμπεριφοράς.

Η μήνυσή τους αφορούσε κατά συνήθεια βασανιστήρια και άλλες σοβαρές προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, παράνομες κατακρατήσεις, κατάχρηση εξουσίας, απρόκλητη έμπρακτη εξύβριση και άλλα ποινικά αδικήματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι «ζητείται να διερευνηθεί το ρατσιστικό κίνητρο (άρθρ. 79 Π.Κ.) στην τέλεση των καταμηνυόμενων αδικημάτων, δεδομένης της εμφανούς στοχοποίησης των τρανς ατόμων, λόγω της ταυτότητας φύλου τους». Σημειώνουμε ότι είναι η πρώτη φορά που από τον Μάρτιο του 2013 όταν διευρύνθηκε το πεδίο προστασίας του άρθρ. 79 Π.Κ. με την προσθήκη της ταυτότητας φύλου, που ζητείται η εφαρμογή της νομοθεσίας για τις πράξεις μίσους για λόγους ταυτότητας φύλου.

Ζητείται επιπλέον η μήνυση αυτή να συσχετισθεί με την ποινική δικογραφία που σχηματίστηκε τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 5ης Ιουνίου 2013 μετά τη μήνυση της Ηλέκτρας – Λήδας Κούτρα κατά του αξιωματικού υπηρεσίας και των άλλων παριστάμενων αστυνομικών, όταν η Δικηγόρος κρατήθηκε παρανόμως στο Α.Τ. Πλατείας Δημοκρατίας στην προσπάθειά της να έρθει σε επαφή με τρανς πελάτη της, η οποία είχε αυθαιρέτως προσαχθεί για τρίτη φορά σε τέσσερις μέρες και βρισκόταν ξανά κλειδωμένη στο κρατητήριο ενώ, επισήμως, «δεν κρατούνταν».

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες» δηλώνουν ότι θα παρακολουθήσουν στενά την εξέλιξη  της Εισαγγελικής έρευνας και της διαταχθείσας Ε.Δ.Ε, όσο και την υπόθεση των προσαγωγών, που δεν έχουν σταματήσει, ζητώντας την τιμωρία όλων των υπευθύνων, την αποκατάσταση της αίσθησης ασφάλειας των πολιτών, το σεβασμό των Δημοκρατικών θεσμών και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΏΝ (Σ.Υ.Δ.)

Ζαν Μωρεάς 17, Κουκάκι, Αθήνα, ΤΚ 11741

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ – «ΠΛΕΙΑΔΕΣ»

Βουλγαροκτόνου 42, Αθήνα, ΤΚ 11472

http://hellenicaction.blogspot.gr/

hellenicaction@gmail.com

electrakoutra@yahoo.gr

Share

Καταγγελία – Μήνυμα Υποστήριξης της Good As You(th) στα διωκόμενα τρανς άτομα

Μήνυμα υποστήριξης και αλληλεγγύης στα διωκόμενα διεμφυλικά άτομα και τους προασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Τις τελευταίες ημέρες, στην πόλη της Θεσσαλονίκης, λαμβάνουν χώρα αναιτιολόγητες, καταχρηστικές και αθρόες προσαγωγές τρανς ατόμων, με το πρόσχημα της εξακρίβωσης της σεξουαλικής εργασίας. Διεμφυλικά πρόσωπα αναγκάζονται σε κράτηση, λαμβάνουν μηδαμινή ενημέρωση για τα αίτια στέρησης της ελευθερίας τους, και υφίστανται επανειλημμένως κακομεταχείριση και εξευτελισμό από αστυνομικά όργανα. Το κερασάκι στην τούρτα της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της ευθείας παραβίασης του δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προστέθηκε με την παράνομη και βίαιη κατακράτηση της δικηγόρου Ηλέκτρας-Λήδας Κούτρα τις πρώτες ώρες της Τετάρτης, 5 Ιουνίου 2013, η οποία μετέβη στο τμήμα προς υπεράσπιση προσαχθείσας τρανς γυναίκας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το τρανς σώμα βάλλεται και δαιμονοποιείται. Μερικούς μήνες πριν, παρακολουθήσαμε με τρόμο τα πογκρόμ του ‘Ξένιου Δία’ εναντίον διεμφυλικών γυναικών στην Αθήνα, με καμία αιτιολόγηση πέραν της ταυτότητας φύλου τους. Στο σύνολό τους, οι διωκόμενες κρίθηκαν αθώες και το δικαστήριο απεδέχθη την επιχειρηματολογία της υπεράσπισης, ότι η σύμπτωση της τρανς ιδιότητας με την παρουσία του ατόμου σε συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο, δε σηματοδοτεί ότι το άτομο αυτό ασκεί σεξουαλική εργασία, πόσο δε μάλλον ότι ‘παρενοχλεί’ τους περαστικούς.

