Subscribe via RSS Feed

Tag: "Τυνησία"

Ιστορική καταδίκη αστυνομικών για βιασμό στην Τυνησία -Ο Γολγοθάς της Μεριέμ που συγκλόνισε τη χώρα

Φωτογραφία: Associated Press

Σε μια απόφαση – «σταθμό» για τα ήθη της Τυνησίας κατέληξε τη Δευτέρα δικαστήριο της χώρας: Δυο αστυνομικοί καταδικάστηκαν σε εφτά χρόνια φυλακή για τον βιασμό μιας νεαρής γυναίκας. Ενας τρίτος αστυνομικός καταδικάστηκε να πληρώσει 20.000 δηνάρια πρόστιμο (9.000 )ευρώ για εκβιασμό.

Αν και η καταδίκη ενός βιαστή είναι σπάνιο φαινόμενο σε μια συντηρητική μουσουλμανική κοινωνία, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για όργανο της τάξης, τόσο το θύμα όσο και οι δικηγόροι του βρίσκουν τις ποινές υπερβολικά επιεικείς.

Η ιστορία της Μεριέμ Μπεν Μοχάμεντ συγκλόνισε την κοινωνία της Τυνησίας και έφτασε να γίνει μείζον πολιτικό θέμα. Ο Γολγοθάς της 29χρονης γυναίκας, φοιτήτριας οικονομικών, ξεκίνησε ένα βράδυ στις αρχές Σεπτέμβρη του 2012. Η Μεριέμ (δεν είναι αυτό το πραγματικό της όνομα) βρισκόταν στο αυτοκίνητο μαζί με τον αρραβωνιαστικό της σε προάστιο της Τύνιδας, όταν δέχτηκαν επίθεση από τρεις αστυνομικούς. Οι δύο βίασαν επανειλημμένα τη νεαρή γυναίκα, ενώ ο τρίτος οδήγησε υπό την απειλή όπλου τον συνοδό της σε ΑΤΜ τράπεζας όπου προσπάθησε να του αποσπάσει χρήματα.

Από θύμα κατηγορούμενη

Το ζευγάρι κατάγγειλε το συμβάν, αλλά, αντί να βρει το δίκιο του, κόντεψε να καταλήξει το ίδιο στο εδώλιο του κατηγορουμένου! Οι τρεις δράστες όχι απλά αρνήθηκαν τον βιασμό, αλλά κατέθεσαν ότι πέτυχαν το ζευγάρι σε “απρεπή στάση” . Εν συνεχεία, ο εισαγγελέας άσκησε δίωξη εναντίον τους για “προσβολή της δημοσίας αιδούς”, αδίκημα που τιμωρείται με εξάμηνη φυλάκιση.

Η αντεπίθεση αυτή εξαγρίωσε την κοινή γνώμη μιας χώρας που έζησε την πρώτη αραβική άνοιξη και είχε μόλις βρει από το τυραννικό καθεστώς του Μπεν Άλι. Πολλά κομμάτια της κοινωνίας, με πρώτες τις γυναίκες, κατηγόρησαν την κυβέρνηση στην οποία τότε βρίσκονταν οι Ισλαμιστές του κόμματος Ennahda ότι επιχειρεί να πλήξει τα δικαιώματά τους. Υστερα από αρκετές εβδομάδες έντονων διαμαρτυριών και διεθνούς κινητοποίησης, ο τότε πρόεδρος της χώρας Μονσέφ Μαρζούκι ζήτησε δημόσια συγγνώμη από το ζευγάρι για την ταλαιπωρία που υπέστη και η εναντίον τους δίωξη μπήκε στο αρχείο.

Ωστόσο, η ζωή της Μεριέμ είχε σημαδευτεί για πάντα. Η νεαρή γυναίκα, το πραγματικό όνομα και η φωτογραφία της οποίας δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα, αναγκάστηκε να φύγει από την πατρίδα της. Σήμερα ζει μαζί με τον αρραβωνιαστικό της στη Γαλλία, “ένα μέρος”, όπως λέει η ίδια, “όπου δεν είμαι απλά ένα θύμα”.

“Μπορεί οι ποινές να μην είναι οι πιο αυστηρές που υπάρχουν”, σχολιάζει ο Μαρτέν Πραντέλ, ο γάλλος δικηγόρος της γυναίκας, “θα πρέπει ωστόσο να εξηγήσουμε στη Μεριάμ ότι το πρόβλημά της εισακούστηκε, οι δράστες παρόλα αυτά καταδικάστηκαν και η περίπτωσή της ενθαρρύνει όλες τις γυναίκες να καταγγείλουν τους βιαστές τους”.

Πηγή: iefimerida

 

 

Share

Τυνησία: Συνέλαβαν την Αμίνα

Τυνήσια φεμινίστρια που ανέβασε στο ίντερνετ τόπλες φωτογραφίες της σκανδαλίζοντας τους συμπατριώτες της συνελήφθη και αντιμετωπίζει κατηγορίες για «προκλητικές πράξεις».

Η 19χρονη Αμίνα Τάιλερ είναι μέλος της ουκρανικής φεμινιστικής οργάνωσης Femen που χρησιμοποιεί τη γύμνια σε διαμαρτυρίες. Την Κυριακή πήγε στην πόλη Καΐρουάν όπου η αστυνομία εμπόδισε την πραγματοποίηση συνεδρίου της ισλαμιστικής οργάνωσης Ανσάρ αλ-Σαρία θεωρώντας το απειλή για την δημόσια τάξη.

Η Τάιλερ έγραψε με μπογιά «Femen» σε ένα τοίχο κοντά στο κεντρικό τζαμί και ετοιμαζόταν να κρεμάσει ένα πανό αλλά συγκεντρώθηκε οργισμένο πλήθος που την αναγνώρισε, φωνάζοντάς της να φύγει. «Μας ατιμάζει. Θα προστατεύσουμε την πόλη μας. Μια τόσο βρώμικη κοπέλα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά μας», φώναζαν οι συγκεντρωμένοι.

Τον Μάρτιο, η Τάιλερ είχε ανεβάσει στο ίντερνετ φωτογραφίες που την έδειχναν τόπλες με τη φράση «Το σώμα μου μού ανήκει» αλλά στη συνέχεια άρχισε να κρύβεται διότι έλαβε απειλές κατά της ζωής της. Η οικογένειά της την έστειλε να ζήσει με συγγενείς έξω από την πρωτεύουσα, όμως δραπέτευσε και άρχισε να κρύβεται σε φίλους.

Τον περασμένο μήνα δήλωσε ότι επιθυμούσε να πραγματοποιήσει μία ακόμη θεαματική διαμαρτυρία προτού αναχωρήσει για τη Γαλλία όπου θα σπουδάσει δημοσιογραφία.

Ο Μοχάμεντ Αλί Αρουί, εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών, περιέγραψε τις πράξεις της Τάιλερ ως «προκλητικές», λέγοντας ότι είναι υπό έρευνα και ενδέχεται να της απαγγελθούν κατηγορίες. Πρόσθεσε ότι κατανοεί την οργισμένη αντίδραση των ντόπιων μόλις αντιλήφθηκαν ποια είναι.

