Subscribe via RSS Feed

Tag: "φεμινισμός"

Mια φεμινίστρια αναρωτιέται για το @

sexist language

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Έχω να εξομολογηθώ κάτι: είμαι φεμινίστρια και δεν αντέχω το @ (παπάκι) ως μέθοδο αντιμετώπισης του σεξισμού στη ελληνική γλώσσα.

Δεν ήταν πάντα έτσι: το παπάκι το πρωτοείδα όταν ζούσα στην Ισπανία και μου φάνηκε έξυπνο, πανέξυπνο. Και είναι για τα ισπανικά, όπου η μόνη διαφορά μεταξύ αρσενικού και θηλυκού είναι το a ή το o. Βάλε ένα παπάκι που μάλιστα οπτικά μοιάζει σαν είναι ένας συνδυασμός του a με το o, και καθάρισες. Το χρησιμοποιούσα ακόμα και σε email της δουλειάς: querid@s amig@s και ήμουν πολύ ευχαριστημένη με τον εαυτό μου που ενσωμάτωνα ένα αντισεξιστικό στοιχείο στην επαγγελματική μου επικοινωνία.

Δεν είχα σκεφτεί ούτε μια στιγμή ότι θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και στα ελληνικά, αλλά  τα τελευταία χρόνια το βλέπω όλο και πιο συχνά σε φεμινιστικούς και λοατ χώρους. Μου φαινόταν πάντα πολύ άβολο και ψεύτικο στα ελληνικά, που η διαφορά μεταξύ θηλυκού και αρσενικού δεν είναι ένα γράμμα, αλλά συλλαβές ολόκληρες, οι οποίες μάλιστα κλίνονται. Πως μπορεί ένα γράμμα να αντικαθιστά μισή λέξη και τις γραμματικές τροποποιήσεις της; Αυτό είναι ένα «γκτουπ» στη μέση μιας λέξης, δεν έχει καμία οργανική σχέση με τα ελληνικά. Και χωρίς να θέλω να κάνω την παντογνώστρια – προφήτη της καταστροφής, νομίζω οτιδήποτε δεν δένει οργανικά σε μια γλώσσα, δεν πρόκειται ποτέ να υιοθετηθεί μαζικά, όση εκπαίδευση και προσπάθεια να γίνει και όσο και αν η γλώσσα είναι κάτι ζωντανό που εξελίσσεται.

Για όλα αυτά, μου άρεσε και με ένιωσα ότι με κάλυπτε το σχετικό κείμενο του Λύο Καλοβυρνά. Και εγώ επίσης προκρίνω τη δική του λύση, να χρησιμοποιείται εναλλακτικά ή αναπάντεχα το θηλυκό σε ένα κείμενο.

Μετά όμως διάβασα την απάντηση των Καμένων Σουτιέν στο παραπάνω κείμενο και η αλήθεια είναι ότι προβληματίστηκα. Θα αρχίσω με αυτά με τα οποία διαφωνώ: Εξακολουθώ πιστεύω ότι αν πραγματικά απευθυνόμαστε σε όλον τον κόσμο και όχι στους μυημένους στα φεμινιστικά και λοατ θέματα θα πρέπει να δουλέψουμε με αυτό που έχουμε και αν θέλουμε να εισάγουμε κάτι καινούριο, αυτό θα πρέπει να είναι συμβατό με το πώς χρησιμοποιούμε τη γλώσσα στον προφορικό λόγο και στην καθημερινότητά μας. Το ότι το παπάκι προφέρεται «άου» ή κάπως έτσι, αν κατάλαβα καλά, δεν μου λέει και πολλά. Έχει πει καμία, από μέσα της ή απέξω της διαβάζοντας π.χ. το «εργαζομεν@», «εργαζομενάου»; Ή κάτι άλλο: πως θα μάθουμε στα παιδιά να διαβάζουν το παπάκι; Το λέω γιατί από την επαφή που έχω με μικρά παιδιά βλέπω ότι πλύση εγκεφάλου για τους έμφυλους ρόλους αρχίζει από τα μηδέν σχεδόν και είναι πανίσχυρη σε κάθε, μα κάθε έμφαση της καθημερινότητας τους.  Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε κάτι να αντιτάξουμε στον κατακλυσμό έμφυλων στερεοτύπων που δέχονται τα παιδιά. Με το «άου» και το παπάκι θα αντιληφθούν ότι και οι γυναίκες πρέπει να συμπεριλαμβάνονται στη γλώσσα;

Ούτε συμφωνώ ότι  το παπάκι σε κάνει να σταματήσεις και να σκεφτείς, νομίζω ότι σε σταματά και τέλος, χωρίς τίποτα παραπέρα. Αν κάτι σε κάνει να σταματάς και να σκεφτείς  τις γυναίκες είναι η χρήση του θηλυκού εκεί που περίμενες το αρσενικό, το να λέμε «η  εργαζόμενη» σε ένα κείμενο που μιλάει για τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους. Γιατί να είναι συμπεριληπτικό το αρσενικό και να μην είναι το θηλυκό; Διάβασα στα Κ.Σ. ότι κάποιοι άντρες δεν αισθάνονται ότι συμπεριλαμβάνονται στο θηλυκό. Ναι, και; Αυτό  ακριβώς δεν θέλουμε να αλλάξουμε; Το ότι το αρσενικό είναι συμπεριληπτικό και γενικευτικό είναι ένα προνόμιο που έχουν οι άντρες, τρανς και σις, σε σχέση με τις γυναίκες, τρανς και σις, και αν θέλουν να είναι σύμμαχοι θα πρέπει να δουλέψουν προς την κατάργηση αυτού το προνομίου. Όλες πρέπει να βάλουμε κατά καιρούς στην άκρη προσωπικές μας δυσαρέσκειες όταν επιδιώκουμε έναν κοινό στόχο. Αυτή τη στιγμή, οι άντρες είναι απίστευτα προνομιούχοι ως προς τη γλωσσική τους ταυτότητα και αυτό είναι πολύ σημαντικό να αλλάξει.

Ένα θέμα στο οποίο δεν έχω απάντηση όμως είναι το τι γίνεται με τα ιντερσεξ, ή genderfluid άτομα. Γενικώς με όσες δεν θέλουν να προσδιορίζονται με βάση το έμφυλο δίπολο. Και αυτό με οδηγεί στο τελικό μου επιχείρημα: Παρόλο που δεν συμφωνώ με τη χρήση του παπακίου, θεωρώ ότι ο προβληματισμός των Κ.Σ. αγγίζει ένα ευρύτερο, ουσιαστικό  θέμα: θέλουμε μια γλώσσα που να συμπεριλαμβάνει ξεκάθαρα και δυνατά και τις γυναίκες ή θέλουμε μια γλώσσα ουδέτερη ως προς το φύλο; Αυτό νομίζω ότι τελικά είναι το μεγάλο ερώτημα και νομίζω ότι από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε.

Η δική μου άποψη είναι  ότι ο μεγάλος χαμένος της γλώσσας μας είναι το θηλυκό γένος. Αυτό θεωρείται μερικευτικό αντί για συμπεριληπτικό, αυτό αγνοείται συστηματικά, αυτό έχει υποτιμητικές αποχρώσεις, με ότι συνέπειες έχει αυτό για τη μισή περίπου ανθρωπότητα που έχει γυναικεία έμφυλη ταυτότητα. Πολλές φορές νομίζω ότι αυτή η τάση να παρακάμπτουμε πράγματα που αφορούν τις γυναίκες και το θηλυκό μέσω μιας «κατάργησης του φύλου»,  παρόλο που μπορεί να φαίνεται ριζοσπαστική καταρχήν, είναι τελικά συντηρητική, με την έννοια ότι δεν αλλάζει πραγματικά τα πράγματα. Μου κάνει λίγο στρίβειν δια του μεταμοντέρνου αρραβώνος.  Μια γλώσσα που γίνεται ουδέτερη ως προς το φύλο, μπορεί να μας εξασφαλίσει ότι τελικά οι γυναίκες, ως κοινωνική κατηγορία συμπεριλαμβάνονται ρητά, ακομπλεξάριστα και ισότιμα σε αυτή; Ποιος μας λέει ότι σε αυτό το ουδέτερο, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν τοποθετούν το αρσενικό, αφήνοντας για ακόμα μια φορά το θηλυκό στην αφάνεια; Δεν ξέρω. Μου αρέσει η ιδέα ενός μέλλοντος που το φύλο δεν θα έχει καμία σημασία, αλλά να το καταργήσουμε στη γλώσσα, μου φαίνεται ότι απλώς συσκοτίζει τις πολύ σημαντικές κοινωνικές διακρίσεις που ακόμα υπάρχουν εις βάρος των γυναικών.

Εν κατακλείδι: δεν θεωρώ ότι η χρήση του παπακίου είναι κάποιο τρομερό λάθος που πάει πίσω το φεμινιστικό κίνημα. Είμαι σίγουρη ότι το έχω χρησιμοποιήσει και εγώ ως shorthand στα σόσιαλ. Απλώς δεν μου αρέσει αισθητικά, με μπερδεύει νοηματικά σε μεγάλα κείμενα και κυρίως, δεν θεωρώ ότι λύνει το ζήτημα. Και πιστεύω ότι πρέπει να συζητάμε για αυτό ανοιχτά και να συνεχίζουμε να αναζητούμε έξυπνες, μαζικά εφαρμόσιμες λύσεις. Θα με ενδιέφερε τι έχουν να πουν για αυτό γλωσσολόγοι και μη gender-conforming άτομα. Επίσης δεν έχω φυσικά καμία απόδειξη για όλα αυτά που λέω, εκτός από τη δική μου προσωπική γνώμη και την αίσθησή μου ότι η συνεχής χρήση θηλυκού σε ένα κείμενο σοκάρει και εκνευρίζει το μέσο Έλληνα / τη μέση Ελληνίδα πολύ περισσότερο από το παπάκι.

 

 

Share

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

brazil

της Άννας-Μαρίας Ιατρού*

Η βία κατά των γυναικών σε οποιαδήποτε μορφή (σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική/ λεκτική) αποτελεί την ιστορικά διαπιστωμένη ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων, που έχει ως αποτέλεσμα την κυριαρχία των ανδρών επί των γυναικών και την επιβολή διακρίσεων έναντι αυτών. Η έμφυλη βία, η οποία αποτελεί βασική καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δεν γνωρίζει τάξεις, ηλικίες ή φυλές, παρά μόνο γένος. Η βία κατά των γυναικών, αποτελεί βασικό δομικό χαρακτηριστικό των πατριαρχικών κοινωνιών, ανάγεται σε εξουσιαστικές σχέσεις και οξύνεται σε περιόδους κοινωνικο- οικονομικών κρίσεων. Η έμφυλη βία συναντάται τόσο στο ίδιο μας το σπίτι (ενδο- οικογενειακή), όσο και στην κοινωνία που ζούμε. Οι βιασμοί, οι δολοφονίες γυναικών από τους συντρόφους τους, οι σωματικές κακοποιήσεις, τα ψυχολογικά τραύματα, η οικονομική εκμετάλλευση, η κλειτοριδεκτομή, το τράφικινγκ κ.ο.κ. αποτελούν μορφές έμφυλης βίας και συναντώνται με όλο και συχνότερους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία μας. Κύριο χαρακτηριστικό της επιβολής της σεξιστικής βίας, είναι η επιβολή ευθυνών στο ίδιο το θύμα, καθώς πολλές φορές και η ίδια η ατιμωρησία του θύτη. Ακούμε συχνά πως το θύμα του βιασμού «έφταιγε» γιατί προκάλεσε, η δολοφονημένη σύζυγος «έφταιγε» γιατί «κεράτωσε», η σύντροφος που ξυλοκοπήθηκε «έφταιγε» γιατί προκάλεσε νεύρα στον θύτη κ.ο.κ.. Η  οικονομική κρίση και τα προβλήματα που δημιούργησε είναι  ακόμα ένας παράγοντας όξυνσης του φαινομένου, που ωστόσο για εμάς, δεν είναι η πηγή. Δεν φταίει η ανεργία, η ψυχολογική κατάσταση, η κατάθλιψη και τα «οξυμένα» νεύρα. Φταίει η ίδια η πατριαρχία, που έχει καλλιεργήσει χαρακτηριστικά «ανωτερότητας» στο αντρικό φύλο. Η πλήρως ενσωματωμένη ιδέα, ότι ο άντρας είναι πιο ισχυρός και άρα μπορεί να επιβάλλει τη δύναμη του ή να ξεσπά τα νεύρα του στο σώμα και τη ψυχή της γυναίκας. Η δημόσια έμφυλη βία, βλέπε Κασιδιάρη εναντίον Κανέλλη και Τζήμερου εναντίον περιφ. Συμβούλου του ΚΚΕ, δεν φανερώνει τίποτα παραπάνω από την εμπεδωμένη σεξιστική βία της κοινωνίας μας και αποτελεί ένα μικρό μόνο αριθμό, στο σύνολο των καθημερινών-αφανών κακοποιήσεων γυναικών, που λαμβάνουν χώρα και δεν καταγράφονται πουθενά.

Χαρακτηριστικό κομμάτι της έμφυλης βίας, είναι ο βιασμός, με τα ποσοστά των γυναικών-θυμάτων τόσο στη χώρα μας όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο να αυξάνονται ραγδαία. Η περίπτωση της Ξάνθης και η ατιμωρησία των δραστών, η 22χρονη φοιτήτρια στην Δάφνη, η 14χρονη μαθήτρια στην Κρήτη, 17χρονη στην Αμαλιάδα είναι μερικές μόνο από τις περιπτώσεις βιασμού, που είδαν το τελευταίο διάστημα το φως της δημοσιότητας. Σε όλες τις περιπτώσεις, έγινε προσπάθεια από μερίδα της κοινωνίας είτε να συγκαλύψει το γεγονός είτε να ψάξει για απλές «δικαιολογίες»: ο θύτης ήταν τυφλός, γόνος καλής οικογενείας, επιφανής, δεν είχε δώσει ποτέ δικαίωμα. Σε ορισμένες μάλιστα από τις υποθέσεις κατ’ αντίστοιχο τρόπο, καταλογίστηκαν ευθύνες στο ίδιο το θύμα: γιατί πήγε να δουλέψει στο σπίτι ενός αγνώστου, γιατί βρέθηκε στο ίδιο σπίτι μόνο με αγόρια, γιατί πήρε ναρκωτικές ουσίες, κ.ο.κ.. Όπως και να ‘χει ωστόσο, το γεγονός είναι ένα: η κουλτούρα του βιασμού είναι τόσο καλά εμπεδωμένη στο σύνολο της κοινωνίας, που όχι μόνο οδηγεί στο φαινόμενο του βιασμού, αλλά ταυτόχρονα, καλλιεργεί και αναπαράγει τις αντιδράσεις της κοινωνίας, ενάντια στο θύμα και παράλληλα ελαφρύνοντας τον ίδιο τον δράστη. Αντανακλαστικά πλέον, όταν κάποιος ακούσει για κάποιο περιστατικό βιασμού, η πρώτη του αντίδραση, θα έχει να κάνει είτε με τη συμπεριφορά του θύματος (τι φορούσε, που ήταν και τι ώρα) είτε με την καταγωγή του δράστη, φέρνοντας στην επιφάνεια φασιστικά χαρακτηριστικά, που ουδεμία σχέση έχουν με την πράξη αυτή καθ΄ αυτή του βιασμού. Δεν ασχολείται κανείς με τον ίδιο τον δράστη, ως άτομο και ως υπεύθυνο των πράξεων του, γιατί πολύ απλά η πράξη του βιασμού έχει εμπεδωθεί από την κοινωνία ως κάτι το «φυσιολογικό». Η άκρως σεξιστική κοινωνία στην οποία ζούμε, φροντίζει να υποβαθμίζει την ίδια τη πράξη του βιασμού και πολλές φορές, να «βιάζει» ξανά και ξανά το θύμα, με την συμπεριφορά της. Η αθώωση του δράστη, η περιθωριοποίηση και απομόνωση του θύματος, ακόμα και ο διωγμός του, από τις κλειστές κοινωνίες της επαρχίας, συντελούν στην «εναλλαγή» θέσεων θύτη και θύματος. Δηλαδή, το θύμα του βιασμού αντιμετωπίζεται σαν θύτης, μιας πράξης που το ίδιο προκάλεσε και άρα θα επωμιστεί τις ευθύνες.