Θεωρούμε τις επιχειρήσεις «αρετής» μια καταφανή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια προσπάθεια επιβολής ελέγχου εν όψει του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης και ένα εγχείρημα ποινικοποίησης της τρανς ταυτότητας στο δημόσιο λόγο. Καταδικάζουμε απερίφραστα και κατηγορηματικά τα συμβάντα αυτά και στεκόμαστε στο πλευρό των διωκόμενων τρανς ατόμων και των υπερασπιστών τους. Ζητούμε την πειθαρχική διερεύνηση της υπόθεσης και την άμεση τιμωρία των δραστών.

Θεσσαλονίκη, 6 Ιουνίου 2013

Good As You(th) ● Κοινότητα LGBTIQ νέων Θεσσαλονίκης

 

Share

Καθημερινές αυθαίρετες προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων στη Θεσσαλονίκη

Καταγγελία του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), αναγνωρισμένο Σωματείο για την υποστήριξη των δικαιωμάτων των διεμφυλικών / τρανς ατόμων, με το παρόν δελτίο τύπου, καταγγέλλει και εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τις καθημερινές αναίτιες προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων στη Θεσσαλονίκη.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με έγγραφες επώνυμες καταγγελίες που μας έχουν γίνει από μέλη μας που ζουν στη Θεσσαλονίκη, από την Πέμπτη 30 Μαίου 2013, γίνονται σε καθημερινή βάση επιχειρήσεις σκούπα της αστυνομίας και προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων.

Σύμφωνα με αυτές τις καταγγελίες οι προσαγωγές γίνονται στο Αστυνομικό Τμήμα της Πλατείας Δημοκρατίας της Θεσσαλονίκης, όπου τα διεμφυλικά πρόσωπα κρατούνται τουλάχιστον για 3-4 ώρες με το πρόσχημα της εξακρίβωσης και της σεξουαλικής εργασίας, ενώ η συμπεριφορά των αστυνομικών προς τα διεμφυλικά πρόσωπα είναι εξευτελιστική για την αξιοπρέπεια και την τιμή τους.

Μάλιστα σε τουλάχιστον τρεις από τις καταγγελίες, αναφέρεται ότι οι αστυνομικοί σταμάτησαν εν κινήσει τρεις διεμφυλικές γυναίκες ενώ βρίσκονταν στο αυτοκίνητό τους, το ακινητοποίησαν και τις προσήγαγαν δίχως καμία απολύτως δικαιολογία.

Σε όλες τις περιπτώσεις καταγγέλλεται απαράδεκτη και προσβλητική συμπεριφορά των αστυνομικών, ενώ σε διαμαρτυρίες των διεμφυλικών γυναικών, τις απείλησαν ότι αν δεν «συμμορφωθούν» θα τους κάνουν μήνυση για απείθεια.

Το γεγονός μάλιστα ότι οι προσαγωγές αυτές γίνονται σε καθημερινή βάση από τις 30.5.2013, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις τοπικών παραγόντων (δημοσίων και εκκλησιαστικών) κατά του Thessaloniki Pride, δημιουργεί εύλογες απορίες και σκέψεις ότι πρόκειται για στοχοποίηση εν όψει του Pride της συμπρωτεύουσας της πιο ευάλωτης ομάδας από όλη την λοατ κοινότητα, την κοινότητα, των διεμφυλικών, που υποφέρει από πολλαπλούς αποκλεισμούς και μισαλλοδοξία και επιπλέον είναι η πιο εύκολα στοχοποιήσιμη.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), υπενθυμίζει ότι μετά από ανάλογες επιχειρήσεις σκούπα τις αστυνομίας («Ξένιος Ζευς») που είχαν γίνει στην Αθήνα, όπου είχε με παρόμοιο τρόπο γίνει αναίτιες προσαγωγές, όλες οι διεμφυλικές γυναίκες που προσήχθησαν τότε και κατέφυγαν στο Σωματείο μας, κρίθηκαν αθώες από το δικαστήριο, ενώ το δικαστήριο αποδέχτηκε την επιχειρηματολογία της υπεράσπισης ότι η σύμπτωση της ιδιότητας του διεμφυλικού ατόμου με την παρουσία του σε συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο δεν μπορεί να σημαίνει ότι το άτομο ασκεί σεξουαλική εργασία, πόσο δε μάλλον ότι «παρενοχλεί» τους περαστικούς. Αντίθετα, η παραπομπή του ατόμου, όμως, σε δίκη με μόνη τη σύμπτωση των ανωτέρω, σημαίνει ότι ποινικοποιείται η ταυτότητα φύλου, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό σε μια ευνομούμενη δημοκρατική κοινωνία.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), καταγγέλλει με ισχυρό τρόπο τις απαράδεκτες αυτές πρακτικές που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των διεμφυλικών προσώπων, ενώ δηλώνει ότι θα ενημερώσει γι’ αυτά τα θλιβερά συμβάντα τη διεθνή κοινότητα και θα υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια των διεμφυλικών με κάθε πρόσφορο νόμιμο μέσο.