Το υπουργείο απαγόρευσε το ετήσιο συνέδριο της ισλαμιστικής Ανσάρ αλ-Σαρία και έστειλε 11.000 στρατιώτες και αστυνομικούς στην Καϊρουάν για να εμποδίσουν τους σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές της οργάνωσης να μπουν μέσα στην πόλη. Μικρής έκτασης επεισόδια σημειώθηκαν στο κέντρο της Καϊρουάν και πολύ σοβαρότερα _ με εκατοντάδες διαδηλωτές να συγκρούονται με αστυνομικούς _ σε προάστιο της Τύνιδας όπου ένα άτομο σκοτώθηκε.

Σύμφωνα με τον Αρουί, η Τάιλερ κατάφερε να μπει στην Καϊρουάν περνώντας από πολλά σημεία ελέγχου διότι φορούσε μαντίλα και οι αστυνομικοί δεν την αναγνώρισαν.

Πηγή: το Βήμα

 

Περισσότερα

4 Απριλίου Διεθνής Ημέρα της Γυμνόστηθης Τζιχάντ!

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

 

Share

Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ Τυνησία: Τα καλά νέα από την Τύνιδα

της Σίσσυς Βωβού

Μαζικότατη συμμετοχή, από 135 χώρες και 5000 οργανώσεις,  με πολλές χιλιάδες ξένους και ξένες, και με μαζική συμμετοχή από Τυνησία.

Ξεκίνησε στις 26 Μαρτίου με τη συνέλευση των γυναικών το πρωί και μια ατέλειωτη και πολύχρωμη διαδήλωση πολλών δεκάδων χιλιάδων, από την κεντρική λεωφόρο Μπουργκίμπα μέχρι το Αθλητικό στάδιο d’El Menzah, όπου και έγινε η συγκινητική και φαντασμαγορική τελετή έναρξης ακολουθούμενη από συναυλία.

Μέχρι τις 31 Μαρτίου, που ήταν η τελευταία ημέρα, είχαν γίνει περίπου 800 σεμινάρια και εκδηλώσεις παντός είδους ενώ η διεθνής συνάντηση έκλεισε με μια μαζική διαδήλωση υποστήριξης του λαού της Παλαιστίνης.

Η πολιτική της ισότητας των δύο φύλων και των γυναικείων διεκδικήσεων γενικότερα είχε σημαντική παρουσία στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ της Τυνησίας. Η συμμετοχή των γυναικών ήταν περίπου στο μισό του συνόλου, ενώ η ορατότητά τους ήταν παντού μεγάλη. Πολλά ήταν τα σεμινάρια με γυναικεία θέματα, (ίσως το ένα έκτο του συνόλου, που ήταν πάνω από 700) αλλά και σε πολλά σεμινάρια και εκδηλώσεις υπήρξε η διάσταση του φύλου και σίγουρα γυναίκες ομιλήτριες. Η συνέλευση των γυναικών της πρώτης ημέρας ήταν από τις μαζικότερες από όλες τις συνεδρίες του Φόρουμ.

Περπατώντας στους δρόμους, έβλεπες αρκετές μαντιλοφορούσες, περίπου 40-50%, ενώ στο χώρο του φόρουμ ήταν πραγματικά λίγες. Σημειωτέον ότι η Τυνησία είναι μια κοσμική χώρα, κάτι που φαίνεται από τη γενικότερη ατμόσφαιρα αλλά και από την τηλεόραση και τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουν και παρουσιάζονται οι γυναίκες.

Περισσότερα άρθρα για το σύνολο του Φόρουμ, εδώ και εδώ και στην ραδιοφωνική μου συνέντευξη στο Radio Bubble εδώ

Ακολουθούν τρεις ενότητες:

  • Μικρή σύνοψη από τη συνέλευση των γυναικών (στην οποία δυστυχώς δεν είχαμε φθάσει για να συμμετέχουμε, αλλά πήραμε τις πληροφορίες και είδαμε τα βίντεο).
  • Συνέντευξη της Jemui Faouzua
  • Σύντομη ανταπόκριση από σεμινάριο για την έκτρωση και τη βία κατά των γυναικών

 

Η Συνέλευση των Γυναικών, 26-Μαρτίου-2013

Για να αποτίσει φόρο τιμής στις επαναστάτριες του αραβικού κόσμου, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ άνοιξε στις 26 Μαρτίου με τη Συνέλευση των γυναικών. Το αμφιθέατρο κατάμεστο, περισσότερες από 1500 γυναίκες, και ήταν από τις μαζικότερες συνεδρίες του Φόρουμ. Με ενθουσιασμό, σημαίες, σύμβολα, μπαλόνια, ενδυμασίες απ’ όλες τις χώρες του κόσμου, γυναίκες όλων των φυλών. Η συνέλευση ήταν μια γιορτή. Απ’ όλες τις ομιλίες έβγαινε η κραυγή, ότι η ισότητα είναι μια αρχή που δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση.

Γυναίκες από τυνησιακές οργανώσεις καλωσόρισαν τις παριστάμενες για την αλληλεγγύη τους, και δήλωσαν ότι τις δυναμώνει. Μπροστά στην σύνθετη κατάσταση για τις γυναίκες αυτών των χωρών, δήλωσαν ότι οι Τυνήσιες είναι πάντα στον αγώνα, και είναι οι πρώτες στον αγώνα εναντίον των απειλών της αντεπανάστασης. Το γυναικείο κίνημα στην Τυνησία συγκροτείται σήμερα γύρω από την θηλυκοποίηση της φτώχιας, ενάντια στις αναδιαρθρώσεις που επιβάλλουν η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τη βία κατά των γυναικών που είναι ένα αληθινό όπλο με σκοπό να τις αναγκάσει να εγκαταλείψουν το δημόσιο χώρο και την πολιτική. Απορρίπτουν τα καινούρια συντάγματα που δεν παίρνουν υπόψη τις διεκδικήσεις τους, τις πραγματικότητες της ζωής και ακόμα λιγότερο τα δικαιώματά τους. Ως απάντηση στην παγκοσμιοποίηση των επιθέσεων, καλούν τις γυναίκες να ενισχύσουν το διεθνισμό της αλληλεγγύης.