Η κουλτούρα του βιασμού είναι διάχυτη και πλήρως εμπεδωμένη στους κόλπους της πατριαρχικής κοινωνίας που μεγαλώσαμε και ζούμε. Τα περιστατικά βιασμών, λαμβάνουν χώρα καθημερινά και είτε κατακλύζουν τα ΜΜΕ, «πουλώντας» ως πρώτη είδηση το δράμα των γυναικών  είτε «θάβονται» υπό τον φόβο των απειλών στις ψυχές και στα σώματα αυτών.

Η έμφυλη βία δεν είναι κάτι ξένο και μακρινό. Είναι το σηκωμένο χέρι του συντρόφου μας, είναι η φωνή που τρυπάει τ’ αυτιά μας, είναι τα κακοποιημένα σώματά μας, είναι η εκμετάλλευση που βιώνουμε. Ο θύτης έχει πρόσωπο, ζει δίπλα μας, ανάμεσα μας. Είναι «παιδί» της δικής μας πατριαρχικής κοινωνίας, που το ανέθρεψε με αίσθημα ανωτερότητας και κυριαρχίας έναντι των γυναικών.

* μέλος του Χώρου Αλληλεγγύης Γυναικών Θεσσαλονίκης

 

Διαβάστε ακόμα

Η Δάφνη, η Ξάνθη και η υποκρισία

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

Δεν θέλουμε μια αγάπη που σκοτώνει

Ίσως να μη σε χτυπάει αλλά

Πόσο κοντά είναι η Βραζιλία;

 

Share

Το Δημοψήφισμα στη Τουρκία: Οι Γυναίκες λένε το δυνατότερο ΟΧΙ

hayir

της Esra Dogan

Το βράδυ της Πέμπτης, εκατοντάδες γυναίκες συγκεντρώθηκαν σε 12 πόλεις της Τουρκίας, καλώντας το λαό να ψηφίσει ‘Όχι’ στο συνταγματικό δημοψήφισμα της Κυριακής, που μπορεί να μεταμορφώσει το κοινοβουλευτικό σύστημα της χώρας σε μια ενισχυμένη προεδρεία. Το ‘Όχι’ στο δημοψήφισμα ήταν επίσης το βασικό μήνυμα 40 χιλιάδων γυναικών που βγήκαν στους δρόμους στις 8 του Μάρτη για την νυχτερινή φεμινιστική πορεία στη Κωνσταντινούπολη. Γυναίκες από διάφορες γυναικείες ομάδες, εργατικά σωματεία και κόμματα της αντιπολίτευσης, έχουν μέχρι στιγμής αντιπροσωπεύσει την πιο ενωμένη και δυνατή φωνή ενάντια στην ατζέντα του δημοψηφίσματος του Ερντογάν, σχηματίζοντας τη πλατφόρμα ‘Οι Γυναίκες Λένε ΟΧΙ’, συμμετέχοντας στις συγκεντρώσεις του ’Όχι’ σε πολλές γειτονίες της Τουρκίας και χρησιμοποιώντας εκτενώς τα κοινωνικά δίκτυα για να παροτρύνουν όλες τις γυναίκες να απορρίψουν τις συνταγματικές αλλαγές.

Για να το υπενθυμίσω, οι προτεινόμενες συνταγματικές αλλαγές, εάν εγκριθούν, θα δώσουν πλήρη εκτελεστική εξουσίας στον Πρόεδρο Ερντογάν, που ως ηγέτης του πρώτου κόμματος, θα έχει το κοινοβούλιο υπό τον έλεγχο του και θα έχει αποφασιστικό ρόλο στο διορισμό των μελών των ανωτάτων δικαστηρίων. Με άλλα λόγια, ένα πιθανό ‘Ναι’ στο συνταγματικό δημοψήφισμα θα σημαίνει την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος ανεξέλεγκτης ‘μοναρχίας’.

Τι σημαίνουν οι συνταγματικές αλλαγές για τις γυναίκες της Τουρκίας?

Για την ακρίβεια δεν υπάρχει πουθενά αναφορά στη λέξη ‘γυναίκα’ στις προτάσεις για συνταγματικά αναθεώρηση, που είναι και ένας λόγος που προκαλεί τόση οργή στις ακτιβίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων. Επίσης, οι αλλαγές στο πολιτικό καθεστώς θα σημάνουν το σχηματισμό μια αυταρχικής και συντηρητικής κυβέρνησης, που το πιθανότερο είναι να μην αφήσει καθόλου χώρο διαλόγου με τον Ερντογάν και τις ομάδες των γυναικών σχετικά με τα γυναικεία ζητήματα.

Το δηψημόφισμα  απειλεί βαθιά τις γυναίκες της Τουρκίας, όχι μόνο επειδή γεννά μια αίσθηση ότι οι υποσχεθείς, αλλά μέχρι στιγμής ανεκπλήρωτες νομικές αλλαγές σε ζητήματα φύλου θα μείνουν στο ράφι για πάντα, αλλά και επειδή τώρα αντιμετωπίζουν ένα μεγαλύτερο κίνδυνο να χάσουν τα βασικά τους δικαιώματα, που έχουν κατακτηθεί μετά από έναν αιώνα διεθνούς και εθνικού γυναικείου κινήματος.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης των γυναικών στον Ερντογάν και στο AKP δεν είναι αδικαιολόγητη

Παρότι τα πρώτα χρόνια της στην εξουσία η κυβέρνηση του AKP κράτησε την υπόσχεση της για μεταρρυθμίσεις στα θέματα των γυναικείων δικαιωμάτων και επιζητούσαν τη συνεργασία με ανεξάρτητες ομάδες γυναικών στο σχεδιασμό των νομικών αλλαγών, τη τελευταία δεκαετία οι πρωτοβουλίες για τα δικαιώματα των γυναικών έχουν μονίμως αγνοηθεί. Αντιθέτως, ο Ερντογάν έχει προσπαθήσει να επιτεθεί σε όποιον κι όποια τόλμησε να αντιταχθεί στον αυξανόμενο απολυταρχισμό του.

Οι Τουρκάλες είναι πλήρως συνειδητοποιημένες για το πως η δημοκρατία έχει εκφυλιστεί σοβαρά στη Τουρκία. Τα ΜΜΕ είναι λογοκριμένα, τα κοινωνικά δίκτυα μπλοκαρισμένα, οι Κούρδοι δήμαρχοι αντικαθίστανται από εντεταλμένους της κυβέρνησης και στελέχη του HDP, δημοσιογράφοι, δικηγόροι και ακτιβιστές φυλακίζονται.

Και μέσα σε ένα τόσο έντονο πολιτικό κλίμα, ο ίδιος ο Ερντογάν αντιτάχθηκε στην ιδέα της ισότητας των φύλων και ξεκίνησε ένα πόλεμο ενάντια στις γυναίκες.

Τα τελευταία χρόνια έχουν σημαδευτεί από πολλές αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Ερντογάν που τρέφουν το μισογυνισμό και την έμφυλη βία αλλά και από τις προσπάθειες της κυβέρνησης του να νομιμοποιήσει το βιασμό και να αποδομήσει την αλληλεγγύη των γυναικών. Ας θυμηθούμε κάποιες από αυτές:

Ιούνιος 2011: Ο Ερντογάν άσκησε κριτική σε μια ακτιβίστρια που ανέβηκε σε ένα περιπολικό κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για τον θάνατο συνταξιούχου δασκάλου από υπερβολική ρίψη δακρυγόνων, λέγοντας: «Δεν ξέρω αν ήταν κοπέλα ή γυναίκα», σε μια προσπάθεια να αμφισβητήσει την «αγνότητά» της κάνοντας αναφορά στην παρθενιά της.

Απρίλιος 2013: Κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Συνεδρίου για τον Εθισμό στην Τεχνολογία, ο Ερντογάν ισχυρίστηκε ότι η μητρότητα έχει γίνει κάτι εύκολο, χάρη στις πάνες μιας χρήσης. «Τη διπλώνεις (την πάνα), την πετάς, παίρνεις μια καινούρια και συνεχίζεις», είπε στις γυναίκες παροτρύνοντάς τις να κάνουν τουλάχιστον τρία παιδιά.

Νοέμβριος 2014: Ο Ερντογάν είπε στη Διεθνή Διάσκεψη για τις Γυναίκες και τη Δικαιοσύνη ότι οι γυναίκες και οι άντρες δεν είναι ίσοι και ότι αυτό είναι «ενάντια στη φύση».

Δεκέμβριος 2014: Ο Ερντογάν, σε ένα γάμο όπου βρέθηκε ως καλεσμένος, κατηγόρησε τους υπέρμαχους του ελέγχου των γεννήσεων ως «προδότες» που επιχειρούν να αφαιμάξουν το έθνος.

Τον Μάιο του 2016: μιλώντας για το ίδιο θέμα, προσέθεσε: «Ο οικογενειακός προγραμματισμός και η αντισύλληψη δεν είναι για τις μουσουλμανικές οκογένειες».

Ιούνιος 2016: Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας ενώπιον της Τουρκικής Ένωσης Γυναικών και Δημοκρατίας, ο Ερντογάν είπε ότι η γυναίκα είναι «ατελής, μισή γυναίκα» αν δεν γεννήσει, κάνοντας διάλεξη στις γυναίκες με τον ισχυρισμό ότι «η απόρριψη της μητρότητας σημαίνει εγκατάλειψη της ανθρωπότητας» και ενθαρρύνοντάς τις να συμβάλλουν στην αύξηση του πληθυσμού της χώρας. Μάλιστα παραπονέθηκε ότι «οι φεμινίστριες απορρίπτουν τη μητρότητα».

Νοέμβριος 2016: Η Κυβέρνηση του AKP σφράγισε τις πόρτες αρκετών γυναικείων οργανώσεων μέσω των διαταγμάτων που εκδόθηκαν μετά την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Νοέμβριος 2016: Η Κυβέρνηση του ΑΚΡ εισήγαγε στο Κοινοβούλιο ένα νομοσχέδιο (γνωστό και ως Νόμος περί Βιασμών) που θα επέτρεπε την απελευθέρωση των βιαστών που παντρεύονται τα θύματά τους. Η σθεναρή αντίσταση του γυναικείου κινήματος ανάγκασε την Κυβέρνηση να κάνει ένα βήμα πίσω και να αποσύρει το νομοσχέδιο.

Και η λίστα συνεχίζεται…

Ο Ερντογάν και οι κυβερνήτες, που δικατέχονται από μια βαθιά εμμονή να μοιράζονται δημοσίως τις ιδέες τους σχετικά με την «θηλυκότητα» και την «γυναικεία φύση», προσπάθησαν αμέτρητες φορές να «διδάξουν» τις γυναίκες πώς πρέπει να ντύνονται, πώς πρέπει να γελάνε, πόσα παιδιά πρέπει να έχουν, πώς πρέπει να θηλάσουν, πώς πρέπει να ακολουθήσουν την καριέρα τους, καθώς και τι πρέπει να ζητάνε (η ισότητα σίγουρα δεν είναι στη λίστα).

Δεν είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί κατά τη διάρκεια των 15 χρόνων της κυριαρχίας του ΑΚΡ, η βία εναντίον των γυναικών – ο αριθμός των βιασμών, των σεξουαλικών επιθέσεων και γυναικοκτονιών κ.λ.π.- έχει αυξηθεί σημαντικά. Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος η κατάσταση μόνο χειροτέρεψε, με τους άνδρες στους δρόμους να βάζουν τυχαία γυναίκες στο στόχαστρο, επειδή φορούσαν μίνι σορτς ή φούστες. Με δεδομένο πως θρησκευτική ρητορική του Ερντογάν και πατριαρχική διακυβέρνηση του νομιμοποιούν τη βία, οι γυναίκες αισθάνονται πιο ανασφαλείς τόσο στο δρόμο όσο και στο σπίτι.

Γιατί είναι ο Ερντογάν τόσο επιφυλακτικός απέναντι στις γυναίκες;

Ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του επιθυμούν να διαμορφώσουν  ένα πρότυπο «γυναίκας» στην Τουρκία – μιας γυναίκας υπάκουης και υποχωρητικής, έτσι ώστε να μπορούν να διαμορφώσουν την κοινωνία σύμφωνα με τις πατριαρχικές και θρησκευτικές νόρμες, και να διευκολύνουν έτσι την επικράτηση τους στην εξουσία. Οι γυναίκες που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό «πρότυπο», γίνονται αντιπαθείς, όχι μόνο επειδή αποτελούν μια πρόκληση για τους παραδοσιακούς ρόλους των δύο φύλων, τις οικογενειακές αξίες και τις θρησκευτικές ιδέες, αλλά και επειδή εκπροσωπούν τη μεγαλύτερη απειλή για το σύστημα και αποτελούν μια σημαντική πρόκληση για τη κυριαρχία του Ερντογάν. Ο Ερντογάν περιφρονεί ιδιαίτερα το κουρδικό πρότυπο γυναίκας, το οποίο στη Ροτζάβα και τις γύρω περιοχές του Κουρδιστάν, έχει μετατραπεί σε σύμβολο της ελευθερίας, της ισότητας και της αντίστασης κατά της κρατικής εξουσίας και εναντίον του καταπιεστικού και ριζοσπαστικού Ισλάμ.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι γυναίκες εκφράζουν το ηχηρότερο «Όχι»

Εκατομμύρια γυναίκες στην Τουρκία γνωρίζουν πολύ καλά ότι ένα πιθανό «Ναι» στο δημοψήφισμα θα έχει αρνητικές συνέπειες για τα δικαιώματά τους επί των σωμάτων τους και τις διεκδικήσεις τους για ισότητα – δικαιώματα για τα οποία έχουν αγωνιστεί σκληρά και πρέπει να διασφαλιστούν με κάθε κόστος. Η παντοδυναμία του Ερντογάν θα δημιουργήσει μια αόρατη φυλακή για εκείνες, θέτοντας έτσι τη ζωή τους σε περαιτέρω κίνδυνο.

Οι γυναίκες φαίνεται να γνωρίζουν επίσης, ότι αν ενωθούν μαζί,  περικλείοντας τα διαφορετικά χρώματα της εθνικότητας, της θρησκείας και τη σεξουαλικότητα τους, η αλληλεγγύη τους μπορεί να δημιουργήσει το δυνατότερο «Όχι» απέναντι στη δικτατορία του Ερντογάν.

