Subscribe via RSS Feed

Tag: "τραφικινγκ"

Βραζιλία: Τα παιδιά… ως σεξουαλικά «έπαθλα»

βραζιλια5

ToPeriodiko admin team

Η «πρωτιά» της Βραζιλίας ως της πρώτης νοτιοαμερικανικής χώρας στην οποία διοργανώνονται Ολυμπιακοί Αγώνες (το Μεξικό γεωγραφικά εντάσσεται στην Κεντρική Αμερική) αποκάλυψε, ευρέως, έναν εφιάλτη ο οποίος παραπέμπει, ουσιαστικά, στην πραγματικότητα που βιώνουν, σε διάφορες κλίμακες και εντάσεις, συνολικά οι λαοί της Λατινικής Αμερικής.

Η φτώχεια και η εξαθλίωση στην οποία έχουν «καταδικαστεί» τεράστια τμήματα του πληθυσμού, με τις φαβέλες, το πολεοδομικό «σύμβολο» αυτής της ημιζωής, να συνιστούν την πιο άμεση οπτική αντίθεση στο προβεβλημένο, ωκεάνιο μέτωπο του Ρίο ντε Τζανέιρο, θα αρκούσαν για μερικές πρώτες, εύλογες, όσο και θλιβερές διαπιστώσεις των απεριόριστων «εκδοχών» του κοινωνικού πόνου που προκαλεί ο καπιταλισμός.

Δυστυχώς, στην προκειμένη περίπτωση… έχει κι άλλο…

«Σε μια στροφή σε έναν από τους μεγαλύτερους αυτοκινητόδρομους της Βραζιλίας, μόλις 50 λεπτά με το αυτοκίνητο από το Ολυμπιακό χωριό του Ρίο ντε Τζανέιρο, κορίτσια από την ηλικία των εννέα χρόνων, πωλούν το σώμα τους στους οδηγούς φορτηγών για χρήματα».

‘Έτσι ξεκινάει το πρόσφατο ρεπορτάζ του αυστραλιανού portal, news.com.au, με την αλήθεια να εφορμά «μετωπικά», δίχως να έχει ανάγκη καμιά από δημοσιογραφική, ρητορικά φτιασίδια.

«Μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα λαμπερά νέα στάδια όπου οι ελίτ των αθλητών του κόσμου συγκεντρώνεται για να αγωνιστεί για το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, υπάρχει ο εξαθλιωμένος κόσμος της φτώχειας, της βίας και της εκμετάλλευσης των παιδιών».

Ο BR-116 διατρέχει 4.600 χιλιόμετρα από την Fortaleza, στο βόρειο άκρο της Βραζιλίας, όπου στο στάδιό της φιλοξενήθηκαν αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου, μέχρι την μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας, το Σάο Πάολο, στον νότο, όπου στο Arena de Corinthians θα γίνουν Ολυμπιακοί αγώνες ποδοσφαίρου.

Ο δρόμος έχει «παρατσούκλι» η «εθνική οδός του θανάτου (Rodovia da Morte) λόγω των πολλών δυστυχημάτων. «Αλλά η πραγματική δυστυχία» συνεχίζει το ρεπορτάζ, «εμφανίζεται στις 262 στάσεις φορτηγών κατά μήκος του, όπου ανήλικα κορίτσια πωλούνται για σεξ, συχνά από τις οικογένειές τους και μερικές φορές ως μέρος των ανεπίσημου συστήματος παζαριού»…

Η Meninadanca, μια οργάνωση που προσπαθεί να εναντιωθεί στην σεξουαλική και κάθε άλλη εκμετάλλευση των παιδιών στις πόλεις κατά μήκος της BR-116, φέρνει στο φως ιστορίες που δεν αντέχονται…

Όταν μια ομάδα ακτιβιστών της Meninadanca πήγε στην απομακρυσμένη πόλη του Candido, η οποία διαπερνάται από την BR-116, ανακάλυψαν ότι τα ανήλικα κορίτσια της περιοχής προσφέρονται συχνά στους άνδρες… ως «βραβεία» κληρώσεων και στοιχημάτων.

Φορτηγά και νταλίκες φράζουν το δρόμο των μπαρ και των οίκων ανοχής της πόλης, λίγα μόλις μέτρα μακριά από τα τούβλινα, ετοιμόρροπα σπίτια όπου οικογένειες ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Ακριβώς αυτές οι οικογένειες είναι οι «πηγές» πλουτισμού του οργανωμένου εγκλήματος της παιδικής πορνείας, το οποίο παίρνει τα παιδιά έναντι χρημάτων.

Αλλά ακόμη και οι ακτιβιστές έμειναν έκπληκτοι ακούγοντας τον ψυχολόγο και δημοτικό σύμβουλο, Gleyce Farias, να τους λέει ότι τα παιδιά «απονέμονται» ως «έπαθλα». Ο ίδιος χρειάστηκε να παρέμβει από το να αποτρέψει τον γάμο της 12χρονης κόρης της με έναν 60χρονο πλούσιο, για τα χρήματα φυσικά.

«Ένα άλλο 13χρονο κορίτσι κατέληξε στο νοσοκομείο, λόγω σεξουαλικών βασανιστηρίων. Μας είπε πως από τα 9 της την ανάγκαζαν να βλέπει πορνογραφικές ταινίες, με τους άνδρες να πληρώνουν για να τους αγγίζει».

Δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά για καθεστώς. Μια άλλη οργάνωση, η Συμμαχία κατά της Διακίνησης Γυναικών και Κοριτσιών στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική (CATWLAC) έχει ξεκινήσει καμπάνια κατά της πορνείας – της παιδικής συμπεριλαμβανομένης φυσικά – σημειώνοντας, ότι πολλοί από τους περίπου 6 εκατομμύρια τουρίστες που βρέθηκαν στην Βραζιλία με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2014 και άλλοι τόσοι που υπολογίζονται να επισκεφθούν την χώρα με αφορμή τους Ολυμπιακούς, έρχονται στην πραγματικότητα για σεξουαλικό «τουρισμό», ο οποίος, σε πολλές περιπτώσεις, αφορά σε παιδιά και των δύο φύλων. Η αλματώδης αύξηση του εμπορίου του σεξ καθιστά την Βραζιλία ως τον δεύτερο παγκόσμιο προορισμό σεξουαλικού «τουρισμού», μετά την Ταϊλάνδη.

Ακόμη χειρότερα, με περίπου 500.000 παιδιά να υπολογίζεται ότι είναι θύματα του σεξουαλικού «τουρισμό», η Βραζιλία τείνει να γίνει η χώρα με το μεγαλύτερο αριθμό παιδιών που υφίστανται καταστάσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης, στον κόσμο.

Έξω από τα γήπεδα του τελευταίου Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στην Βραζιλία, 10χρονια κορίτσια πωλούσαν σεξουαλικές «υπηρεσίες» έναντι 6 ρεάλ, ή αλλιώς… 1,62 ευρώ…

Αν και η οργάνωση υποστηρίζει ότι «η τουριστική βιομηχανία δεν είναι υπεύθυνη για την αύξηση της εμπορίας ανθρώπων», ωστόσο, εμμέσως πλην σαφώς την «δείχνει», σημειώνοντας ότι «η δομή και τα χαρακτηριστικά των τουριστικών υπηρεσιών δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες γι ‘αυτήν, κυρίως λόγω του εφησυχασμού των αρχών και της ασάφειες των ρυθμιστικών πλαισίων».

Έτσι, «η σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών στον τομέα του τουρισμού γίνεται κυρίως μέσω: Ταξιδιωτικών πακέτων που περιλαμβάνουν σεξουαλικές υπηρεσίες, αιθουσών μασάζ, πρακτορείων συνοδών για επιχειρηματίες, Μπαρ, πίστες χορού, εστιατορίων, αισθητικών “ινστιτούτων”, πρακτορείων μοντέλων».

Άντε… «καλή έναρξη» Ολυμπιακών Αγώνων…

Πηγή: ToPeriodiko 

 

Share

EURO 2016: Για μια «γιορτή του ποδοσφαίρου» χωρίς σεξισμό και σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών

mouvementdunid1

της Λίνας Φιλοπούλου

Εν μέσω απεργιακών κινητοποιήσεων ενάντια στην εργασιακή νομοθεσία η Γαλλία ετοιμάζεται να υποδεχτεί εκατομμύρια θεατές στα γήπεδα που θα παρακολουθήσουν, μεταξύ 10 Ιουνίου και 10 Ιουλίου, τους συνολικά 51 αγώνες στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Euro 2016.

Έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από τότε που η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφισε τον νόμο που ενισχύει τον αγώνα ενάντια στο σύστημα της πορνείας, ποινικοποιώντας τον πορνοπελάτη και απαλλάσσοντας την εκδιδόμενη γυναίκα από το στίγμα του «εγκλήματος» και της παραβατικότητας (εδώ). Η Γαλλία κατατάσσεται με αυτόν τον τρόπο ανάμεσα στις χώρες με προοδευτική νομοθεσία για την ισότητα των φύλων (σκανδιναβικό μοντέλο). Χωρίς πελάτες δεν υπάρχει πορνεία, χωρίς πελάτες δεν υπάρχει τράφικινγκ. Σε αυτά τα αποτελέσματα έχει οδηγήσει τουλάχιστον ο αντίστοιχος νόμος που εφαρμόζεται στη Σουηδία εδώ και πάνω από μια δεκαετία, σε αντίθεση με τις επιπτώσεις από τη νομιμοποίηση της πορνείας σε Γερμανία και Ολλανδία (αύξηση του τράφικινγκ και της βίας κατά των εκδιδόμενων γυναικών).

Για πολλές γαλλικές φεμινιστικές οργανώσεις η διοργάνωση του Euro 2016 αποτελεί ιδανική στιγμή για μια καμπάνια που θα αποτρέπει τους άντρες από την αγορά του σεξ και τη βία κατά των γυναικών ενημερώνοντάς τους επίσης ότι, με βάση τον πρόσφατα ψηφισθέντα νόμο, ο πορνοπελάτης διαπράττει ποινικό αδίκημα και θα του επιβάλλεται χρηματικό πρόστιμο. Γιατί ο ποδοσφαιρικός κόσμος είναι κυρίως ένας κόσμος ανδρών. Και γιατί οι μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις προσελκύουν φιλάθλους-σεξοτουρίστες.

Ας θυμηθούμε λίγο και την περίπτωση της Αθήνας το 2004 όπου εκτός από τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων έπρεπε να υπάρξει μέριμνα και για τη φιλοξενία και ικανοποίηση των σεξοτουριστών. Γι’ αυτό το λόγο ο Δήμος Αθηναίων είχε προχωρήσει σε «επέκταση» των ρυθμίσεων του νόμου για την πορνεία, δίνοντας δυνατότητα λειτουργίας οίκων ανοχής σε ξενοδοχεία ή άλλους ανάλογους χώρους σύμφωνα με τα ισχύοντα σε ξένες χώρες, ώστε να διευκολυνθεί η παροχή των συγκεκριμένων υπηρεσιών στους χώρους στους οποίους θα κινούνται και θα διαμένουν οι άνδρες επισκέπτες (εδώ).

Ας θυμηθούμε και τη διοργάνωση του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 2006 στη Γερμανία. Αν και νομιμοποιημένη η πορνεία στη Γερμανία, ήδη από το 2002, υπήρξε αύξηση της εμπορίας ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες των σεξοτουριστών οι Γερμανοί προχώρησαν στην κατασκευή ενός ογκώδους πορνείου 3.000 τ.μ. στο Βερολίνο (εδώ), του μεγαλύτερου της Ευρώπης, μερικές δεκάδες μόνον μέτρα από το στάδιο όπου φιλοξενήθηκε ο τελικός, ενώ παράλληλα επέτρεψαν την είσοδο σε 40.000 γυναίκες από χώρες της A. Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Αλλά και η περίπτωση της Βραζιλίας κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου της FIFA το 2014, όπου υπήρξε έξαρση της παιδικής πορνείας καθώς πολλά παιδιά οδηγήθηκαν στα αστικά κέντρα προκειμένου να αντεπεξέλθουν στην αυξημένη ζήτηση των ξένων ποδοσφαιρόφιλων.

Φεμινιστικές οργανώσεις και οργανώσεις για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανά τον κόσμο εκφράζουν πάντα την ανησυχία τους για την αυξημένη ζήτηση της πορνείας – και της παιδικής πορνείας – και των σεξουαλικών υπηρεσιών που παρατηρείται κατά τη διάρκεια Ολυμπιακών Αγώνων ή μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων. Είναι γεγονός ότι η εκδιδόμενη είναι αυτή που ζει καθημερινά με τη βία και το φόβο. Μια γυναίκα στην πορνεία αποτελεί λεία για εκατοντάδες κερδοσκόπους. Ανήκει στις πιο ευάλωτες ομάδες, που υπερεκπροσωπούνται στην πορνεία. Στη ζωή της μόνο ο δήμιός της λαμβάνει ικανοποίηση. Έχει ενδιαφέρον λοιπόν να δούμε τι αντίκτυπο θα έχει αυτός ο νέος νόμος στη Γαλλία, όχι μόνο κατά τη διάρκεια του EURO 2016, αλλά και μετέπειτα.

mouvementdunid

 

 

 

Share

H Γαλλία ψηφίζει υπέρ της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη

criminalize

της Γεωργίας Μανώλη

Στις 6 Απριλίου η Γαλλία γίνεται η 5η χώρα της Ευρώπης μετά την Σουηδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία και τη Βόρεια Ιρλανδία που αποφασίζει την ψήφιση της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη, εφαρμόζοντας μάλιστα το λεγόμενο σκανδιναβικό μοντέλο. Το μοντέλο αυτό όχι μόνο κατανοεί τους λόγους για τους οποίους ένα άτομο μπαίνει στην αγορά του σεξ αλλά επικεντρώνεται και στο βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα εκδιδόμενα άτομα, του πώς να βγουν, πώς να ξεφύγουν ακριβώς από την πορνεία.

Με το «Νόμο για την Καταπολέμηση της Πορνείας και την Προστασία των Εκδιδόμενων Ατόμων» η γαλλική Εθνοσυνέλευση αναγνωρίζει λοιπόν ότι η πορνεία είναι μια μορφή βίας εναντίον των γυναικών και η αγορά σεξ είναι μια μορφή εξαναγκασμού. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η ποινικοποίηση αυτή είναι σε απόλυτη συμφωνία με τον γαλλικό νόμο για τον βιασμό που προβλέπει ότι ο βιασμός είναι η οποιαδήποτε μορφή διείσδυσης που επιβάλλεται στο άτομο είτε με βία και με απειλή είτε αντίστοιχα με εξαναγκασμό. Σε αυτό το νομικό πλαίσιο το γαλλικό κράτος αναγνωρίζει  ότι η πορνεία βλάπτει τις εκδιδόμενες γυναίκες αφού υπονομεύει τόσο την ψυχολογική όσο και την σωματική τους ακεραιότητα, την ασφάλεια τους και την υγεία τους και τα βασικά ανθρώπινα τους δικαιώματα.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ο νόμος διευκρινίζει ότι όλα τα εκδιδόμενα άτομα, γυναίκες, άνδρες και παιδιά δεν θα έχουν καμία απολύτως ποινική κύρωση. Αντίθετα θα τους παρέχεται κοινωνική στήριξη και επιδόματα ώστε να έχουν μια διέξοδο από την πορνεία ενώ οι πορνοπελάτες θα τιμωρούνται με πρόστιμα (περίπου 1.500-3.700€) αλλά και με ποινική δίωξη αφού δίνεται πια η ευκαιρία στα ίδια τα εκδιδόμενα άτομα, εάν το επιθυμούν να μηνύουν τους εκμεταλλευτές τους.

Η απόφαση αυτή χαιρετίσθηκε τόσο από φεμινιστικές οργανώσεις όσο και από πολιτικούς ως ένα ιστορικό βήμα για την κατάκτηση της ισότητας των φύλων και της αλληλεγγύης αφού πλέον το στίγμα του «εγκλήματος» και της παραβατικότητας μεταφέρεται από την εκδιδόμενη γυναίκα στον πορνοπελάτη. Ωστόσο ο νόμος αυτός ψηφίστηκε μέσα στον απόηχο της διαμάχης που ξέσπασε μετά την πρόταση της Διεθνούς Αμνηστίας πέρσι το καλοκαίρι για την πλήρη αποποινικοποίηση της πορνείας και έτσι δεν έλειψαν οι φωνές διαμαρτυρίας αντίστοιχα. Την ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου απέξω από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση διαδήλωνε το γαλλικό Συνδικάτο των Εργαζομένων στη Βιομηχανία του Σεξ, στα γαλλικά Strass, το οποίο υποστηρίζει ότι ο νόμος αυτός όχι μόνο δεν βοηθά τους εκδιδόμενους αλλά αντίθετα τους καθιστά ακόμη πιο ευάλωτους. Μια άλλη κριτική επιμένει ότι αυτός ο νόμος θα πιέσει την πορνεία να προσαρμοστεί σε ένα μοντέλο διαδικτυακής επιχείρησης και επομένως θα πιο δύσκολη για έλεγχο και παρακολούθηση. Η αναπόφευκτη απάντηση στην κριτική αυτή είναι τα παραδείγματα χωρών όπου η πορνεία έχει αποποινικοποιηθεί πλήρως όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και η Νέα Ζηλανδία. Η Γερμανία και η Ολλανδία αποποινικοποίησαν μεν την πορνεία αλλά καμία χώρα δεν είδε μείωση του trafficking-αντίθετα υπήρξε αύξηση και της βίας κατά των ιερόδουλων (Observer Reporter). Αντίστοιχα «σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές υπολογίζεται ότι στην Γαλλία δουλεύουν περίπου 30.000 με 40.000 εκδιδόμενες, από τις οποίες το 80% είναι ξένες και πολύ συχνά θύματα trafficking και εκμετάλλευσης» (Le Monde).

Μένει λοιπόν να δούμε τι πραγματικό αντίκτυπο θα έχει αυτός ο νόμος ως προς την μείωση του trafficking και της εκμετάλλευσης αυτών των εκδιδόμενων στη Γαλλία. Σε κάθε περίπτωση όμως η ποινικοποίηση του πορνοπελάτη και η μεταφορά επιτέλους της ποινικής ευθύνης σε αυτόν που διαπράττει τη βία και την εκμετάλλευση δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα ρηξικέλευθο βήμα για την καταπολέμηση της βίας κατά των εκδιδόμενων γυναικών, ανδρών και παιδιών.

 

Share

Η αγορά του σεξ δεν θα έπρεπε να είναι νόμιμη

29Moran-superJumbo

της Rachel Moran*

ΔΟΥΒΛΙΝΟ-ΕΔΩ στην πόλη μου, νωρίτερα αυτόν το μήνα, η Διεθνής Γενική Συνέλευση της Διεθνούς Αμνηστίας ενέκρινε μια νέα πολιτική η οποία ζητάει ουσιαστικά την αποποινικοποίηση της παγκόσμιας εμπoρίας του σεξ. Οι θιασώτες αυτής της πολιτικής υποστηρίζουν ότι η αποποινικοποίηση της πορνείας είναι ο καλύτερος τρόπος να προστατευθούν «τα ανθρώπινα δικαιώματα των ιερόδουλων» παρόλο που αυτή θα εφαρμοζόταν εξίσου στους προαγωγούς, ιδιοκτήτες οίκους ανοχής και στους πορνοπελάτες[1].