Ενώ στην Παλαιστίνη οι γυναίκες συνθλίβονται από την διπλή καταπίεση του Ισραήλ και του ισλαμισμού, που συνοδεύεται από πολυποίκιλες μορφές καθημερινής βίας, και την υποχρέωση να φορούν τη μαντίλα, στην Αίγυπτο οι γυναίκες δέχονται επιθέσεις στην πλατεία Ταχρίρ, και μάλιστα συχνά τους κόβουν τα μαλλιά για να τις προσβάλουν, ενώ αποτέλεσαν την καρδιά της επανάστασης. (Όπως έχουμε γράψει πρόσφατα στο ΦΣ, οι γυναίκες στην Αίγυπτο υφίστανται πολύ χειρότερες μορφές εξευτελισμού και βίας, βλ. εδώ)

Από την Τυνησία ως την Παλαιστίνη, τη Λιβύη ως τη Συρία, οι γυναίκες του αραβικού κόσμου είναι ενωμένες ζητώντας την ισότητα, τη δημοκρατία και την αυτονομία. Αγωνίζονται για έναν άλλο κόσμο, στον οποίο όμως θα έχουν επιτέλους τη θέση που τους αξίζει. Από διαφορετικά μέρη του κόσμου, όπως τη Σενεγάλη που οι γυναίκες αγωνίζονται για την οικονομική τους αυτονομία ως την Πολωνία που καταγγέλλουν το ΔΝΤ, οι γυναίκες ζητούν την πρόσβαση στα κοινά αγαθά.

Στη Βραζιλία, οι αγρότισσες αγωνίζονται για να κατέχουν γη και για τη διατροφική επάρκεια που κάθε μέρα απειλούνται περισσότερο από τις μεγάλες αγροτικές-επιχειρήσεις είπε μια αγωνίστρια από τη Via Campessina (τεράστιο αγροτικό συνδικάτο, βλ. εδώ).

Μια οργισμένη νεαρή Ισπανίδα φεμινίστρια, είπε: «Παντού στον κόσμο, η πραγματικότητα των γυναικών είναι η πατριαρχία! Η λιτότητα, που ακολουθείται στο όνομα της κρίσης και του χρέους, πλήττει και απειλεί κατά προτεραιότητα τις κοινωνικές κατακτήσεις των γυναικών, την οικονομική τους αυτονομία και τον έλεγχο του ίδιου του σώματος. Γι’ αυτό, οι γυναίκες κινητοποιούνται παντού, δεν κάθονται με τα χέρια σταυρωμένα. Αναπτύσσουν σε πολλές περιοχές πειράματα και δίκτυα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας».

Τι ωραιότερο συμπέρασμα μπορούσε να βγει από αυτή τη Συνέλευση των Γυναικών, από το ότι «Η επανάσταση θα είναι φεμινιστική ή δεν θα υπάρξει!».

 

Σύντομη συνέντευξη από μια αριστερή γυναίκα, αφοσιωμένη στον αγώνα για τα γυναικεία δικαιώματα και μέλος του Λαϊκού Μετώπου της Αριστεράς Jemui Faouzua

Οι γυναίκες της Τυνησίας αγωνιζόμαστε για την διατήρηση και την επέκταση των δικαιωμάτων και τη συνταγματική κατοχύρωση της ισότητας των δύο φύλων. Υπάρχει στην Τυνησία, από την εποχή του Μπουργκίμπα, τη δεκαετία του 1960, το οικογενειακό δίκαιο το οποίο ήταν πρωτοπόρο για την εποχή του. Τώρα ζητάμε την αναπροσαρμογή του με βάση τις νέες συνθήκες, ενώ ζητάμε πάνω απ’ όλα την κατοχύρωση της ισότητας των δύο φύλων στο νέο Σύνταγμα της χώρας το οποίο βρίσκεται σε διαβούλευση και προετοιμάζεται.

Έχει ήδη φτιαχτεί ένα συντονιστικό γυναικείων οργανώσεων το οποίο στις 8 Μάρτη οργάνωσε μαζική διαδήλωση στην Τύνιδα με συμμετοχή 50.000 ανθρώπων, για τη διεκδίκηση των γυναικείων δικαιωμάτων. Θέτουμε έντονα το πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών αλλά και των εργασιακών δικαιωμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι γυναίκες εργάζονται σε πολλές επιχειρήσεις υπεργολαβίας, κυρίως γαλλικές, με πολύ χαμηλούς μισθούς. Ο βασικός μισθός στη χώρα είναι περίπου 160 ευρώ, ενώ ο πληθωρισμός αυξάνεται καθημερινά. Η επίσημη ανεργία είναι στο 17%, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη. Το Λαϊκό Μέτωπο που έχει δημιουργηθεί εδώ και 6 μήνες έχει ως σημαντικό πυλώνα της πολιτικής του την ισότητα των δύο φύλων, αλλά οι ανδροκρατικές δομές καλά κρατούν.

  • Χαρακτηριστικό ότι από τα 10 κόμματα που μετέχουν σ’ αυτό, το ένα μόνο έχει αρχηγό γυναίκα. 
  • Ιδιαίτερη κινητοποίηση έγινε με πρωτοβουλία των γαλλικών συνδικάτων Solidaires και σε συνεργασία με τα τυνησιακά συνδικάτα,  για τις εργαζόμενες στα κέντρα ενοικιαζομένων εργαζομένων. Εκεί δουλεύουν με την απόλυτη ευελιξία και με πολύ χαμηλούς μισθούς, υπό την εκμετάλλευση των γαλλικών πολυεθνικών επιχειρήσεων, κυρίως της τηλεφωνίας, τόσο κατά την πρώτη ημέρα του Φόρουμ (26-3) όσο και μπροστά στη γαλλική πρεσβεία (το Σάββατο 31-4) 

 

Σεμινάριο για έκτρωση και βία

Η Ένωση “Groupe Tawhida Ben Cheikh” μαζί με την Τυνησιακή Ένωση Δημοκρατικών Γυναικών (Atfd τα αρχικά στα Γαλλικά) εγκαινίασε στο Παγκόσμιο φόρουμ μια συζήτηση για τις απειλές που εμφανίζονται στο δικαίωμα στην έκτρωση, που είναι κατοχυρωμένο στη χώρα από τη δεκαετία του 1970. Με βάση έρευνα που πραγματοποιήθηκε, δόθηκαν στοιχεία για τον αριθμό των εκτρώσεων.

«Οι δημογραφικές αλλαγές, η αύξηση του κόστους για τις εκτρώσεις και η άνοδος της θρησκευτικής συνείδησης στις γυναίκες εξηγούν την μείωση των εκτρώσεων», υπογράμμισε η πρόεδρος της Τυνησιακής Ένωσης Δημοκρατικών Γυναικών, Ahlem Belhaj.

Η συζήτηση περιστράφηκε επίσης στο θέμα της βίας κατά των γυναικών στο πλαίσιο της οικογένειας και του γάμου, και ανακοινώθηκε ότι το 3% των θανάτων γυναικών στην Τυνησία οφείλεται σε φόνο. Η Ahlem ανέφερε ότι η βία κατά των γυναικών αποτελεί υποβάθμιση των δικαιωμάτων τους και ιδιαίτερα του δικαιώματος στην υγεία, υπό την έννοια των αρνητικών επιπτώσεων στους συνολικούς σχεδιασμούς των γυναικών για τη ζωή τους. Ζήτησε τη δημιουργία κέντρων για κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, την κινητοποίηση των υγειονομικών αρχών για την ενίσχυση του δικαιώματος των γυναικών στην υγεία σε όλες τις περιφέρειες, την ευαισθητοποίηση των υγειονομικών υπηρεσιών πάνω στο θέμα αυτό.