 

Διαβάστε ακόμα

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

Οι γυναίκες αντιδρούν στον νόμο για τους «θρησκευτικούς γάμους» στην Τουρκία

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Ανοιχτό γράμμα από επιζήσασες σεξεμπορίου στις διοργανώτριες της πορείας γυναικών της Washington

soohncn0

Είδαμε στις 21/1 τις πορείες γυναικών κατά του Trump, οι οποίες είχαν συγκινητικά μεγάλη προσέλευση και θίγανε πληθώρα ζητημάτων. Μεταξύ άλλων είδαμε στα media να ανοίγει και μια συζήτηση σχετικά με την προσέγγιση του φεμινισμού και κατά πόσο η πορείες αυτές προσεγγίζουν επαρκώς το φάσμα των ζητημάτων που αυτός αφορά. Οι κριτικές αυτές, που πάντα έπονται των κινητοποιήσεων, είναι αναπόσπαστο κομμάτι κινηματικών (και εν δυνάμει κινηματικών) διαδικασιών.

Χαιρετίζουμε κάθε τέτοια κριτική, εφόσον γίνεται συντροφικά, ως ζωτικό κομμάτι της διαδικασίας παραγωγής πολιτικού λόγου και πράξης: κινήματα που δεν συζητάνε δεν προχωράνε. Και ελπίζουμε αυτές οι κριτικές να μην μείνουν απλά εξωτερικές κριτικές, αλλά να ενσωματωθούν στις συζητήσεις των ανθρώπων που εμπλέκονται άμεσα στα κινήματα, γιατί τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, η ανάπτυξη ενός σύγχρονου φεμινιστικού λόγου είναι τόσο αναγκαία, όσο και η ύπαρξη του φεμινιστικού κινήματος που θα τον εκφέρει.

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το παρακάτω κείμενο κριτικής, το οποίο και αναδημοσιεύουμε στα πλαίσια μιας συζήτησης που γίνεται καιρό τώρα, σχετικά με το θέμα της πορνείας και του διπόλου πορνείας/σεξεργασίας. Συμπεριλαμβάνουμε επίσης (πριν από την μετάφραση) σχετικό απόσπασμα από τις διακηρυχτικές θέσεις της πορείας γυναικών της Washington από την ιστοσελίδα τους. Το συγκεκριμένο απόσπασμα βέβαια απλά αναφέρεται στο θέμα και με τρόπο μάλλον αντιφατικό, χωρίς να παίρνει σαφώς θέση. Παρ όλα αυτά το γράμμα που ακολουθεί είναι μια ενδιαφέρουσα συνεισφορά στην συζήτηση.

Απόσπασμα:

“[…] στεκόμαστε αλλυλέγγυες με το κίνημα των σεξεργατών/τριων. Αναγνωρίζουμε ότι η σεξουαλική και εργατική εκμετάλλευση σε όλες τις μορφές της αποτελεί καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.”

Ανοιχτό γράμμα από επιζήσασες σεξεμπορίου στις διοργανώτριες της πορείας γυναικών της Washington

Εμείς, οι υπογράφουσες, είμαστε επιζήσασες του σεξεμπορίου από πολλές χώρες, συμπεριλαμβανμένων και των ΗΠΑ. Είμαστε ηγέτιδες, ακτιβίστριες και συνήγοροι επιζούντων. Πολλές είμαστε πάροχοι άμεσων υπηρεσιών και βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή, προσπαθόντας να βοηθήσουμε ανθρώπους να επιβιώσουν στο σεξεμπόριο και να τους υποστηρίξουμε κατά την δύσκολη αποχώρηση τους από αυτό, εάν είναι έτοιμες.

Από τις πολλές προσωπικές εμπειρίες μας γνωρίζουμε ότι το εμπόριο του σεξ είναι μια αρένα όπου οι γυναίκες θεωρούνται εμπορεύματα κι όχι άνθρωποι, ότι πωλούνται, αγοράζονται και χρησιμοποιούνται σαν αντικείμενα. Μετά από όλα όσα έχουμε δει παρακολουθόντας τις ζωές των ανθρώπων που εξυπηρετούμε, ενηλίκων και ανηλίκων, έχουμε αντιληφθεί ότι η πλειονότητα των ανθρώπων στο εμπόριο του σεξ είναι γυναίκες και κατά κύριο λόγο μη λευκές, φτωχές, σε μειονεκτική θέση από πλευράς εκπαίδευσης και προέρχονται σχεδόν πάντα από τις πλέον περιθωριοποιημένες ομάδες της κοινωνίας.

Η πορεία των γυναικών (Women’s March) έχει πιαστεί κορόιδο από τις μειοψηφούσες περιπτώσεις που αναφέρουν ουδέτερες εμπειρίες από το εμπόριο του σεξ και έχει εξαπατηθεί ώστε να πιστεύει πως το να είναι «υπέρ της σεξεργασίας» αποτελεί ζήτημα προάσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην πραγματικότητα όμως αυτή η προσέγγιση διαιωνίζει την κατάσταση των γυναικών ως εμπορεύσιμα αγαθά, τουτέστιν ως ιδιοκτησίες αντρών. Είναι μια εξαιρετικά αντιφεμινιστική στάση.

Η πορεία των γυναικών υποστηρίχθηκε παγκοσμίως από παρόμοιες πορείες. Τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω σας και ο κόσμος περίμενε από εσάς καθοδήγηση και τους παραπλανήσατε. Μέσα στην άγνοια σας για το πολιτικό αυτό ζήτημα δεν αντιληφθήκατε πως τα «δικαιώματα των σεξεργατριών» είναι συνώνυμα των «δικαιωμάτων των νταβατζήδων».

Είναι προφανές πως δεν γνωρίζετε πως το –ας το πούμε- κίνημα που υποστηρίζετε θεωρεί και τους νταβατζήδες «σεξεργάτες». Δεν μας πιστεύετε; (Δεν μπορούμε να σας κατηγορίσουμε. Είναι απίστευτο.) Γι αυτό, ρωτήστε τους. Το κίνημα που υποστηρίζετε θα χαρεί να σας πει πως οι νταβατζήδες είναι «μάνατζερς» και εφόσον διευκωλύνουν την «σεξεργασία» είναι και αυτοί «σεξεργάτες»!

Αυτό που τελικά καταφέρνετε είναι να παρέχετε μια πλατφόρμα για όσους επωφελούνται από το σεξεμπόριο (τους πορνοπελάτες, τους νταβατζήδες, τους διακινητές κλπ) και να αγνοείτε και να διαγράφετε το κίνημα των επιζόντων του σεξεμπορίου, το οποίο υπάρχει για να δώσει τέλος στην καθολική απανθρωποποίηση των γυναικών και κοριτσιών παγκοσμίως.

Καλούμε όσες συντάσουν τις θέσεις της πορείας των γυναικών να αυτομορφωθούν, να αλλάξουν την στάση τους απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα, να απαρνηθούν το σεξεμπόριο και να κινηθούν προς μια κατεύθηνση που δίνει βήμα και προτεραιότητα στις φωνές όσων έχουν επιβιώσει του σεξεμπορίου. Το ζητάμε επώνυμα, ως γυναίκες που επέζησαν και εκ μέρους αυτών που προσπάθησαν να επιζήσουν.

Alexandra (Sandi) Pierce

Alisa Louise Bernard

Amber Richardson

Amy Andrews-Gray

Amy Smith

Angie Conn

Anna Rodriguez

April Chabot

Apryl Green

arianna di vitto

Autumn Burris

Barbara Amaya

BllliJo House

Bridget Perrier

Brittany Meyer

Cherie Jimenez

Cheryl Angle

Chong Kim

Christine Stark

Corina Hernandez

Daniell Read

Delores Day

Dina S.

Dr Lesley Semmens

Elizabeth Beckman

Elizabeth Gordon

Elle Snow

Emily Cooper

Erica Napier

Erin Graham

Erin Sweeney

Fiona Broadfoot

Hazel Fasthorse

Huschke Mau

Isabel Suarez

J Anderson

J c d

Jacqueline Homan

Jaimee

Jane Douglas

Jane Wolfe

Janet Cotgrave

Jasmine Grace Marino

Jeanette Westbrook

Jeri Moomaw

Jess Bear

Jessica Bahr

Jessica Silverman

Jewell Baraka

Jill Brogdon

Julia Anderson

Julka

Karen

Karen Cayer

Kathi Hardy

Kathy Bryan

Kristy Childs

Laurin Crosson

Lia Patris

Lierre Keith

Linda Oluoch

Mari íngeles Suíçrez

Marian Hatcher

Marie Merklinger

Marin Stewart

Marissa Kokkoros

Marjorie Saylor

Marti MacGibbon

Megan Lundstrom

Melanie Thompson

Michael Lovan

Monica Vida

Nancy Johnson

Ne’cole Daniels

Nic Van Dyke

Nicole Tynan

Noel Gomez

Pamela Rubin

Rachel Moran

Rae Story

Rebecca Bender

Rebecca Mott

Robert Frederick

Robin Miller

Robyn Bourgeois

Rosen Hicher

Sabrinna Valisce

Sarah B. F.

Shanna Parker

Sherri Erickson

Sierra Harris

Simone Watson

Spider Redgold

Tanja Rahm

Tess

Tessa Anne

Tom Jones

Trisha Baptie

Vednita Carter

Wendy Barnes

Windie Lazenko

Yohanna Ramirez

 

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο medium.com

Για περισσότερα δείτε εδώ

Μετάφραση-εισαγωγή: Άννα Σιγαλού

 

Διαβάστε ακόμα:

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

Να είσαι και να πωλείσαι: μια συνέντευξη με την Κάισα Έκις Έκμαν

Share

Αλληλεγγύη στις Κούρδισες μαχήτριες του γυναικείου κινήματος της Rojava

1

της Φαίδρας Φουντουλάκη*

Το γυναικείο κουρδικό κίνημα και ο πόλεμος

Η Πρωτοβουλία γυναικών οργάνωσε την Κυριακή 12 Μαρτίου μια ενημέρωση συζήτηση με την εκπρόσωπο του Κουρδικού γυναικείου κινήματος στο χώρο Αλληλεγγύης που βρίσκεται στη Βύρωνος 5 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Εκεί μετά την ομιλία της προσκαλεσμένης Κούρδισας μέσω skype από τη αυτόνομη περιοχή της Rojava στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας δόθηκε η ευκαιρία στους παρευρισκόμενους, στις γυναίκες δηλαδή που αποτελούν το δυναμικό του χώρου αλλά και των φοιτητών που παρακολούθησαν τη ζωντανή μετάδοση να διατυπώσουν ερωτήσεις για διάφορα θέματα όπως η ανάπτυξη του γυναικείου κινήματος μετά το πόλεμο με τη Συρία, τα επιμορφωτικά σεμινάρια που διοργανώνονται εκεί με σκοπό την ενημέρωση των γυναικών για θέματα αντισύλληψης, διεκδίκησης δικαιωμάτων, εργασιακών αλλά και δικαιωμάτων που αφορούν την ταυτότητα του φύλου, τη μητρότητα, την ισότιμη μεταχείριση στο χώρο της πολιτικής, την καταπολέμηση της έμφυλης βίας κ.α.

2

Επίσης τόνισε ότι αρχίζουν και διαδραματίζουν ρόλο και τα οικολογικά κινήματα σε συνεργασία με το γυναικείο κίνημα: «Το γυναικείο κίνημα άνθησε μετά το πόλεμο με τη Συρία και την αναγκαστική εμπλοκή τους στο πόλεμο για την προάσπιση της Ελευθερίας τους, των οικογενειών τους και της εδαφικής ακεραιότητας τους».

Επεσήμανε την αναγκαιότητα της συνδιαλλαγής και διασύνδεσης με άλλα γυναικεία κινήματα σε όλη την Ευρώπη πράγμα το οποίο έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα μέσω της δράσης των γυναικείων καραβανιών αλληλεγγύης που κάθε χρόνο τη μέρα της γυναίκας συναντιόνται με σκοπό την ενδυνάμωση του γυναικείου κινήματος μέσω της αλληλεπίδρασης και της ανταλλαγής εμπειριών κάθε φορά σε διαφορετική περιοχή.

Το Μάρτιο του 2015 η συνάντηση έλαβε χώρα στα βόρεια σύνορα της Συρίας λίγο πριν το Κομπάνι στο οποίο εκπροσώπησαν από το χώρο Αλληλεγγύης γυναικών η Βούλα Τάκη και η Κυριακή Παναγιωτίδου (σύνολο 6 γυναίκες) το οποίο ήταν αδύνατο να επισκεφτούν λόγω της διεξαγωγής μαχών.

3

Αναφέρει η Βούλα Τάκη στο διαδικτυακό τόπο «φύλο συκής»: «Με κεντρικό μας σύνθημα «Από το Κομπάνι ως τη Λισαβόνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», έξι γυναίκες από το «Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας» ξεκινήσαμε το ταξίδι μας για να συμμετέχουμε στην έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού (4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών) στην πόλη Nusaybin, μια πόλη στο τουρκικό Κουρδιστάν στα σύνορα με την αυτόνομη περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jazira. Στην περιοχή της Rojava υπάρχουν τρία καντόνια: το Jazira, το Kobani και το Afrin. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού από αυτήν την περιοχή ήθελε να σηματοδοτήσει την αλληλεγγύη των γυναικών τιμώντας ταυτόχρονα τον ηρωικό αγώνα των Κουρδισσών μαχητριών ενάντια στις βίαιες και βάρβαρες επιθέσεις των τζιχαντιστών (ISIS)».

4

Και συνεχίζει η Μεϊζέ εκπρόσωπος στο εκεί γυναικείο κίνημα σε δημοσίευμα στο φύλο συκής: «Η επανάσταση στη Rojava, είναι η πρώτη διαδικασία κοινωνικοποίησης που δημιουργεί μια κοινωνία, μια δημοκρατική συνομοσπονδία, μια κοινωνία πολυπολιτισμική, δημοκρατική, που επιτρέπει να υπάρχουν όλες οι εθνότητες μαζί, που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες να μάχονται ενάντια στην πατριαρχία, στις γυναίκες που δίνουν το «χρώμα τους» σ’ αυτήν την κοινωνία που χτίζεται!! Η επανάσταση στη Rojava μάχεται τις παλιές νοοτροπίες και γεννά το καινούριο!!!».

5

Εκεί σ’ ένα διεθνές φόρουμ γυναικών δημιουργήθηκαν οι συνθήκες ενός δημόσιου διαλόγου για την πορεία του γυναικείου κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο και στην ενδυνάμωση των γυναικών.

Μια συνταρακτική πληροφορία που μας μετέφερε η κ. Τάκη την Κυριακή ήταν ότι η συντονίστρια στην αυτόνομη περιοχή της Rojava που διοργάνωσε το φόρουμ σκοτώθηκε τελικά στον πόλεμο .

Όσο για την Πρωτοβουλία γυναικών, για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια γυναικεία οργάνωση η οποία απο το 2011 (μετά την οικονομική κρίση στην Ελλάδα) αγωνίζεται και απαντά στη κρίση «με μία άλλη κουλτούρα, αυτή της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, της ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, της ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ και ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ με όλα τα ΚΙΝΗΜΑΤΑ της πόλης (κοινωνικά ιατρεία, στέκια μεταναστών, γιατρούς του κόσμου, πρωτοβουλίες κατοίκων, κ.ά)», λειτουργώντας με άμεση δημοκρατία.