Ο δεδηλωμένος στόχος της Αμνηστίας είναι να απαλλάξει τις εκδιδόμενες γυναίκες από το κοινωνικό στίγμα έτσι ώστε να γίνουν λιγότερο ευάλωτες στην κακοποίηση από εγκληματίες που λειτουργούν στις σκιές. Η Αμνηστία μάλιστα καλεί τις κυβερνήσεις «να εξασφαλίσουν ότι οι εργαζόμενοι/ες στην βιομηχανία του σεξ[2] θα έχουν πλήρη και ισότιμη νομική προστασία από την εκμετάλλευση, το trafficking και τη βία».

Η ψήφιση αυτής της πολιτικής από την Αμνηστία συμβαίνει στο πλαίσιο μιας παρατεταμένης, διεθνούς συζήτησης σχετικά με το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η πορνεία και να επιτευχθεί η προστασία των συμφερόντων των λεγόμενων εργαζόμενων στη βιομηχανία του σεξ. Είναι μια συζήτηση στην οποία έχω προσωπική ανάμειξη-και πιστεύω ότι η Αμνηστία κάνει ένα ιστορικό λάθος.

Μπήκα στην πορνεία-όπως κάνουν οι περισσότερες- πριν καν γίνω γυναίκα. Στην ηλικία των 14, είχα τεθεί υπό κρατική φροντίδα αφού αυτοκτόνησε ο πατέρας μου και η μητέρα μου υπέφερε από ψυχική ασθένεια.

Μέσα σ’ ένα χρόνο είχα καταλήξει στο δρόμο χωρίς σπίτι, χωρίς καμία μόρφωση ή προσόντα να δουλέψω κάπου. Το μόνο που είχα ήταν το σώμα μου. Στα 15 μου γνώρισα ένα νέο άνδρα ο οποίος θεώρησε ότι ήταν καλή ιδέα να εκπορνευτώ. Ως «φρέσκο κρέας» λοιπόν ήμουν εμπόρευμα σε υψηλή ζήτηση.

Για επτά χρόνια, με αγόραζαν και με πουλούσαν. Όταν δουλεύεις στο δρόμο, αυτό σημαίνει τουλάχιστον 10 φορές το βράδυ. Είναι δύσκολο να περιγράψω τον αντίκτυπο που είχε πάνω μου αυτός ο ψυχολογικός εξαναγκασμός και πόσο βαθιά διέβρωσε την εμπιστοσύνη μου στους άλλους. Ώσπου να φτάσω το τέλος της εφηβείας μου, είχα ήδη αρχίσει να κάνω χρήση κοκαΐνης για να μουδιάζω τον πόνο.

Ανατριχιάζω όταν ακούω τις λέξεις «εργασία του σεξ». Το να πουλάω το σώμα μου δεν ήταν βιοπορισμός. Δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα σε μια συνηθισμένη πρόσληψη σε καθημερινή δουλειά και τον τελετουργικό ξεπεσμό όταν άγνωστοι χρησιμοποιούσαν το σώμα μου για να χορτάσουν τις ορμές τους. Η εκμετάλλευση μου ήταν διπλή-και από αυτούς που με εξέδιδαν και από αυτούς που με αγόραζαν.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν συνήγοροι της πορνείας που υποστηρίζουν ότι οι εκδιδόμενες πουλάνε σεξ ως συναινούντες ενήλικες. Όμως αυτές που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία είναι μια σχετικά προνομιούχα μειοψηφία-κυρίως λευκές, μεσοαστές, δυτικές γυναίκες σε πρακτορεία συνοδών-η οποία ούτε κατά διάνοια δεν έχει σχέση με την παγκόσμια πλειοψηφία. Το δικαίωμα τους να πουλάνε δεν υπερέχει του δικού μου δικαιώματος όπως και άλλων να μην πωλούνται σε ένα «επάγγελμα» που θηρεύει γυναίκες οι οποίες είναι ήδη περιθωριοποιημένες λόγω τάξης και φυλής.

Η απόπειρα αποποινικοποίησης της πορνείας παγκοσμίως δεν αποτελεί ένα προοδευτικό κίνημα. Η εφαρμογή της απλά θα αποτυπώσει και νομικά την αξίωση των ανδρών να αγοράζουν σεξ ενώ η αποποινικοποίηση της μαστροπείας θα προστατεύει μόνο τους προαγωγούς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πορνεία εκτιμάται ότι αξίζει τουλάχιστον 14 δισεκατομμύρια το χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά τα χρήματα δεν προορίζονται για εκδιδόμενα κορίτσια σαν εμένα. Η εμπορία ανθρώπων είναι η δεύτερη μεγαλύτερη επιχείρηση του οργανωμένου εγκλήματος παγκοσμίως, μετά τα καρτέλ των ναρκωτικών, και στην ίδια θέση με το λαθρεμπόριο όπλων.

Στις χώρες όπου έχει αποποινικοποιηθεί η πορνεία, το νόμιμο έχει προσελκύσει το παράνομο. Στο Άμστερνταμ, και μάλιστα με την λαϊκή στήριξη, οι τοπικές αρχές έκλεισαν την πλειοψηφία των μαγαζιών της διάσημης περιοχής με τα Κόκκινα Φανάρια καθώς αυτή είχε μετατραπεί σε μαγνήτη για κάθε είδους εγκληματική δραστηριότητα.

Στην Γερμανία, όπου η πορνεία νομιμοποιήθηκε το 2002, η βιομηχανία του σεξ έχει εκτοξευθεί στα ύψη. Εκτιμάται ότι ένα εκατομμύριο άνδρες πληρώνουν για να χρησιμοποιούν 450.000 κορίτσια και γυναίκες κάθε μέρα. Οι τουρίστες που ψάχνουν για πληρωμένο σεξ συρρέουν μαζικά, ενισχύοντας τα «μεγα-πορνεία», που φτάνουν σε ύψος μέχρι και 12 ορόφους.

Στην Νέα Ζηλανδία, όπου η πορνεία αποποινικοποιήθηκε το 2003, κάποιες νέες γυναίκες, που δουλεύουν στους οίκους ανοχής, μου είπαν ότι οι άνδρες τώρα ζητάνε περισσότερες υπηρεσίες από ποτέ πληρώνοντας όμως λιγότερα από ποτέ. Και ακριβώς επειδή το επάγγελμα είναι κοινωνικά επιτρεπτό, η κυβέρνηση δεν έχει κάποιο λόγο ή κίνητρο να παράσχει κάποιο σχέδιο εξόδου σ’ εκείνες που θέλουν να ξεφύγουν. Αυτές οι γυναίκες είναι παγιδευμένες.

Υπάρχει μια εναλλακτική: μια προσέγγιση, που προέρχεται από τη Σουηδία και η οποία έχει υιοθετηθεί και από άλλες χώρες όπως η Νορβηγία, η Ισλανδία και ο Καναδάς και ενίοτε αποκαλείται το «Σκανδιναβικό μοντέλο».

Η βασική ιδέα είναι απλή: αφενός νομιμοποίηση της πώλησης του σεξ αφετέρου όμως ποινικοποίηση της αγοράς του σεξ-έτσι ώστε οι γυναίκες να μπορούν να λάβουν βοήθεια χωρίς να συλλαμβάνονται, να παρενοχλούνται ή ακόμη χειρότερα, και ο ποινικός κώδικας να χρησιμοποιείται για να αποθαρρύνει τους αγοραστές, γιατί αυτοί ουσιαστικά τροφοδοτούν την αγορά. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές αποθάρρυνσης όπως αστυνομικές επιχειρήσεις σε ξενοδοχεία, χρήση ψεύτικων διαφημίσεων για να περιορίζουν τους «πελάτες» και αποστολή δικαστικής κλήτευσης στα σπίτια των κατηγορουμένων όπου οι σύζυγοι τους μπορούν να τη δουν.

Από τότε που η Σουηδία πέρασε το νόμο, το ποσοστό των ανδρών που παραδέχεται ότι έχει αγοράσει σεξ έχει κυριολεκτικά κατρακυλήσει. (Το ποσοστό αυτό είναι 7,5 %, μετά βίας δηλαδή το μισό του αναφερόμενου των Αμερικάνων αντρών πορνοπελατών). Αντίθετα, στην γειτονική Δανία αφού αποποινικοποιήθηκε εντελώς η πορνεία, η εμπορία αυξήθηκε κατά 40% μέσα σε επτά χρόνια.

Παρά τα στερεότυπα, ο πορνοπελάτης δεν είναι ούτε μοναχικός ούτε κοινωνικά αποτυχημένος. Στην Αμερική, μια σημαντική μερίδα των πορνοπελατών που αγοράζουν συστηματικά σεξ έχουν ετήσιο εισόδημα πάνω από 120.000 δολάρια και είναι παντρεμένοι. Οι περισσότεροι είναι απόφοιτοι κολλεγίου και αρκετοί έχουν μάλιστα και παιδιά. Γιατί λοιπόν να μην επιτρέψεις στα πρόστιμα, που μπορείς να βάλεις σε αυτούς τους προνομιούχους άνδρες, να αποτελέσουν την οικονομική βάση για την συμβουλευτική βοήθεια, εκπαίδευση και στέγαση νέων γυναικών; Είναι αυτοί που έχουν πιστωτικές κάρτες και επιλογές και όχι οι εκδιδόμενες γυναίκες και κορίτσια.

Η Διεθνής Αμνηστία προτείνει ένα σεξουαλικό εμπόριο απελευθερωμένο από «βία, απάτη και εξαναγκασμό», όμως γνωρίζω, από όσα έχω ζήσει και έχω δει με τα μάτια μου, ότι η πορνεία δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον εξαναγκασμό. Πιστεύω ότι η πλειοψηφία των αντιπροσώπων της Αμνηστίας που ψήφισαν στο Δουβλίνο επιθυμούσαν πραγματικά να βοηθήσουν τις εκδιδόμενες γυναίκες και κορίτσια και λανθασμένα αφέθηκαν να πειστούν ότι η αποποινικοποίηση των μαστροπών και των πορνοπελατών θα εξυπηρετούσε κάπως αυτήν ακριβώς την επιθυμία.  Αλλά αυτό που ψήφισαν τελικά εις το όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν στην πραγματικότητα η αποποινικοποίηση της παραβίασης των δικαιωμάτων αυτών, σε παγκόσμια κλίμακα.

Το ψήφισμα αυτό θα τεθεί στο Διεθνές Διοικητικό Συμβούλιο της Αμνηστίας για την τελική απόφαση το φθινόπωρο. Πολλοί από τους επικεφαλής και τα μέλη της Αμνηστίας συνειδητοποιούν ότι διακυβεύεται η αξιοπιστία και η ακεραιότητα της οργάνωσης. Υπάρχει ακόμη χρόνος να σταματήσουν αυτή την καταστροφική πολιτική πριν βλάψει γυναίκες και παιδιά παγκοσμίως.

*Η Rachel Moran είναι ιδρύτρια του Space International, που υπερασπίζεται την κατάργηση της εμπορίας του σεξ, και συγγραφέας του απομνημονεύματος Επί πληρωμή: το ταξίδι μου στην πορνεία.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στις 28 Αυγούστου 2015 στη στήλη Opinion Pages στην εφημερίδα NY TIMES και μπορείτε να το βρείτε εδώ.

 

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη


 

Σημειώσεις της μεταφράστριας:

[1] Στο πρωτότυπο john (και όχι client) ο οποίος είναι ο πελάτης που πληρώνει την πόρνη για σεξ

[2] Στο πρωτότυπο στ’ αγγλικά «sex workers»: η έκφραση δεν αφορά μόνο τις εκδιδόμενες αλλά όλα τα άτομα που απασχολούνται στην βιομηχανία του σεξ  π.χ. για συνοδούς, άτομα που απασχολούνται στις λεγόμενες ροζ γραμμές κ.τλ. Για περισσότερες πληροφορίες: http://sti.bmj.com/content/81/3/201.full.pdf+html


 

Ενημερωτικό Σημείωμα 

Η Διεθνής Αμνηστία και η αποποινικοποίηση της πορνείας

Στις 11 Αυγούστου στο Δουβλίνο η Διεθνής Γενική Συνέλευση της Διεθνούς Αμνησίας πρότεινε την αποποινικοποίηση της πορνείας με στόχο την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εργαζόμενων του σεξ. Το βασικό επιχείρημα της ΔΑ είναι ότι αυτοί/αυτές είναι στο περιθώριο της κοινωνίας και καθημερινά αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο διακρίσεων, βίας και κακοποίησης. Πάνω από 400 γυναικείες οργανώσεις όπως ο Συνασπισμός κατά της Διακίνησης Γυναικών (CATW) καθώς επίσης και διάσημες γυναίκες από την βιομηχανία του, θεάματος, όπως η Meryl Streep, η Angela Basset, η Emma Thompson και άλλες διαμαρτύρονται δυναμικά κατά της πρότασης αυτής και καλούν τα μέλη της Διεθνούς Αμνηστίας να αναθεωρήσουν και να την καταψηφίσουν. Όσον αφορά το ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, αφού ήρθαμε σε τηλεφωνική επικοινωνία με το Γραφείο Τύπου μας επιβεβαίωσαν την στήριξη τους στην πρόταση αυτή διευκρινίζοντας ότι δεν υποστηρίζουν ότι η πορνεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα αλλά ότι ωστόσο πρέπει να προστατευθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων του σεξ.

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Απροστάτευτες: πώς η νομιμοποίηση της πορνείας απέτυχε

Να είσαι και να πωλείσαι: μια συνέντευξη με την Κάισα Έκις Έκμαν

BBC: «Είναι η Γερμανία το μεγαλύτερο μπουρδέλο της Ευρώπης;»

 

Share

Σύγχρονα σκλαβοπάζαρα στις χώρες της Δύσης

human-trafficking1

Σκλαβοπάζαρα ανθρώπων, traffiking Εκτιμάται ότι 27 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο βρίσκονται σε κατάσταση δουλείας: γυναίκες που πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, παιδιά που εξωθούνται στην επαιτεία και άνδρες που εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας | THE ATTENDANTS

της Διαλεκτής Αγγελή

Μια αγορά όπου αντί για προϊόντα προσφέρονται ανθρώπινες ψυχές. Ενα σύγχρονο σκλαβοπάζαρο που συνθλίβει ζωές και τσακίζει κορμιά.

Η διακίνηση και εμπορία ανθρώπων, αυτή η μάστιγα που διοχετεύει σύγχρονους σκλάβους στις εύπορες αγορές της Δύσης ως καταναλωτικά προϊόντα, αποτελεί ένα από τα τρία πιο κερδοφόρα οργανωμένα εγκλήματα σε παγκόσμιο επίπεδο, μαζί με την εμπορία όπλων και ναρκωτικών, αποφέροντας περίπου 25,7 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο.

Τι είναι το τράφικινγκ

Με τον όρο «εμπορία ανθρώπων» εννοούμε το κύκλωμα του οργανωμένου εγκλήματος κυρίαρχη αιτία του οποίου είναι η ζήτηση.

Πρόκειται δηλαδή για μια αλυσίδα που αποτελείται από τον διακινητή, το θύμα και τον πελάτη.

«Δεν πρέπει να συγχέουμε την έννοια του τράφικινγκ με την περίπτωση των προσφύγων και των μεταναστών. Σκοπός του τράφικινγκ είναι η οικονομική εκμετάλλευση των θυμάτων με οποιονδήποτε τρόπο» δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο εθνικός εισηγητής για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων, Ηρακλής Μοσκώφ.

«Υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά που άπτεται της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, της επαιτείας, που εντοπίζεται κυρίως στα παιδιά και τους ανάπηρους, της εργασιακής εκμετάλλευσης στα όρια της δουλείας, της εξώθησης των θυμάτων στο μικροέγκλημα και της εμπορίας οργάνων».

Η πλειονότητα των θυμάτων υπόκειται σε σεξουαλική εκμετάλλευση.

«Στην Ελλάδα υπάρχει η κυρίαρχη άποψη ότι στην πορνεία μπαίνει κάποιος με τη θέλησή του. Υπάρχουν γυναίκες που πουλιούνται και κακοποιούνται για 5 ή 10 ευρώ! Εδώ τίθεται το πολύ σημαντικό ζήτημα κατά πόσο η γυναικεία ή η ανδρική επιθυμία και αξιοπρέπεια αποτελεί παρεχόμενη υπηρεσία και εμπόρευμα» μας λέει ο Ηρ. Μοσκώφ.

»Παρά το γεγονός ότι υπάρχουν χώρες που έχουν υιοθετήσει το σκανδιναβικό μοντέλο, όπως πρόσφατα έκανε η Ιρλανδία και η Γαλλία, προσπάθεια που στηρίζει και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε πολλές χώρες ισχύει το γερμανο-ολλανδικό μοντέλο, δηλαδή «εργάτες του σεξ με ασφάλιση και εργασιακά δικαιώματα».

Το σκανδιναβικό μοντέλο δεν δέχεται ότι το γυναικείο ή το ανδρικό σώμα αποτελεί εμπόρευμα, καθώς το άτομο δεν βρίσκεται σε συνθήκες ελευθερίας. Γι’ αυτόν τον λόγο προβλέπει την ποινική δίωξη της πελατείας που γνωρίζει ότι οι υπηρεσίες που εισπράττει προέρχονται από θύματα εκμετάλλευσης.

«Στην Ελλάδα έχουμε μια ερμαφρόδιτη κατάσταση όπου η πορνεία προσεγγίζεται κυρίως από υγειονομική άποψη. Η κοινωνία κάνει τα στραβά μάτια και δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της. Υπάρχει άλλωστε και η φράση που λέει ότι η πορνεία είναι το αρχαιότερο επάγγελμα. Κατά τη γνώμη μου, το αρχαιότερο επάγγελμα είναι ο κλέφτης, και κυρίως ο κλέφτης ανθρώπων, αυτός που εκμεταλλεύεται την υπεραξία του σώματος και της αξιοπρέπειας ενός άλλου ατόμου», υποστηρίζει ο Ηρ. Μοσκώφ.

Εκτιμάται ότι 27 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο βρίσκονται σε κατάσταση δουλείας. Γυναίκες που πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, παιδιά που εξωθούνται στην επαιτεία και άνδρες που εργάζονται σε συνθήκες γαλέρας.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσδιοριστεί αξιόπιστα το μέγεθος της εμπορίας ανθρώπων, ωστόσο αρμόδιοι φορείς εκτιμούν ότι ανά έτος διακινούνται:

  • Περίπου 2,45 εκατομμύριαάνθρωποι, εκτωνοποίωντο 1,2 εκατ. είναιπαιδιά (ΓραφείοΝαρκωτικώνκαιΕγκλήματοςτωνΗνωμένωνΕθνών & UNICEF)
  • Περίπου 800.000 άτομα στα διεθνή σύνορα, με πολύ περισσότερα θύματα εμπορίας στο εσωτερικό των χωρών (Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης)
  • ΠολλέςεκατοντάδεςχιλιάδεςάνθρωποιεντόςΕυρωπαϊκήςΕνωσης, κυρίωςγυναίκεςκαιπαιδιά (EUROPOL).