 

 

Share

4 Απριλίου Διεθνής Ημέρα της Γυμνόστηθης Τζιχάντ!

 Κάναμε έκκληση στον κόσμο για στήριξη και ο κόσμος απάντησε! Η μοίρα της Femen – Τυνησίας ακτιβίστριας Amina Tyler ταρακούνησε και ένωσε χιλιάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Η πράξη πολιτικής ανυπακοής της Amina είχε ως αποτέλεσμα το φονικό μίσος των ισλαμιστικών απάνθρωπων τεράτων, για τους οποίους ο θάνατος μιας γυναίκας είναι πιο φυσικός από την αναγνώριση του δικαιώματός της να κάνει ό,τι θέλει το ίδιο το σώμα της. Γι ‘αυτούς, βλέπουμε τώρα, η αγάπη για την ελευθερία είναι το πιο επικίνδυνο είδος ψυχιατρικού νοσήματος, που χρειάζεται δραστική αναγκαστική θεραπεία στο της φασιστικής τιμωρητικής ιατρικής. Η «αραβική άνοιξη», για τις γυναίκες της Βόρειας Αφρικής, κατέληξε να είναι ένας ψυχρός χειμώνας της σαρίας που τις έχει στερήσει από ό, τι λίγα πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες απολάμβαναν.

Λιθοβολισμός και μαστίγωμα, απαγωγές και βιασμοί, αναγκαστική ψυχιατρική θεραπεία και άλλα είδη σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων είναι αυτά που επιφυλάσσει το νέο Χαλιφάτο της Σαρία για τις γυναίκες. Η ένωση θρησκείας και κράτους γεννά μορφές Ιεράς Εξέτασης και οι Ιερές Εξετάσεις ανάβουν τις εξιλαστήριες φωτιές της θρησκο-πολιτικής τρομοκρατίας, φωτιές που καίνε με τα σώματα των γυναικών ως καύσιμα – αυτό είναι και το μήνυμα που η αιματηρή ιστορία των μεσαιωνικών θεοκρατιών φωνάζει σε εμάς.

Κάθε μορφωμένη, με ελεύθερη σκέψη γυναίκα είναι, για τους Ιεροεξεταστές, μια μάγισσα που αξίζει καταδίκη και δολοφονία. Μουσουλμάνοι άντρες καλύπτουν τις γυναίκες τους σε μαύρες κουκούλες υποταγής και φόβου και φοβούνται όπως τον διάολο τη στιγμή που εκείνες θα δραπετέυσουν στο φως, την ειρήνη, την ελευθερία. Η θρησκευτική δικτατορία αρχίζει με την υποδούλωση των γυναικών, όμως η πράξη αυτό-ελευθέρωσης μιας γυναίκας είναι το πρώτο βήμα για την καταστροφή του καθεστώτος της σαρίας. Οι γυμνόστηθες διαμαρτυρίες είναι οι σημαίες πολέμου της γυναικείας αντίστασης, ένα σύμβολο της απόκτησης μιας γυναίκας των δικαιωμάτων της επί του ίδιου της του σώματος!

Η Femen  κηρύσσει  την 4η Απριλίου ημέρα ανελέητη γυμνόστηθης τζιχάντ κατά του ισλαμισμού!

Αλληλεγγύη στη γενναία Amina Tyler από την Τυνησία! Ελάτε στην πρεσβεία της Δημοκρατίας της Τυνησίας και διαμαρτυρηθείτε γυμνόστηθες, με το σύνθημα «Το σώμα μου κατά του ισλαμισμού!” γραμμένο στο σώμα σας, πάρτε μια φωτογραφία του εαυτού σας, και ποστάρετέ την στη σελίδα σας στα social media, καθώς και για στη σελίδα των Fan των Femen στο Facebook 

Αυτή η μέρα θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας, γνήσια Αραβικής Άνοιξης, μετά την οποία η αληθινή ελευθερία, η ελευθερία χωρίς μουλάδες και χαλίφηδες, θα έρθει στην Τυνησία! Ζήτω η γυμνόστηθη τζιχάντ εναντίον απίστων! Βυζιά μας είναι πιο θανατηφόρα από ό, τι πέτρες σας!

Πηγή: σελίδα Facebok των Femen

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

 

Περισσότερα

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

 

 

Share

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

Με λιθοβολισμό απειλείται η 19χρονη ακτιβίστρια Άμινα Τάιλερ στην Τυνησία η οποία πόσταρε στην σελίδα της φωτογραφία στην οποία έχει γράψει στο στήθος της «Το σώμα μου ανήκει σε μένα». Ισλαμιστής ιεροκήρυκας ζήτησε να εκτελεστεί με λιθοβολισμό.Συγκεκριμένα ο σαλαφίτης ιεροκήρυκας Αντέλ Αλμί υποστήριξε ότι «Σύμφωνα με το Θείο Νόμο, πρέπει να τιμωρηθεί με 80 ως 100 βουρδουλιές, αλλά αυτό που έκανε επισείει πολύ περισσότερα. Πρέπει να θανατωθεί με λιθοβολισμό και μέχρι τότε να τεθεί υπό περιορισμό, γιατί αυτό που έκανε μπορεί να προκαλέσει επιδημία … Είναι σαν κάποιον που υποφέρει από σοβαρή μεταδοτική ασθένεια και πρέπει να απομονωθεί και να θεραπευτεί».

Η φεμινιστική οργάνωση FEMEN της οποίας φέρεται να είναι μέλος η 19χρονη τονίζει σε ανακοίνωσή της ότι

«Η 4η Απριλίου θα σηματοδοτήσει την αρχή μίας νέας, γνήσιας Αραβικής Ανοιξης, μετά την οποία η πραγματική ελευθερία, χωρίς μουλάδες και χαλίφηδες, θα έρθει στην Τυνησία»«Τα στήθη μας είναι πιο φονικά από τις πέτρες σας!». Η 4η Απριλίου ανακηρύχτηκε από την οργάνωση παγκόσμια ημέρα δράσης  δράσης για την συγκεκριμένη υπόθεση, ενώ ανέβασε και ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών, στην οποία έχουν ανταποκριθεί ήδη πάνω από 10.000 άτομα, τα οποία ζητούν να ασκηθεί δίωξη σε όσους απειλούν την 19χρονη.

Η οργάνωση για τα δικαιώματα” Human Rights Watch” τονίζει  ότι «Τα σχόλια του Αντέλ Αλμί … έθεσαν την Αμίνα Τάιλερ σε άμεσο κίνδυνο … το τυνησιακό κράτος θα πρέπει να δράσει άμεσα τουλάχιστον καταδικάζοντας τις δηλώσεις και προστατεύοντάς την από επιθέσεις, αλλά και με διερεύνηση για το αδίκημα της προτροπής σε βίαιες πράξεις».