Τονίζει επίσης στο φυλλάδιο που έχει μοιραστεί σε φορείς ότι: «Σ’ αυτήν τη συγκυρία και όσο βαθαίνει η κρίση, οι γυναίκες και ιδιαίτερα οι μόνες-μητέρες και οι μόνες-γυναίκες ζούμε στην εξαθλίωση και τη φτώχεια, μη έχοντας τα στοιχειώδη για να ζήσουμε οι ίδιες και τα παιδιά μας (φαγητό, θέρμανση, εξετάσεις υγείας, εμβόλια, φάρμακα κ.ά.).

6

Μπροστά σ’ αυτήν την ανθρωπιστική κρίση που διαρκώς οξύνεται και θα έχει βάθος χρόνου, η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ έχει δημιουργήσει ένα χώρο Αλληλεγγύης, ένα “χώρο γυναικών”, που απευθύνεται σ’ όλες τις γυναίκες και ιδιαίτερα στις μονογονεϊκές οικογένειες. Είναι ένας χώρος ανοιχτός όπου οι γυναίκες μπορούμε να έχουμε τη δική μας φωνή, έτσι ώστε μέσα από την αυτοοργάνωσή μας να αντισταθούμε και να απαντήσουμε συλλογικά στα προβλήματά μας».

Επίσης στο χώρο παρέχονται υπηρεσίες από ψυχολόγο από αλληλέγγυους, μαθήματα υπολογιστών, χορού κλπ. Επίσης διατίθενται τρόφιμα που φέρνουν αλληλέγγυοι σε οικογένειες που βρίσκονται στο όριο της φτώχειας ή το ξεπερνούν. Οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά μετά από συνελεύσεις που συμμετέχουν ισότιμα όλες. Το σύνθημα «καμιά γυναίκα μόνη της στη κρίση».

7

Ο «Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών» λειτουργεί καθημερινά το πρωί 11 π.μ.-2 μ.μ. και το απόγευμα 7 μ.μ.-9 μ.μ. και βρίσκεται στη Βύρωνος 5 στο κέντρο.

Το αρχειακό υλικό και τις φωτογραφίες μας παρέδωσε η κ. Βούλα Τάκη, μέλος του χώρου.

Οι φωτογραφίες είναι από τη συνάντηση το Μάρτιο του 2015 στα βόρεια σύνορα της Συρίας και της Τουρκίας με Κούρδισες.

*Σύμβουλος ψυχικής υγείας

Πηγή: life-events.gr

 

Διαβάστε ακόμα

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

8

Share

Διεθνής Απεργία Γυναικών: Πώς η οργή μετατρέπεται σε δράση

unnamed_92

της Κικής Σταματόγιαννη

Από τις ΗΠΑ ως την Αυστραλία. Από την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες, την Ινδία και το Πακιστάν ως την Ιαπωνία. Από τον Βορρά ως το Νότο της Ευρώπης.

Η υπο­α­μει­βό­με­νη ερ­γα­σία, η ανερ­γία σε συ­ντρι­πτι­κά πο­σο­στά, το ψα­λί­δι­σμα του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, οι πε­ρι­κο­πές στη δη­μό­σια υγεία, η επέμ­βα­ση κρά­τους και εκ­κλη­σί­ας στα σώ­μα­τα των γυ­ναι­κών με την απα­γό­ρευ­ση της άμ­βλω­σης, η εκλο­γή στην ανώ­τε­ρη κυ­βερ­νη­τι­κή θέση στις ΗΠΑ ενός μι­σο­γύ­νη που -όπου βρε­θεί κι όπου στα­θεί- καυ­χιέ­ται με χυ­δαιό­τη­τα για τη σε­ξι­στι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά του, η σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση, η κα­κο­ποί­η­ση, ο βια­σμός και οι γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες. Υπε­ραρ­κε­τοί λόγοι για να βγουν στους δρό­μους οι γυ­ναί­κες σε πε­ρισ­σό­τε­ρες από 40 χώρες στον πλα­νή­τη, συ­ντο­νι­σμέ­να έστω για μία ημέρα.

Εκα­τομ­μύ­ρια γυ­ναί­κες απεί­χαν από τη δου­λειά τους και πήραν μέρος στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις σε μια 8η Μάρτη πολύ δια­φο­ρε­τι­κή σε σχέση με πολ­λές άλλες των τε­λευ­ταί­ων δε­κα­ε­τιών. Σε πολ­λές χώρες οι συ­γκε­ντρώ­σεις πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν έξω από τις αμε­ρι­κα­νι­κές πρε­σβεί­ες, με το γυ­ναι­κείο κί­νη­μα -που προ­σπα­θεί να γεν­νη­θεί εκ νέου- να δεί­χνει την ξε­κά­θα­ρη αντί­θε­σή του στην πο­λι­τι­κή του Τραμπ.

Στην Ιρ­λαν­δία και στην Πο­λω­νία κυ­ριάρ­χη­σαν τα συν­θή­μα­τα ενά­ντια στη σχε­δια­ζό­με­νη -σχε­δόν κα­θο­λι­κή- απα­γό­ρευ­ση της άμ­βλω­σης. Στην Ιτα­λία οι επί­ση­μες στα­τι­στι­κές είναι κα­τα­πέλ­της: 100 γυ­ναί­κες κάθε χρόνο δο­λο­φο­νού­νται από αι­τί­ες που σχε­τί­ζο­νται με το γε­γο­νός και μόνο ότι είναι γυ­ναί­κες, ενώ 3.500 πέ­φτουν θύ­μα­τα σε­ξουα­λι­κής πα­ρε­νό­χλη­σης (από τις οποί­ες μόνο το 22% προ­βαί­νει σε κα­ταγ­γε­λία του συμ­βά­ντος). Στη Ρου­μα­νία ανα­γνώ­στη­κε δη­μό­σια ο θλι­βε­ρός κα­τά­λο­γος των γυ­ναι­κών που δο­λο­φο­νή­θη­καν από τους συ­ντρό­φους/συ­ζύ­γους τους. Στη Ρωσία κατά τη διάρ­κεια των συ­γκε­ντρώ­σε­ων, ένα πανό έξω από τους τοί­χους του Κρεμ­λί­νου στά­θη­κε αφορ­μή για να προ­σα­χθούν 7 άν­θρω­ποι (με­τα­ξύ των οποί­ων 2 δη­μο­σιο­γρά­φοι και ένας φω­το­γρά­φος). Σε Αγ­γλία, Γερ­μα­νία, Γαλ­λία συν­θή­μα­τα κατά του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, που εξα­θλιώ­νει τις ζωές εκα­τομ­μυ­ρί­ων γυ­ναι­κών στην Ευ­ρώ­πη.

Στην Τουρ­κία με­γά­λες ήταν οι συ­γκε­ντρώ­σεις από τις Κούρ­δισ­σες στο Ντι­γιάρ­μπα­κιρ, ενώ με­γα­λειώ­δης ήταν η πο­ρεία στην Ισταν­μπούλ (10.000 και πλέον κό­σμου, στη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία γυ­ναί­κες) και με αντι­κυ­βερ­νη­τι­κά συν­θή­μα­τα κατά του τούρ­κου προ­έ­δρου “Τρέξε, τρέξε, Ερ­ντο­γάν, ερ­χό­μα­στε”.

Στη Νι­γη­ρία κυ­ριαρ­χού­σαν τα συν­θή­μα­τα κατά της ακραί­ας φτώ­χειας και της αδυ­να­μί­ας αντι­με­τώ­πι­σης ασθε­νειών που εύ­κο­λα προ­λαμ­βά­νο­νται και θε­ρα­πεύ­ο­νται σε άλλα μέρη του πλα­νή­τη, καθώς και για την ανι­σο­τι­μία πρό­σβα­σης των γυ­ναι­κών στην εκ­παί­δευ­ση.

Στη Σε­νε­γά­λη ξα­να­κού­σα­με με συ­γκί­νη­ση το οι­κου­με­νι­κής ση­μα­σί­ας σύν­θη­μα «Η αλ­λη­λεγ­γύη είναι το όπλο μας», στον Λί­βα­νο οι γυ­ναί­κες βγή­καν να κα­ταγ­γεί­λουν δη­μό­σια πε­ρι­πτώ­σεις βα­σα­νι­στη­ρί­ων, εξα­φα­νί­σε­ων και δο­λο­φο­νιών γυ­ναι­κών, στο Αφ­γα­νι­στάν υψώ­θη­καν φωνές που απαι­τού­σαν σε­βα­σμό στα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα. Στην Υε­μέ­νη, που βιώ­νει άγριο εμ­φύ­λιο πό­λε­μο και συ­νε­χείς βομ­βαρ­δι­σμούς από την αε­ρο­πο­ρία της Σα­ου­δι­κής Αρα­βί­ας, η συ­γκέ­ντρω­ση έγινε για συμ­βο­λι­κούς λό­γους έξω από τα γρα­φεία του ΟΗΕ.

Στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή κυ­ρί­αρ­χα ήταν τα συν­θή­μα­τα ενά­ντια στη δο­λο­φο­νι­κή βία που υφί­στα­νται οι γυ­ναί­κες, καθώς μόνο στην Αρ­γε­ντι­νή οι γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες έχουν αυ­ξη­θεί κατά το εφιαλ­τι­κό πο­σο­στό του 78% μέσα στην τε­λευ­ταία οκτα­ε­τία. Στη Βρα­ζι­λία συ­γκε­ντρώ­σεις και πο­ρεί­ες σε 60 σχε­δόν πό­λεις, ενά­ντια στον Πρό­ε­δρο Temer, που σκο­πεύ­ει να θέσει εκτός νόμου το “χάπι της επό­με­νης μέρας”. Θλι­βε­ρή ει­ρω­νεία: τη μέρα αυτή που χι­λιά­δες γυ­ναί­κες στη χώρα έβγαι­ναν δια­δη­λώ­νο­ντας στους δρό­μους, μια τρανς γυ­ναί­κα έχανε τη ζωή της, χτυ­πη­μέ­νη και δο­λο­φο­νη­μέ­νη άγρια.

Στις Φι­λιπ­πί­νες οι δια­δη­λώ­τριες στρέ­φο­νταν κατά των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πο­λι­τι­κών επι­λο­γών, κατά της κυ­βέρ­νη­σης που δεν έχει τη­ρή­σει τις προ­ε­κλο­γι­κές υπο­σχέ­σεις της να υπάρ­χει έστω «φα­γη­τό στο τρα­πέ­ζι» και δεν δεί­χνει κα­νέ­να σε­βα­σμό στα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα, ενώ στην Ινδία κυ­ριαρ­χού­σε το αί­τη­μα για ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα (κα­λύ­τε­ρες συν­θή­κες δου­λειάς, ίση αμοι­βή σε σχέση με τους άντρες, αντι­με­τώ­πι­ση του φαι­νο­μέ­νου της σε­ξουα­λι­κής πα­ρε­νό­χλη­σης στον χώρο ερ­γα­σί­ας), για την ανε­πάρ­κεια του κρά­τους πρό­νοιας ή  για επι­δό­μα­τα μη­τρό­τη­τας.

“Η υπο­μο­νή μας στε­ρεύ­ει” φώ­να­ζαν στο Τόκιο, ενώ ακόμα και στη Νότια Κορέα, όπου οι διορ­γα­νώ­τριες εκτι­μού­σαν ότι λόγω της ερ­γα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας δύ­σκο­λα οι γυ­ναί­κες θα συμ­με­τεί­χαν σε απερ­γία, τις εν­θάρ­ρυ­ναν σε έν­δει­ξη αλ­λη­λεγ­γύ­ης με το κί­νη­μα πα­γκο­σμί­ως να φο­ρέ­σουν στη δου­λειά τους συμ­βο­λι­κά για μία ημέρα κόκ­κι­νο χρώμα, το πα­ρα­δο­σια­κό χρώμα της αρι­στε­ράς πα­γκο­σμί­ως.

Ακόμα και στον Κα­να­δά όπου ο πρω­θυ­πουρ­γός Justin Trudeau προ­βάλ­λει αρ­κε­τά “προ­ο­δευ­τι­κός” σε μια σειρά από θέ­μα­τα (πχ ευ­νοϊ­κός απέ­να­ντι στη λο­ατ­κι ατζέ­ντα), οι γυ­ναί­κες που βγή­καν στους δρό­μους στις 8 Μάρτη ζη­τού­σαν εξη­γή­σεις για τις πε­ρί­που 4.000 ιθα­γε­νείς γυ­ναί­κες που έχουν εξα­φα­νι­στεί ή δο­λο­φο­νη­θεί τις τε­λευ­ταί­ες τρεις δε­κα­ε­τί­ες, χωρίς να έχει γίνει καμία σο­βα­ρή έρευ­να σχε­τι­κά με αυτό.

Σε κά­ποιες πο­λι­τεί­ες των ΗΠΑ (Μέ­ρι­λαντ, Β. Κα­ρο­λί­να, Βιρ­τζί­νια) κά­ποια σχο­λεία έμει­ναν κλει­στά λόγω έλ­λει­ψης εκ­παι­δευ­τι­κού προ­σω­πι­κού, καθώς οι εκ­παι­δευ­τι­κοί -γυ­ναί­κες στη συ­ντρι­πτι­κή τους πλειο­ψη­φία- είχαν δη­λώ­σει ότι θα πά­ρουν μέρος στην απερ­γία/κι­νη­το­ποί­η­ση.

Στο Λος Άν­τζε­λες πρω­το­στα­τού­σε το αί­τη­μα για το μι­σθο­δο­τι­κό χάσμα, για τις πε­ρι­κο­πές στις δα­πά­νες για τη δη­μό­σια υγεία και για τη δια­κο­πή χρη­μα­το­δό­τη­σης στα συμ­βου­λευ­τι­κά κέ­ντρα και στις κλι­νι­κές που προ­χω­ρούν σε αμ­βλώ­σεις. Και φυ­σι­κά το αντι­κυ­βερ­νη­τι­κό σύν­θη­μα που κο­ντεύ­ει να γίνει κλα­σι­κό “Stop Trump”, “Στα­μα­τή­στε τον Τραμπ”.

Πέρα από τις συμ­βο­λι­κές ενέρ­γειες, όπως ήταν ο συμ­βο­λι­κός φω­τι­σμός κά­ποιων δη­μό­σιων κτι­ρί­ων (όπως στο Empire State Building) αυτό που μένει, πη­γαί­νει πολύ πιο πέρα από τον συμ­βο­λι­σμό: στο ου­σια­στι­κό γε­γο­νός ότι οι γυ­ναί­κες αντι­λαμ­βά­νο­νται πως η θλίψη, η αγα­νά­κτη­ση ή η οργή τους θα πρέ­πει να με­τα­τρα­πεί σε ορ­γα­νω­μέ­νη δράση αν θέ­λουν να αλ­λά­ξει ρι­ζι­κά η άσχη­μη κα­τά­στα­ση στην οποία δια­βιούν. Και για να γίνει αυτό δεν αρκεί η αμυ­ντι­κή στάση απέ­να­ντι στις κυ­βερ­νη­τι­κές επι­λο­γές όπου γης: Χρειά­ζε­ται μια αντε­πί­θε­ση που θα στρέ­φε­ται συ­νο­λι­κά απέ­να­ντι στο σύ­στη­μα που γεν­νά­ει την κα­τα­πί­ε­σή τους.