Το συγκλονιστικό είναι ότι μόλις το 1%-2% των θυμάτων διασώζεται και µόνο ένας στους 100.000 Ευρωπαίους που ασχολούνται µε τη διακίνηση ανθρώπων καταδικάζεται.

Πιο συγκεκριμένα, σε ό,τι αφορά τη σεξουαλική εκμετάλλευση, υπάρχουν 1,39 εκατομμύρια θύματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Πάνω από το 25% διακινείται από τη Νότια και την Ανατολική Ευρώπη, με το 90% αυτών να διοχετεύεται προς διάφορα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Στην Ελλάδα, η οποία αποτελεί τόσο χώρα προορισμού όσο και διέλευσης, τα στατιστικά στοιχεία είναι πολύ περιορισμένα. Αυτό συμβαίνει γιατί το έγκλημα της εμπορίας και της εκμετάλλευσης είναι αθέατο και εξαιρετικά δύσκολο να στοιχειοθετηθεί, παρά το γεγονός ότι υπάρχει μεγάλη και ενεργός εγχώρια αγορά.

Στη χώρα μας, το 2014 καταγράφηκαν 36 υποθέσεις εμπορίας ανθρώπων, ενώ άλλες 13 καταγράφηκαν το α΄ τετράμηνο του τρέχοντος έτους.

Σύμφωνα μάλιστα με εκτιμήσεις οργανισμών που ασχολούνται με το ζήτημα, περίπου 20.000 γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων και 1.000 κοριτσιών ηλικίας 13-15 ετών, παραμένουν στην ελληνική βιομηχανία του σεξ.

Επιπλέον, σε ό,τι αφορά τα ανήλικα θύματα, καταγράφηκαν 7 θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης, ένα θύμα εργασιακής εκμετάλλευσης και έξι περιπτώσεις επαιτείας το 2014, ενώ το α΄ τετράμηνο του 2015 έχουν καταγραφεί δώδεκα ανήλικα θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. «Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από την εικόνα που παρουσιάζουν οι αριθμοί. Μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους» λέει ο κ. Μοσκώφ.

Αναλυτικά, μπορεί κανείς να βρει τα στατιστικά δεδομένα στην επίσημη ιστοσελίδα της Αστυνομίας: http://goo.gl/w6XJHs

Πρόληψη και αντιμετώπιση

Προκειμένου να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα, ο εθνικός εισηγητής για την Καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων υποστηρίζει ότι πέραν της δίωξης των διακινητών και των πελατών χρειάζεται τόσο η πρόληψη όσο και η προστασία του θύματος:

«Προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα ευρύ μέτωπο. Xρειάζεται συνεργασία με την Αστυνομία, τους δικαστές και τους εισαγγελείς για την απονομή δικαιοσύνης, με φορείς όπως η υπηρεσία πρώτης υποδοχής και η υπηρεσία ασύλου, αλλά και με τον ιδιωτικό τομέα, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το εργασιακό τράφικινγκ σε σχέση με τις τροφοδοτικές αλυσίδες των εταιρειών. Ειδικά στον ιδιωτικό τομέα, είναι αναγκαίο να καλλιεργηθεί μια κουλτούρα μηδενικής ανοχής σε τέτοια ζητήματα από τους ίδιους τους καταναλωτές».

Ωστόσο, το πλέον θεμελιώδες είναι ο περιορισμός της ζήτησης, στόχος που θα επιτευχθεί μόνο με την εκπαίδευση των συναρμόδιων/συνεργαζόμενων φορέων, αλλά και την ευαισθητοποίηση του κοινού και κυρίως της νεολαίας:

«Είναι απαραίτητο να μπορέσουμε να έχουμε πρόσβαση στα σχολεία, εκεί που γεννιούνται οι συνειδήσεις, προκειμένου να διδάξουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα στα παιδιά. Να διδάξουμε το αυτονόητο: ότι δηλαδή δεν αγοράζεις τον διπλανό σου και ότι δεν μπορείς να στέκεσαι απαθής τη στιγμή που γύρω σου πουλιούνται άνθρωποι. Πρέπει επιτέλους να αλλάξει το -αυτονόητο για πολλούς Ελληνες- αφήγημα «με Ρωσίδα στο κρεβάτι και με Αλβανό εργάτη»», μας λέει ο Ηρ. Μοσκώφ.

Break the Chain Festival

Στο πλαίσιο της Πανευρωπαϊκής Ημέρας κατά της Εμπορίας Ανθρώπων, διοργανώνεται το διήμερο πολυσυλλεκτικό φεστιβάλ Break the Chain στην Τεχνόπολη του Δήμου Αθηναίων.

Στις 24-25 Οκτωβρίου το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, συναυλίες, εικαστικές και φωτογραφικές εκθέσεις, ομιλίες και εργαστήρια με θέμα την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο.

Μέσω της τέχνης επιχειρείται μια βιωματική προσέγγιση με σκοπό να φωτιστεί το ζήτημα της ανθρώπινης εμπορίας από διαφορετικές πτυχές.

Για περισσότερες πληροφορίες:

http://www.breakthechain.gr/

http://www.facebook.com/breakthechain.gr

http://www.facebook.com/Greek-National-Rapporteur-on-Trafficking-in-Huma… 

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις στο Χωριάτικο

χωριατικο 9

της Μαρίας Παπαδοπούλου

Μπορεί η δικαιοσύνη να επέτρεψε στους ενόχους της υπόθεσης «Χωριάτικο» να κυκλοφορούν ελεύθεροι, όμως ένα μέρος της κοινωνίας αρνείται να νομιμοποιήσει αυτή την απόφαση. Έτσι, εδώ και περίπου τρεις μήνες, σε διάφορες γειτονιές συνεχίζουν να γίνονται δράσεις ενημέρωσης και ακτιβισμοί ενάντια στην αλυσίδα, που εκφράζουν την αλληλεγγύη του κινήματος στις γυναίκες-θύματα και καλούν σε μποϊκοτάζ των φούρνων.

Πίσω απ τις βιτρίνες του «Χωριάτικου» και των θυγατρικών «Αττικών Φούρνων» λειτουργεί κύκλωμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης αλλοδαπών γυναικών. Μετά από 2 επιχειρήσεις της αστυνομίας, σύλληψη των κατηγορούμενων και 2 δικογραφίες οι υπεύθυνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι, οι φούρνοι λειτουργούν κανονικότατα (και μάλιστα με κακές εργασιακές συνθήκες για τους/τις υπαλλήλους). Οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και οι ιδιοκτήτες της αλυσίδας, κρίθηκαν ένοχοι με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και σωματεμπορίας, ενώ ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν άλλοι 18. Ωστόσο, όλοι οι καταδικασθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι με καταβολή εγγυοδοσίας και περιοριστικούς όρους. Για τον Άγγελο Γιαννακόπουλο ορίστηκε το ποσό των 200.000 ευρώ, για τον Φλιοστόρ Ιγκόρ 70.000 ευρώ, για τον Κωνσταντίνο Κύρου, η εγγύηση ορίστηκε στα 50.000 ευρώ και, τέλος, για τον Μιχάϊ Κρέτου στα 20.000 ευρώ. Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα και για την παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών.

(Μερικά δέιγματα των πρόσφατων κινητοποιήσεων εδώ, εδώ, εδώ, εδώεδώ και εδώ)

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Άρτος και… trafficking

xvriatiko

της Ειρήνης Προμπονά

Όλοι οι καταδικασθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, καθώς τους επιβλήθηκαν η καταβολή εγγυοδοσίας από 20.000 έως 200.000 ευρώ και περιοριστικοί όροι.

Οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και οι ιδιοκτήτες  της αλυσίδας αρτοποιείων «Χωριάτικο», κρίθηκαν ένοχοι με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και σωματεμπορίας, ενώ ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν οι υπόλοιποι 18.

Για τους τέσσερις καταδικασθέντες αποφασίστηκε να αφεθούν ελεύθεροι, με τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, εμφάνιση σε αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους, αλλά και με την καταβολή εγγυοδοσίας. Για τον Άγγελο Γιανακόπουλο ορίστηκε το ποσό των 200.000 ευρώ, για τον Φλιοστόρ Ιγκόρ 70.000 ευρώ, για τον Κωνσταντίνο  Κύρου, η εγγύηση ορίστηκε στα 50.000 ευρώ και, τέλος, για τον Μιχάϊ Κρέτου στα 20.000 ευρώ. Το δικαστήριο αναγνώρισε το ελαφρυντικό του… προτέρου εντίμου βίου και στους τέσσερις καταδικασθέντες κατά πλειοψηφία (2-1) με την πρόεδρο να μειοψηφεί λόγω… αμφιβολιών.

Επίσης, καταδικάστηκε η Άννα-Μαρία Κούλπα για τα πλημμελήματα της αντίστασης και της απλής σωματικής βλάβης, με το δικαστήριο να ορίζει ποινή φυλάκισης 12 μηνών, με αναστολή στην έφεση.

Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα και για την παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών. Ο Άγγελος Γιαννακόπουλος καταδικάστηκε κατά συγχώνευση σε ποινή κάθειρξης 10 χρόνια και έξι μήνες, ο Μιχάϊ Κρέτου 12 έτη και έξι μήνες και σε κάθειρξη 10 ετών και 10 μηνών καταδικάστηκε ο Ελιοστόρ Ιγκόρ. Για τον Κωνσταντίνο Κύρου-απόστρατο αστυνομικό- επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 10 ετών.

Αυτά, όσον αφορά το νομικό κομμάτι, τις ποινές και τις απαραίτητες χρηματικές εγγυήσεις.

Παρακολουθώντας την δίκη αξίζει να καταγραφούν και τα παρακάτω:

-Ο Εισαγγελέας στην εισήγησή του είχε προτείνει την ενοχή όλων των κατηγορουμένων για τα αδικήματα με τα οποία παραπέμπονται σύμφωνα με το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, με σημαντικότερα τα κακουργήματα της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, οικονομική και γενετήσια εκμετάλλευση γυναικών, διακίνηση ναρκωτικών και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα.

-Σε όλες τις περιπτώσεις όπου υπήρξε διαφωνία στην ετυμηγορία, με αποτέλεσμα να μην είναι ομόφωνη, μειοψήφησε η πρόεδρος της έδρας, η οποία είχε την άποψη ότι υπήρξαν αμφιβολίες για την ενοχή των κατηγορουμένων.

-Ένας εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του 1ου κατηγορουμένου (Άγγελος Γιαννακόπουλος) επετέθη λεκτικά προς την έδρα του δικαστηρίου λέγοντας πως «το δικαστήριο έλαβε υπ’ όψιν του στοιχεία που σχολιάζονται στην πιάτσα και όχι τα αποδεικτικά στοιχεία που έφεραν οι ίδιοι προκειμένου να αποδείξουν την αθωότητα του κατηγορούμενου. Μάλιστα επικαλέστηκε την  λέξη «πιάτσα» γιατί την είχε χρησιμοποιήσει ο Εισαγγελέας στην εισήγησή του και απαίτησε να γραφτεί στα πρακτικά του δικαστηρίου, ως έχει.

Ο Εισαγγελέας απευθυνόμενος τόσο στην πρόεδρο, όσο και στον συνήγορο απάντησε πως δεν ανακαλεί την φράση και πως «κάποιοι άνθρωποι φυλάττουν Θερμοπύλες»

-Κατά τη διάρκεια της αγόρευσης του δεύτερου συνηγόρου υπεράσπισης επί των ποινών, το ακροατήριο είχε το «προνόμιο» ν’ ακούσει  στοιχεία για τον πρότερο-και νυν- βίο του κατηγορούμενου και για πολλοστή φορά να έρθει αντιμέτωπο με την συμπερασματική ρήση «ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

Έτσι λοιπόν διαπιστώσαμε -μερικοί- πως, αν είσαι φορολογικά ενήμερος, έχεις ασφαλισμένους τους εργαζόμενους στο ΙΚΑ, δημιουργείς θέσεις εργασίας με αλυσίδα καταστημάτων, “στις τόσο δύσκολες ώρες που περνά η πατρίδα μας”, κάνεις φιλανθρωπίες  κρατώντας στην επιχείρησή σου ανήμπορους ανθρώπους, που δεν μπορούν να εργαστούν αλλά τους πληρώνεις  ή δηλώνεις έμπρακτα αλληλέγγυος, όπως για παράδειγμα προσφέροντας μια νταλίκα εμφιαλωμένο νερό στους σεισμόπληκτους κατοίκους της Κεφαλλονιάς, τότε, ίσως -κι αυτό είναι συμπέρασμα που προκύπτει από τα συμφραζόμενα, κόντρα στην λογική και στην δικαιοσύνη- ίσως τότε -λοιπόν- να μην έχει και τόση σημασία από που προέρχεται το χρήμα που προσφέρεις.

Ο συνήγορος μάλιστα «απολογήθηκε» λέγοντας πως «δεν είναι και η κα Βαρδινογιάννη ο πελάτης του για να φτιάξει νοσοκομεία, αλλά είναι ένας χρήσιμος στην κοινωνία και ευυπόληπτος πολίτης»!

Άρα το χρήμα-απ’ όπου κι αν προέρχεται, βρώμικο, ματωμένο ή καθαρό, δεν έχει σημασία-αρκεί, για να έχεις «πρόσωπο».

Ίσως να μην έχει σημασία ακόμα κι αυτό για μερικούς: Αν κάποιες γυναίκες αρπάχτηκαν δια της βίας από ένα φτωχό χωριό της Ρωσίας ή του διαλυμένου Ανατολικού μπλοκ  και βρέθηκαν σ’ ενα μπουντρούμι της ευρωπαϊκής Αθήνας ή της επαρχίας δαρμένες, βιασμένες, γυμνές και πεινασμένες μέχρι να συναινέσουν… σημασία τελικά έχει ο… «άρτος και τα θεάματα» που σ’ ενα γυαλιστερό ζαλισμένο κόσμο, σε μια σύγχρονη αρένα, αγνοεί την ιστορία των θυμάτων τράφικινγκ ή πολύ χειρότερα την φαντάζεται, αλλά δεν νοιάζεται γι’ αυτήν.

Στην τελική μπορεί για να νιώσει καλύτερα να πει πως τα κορίτσια του τράφικινγκ ήρθαν αυτοβούλως στην χώρα μας και νιώθουν μια χαρά ως εργαζόμενες. Κι αυτό μόνο αν έχουν έστω και στο ελάχιστο κρατήσει κάτι από την ευγένειά τους στην έκφραση… γιατί αυτά που λέγονται ακόμα και μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματικά υποβιβάζουν την έννοια της λέξης «άνθρωπος» στα χαμηλότερα επίπεδα που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Πηγή: Στο κόκκινο

 

Διαβάστε ακόμη

Εμπόριο λευκής σαρκός και… «Λευκός Άρτος»

 

Share

Εμπόριο λευκής σαρκός και… «Λευκός Άρτος»

human-trafficking1

του Μάνου Τσαλδάρη και της Άντα Ψαρρά

Το ξέπλυμα του βρόμικου χρήματος των ανθρώπων που κρατούσαν αλυσοδεμένες γυναίκες και τις εξανάγκαζαν σε πορνεία γινόταν μέσα από αλυσίδα… φούρνων!

Σε ποια χώρα εξαρθρώνεται από την αστυνομία ένα μεγάλο εγκληματικό δίκτυο, που συστηματικά εμπορεύεται, κακοποιεί και εκμεταλλεύεται γυναίκες-θύματα τράφικινγκ, έχει στην ιδιοκτησία του μεγάλα «μαγαζιά», βλέπε στριπτιζάδικα, με ημερήσιες εισπράξεις πάνω από 20.000 ευρώ, προμηθεύει με αλλοδαπές ολόκληρη την Ελλάδα, διαθέτει offshore στην Κύπρο, ξεπλένει μαύρο χρήμα, ενώ τα μέλη του διατηρούν ταυτόχρονα δύο μεγάλες αλυσίδες φούρνων με υποκαταστήματα παντού;

Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα ο δικός της επίτροπος και τοποτηρητής της Ε.Ε., Δημήτρης Αβραμόπουλος, ακριβώς στα θέματα αυτά αγνοεί ότι η μεγαλύτερη διεθνής συμμορία τράφικινγκ με Ελληνες εγκεφάλους, που εξαρθρώθηκε με τη συνδρομή και της Eλληνικής Aστυνομίας, εξακολουθεί ανενόχλητη να έχει πλούσια επιχειρηματική δράση, πριν ακόμα δικαστεί, και ενώ το παραπεμπτικό βούλευμα περιλαμβάνει τον μισό Ποινικό Κώδικα; Η απάντηση είναι σαφής: Στην Ελλάδα! Το επιχειρηματικό… δαιμόνιο του Ελληνα έχει τελικά μεγάλη αποδοχή από τους θεσμούς του κράτους, ακόμη κι αν συνδέεται με τις πλέον άθλιες, απάνθρωπες και παράνομες δραστηριότητες.

Δικογραφίες

Ενα από τα μεγαλύτερα διεθνή κυκλώματα σωματεμπορίας, που αποκαλύφθηκε χάρη και στις κινήσεις της αρμόδιας αστυνομικής υπηρεσίας, δικάζεται εφτά ολόκληρα χρόνια μετά την εξάρθρωσή του μέσα στη σιωπή, ενώ οι βασικοί κατηγορούμενοι συνεχίζουν κανονικά τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Οι κατηγορούμενοι, που εμφάνιζαν πλούσια εγκληματική δράση από το 2006, παρέμεναν ασύλληπτοι και καταζητούμενοι, για να τεθούν τελικά υπό κράτηση το 2008.

Εν τω μεταξύ, έχουν σχηματιστεί δύο δικογραφίες. Τώρα εκδικάζεται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων η υπόθεση του 2008 (ενώ η δεύτερη υπόθεση έχει προσδιοριστεί για τις 18/9/2015 έπειτα από συνεχείς αναβολές από το 2012). Η δίκη ξεκίνησε τον Φεβρουάριο και συνεχίζεται την Τρίτη 31/3/2015. Αφορά το παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών με αριθμό 3540/2011, που αποδίδει βαριές κακουργηματικές πράξεις στο σύνολο σχεδόν των 20 κατηγορουμένων.

«Από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού που συγκεντρώθηκε κατά τη διενεργηθείσα κύρια ανάκριση και την προηγηθείσα αυτής αστυνομική προανάκριση, και συγκεκριμένα από τις καταθέσεις μαρτύρων, τα έγγραφα και τις απολογίες των κατηγορουμένων, προέκυψαν τα εξής πραγματικά περιστατικά: Από έρευνες των αστυνομικών της Υπηρεσίας Καταπολέμησης Εμπορίας Ανθρώπων της Υποδιεύθυνσης Οργανωμένου Εγκλήματος διαπιστώθηκε ότι από το 2006 ώς τον Νοέμβριο του 2008 οι κάτωθι κατηγορούμενοι από κοινού ενεργώντας συγκρότησαν δομημένη εγκληματική οργάνωση, με αδιαμφισβήτητο αρχηγό τον … και δεύτερο τη τάξει τον αδελφό του … και τον … με διακριτούς ρόλους και διαρκή δράση και με σκοπό τη διάπραξη πλειόνων κακουργημάτων: οικονομική και γενετήσια εκμετάλλευση (σωματεμπορία) αλλοδαπών γυναικών (ανηλίκων και ενηλίκων, σύμφωνα με το βούλευμα), αρπαγή από κοινού, επικίνδυνη σωματική βλάβη από κοινού, ηθική αυτουργία, αγορά και διάθεση ναρκωτικών ουσιών, πλαστογραφίες μετά χρήσεως […] και νομιμοποίηση εσόδων από αυτήν τη δραστηριότητα κατ’ επάγγελμα και κατ’ εξακολούθηση» (απόσπασμα από το παραπεμπτικό βούλευμα).