Πηγή: alterthess

 

Περισσότερα

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

 

Share

Οι Δυναμικές Τυνήσιες καλούν στη συνέλευση των γυναικών στην Τύνιδα

Σας καλωσορίζουμε στη Συνέλευση των Γυναικών του Παγκόσμιου Κοινωνικού φόρουμ, στις 26 Μαρτίου 2013, στην Τύνιδα

Εμείς, οι Δυναμικές Τυνήσιες του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, καλούμε τις γυναίκες από όλο τον κόσμο να συναντηθούμε στη συνέλευση των γυναικών, στις 26 Μαρτίου, με θέμα

«Γυναικεία Δικαιώματα».

Η συνέλευση των γυναικών είναι μια κρίσιμη στιγμή για εμάς τις γυναίκες, για να συναντηθούμε και να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας με όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται και την απόρριψη του αχαλίνωτου καπιταλισμού και κάθε μοντέλου ανάπτυξης που μας αντικειμενοποιεί, μας περιθωριοποιεί, ασκεί βία εναντίον μας, μας ρίχνει στην ανεργία και την επισφάλεια, μας αποκλείει από τα κέντρα εξουσίας και πλούτου.

Θέλουμε η παρουσία μας να είναι τόσο ισχυρή όσο και οι αγώνες μας ενάντια στις διακρίσεις, τόσο ποικιλόμορφη όσο οι μορφές βίας τις οποίες υφιστάμεθα και τόσο σημαντική όσο ο αγώνας μας για να κάνουμε εφικτό έναν άλλο κόσμο.

Ας κάνουμε αυτό το χώρο μια στιγμή που βιώνουμε την αλληλεγγύη, μια στιγμή που ξαναφορτίζουμε την αγωνιστική δημιουργικότητά μας, το αγωνιστικό πνεύμα μας και τις μορφές της αντίστασης και του αγώνα: Του αγώνα ενάντια στη βία στον ιδιωτικό και το δημόσιο χώρο, σε καιρούς σύγκρουσης και ειρήνης. Του αγώνα ενάντια στην θηλυκοποίηση της φτώχιας και της επισφάλειας. Του αγώνα για  πρόσβαση στη γη και στην κατοικία. Του αγώνα για τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματά μας. Του αγώνα για τη διατήρηση του πλανήτη και της υγείας μας.

Θέλουμε η παρουσία μας στη νέα Τυνησία της αξιοπρέπειας να είναι η φωνή της επανάστασης, όχι η φωνή της καταπιεσμένης ελευθερίας.

Ας ενώσουμε τις φωνές των γυναικών ενάντια στην κυρίαρχη πατριαρχία και ενάντια σε όλες τις μορφές του φονταμενταλισμού που επιδιώκει την κατάληψη και τον έλεγχο των σωμάτων μας.

Η παρουσία σας είναι μια έκφραση αλληλεγγύης σε εμάς, τις γυναίκες της Τυνησίας και όλες τις γυναίκες του Αραβικού κόσμου που αγωνιζόμαστε να διασφαλίσουμε την εξέλιξη της επαναστατικής διαδικασίας, την διασφάλιση των δικαιωμάτων και ελευθεριών μας και την δίκαιη κατανομή του πλούτου. Ας αντιμετωπίσουμε μαζί τις προκλήσεις, ας διεκδικήσουμε μαζί τα οικουμενικά, αδιαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπειά μας, το δικαίωμά μας ως πολιτών, τις ελευθερίες μας.

Για έναν κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης, για οικονομικές επιλογές που ευνοούν το λαό και όχι ένα σύστημα εκμετάλλευσης που βασίζεται στο κέρδος και τις επιταγές του χρέους.

Ας συναντηθούμε πολλές και δυνατές, στις 26 Μαρτίου στην Τύνιδα, στις 10 το πρωί στο Πανεπιστήμιο της Τύνιδας.

Περισσότερες πληροφορίες: www.fsm2013

Μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

 

 

Share

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

Εξαφανισμένη είναι εδώ και μερικές ημέρες η 19χρονη Αμίνα, «η πρώτη Femen της Τυνησίας», γεγονός που κάνει τη φεμινιστική, ακτιβιστική οργάνωση να εκφράζει φόβους για τη ζωή της.  Είναι η πρώτη Τυνήσια που είχε το θάρρος να δημοσιεύσει γυμνόστηθες φωτογραφίες της στο Facebook σε ένδειξη συμπαράστασης στο φεμινιστικό κίνημα Femen.

Αγνοείται από την Τρίτη και παγκόσμιες ανθρωπιστικές οργανώσεις την αναζητούν.

Οι φωτογραφίες της ανέβηκαν και στην ιστοσελίδα της ομάδας Femen. «Το σώμα μου ανήκει σε εμένα και σε κανέναν άλλο»,  έγραψε με μελάνι στο στήθος της στα αραβικά, καθώς και το «Fuck you morals».

Η σελίδα της στο Facebook δεν έχει ανανεωθεί, το τηλέφωνο της δεν απαντά, ενώ ο λογαριασμός της στο Skype είναι κλειστός.

Οι φωτογραφίες της είχαν προκαλέσει ηλεκτρονικό πόλεμο στον αραβικό κόσμο, με πολλούς χρήστες να καταφέρονται εναντίον της με υβριστικά μηνύματα και απειλές για τη ζωή της.

Πρόσφατα, σύμφωνα με την εφημερίδα Kapitalis, ο ιεροκήρυκας Adel Almi, δήλωσε πως η ποινή της θα έπρεπε να είναι από 100 χτυπήματα με μαστίγιο στην πλάτη, μέχρι και λιθοβολισμός. «Η πράξη της μπορεί να αποκαλέσει αποτρόπαιες μιμήσεις της, να εξαπλωθεί σαν επιδημία και σε άλλες γυναίκες. Επιβάλλεται να τιμωρηθεί», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Αν η Αμίνα συλληφθεί, η ποινή που προβάλλεται από το Δίκαιο της χώρας της για προσβολή των ηθών και του θρησκευτικού νόμου, είναι δίχρονος εγκλεισμός στη φυλακή και χρηματικό πρόστιμο.

Πάνω από 15.000 άνθρωποι, έχουν υπογράψει αίτηση, ζητώντας την τιμωρία όσων απειλούν τη ζωή της νεαρής γυναίκας. Φεμινιστικές ομάδες κινητοποιούνται παράλληλα σε παγκόσμιο επίπεδο για την εύρεση και προστασία της.

Η 4η Απριλίου, έχει μάλιστα οριστεί ως «Η Ημέρα της Αμίνα», καμπάνια στην οποία συμμετέχει και ο Ρίτσαρντ Ντόκινς.

Χρήστες του Twitter δημιούργησαν το Hashtag  #Amina, όπου και δημοσιεύονται πληροφορίες και εξελίξεις για την υπόθεση της 19χρονης.

Από τη μεριά της, η ομάδα Femen, ανέφερε σε γραπτή της ανακοίνωση: «Οι βαρβαρικές απειλές εις βάρος της Αμίνα είναι απαράδεκτες. Φοβόμαστε για τη ζωή της. Καλούμε όλες τις γυναίκες να παλέψουν για την ελευθερία τους κατά των θρησκευτικών αγριοτήτων. Χρησιμοποιήστε το σώμα σας σαν “καμβά” για τα συνθήματα υπέρ της ελευθερίας. Γυμνά στήθη ενάντια στο Ισλάμ (Bare breasts against Islamism)».