Μια κα­θη­γή­τρια μέσης εκ­παί­δευ­σης στη Ν. Υόρκη το συ­νο­ψί­ζει εξαι­ρε­τι­κά: «Οι εκλο­γές του πε­ρα­σμέ­νου Νο­εμ­βρί­ου με έκα­ναν να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σω ότι η ψήφος δεν είναι πλέον αρ­κε­τή».

Και κάπως έτσι κλεί­νε­ται μέσα σε μια φράση όλο αυτό που πάει να γεν­νη­θεί αυτή τη στιγ­μή πα­γκό­σμια.

Πηγή: RProject

 

Διαβάστε ακόμα

Καλέσματα για την απεργία γυναικών από όλο τον κόσμο

Η φετινή 8η Μάρτη επιστρέφει στις ανατρεπτικές της ρίζες

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

 

Share

Η φετινή 8η Μάρτη επιστρέφει στις ανατρεπτικές της ρίζες

revolution

του Φύλου Συκής

Στο αρκετά πρόσφατο παρελθόν η 8η Μάρτη στη συνείδηση πολλών γυναικών είχε συνδεθεί με την προσφορά λουλουδιών από άντρες και εκπτώσεις σε καλλυντικά. Σε κάποιες περιπτώσεις, σε αυτή η γιορτή θηλυκότητας έρχονταν να προστεθούν πινελιές από την πετυχημένη πορεία πολύ λίγων γυναικών στην πολιτική και τις επιχειρήσεις, για να μας διαβεβαιώσουν φυσικά ότι γίνεται να συνδυαστεί η καριέρα με την οικογένεια και το άψογο στιλ. Όλα αυτά συνέθεσαν το προφίλ ενός τόσο εύπεπτου και εύκολου φεμινισμού, που στο τέλος η 8η Μάρτη έπαψε να έχει σχέση με τις ριζοσπαστικές και διεκδικητικές της ρίζες.

Το τελευταίο διάστημα κάτι έχει αλλάξει. Αν και τα παραπάνω δεν έχουν εκλείψει, παρακολουθώντας τον κυρίαρχο λόγο στα μίντια εδώ και καιρό, το μήνυμα της εποχής είναι πως κάθε μια από εμάς μπορεί να γίνει μια ξεχωριστή, «δυνατή» γυναίκα. Μας λένε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά, ο χώρος έχει δημιουργηθεί πια για εμάς ώστε να κατακτήσουμε κάθε κορυφή, στη δουλειά, στο σπίτι και στην κοινωνία ευρύτερα.

Σε αυτά τα πλαίσια, ο φεμινισμός, μια έννοια συκοφαντημένη και απαξιωμένη στο παρελθόν, επανέρχεται στη μόδα, σε βαθμό που ακόμα και διάσημοι/ες από τη σόουμπιζ ανά τον κόσμο καλούνται να τοποθετηθούν πάνω στο ζήτημα. Τσιτάτα που πλασάρονται ως φεμινιστικά ή «ενδυναμωτικά» για τις γυναίκες τυπώνονται σε μπλουζάκια, κούπες και κονκάρδες, ενώ εταιρείες ρούχων και καλλυντικών υιοθετούν στο μάρκετινγκ των προϊόντων τους τα νέα προτάγματα. Παρότι πολλές φεμινίστριες θα χαίρονταν να δουν τους αγώνες μιας ζωής να καταλήγουν στην ευρύτερη αποδοχή των ριζοσπαστικών και ανατρεπτικών προταγμάτων του φεμινισμού, ο σημερινός βομβαρδισμός απέχει παρασάγγας από το όραμά τους. Ο φιλελεύθερος μιντιακός φεμινισμός του 21ου αιώνα είναι μια απαστράπτουσα γιορτή της ατομικής επιτυχίας. Για να αποκτήσει μεγαλύτερη απήχηση στο (καταναλωτικό) κοινό, ακόμα και η ίδια η λέξη επανανοηματοδοτείται ως ένας προσιτός και φιλικός όρος που συμβολίζει μια αφηρημένη ισότητα και ενδυνάμωση που μας χωράει όλες, απλώς και μόνο γιατί μπορούμε να κάνουμε «επιλογές».

Το σύγχρονο πρόταγμα ότι μπορούμε κι εμείς να είμαστε «δυνατές» είναι πράγματι ισχυρό γιατί ακουμπά πάνω σε βασικές ελπίδες και φιλοδοξίες ζωής, ενώ καθησυχάζει τις ανασφάλειές μας. Αρκεί να θέλουμε και να το προσπαθήσουμε. Μας λένε ότι μπορούμε να πετύχουμε φτάνει μόνο να κάνουμε σωστή διαχείριση της ζωής μας, να γίνουμε αποφασιστικές, να πετάξουμε από τη ζωή μας όσα γίνονται εμπόδιο στην ευτυχία μας, να αγαπήσουμε το σώμα μας και να διεκδικήσουμε «αυτά που μας αξίζουν» στη δουλειά. Με σκοπό να μας πείσουν ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό για κάθε μια από εμάς, επιστρατεύονται όντως θετικά αλλά μεμονωμένα παραδείγματα γυναικών που πέτυχαν στους τομείς τους, από την πολιτική και τη σόουμπιζ, μέχρι και πιο ασυνήθιστα ή ανδροκρατούμενα επαγγέλματα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ταυτόχρονα κατακλυζόμαστε από δεκάδες άρθρα με συμβουλές βελτίωσης ενώ μια ολόκληρη βιομηχανία αυτοβοήθειας, με βιβλία και σεμινάρια, ανθεί στοχεύοντας στο γυναικείο κοινό. Αν δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, τότε ή δεν προσπαθούμε αρκετά ή πρέπει να διαβάσουμε άλλο ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης.

Στην πραγματικότητα αυτό αποτελεί μια νέα εκδοχή του ίδιου γνώριμου κανόνα για τις ζωές των γυναικών, σύμφωνα με τον οποίο μετράμε εφόσον πληρούμε τις προϋποθέσεις που κάποιοι άλλοι θέτουν για εμάς. Επιπλέον, όσο δεν καταφέρνουμε να ανταποκριθούμε στους ρόλους που μας έχουν ανατεθεί τόσο αυτό αποτελεί σημάδι της προσωπικής μας αποτυχίας. Η επιταγή να είμαστε «δυνατές» ή ξεχωριστές υπονοεί αφενός ότι ξεκινάμε ως αδύναμες και ανάξιες και πρέπει να κερδίσουμε τη θέση και την αξία μας και αφετέρου ότι κάποιες από εμάς ίσως και να μην τους αξίζει να τα καταφέρουν ποτέ. Αυτό αποτελεί κι ένα από τα πιο παλιά κόλπα της πατριαρχίας. Οι γυναίκες για αιώνες μεγαλώνουμε με την πεποίθηση ότι οι διακρίσεις που βιώνουμε είναι δικό μας φταίξιμο και ατομική μας ευθύνη. Κάπως έτσι καταλήγουμε να ενσωματώνουμε ως ατομική αδυναμία δομικές ανισότητες εις βάρος μας, εγγεγραμμένες σε κοινωνικές νόρμες και με νομικές και οικονομικές απολήξεις. Και για να μην παρεξηγούμαστε, θεωρούμε θετική την παρουσία γυναικών σε ολοένα και περισσότερους εργασιακούς κλάδους και στο δημόσιο χώρο γενικότερα. Όμως οι αστραφτερές ή συγκινητικές ιστορίες ατομικής ανέλιξης που διαβάζουμε ολοένα συχνότερα στα μίντια είναι εξιστορημένες με τέτοιο τόπο ώστε να αποσπάσουν τα βλέμματα και τη συζήτηση από το ευρύτερο πλαίσιο και τις διάφορες μορφές και εντάσεις συστημικής καταπίεσης που δεχόμαστε ως γυναίκες – με τις γεωγραφικές διαφοροποιήσεις και διαθεματικές επιπλοκές τους. Για να το πούμε και αλλιώς, όπως συνηθίζεται για ζητήματα που αφορούν τη ζωή των γυναικών και τα βιώματά τους, εξόχως πολιτικά ζητήματα μετατρέπονται σε προσωπικά ώστε να υποτιμηθούν ή να απαξιωθούν.

feminism-for-the-99-percent

Η συλλογικές αντιστάσεις επαναπολιτικοποιούν τη γυναικεία εμπειρία

Η απόπειρα επαναλανσαρίσματος του φεμινισμού ως μια χαρωπή και ατομική υπόθεση ή και ως εμπόρευμα, στη συγκυρία που διανύουμε έχει αποκτήσει πια ένα ισχυρό αντίπαλο δέος. Σε μια περίοδο κατά την οποία η νεοφιλελεύθερη επίθεση εντείνεται, με επιβολή πολιτικών φτωχοποίησης και διαρκή συρρίκνωση των δημοκρατικών κεκτημένων, η φιλελεύθερη και ξεπλυμένη εκδοχή του φεμινισμού των σταρ και των χάσταγκ μοιάζει χρεωκοπημένη και ανίκανη να προσεγγίσει τη μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών που βλέπουν τη ζωή και τα δικαιώματά τους να απειλούνται ολοένα περισσότερο. Απέναντι στην απογύμνωση από κάθε ριζοσπαστικό περιεχόμενο η φετινή 8η Μάρτη έρχεται να επαναπολιτικοποιήσει τα γυναικεία βιώματα, με απεργίες, πορείες και άλλες πολύμορφες δράσεις, σε 50 χώρες.

Οι πρόσφατες τεράστιες σε όγκο και δυναμική κινητοποιήσεις γυναικών σε πολλές γωνιές του κόσμου ήταν συγκλονιστικές. Παρακολουθήσαμε με δέος την έφοδο των γυναικών στο προσκήνιο στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, στην Πολωνία, την Τουρκία, την Ισπανία και σε τόσα άλλα μέρη. Παρότι τα μίντια, όταν πια δεν μπορούσαν να αγνοήσουν την ορμή των διαδηλωτριών, παρουσίαζαν κάθε φορά που οι γυναίκες κατέβαιναν στους δρόμους ως μεμονωμένη και αναπάντεχη, συνδεδεμένη με κάποιο εξαιρετικό «σοκαριστικό» περιστατικό, οι γυναίκες δεν ξεκίνησαν μόλις τους αγώνες τους. Καιρό τώρα οργανώνονται γυναίκες που δεν γεννήθηκαν ηρωίδες ή ακτιβίστριες, συμμετέχουν σε συλλογικότητες ή τις χτίζουν από την αρχή και δείχνουν έμπρακτη καθημερινή αλληλεγγύη. Αυτό που παρακολουθήσαμε πρόσφατα δεν είναι η αρχή, αλλά η άνθιση. Και αυτό που αναμένεται να ακολουθήσει στις 8 Μάρτη εμπνέει πολύ περισσότερες γυναίκες -και άντρες!- από κάθε τσιτάτο που θα δούμε για τη μέρα στα σόσιαλ μίντια.

Μόλις πριν λίγα χρόνια συζητούσαμε για τις πλατείες, τα Occupy και τις καταλήψεις δημόσιων χώρων στο όνομα του 99%, της υπεράσπισης των κοινών, της σύγχρονης εργατικής τάξης κοκ. Σήμερα, σε μια περίοδο ύφεσης, τα φεμινιστικά κινήματα πιάνουν αυτό το νήμα. Σίγουρα, για πολλές γυναίκες αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που βγήκαν στους δρόμους. Όπως σίγουρα ένα μεγάλος μέρος γυναικών το προηγούμενο διάστημα συμμετείχε σε όλο αυτό τον αναβρασμό· πολλές θα ριζοσπαστικοποιήθηκαν σε αυτές τις διαδικασίες. Όπως πολλές είναι και εκείνες που πολύ πιο πριν θα τις έβλεπες στα αντιπαγκοσμιοποιητικά, θα είχαν απεργήσει ή κάποια στιγμή θα χρειάστηκε να παλέψουν για τη γη και τις κοινότητές τους. Εν ολίγοις, γυναίκες ήταν παρούσες σε όλους αυτούς τους αγώνες, ακόμα κι αν η φωνή και η συμμετοχή τους συχνά απαξιώθηκε. Στην Ελλάδα της κρίσης και της λιτότητας η εμπειρία είναι ενδεικτική. Από το Σύνταγμα και έπειτα έχει γίνει σαφές ότι οι γυναίκες έχουν βγει στο δημόσιο χώρο και θα μείνουν. Εκτός από αυτοτελείς υποδειγματικούς αγώνες, όπως για παράδειγμα αυτός των 595 Καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, γυναίκες στελεχώνουν με πείσμα, υπομονή και κουράγιο τις δεκάδες συλλογικότητες από τα κάτω και τα κινήματα αλληλεγγύης. Η συμμετοχή τους και μόνο είναι σημαντική όχι μόνο για τις ίδιες, αλλά και για όλες εκείνες τις γυναίκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας που είτε δεν έχουν ακόμα πειστεί ότι οι συλλογικοί αγώνες μπορεί να είναι νικηφόροι είτε -πολύ πιθανό- γιατί δεν μπορούν, λόγω καθημερινών εμποδίων που τους στερούν αυτή τη δυνατότητα και συνδέονται με τους έμφυλους ρόλους. Η φετινή 8η Μάρτη που διεθνώς βάζει επιτακτικά το ζήτημα της αποχής από κάθε μη αμειβόμενη γυναικεία απασχόληση, θέλει να συμπεριλάβει εξίσου και αυτές τις γυναίκες.

Τα κινήματα γυναικών που βλέπουμε να αναπτύσσονται ανά τον κόσμο διατυπώνουν ένα φεμινιστικό λόγο με συνολικότερο όραμα. Πρώτον, αγκαλιάζουν τις διάφορες πτυχές της καθημερινής γυναικείας εμπειρίας, αναγνωρίζοντας τόσο τις διαφορετικές μορφές που παίρνει η καταπίεση όσο και τις πολλές εμπειρίες αντίστασης, ατομικές και συλλογικές. Δεύτερον, συνδέουν τα φεμινιστικά αιτήματα με άλλα σύγχρονα προτάγματα, για την υπεράσπιση των λοατ δικαιωμάτων, αντιρατσιστικά, αντι-ιμπεριαλιστικά, ενάντια στην περιβαλλοντική υποβάθμιση, αντικαπιταλιστικά κοκ. Τρίτον, παρά τις οργανωτικές αδυναμίες που ενδεχομένως διαπιστώθηκαν και φυσικά αποτελούν θέματα προς συζήτηση, τα κινήματα που αναπτύσσονται βασίζονται στη συσπείρωση, την οργάνωση και την ανάπτυξη συλλογικών μορφών συζήτησης, πολιτικοποίησης και αντίστασης. Αυτά τα χαρακτηριστικά ενδεχομένως κάνουν τη συμμετοχή να φαντάζει πιο πολύπλοκη και με περισσότερες απαιτήσεις σε επένδυση κόπου, χρόνου και συναισθήματος σε σχέση με ένα ιντερνετικό ποστ ή με την ψήφο μας σε κάποια φιλελεύθερη γυναίκα πολιτικό. Είναι όμως ένας φεμινισμός που πηγάζει και ακουμπάει πάνω στη μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών και τελικά φαίνεται να πιάνει. Είναι ένας φεμινισμός πολύχρωμος και σύνθετος, που μας καλεί να φανταστούμε τη χειραφετημένη κοινωνία που θέλουμε και να αρχίσουμε να τη χτίζουμε από σήμερα, για αυτό και μας δίνει ελπίδα.

ni-una-menos1

Share

Στα πανό των γυναικών

womens-march

της Έλενας Ψαρρέα

Η 8η του Μάρτη όπως και η 25η Νοέμβρη είναι ημερομηνίες συνάντησης των γυναικών σε διαδηλώσεις, ακτιβισμούς, δράσεις, εκδηλώσεις. Είναι ημερομηνίες σταθμοί για την ανασυγκρότηση των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων, με σκοπό να βγουν στο δρόμο για να γίνουν ορατές διεκδικήσεις και δικαιώματα που χρόνο με το χρόνο καταργούνται. Οι συλλογικότητες των γυναικών υπάρχουν, δραστηριοποιούνται και θέτουν τα επίκαιρα ζητήματα της γυναικείας καταπίεσης σε μια διάρκεια η οποία υπερβαίνει τις μέρες μνήμης. Από αυτή την παρουσία κρίνεται κάθε φορά το ίδιο το περιεχόμενο αυτών των ημερομηνιών σταθμών. Και για αυτό το λόγο είναι πολύ σημαντική η δραστηριοποίηση των γυναικών, ιδιαίτερα των νέων, σε ομάδες και συλλογικότητες οι οποίες εντάσσουν την πορεία των φεμινιστικών αιτημάτων στο κρίσιμο παρόν, δίνοντας το διαχρονικό στίγμα των γυναικείων διεκδικήσεων.

Κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη του γυναικείου κινήματος ανατρέπει τις όποιες αρνητικές συνέπειες για την πλειοψηφία της κοινωνίας. Γιατί όταν τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια μπορούν και νικούν, οι προσδοκίες γιγαντώνονται, η αντίσταση δυναμώνει. Το δικαίωμα σε καλύτερες συνθήκες εργασίας, στο ωράριο, στο μισθό, το δικαίωμα ψήφου, το δικαίωμα στο σεξουαλικό προσανατολισμό καλύπτει κατακτήσεις για το σύνολο της κοινωνίας. Οι κινητοποιήσεις των γυναικών, ο ανατρεπτικός τρόπος διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους έχουν καταγράψει στην ιστορία σπουδαίες νίκες. Είναι αυτές οι κινητοποιήσεις που έχουν αναγκάσει σε θεσμικό, πολιτικό επίπεδο αλλά και κοινωνικό τις αλλαγές και την θεμελίωση μια σειράς δικαιωμάτων. Ωστόσο η κατοχύρωση αυτών των δικαιωμάτων δεν κρίνεται κατά προτεραιότητα στο θεσμικό επίπεδο και στην ενδυνάμωση του ρόλου των θεσμικών οργάνων, αλλά εξαρτάται άμεσα από την αναζωπύρωση των αγώνων του γυναικείου κινήματος. Τα παραδείγματα είναι πολλά και το αποδεικνύουν. Αν και το ευρωπαϊκό κεκτημένο θεωρείται ότι λειτουργεί προστατευτικά για τα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία, στην πράξη αυτό που εφαρμόζει είναι οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η μερική απασχόληση, η ενίσχυση του εργοδοτικού εκφοβισμού, η υποβάθμιση των κρατικών δομών της υγείας και της πρόνοιας, συνολικά η απορρύθμιση της εργασίας. Αν και υπάρχει η Ευρωπαϊκή σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτό δεν εμποδίζει χώρες όπως η Πολωνία να έχουν υιοθετήσει ένα πλαίσιο για τις εκτρώσεις εξαιρετικά αυστηρό και να προτείνουν την πλήρη απαγόρευση, γεγονός που απετράπη λόγω των μεγάλων διαδηλώσεων του γυναικείου κινήματος στην Πολωνία αλλά και διεθνώς. Αν και το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο εναντιώνεται και μάχεται τη βία κατά των γυναικών, τα ποσοστά της έμφυλης βίας  αυξάνονται, ενώ παράλληλα η εμπλοκή σε πολέμους σε μια σειρά χώρες οδηγεί μετανάστριες και μετανάστες, πρόσφυγες στην εξαθλίωση, σε πνιγμό.

Το θεσμικό πλαίσιο προστασίας των γυναικείων δικαιωμάτων είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που εμφανίζεται, είναι ένα πλαίσιο το οποίο στην πράξη ακυρώνεται, διαγράφεται, αγνοείται και τελικά μένει ανενεργό. Οι γυναίκες στην Αμερική ανέδειξαν τι σημαίνει η εντεινόμενη ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση του Trump σε συνδυασμό με τις ακραία επιθετικές μισογύνικες, ομοφοβικές, τρανσφοβικές και ρατσιστικές πολιτικές. Η επιβολή πολιτικών ακραίας φτώχειας και η συνέχιση της λιτότητας καταστρέφει οποιαδήποτε προοδευτική δυνατότητα, οδηγώντας στην οπισθοδρόμηση, στη συντηρητικοποίηση. Η εναντίωση σε ένα τέτοιο μέλλον είναι εναντίωση απέναντι στη βία κατά των γυναικών, στην ανεργία, στην περιστασιακή εργασία, στην απαγόρευση των εκτρώσεων, στην ομοφοβία, στις ρατσιστικές μεταναστευτικές πολιτικές. Χρειαζόμαστε 100% κατάργηση αυτών των πολιτικών. Δεν είναι δυνατόν να συμβιβαστούμε ούτε με την ανεργία, ούτε με τη φτώχεια, ούτε με τη βία, ούτε με τη μερική πρόσβαση, την προάσπιση με όρους, τις προϋποθέσεις συμμετοχής. «Θα αγωνιστούμε μέχρι να νικήσουμε».

 

Share

8 Μαρτίου: μια γυναικεία ιστορία αγώνα

image1

της Esra Dogan

Σήμερα είναι 8 του Μάρτη, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Είναι η ημέρα κατά την οποία οι περισσότερες από εμάς τις γυναίκες θα λάβουν προσφορές σε καλλυντικά, ρούχα, οικιακές συσκευές από τις εταιρείες που θα κάνουν ουρά για να μας κάνουν να νιώσουμε ξεχωριστές και η ημέρα στην οποία θα λάβουμε φιλιά και λουλούδια από τους άντρες γύρω μας που θέλουν να νιώσουμε ότι μας σέβονται.

Όμως τι σημαίνει η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και γιατί γιορτάζεται στις 8 Μαρτίου; Αμφιβάλλω εάν πέρα από λίγες/οι γνωρίζουν τη σημαντικότητα της προέλευσης της συγκεκριμένης ημέρας, η οποία βασίζεται σε παραπάνω από ένα ιστορικά γεγονότα και αμέτρητο αριθμό γυναικών παγκοσμίως που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματά  τους.

Για την ακρίβεια, η καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, υπήρξε η αποκορύφωση πάνω από ενός αιώνα αγώνων γυναικών μέσα στα σοσιαλιστικά, φεμινιστικά κι ενάντια στη δουλεία κινήματα. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες που δημιούργησαν και συμμετείχαν σε σωματεία, που κατέβηκαν σε απεργίες που διήρκησαν εβδομάδες, που βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τα δικαιώματά τους. Υπήρξαν γυναίκες των οποίων η αποφασιστικότητα να αντιταχθούν στον πόλεμο σε αλληλεγγύη με γυναίκες σε όλο τον πλανήτη, πυροδότησε την έναρξη μίας Επανάστασης. Υπήρξαν οι γυναίκες που συνελήφθησαν από την αστυνομία ή εξορίστηκαν λόγω της προσπάθειάς τους να κινητοποιήσουν τις μάζες. Πίσω από την 8η Μαρτίου βρίσκονται γυναίκες των οποίων τα ονόματα δεν πρέπει να ξεχάσουμε, καθώς κι αυτές των οποίων τα ονόματα δεν θα γνωρίσουμε ποτέ. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να θυμόμαστε συνεχώς ότι το θάρρος τους ήταν που διαμόρφωσε την ιστορία του αγώνα μας.

Μακάρι να γινόταν να αναφέρω στο άρθρο αυτό τις ιστορίες όλων αυτών των γυναικών με λεπτομέρεια, αλλά είναι προτιμότερο να σας παρουσιάσω σύντομα την ιστορία του αγώνα των γυναικών, την οποία τείνουμε να υπονομεύουμε, και να σας ενθαρρύνω να μάθετε περισοτερα για τις γυναίκες που βρίσκονται πίσω από τα δικαιώματα που απολαμβάνουμε σήμερα και πίσω από την μάχη μας για ισότητα.

Η πρώτη Ημέρα της Γυναίκας στις Η.Π.Α. το 1909

Οπότε, ας ξεκινήσουμε από τις αρχές του 20ου αιώνα, στη Νέα Υόρκη, όπου η πρώτη καταγεγραμμένη Ημέρα της Γυναίκας διοργανώθηκε από τις Αμερικανίδες σοσιαλίστριες στις 28 Φεβρουαρίου 1909, οι οποίες είχαν προβεί σε διαμαρτυρίες υποστηρίζοντας το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν στις εκλογές. Αυτή η μέρα, η οποία είχε επιλεγεί προς τιμή των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργατριών του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα, δεν απείχε πολύ χρονικά από τις κινητοποιήσεις του 1908 του International Ladies Garment Workers Union (Παγκόσμιου Σωματείου Γυναικών Εργατριών Ενδυμασίας), στις οποίες 15.000 γυναίκες είχαν διαδηλώσει υπέρ της οικονομικής ασφάλειας, υψηλότερων μισθών και λιγότερων ωρών εργασίας.

Χωρίς αμφιβολία, πίσω από το αλληλέγγυο κίνημα των γυναικών, μέσα στο οποίο τελικά δημιουργήθηκε η έμπνευση για την Ημέρα της Γυναίκας, βρίσκονται οι ρίζες του εργατικού κινήματος. Με την άνοδο του βιομηχανικού καπιταλισμού, όλο και περισσότερες γυναίκες εισήχθησαν στο εργατικό δυναμικό, ιδιαίτερα στη βιομηχανία της κλωστοϋφαντουργίας, αυξάνοντας σημαντικά τη γυναικεία παρουσία στο εργατικό κίνημα. Παρόλο που οι συγκεκριμένες γυναίκες απελευθερώνονταν από τα δεσμά των σπιτιών τους και αποκτούσαν οικονομική ανεξαρτητοποίηση, αντιτασσόμενες στον πατριαρχικό τρόπο ζωής που τους είχε επιβληθεί, γίνονταν θύματα στυγνής εκμετάλλευσης από τους καπιταλιστές που τις θεωρούσαν φτηνά εργατικά χέρια και πειθήνιες σε επισφαλείς συνθήκες εργασίας.

Καθόλου περίεργο που πολλές εξ’ αυτών που διαδήλωσαν στη Νέα Υόρκη για τα εργατικά τους δικαιώματα το 1908 ήταν νέες γυναίκες μετανάστριες από την Ευρώπη που είχαν φτάσει στις Η.Π.Α. για ένα καλύτερο μέλλον. Υποστήριζαν ενεργά τη σοσιαλιστική ατζέντα για δικαίωμα ψήφου των γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο και για εργατικά δικαιώματα που θα συμπεριλαμβάνουν τις γυναίκες.

Η εξέγερση των 20.000 το 1909 και η Πυρκαγιά στη Triangle Waist Company το 1911

Οι γυναίκες στο εργατικό κίνημα είχαν ένα αρκετά σημαίνοντα ρόλο στην ιστορία των σωματείων. Για παράδειγμα, η συντονισμένη απεργία που ξεκίνησε όταν οι μετανάστριες γυναίκες εργάτριες της Triangle Shirtwaist Company στη Νέα Υόρκη, αποχώρησαν από το εργοστάσιο το Νοέμβριο του 1909, διήρκησε 14 εβδομάδες και είναι γνωστή ως η Εξέγερση των 20.000, με τη συμμετοχή χιλιάδων που οργανώθηκαν ενάντια στις σκληρές συνθήκες των sweatshops στα οποία εργάζονταν. Η απεργία καταστάλθηκε βίαια, και παρότι  ήταν μόνο μερικώς πετυχημένη σε ό,τι αφορά τις απαιτήσεις των εργατριών, ήταν έμπνευση για όλα τα κινήματα που ακολούθησαν.

Δυστυχώς, η Triangle Shirtwaist Company είναι γνωστή περισσότερο για την τραγωδία που διαδραματίστηκε λιγότερο από 2 χρόνια αργότερα, όταν το κτίριο έπιασε φωτιά στις 25 Μαρτίου 1911, αφήνοντας 146 νεκρούς ανθρώπους, όλοι τους μετανάστες, 123 εκ των οποίων ήταν γυναίκες. Αποκαλύπτοντας τις φρικιαστικές συνθήκες εργασίας, αυτό το τραγικό περιστατικό όχι μόνο συνέβαλε στη παρουσία άνω των 100.000 ατόμων στη νεκρική πομπή των θυμάτων, αλλά και συνετέλεσε στην ψήφιση νομοθετικών αλλαγών στη Νέα Υόρκη που απαιτούσαν συγκεκριμένα μέτρα προστασίας και ασφάλειας για τον εργασιακό χώρο, θεσμοθέτηση κατώτατου μισθού για το εργατικό προσωπικό και παροχές για τους άνεργους.

image3Η Πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας το 1911

Εντωμεταξύ, στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, το εργατικό κίνημα ηγούμενο από τις γυναίκες στην κλωστοϋφαντουργία της Βόρειας Αμερικής, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τις Ευρωπαίες γυναίκες σοσιαλίστριες για να οργανωθούν οι γυναίκες παγκοσμίως, προωθώντας την ιδέα μίας ετήσιας Ημέρας της Γυναίκας που θα προκηρυσσόταν παγκοσμίως. Το 1910, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Συνεδρίου των Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη, οι Γερμανίδες πολιτικοί του Εργατικού κόμματος Clara Zetkin και Luise Ziets, πρότειναν τη εγκαθίδρυση μίας Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας εις μνήμη των γυναικών που μάχονταν για ισότητα. Αν και δεν είχε επιλεγεί κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία, υποστηρίχθηκε η αρχή της μαζικής κινητοποίησης γυναικών σε συμφωνία με το ταξικά συνειδητοποιημένο εργατικό κίνημα των προλετάριων.

Εδώ πρέπει να ανοίξω μία παρένθεση και να μιλήσω για την Clara Zetkin, η οποία δικαίως θεωρείται ως η αρχιτέκτονας της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Η Zetkin, μία Γερμανίδα θεωρητική Μαρξίστρια, ακτιβίστρια και δημοσιογράφος, η οποία είχε ζήσει σχεδόν μία δεκαετία στο Παρίσι στην εξορία τη δεκαετία του 1880, αφού επέστρεψε στη Γερμανία, είχε γίνει μία από τις κύριες φιγούρες του αριστερού κόμματος SPD, μαζί με τη Rosa Luxemburg, και ήταν αυτή που ανέπτυξε το σοσιαλιστικό δημοκρατικό κίνημα των γυναικών στη Γερμανία. Η Zetkin ως γυναίκα που πίστευε ταυτόχρονα στην επαναστατική σοσιαλιστική ατζέντα, όσο και στα δικαιώματα των γυναικών, θεωρούσε τη γυναίκα της εργατικής τάξης ως την κινητήρια δύναμη στη μάχη για την απόκτηση ψήφου σε παγκόσμιο επίπεδο και την ισότητα για όλες και όλους. Οπότε, εξέφραζε ανοιχτά και ενεργά την ένταξη του γυναικείου κινήματος στο σοσιαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης, με βάση τα κοινά αιτήματα και στόχους, ενώ παράλληλα αρνείτο έντονα τη συμμαχία με φεμινίστριες της αστικής τάξης της εποχής, οι οποίες ενώ απαιτούσαν το δικαίωμα ψήφου, εθελοτυφλούσαν στην προαπαίτηση κατοχής τίτλου ιδιοκτησίας για την δυνατότητα ψήφου.