Αστυνομικές επιχειρήσεις

Εδώ διευκρινίζεται ότι οι βασικοί κατηγορούμενοι διέφευγαν επιτυχώς τη σύλληψη, ενώ υπήρχαν οι καταγγελίες για την εγκληματική τους δραστηριότητα ήδη από το 2007. Μετά από σήμα της Ιντερπόλ, με αίτημα των ουκρανικών αρχών οργανώθηκε αστυνομική επιχείρηση υπό τον κωδικό «Vitrine» από την αρμόδια Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος. Για την πραγματοποίησή της είχαν ενημερωθεί ο τότε αντεισαγγελέας Εφετών Δημήτρης Παπαγγελόπουλος και ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Παναγιώτης Πούλιος.

Οι αστυνομικές έρευνες είχαν ξεκινήσει από το 2007, έπειτα από καταγγελίες για «αγορά» δύο νεαρών γυναικών από την Ουκρανία από συγκεκριμένο άτομο, μεταφορά τους στην Ελλάδα και εξαναγκασμό σε πορνεία. «Κάθε γυναίκα χρεωνόταν από το κύκλωμα 30.000 ευρώ, ποσό το οποίο αντιστοιχούσε δήθεν στα έξοδα μεταφοράς και εγκατάστασης στην Ελλάδα.

Για την αποπληρωμή του ποσού, το κύκλωμα ανάγκαζε τις γυναίκες να εκδίδονται αντί 100 έως 120 ευρώ τη φορά, από τα οποία οι ίδιες εισέπρατταν 30-40 ευρώ, ενώ τα υπόλοιπα κρατούνταν από τους οδηγούς του κυκλώματος και παραδίδονταν στον αρχηγό. Προκειμένου να κρατούν δέσμιες ορισμένες κοπέλες, όταν το ποσό αποπληρωνόταν, έβαζαν δυο Αλβανούς να τους κλέψουν τα έγγραφα, οπότε έβγαζαν καινούργια και η γυναίκα παρέμενε χρεωμένη» («ESPRESSO», 9/7/2007).

Η επόμενη αστυνομική επιχείρηση με τον κωδικό «Λευκός Αρτος» έγινε τον Νοέμβριο του 2008: «Ανθρωποκυνηγητό, προκειμένου να συλληφθεί εντός των ορίων του Αυτοφώρου ένας υπεράνω υποψίας επιχειρηματίας, ο 39χρονος, ως εγκέφαλος συμμορίας του μεγαλύτερου διεθνούς κυκλώματος σεξουαλικής εκμετάλλευσης αλλοδαπών γυναικών, έχουν εξαπολύσει από χθες οι αστυνομικοί της Ασφάλειας. Ηδη συνελήφθησαν εκτός από τον αδελφό του, άλλα 30 μέλη του κυκλώματος. Στην επιχείρηση συμμετείχαν 60 αστυνομικοί, υπάλληλοι της ΥΠΕΕ (πρώην ΣΔΟΕ) και επτά εισαγγελείς», («ESPRESSO», 10/11/2008).

Τελικά ο καταζητούμενος συνελήφθη και προφυλακίστηκε, όπως και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι, ενώ έπειτα από μήνες αποφυλακίστηκαν, συνεχίζοντας τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Για τις γυναίκες κινήθηκε τότε διαδικασία για τον χαρακτηρισμό τους ως θυμάτων εμπορίας ανθρώπων και επρόκειτο να τεθούν υπό την προστασία μη κυβερνητικών οργανώσεων για την περίθαλψη και υποστήριξή τους.

Φούρνοι… χρυσωρυχεία!

Οπως μας πληροφορούν οι επιχειρηματίες από την ιστοσελίδα τους: «Η εταιρεία έχει σαν αντικείμενο την παραγωγή και εμπορία προϊόντων αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής. Αποτελεί την ταχύτερα αναπτυσσόμενη εταιρεία στον κλάδο της αρτοποιίας». Μάλιστα εκτίθενται στην ιστοσελίδα η φιλοσοφία, οι βασικοί στόχοι αλλά και το επιχειρηματικό… όραμα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι από μερίδα του Τύπου οι υπόδικοι προβάλλονται ως πετυχημένοι: «Την ώρα που η οικονομική κρίση έχει γονατίσει τις περισσότερες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, μια αλυσίδα φούρνων ανοίγει το ένα κατάστημα μετά το άλλο, επενδύοντας μεγάλα χρηματικά ποσά και προσφέροντας ψωμί σε πολλούς εργαζομένους.

Ο άνθρωπος που ουσιαστικά κινεί όλα τα νήματα είναι ο 45χρονος …, ένα πρόσωπο με κινηματογραφικό παρελθόν, που έχει συνδέσει το όνομά του με απίστευτες ιστορίες. Μέχρι και καταζητούμενος από την Ιντερπόλ υπήρξε για ένα διάστημα, καθώς κατηγορήθηκε ως “εγκέφαλος του μεγαλύτερου ροζ κυκλώματος” που έδρασε ποτέ στη χώρα.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Για τον επιχειρηματία υπήρξαν καταγγελίες στον εισαγγελέα, καθώς φέρεται να χρησιμοποιούσε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κακοποιημένων γυναικών, για να νομιμοποιεί τις στριπτιζέζ του» («Πρώτο Θέμα», 17/10/2013).

Βέβαια η εφημερίδα δεν παραλείπει να υποσημειώσει τη «δικαστική εκκρεμότητα» σε βάρος των ιδιοκτητών των δύο αλυσίδων: «Οσοι τον γνωρίζουν κάνουν λόγο για έναν δαιμόνιο τύπο που μπορεί να στήνει και να οργανώνει ταυτόχρονα πολλές επιχειρήσεις χωρίς να φαίνεται πουθενά. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η Αστυνομία και το ΣΔΟΕ τον κυνηγούσαν πολλά χρόνια για να καταφέρουν να τον δέσουν και να αποδείξουν ότι αυτός είναι το μεγάλο αφεντικό ροζ κυκλώματος των Αθηνών».

Το δημοσίευμα όμως του «Πρώτου Θέματος» προχωράει και στο να κάνει γνωστές συναλλαγές του υπόδικου επιχειρηματία με την ΕΛ.ΑΣ.: «Είναι ο ίδιος άνθρωπος που τον Σεπτέμβριο του 2009 κατηγόρησε διοικητή αστυνομικού τμήματος ότι του έκανε τη ζωή κόλαση από την ώρα που αποφάσισε να σταματήσει τις εκπτώσεις στους αστυνομικούς! Μάλιστα έστειλε και εξώδικο στον αρμόδιο υπουργό και στον αρχηγό της Αστυνομίας». Η μία υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ. εξαρθρώνει το μεγαλύτερο δίκτυο σωματεμπορίας και μαύρου χρήματος, ενώ η άλλη διεκδικεί εκπτώσεις στα προϊόντα του βασικού κατηγορούμενου. Παράξενα ελληνικά φαινόμενα!

Σιγή ιχθύος

Η δίκη συνεχίζεται χωρίς τα θύματα, που είναι άγνωστο το πώς και το πού έχουν καταλήξει, φυσικά χωρίς πολιτική αγωγή, χωρίς δημοσιότητα και με τους κατηγορούμενους να εμφανίζονται δημόσια σχετικά εφησυχασμένοι.

Ανώτατος αστυνομικός που συμμετείχε στην αστυνομική επιχείρηση εξάρθρωσης, δήλωσε στην «Εφ.Συν.» ότι η υπόθεση αυτή ήταν τόσο «δεμένη» που θα του προξενούσε μεγάλη έκπληξη μια διαφορετική από την αναμενόμενη απόφαση της Δικαιοσύνης.

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων αναμένεται να ολοκληρώσει τη δικαστική διαδικασία και να αποδώσει δικαιοσύνη για μια υπόθεση που είχε πολλά ανθρώπινα θύματα, μαύρο χρήμα και για άλλη μία φορά εξέθεσε και εκθέτει τη χώρα, όχι μόνο για την καθυστέρηση αλλά και για τις έκνομες δραστηριότητες επιφανών επιχειρηματιών που κατορθώνουν να ξεγλιστρούν, αφήνοντας άφωνους ακόμα και τους αστυνομικούς πρωταγωνιστές στην εξάρθρωση ενός μεγάλου εγκληματικού κυκλώματος μαστροπών που -τελικά- τους βγάζει τη… γλώσσα!

Βασανιστήρια και κέρδη-μαμούθ

«Μέσω γραφείων ευρέσεως εργασίας παραπλανούσαν τα θύματα, τα έφερναν στην Ελλάδα και εκεί άρχιζε το δικό τους μαρτύριο και τα κέρδη της συμμορίας -διαπιστώνει το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών. Συνοπτικά: Τα «μαγαζιά» ήταν το … (Μεταμόρφωση) και το … (Συγγρού), η αλυσίδα φούρνων … και κυπριακή offshore που τους διασφάλιζε φορολογική ασυλία. Οι αστυνομικοί που έκαναν τις εφόδους ως πελάτες βρέθηκαν μπροστά σε δεκάδες γυναίκες θύματα, τα ποσά που καταγράφηκαν στη δικογραφία ήταν τερατώδη, ενώ κοπέλες που το έσκασαν από τους συνεργούς της συμμορίας είχαν καταγγείλει σειρά κακοποιήσεων και βασανιστηρίων».

Βασικός συνεργός φέρεται να είναι -σύμφωνα με το βούλευμα- ο συνταξιούχος αστυνομικός … (στέλεχος των επιχειρήσεων και των αρτοποιείων) και συνολικά 20 Ελληνες και αλλοδαποί πολίτες με διάφορες κατηγορίες.

Οι περιγραφές αστυνομικών και οι καταγγελίες θυμάτων που περιέχονται στο παραπεμπτικό είναι ανατριχιαστικές για τις δεκάδες κοπέλες που δούλευαν κάτω από τις απειλές σωματικής βίας στα μαγαζιά ή μεταφέρονταν με τις μηχανές των μπράβων στα σπίτια και στα ξενοδοχεία. Οι αστυνομικοί είχαν βρει και «μαύρη λίστα» πελατών που, είτε ήταν ιδιαίτερα βάναυσοι και χτυπούσαν άγρια τις κοπέλες, με συνέπεια να υπάρχουν ζημιές στο «εμπόρευμα», είτε ήταν κακοπληρωτές.

Ανακάλυψαν ακόμα έγγραφα, από τα οποία προέκυπτε ότι τα μέλη του κυκλώματος είχαν στείλει τους τελευταίους δύο μήνες σε εμβάσματα στους συνεργάτες τους στις ανατολικές χώρες χρηματικά ποσά ύψους 200.000 ευρώ. Κάτι που έδειχνε ότι τα κέρδη του κυκλώματος ανέρχονταν σε εκατομμύρια ευρώ. Ακόμα και τα λογιστήρια των νυχτερινών μαγαζιών και της αλυσίδας των φούρνων ήταν -σύμφωνα με τους αστυνομικούς- κοινά.

Από τα αναλυτικά στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι οι ημερήσιες εισπράξεις κατά μέσον όρο έφταναν τα 25.000 ευρώ. Σημειώνεται εδώ ότι τα μαγαζιά αυτά, όπως και κάποια άλλα που φέρονται να κατέχουν οι κατηγορούμενοι, συνεχίζουν να λειτουργούν, χωρίς όμως να εμφανίζονται οι ίδιοι ιδιοκτήτες, που πλέον εμφανίζονται μόνο στις αλυσίδες των αρτοποιείων. Ισως και να τα πούλησαν, ποιος ξέρει…

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Η Κάτια Γέρου στον ρόλο ενός θύματος τράφικινγκ: «Να μη γίνουμε χώρα σεξοτουρισμού»

της Έφης Μαρίνου

Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε το 2001, στο πλαίσιο του πρότζεκτ «Ο Δρόμος προς τη Δύση» του Κυριάκου Κατζουράκη με θέμα τη μετανάστευση. Είχε συνδεθεί με μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων, συνέδρια, συναυλίες αλλά και μια μεγάλη έκθεση του Κυριάκου Κατζουράκη. Ο λόγος για το έργο της Μάρως Δούκα «Σας αρέσει ο Μπραμς;», που θα παρουσιάζεται κάθε Πέμπτη του Φεβρουαρίου στο «Αγγέλων Βήμα» με θέμα το τράφικινγκ.

Η Ιρίνα από την πρώην ΕΣΣΔ έρχεται στην Ελλάδα μετά την πτώση του «σοσιαλισμού» και πέφτει θύμα τράφικινγκ. Μιλάει για την πατρίδα που εγκατέλειψε αναζητώντας το «ευρωπαϊκό όνειρο», τη χαμένη της κουλτούρα, τα ανεκπλήρωτα όνειρα… Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από μια σειρά προσωπικών εξομολογήσεων και αναδρομών, με φόντο την αιώνια περιπέτεια των προσφύγων. Η ίδια αναπαριστά ακόμα και το τραγικό τέλος της.

Ερευνα που είχε γίνει πριν από 15 χρόνια έδειξε ότι ετησίως 500 χιλιάδες γυναίκες και παιδιά πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Τα κέρδη της μπίζνας υπερβαίνουν αυτά της διακίνησης ναρκωτικών και όπλων. Τα κορίτσια φυγαδεύονταν από τις ανατολικές χώρες από εμπόρους λευκής σαρκός που τους υπόσχονταν δουλειά, λεφτά, ωραία ζωή. Και μόλις πατούσαν το πόδι τους στον παράδεισο της Δύσης άρχιζε ο εφιάλτης. Τους έσχιζαν τα διαβατήρια και τις κρατούσαν φυλακισμένες και φοβισμένες, θύματα μιας ανηλεούς εκμετάλλευσης.

«Οι ιστορίες των μεταναστών είναι τραγικές», λέει η Κάτια Γέρου. «Ανθρωποι που πέρασαν στεριές, θάλασσες και ποτάμια, βουνά και εμπόλεμες ζώνες για να καταφύγουν σε χώρες όπου δεν ήταν και καλοδεχούμενοι. Ανθρωποι σε έσχατη ένδεια, ελάχιστα αγαπητοί, πλην εξαιρέσεων. Και μέσα στο γενικότερο θέμα της μετανάστευσης η καταναγκαστική πορνεία. Γυναίκες που στάλθηκαν κατευθείαν στον πάγκο του χασάπη».

Ποιος να φανταζόταν ότι πρώην χορεύτριες των Μπολσόι θα κάνουν στριπτίζ σε σκυλάδικα ή θα βρίσκονται κλειδωμένες σε αποθήκες δεχόμενες πάνω από 60 πελάτες κάθε μέρα;

«Θα φανταζόταν κανείς ότι θα ζούσαμε σήμερα σε μια χρεοκοπημένη χώρα; Γίνεσαι άδικος αν μιλάς γενικόλογα, αφοριστικά: “οι μπάτσοι είναι δολοφόνοι”, “οι Ελληνες είναι λαμόγια”… Αλλά το μέλλον των νέων είναι χλομό και αβέβαιο. Κι αυτό είναι επίσης άδικο. Ταξιδεύοντας πρόσφατα στη Μάνη για το ρεπεράζ μιας ταινίας που προετοιμάζουμε, ένα κορίτσι 25 χρονών μού είπε: “Είμαι εδώ, παρκαρισμένη”… Φαντάσου τα νιάτα να “παρκάρονται”, να κατακρεουργούνται. Στο βιβλίο του Παναγιώτη Σκούφη στάθηκα σε μια φράση θεμελιακής σημασίας κατά τη γνώμη μου: “Η τέχνη και η πολιτική καθορίζουν τη μοίρα και το επίπεδο ενός λαού. Γι” αυτό και πρέπει να είναι κανείς πολύ αυστηρός με αυτούς που ασκούν πολιτική και τέχνη”. Ισως δεν απομένει τίποτα άλλο από το να φτιάξουμε ένα τεράστιο καραβάνι ακτιβιστών απ” όλους τους τομείς που θα τρέχουν τη χώρα. Τα τελευταία χρόνια εκπαιδευτήκαμε στην αλληλεγγύη. Ας το προχωρήσουμε. Χωρίς να κουνάμε το δάκτυλο, χωρίς εξυπνακισμούς. Ο καθένας με την ειδικότητά του. Και ο καλλιτέχνης είναι βαθιά ουμανιστής, γι” αυτό μπορεί να αρθρώνει ψύχραιμο λόγο».

Το μάθημα που πήραμε -κι ακόμα δεν ολοκληρώθηκε- μας δίδαξε κάτι;

«Κάποιοι κινητοποιήθηκαν περισσότερο, άλλοι αφυπνίστηκαν. Ενα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στέκεται μετέωρο. Ολα μπορεί να συμβούν, το καλύτερο και το χειρότερο. Να μη γίνουμε χώρα σεξοτουρισμού, ένα τεράστιο ξενοδοχείο με όλους εμάς γκαρσόνια. Από τουριστικό οδηγό πληροφορήθηκα κάποτε κάτι τόσο ενδιαφέρον που το θεωρώ επιτομή της συγκροτημένης ελπίδας. Ανάμεσα στις δύο πολιορκίες του Μεσολογγίου είχε δημιουργηθεί σχολή ξένων γλωσσών ώστε όταν η χώρα απελευθερωθεί να μπορούν οι Ελληνες να διεκδικήσουν από τους ξένους τα δίκια τους».

Η Γέρου κάποτε γύριζε με ελάχιστα λεφτά κι ένα σακίδιο όλο τον κόσμο. «Σήμερα δεν θέλω να περάσω τα σύνορα. Θέλω να μείνω στο κέντρο της Αθήνας και όσα χρόνια ζήσω να βάζω μέσα από την τέχνη μου ένα μικρό σπόρο στο κοινό ταμείο».

* INFO: «Αγγέλων Βήμα» (Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια, τηλ.: 210-5242211) «Σας αρέσει ο Μπραμς;» της Μάρως Δούκα. Σκηνοθεσία: Κυριάκος Κατζουράκης. Μουσική: Δημήτρης Θεοχάρης. Ερμηνεύει: Κάτια Γέρου.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Να διώκονται οι πορνοπελάτες στην Ελλάδα;

Στο Μεταξουργείο το σεξ πωλείται για 10 ευρώ και στη Φυλής για 20. Από αυτά οι κοπέλες θα πάρουν το πολύ τα μισά – φαντάσου να κάνεις σεξ με τον κάθε περαστικό για 5 ή 10 ευρώ. Στη Γαλλία, το Κοινοβούλιο υιοθέτησε ένα νομοσχέδιο που επιβάλλει πρόστιμο 1.500 ευρώ σε όσους αγοράζουν σεξουαλικές υπηρεσίες. Σε περίπτωση υποτροπής το πρόστιμο ανεβαίνει στα 3.750 ευρώ. Με αφορμή αυτά, αναρωτηθήκαμε αν θα πρέπει και στην Ελλάδα να διώκεται ο πορνοπελάτης. «Όχι» απαντά η Σίσσυ Βωβού, μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, εκφράζοντας προσωπική άποψη και όχι της συλλογικότητας. «Ναι» απαντά ο Γρηγόρης Λάζος, καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πάντειο και συγγραφέας του βιβλίου «Πορνεία και διεθνική σωματεμπορία στη σύγχρονη Ελλάδα» (εκδ. Καστανιώτης).