Λίγο αργότερα η σελίδα τους στο διαδίκτυο δέχτηκε επίθεση από hackers, που αντικατέστησαν τις γυμνές φωτογραφίες με αντίστοιχες του Κορανίου.

 

Πηγή: tvxs

 

 

Share

Η Sea LATELEC στην περιοχή Fouchana της Τυνησίας εκ νέου σε απεργία!

της Monika Karbowska*

Στις 21 και 22 Φεβρουαρίου το συνδικάτο βάσης αυτού του γαλλικού εργοστασίου αεροναυπηγικής καλωδίωσης, θυγατρική της Latecoere και υπεργολάβος της Airbus που βρίσκεται στα προάστια της Τύνιδας, πήρε απόφαση για ένα σημαντικό αγώνα.

Οι 450 εργαζόμενοι της περιοχής, σχεδόν όλες γυναίκες, απαιτούν από τη γαλλική εταιρεία να σεβαστεί το εργατικό δίκαιο της Τυνησίας και να υπογράψει σύμβαση αορίστου χρόνου με τους επισφαλείς εργαζόμενους που δουλεύουν εκεί για πάνω από 4 χρόνια.

Οι κοινωνικές συγκρούσεις βρίσκονται σε εξέλιξη στο εργοστάσιο, το οποίο παρουσιάζεται από τη διοίκησή του ως «μοντέλο» νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και επιτυχημένης αποαποικιοποίησης. Εκτός από το ότι οι μισθοί είναι μισθοί πείνας, οι συνθήκες υγιεινής και ασφάλισης καθώς και τα εργατικά δικαιώματα δε γίνονται σεβαστά ενώ η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι δεν υπήρχε πριν η Sonia Jebali και η Monia Dridi, δύο γενναίες και αποφασισμένες συνδικαλίστριες, δημιουργήσουν αυτό το συνδικάτο βάσης, θυγατρικό της UGTT (Τυνησιακή Γενική Εργατική Ένωση).

Οι εκλεγμένες εκπρόσωποι Sonia Jebali και Monia Dridi έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στη συμφωνία σχετικά με την κατάταξη των επαγγελμάτων στις επιχειρήσεις, την οργάνωση των προαγωγών και των μισθολογικών αυξήσεων, η οποία υπεγράφη μεταξύ της UGTT και της εταιρείας. Αλλά τον περασμένο Οκτώβριο η γαλλική διοίκηση απάντησε με lockout ενός μηνός, κλείσιμο του εργοστασίου, με απειλές μετεγκατάστασης και “ανεξέλεγκτη” βία σε βάρος των συνδικαλιστών!

Ο Γάλλος διευθυντής μάλιστα απείλησε με θάνατο την Sonia Jebali (λέγοντας της «Αν είχα όπλο, θα σε σκότωνα!) το οποίο στο σημερινό πλαίσιο δολοφονιών και αποπειρών δολοφονίας ηγετών της Τυνησιακής αριστεράς από τάγματα μισθοφόρων της πολιτικο-οικονομικής εξουσίας, παίρνει μια πολύ ρεαλιστική και ανησυχητική στροφή…

Σήμερα, οι εργαζόμενοι της Sea Latelec απαιτούν σύμβαση αορίστου χρόνου για δύο συναδέλφους τους που εργάζονταν χωρίς αποδοχές για 3 μήνες, εφαρμογή της συμφωνίας για τις κατατάξεις και -το πιο σημαντικό- το τέλος των απειλών για μετεγκατάσταση του εργοστασίου στο Μεξικό ή … στη Γαλλία – μέρος της παραγωγής της Latelec πράγματι μεταφέρθηκε στη Γαλλία σε μια απομακρυσμένη τοποθεσία προκειμένου να τιμωρηθούν οι Τυνήσιοι … όπου δεν υπάρχει συνδικάτο παρά μόνο επισφαλείς εργαζόμενοι!

Η γαλλική CGT FTM υποστήριξε αυτούς τους αγώνες στη Fouchana, αλλά φαίνεται ότι αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να νικήσει χωρίς ευρύτερη υποστήριξη.

Οι γυναίκες της Τυνησίας αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ισότητα!

Όπως λέει ένα σύνθημα σε μία διαμαρτυρία τους έξω από την πρεσβεία της Γαλλίας: «Ναι στις επενδύσεις, όχι στην αποικιοκρατία”!

Εμείς, οι ακτιβιστές/ιες της Ευρώπης, δεν μπορούμε να μείνουμε θεατές αυτού του αγώνα, αλλά πρέπει να τον υποστηρίξουμε ενεργά!

 

*Για την επιτροπή Τυνησίακο-ευρωπαϊκής στήριξης του συνδικάτου της UGTT στο  Sea Latelec στην Fouchana.

Μετάφραση: Η.Κ.

Πηγή: CADTM

 

 

 

Share

Τυνησία: ένα βήμα εμπρός δύο βήματα πίσω;

της Δήμητρας Σπανού

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου η Τυνήσια  Habiba Ghribi κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 3000 μέτρα με φυσικά εμπόδια. Η ίδια αφιέρωσε το μετάλλιό της στον αραβικό κόσμο, στις Τυνήσιες γυναίκες και στη νέα Τυνησία, τη γενέτειρα της αραβικής άνοιξης. Πίσω στην Τυνησία όμως, δεν μοιράζονται όλοι τον ίδιο ενθουσιασμό για το μετάλλιό της κι ας αποτέλεσε η νίκη της ορόσημο για την αθλητική ιστορία της χώρας. Υπήρξαν φωνές που επέλεξαν να εστιάσουν στην ενδυμασία της, δηλαδή το τυπικό σορτς και μπλουζάκι που φοράνε οι αθλήτριες του στίβου. Για μερίδες της κοινωνίας, η Ghribi αγωνίστηκε με τα «εσώρουχά» της και αυτό αποτελεί τέτοια ντροπή που θα έπρεπε ακόμα και να της αφαιρεθεί η ιθαγένεια. Η χώρα δεν χρειάζεται μετάλλια από ακάλυπτες και γυμνές γυναίκες!

Η αναφορά της Ghribi στις γυναίκες και στη νέα μέρα για τη χώρα της, αλλά και η συζήτηση για την ενδυμασία της  δεν είναι τυχαία, καθώς αυτή την περίοδο οι γυναίκες στην Τυνησία βρίσκονται σε αναβρασμό. Αφορμή αποτελεί το προσχέδιο για το νέο σύνταγμα, που στο άρθρο 28 αναφέρει πως η γυναίκα είναι «συμπληρωματική του άντρα στην οικογένεια και συνεργάτης του στην ανάπτυξη της χώρας». Το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει πυροδοτήσει μια δημόσια αντιπαράθεση που συνοδεύεται από κινητοποιήσεις. Η πιο σημαντική ήταν στις 13 Αυγούστου, ημέρα εθνικής γιορτής των γυναικών, όπου τουλάχιστον 6000 γυναίκες και άντρες συμμετείχαν σε διαμαρτυρία ενάντια του προσχεδίου, αλλά και του μετριοπαθούς ισλαμικού κόμματος που ηγείται του κυβερνητικού συνασπισμού.