Συμπερασματικά, η κινητοποίηση των γυναικών εντός του εργατικού κινήματος, σύμφωνα με τις ιδέες της Zetkin και άλλων σοσιαλιστριών γυναικών στο συνέδριο της Κοπεγχάγης, ήταν το χαρακτηριστικό της πρώτης Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, η οποία έλαβε χώρα στις 19 Μαρτίου 1911 στην Αυστρία, στη Δανία, στη Γερμανία και στην Ελβετία, όπου πάνω από ένα εκατομμύριο γυναίκες και άντρες παρευρέθηκαν, απαιτώντας το τέλος στη διάκριση βάσει φύλου στον εργασιακό χώρο και στο δικαίωμα ψήφου.

Με την έναρξη του Α’ Π.Π, η άνοδος τάσεων υπέρ του πολέμου εντός του σοσιαλιστικού κόμματος που έφερε ρήξη με τους εργάτες που ήταν συνδεδεμένοι με την Τρίτη Διεθνή είχε σημαντικές συνέπειες στην συνέχιση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Η ύπαρξη και σημασία της όμως αναβίωσε με τις μετέπειτα εξελίξεις.

image4

Η Απεργία των Γυναικών στην Αγ. Πετρούπολη και η Ρωσική Επανάσταση του 1917

Όντως, το 1913 η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτέλεσε το μηχανισμό για τα ειρηνευτικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη, όπου οι γυναίκες διαδήλωναν ενάντια στον πόλεμο (Α’ Π.Π.) και εξέφραζαν παγκόσμια αλληλεγγύη με άλλες/ους ειρηνικές/ούς ακτιβίστριες/ιστές. Η χρονιά αυτή επίσης σηματοδότησε την οργάνωση της πρώτης Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας από Ρωσίδες που είχαν αναπτύξει μία αντιπολεμική πλατφόρμα. Την επόμενη χρονιά, οι διαδηλώσεις της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας στη Γερμανία έγιναν στις 8 Μαρτίου, επειδή συμπτωματικά ήταν Κυριακή. Όμως η ημέρα απέκτησε τη σημασία της το 1917, όταν Ρωσίδες εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στο Πέτρογκαρντ (Αγία Πετρούπολη) προχώρησαν σε μαζική απεργία για “Ψωμί και Ειρήνη”, την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο που τότε ακόμη χρησιμοποιούσε η Ρωσία (που αντιστοιχούσε με την 8η Μαρτίου στο Γρηγοριανό ημερολόγιο).

Η εξέγερση χιλιάδων γυναικών στο Πέτρογκαρντ που βγήκαν στους δρόμους για να γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και να απαιτήσουν ένα τέλος στον πόλεμο και στον τσαρισμό, σύντομα γιγαντώθηκε, ανάβοντας τη σπίθα που οδήγησε στη Ρωσική Επανάσταση του Φλεβάρη του 1917, με το Ιουλιανό ημερολόγιο της Ρωσίας. Μόλις τέσσερις μέρες αργότερα, ο Τσάρος αναγκάστηκε να υποκύψει και η προσωρινή κυβέρνηση παραχώρησε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Αργότερα, η 8η Μαρτίου κηρύχθηκε ως εθνική εορτή στη Σοβιετική Ρωσία το 1917, και μετά το τέλος τους Β’ Π.Π. γιορταζόταν επίσημα στις σοσιαλιστικές χώρες ως η Παγκόσμια Ημέρα των Εργαζόμενων Γυναικών.

image2

Η αναγνώριση της Ημέρας της Γυναίκας από τον Ο.Η.Ε. το 1977

Εν τω μεταξύ, στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, η αναβίωση της 8ης Μαρτίου, η οποία γιορταζόταν περιστασιακά για περίπου μισό αιώνα, είναι συνδεδεμένη ουσιαστικά με την ανάπτυξη του δεύτερου κύματος του φεμινισμού τη δεκαετία του 1960 στη Βόρεια Αμερική και την παγκόσμια άνθιση του γυναικείου κινήματος τη δεκαετία του 1970, που επιζητούσε να επαναφέρει την καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας στη μνήμη των αγώνων των γυναικών εντός του κινήματος της εργατικής τάξης. Τελικά Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 1977 προσκάλεσε τα μέλη της να διακηρύξουν την 8η Μαρτίου ως την Ημέρα των Γυναικείων Δικαιωμάτων και της Παγκόσμιας Ειρήνης.

Ας επιστρέψουμε λοιπόν πίσω στο παρόν, στις 8 Μαρτίου 2017, τη μέρα που θα σημαδέψει η Παγκόσμια Απεργία των Γυναικών, στην οποία γυναίκες από πάνω από 40 χώρες θα ενώσουν τις φωνές τους, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη πλατφόρμα αλληλεγγύης των γυναικών παγκοσμίως, είτε με την απεργία, είτε με την αποχή από έμμισθες ή άμισθες εργασίες, είτε με το να κατεβούν στους δρόμους, είτε με όποιο άλλο τρόπο μπορούν να δείξουν τη συμπαράστασή τους.

Σήμερα θα αντιταχθούμε στην προσπάθεια του καπιταλιστικού συστήματος και της πατριαρχικής κοινωνίας που προσπαθούν να παραμορφώσουν το νόημα αγώνων αιώνων από γυναίκες, ριζωμένες στο κίνημα της εργατικής τάξης, σε μία ημέρα εκπτώσεων, προσφορών καλλυντικών και δώρων λουλουδιών στις γυναίκες. Σήμερα δε θα γιορτάσουμε, αλλά θα τιμήσουμε αυτό τον αμέτρητο αριθμό γυναικών των οποίων οι αγώνες σηματοδότησαν την ιστορία της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Και θα συνεχίσουμε να γράφουμε ιστορία με τους αγώνες μας μέχρι την ημέρα που θα γιορτάσουμε τη νίκη μας.

Τα καλέσματα για τις πορείες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο

 

image5

 

Share

Ενημέρωση από το Βιωματικό Εργαστήρι με το Χιπ Χοπ Καφενέ

χιπχοπ1

του Φύλου Συκής

Στις 23 Φεβρουαρίου πραγματοποιήσαμε ως Φύλο Συκής Βιωματικό Εργαστήρι για το Σεξισμό και τη Γυναικεία Καταπίεση, με τη συλλογικότητα Χιπ Χοπ Καφενές στην Εργατική Λέσχη Περιστερίου.

Μέσα από ένα διαδραστικό παιχνίδι προσπαθήσαμε να ορίσουμε τι είναι ο σεξισμός, δηλαδή η διάκριση με βάση το φύλο. Μοιράσαμε στις/στους συμμετέχουσες/ντες διάφορες γυναικείες ταυτότητες και ζητήσαμε να προσπαθήσουν να μπουν στη θέση του εκάστοτε ρόλου και να αντιδράσουν ανάλογα σε μια σειρά από ερωτήσεις που κάναμε. Η ανταπόκριση  από τα άτομα που συμμετείχαν στο διαδραστικό παιχνίδι ήταν άμεση και θετική. Έτσι, η στάση των παικτριών/παικτών απέναντι στις ερωτήσεις αποτέλεσε την αφορμή για μια συζήτηση γύρω από τον σεξισμό ως καθημερινό βίωμα όλων των γυναικών, αλλά και των ποικίλων τρόπων με τους οποίους αυτός αναπαράγεται. Σε αυτή τη συζήτηση τέθηκαν πολλά και διάφορα θέματα από τη σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο και το slut shaming έως και το πώς τον βιώνουν οι συμμετέχουσες στο εργαστήρι τον καθημερινό σεξισμό.

Θεωρούμε ότι η συζήτηση που ακολούθησε ήταν πολύ σημαντική καθώς ο σεξισμός έχει αποδειχτεί ένα δύσκολο θέμα, ακόμα και για τον χώρο των κινημάτων. Στο εργαστήρι διατυπώθηκαν πολλές απόψεις για το τι είναι ο σεξισμός και τέθηκε το σημαντικό ερώτημα αν είναι και θέμα χαρακτήρα και, τελοσπάντων, θέμα ατόμου. Ωστόσο η πατριαρχία είναι ένα σύστημα που δίνει συγκεκριμένους ρόλους τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Η δυσκολία στην αποδόμηση αυτού του συστήματος έγκειται στην αποδοχή ότι ο σεξισμός έχει διάφορες μορφές και εντάσεις και δεν είναι πάντα εύκολο να τον αναγνωρίσεις ή να κατανοήσεις τι εμπόδια βάζει στις ζωές των γυναικών. Και όχι, ο σεξισμός κατ’ επέκταση δεν είναι θέμα χαρακτήρα όπως δεν είναι ο ρατσισμός, για παράδειγμα. Ο σεξισμός έχει να κάνει με τη διαιώνιση και επιβολή στερεοτύπων και συμπεριφορών που αποκλείουν, περιχαρακώνουν, περιθωριοποιούν, στοχοποιούν και κακοποιούν μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων λόγω φύλου.

Πιστεύουμε ότι καταφέραμε να μιλήσουμε με ειλικρινή και άμεσο τρόπο για τον σεξισμό, την πατριαρχία και τον μισογυνισμό καθώς και για τις ευθύνες των κινημάτων απέναντι τους. Θεωρούμε ότι τέτοιου είδους συζητήσεις αποτελούν ένα πείραμα για το πώς συζητάμε και εκπαιδευόμαστε συλλογικά ακριβώς πάνω στην αποδόμηση του σεξισμού. Ελπίζουμε στο μέλλον να κάνουμε πολλές ακόμα τέτοιες συζητήσεις και να είναι όλες τόσο καρποφόρες και επίσης ευχόμαστε, αυτή την 8η Μαρτίου που γίνεται κάλεσμα σε παγκόσμιο επίπεδο για μια απεργία γυναικών, όσες και όσοι συμμετείχαν σ’ αυτό το βιωματικό εργαστήρι να έρθουν στην πλατεία Κλαυθμώνος για να ενώσουν τις φωνές τους με τις δικές μας εναντίον στο σεξισμό και στην πατριαρχία.

 

Share

Καλέσματα για την απεργία γυναικών από όλο τον κόσμο

strike

της Δήμητρας Σπανού

Η απεργία γυναικών που έχει προκηρυχτεί σε πάνω από 30 χώρες βρίσκεται μια ανάσα μακριά. Καθώς η μέρα πλησιάζει, πληθαίνει και το υλικό που κυκλοφορούν γυναικείες συλλογικότητες, κόμματα, οργανώσεις και φορείς, που καλεί τις γυναίκες να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις στις χώρες τους. Παρακάτω δημοσιεύουμε κάποιο από αυτό το υλικό που κυκλοφορεί. Δεν είναι όλο! Αδυνατούμε να συγκεντρώσουμε τα δεκάδες καλέσματα, πολλές φορές πολλαπλά σε κάθε χώρα, λόγω των διαφορετικών ομάδων. Το υλικό που μαζέψαμε δίνει όμως μια γεύση του τι θα ακολουθήσει. Επιπλέον, οι λόγοι που καλούνται οι απεργίες και λοιπές κινητοποιήσεις και οι αιχμές που βάζουν έχει κάτι ανατριχιαστικά γνώριμο και οικείο. Οι τυχόν ομοιότητες αποτελούν άλλη μια απόδειξη ότι, παρά τις επιμέρους εκφράσεις, η επίθεση που δέχονται οι γυναίκες είναι κοινή.

Όσο βρίσκουμε υλικό, το ποστ θα ανανεώνεται.

Θυμίζουμε, ότι στην Αθήνα το κάλεσμα είναι πλ. Κλαυθμώνος, ώρα 19.00 και πορεία προς τη Βουλή και στη Θεσσαλονίκη ώρα 18.00 στο Άγαλμα Βενιζέλου.

 

Διαβάστε ακόμα

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Ένας φεμινισμός που θα μας αγκαλιάζει όλες

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

This slideshow requires JavaScript.

 

This slideshow requires JavaScript.

Πουέρτο Ρίκο

Αργεντινή

Ιταλία

Τουρκία

Σουηδία

Μιλάνο

Ισπανία

ΗΠΑ

This slideshow requires JavaScript.

Αθήνα

Share

Παλεύοντας σε όλα τα μέτωπα: Η αντίσταση των γυναικών στη Συρία

palestinh

της Leila al Shami

Καθώς έπεφτε το ανατολικό Χαλέπι, από το σφυροκόπημα του καθεστώτος, τις ρωσικές αεροπορικές επιδρομές και την εισβολή στο έδαφος των ελεγχόμενων από το Ιράν πολιτοφυλακών, μία νεαρή γυναίκα διακινδυνεύει τα πάντα για να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο τη φρίκη των τελευταίων ημερών στο απελευθερωμένο τμήμα της πόλης.

Η Lina Shamy είναι στα είκοσί της. Είναι μία από τους πολλούς θαρραλέους ακτιβιστές που χρησιμοποιούν τα social media για να περιγράψουν τον τρόμο που προκλήθηκε στους πολίτες που βρέθηκαν παγιδευμένοι στην πολιορκημένη, ανταρτοκρατούμενη περιοχή, χωρίς ασφαλές μέρος να διαφύγουν. Εγκλωβισμένοι στις πιο τραγικές συνθήκες, περιβάλλονται από το θάνατο και την καταστροφή, με barrel bombs, βόμβες χλωρίου και φωσφόρου να πέφτουν βροχή από τον ουρανό. Όπως είναι γνωστό, οι ακτιβιστές δεν μπορούν να καταφύγουν στις περιοχές του καθεστώτος, όπου οι πολίτες από το ανατολικό Χαλέπι έχουν πυροβοληθεί, συλληφθεί ή έχουν επιστρατευτεί με τη βία και αποσταλεί στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Το δικό τους παιχνίδι, είναι αυτό της αναμονής.

Τη στιγμή που γράφω, καθώς άλλη μία συμφωνία κατάπαυσης του πυρός καταρρέει, η Lina μόλις δημοσίευσε ένα βίντεο στο Twitter. Στέκεται πάνω σε ένα μπαλκόνι, κρατάει τη φωτογραφική μηχανή με το ένα χέρι, υπό τον ήχο των αμείλικτων βομβαρδισμών στο παρασκήνιο. «Το εγκληματικό καθεστώς Άσαντ και οι Ιρανοί έχουν σπάσει την κατάπαυση του πυρός και επέστρεψαν για να επιτεθούν σε αμάχους», μας λέει. Σε ένα άλλο βίντεο καταγγέλλει τη διεθνή κοινότητα για την αποτυχία της να ανταποκριθεί στον ανθρώπινο πόνο που κατάπιε τη Συρία. «Δεν είναι δικαίωμά μας … ως επαναστάτες που αρνηθήκαμε την καταπίεση και τη δουλεία, που καλέσαμε για ελευθερία και αξιοπρέπεια για να αντιμετωπίσουμε αυτό το άδικο καθεστώς με τις φωνές μας και τις ειρηνικές διαδηλώσεις, να μην εκτιθόμαστε σε συλλήψεις ή στα χειρότερα είδη βασανισμού ή δολοφονίας ή εκτοπισμού;» αναρωτιέται. Ωστόσο, παρά τη φρίκη και την εκκωφαντική σιωπή διεθνώς γύρω από την εξάλειψη του Ελεύθερου Χαλεπίου, διατηρεί την πίστη ότι οι άνθρωποι θα ξεσηκωθούν, θα δείξουν την αλληλεγγύη τους και θα καλέσουν τους πολιτικούς ηγέτες σε δράση. Στις 12 Δεκεμβρίου, καθώς τρομακτικές αγριότητες είχαν διαπραχθεί σε όλη την πόλη, απευθύνθηκε στην Twitterόσφαιρα: «Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, μην κοιμάστε! Μπορείτε να κάνετε κάτι! Διαμαρτυρηθείτε τώρα!»