 

Share

ΣΥΔ: «διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας»

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, συμμετέχει στην Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και τη Τρανσφοβίας, ως μία αφορμή για τη συνεχή διεκδίκηση και αγώνα για τα τρανς δικαιώματα και της κατάργησης των διακρίσεων για λόγους ταυτότητας φύλου.

Υπενθυμίζουμε ότι η Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και της Τρανσφοβίας είναι η ιστορική επέτειος της 17ης Μαΐου του 1990, όταν η ομοφυλοφιλία αφαιρέθηκε από τον κατάλογο των «ψυχικών διαταραχών» (ICD), από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO). Μέχρι σήμερα όμως ακόμη δεν έχει αφαιρεθεί από τον σχετικό ταξινομητικό κατάλογο η καταχώρηση για την ονομαζόμενη «διαταραχή ταυτότητας φύλου», επιφέροντας στα διεμφυλικά / τρανς άτομα, πέραν των διακρίσεων και των αποκλεισμών που αντιμετωπίζουν, έναν επιπλέον στιγματισμό.

Με αφορμή την ημέρα αυτή, η Transgender Europe (TGEU), πανευρωπαϊκή οργάνωση ομπρέλα για τα τρανς δικαιώματα της οποίας το ΣΥΔ είναι μέλος, δημοσιεύει για πρώτη φορά τον Ευρωπαϊκό Κατάλογο και Χάρτη για τα Τρανς Δικαιώματα. Ο χάρτης αυτός δείχνει ότι σε 24 χώρες στην Ευρώπη η υποχρεωτική στείρωση είναι προαπαιτούμενη για την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, ενώ 16 χώρες δεν παρέχουν καμία δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των τρανς ατόμων.

Όπως αναφέρεται στο σχετικό δελτίο τύπου της TGEU: «τούτο έχει ως επίπτωση τα τρανς άτομα να παραμένουν αποκλεισμένα από την ενεργή συμμετοχή στην κοινωνική και οικονομική ζωή. Η εύρεση εργασίας, το άνοιγμα ενός τραπεζικού λογαριασμού, να ταξιδέψεις με ένα αεροπλάνο, όλα όσα θεωρούνται απλές διαδικασίες για  όλους τους συνανθρώπους μας, μπορούν να γίνουν εμπόδιο ή ακόμη και αδύνατα».

«Βιώνω τόσες πολλές διακρίσεις, παρενοχλήσεις και βία που αυτό έχει γίνει μέρος της καθημερινής μου ζωής», αναφέρει ένα από τα 6771 τρανς άτομα που συμμετείχαν στην πανευρωπαϊκή έρευνα που διοργάνωσε η EU Fundamental Rights Agency και παρουσίασε σήμερα με την ευκαιρία της Διεθνούς Ημέρας κατά της Ομοφοβίας και της Τρανσφοβίας στην Χάγη. Πρόκειται για την μεγαλύτερη έρευνα που έγινε στις χώρες της Ευρώπης για τις διακρίσεις και την βία που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, αμφί και τρανς (λοατ) άτομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Κροατία. Στην έρευνα της FRA αποκαλύπτεται ότι τα διεμφυλικά άτομα αντιμετωπίζουν στον μεγαλύτερο βαθμό τις διακρίσεις και την βία, ενώ η εύρεση εργασίας είναι δύο φορές πιο δύσκολη απ’ ότι στο υπόλοιπο λοατ πληθυσμό.

Παράλληλα η FRA συστήνει για τον σεβασμό και την διασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των διεμφυλικών ατόμων: «οι ευρωπαϊκές δράσεις στο πεδίο της ισότητας των φύλων απαιτείται να καλύπτουν πλήρως τα θέματα που σχετίζονται με τις διακρίσεις με έδαφος την ταυτότητα φύλου».

Μπορείτε να δείτε εδώ τα αποτελέσματα της έρευνας της FRA και εδώ τον Χάρτη των Τρανς Δικαιωμάτων.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, επισημαίνει ότι πέραν της νομοθεσίας για τις πράξεις μίσους που ψηφίστηκε στις 6 Μαρτίου 2013 και καλύπτει την ταυτότητα φύλου, δεν υπάρχει άλλη νομοθεσία που να προστατεύει τα τρανς άτομα από τις διακρίσεις, την μισαλλοδοξία και τους αποκλεισμούς.