Για την ιστορία, θα πρέπει να σημειωθεί πως η Τυνησία από τη συγκρότησή της ως ανεξάρτητο κράτος αποτελεί ένα φάρο για τα δικαιώματα των γυναικών ανάμεσα στον αραβικό κόσμο. Άμεσα υιοθέτησε μια αρκετά προοδευτική νομοθεσία για την ισότητα των φύλων, που αναγνώρισε τις γυναίκες ως πολίτες και ισχύει έκτοτε. Στο σύνταγμα της νέας χώρας διακηρύχτηκε η αρχή της ισότητας , ενώ το 1956 τέθηκε σε ισχύ ο Κώδικας Προσωπικής Κατάστασης, προβλέποντας ένα σύνολο προοδευτικών ρυθμίσεων, το οποίο έχει υποστεί πολλές τροποποιήσεις έκτοτε. Με βάση αυτόν η πολυγαμία και η αποκήρυξη καταργούνται, επιτρέπεται στις γυναίκες να ζητήσουν διαζύγιο, θεσπίζεται μια ελάχιστη ηλικία για γάμο και προβλέπεται η συναίνεση και των δύο συζύγων πριν από το γάμο. Όλα αυτά επέτρεψαν στις γυναίκες να εισέλθουν σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και σε «μη παραδοσιακούς» τομείς εργασίας (π.χ. ιατρική, στρατός και μηχανικοί), καθώς και να ανοίξουν τραπεζικούς λογαριασμούς και να δημιουργήσουν επιχειρήσεις. Επιπλέον, οι γυναίκες κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου το 1957 ενώ από το 1962, η πρόσβαση στην αντισύλληψη είναι νόμιμη και από το 1965 η έκτρωση –τη στιγμή που στις ΗΠΑ αυτό έγινε το 1973 και στην Ελλάδα το 1984.

Όλο αυτό το ευνοϊκό νομοθετικό πλαίσιο για τις γυναίκες εφαρμόστηκε προφανώς με αντιφάσεις και ανάμεσα σε λεπτές πολιτικές ισορροπίες, εκφράζοντας ένα όραμα «εκσυγχρονισμού» και απομάκρυνσης από το Ισλάμ. Η πολιτική στόχευση ήταν τριπλή: πρώτον, η ικανοποίηση ιμπεριαλιστικών συμφερόντων ισχυρών χωρών, κυρίως της Γαλλίας και των ΗΠΑ. Δεύτερον, η αποδυνάμωση των ισλαμιστών που ήταν πολιτικοί αντίπαλοι και αντι-δυτικοί. Τρίτον, την ενσωμάτωση των εργατικών αγώνων. Η βασική κριτική είναι πως αναπαρήγαγε έναν κρατικό φεμινισμό που στόχευε στην ένταξη των γυναικών στο εργατικό δυναμικό και αποτελούσε κομμάτι ενός προγράμματος συνολικών μεταρρυθμίσεων σε διάφορους τομείς. Επιπλέον, μετά τη δεκαετία 1980 και ιδιαίτερα επί δικτατορίας Μπεν Αλί χρησιμοποιήθηκε ως επίφαση δημοκρατικότητας, απέναντι στις επικρίσεις των δυτικών για τις καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Βέβαια, το ισλαμικό στοιχείο, ως σύστημα αξιών και ταυτότητας των κατοίκων, συνέχισε να αποτελεί ισχυρό παράγοντα οργάνωσης της κοινωνίας. Το κράτος ποτέ δεν επιδιώχθηκε να μετατραπεί σε κοσμικό, απλώς η νομοθεσία βασίστηκε σε μια χαλαρή ερμηνεία της σαρίας. Κατά τη δεκαετία 1990 οι ισλαμικές ομάδες συγκροτήθηκαν ως ο ισχυρότερος πόλος αντιπολίτευσης, εκφράζοντας και οικονομικά συμφέροντα ισχυρών χωρών της Μέσης Ανατολής, αλλά και μερίδες της κοινωνίας που εξαθλιώνονταν. Βγήκαν εκτός νόμου και καταπιέστηκαν ενώ, επί Μπεν Αλί, επικράτησαν ακόμα και διώξεις κατά γυναικών επειδή φορούσαν μαντίλα.

Εκτός όμως από τις πολιτικές συμφωνίες και τα συμφέροντα των από πάνω υπάρχει η αυτενέργεια και ο αγώνας των ίδιων των υποκειμένων. Θα πρέπει να σημειωθεί πως το εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα της Τυνησίας αντανακλούσε πραγματικές δυναμικές μέσα στην κοινωνία. Η σύγχρονη ιστορία της χώρας είναι και ένα αποτέλεσμα εργατικών αγώνων, κάτι που δεν είναι αυτονόητο για μια αραβική χώρα. Οι μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και την κοινωνία κατά τις δεκαετίες 1950-1960, μεταξύ των οποίων η ισότητα των φύλων, έγιναν πραγματικότητα και λόγω της δύναμης των συνδικάτων και των πιέσεων που ασκούσαν. Αργότερα, οι όποιες παραχωρήσεις του Μπεν Αλί, παρά τον αυταρχισμό του καθεστώτος, ήταν αποτέλεσμα του κινδύνου στα αριστερά του και της ανάπτυξης αυτόνομου φεμινιστικού κινήματος στη χώρα κατά της δεκαετία 1980 που διεκδικούσε περισσότερες ελευθερίες, ουσιαστική ισότητα και δημοκρατία.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, οι γυναίκες στην Τυνησία μπορούν να μορφωθούν, να εργαστούν χωρίς άδεια από άντρα ή σύζυγο, να διεκδικήσουν ακόμα και αξιώματα και έχουν το δικαίωμα ελέγχου του σώματός τους. Σαν σύνολο, αυτές οι ρυθμίσεις ρίζωσαν στην κοινωνία και αποτέλεσαν μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη καθώς έδωσαν δυνατότητες και αυτοπεποίθηση στις γυναίκες, ενώ γαλούχησαν γενιές αντρών και γυναικών με μια ιδέα ισότητας. Στην πράξη βέβαια, παρά το πλέγμα προστασίας των δικαιωμάτων των γυναικών, η καθημερινή εφαρμογή είχε αποκλίσεις, γεωγραφικές, οικονομικές και κοινωνικές. Παρατηρείται φεμινοποίηση της φτώχειας, όπως σε όλα τα μέρη τα ποσοστά ανεργίας είναι υψηλότερα για τις γυναίκες ενώ η νομοθεσία για την ισότητα στην εργασία συχνά δεν τηρείται. Μέσω παρελκυστικών πρακτικών πολλές γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση -πόσο μάλλον στην έκτρωση- και δεν ενθαρρύνονται να διεκδικήσουν αξιώματα ή ακόμα και να εργαστούν μακριά από την περιοχή κατοικίας τους. Για μερίδες της τυνησιακής κοινωνίας, ο ρόλος, η τιμή και η κοινωνική αποδοχή της γυναίκας συνδέεται άμεσα με την προσήλωσή της στην οικογένεια και την ανατροφή παιδιών.