ΝΑΙ

Γρηγόρης Λάζος

Το ζήτημα της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη –ειδικότερα της προσέγγισης, μίσθωσης και χρήσης των υπηρεσιών και της σωματικότητας του εκδιδόμενου προσώπου, είτε με κάτι σαν «ελεύθερη θέληση ή και βούληση» είτε υπό τη χειραγώγηση σωματεμπόρων ή και προαγωγών– είναι σαφώς περίπλοκο. Καταρχήν, είναι συναρτημένο με συσχετισμούς δυνάμεων και αντιπαρατιθέμενων ιδανικών. Κατά δεύτερον, έχει να κάνει με τις δυνατότητες –και τα συχνά αντιφατικά κίνητρα– που φέρει η πολιτεία ώστε να σχηματίσει εύστοχα και αποτελεσματικά και να θέσει σε εφαρμογή τη σχετική προσπάθεια. Λαβαίνοντας όλα αυτά υπόψη, με βάση τη θεωρία και το στοχασμό πάνω στο ζήτημα, τους επικρατούντες νομικούς προβληματισμούς, απόψεις εμπλεκομένων, από τα φεμινιστικά κινήματα ως την αστυνομία και τις εκδιδόμενες και, επιπλέον, την προσωπική εμπειρία από την πράξη σε ανάλογα ζητήματα –ιδίως στην Ελλάδα μετά το 2000– είμαι σε θέση να συνθέσω και να προτείνω ένα επιχείρημα υποστηρικτικό της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη. Ας προσεχθεί πάντως ότι η προώθηση της σχετικής νομοθέτησης στη Γαλλία καλύπτει αρκετά και σημαντικά ζητήματα που πρέπει να εξεταστούν με ιδιαίτερη προσοχή. Άλλωστε, η σχετική ποινικοποίηση μπορεί να έχει μεγάλη συμβολική αλλά και, εάν σχηματιστεί και εφαρμοστεί επιτυχημένα, πρακτική σημασία.

ΟΧΙ

Σίσσυ Βωβού

Η πορνεία είναι μια μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης των γυναικών και ένα σημαντικό εμπόδιο στο δρόμο για την κατάκτηση της ισότητας των δύο φύλων. Στο παρελθόν, ήταν περίπου κοινός τόπος για τις φεμινίστριες η καταδίκη της πορνείας σε όλες της τις μορφές, και στη μορφή του γάμου, και ακόμα περισσότερο η καταδίκη των πορνοπελατών. Οι καιροί άλλαξαν, όμως. Στις σημερινές εποχές όπου με το σύστημα του νεοφιλελευθερισμού όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται, από πολλές πλευρές έχει εκλείψει κάθε ψόγος για την πορνεία και παράλληλα αναγνωρίζεται ως «εργασία» ή εκθειάζεται ως «λειτούργημα», ως ένας θεμιτός τρόπος επιβίωσης για τις γυναίκες που βιοπορίζονται στο πλαίσιό της και ως μια αποδεκτή μορφή «επιχειρηματικότητας». Οι αιτίες της πορνείας, όμως, εμμένουν όσο εμμένει η πατριαρχία, οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ των δύο φύλων, η βία κατά των γυναικών και οι οικονομικές ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ των φύλων. Σήμερα έχουμε και νέα φαινόμενα, όπως το λαμπρό κόσμο της σόουμπιζ, τις προοπτικές καριέρας των νέων γυναικών που εισέρχονται σ’ αυτόν και με τη βούλησή τους περνούν από το κρεβάτι του κάθε καναλάρχη ή ιδιοκτήτη σχετικών μίντια, το φαινόμενο του τράφικινγκ για πορνεία που αποτελεί μια έμφυλη πλευρά της μετανάστευσης σε πατριαρχικές κοινωνίες, τη βιομηχανία της τσόντας που παίζει το σημαντικό ιδεολογικό της ρόλο και πολλά άλλα.

Στο κλίμα αυτό, οι προτάσεις για νομική απαγόρευση της πορνείας και δίωξη του πελάτη δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το σύνθετο χαρακτήρα του φαινομένου και αναγκαστικά σε περίπτωση θεσμοθέτησής τους θα αγκαλιάσουν μέρος της πορνείας, ενώ θα δώσουν άλλοθι σε άλλα τμήματά της. Το σύνθημα της καμπάνιας του Ευρωπαϊκού Λόμπι Γυναικών «Για μια Ευρώπη ελεύθερη από την πορνεία» είναι καλό ως οδηγός για δράση, αλλά οι νομικές ρυθμίσεις που θα συνοδεύουν μια τέτοια αρχή πρέπει να λαμβάνουν υπόψιν τους την πραγματικότητα. Επιμένουμε συνεπώς κάποιες φεμινίστριες στην άποψη ότι η πορνεία δεν μπορεί να αναγνωρίζεται ως επάγγελμα και να προστατεύεται από την πολιτεία, δεν αναγνωρίζουμε τον όρο «εργαζόμενες στο σεξ», ενώ οι εκδιδόμενες γυναίκες πρέπει να προστατεύονται και παράλληλα να τους δίδονται προοπτικές εξόδου από αυτή τη βιοποριστική δραστηριότητα εφ’ όσον το επιθυμούν. Αντίθετα, πρέπει να διώκεται η μαστροπία, και σ’ αυτό ο ελληνικός νόμος του 2734/1999 είναι σε σωστή κατεύθυνση, και σύμφωνος με τις συστάσεις του ΟΗΕ του 1949. Επίσης πρέπει να διώκονται οι πελάτες σε περίπτωση ανηλικότητας ή τράφικινγκ.

Φωτό: Τάσος Βρεττός

Πηγή: Athens Voice

 

Share

Παναγιώτης Βήχος: Πρωτοστάτησε στον αγώνα εναντίον του τράφικινγκ

Διαμαρτυρία φεμινιστριών, έξω από το δικαστήριο της Σύρου, το 2002.
Είχαμε ταξιδέψει με 9 μποφόρ 35 γυναίκες από Πειραιά για να κάνουμε αισθητή
την παρουσία μας και το αίτημά μας για καταδίκη των μαστροπών. Εις μάτην,
απ’ ότι αποδείχθηκε.

της Σίσσυς Βωβού

Στις 3/12/13 χάσαμε έναν καλό φίλο, έναν ακούραστο αγωνιστή εναντίον του τράφικινγκ, έναν καλλιτέχνη της μουσικής, ο οποίος συμμετείχε σε κοινωνικούς, πολιτικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες σε όλη του τη ζωή, από νέο παιδί μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, παρά την βαριά αρρώστια του.

Ήταν ο ιδρυτής της ιστοσελίδας http://politiko-kafeneio.gr , στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η οποία ήταν δυναμική και πολύτιμη για την πολιτική, κοινωνική και καλλιτεχνική της ενημέρωση και είχε μεγάλη επισκεψιμότητα.

Θα περιοριστούμε στη δική μας γνωριμία, μιας και για τη γενικότερη συμβολή του στους κοινωνικούς αγώνες γράφονται αυτές τις ημέρες πολλά.

Ο Παναγιώτης και η συντρόφισσα της ζωής του Νανά, κατήγγειλαν στις αρχές κύκλωμα τράφικινγκ στην Σαντορίνη το 1998. Ο Παναγιώτης βρέθηκε στο νησί για να παίζει μουσική σε νυχτερινό κέντρο. Στο ίδιο κέντρο υπήρχαν αλλοδαπές γυναίκες καταναγκασμένες στην πορνεία. Την εποχή εκείνη το τράφικινγκ ήταν στο απόγειό του, νόμος δεν υπήρχε ακόμα (ψηφίστηκε το 2002), κυριαρχούσε η πλήρης ασυδοσία των μαστροπών και οι εκατοντάδες χιλιάδες πελάτες σε όλη τη χώρα είχαν βρει έναν καινούριο τρόπο «διασκέδασης». Την καταγγελία έκανε ο Παναγιώτης, ενώ μάρτυρας ήταν η συντρόφισσά του. Ένας από τα καταγγελόμενα πρόσωπα ήταν ο αστυνομικός διοικητής Σαντορίνης. Στις πολύχρονες δίκες που ακολούθησαν, με αναβολές και αρνησιδικίες, αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι για μαστροπία και κάποιοι πελάτες, επίσης αθωώθηκε ο αστυνομικός διοικητής του νησιού. Στη συνέχεια ο διοικητής έκανε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, η οποία τελεσιδίκησε το 2004, όπου ο κατήγορος δεν προσήλθε στο δικαστήριο, και ο Βήχος αθωώθηκε. Τελείωσε τότε ο μαραθώνιος του Βήχου; Δυστυχώς όχι. Υπήρξαν πολλές και επανειλημμένες εκδικητικές διώξεις εναντίον του από αστυνομικές υπηρεσίες, με την τελική του αθώωση να έρχεται το 2011, δηλαδή μετά από 13 ολόκληρα χρόνια και αφού είχε βγει καταδικαστική απόφαση εναντίον της Ελλάδας το 2010 από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Οι φεμινιστικές ομάδες και οργανώσεις ήμασταν στο πλευρό του από τη δεύτερη δίκη, όταν δηλαδή ενημερωθήκαμε, στη Σύρο και στην Αθήνα, και μέχρι το τέλος της περιπέτειάς του.

Παραθέτουμε παρακάτω ένα συνοπτικό και συνολικό άρθρο που δημοσιεύσαμε το 2010, όταν επίκειτο η τελευταία του δίωξη στο Εφετείο, και στη συνέχεια συμπληρωματικά στοιχεία.

Πριν από αυτό, παραθέτουμε την τότε δήλωση του ιδίου:

«Με κυνηγούν γιατί είμαι ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ και θα παραμείνω μέχρι να πεθάνω. Γιατί θα τους πολεμάω μέχρι να βγει η ψυχή μου. Με κυνηγούν ακριβώς γιατί δε τους μοιάζω, δεν ενσωματώθηκα στο βρώμικο σύστημά τους, δεν πλούτισα (ενώ θα μπορούσα) εκμεταλλευόμενος ευκαιρίες αλλά σε βάρος της αξιοπρέπειάς μου και της ηθικής μου.

Είναι γελασμένοι αν νομίζουν πώς θα με τρομάξουν. Αντίθετα με έχουν εξαγριώσει και θυμώσει όσο δεν γίνεται. Οι πόρνοι της εξουσίας (πολιτικής, δικαστικής και αστυνομικής) δε μπορούν να με βρωμίσουν με την αντάξιά τους κατηγορία για πορνογραφία ανηλίκων! Το ακούτε; Πορνογραφία ανηλίκων και ποιος ξέρει τι άλλο αφού μου έχουν φορτώσει όλο τον ποινικό κώδικα περί κακουργημάτων».

 

Περισσότερα

http://politiko-kafeneio.gr/Forum/viewtopic.php?p=231081#231081

 

Νέα δίωξη κατά του Παναγιώτη Βήχου

Σε νέα δίωξη εναντίον του Παναγιώτη Βήχου προχώρησε ο Εισαγγελέας Εφετών. Οι κατηγορίες συνδέονται με τη σκευωρία που εξυφάνθηκε εναντίον του, μετά την καταγγελία του ιδίου και της Αθηνάς Βήχου για κυκλώματα σωματεμπορίας και καταναγκαστικής πορνείας στο νησί της Σαντορίνης το 1998, και τον μακρόχρονο δικαστικό μαραθώνιο που ακολούθησε.

Η δίωξη είναι για κακουργηματικές πράξεις, που «προκύπτουν» από το σκληρό δίσκο που του κατασχέθηκε από αστυνομικούς υπαλλήλους το 2002, και ο οποίος ποτέ δεν επιστράφηκε. Ο ίδιος καταγγέλλει ότι η δίωξή του αποτελεί συνέχιση της σκευωρίας, ενώ ο συμπαραστάτης του γνώστης των Η/Υ, Πατέλης Δημήτρης, επίκουρος καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης, καταγγέλλει με επιστολή του στον αρμόδιο εισαγγελέα Εφετών, την «τεχνική ευκολία αμέσου ή εξ αποστάσεως παρεισφρήσεως και κατασκευής ποικιλόμορφων στοιχείων» ακόμα και από μετρίων ικανοτήτων χάκερ.

Σε σύσκεψη ανθρώπων που έχουν συμμετάσχει στην πολύχρονη αλληλεγγύη προς το πρόσωπό του με στόχο την καταπολέμηση του τράφικινγκ των αλλοδαπών γυναικών αλλά και των διώξεων των ανθρώπων που τολμούν να το καταγγείλουν, αποφασίστηκε η δημοσιοποίηση του θέματος και η κυκλοφορία κειμένου για συλλογή υπογραφών, στο οποίο απαιτείται η παύση κάθε δίωξης εναντίον του.

Υπενθυμίζουμε ότι πολλές φεμινιστικές και γυναικείες οργανώσεις παρακολούθησαν το δικαστικό μαραθώνιο και εξέφρασαν ποικιλοτρόπως την αλληλεγγύη τους στο πρόσωπο του Παναγιώτη και της Αθηνάς Βήχου, που όχι μόνο είχαν την τόλμη να καταγγείλουν κυκλώματα που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια στη Σαντορίνη, αλλά επίσης είχαν την τόλμη και την αντοχή να συνεχίσουν αταλάντευτα μέχρι το τέλος της διαδικασίας για την υπόθεση Σαντορίνης, με μεγάλο προσωπικό και οικονομικό κόστος καθώς και, το σημαντικότερο, εν μέσω των επιχειρήσεων σπίλωσης του Παναγιώτη Βήχου.

Δυστυχώς όλη αυτή η καταγγελία είχε ως αποτέλεσμα ΚΑΝΕΝΑΣ και ΚΑΜΙΑ να καταδικασθεί. Οι δίκες και οι αναβολές συνεχίστηκαν έως το 2004, λόγω της παραπομπής του Παν. Βήχου για συκοφαντική δυσφήμιση από τον αξιωματικό της αστυνομίας ο οποίος βρισκόταν στη λίστα των καταγγελλομένων προσώπων. Ο αστυνομικός αθωώθηκε, όπως εξάλλου έχουν αθωωθεί και όλοι οι αστυνομικοί που κατά καιρούς έχουν καταγγελθεί για συνέργεια στο τράφικινγκ. Κι αυτό, παρότι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης το 2000 είχε αναφέρει ότι υπάρχει μεγάλη εμπλοκή αστυνομικών στο κακούργημα της καταναγκαστικής πορνείας και της διαφθοράς γενικότερα, που την υπολόγιζε στο 25% του σώματος, παρότι  δημιουργήθηκε γι’ αυτό το λόγο το Σώμα Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας με σκοπό την πάταξη αυτού του φαινομένου, παρότι ψηφίστηκε ο νόμος του 2002 για τη διεθνική σωματεμπορία. Μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, οι αστυνομικοί που έχουν καταγγελθεί και παραπεμφθεί δεν έχουν καταδικαστεί εκτός από κάποιες σποραδικές πειθαρχικές ποινές.

Δεδομένο λοιπόν, ότι ο πρώτος που κατάγγειλε δημοσίως και δια του τύπου την ύπαρξη ολόκληρου κυκλώματος τράφικινγ (της Σαντορίνης συγκεκριμένα), την εποχή που βοούσε όλη η Ελλάδα και βλέπαμε ταμπέλες έξω από «στριπτιζάδικα» και «μασατζίδικα» που έλεγαν «ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΝΕΕΣ ΒΟΥΛΓΑΡΕΣ» και άλλα τέτοια, αυτός ο άνθρωπος πληρώνει ακριβά την καταγγελία του ακόμα και 12 χρόνια μετά.

Οι φεμινιστικές οργανώσεις είχαν δηλώσει μετά την τελευταία αθώωσή του, το 2008, ότι σε κάθε άλλη απόπειρα δίωξής του στο μέλλον βρεθούν συμπαραστάτιδες.

Για περισσότερες πληροφορίες και ενημέρωση:

http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=9099

 

Η θλιβερή αγγελία από το Πολiτικό Καφενείο, χθες:

Ο Παναγιώτης Βήχος στάθηκε υπόδειγμα αγωνιστή σε ολόκληρη τη ζωή του. Ανέπτυξε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση και αφιέρωσε ολόκληρη της ζωή του στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαϊκού κινήματος. Ως δημιουργός του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ συνέβαλε στην ενημέρωση και τη συζήτηση στις γραμμές του κινήματος. Δε δίστασε να έρθει σε ρίψη με το κατεστημένο. Πλήρωσε τον αγώνα του ενάντια στο τράφικινγκ και την υπεράσπιση των γυναικών με την υγεία του αφού πρώτα γνώρισε το σκληρό εκδικητικό πρόσωπου του κράτους που τον κατεδίωξε και δε του συγχώρεσε ποτέ τη στάση που κράτησε. Μέχρι το τέλος της ζωής του αρθρογραφούσε και πάλευε για μια καλύτερη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

 

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

 

Πορεία Αριστερή

3 Δεκέμβρη 2013

_________________

Η Πορεία Αριστερή δημιουργήθηκε το 2002 και δρα στα ΑΕΙ Ηρακλείου, Πάτρας, Αθήνας.

Όταν ανακοινώθηκε η καταδίκη της Ελλάδας από το ΕΕΔΑ, βγήκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) εκφράζει την ικανοποίησή του για τη σημερινή ομόφωνη καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) στην Υπόθεση Βήχου. Η σχετική προσφυγή με αριθμό Νο. 34692/08 υποβλήθηκε στο ΕΔΔΑ από το ΕΠΣΕ. Η Ελλάδα, κατά το ΕΔΔΑ, παραβίασε το άρθρο 6.1 (δικαίωμα σε δίκαιη δίκη μέσα σε λογική προθεσμία) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) γιατί η μια ποινική διαδικασία σε βάρος του Παναγιώτη Βήχου κράτησε πέντε χρόνια ενώ η άλλη εκκρεμεί επί οκτώ χρόνια στο στάδιο της προδικασίας. Η Ελλάδα παραβίασε επίσης το Άρθρο 13 (δικαίωμα πραγματικής προσφυγής) της ΕΣΔΑ γιατί δεν υπάρχει στο εσωτερικό δίκαιο ένδικο μέσο για να προσφύγει το κάθε θιγόμενο άτομο από την παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη μέσα σε λογική προθεσμία που προβλέπεται από το Άρθρο 6.1 της ΕΣΔΑ. Η Ελλάδα πρέπει να καταβάλει 6.500 ευρώ στον Παναγιώτη Βήχο για ηθική βλάβη και 1.000 ευρώ στο ΕΠΣΕ για έξοδα προσφυγής στο ΕΔΔΑ. Η απόφαση είναι διαθέσιμη μόνο στα γαλλικά Ευρωκαταδίκη Ελλάδας για παραβίαση δικαιώματος για δίκαιη δίκη του Παναγιώτη Βήχου

 

Η μεγάλη ταλαιπωρία του Παναγιώτη Βήχου με όλο αυτό τον δικαστικό μαραθώνιο και προπαντός τις εξευτελιστικές κατηγορίες εναντίον του, είχε σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του.