Τα διεμφυλικά / τρανς άτομα αντιμετωπίζουν στη χώρα μας στο μέγιστο βαθμό τους αποκλεισμούς από την εκπαίδευση, την εργασία, την υγεία, την ασφαλιστική κάλυψη. Δεν υπάρχει νομοθεσία για την προστασία από τις διακρίσεις και τον ρατσιστικό λόγο μίσους, ενώ δεν δίνεται η δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των τρανς ατόμων παρά μόνο μετά από επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου και στείρωση κατά παράβαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους.

 

σπάμε τη σιωπή,

διεκδικούμε,

τρανς ισότητα τώρα!

 

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.)

Ζαν Μωρέας 17, Κουκάκι, Αθήνα, 11741.

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

 

Share

Οι τρανς γυναίκες είμαστε εδώ και τα θέλουμε όλα

του Δημήτρη Αγγελίδη  Φωτογραφία: Μάριος Βαλασόπουλος

Η Μαρίνα Γαλανού, πρόεδρος του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών, αλλάζει την πολιτική ατζέντα.

Αυτή η δυναμική και το κυριότερο αποτελεσματική γυναίκα ανέδειξε τα τελευταία χρόνια με επιμονή τα άπειρα προβλήματα των λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων και τρανς συμπολιτών μας. Επεμβαίνει στους θεσμούς, κάνει διάλογο χωρίς σκόντο με τα κόμματα, βγάζει από το περιθώριο την κοινότητά της

Με τον δυναμισμό, το πείσμα και τη μεθοδικότητά της, η Μαρίνα Γαλανού κατάφερε να βάλει τα δικαιώματα των τρανς από το περιθώριο του δημόσιου λόγου στην πολιτική ατζέντα. Τέσσερις ερωτήσεις έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια στη Βουλή για τρανς θέματα, εξέλιξη σχεδόν κοσμογονική, αν σκεφτεί κανείς ότι μέχρι πριν από δύο χρόνια δεν είχε γίνει ούτε μία. Μάλιστα, φέτος τον χειμώνα η ίδια πάτησε δύο φορές το πόδι της μέσα στο κοινοβούλιο για να συναντηθεί με βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ μαζί με εκπροσώπους του Λεσβιακού, Ομοφυλόφιλου, Αμφιφυλόφιλου και Τρανς (ΛΟΑΤ) Κινήματος. Το σημαντικότερο, στις 6 Μαρτίου, η Βουλή ψήφισε τροπολογία που εισάγει επιτέλους την ταυτότητα φύλου στη διάταξη του Ποινικού Κώδικα για τα εγκλήματα μίσους – πρώτη φορά που το ελληνικό κράτος αναγνωρίζει επισήμως την ύπαρξη των τρανς.

Αν προσθέσουμε την αρθρογραφία της για τρανς θέματα στην «Αυγή» και αλλού, τις εκδηλώσεις και την εκδοτική δραστηριότητα του «Πολύχρωμου Πλανήτη», του μοναδικού ελληνικού βιβλιοπωλείου και εκδοτικού οίκου με αμιγώς ΛΟΑΤ θεματολογία, και τα συσσίτια που πραγματοποίησε το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, του οποίου υπήρξε η ψυχή από την ίδρυσή του το 2010 (πριν από μερικές ημέρες επανεξελέγη πρόεδρός του και για τα επόμενα δύο χρόνια), μπορούμε να πούμε πως η Μαρίνα Γαλανού βρίσκεται στην πιο μαχητική και γόνιμη περίοδό της.

Δεν είναι πολύ γνωστό, αλλά θύματα των αστυνομικών επιχειρήσεων-σκούπα έχουν υπάρξει και αρκετές τρανς γυναίκες μαζί με τις ιερόδουλες, τους μετανάστες, τους τοξικοεξαρτημένους, τους αστέγους.

«Δυστυχώς ο Τύπος ελάχιστες φορές δημοσιεύει έστω πέντε γραμμές για τρανς θέματα. Από τον Μάιο έως τον Οκτώβριο, υπήρξαν στοχευμένες επιχειρήσεις της αστυνομίας σε συνεργασία με ανθρώπους που φορούν ιατρική μπλούζα κατά τρανς γυναικών. Τις προσήγαγαν χωρίς επαρκή αιτιολογία, με μόνο κριτήριο την περιοχή όπου βρίσκονταν. Νιώθω απέχθεια γι’ αυτές τις πρακτικές, αλλά αυτό που πρέπει να τονίσουμε είναι η ανάγκη να καταργηθεί η απαράδεκτη ρατσιστική υγειονομική διάταξη Λοβέρδου που τις επέτρεψε, κάτι που μαθαίνω ότι είναι ζήτημα ελάχιστου χρόνου. Και νιώθω αποτροπιασμό για το γεγονός ότι, μετά απ’ όλα αυτά, ο Λοβέρδος εξελέγη ξανά βουλευτής».