Κατά την περίοδο της αραβικής άνοιξης στην Τυνησία, όπως και σε άλλες χώρες του αραβικού κόσμου που βρέθηκαν στη δίνη της εξέγερσης, οι γυναίκες αγωνίστηκαν για την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους ως πολίτες. Διαμαρτυρήθηκαν, ονειρεύτηκαν, ανοίχτηκαν στην κοινωνία και στον κόσμο, τραυματίστηκαν και σκοτώθηκαν. Οργανωμένες αυτόνομα, σε συλλογικότητες και εργατικά σωματεία και διεκδίκησαν δημοκρατία και ισότητα για όλους και όλες. Άλλωστε, οι γυναίκες της Τυνησίας ήταν πάντοτε παρούσες στους κοινωνικούς αγώνες, ιδιαίτερα σε συνδικαλιστικούς. Αποτελούν το 40% του μεγαλύτερου εργατικού συνδικάτου UGTT, εκπροσωπώντας κυρίως ευάλωτους κλάδους εργασίας, όπως η υφαντουργία. Επιπλέον, έχουν οργανώσει και πρωτοστατήσει σε σημαντικά κινήματα διεκδικήσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, όπως στις εξεγέρσεις της Κάφσα το 2008[1]. Κατά την αραβική άνοιξη συμμετείχαν στις γενικές απεργίες καθώς και σε επιτροπές και οργανώσεις γειτονιάς που θα υλοποιούσαν τα οράματα της εξέγερσης. Μετά την πτώση του Μπεν Αλί πραγματοποίησαν πορείες και διαμαρτυρίες γυναικών για να επεκτείνουν –και όχι απλά να διατηρήσουν- τα δικαιώματά τους ως γυναίκες, όπου πέτυχαν την ψήφιση ενός νόμου για την ισότιμη συμμετοχή στις εκλογές του 2011. Για εκείνες η εξέγερση εξέφρασε πέρα από την απόγνωση και μια ελπίδα χειραφέτησης και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η συμμετοχή τους στην ανατροπή του καταπιεστικού καθεστώτος ήταν ελπιδοφόρα και για έναν ακόμη λόγο. Σχημάτισε μια εικόνα απομακρυσμένη από τα στερεότυπα του κόσμου για τις γυναίκες στον αραβικό κόσμο. Στα μάτια των δυτικών τουλάχιστον, η συμμετοχή τους ανέδειξε ακόμη περισσότερο ως ρεαλιστική τη δυνατότητα συγκρότησης μιας νέας κοινωνίας με λιγότερη καταπίεση και περισσότερο σεβασμό.

Αν και είναι απλουστευτικό να θεωρούμε πως κάθε εξέγερση οδηγεί με ακρίβεια σε ένα καλύτερο αύριο, ενάμιση χρόνο μετά την αραβική άνοιξη την αρχική ελπίδα διαδέχεται ο προβληματισμός. Παρά την ψήφιση του νόμου για ισότιμη συμμετοχή, οι γυναίκες όχι μόνο δεν ηγήθηκαν σε καμία λίστα, αλλά στις περισσότερες υποεκπροσωπήθηκαν. Μετά τις εκλογές, λιγότερο από το 1/4 της βουλής είναι γυναίκες, ενώ στην κυβέρνηση των 41 προσώπων μόνο 3. Σήμερα, το μετριοπαθές ισλαμικό κόμμα Ennahda αποτελεί την πρώτη δύναμη στη χώρα και κατέχει την πλειοψηφία στην προσωρινή κυβέρνηση συνασπισμού, στην οποία συμμετέχουν οι σοσιαλδημοκράτες και οι κεντροαριστεροί, υπέρμαχοι και οι δύο του κοσμικού κράτους. Από την πρώτη μέρα, το ζήτημα των δικαιωμάτων των γυναικών τέθηκε ψηλά στην ατζέντα και απασχόλησε το δημόσιο λόγο τόσο στη χώρα όσο και διεθνώς. Όμως, τα αρχικά καθησυχαστικά μηνύματα των εκπροσώπων της πλειοψηφίας διαδέχτηκε το επίμαχο απόσπασμα που προτείνουν. Εάν αυτό εγκριθεί, σημαίνει ότι το σύνταγμα θα εγγυάται τα δικαιώματα των γυναικών επειδή πηγάζουν από τον ρόλο τους ως συμπληρωματικές του άντρα και όχι επειδή είναι ανεξάρτητα ανθρώπινα όντα που δικαιούνται ανθρώπινα δικαιώματα. Δηλαδή, αυτό που ίσχυε μέχρι σήμερα και ακόμα και το προηγούμενο καταπιεστικό καθεστώς σεβάστηκε τουλάχιστον θεσμικά.

Μια ενδεχόμενη περιστολή των δικαιωμάτων των γυναικών σημαίνει ουσιαστικά την εγκαθίδρυση ενός ακόμη συστήματος που θα εγγυάται περισσότερη καταπίεση στον μισό πληθυσμό της χώρας και μαζί τη διάψευση των όποιων ελπίδων γέννησε η αραβική άνοιξη. Οι σημερινές διεκδικήσεις τους πιάνουν το νήμα της εξέγερσης που συντάραξε τον αραβικό κόσμο και αποτελούν μια συνέχιση των οραμάτων που αυτή ενέπνευσε πρώτιστα στους ίδιους τους εξεγερμένους/ες για μια πιο δίκαιη κοινωνία, με ελευθερία και αξιοπρέπεια. Σε μια στγμή καμπής, αποκαλύπτουν τα πολλά πρόσωπα της καταπίεσης, υποδεικνύοντάς μας πως οι αγώνες μπορούν και πρέπει να διενεργούνται σε πολλαπλά επίπεδα.


[1] Ίσως η πιο σημαντική κινητοποίηση στην Τυνησία τα τελευταία 20 χρόνια. Ξέσπασε λόγω εργατικού ατυχήματος στα ορυχεία της φτωχής περιοχής Κάφσα και διήρκησε έξι μήνες. Συμμετείχαν, εκτός από τους εργάτες και τις οικογένειές τους, πολλές κοινωνικές ομάδες, όπως μαθητές, δάσκαλοι, φοιτητές κτλ.

 

Πηγή: το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη Λεύγα 09, Νοέμβρης 2012

 

Σχετικά άρθρα

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

Αραβική Άνοιξη: πώς οι γυναίκες χρησιμοποιούν το σώμα τους για να κάνουν επανάσταση

Η μάχη των γυναικών της Αραβικής Άνοιξης κατά της βίας

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

 

Share