Εμείς πάντως θα τον θυμόμαστε και η ιστορία των αγώνων για τα γυναικεία δικαιώματα στην Ελλάδα, θα αναφέρει το όνομά του με χρυσά γράμματα.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο 5 Δεκεμβρίου 2013 από το νεκροταφείο της Καλλιθέας, στις 2.30 μ.μ.

 

Share

Ευρωπαϊκή Ημέρα για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων: ο δρόμος είναι μακρύς για την επίτευξή της

Σήμερα που είναι η ευρωπαϊκή ημέρα καταπολέμησης του τράφικινγκ, μπορούμε να αναφέρουμε τη θετική εξέλιξη ότι ψηφίστηκε από την ελληνική βουλή Κοινοτική Οδηγία για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, στις 11-10-13, με αριθ. 4198/13 (ΦΕΚ 3679). Αναδημοσιεύουμε σήμερα πιο κάτω, κατατοπιστική ανάλυση του περιεχομένου της Οδηγίας από την Άννα Βουγιούκα.

Το σημαντικότερο όμως στοιχείο που επιτρέπει την εμπορία ανθρώπων και τη σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών που αποτελεί το μεγαλύτερο αντικείμενο της εμπορίας αυτής, που είναι εξαιρετικά κερδοφόρα, είναι η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και η φτωχοποίηση εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων στον πλανήτη. Έχουμε πει πολλά για τους μαστροπούς, όχι όμως αρκετά για τους πελάτες. Όσο περισσότερα είναι τα θύματα του τράφικινγκ, τόσο περισσότεροι συνάγεται ότι είναι οι πορνοπελάτες, οι οποίοι ασκούν ατιμώρητα το κακούργημα εναντίον των εξαναγκασμένων γυναικών. Στο σημείο αυτό, η οδηγία είναι εξαιρετικά φτωχή. Και αυτή η μεγάλη μάζα των πελατών, που μπορεί να είναι ένας στους τρεις άνδρες, ένας στους τέσσερεις ή ένας στους πέντε, είναι συνένοχοι και θύτες. Εξαχρειώνονται διαπράττοντας αυτό το κακούργημα, τα δικαιώματα των γυναικών τσαλαπατούνται, η ισότητα των δύο φύλων υπονομεύεται και ακυρώνεται.

Φυσικά έχουμε και τη συμμετοχή στα κέρδη από τμήμα των κρατικών μηχανισμών, αστυνομία, δικαστές, συνοριακούς υπαλλήλους κ.λπ, οπότε αν βάλεις όλον αυτό τον πληθυσμό που επωφελείται με διάφορους τρόπους από το κακούργημα της εμπορίας ανθρώπων, σε βάρος ενός ή εκατοντάδων χιλιάδων καταναγκασμένων γυναικών και παιδιών, έχεις ένα ευρύτατο κοινωνικό φαινόμενο με αποτέλεσμα την παρεμπόδιση μιας κοινωνικής προόδου για την οποία αγωνιζόμαστε.

Φυσικά έχουμε και τις συνοριακές και μεταναστευτικές πολιτικές των κρατών, με πολύ ανάλγητη αυτή της Ελλάδας, ώστε να συμπληρώνεται ο πίνακας.

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών έχει συνδράμει πολλά θύματα τράφικινγκ, ξέρουμε τις πανομοιότυπες ιστορίες τους, και νιώθουμε ότι αυτό που κάνουμε εμείς και άλλες φεμινιστικές και γυναικείες οργανώσεις ανά τον κόσμο είναι σταγόνα στον ωκεανό. Γιατί οι μεγάλες αιτίες, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, η πατριαρχία και ο ρατσισμός, συνεργάζονται στενά για την εμπορία ανθρώπων και οι καθημερινές δράσεις μας πρέπει να συνδυάζονται με μια συνολική στρατηγική κοινωνικής αλλαγής.

Σίσσυ Βωβού

 

Για την καταπολέμηση της Εμπορίας Ανθρώπων

της Άννας Βουγιούκα

Την ενσωμάτωση στο εθνικό Δίκαιο Κοινοτικής Οδηγίας για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων, προωθεί σχέδιο Νόμου που κατατέθηκε στη Βουλή χωρίς ωστόσο να έχει μέχρι στιγμής οριστεί η έναρξη ισχύος του.

Πρόκειται για την Οδηγία 2011/36/EE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 5ης Απριλίου 2011 για την πρόληψη και την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων και για την προστασία των θυμάτων της, καθώς και για την αντικατάσταση της απόφασης-πλαίσιο 2002/629/ΔΕΥ του Συμβουλίου [Επίσημη Εφημερίδα L 101 της 15.4.2011].

Η έναρξη ισχύος της Οδηγίας ορίστηκε για 15.4.2011, ενώ η προθεσμία για τη μεταφορά στο εθνικό δίκαιο των κρατών μελών ήταν 6.4.2013. Τον Απρίλιο 2013 εκδόθηκε υπουργική απόφαση για την ενσωμάτωση της Οδηγίας 2011/36/EE.

Τελικώς, σύμφωνα με τα επίσημα Πρακτικά της Κ’, 24 Σεπτεμβρίου 2013, κατατίθεται σχετικό σχέδιο νόμου στη βουλή.

Η νέα οδηγία που ενέκρινε η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) θεσπίζει ελάχιστους κοινούς κανόνες για τον ορισμό των ποινικών αδικημάτων και των κυρώσεων στον τομέα της εμπορίας ανθρώπων.

Τιμωρούνται η πρόσληψη, μεταφορά, διακίνηση, στέγαση ή υποδοχή προσώπων, συμπεριλαμβανομένης της ανταλλαγής ή της μεταβίβασης εξουσίας επί των προσώπων αυτών, με σκοπό εκμετάλλευσης.

Η εκμετάλλευση περιλαμβάνει, τουλάχιστον:

  • την εκμετάλλευση της εκπόρνευσης άλλων ή άλλες μορφές σεξουαλικής εκμετάλλευσης
  • την καταναγκαστική παροχή εργασίας ή υπηρεσιών (συμπεριλαμβανομένης της επαιτείας, της δουλείας ή άλλων πρακτικών παρεμφερών προς τη δουλεία, της οικιακής δουλείας, της εκμετάλλευσης εγκληματικών δραστηριοτήτων ή της αφαίρεσης οργάνων.

Υφίσταται εκμετάλλευση από τη στιγμή που έχει ασκηθεί εξαναγκασμός σε πρόσωπο (απειλή χρήσης ή χρήση βίας, απαγωγή, απάτη, παραπλάνηση κ.λπ., ασχέτως εάν το θύμα έχει συναινέσει. Όταν το θύμα είναι παιδί πρόσωπο κάτω των 18 ετών, οι εν λόγω πράξεις εκμετάλλευσης συνιστούν αυτομάτως πράξεις εμπορίας ανθρώπων, ακόμη και εάν δεν έχει χρησιμοποιηθεί κανένα μέσο εξαναγκασμού που προσδιορίζεται παραπάνω.

Κυρώσεις

Η υποκίνηση στην εμπορία ανθρώπων καθώς και η υποβοήθηση, η συνεργία ή η απόπειρα τιμωρούνται. Η οδηγία ορίζει το ανώτατο όριο της ποινής για τα εν λόγω αδικήματα σε τουλάχιστον πέντε έτη στέρηση της ελευθερίας και σε τουλάχιστον δέκα έτη όταν μπορούν να διαπιστωθούν οι ακόλουθες επιβαρυντικές περιστάσεις:

  • το αδίκημα διεπράχθη εις βάρος ιδιαίτερα ευάλωτου θύματος (τα παιδιά περιλαμβάνονται πάντα σε αυτήν την κατηγορία)·
  • το αδίκημα διεπράχθη στο πλαίσιο εγκληματικής οργάνωσης·
  • το αδίκημα, εκ προθέσεως ή λόγω σοβαρής αμέλειας, έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή του θύματος·         
  • το αδίκημα διεπράχθη με τη χρήση σοβαρής βίας ή προκάλεσε ιδιαίτερα σοβαρή βλάβη στο θύμα.

Τα νομικά πρόσωπα μπορούν επίσης να υπέχουν ευθύνη, εάν τα αδικήματα διαπράττονται προς όφελός τους από οποιοδήποτε πρόσωπο το οποίο κατέχει ιθύνουσα θέση. Το ίδιο ισχύει στις περιπτώσεις όπου η απουσία εποπτείας ή ελέγχου από το εν λόγω πρόσωπο κατέστησε δυνατή τη διάπραξη αδικημάτων από πρόσωπο που ενεργεί υπό τη δικαιοδοσία του. Οι κυρώσεις κατά των νομικών προσώπων περιλαμβάνουν χρηματικές ποινές ή πρόστιμα, καθώς και άλλες κυρώσεις, όπως θέση υπό δικαστική εποπτεία ή εκκαθάριση. Τα κράτη μέλη μπορούν να αποφασίσουν να μην ασκήσουν δίωξη ούτε να επιβάλουν κυρώσεις σε θύματα εμπορίας ανθρώπων λόγω της συμμετοχής τους σε εγκληματικές δραστηριότητες, εφόσον η συμμετοχή αυτή ήταν αποτέλεσμα εξαναγκασμού. Όσον αφορά τη δίωξη των δραστών, η οδηγία προβλέπει, συγκεκριμένα, τη δυνατότητα για τα κράτη μέλη να ασκούν δίωξη στους υπηκόους τους για αδικήματα που διαπράχτηκαν σε άλλη χώρα της ΕΕ, και να προσφεύγουν σε μέσα έρευνας που είναι χαρακτηριστικά της καταπολέμησης του οργανωμένου εγκλήματος, όπως η τηλεφωνική παρακολούθηση.

Παροχή συνδρομής, στήριξης και προστασίας στα θύματα

Τα κράτη μέλη οφείλουν να μεριμνούν ώστε να παρέχεται συνδρομή και στήριξη στα θύματα, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την ποινική διαδικασία, προκειμένου αυτά να μπορέσουν να ασκήσουν τα δικαιώματά τους βάσει του καθεστώτος των θυμάτων σε ποινικές διαδικασίες. Η εν λόγω στήριξη συνίσταται κυρίως στην παροχή στέγης, ιατρικής περίθαλψης, συμπεριλαμβανομένης και της ψυχολογικής βοήθειας, αλλά και στην παροχή ενημέρωσης και υπηρεσιών διερμηνείας και μετάφρασης, εφόσον χρειάζεται.

Για τα παιδιά, επειδή είναι ιδιαίτερα ευάλωτα θύματα, πρέπει να ισχύουν συμπληρωματικά μέτρα, όπως φυσική και ψυχοκοινωνική στήριξη, πρόσβαση στην εκπαίδευση και, ενδεχομένως, η δυνατότητα διορισμού κηδεμόνα ή εκπροσώπου.

Κατά τη διάρκεια της έρευνας και της ποινικής διαδικασίας, τα θύματα πρέπει να τυγχάνουν της δέουσας προστασίας, η οποία περιλαμβάνει την πρόσβαση σε νομική συνδρομή και εκπροσώπηση, δωρεάν εφόσον χρειάζεται, και, ενδεχομένως, σε πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων. Πρέπει να αποφεύγεται η πρόκληση περαιτέρω τραυμάτων στα θύματα, διά της απαλλαγής τους, για παράδειγμα, από κάθε επαφή με τον κατηγορούμενο. Για τα παιδιά πρέπει να ισχύουν ειδικά μέτρα, ιδίως όσον αφορά τις συνθήκες των συνεντεύξεών τους. Συγκεκριμένα, οι συνεντεύξεις πραγματοποιούνται χωρίς καθυστέρηση, σε προσαρμοσμένους χώρους και από επαγγελματίες εκπαιδευμένους προς τον σκοπό αυτό. Τα θύματα εμπορίας ανθρώπων πρέπει να έχουν πρόσβαση στα προγράμματα αποζημίωσης θυμάτων εγκλημάτων βίας εκ προθέσεως.

Πρόληψη

Όσον αφορά την πρόληψη της εμπορίας ανθρώπων, η οδηγία ζητά από τα κράτη μέλη:

  • την αποθάρρυνση της ζήτησης μέσω της εκπαίδευσης και της κατάρτισης
  •  τη διεξαγωγή ενημερωτικών εκστρατειών και εκστρατειών ευαισθητοποίησης
  • την επιμόρφωση των λειτουργών που ενδέχεται να έλθουν σε επαφή με θύματα της εμπορίας
  • τη λήψη των αναγκαίων μέτρων για την ποινικοποίηση της χρήσης υπηρεσιών, σεξουαλικών ή άλλων, που παρέχει θύμα της εμπορίας ανθρώπων.

Επιπλέον, θεσπίστηκε Ευρωπαίος Συντονιστής Δράσης κατά της Εμπορίας, με στόχο να διασφαλίζει συνεκτική προσέγγιση σε θέματα καταπολέμησης του εν λόγω φαινομένου στην ΕΕ. Η Δανία δεν συμμετέχει στην οδηγία.

Πλαίσιο

Η εμπορία ανθρώπων απαγορεύεται ρητά από τον Χάρτη θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και η ΕΕ έχει θέσει ως μια από τις προτεραιότητές της την καταπολέμηση αυτού του φαινομένου στο πλαίσιο του προγράμματος της Στοκχόλμης. Αυτή η νέα οδηγία αντικαθιστά την οδηγία-πλαίσιο 2002/629/ΔΕΥ για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων. Θεσπίζει ευρύτερο ορισμό αυτού του φαινομένου, συμπεριλαμβάνοντας και άλλες μορφές εκμετάλλευσης.

Πηγή: διοτίμα

 

Share

Οι μαστροποί της Νέας Μανωλάδας

του Μάκη Νοδάρου

Μια άγνωστη και ανατριχιαστική πτυχή της άθλιας και επί σειρά ετών εκμετάλλευσης των χιλιάδων αλλοδαπών εργατών γης στα φραουλοχώραφα της Νέας Μανωλάδας Ηλείας, που σχετίζεται με υποθέσεις trafficking, αποκαλύφθηκε χθες μέσω καταγγελίας πολίτη στο διαδίκτυο την οποία επιβεβαίωσαν οι κάτοικοι της περιοχής.

Η υπόθεση έχει να κάνει με την δραστηριότητα αλλοδαπών μαστροπών από την Βουλγαρία και τη Ρουμανία οι οποίοι προωθούν οργανωμένα στην πορνεία κυρίως νεαρές ομοεθνείς τους που τις μεταφέρουν από άλλες περιοχές της πεδινής Ηλείας.

Κάτοικοι της Νέας Μανωλάδας που θέλησαν για ευνόητους λόγους να τηρήσουν την ανωνυμία τους ανέφεραν στην «Ε» ότι τουλάχιστον τρεις φορές την εβδομάδα και ειδικά τις ημέρες που πληρώνονται οι αλλοδαποί εργάτες, κυκλώματα μαστροπών μεταφέρουν με τρία αυτοκίνητα, στην κεντρική πλατεία της πόλης τις νεαρές αλλοδαπές τις οποίες αφού τις παρουσιάσουν στους αλλοδαπούς εργάτες, στην συνέχεια τις εξωθούν με τη βία στην πορνεία έναντι 20 ευρώ ανά πελάτη.

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι οι αλλοδαπές είναι κυρίως νεαρά κορίτσια  από 20 εως 25 ετών πολλά από τα οποία  αναγκάζονται από τους μαστροπούς να δεχθούν μέσα σε ελάχιστες ώρες ακόμα και 30 «πελάτες».

Οι «συναντήσεις» των με την βία εκδιδόμενων γυναικών και των αλλοδαπών εργατών πραγματοποιούνται μέσα στα αυτοσχέδια παραπήγματα της ντροπής και δίπλα από τις καλλιέργειες φράουλας αλλά και σε απομονωμένα σπίτια και σημεία του χειμάρρου «Ρούσκουλα»…

«Η εικόνα είναι τραγική και θα πρέπει άμεσα να παρέμβει η Πολιτεία και να δώσει λύση στην αθλιότητα και στην εκμετάλλευση αυτών των γυναικών» – ανέφεραν  κάτοικοι της περιοχής.

«Εκφράζουμε τον αποτροπιασμό μας και την ανησυχία μας για τα όσα αποκαλύπτονται ότι συμβαίνουν στην συγκεκριμένη περιοχη σε βάρος των αλλοδαπών γυναικών. Ζητάμε από την τοπική κοινωνία να αντιδράσει και να αποτρέψει με καταγγελίες προς τις διωκτικές Αρχές αυτά τα φαινόμενα ρατσισμού, εκμετάλλευσης και πορνείας σε βάρος των αλλοδαπών γυναικών» – δήλωσε στο www.apokalypseis.com η Σίσσυ Βωβού μέλος της Πρωτοβουλίας για της Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.

«Ενημερωθήκαμε από τα δημοσιεύματα. Δεν γνωρίζαμε τίποτα για το θέμα. Άμεσα θα ερευνήσουμε την υπόθεση και πράξουμε τα νόμιμα» – δήλωσε ο αστυνομικός διευθυντής Ηλείας Αριστείδης Ανδρικόπουλος.

*Ο Μάκης Νοδάρος είναι δημοσιογράφος με βάση την Αμαλιάδα, έχει κάνει πολλές φορές ρεπορτάζ και αποκαλύψεις για θέματα ρατσισμού και δικαιωμάτων των γυναικών, τράφικινγκ και άλλα. Έχουμε συνεργαστεί μαζί του αρκετές φορές, ιδιαίτερα για τις επανειλημμένες δίκες της Όλγας Μπ. στην Πάτρα, αφού η υπόθεση είχε διαδραματιστεί στην Αμαλιάδα, και τελεσιδίκησε το 2004 με την απαλλαγή του αστυνομικού που κατηγορείτο για το βιασμό της και για συμμετοχή στο τράφικινγκ. Έχει συχνά δεχθεί απειλές και επιθέσεις από πολλές πλευρές από κάποιους που θίγονται από την αποκαλυπτική δημοσιογραφία του, οι οποίοι, φυσικά, έχουν παραμείνει άγνωστοι. – Σ.Β.