Για τη Χρυσή Αυγή τι νιώθετε;

«Ανησυχώ πολύ. Σε άλλες χώρες της Ευρώπης, οι νεοναζιστικές οργανώσεις ή τα κόμματα είναι εκτός νόμου. Η άποψή μου είναι ότι πρέπει να τεθεί εκτός νομιμότητας όχι αύριο, χθες. Οσο καθυστερεί, τόσο η κατάσταση θα χειροτερεύει και θα εξαπλώνονται ο ρατσιστικός λόγος και η μισαλλοδοξία. Και όσοι διατυπώνουν έναν κούφιο αντιρατσιστικό λόγο, χωρίς να προχωρούν σε πράξεις, είναι συνυπεύθυνοι. Επιβεβαιώνουν τις υποψίες ότι η Χ.Α. τους βολεύει, είναι ένα ανάχωμα, η χρυσή εφεδρεία τους».

Σε συνέντευξή σας στη Ρούλα Γεωργακοπούλου, στον «Ταχυδρόμο» το 2008, είχατε χαρακτηρίσει ιστορικό λάθος «να στεκόμαστε πίσω από την Αριστερά προσδοκώντας χείρα βοηθείας και αυτή καιροσκοπικά να πετάει πότε πότε ένα ξεροκόμματο και ούτε καν ξεροκόμματο». Σήμερα, θα αλλάζατε κάτι σ’ αυτή τη δήλωση;

«Η δήλωση απαντούσε στην εξής ερώτηση: “Στη μεταπολίτευση πάντως το τότε ομοφυλοφιλικό κίνημα είχε δώσει ‘το δαχτυλίδι’ στην ανανεωτική αριστερά”. Αυτό είναι αλήθεια. Το Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδας (ΑΚΟΕ) είχε στηριχτεί στην παρακαταθήκη του Μάη του ’68 και η ρητορική του ήταν καθαρά πάνω στις γραμμές της Αριστεράς. Παρ’ ότι παράχθηκε τότε μέσω του περιοδικού “Αμφί” σημαντική πρωτότυπη θεωρητική δουλειά, και σήμερα ακόμη επίκαιρη, εξακολουθώ να πιστεύω ότι η προσέγγιση ήταν λάθος για το νεοσύστατο κίνημα. Δεν του επέτρεψε να έχει τη δική του ανεξάρτητη έκφραση και δυναμική. Το αποτέλεσμα ήταν το πράγμα να ξεφουσκώσει, όταν έφυγαν από το προσκήνιο κάποια ιστορικά στελέχη όπως ο Λουκάς Θεοδωρακόπουλος, ο εκδότης του “Αμφί” –τον οποίο χάσαμε πρόσφατα- και όταν στην πολιτική σημειώθηκαν οι πρώτες μετατοπίσεις. Δεν θα άλλαζα λοιπόν λέξη: “το ΛΟΑΤ κίνημα πρέπει να είναι εξωστρεφές προς όλες τις κατευθύνσεις και να απαιτεί να υιοθετείται η ατζέντα του από όλο το πολιτικό φάσμα”. Ωστόσο, θα συμπλήρωνα ότι εδώ και δυο-τρία χρόνια η προσέγγιση της Αριστεράς στα ΛΟΑΤ θέματα είναι πιο συστηματική και έχουν γίνει θετικά βήματα. Για πρώτη φορά λειτουργεί στο πλαίσιο του Τμήματος Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ Ομάδα Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου, όπου γίνεται σοβαρή δουλειά, ενώ έχουν γίνει τρεις επερωτήσεις για αμιγώς τρανς θέματα και άλλες δύο για ΛΟΑΤ θέματα όπου δεν λείπει η διάσταση της ταυτότητας φύλου. Επιπλέον, κατατέθηκε τροπολογία από βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς για τη νομοθεσία για τα εγκλήματα μίσους. Επιμένω όμως ότι το ΛΟΑΤ κίνημα πρέπει να στρέφεται προς όλες τις κατευθύνσεις».

Σας ενόχλησε ο σεξισμός του Σκουρλέτη, που χαρακτήρισε «τρανσέξουαλ» την πολιτική της ΔΗΜΑΡ;

«Προφανώς ενόχλησε και αντιδράσαμε. Αλλά μη μείνουμε στον Σκουρλέτη. Ο πολιτικός λόγος από όλο το φάσμα βρίθει σεξιστικών αναφορών και προκαταλήψεων. Μήπως ο Τύπος δεν συμβάλλει σ’ αυτό τα μέγιστα; Δες το κατάπτυστο κείμενο που δημοσίευσε το “Βήμα”, όταν πήγαμε στη Βουλή να συναντήσουμε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ. Για να να αναδείξω το αίτημα του σωματείου μας να μπορούν να αλλάζουν οι τρανς τα έγγραφα ταυτότητας και να αναγράφουν το φύλο που επιθυμούν, δεν δέχτηκα να παραδώσω την ταυτότητά μου στην είσοδο της Βουλής. Ηταν φυσικά μια συμβολική κίνηση: τα στοιχεία μου είναι γνωστά, είμαι πρόεδρος σωματείου και ιδιοκτήτρια βιβλιοπωλείου και γνώριζα ότι οι βουλευτές έχουν τη δυνατότητα να περνούν επισκέπτες χωρίς να χρειάζεται ταυτότητα. Δεν περίμενα ποτέ από μια εφημερίδα με δημοκρατικές αντιλήψεις να επιτεθεί στους βουλευτές επειδή έβαλαν στη Βουλή τρανς χωρίς ταυτότητα. Λες και ο κίνδυνος είναι αυτός και όχι οι φασίστες που φέρνουν και τους ομοϊδεάτες τους από τη Γερμανία να περιφέρονται».

Είναι πράγματι τόσο σημαντική η αλλαγή των εγγράφων ταυτότητας;

«Είναι, διότι από εκεί ξεκινά ο Γολγοθάς του εξευτελισμού στην καθημερινότητα. Θυμάμαι πριν από μερικά χρόνια που πήγε μια τρανς να παραλάβει δέμα από το ταχυδρομείο και ο υπάλληλος περιέφερε την ταυτότητά της στους άλλους και φώναζε: “Τη βλέπετε αυτή; Δεν είναι αυτή, είναι αυτός!”. Στην καλύτερη περίπτωση, θα σε κοιτάξουν καλά καλά και θα πάρουν ειρωνικό ύφος. Σκέψου να πρέπει να το αντιμετωπίσεις κάθε φορά που πας σε τράπεζα, σε νοσοκομείο, να νοικιάσεις ένα σπίτι. Σε άλλες χώρες, αλλάζουν τα έγγραφα με απλή δήλωση, χωρίς να απαιτούνται φάρμακα ή επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου. Το ζήτημα δεν είναι ιατρικής φύσης, είναι θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Ποιες άλλες διεκδικήσεις έχετε στην ατζέντα;

«Στις 6 Μαρτίου ικανοποιήθηκε ένα πάγιο αίτημά μας, να συμπεριληφθεί η ταυτότητα φύλου στη διάταξη του ποινικού κώδικα για τα εγκλήματα μίσους. Για μας είναι μια μεγάλη νίκη, γιατί μέχρι τότε δεν υπήρχαμε πουθενά για το ελληνικό κράτος. Τώρα ξεκινήσαμε καμπάνια για να προστεθεί στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που ετοιμάζει ο κ. Ρουπακιώτης η ταυτότητα φύλου ως κατηγορία που προστατεύεται από τη ρατσιστική ρητορική μίσους. Τώρα ξεκινήσαμε καμπάνια για να προστεθεί η ταυτότητα φύλου ως κατηγορία που προστατεύεται από τη ρατσιστική ρητορική μίσους στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο του κ. Ρουπακιώτη, το οποίο μάθαμε με θλίψη ότι αποσύρθηκε πριν καν δοθεί στη δημοσιότητα. Αποδεικνύεται στην πράξη ότι οι αντιρατσιστικές κορόνες της κυβέρνησης ήταν κούφια λόγια. Και εκκρεμεί πάντα το ζήτημα της σχολικής εκπαίδευσης – θέλουμε σχολεία που προωθούν την ισότητα και αφήνουν τη διαφορετικότητα να αναπτυχθεί. Σχετική ερώτηση κατέθεσαν πέντε βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, στο θέμα της εκπαίδευσης είμαστε πολύ πίσω. Είχαμε δημοσιοποιήσει την καταγγελία τρανς μαθήτριας που της έκανε τον βίο αβίωτο ο διευθυντής του σχολείου. Και θα αναφερθώ στη 10η Μαρτίου, επειδή είναι από τις ημερομηνίες που μας πληγώνουν. Είχαμε ραντεβού, μαζί με γκέι οργανώσεις, με τη νομική σύμβουλο του Παρατηρητηρίου για την Ενδοσχολική Βία. Όταν έμαθε ότι θα παραβρίσκεται τρανς στο ραντεβού, το ακύρωσε, “για προσωπικούς”, είπε, “λόγους”. Έχουμε καταθέσει αναφορά στον Συνήγορο του Πολίτη».