Πηγή: αποκαλύψεις

 

Share

Αποκλειστικό -Το Φύλο Συκής αποκαλύπτει: 2.160 πορνοπελάτες συνελήφθησαν

Σε συντονισμένη μυστική επιχείρηση της αστυνομίας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Ηράκλειο Κρήτης συνελήφθησαν 2.160 πορνοπελάτες. Οι δράστες μεταφέρθηκαν προσωρινά σε αδρανή στρατόπεδα στις παρυφές των αντίστοιχων πόλεων, τους έγινε τεστ για HIV/AIDS και οι 156 βρέθηκαν θετικοί. Όσοι είναι θετικοί στον ιό θα παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη με την κατηγορία της «βαριάς, σκοπούμενης σωματικής βλάβης», παρά τις διαμαρτυρίες των περισσοτέρων ότι δεν γνώριζαν ότι ήταν φορείς. Η βλάβη θα αναφέρεται ότι σχετιζόταν με τις γυναίκες τους και τις εκδιδόμενες γυναίκες τις υπηρεσίες των οποίων συχνά αναζητούσαν. Οι κατηγορούμενοι θα προφυλακιστούν μέχρι την δίκη τους. Οι υπόλοιποι θα απελαθούν με συνοπτικές διαδικασίες σε χώρα όπου η πορνεία είναι παράνομη και κάθε παράβαση διώκεται με βαριές ποινές.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του Φύλου Συκής, τα προσωπικά στοιχεία όλων όσοι βρέθηκαν θετικοί στον ιό θα δημοσιοποιηθούν, δηλαδή φωτογραφίες τους, όνομα και επίθετο, όνομα πατρός και μητρός, διεύθυνση κατοικίας, ημερομηνία και τόπος γέννησης. Ήδη έχουν ειδοποιηθεί οι σύζυγοι των παντρεμένων πορνοπελατών, ενώ αναζητούνται οι ερωμένες, οι οποίες έτσι κι αλλιώς θα δουν σύντομα όλους τους συλληφθέντες φορείς στα δελτία ειδήσεων των 8, κατά τα πρότυπα της γνωστής περίπτωσης των οροθετικών εκδιδόμενων γυναικών που είχαν συλληφθεί, διαπομπευτεί και φυλακιστεί πριν από έξι μήνες. Όπως ήταν αναμενόμενο, όλοι οι πορνοπελάτες διαμαρτύρονται και ορκίζονται ότι είναι η πρώτη φορά που προχωρούν σε τέτοια ενέργεια, την ίδια στιγμή που άλλοι που συχνάζουν τακτικά στις ιερόδουλες δεν συλλαμβάνονται.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρωτότυπες μέθοδοι της αστυνομίας, καθώς κινήθηκε σε συνεννόηση με εκδιδόμενες γυναίκες, οι οποίες ήταν στημένες τάχα ζητώντας πελάτη, και μόλις κάθε πορνοπελάτης συμφωνούσε την τιμή για την συνεύρεση, συλλαμβάνονταν.

Όπως ήταν αναμενόμενο, έχει ήδη δημιουργηθεί τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα με τις συζύγους και τις ερωμένες των πορνοπελατών που δεν γνώριζαν τις δραστηριότητες των συντρόφων τους, καθώς και ότι ήταν οροθετικοί, για όσους βρέθηκαν θετικοί στον ιό.

Τεράστιες ουρές γυναικών έχουν σχηματισθεί έξω από τις υγειονομικές υπηρεσίες για την πραγματοποίηση ιατρικού ελέγχου, ενώ οι δικηγόροι στις περιοχές αυτές είδαν ξαφνικά να γεμίζουν τα γραφεία τους με γυναίκες που ζητούν διαζύγιο.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του αρμόδιου υπουργείου, η υπομονή της κυβέρνησης προς τους πορνοπελάτες τέλειωσε, τέρμα το τράφικινγκ και η παράνομη πορνεία, δεν μπορούν οι πορνοπελάτες να παίζουν με τις ζωές των οικογενειών τους αλλά και των εκδιδομένων γυναικών.

Η αστυνομία κατάφερε τη συνεργασία με τις εκδιδόμενες γυναίκες, Ελληνίδες και αλλοδαπές, έναντι αδρής αμοιβής, που παρά τις δυσκολίες στις οποίες βρίσκονται τα δημόσια ταμεία, αποφάσισε να καταβάλει.

Σημαντική λεπτομέρεια: Σε κάθε προσαγωγή, ο πορνοπελάτης καλούνταν να επιδείξει προφυλακτικά που είχε επάνω του. Όσοι είχαν περισσότερα από ένα προφυλακτικά, θεωρήθηκαν «συνειδητοί» και αφέθηκαν ελεύθεροι.

Είναι πρωτάκουστο, αναφώνησε ο πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Μαστροπών, να διώκεται ο  πορνοπελάτης επειδή δεν είχε προφυλακτικό επάνω του, κανένας νόμος δεν περιέχει τέτοια ρύθμιση. Και μάλιστα, όπως φαίνεται, προετοιμάζεται πυρετωδώς για νομικές και κοινωνικές αντιδράσεις, ενώ σε ιδιωτικές συζητήσεις δηλώνουν ότι θα φθάσουν ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων γι’ αυτή την ανήκουστη παραβίαση των δικαιωμάτων του πορνοπελάτη, για τον οποίον δουλεύουν νυχθημερόν, και μάλιστα χωρίς το επάγγελμά τους να έχει χαρακτηριστεί ως επικίνδυνο, ενώ είναι γνωστό ότι δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που καταλήγουν στη φυλακή από παρεξηγήσεις που υπάρχουν για το ρόλο τους.

 

Share

Εμπορία γυναικών για σεξουαλική εκμετάλλευση (Τράφικινγκ): καθόλου καινούριο φαινόμενο, αλλά πάντα αποκρουστικό

της Σίσσυς Βωβού*

Η διακίνηση και εμπορία γυναικών για σεξουαλική εκμετάλλευση που ανθεί και στην Ελλάδα στις μέρες μας, δεν είναι δυστυχώς κάτι καινούριο, είναι όμως πάντα αποκρουστικό. Αποτελεί μια ακραία μορφή βίας κατά των γυναικών, όχι μόνο αυτών που την υφίστανται αλλά όλων των γυναικών. Επίσης αποτελεί υποβάθμιση της κοινωνίας συνολικά. Εμπορευματοποιείται το γυναικείο σώμα από τις διεθνείς σπείρες, οι οποίες προσπορίζονται τεράστια κέρδη. Η βάση της είναι οι πατριαρχικές σχέσεις, η ανισότητα των δύο φύλων και η εξουσία των ανδρών επί των γυναικών, η οποία είναι κοινωνικά αποδεκτή, παρά τους αγώνες μας για την ισότητα των δύο φύλων οι οποίοι έχουν φέρει αρκετά αποτελέσματα, απομένουν όμως πολλά να γίνουν. Σ’ αυτό το πλαίσιο σχέσεων έχουμε και την κοινωνική νομιμοποίηση της πορνείας. Η βάση είναι ο πελάτης, η ζήτηση. Στην οργανωμένη διακίνηση των γυναικών έχουμε μια συναλλαγή ανάμεσα στους «επιχειρηματίες» και τους πελάτες, ενώ το γυναικείο σώμα αποτελεί απλώς το μέσο «απόλαυσης» για τους μεν και κέρδους για τους δε. Χάνει την αυτονομία του και μετατρέπεται σε φορέα υπηρεσιών προς τρίτους.  Πάνω στο έδαφος της πατριαρχίας και της ζήτησης, στήνονται καπιταλιστικές επιχειρήσεις με προσφερόμενο προϊόν το σώμα μιας άλλης, που πλέον δεν το ορίζει αλλά απλώς εμπλέκεται στη συναλλαγή. Για να υπάρχει εκεί το σώμα αυτό, χρειάζεται πρακτική ή συμβολική βία τόσο από τους διακινητές όσο και από τους πελάτες. Τα «σεμινάρια» που κάνουν στις γυναίκες οι μαστροποί πριν να αρχίσουν την πορνεία, ξεκινούν από το βιασμό από όλα τα πρωτοπαλίκαρα της σπείρας και προχωρούν σε κάθε μορφής βία, στέρηση των ταξιδιωτικών τους εγγράφων, απομόνωση. Έτσι πειθαναγκάζουν το θύμα ότι δεν μπορεί να ξεφύγει και κάμπτουν τη βούλησή του για αντίσταση

Η ζήτηση δεν είναι στατική, τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει αυξηθεί κατά πολύ στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, χάρις στις «άοκνες προσπάθειες» των δουλεμπόρων και διακινητών. Από τη στιγμή που άνοιξαν τα σύνορα της Ανατολικής Ευρώπης και άρχισε η παράνομη μετακίνηση ανθρώπων για βιοπορισμό, άρχισε επίσης ή μάλλον αυξήθηκε η παράνομη διακίνηση γυναικών, η οποία κατά την 10ετία του 1980 είχε προέλευση τον Άγιο Δομήνικο και τέτοιες μακρινές και εξωτικές χώρες.  Η προσφυγή σε υπηρεσίες πορνείας και διακινούμενων γυναικών είναι μια μόδα που διαπέρασε πολλές περιοχές του πλανήτη, τον λεγόμενο «ανεπτυγμένο κόσμο», και σίγουρα ισχυρότατη μόδα για την Ελλάδα. Μπορούμε να πούμε ότι η κορύφωση του φαινομένου έχει παρέλθει, και νέα φαινόμενα προχωρούν, συμβατά με την οικονομική κρίση.

Οι πορνοπελάτες δεν είναι ράτσα ειδική, δεν είναι μια ακραία περίπτωση, δυστυχώς, μια και εκτιμάται από κάποιες έρευνες που έγιναν τη 10ετία του 2000 (Γρηγόρης Λάζος) ότι 1.200.000 άνδρες είναι περιστασιακοί πελάτες της πορνείας, ενώ 300.000 είναι συστηματικοί πελάτες. Υπάρχουν και πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις. Τους έχουμε δίπλα μας.

Όλα αυτά τα στριπτιζάδικα και τα μασατζίδικα που άνθησαν τα τελευταία είκοσι χρόνια, με κορύφωση το 2000, τα οποία συνδύαζαν το διακηρυγμένο προϊόν με την παράνομη και καταναγκαστική πορνεία αλλοδαπών γυναικών, ήταν η χαρά πολλών ανδρών της μικρής τούτης χώρας, ο χώρος «εκτόνωσης» και «διαφυγής» από την καθημερινότητα και την οικογενειακή εστία. Φυσικά υπάρχουν και τα ταπεινά δωμάτια για τους πιο φτωχούς, και για τους μετανάστες βέβαια, όπου οι γυναίκες πρέπει να «εξυπηρετούν» έως 50 ή και περισσότερους πελάτες την ημέρα, με χαμηλό κασέ, το οποίο τώρα με την οικονομική κρίση έχει γίνει πολύ χαμηλότερο.

Τα ερωτήματα που μπορεί να θέτουμε είναι :

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Μετακίνηση τεράστιων πληθυσμών ανθρώπων από χώρα σε χώρα, από μέρος σε μέρος, μετανάστευση, συνήθως παράτυπη στο μεγαλύτερο όγκο της. Κι αυτό, λόγω καταστροφικών συνθηκών στις κοινωνίες προέλευσης. Αυτή η μαζική μετακίνηση είναι τόσο παλιά όσο και η ιστορία. Στο πλαίσιο αυτής της μετακίνησης, διακινούνται μεγάλοι αριθμοί γυναικών ή παιδιών για σεξουαλική και εργασιακή εκμετάλλευση, με εξαπάτηση, βία, καταναγκασμό ή εκβιασμό. Οι γυναίκες αυτές ανακαλύπτουν αργότερα για τι προορίζονταν. Οι χώρες προέλευσης ήταν τη 10ετία του 90 η Ανατολική Ευρώπη, τη 10ετία του 2000 κυρίως χώρες της Ασίας ή της Αφρικής, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της καταστροφής χωρών και πληθυσμών, στο πλαίσιο πολέμων ή οικολογικών καταστροφών.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη για το Διεθνές Οργανωμένο Έγκλημα και το Πρωτόκολο για τη διακίνηση και εμπορία ανθρώπων (trafficking), η διακίνηση και εμπορία ανθρώπων ορίζεται ως: «στρατολόγηση, μεταφορά, μεταβίβαση, υπόθαλψη ή παραλαβή προσώπων με μέσον την απειλή ή τη χρήση βίας ή άλλης μορφής εξαναγκασμό, την απαγωγή, το δόλο, την απάτη, την κατάχρηση εξουσίας έναντι αμοιβής ή άλλης ωφέλειας, επί ατόμων που βρίσκονται σε ευάλωτη κατάσταση με σκοπό την εκμετάλλευση. Η εκμετάλλευση θα πρέπει να περιέχει τουλάχιστον την εκμετάλλευση για εκπόρνευση ή άλλης μορφής σεξουαλική εκμετάλλευση, την καταναγκαστική εργασία ή υπηρεσίες, τη δουλεία ή την αφαίρεση οργάνων». Η συναίνεση του θύματος δεν λαμβάνεται υπόψη ως αποτρεπτική του ορισμού.

Η διακίνηση και δουλεμπορία γιγαντώθηκε τις αναφερόμενες δύο 10ετίες, με κορύφωση το 2000, οπότε υπογράφηκε το Πρωτόκολο του Παλέρμο, που συμπληρώνει την Σύμβαση του ΟΗΕ του 1998 ενάντια στο δι-εθνικό οργανωμένο έγκλημα.  Το Πρωτόκολο του Παλέρμο υπογράφτηκε από 150 περίπου χώρες, κάποιες από τις οποίες υπέγραψαν σε μετέπειτα ημερομηνία, μέχρι το 2004. Αργότερα το ΠτΠ κυρώθηκε από τις υπογράφουσες χώρες και στη συνέχεια ψηφίστηκαν νόμοι σε πολλές από αυτές.

Από το 1990 έως το 1997 ο αριθμός των αλλοδαπών γυναικών που εξωθούνται στην πορνεία στην Ελλάδα δεκαπλασιάστηκε από 2.100 σε 21.750, και έπεσε σε 17.200 το 2002, σύμφωνα με εκτιμήσεις τοπικών ΜΚΟ, του Κέντρου Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη (ΚΕΔΕ) και του προγράμματος StopNOW (Stop Trafficking in People Now). Το παραπάνω στοιχείο είναι από το 2006, και πιθανότατα έχει μειωθεί, ενώ οι εθνικότητες των θυμάτων έχουν αλλάξει, όπως αναφέρεται παρακάτω.

Η κινητοποίηση των γυναικείων οργανώσεων και των οργανώσεων δικαιωμάτων ήταν έντονη από την αρχή της μαζικής εμφάνισης του φαινομένου, σε όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά η νομοθεσία καθυστέρησε. Στη χώρα μας ψηφίστηκε το 2002 νόμος για το διεθνικό οργανωμένο έγκλημα, ενώ την ίδια χρονιά νομοσχέδιο που εμφανίστηκε για το μεταναστευτικό περιείχε διάταξη που εξύψωνε, διευκόλυνε και νομιμοποιούσε τη μικρομεσαία μαστροπία των επαρχιών, πράγμα που δεν πέρασε στο νόμο που σύντομα ψηφίστηκε, χάρη στη μεγάλη κινητοποίηση των γυναικείων οργανώσεων. Δυστυχώς, παρόμοια νομοθετική ρύθμιση πέρασε στην Κύπρο το 2007.

Μπορεί ο νόμος βέβαια να ψηφίστηκε, αλλά η εφαρμογή του είναι ιδιαίτερα φτωχή, μια και δεν υπάρχει βούληση από πλευράς κεντρικής κυβέρνησης για τιμωρία των ενόχων διακινητών, ούτε για την αρωγή των θυμάτων. Μιλώντας για τη διεθνή σκηνή, όλες οι νομοθετικές εξελίξεις από το 2000 και μετά για την σύλληψη και τιμωρία των ενόχων όσο και για την αρωγή στα θύματα, αποτελούν απλώς ένα φύλλο συκής από ένα οικονομικό σύστημα που εκκολάπτει και διευκολύνει το φαινόμενο μέσα από τις κεντρικές του επιλογές.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Η διακίνηση γυναικών πρωτίστως και παιδιών δευτερευόντως για σεξουαλική εκμετάλλευση αλλά και το εργασιακό τράφικινγκ που περιλαμβάνει και περισσότερους άνδρες είναι παμπάλαια, και συνδέονται με άλλες εποχές –  έχουν ακόμα και στοιχεία δουλείας από το παρελθόν.

Τη σύγχρονη εποχή παρατηρούνται σε μεγάλο βαθμό γύρω από τα στρατόπεδα σε κάθε γωνιά της γης, ιδιαίτερα στις ιμπεριαλιστικές εκστρατείες κατά τους μεγάλους πολέμους, τους λεγόμενους παγκόσμιους, αλλά και τους σύγχρονους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και την πρώην Γιουγκοσλαβία. Η «χρήση» γυναικών είναι η «ανταμοιβή του πολεμιστή» και γίνεται κάτω από τα μάτια της στρατιωτικής ιεραρχίας η οποία συνήθως «εκπλήσσεται» όταν καταγγέλλονται τέτοια φαινόμενα.

Ιδιαίτερα στην Ελλάδα το φαινόμενο παρατηρήθηκε σε μαζικό βαθμό κατά την εθνική εκκαθάριση που ακολούθησε τον πόλεμο του 1922, όπου μεγάλοι αριθμοί γυναικών προσφύγων εξωθήθηκαν στην καταναγκαστική πορνεία από τα κυκλώματα της εποχής.

Είναι όμως χαρακτηριστική και μια επιστολή του 1908 που μας προμήθευσε συνεργάτης από το αρχείο της βιβλιοθήκης της Σύρου, όπου κάποιος κύριος Ταμβακόπουλος, γραμματέας της «Εν Αλεξανδρεία εταιρείας προς περιστολήν της σωματεμπορίας» (καλή του ώρα), έστειλε «προς τον πρόεδρον της αυτόθι Ελληνικής Κοινότητος» κ. Μπενάκη, ο οποίος διεκτραγωδεί την κατάσταση της εξαπάτησης νέων γυναικών που μετακαλούνται στην Αίγυπτο από μεσιτικά γραφεία για να τοποθετηθούν σε σπίτια ως υπηρέτριες, και καταλήγουν στους οίκους ανοχής. «Εάν εις την Αίγυπτον αποβιβάζονται κατ’ έτος προς εύρεσιν πόρου ζωής 600 παρθέναι, αι 550, κατά την επίσημον στατιστικήν ην παραθέτω ώδε, εισίν Ελληνίδες». Και ζητά την παρέμβαση της ελληνικής πολιτείας και των προξενικών αρχών για τον έλεγχο των μαστροπών και την απέλασή τους. Μάλιστα ζητά να διορισθούν ειδικοί υπάλληλοι από την προξενική αρχή, γιατί οι υπάλληλοι της τοπικής αρχής «συντηρούνται συνηθέστατα εκ τοπικών μισθοδοσιών των διαφόρων διευθυντών ή διευθυντριών των οιουδήποτε είδους φαύλων κέντρων» (ολόκληρο το κείμενο σε φωτοτυπία).