Ήσασταν από τα πρώτα σωματεία που οργάνωσαν συσσίτια για τα μέλη τους. Οι τρανς πώς αντιμετωπίζουν την κρίση;

«Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι που αντιμετωπίζουν προβλήματα τώρα με την κρίση. Αλλά έχουν τους φίλους τους, την οικογένειά τους, το σόι τους – στην ανάγκη θα βρουν οι περισσότεροι ένα πιάτο φαΐ. Όμως οι τρανς και από τις οικογένειές τους ακόμα είναι διωγμένες. Πάνε στην εκκλησία ή στον δήμο να πάρουν τρόφιμα και τις κοροϊδεύουν οι άλλοι που περιμένουν στη σειρά. Δεν έχουν πού να ακουμπήσουν. Ετσι φτιάξαμε μια μικρή ομάδα που ανέλαβε να μαγειρεύει κάθε μέρα και σύντομα δίναμε φαγητό σε περισσότερα από είκοσι άτομα. Ξεκινήσαμε τον περσινό Φεβρουάριο και σταματήσαμε τον Νοέμβριο, δεν μπορούσαμε να το καλύψουμε οικονομικά. Σήμερα μοιράζουμε μόνο ξηρά τροφή σε περίπου 25 άτομα κάθε μήνα, μη φανταστείς, ελάχιστα πράγματα. Κάνουμε έκκληση στον κόσμο να βοηθήσει, γιατί στην αρχή η ανταπόκριση ήταν συγκινητική, αλλά έχει ατονήσει».

Σας έχουν αρνηθεί βοήθεια για τα συσσίτια όταν μαθαίνουν ότι προορίζεται για τρανς;

«Βέβαια. Κάποια στιγμή, με πήραν από μια οργάνωση, μου είπαν “ελάτε να σας δώσουμε”. Πήγα, ήταν ένας κάπως ηλικιωμένος. Με είδε, με περιεργάστηκε από πάνω μέχρι κάτω. Μου λέει “συγγνώμη, τι είναι αυτό το ‘διενηλική’, πώς το λέτε;”. Του λέω “διεμφυλική, τρανς, τρανσέξουαλ, τραβεστί”. Γούρλωσε τα μάτια, έμεινε κόκαλο. Και τι μου λέει; “Εμείς δίνουμε τρόφιμα σε ηλικιωμένους και σε παιδάκια. Σε ανθρώπους”. Κατάλαβες τι είπε; Του έκανα το γραφείο αγνώριστο. Το ανέβασα στο φέισμπουκ και όλοι λυπήθηκαν πολύ. Αλλά δεν είδα να κάνουν τίποτα στη συνέχεια, εκτός από πολύ μετρημένες εξαιρέσεις. Μου έρχεται να τους πω “εσείς φροντίσατε να είναι στο περιθώριο και να δουλεύουν στην πορνεία οι τρανς – πρέπει να τις αφήσουμε να πεθάνουν κιόλας;”. Γιατί και οι απόπειρες αυτοκτονίας τους έχουν αυξηθεί και βλέπεις σε πολλές πια τάσεις αυτοκτονίας».

Είναι μονόδρομος για τις περισσότερες τρανς η πορνεία;

«Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με την πορνεία. Θέλουμε όμως να καταπολεμήσουμε την εξαναγκαστική πορνεία, που προβάλλει σαν μόνη λύση όταν σε αποκλείουν από παντού. Υπάρχουν βέβαια και τρανς επιχειρηματίες, υπάλληλοι ταχυδρομείου, φαρμακοποιοί, γιατροί. Ομως πολλές από αυτές έχουν επιλέξει να μην είναι ορατές. Προσπαθούμε να τις πείσουμε να μην κρύβονται, διότι αυτό θα βοηθήσει και τις υπόλοιπες. Οσο περισσότερο ορατές γινόμαστε και μιλάμε για τα θέματά μας, καταλαβαίνει ο κόσμος ότι δεν πρόκειται για θηρία αλλά για κανονικούς ανθρώπους που διεκδικούν το αυτονόητο».

Κάτι τέτοιο είχατε στο μυαλό σας όταν ξεκινούσατε τον «Πολύχρωμο Πλανήτη» πριν από εννιά χρόνια; Να υπάρξει μεγαλύτερη ορατότητα;

«Όταν το 2004 έφυγα από την τότε συλλογικότητα όπου είχα δραστηριοποιηθεί, το ΣΑΤΤΕ, το ίδιο απόγευμα ανακοίνωνα σε παρέα φίλων μου στο Πασαλιμάνι τη δημιουργία του “Πολύχρωμου Πλανήτη”. Ηταν 17 Ιουλίου του 2004. Ο ένας ήταν ο σύντροφός μου, ο Θάνος, ο άλλος ένας φίλος. Σίγουρα θα σκέφτηκαν “τρελή είναι αυτή”. Τον Νοέμβριο του 2004 ο Π.Π. ήταν ήδη ανοικτός και είχαμε κάνει την πρώτη μας έκδοση, το βιβλίο του Λουκά Θεοδωρακόπουλου, ενώ είχαμε κλείσει συμβόλαια για άλλα τρία. Είμαι από τους ανθρώπους που άμα αποφασίσουν κάτι δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνει. Ηθελα να συγκεντρωθεί σε έναν χώρο όλη η γκέι, λεσβιακή, αμφί και τρανς λογοτεχνία, δοκίμια και ποίηση, και επιπλέον να γίνει ένας εκδοτικός οίκος που θα φιλοξενεί τη ΛΟΑΤ έκφραση και τον πολιτισμό. Να γνωριστούμε μεταξύ μας και να ξεπεράσουμε επιτέλους τη “ροζ” εικόνα που διαχέεται στα μίντια, να μιλήσουμε για τη σημαντική συνεισφορά της δικής μας έκφρασης στη λογοτεχνία».

Ήσασταν πάντα έτσι δυναμική;

«Ήμουνα. Όταν πήγαινα Δημοτικό, κάτι είχε γίνει την ώρα της προσευχής και μας οδήγησαν στο γραφείο του διευθυντή να μας χτυπήσει με τον χάρακα. Εγώ αντέδρασα. Εν μέσω χούντας αυτό, ε; Βουτάω τον χάρακα και του κάνω το γραφείο λαμπόγυαλο. Και του φωνάζω: “θα σε πάω στο υπουργείο” – προφανώς το είχα ακούσει από κάποια θεία. Εγώ το διαφορετικό δεν το θεωρούσα κακό, δεν μας το ’χαν περάσει από το σπίτι έτσι. Σ’ αυτό ήμουν πολύ τυχερή, βασίλισσα. Όταν έβλεπα κάτι άδικο, θα ήμουν εκεί να βοηθήσω και να υπερασπιστώ. Από εκεί προέρχεται η αγωνιστικότητα – βλέπεις την καθημερινή αδικία και καταλαβαίνεις ότι δεν πρέπει να βάλεις το κεφάλι κάτω».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Κοινότητα LGBT: Φόβος, απομόνωση, διακρίσεις

Σχεδόν τα δύο τρίτα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανσέξουαλ που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τολμούν να κρατήσουν το χέρι του συντρόφου τους, μπροστά σε δημόσιο κοινό, αναφέρει ο Οργανισμός των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, σε έκθεσή με την αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας.

«Ο φόβος, η απομόνωση και οι διακρίσεις είναι ένας “κοινός τόπος” σε αυτή την κοινότητα, που ονομάζεται LGBT, (από τα αρχικά στην αγγλική γλώσσα, των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανσέξουαλ)», αναφέρεται στην έκθεση, όπου ταυτόχρονα σημειώνεται, ότι είναι καιρός για την προώθηση και προστασία των δικαιωμάτων τους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας online έρευνας, που διεξήγαγε ο Οργανισμός των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συν την Κροατία, δύο στους τρεις ερωτηθέντες στην έρευνα απάντησαν ότι φοβόντουσαν να εμφανιστούν από κοινού δημοσίως. Μεταξύ των ομοφυλόφιλων το ποσοστό, είναι περίπου στα 3/4 αυτών.

Σχεδόν το 30% των 93.000 συμμετεχόντων σε αυτή τη μελέτη δήλωσαν ότι ήταν θύματα βίας ή κακοποίησης κατά τα τελευταία πέντε χρόνια. Μεταξύ των 7.000 τρανσέξουαλ, το 30% ανέφερε ότι είτε δέχτηκε επίθεση ή απειλήθηκε με βία πάνω από τρεις φορές κατά τους τελευταίους 12 μήνες.

Συχνά, οι διακρίσεις αρχίζουν στο σχολείο, αναφέρει ο Οργανισμός των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Δύο στους τρεις ομοφυλόφιλους, έχουν «καλυμμένο» το σεξουαλικό τους προσανατολισμό, καθώς είναι στόχος αρνητικών σχολίων ή συμπεριφορών.

Ακόμη και σε ευρωπαϊκές χώρες που θεωρούνται «ανεκτικές», ορισμένοι αισθάνονται ότι υφίστανται διακρίσεις και συχνά δέχονται λεκτική βία. «Είναι κυρίως λεκτική κακοποίηση εκ μέρους των νέων», τονίζει ένας ομοφυλόφιλος που ζει στο Βέλγιο.

Στην Ολλανδία που ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε τους γάμους ομοφυλοφίλων το 2001, σχεδόν το 20% των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνουν ότι έχουν υποστεί διακρίσεις, οι οποίες αφορούν την πρόσβαση σε υπηρεσίες, όπως η υγεία, η εύρεση ενός διαμερίσματος, η κοινωνική έξοδος, η συμμετοχή σε αθλητικά σωματεία ή η εργασία σε τράπεζες.

*Από το 1948 μέχρι το 1990, η ομοφυλοφιλία ήταν καταχωρημένη από την Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας στα ψυχικά νοσήματα αλλά στις 17 Μαΐου του 1990, η γενική συνέλευσή του, με ψήφισμά της τόνισε ότι «η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί ψυχική νόσο, διαταραχή, ή ανωμαλία».

Πηγή: tvxs

 

Share