Είναι γνωστό, αλλά πρέπει να υπογραμμισθεί: Πολλοί κρατικοί υπάλληλοι διευκολύνουν έναντι αμοιβής τη διακίνηση προσώπων καθώς και όλες τις πράξεις που συνοδεύουν το τράφικινγκ. Χαρακτηριστικά, το 2000 ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης είχε παραδεχθεί ότι το 25% των αστυνομικών υπαλλήλων εμπλέκεται στη διαφθορά, και με βάση αυτό δημιουργήθηκε το Σώμα Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας. Γνωρίζουμε ότι ελάχιστοι τιμωρούνται, όπως δείχνει και η έκθεση του State Department για το 2012, που έχει παγκόσμια εποπτεία των γνωστοποιημένων επίσημων στοιχείων. Εδώ ένα σχόλιο: Η πολιτική των ΗΠΑ είναι ηγετική στην παγκοσμιοποίηση και τα συνοδά φαινόμενα, όπως το τράφικινγκ, αλλά διακηρύσσεται σε κάθε τόνο η απέχθειά τους προς αυτό το φαινόμενο, και σ’ αυτό το πλαίσιο έχουν και ειδικά κονδύλια, υπηρεσίες, πολιτικές κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Πάντως, από τα διαθέσιμα επίσημα στοιχεία, τα ετήσια του State Department είναι τα εγκυρότερα. Συνεχίζοντας, η συνηθισμένη πρακτική όταν πιάνουν κάποιους να χρηματίζονται, είναι να τους μεταθέτουν και όχι να τους τιμωρούν. «Δεν μπορούμε και να διαλύσουμε το σώμα», μας έχουν πει επανειλημμένα αστυνομικοί διευθυντές όταν διαμαρτυρόμαστε για τη συνεργασία αστυνομικών με κυκλώματα τράφικινγκ ή για τους βιασμούς γυναικών που κάνουν κάποιοι, κάτι που τους προσφέρεται ως «δώρο» από τα κυκλώματα των σωματεμπόρων. Ας σημειωθεί, ότι το 2011, η κυπριακή κυβέρνηση παρέπεμψε στη δικαιοσύνη τον υπαρχηγό της Μονάδας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης λόγω υποψιών συμμετοχής του στο τράφικινγκ. Στην κατάλληλη θέση ο λύκος για να φυλάει τα πρόβατα. Φυσικά, δεν ξέρουμε αν τελικά θα καταδικασθεί. Η Κύπρος δέχθηκε επίσης μομφή στην ετήσια έκθεση του State Department για το 2011, για τις ελλιπείς προσπάθειες καταπολεμησης του τράφικινγκ.

ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Το οικοδόμημα της καταναγκαστικής πορνείας των αλλοδαπών γυναικών στηρίζεται πρωτίστως στη ζήτηση, στους πελάτες οι οποίοι επιθυμούν φρέσκο και φτηνό εμπόρευμα για κατανάλωση, κάτι που μετατρέπει το γυναικείο σώμα σε αντικείμενο. Η δεύτερη παράμετρος είναι η προσφορά, που με τον τρόπο της ενισχύει και διευρύνει τη ζήτηση, παρέχοντας «εξωτικά μενού» στους πελάτες. Τα κέρδη αυτής της επιχείρησης είναι τεράστια, είναι αφορολόγητα και οι κίνδυνοι μικροί και αξίζει να τους αντιμετωπίσεις. Ακολουθούν κάποια πρόσφατα στοιχεία από συνέδριο στη Βουλγαρία, του 2012, από την Μύρια Βασιλειάδου, συντονίστρια του antitrafficking της ΕΕ.

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ

Από την πρώτη σελίδα στον ιστότοπο της ΕΛ.ΑΣ. για το τράφικινγκ, το οποίο είναι ενημερωμένο σύμφωνα με τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τα τρέχοντα στοιχεία, αλλά δεν διαθέτει ευρύτητα για περαιτέρω μελέτη:

«H εμπορία ανθρώπων, με σκοπό τη σεξουαλική ή οικονομική εκμετάλλευση, αποτελεί μια σύγχρονη μορφή δουλεμπορίου, που αναπτύσσεται ραγδαία, ως μια μορφή διεθνικού οργανωμένου εγκλήματος, με θύματα άνδρες, γυναίκες και παιδιά».

Κατόπιν δίνονται στοιχεία για τα έτη 2003 – 2011, με γραφικά και κατηγοριοποιήσεις, τα οποία όποιος-όποια θέλει μπορεί να βρει αναλυτικά στον ιστότοπο της ΕΛ.ΑΣ, στην εμπορία ανθρώπων. Από τα στοιχεία αυτά πάντως φαίνεται η ελάχιστη αποτελεσματικότητα της αστυνομίας και του τμήματος αντι-τράφικινγκ για την αντιμετώπιση του τεράστιου φαινομένου, αφού έχουμε κάθε χρόνο μεταξύ 100-150 θύματα τράφικινγκ τα οποία εντοπίζονται, ενώ περίπου 10 αναγνωρίζονται. Η ίδια πηγή μας λέει επίσης τον αριθμό και την εθνικότητα των δραστών ανά έτος, που είναι 200 έως 300. Ως προς την εθνικότητα η συντριπτική πλειοψηφία ήταν Έλληνες το 2003, ενώ σιγά σιγά η πλειοψηφία γίνονται αλλοδαποί, αφού πλέον κατά κύριο λόγο τα κυκλώματα λειτουργούν κατά μικρές μονάδες. Δυστυχώς ως προς το φύλο, υπάρχουν πολλές γυναίκες ανάμεσα στις σπείρες, που, απ’ ότι υπολογίζουμε,  είναι τουλάχιστον το 1/3. Και δυστυχώς τα κάνουν όλα. Πάντα υπάρχει συνεργασία Ελλήνων και αλλοδαπών στα κυκλώματα, καθώς και συνεργασία κυκλωμάτων με κρατικούς υπαλλήλους, είτε στα σύνορα είτε στο σώμα της αστυνομίας.

 ΕΜΠΟΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΙΑ

Άρθρα 323Α και 351 ΠΚ

ΘΥΜΑΤΑ ΔΡΑΣΤΕΣ
ΕΤΟΣ ΣΥΝΟΛΟ ΓΥΝ. ΑΝΔΡ ΠΑΙΔ ΕΛΛΗΝ. ΑΛΛΟΙ-ΑΛΛΕΣ ΣΥΝΟΛΟ
2011 97 56 28 13 83 137 220
2010 64 78 168 246
2009 125 174 129 303
2008 78 70 92 162
2007 99 64 31 142 64
2006 83 142 64 206
2005 137 133 69 202
2004 181 207 81 288
2003 93 166 118 284

Ως προς την εθνικότητα των θυμάτων, ενώ από το 2003 έχουμε υπεροχή γυναικών από την Ανατολική Ευρώπη, προχωρώντας προς το 2011 οι μεγαλύτεροι αριθμοί γυναικών είναι από Ρουμανία και Βουλγαρία, χώρες της ΕΕ, οι οποίες δεν έχουν πρόβλημα νομιμότητας, άρα είναι πιο «φθηνό» για τους μαστροπούς να τις διακινήσουν. Αντίθετα, το πιο σκληρό τράφικινγκ σήμερα είναι από χώρες της Αφρικής, που τα έξοδα «εισαγωγής» των γυναικών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι μεγάλα, και ο καταναγκασμός για να «αποπληρώσουν» τα έξοδά τους προς τις μικρές τοπικές συμμορίες που τις διακινούν, είναι μεγάλα. Όπως μάθαμε σε πρόσφατη δίκη σωματεμπορίας με καταγγέλλουσες δύο Αφρικανές γυναίκες, αφού τους έκαναν Βου-Ντου στη χώρα τους για να τις δεσμεύσουν πνευματικά, τους έβαλαν χρέος 60.000 ευρώ για να αποπληρώσουν. Η μια, που ήταν «παραγωγική» είχε αποπληρώσει 42.000 ευρώ μέσα σε 1,5 χρόνο, σύμφωνα με τετράδια των μαστροπών που κατασχέθηκαν και παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο.

Είναι φανερό από αυτούς τους ισχνούς αριθμούς που παρουσιάζει η αστυνομία ως έργο της, ότι το γυναικείο κίνημα αλλά και η κοινωνία δεν μπορεί να επαφίεται στη δράση της αστυνομίας για την σύλληψη και τιμωρία των ενόχων. Δεν υπάρχει όμως και κανείς άλλος να κάνει αυτή τη δουλειά. Χαρακτηριστικά, κατά το 2011 από τα 97 θύματα τράφικινγκ που εντοπίστηκαν, μόνο σε 9 παρασχέθηκε το καθεστώς του θύματος, που συνεπάγεται τη φρούρηση και αρωγή στα θύματα.

 

Εδώ πρέπει να ξανααναφέρουμε ότι αν το τράφικινγκ στη σύγχρονη μαζική μορφή του γιγαντώθηκε στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, σίγουρα η καταπολέμηση ή εξάλειψή του δεν μπορεί να γίνει χωρίς αλλαγή της γενικής συνθήκης εμπορευματοποίησης των πάντων. Η αστυνομική αντιμετώπιση και η καταδίκη των ενόχων από τα δικαστήρια είναι απαραίτητες, κάτι που γίνεται σε ελάχιστο βαθμό σε σύγκριση με την έκταση του φαινομένου, όπως δείχνουν οι αριθμοί που παρέθεσα τόσο για την Ευρώπη όσο και για την Ελλάδα.

Ενδεικτικό της απροθυμίας των δικαστηρίων να καταδικάσουν μαστροπούς, είναι τα αποτελέσματα των τριών μεγάλων δικών που έγιναν για το ζήτημα, με καταγγελίες από γεγονότα του 1999-2000, την εποχή που το τράφικινγκ ήταν μια καταλυτική πανελλαδική μόδα, και που δεν είχαν ακόμα ψηφιστεί νόμοι ούτε καν σε διεθνές επίπεδο. Στις τρεις αυτές μεγάλες δίκες που έγιναν για τράφικινγκ στην Ελλάδα, είχαμε και κατηγορούμενους αστυνομικούς. Στις περιπτώσεις αυτές, οι δίκες είναι τελείως προσχηματικές, και όποιος-όποια καταγγέλλει, απλώς βρίσκει τον μπελά του.

Η περίπτωση του Παναγιώτη Βήχου, που κατάγγελε κύκλωμα στη Σαντορίνη, το 1999, είναι η πιο χαρακτηριστική. Έγιναν δίκες επί δικών στη Σύρο και στην Αθήνα, με μεγάλη συμπαράσταση από το φεμινιστικό κίνημα που το έκανε κοινωνικό θέμα, αλλά και πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις. Και όμως, όχι μόνο δεν καταδικάστηκε κανένας από τους 7 κατηγορούμενους, μεταξύ των οποίων ο αστυνομικός διοικητής της Σαντορίνης, αλλά το Βήχο τον τράβηξαν στα δικαστήρια για συκοφαντική δυσφήμιση και στη συνέχεια του απήγγειλαν ανυπόστατες κατηγορίες και δικαστικές παραπομπές μέσα από παρακρατικούς μηχανισμούς, με τις δίκες να κρατούν 13 χρόνια, και να τελεσιδικήσουν το 2011. Στο μεταξύ ο Βήχος είχε προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όπου και δικαιώθηκε, και το ελληνικό κράτος πλήρωσε αποζημίωση. Πάντως οι κατηγορούμενοι σωματέμποροι και συνεργοί τους δεν καταδικάστηκαν.

Στη δεύτερη δίκη, που έγινε στην Πάτρα σε ένα άλλο σίριαλ από το 2000 έως το 2004, μια Ρωσίδα κατήγγειλε το κύκλωμα τράφικινγκ και έναν αστυνομικό ο οποίος την είχε βιάσει. Η Όλγα Μπ. τελικά δεν βρήκε το δίκιο της, παρά τη μεγάλη συμπαράσταση του γυναικείου κινήματος.

Στην τρίτη δίκη, των ανήλικων κοριτσιών Τζίνας και Καμέλιας, που «δούλευαν» σε μασατζίδικο στην οδό Βουλιαγμένης το 2000, ακριβώς απέναντι από το αστυνομικό τμήμα, δραπέτευσαν και κατάγγειλαν το κύκλωμα, οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε μεγάλες ποινές, κυρίως οι αλλοδαποί μέλη της σπείρας, αλλά και ο Έλληνας επικεφαλής έφαγε πρωτοδίκως 32 χρόνια και στο Εφετείο 8. Ο αστυνομικός συνεργάτης έφαγε μια ποινή με αναστολή. Ήταν η πρώτη καλή είδηση από τα δικαστήρια για το τράφικινγκ. Εάν λοιπόν αστυνομικοί υπάλληλοι και δικαστήρια καλύπτουν τους τράφικερς, και εάν οι δομές στήριξης καταργούνται η μια μετά την άλλη, ο αγώνας για την εξάλειψη του φαινομένου γίνεται ακόμα δυσκολότερος, και οι ευθύνες της Πολιτείας και των αρμόδιων θεσμικών παραγόντων τεράστιες.

Το κύριο θέμα που απασχολεί τις φεμινιστικές και γυναικείες οργανώσεις είναι η αρωγή στα θύματα τόσο από την πολιτεία όσο και από τις οργανώσεις. Τα κρατικά καταφύγια για κακοποιημένες γυναίκες όμως έχουν κλείσει, στην Ελλάδα, και οι χρηματοδοτήσεις προς γυναικείες οργανώσεις έχουν σχεδόν εξαλειφθεί. Στη Δυτική Ευρώπη οι συνθήκες είναι καλύτερες από οικονομικής πλευράς, το τράφικινγκ όμως παραμένει ανθηρό και μάλιστα μετατοπίζεται τελευταία όλο και περισσότερο στο εργασιακό τράφικινγκ και αυξάνονται τα θύματα της σύγχρονης εργασιακής δουλείας.

Δύο στόχοι: η αστυνομική και δικαστική αντιμετώπιση, η αρωγή των θυμάτων. Εμείς βάζουμε προτεραιότητα στο δεύτερο, χωρίς να περιφρονούμε το πρώτο, το οποίο όμως είναι ναρκοθετημένο από κάθε πλευρά.

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΛΟΜΠΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Είναι ένα ευρωπαϊκό δίκτυο που περιλαμβάνει εκατοντάδες ευρωπαϊκές οργανώσεις, θεωρεί την πορνεία ως μια μορφή βίας, ένα εμπόδιο στην ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών, και παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Γι’ αυτό και προχωρεί σε μια καμπάνια για την κατάργηση της πορνείας γενικά και για την ποινικοποίηση του πελάτη, σύμφωνα με το μοντέλο της Σουηδίας και άλλων σκανδιναβικών χωρών. Αυτή η αντίληψη δεν είναι αποδεκτή από ένα τμήμα του φεμινιστικού κινήματος, το οποίο προσπαθεί να νομιμοποιήσει την πορνεία στη συνείδηση της κοινωνίας αλλά και να την κηρύξει κανονικό επάγγελμα. Και μάλιστα έχει ήδη αναγνωριστεί, δυστυχώς, ως επάγγελμα από την Διεθνή Οργάνωση Εργασίας.

Αποσπάσματα από την καμπάνια του ΕΛΓ για μια Ευρώπη χωρίς πορνεία:

«Το τράφικινγκ με στόχο τη σεξουαλική εκμετάλλευση αποτελεί ένα κανάλι προς τα συστήματα της πορνείας, και συνεπώς αν δεν υπήρχε πορνεία δεν θα υπήρχε τράφικινγκ. Το τράφικινγκ για τη σεξουαλική εκμετάλλευση υπάρχει επειδή υπάρχει μεγάλη ζήτηση για τυναίκες και παιδιά στην πορνεία, και ο μόνος τρόπος να αντιμετωπισθεί αυτή η ζήτηση είναι η «στρατολόγηση» θυμάτων μέσω της εξαπάτησης, του ψέματος, της βίας, της άσκησης εξουσίας και/ή εκμετάλλευσης της ευάλωττης κατάστασης του άλλου. Παρ’ ότι η γενική πεποίθηση είναι ότι η πορνεία είναι «έγκλημα χωρίς θύμα», και ότι τα περισσότερα πρόσωπα που εκπορνεύονται το κάνουν εθελοντικά χωρίς φυσικό, ψυχολογικό ή οικονομικό καταναγκασμό, μελέτες δείχνουν ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Επιπλέον, αφού, παγκοσμίως, η μέση ηλικία εισόδου στην πορνεία είναι τα 12-14 χρόνια, η παιδική εκπόρνευση – και η εκπόρνευση γενικά – αποτελούν σοβαρά και επείγοντα προβλήματα.

Η ρίζα της πορνείας και άλλων μορφών σεξουαλικής εκμετάλλευσης καθώς και του τράφικινγκ στην προκειμένη περίπτωση, είναι η ανισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών, που συμπληρώνεται από εθνικές και άλλες κοινωνικο-οικονομικές ανισότητες»….

Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Το τράφικινγκ αποτελεί διακίνηση και εμπορία ανθρώπων, όπως είπαμε, από συνθήκες δύσκολες οικονομικά και καταστροφής των χωρών, και «έρχονται» στον «ανεπτυγμένο κόσμο» για να προσφέρουν στους άνδρες του «απολαύσεις» με καλό εμπόρευμα, τιμές προσιτές για όλα τα βαλάντια, γενικά μια δημοκρατία του στριπτίζ, του μασατζίδικου και της πορνείας από τα κορμιά ξένων και καταναγκασμένων γυναικών. Όπως η μετανάστευση έρχεται να προσφέρει στον «ανεπτυγμένο κόσμο» φθηνό και συχνά ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, έτσι και η σύγχρονη δουλεία του σεξουαλικού τράφικινγκ έρχεται να προσφέρει πορνικές υπηρεσίες, συνήθως χωρίς τη συναίνεση των γυναικών, ικανοποιώντας τις πατριαρχικές φαντασιώσεις και επιθετικότητα των «πολιτισμένων» ανδρών. Πρόκειται για ένα έγκλημα, η ερμηνεία του οποίου πολλές φορές αντιστρέφεται, αφού όταν διαταράσσεται η «ειρήνη μιας οικογένειας» το ανάθεμα πέφτει στις ξένες γυναίκες, αντί να πέσει στους «δικούς» μας άνδρες. Όταν μετριέται η λεγόμενη «εγκληματικότητα των ξένων», ποτέ δεν μετριέται η «εγκληματικότητα των ντόπιων εναντίον των ξένων», που το τράφικινγκ αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της.  Δυστυχώς ούτε ο νόμος ποινικοποιεί τον πελάτη του τράφικινγκ, παρά μόνο σε περίπτωση ανηλικότητας. Και αυτό είναι θεωρητικό, γιατί ούτε και σ’ αυτές τις περιπτώσεις έχουμε παραπομπές πελατών. «Δύο Έλληνες μεσήλικες εξέδιδαν δύο μετανάστριες ανήλικες στη Λάρισα», διαβάσαμε πριν λίγες ημέρες στις εφημερίδες. Κανένας δεν αναζήτησε τους πελάτες των ανηλίκων, ενώ οι Έλληνες σίγουρα, ως συνήθως, θα πέσουν στα μαλακά.

Το συμπέρασμα της ομιλίας μου έχει πιστεύω βγει ήδη. Εμείς οι γυναίκες αγωνιζόμαστε για την εξάλειψη κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών, στην πορεία για την ισότητα των δύο φύλων και την κατάργηση των πατριαρχικών αντιλήψεων, αλλά και της γενικότερης κοινωνικής δικαιοσύνης ανάμεσα στα φύλα, στους ανθρώπους και στους λαούς.

Πάντα μπορούμε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σ’ αυτό τον δύσκολο τομέα, παρά την απουσία της πολιτείας η οποία δεν εφαρμόζει τους ίδιους τους νόμους που έχουν ψηφιστεί. Αυτό κάνουμε με την Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, η οποία είναι μια ομπρέλα 10 συλλογικοτήτων χωρίς θεσμική υπόσταση, αλλά με πλούσια δράση εδώ και τρία χρόνια. Καλούμε κάθε γυναίκα σε συνεργασία.

*Μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των Γυναικών – Κόρινθος, 13-9-2012

Επικοινωνία: againstviolencewomen@gmail.com, http://feministikiprotovoulia.wordpress.com/

Μπορείτε να επισκεφθείτε:

Ελληνική αστυνομία

US State Department Office to Monitor and Combat Trafficking in Persons

“Trafficking Victims Protection Act 2000”

Council of Europe Convention on Action against Trafficking in Human Beings

 

Share