Η Lina δεν συμμορφώνεται στα τεμπέλικα δυτικά (ιμπεριαλιστικά) στερεότυπα για τις Σύριες μουσουλμάνες γυναίκες ως αδύναμες και υποτακτικές, ως στερούμενες οποιασδήποτε ενεργητικότητας, καταπιεσμένες πάνω απ’ όλα από τη δική τους κουλτούρα και θρησκεία. Ούτε συμμορφώνεται με την οριενταλιστική απεικόνιση της αντιπολίτευσης στον Άσαντ, σαν να είναι όλοι τρελαμένοι τζιχαντιστές μαχητές. Αυτή είναι μια ισχυρή, επαναστάτρια, Άραβας γυναίκα. Δεν δέχεται ούτε την εγχώρια τυραννία του Άσαντ, ούτε την εισβολή ξένων δυνάμεων κατοχής. Μέσω της εμφάνισης της στην κάμερα, απορρίπτει προκλητικά τα παραδοσιακά κοινωνικά ήθη, που συχνά καθιστούν τις γυναίκες αόρατες ή σιωπηλές. Δικός της αγώνας, είναι ένας αγώνας ενάντια στο φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και την πατριαρχία.

Μακριά από το να είναι στο περιθώριο, οι γυναίκες ήταν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντίστασης στο καθεστώς Άσαντ. Κατά τις πρώτες ημέρες της επανάστασης, πριν επιδεινωθεί η κατάσταση της ασφάλειας, θα μπορούσε να τις δει κανείς στους δρόμους σε μεγάλους αριθμούς, να διαμαρτύρονται ενάντια στο κράτος και την κτηνωδία του. Οι γυναίκες έχουν διαδραματίσει βασικό ρόλο στην επαναστατική οργάνωση. Οι δύο μεγαλύτεροι συνασπισμοί βάσης που αναδύθηκαν το 2011 ιδρύθηκαν και οι δύο από γυναίκες: οι τοπικές επιτροπές συντονισμού (LCCs) από την Razan Zeitouneh, και η Γενική Επιτροπή της Συριακής επανάστασης από την Suhair Attassi. Οι LCC, ήταν ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα της οριζόντιας οργάνωσης της νεολαίας και αντιπροσώπευε το καλύτερο από τα ιδανικά της επανάστασης: ήταν χωρίς αποκλεισμούς, δημοκρατικές και μη σεχταριστικές. Γυναίκες συμμετείχαν ενεργά στις επιτροπές που οργάνωσαν την πολιτική ανυπακοή και αργότερα την ανθρωπιστική βοήθεια, και επίσης συμμετείχαν στα μέσα ενημέρωσης που ανέλαβαν οι LCC για να επικοινωνήσουν τα μηνύματα της επανάστασης προς τον έξω κόσμο. Στο Χαλέπι, το Ραδιόφωνο Naseem ιδρύθηκε ως ο πρώτος ανεξάρτητος ραδιοφωνικός σταθμός γυναικών. Η δημοσιογράφος Zaina Erhaim από το Ιντλίμπ, εν τω μεταξύ, εκπαίδευσε πολλές γυναίκες στη δημοσιογραφία των πολιτών και βοήθησε στην καθιέρωση ενός Blog Γυναικών με έδρα τη Δαμασκό. Το blog περιλαμβάνει ιστορίες με αξιόλογες γυναίκες από όλα τα κοινωνικά στρώματα που έχουν ανταποκριθεί στην επανάσταση και στον πόλεμο με αφοσίωση και δημιουργικότητα.

Οι γυναίκες ήταν, επίσης, στην πρώτη γραμμή της αντίστασης σε μερικές από τις πιο ακραίες ισλαμιστικές πολιτοφυλακές που γιγαντώθηκαν σε ισχύ, καθώς η Συρία καιγόταν. Κάποιες από αυτές, έχουν εφαρμόσει κατασταλτικά μέτρα σε βάρος των γυναικών, όπως αυστηρούς κώδικες ένδυσης. Η Razan Zeitouneh, μαζί με τους ακτιβιστές Samira Khalil, Wael Hamadeh και Nazem Hammadi, απήχθη τον Δεκέμβριο του 2013, πιθανότατα από την ένοπλη ομάδα της αντιπολίτευσης, Jaish al Islam. Η Razan, χωρίς μαντίλα στο κεφάλι και έντονα ανεξάρτητη ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ασκούσε ισχυρή κριτική όχι μόνο εναντίον του καθεστώτος, αλλά και όλων των αυταρχικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένων της Jaish al Islam. Αυτή ήταν μια πιθανή αιτία για την απαγωγή της.

Στη Raqqa, η Jana, μία γυναικεία οργάνωση που ιδρύθηκε ώστε οι γυναίκες να «επιβεβαιώσουν το ρόλο τους στην ανοικοδόμηση της κοινωνίας και να λάβουν την ισάξια θέση τους δίπλα σε άνδρες της συριακής επανάστασης», πραγματοποίησε διαδηλώσεις κατά της σκληροπυρηνικής ισλαμικής πολιτοφυλακής Ahrar Al Sham. Διένειμε ψωμί, όταν υπήρχαν ελλείψεις και αποκατέστησε ένα γυμνάσιο. Οι γυναίκες που ίδρυσαν τη Jana είναι όλες θρησκευόμενες, όμως έχουν αγωνιστεί εναντίον του πολιτικού ισλαμισμού στο κίνημα. Ο αγώνας τους ήταν ενάντια στην αυταρχική νοοτροπία. «Η θρησκεία είναι μια προσωπική υπόθεση και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την επιβάλει σε άλλους ανθρώπους,» εξήγησε ένα από τα μέλη τους[1]

Στις κατεχόμενες από το Daesh περιοχές, οι γυναίκες αντιστάθηκαν γενναία στη βαρβαρότητα της οργάνωσης. Το 2013 η δασκάλα Souad Nofal από τη Raqqa πραγματοποιούσε διαδήλωση της μιας γυναίκας ενάντια στο Daesh κάθε μέρα για δύο μήνες. Μόνη, στάθηκε έξω από την έδρα τους, κρατώντας πανό – ένα κάλεσμα για την απελευθέρωση των κρατουμένων, ένα άλλο που δείχνει την αλληλεγγύη της προς τους χριστιανούς των οποίων οι εκκλησίες είχαν καταστραφεί. Έγινε ένα σύμβολο της αντίστασης των γυναικών για τους επαναστάτες της Συρίας. Τελικά διέφυγε στην Ευρώπη. Άλλες δεν ήταν τόσο τυχερές. Στα τέλη του περασμένου έτους η 30χρονη Ruqia Hassan (γνωστή με το ψευδώνυμο της «Nissan Ibrahem») μία Σύρια Κούρδη που ζούσε στην Raqqa, δολοφονήθηκε από το Daesh. Μία πρώην φοιτήτρια φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Χαλεπίου, προσχώρησε στις πρώτες διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος Άσαντ και όταν το Daesh κατέλαβε την πόλη της συνέχισε να μιλάει ανοιχτά και να πληροφορεί για τις φρικτές συνθήκες ζωής κάτω από την κατοχή του Daesh. Παρείχε τακτικές ενημερώσεις σχετικά με τους βομβαρδισμούς από τον διεθνή συνασπισμό και τις ρωσικές δυνάμεις. Σε μια από τις τελευταίες αναρτήσεις της στο Facebook έγραψε: «Είμαι στην Raqqa και δέχομαι απειλές για τη ζωή μου. Όταν το ISIL με συλλάβει και με σκοτώσει θα είμαι εντάξει, γιατί ενώ θα κόβεται το κεφάλι μου, θα έχω αξιοπρέπεια, που είναι καλύτερο από το να ζω στην ταπείνωση.»

Καθώς το κράτος κατέρρευσε οι γυναίκες είχαν συχνά αναλάβει ηγετικό ρόλο στην υποστήριξη των κοινοτήτων τους και στην οικοδόμηση εναλλακτικών λύσεων στον ολοκληρωτισμό του κράτους. Σήμερα εργάζονται ως γιατροί, νοσοκόμες και καθηγήτριες σε παράνομες κλινικές και σχολεία. Προσφέρονται εθελοντικά για τα Λευκά Κράνη και θυσιάζουν τη ζωή τους για να τραβήξουν τα θύματα των αεροπορικών επιδρομών από τα ερείπια. Παρέχουν υλικοτεχνική υποστήριξη για τις ένοπλες ομάδες και σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν πάρει τα όπλα, ιδρύοντας αποκλειστικά γυναικεία τάγματα. Μία περίπτωση είναι της Αλαουΐτισσας στρατηγού Zubaida Al Meeki, η οποία έγινε και εκπαιδευτρια μαχητών του Ελεύθερου Στρατού. Καθώς οι άνδρες συγκεντρώνονταν στις φυλακές, ή σκοτώνονταν στη μάχη, οι γυναίκες (συμπεριλαμβανομένων των πιο συντηρητικών κοινωνιών) αμφισβήτησαν τις παραδοσιακές νόρμες του φύλου και εργάστηκαν για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Στη Banias, οι γυναίκες διαπραγματεύτηκαν επιτυχώς μια απελευθέρωση κρατουμένου, και στη Zabadani γυναίκες διαπραγματεύτηκαν μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός για να επιτραπεί η χορήγηση βοήθειας στην πολιορκημένη πόλη.

Πολλές γυναίκες είναι πιο ανεξάρτητες από πριν και έχουν μεγαλύτερη ελευθερία στις επιλογές ζωής τους. Φυσικά η κατάσταση του πολέμου και του εκτοπισμού έχει επίσης επιδεινώσει τις συνθήκες για πολλές, καθώς παρατηρείται αύξηση στην πολυγαμία, στους γάμους ανηλίκων και την εργασία του σεξ, επειδή οι γυναίκες αγωνίζονται για την επιβίωση τους.

Σε όλες τις περιοχές που απελευθερώθηκαν από το καθεστώς και το Daesh, έχουν συσταθεί κέντρα γυναικών για να ξεπεραστούν τα εμπόδια της συμμετοχής των γυναικών στον πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό τομέα. Ένα παράδειγμα είναι το κέντρο Mazaya στο Kafranbel, του Ιντλίμπ. Ιδρύθηκε από την Um Khaled τον Ιούνιο του 2013, λειτουργεί μια βιβλιοθήκη και αποσκοπεί στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων και την εκπαιδευτική κατάρτιση των γυναικών, ώστε να μπορούν να επιτύχουν οικονομική ανεξαρτησία. Στην Ντούμα, προάστιο της Δαμασκού, το τοπικό συμβούλιο έχει καθιερώσει ένα Γραφείο Γυναικείων Υποθέσεων με επικεφαλής την Rehan Bayan, η οποία διεξάγει ακούραστα εκστρατείες για την μεγαλύτερη ένταξη των γυναικών στα πολιτικά όργανα της αντιπολίτευσης και ενθαρρύνει τις γυναίκες να αναλάβουν πιο ενεργό ρόλο.

Η μεγαλύτερη απειλή για τον πολιτικό ακτιβισμό των γυναικών παραμένει το καθεστώς. Ακόμη και πριν από την επανάσταση, οι ανεξάρτητες οργανώσεις γυναικών δυσκολεύονταν να λειτουργούν. Εκείνες που επιτρέπονταν ήταν στενά συνδεδεμένες με το καθεστώς και κυριαρχούνταν από κοινωνικά προνομιούχες γυναίκες από τα αστικά στρώματα που είχαν ελάχιστα κοινά με τις βιωματικές εμπειρίες των πιο απλών γυναικών. Σήμερα οι γυναίκες ακτιβίστριες και εθελόντριες ανθρωπιστικής βοήθειας, βρίσκονται στο στόχαστρο συλλήψεων και φυλακίσεων όπου αντιμετωπίζουν βασανιστήρια και σεξουαλική κακοποίηση. Μαζικές εκστρατείες βιασμού έχουν διεξαχθεί από τις φιλοκαθεστωτικές δυνάμεις εναντίον διαφωνούντων κοινοτήτων. Ο βιασμός και η απειλή του βιασμού είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται από το καθεστώς, όχι μόνο για την αντιμετώπιση της πολιτικής αντίστασης των γυναικών μέσω της χρησιμοποίησης του σώματός τους ως σημείο καταπίεσης και ταπείνωσης, αλλά και ως εργαλείο για τον έλεγχο των ανδρών και το σπάσιμο της κοινότητας των κοινωνικών δεσμών. Τα ταμπού του βιασμού και οι παραδοσιακές αξίες της τιμής και της ντροπής, συνεπάγονται ότι μερικές φορές υπάρχει ένα κοινωνικό στίγμα γύρω από τις γυναίκες που έχουν περάσει χρόνο υπό κράτηση, και ο βιασμός μπορεί να οδηγήσει σε διαζύγιο ή στην απόρριψη από την οικογένεια. Ένα εργαλείο εκτοπισμού, καθώς πολλές έχουν εγκαταλείψει τη χώρα λόγω της απειλής του βιασμού.

Το συριακό Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αναφέρει ότι 13.920 γυναίκες έχουν συλληφθεί ή εξαφανιστεί στη Συρία από τον Μάρτιο του 2011 έως τον Νοέμβριο του 2016, κατά κύριο λόγο από το καθεστώς. Ωστόσο, ακόμη και στις βάναυσες συνθήκες κράτησης, οι σύριες γυναίκες έχουν δείξει το θάρρος και την ενεργητικότητα τους. Τον Ιούλιο του 2013, μια ομάδα των γυναικών κρατουμένων στη διαβόητη φυλακή Adra κατέβηκαν σε απεργία πείνας. Ήταν σε καθεστώς επ’ αορίστου κράτησης από το δικαστήριο της τρομοκρατίας, και ανάμεσά τους ήταν ηλικιωμένες, έγκυες και ασθενείς γυναίκες. Οι απεργοί πείνας απαίτησαν το δικαίωμά τους σε δίκαιη δίκη, να λαμβάνουν οικογενειακές επισκέψεις και να έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη.

Οι γυναίκες στη Συρία αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις, αλλά συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στο φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και την πατριαρχία. Ωστόσο, με μερική εξαίρεση τις Σύριες-Κούρδισσες γυναίκες στο βορρά, είναι απούσες από τις επικρατείς αφηγήσεις για τη Συρία, υποβιβάστηκαν σε αόρατες από την εστίαση στον στρατιωτικό αγώνα, έναν αρσενικής ηγεμονίας τομέα. Οι σύριες γυναίκες διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην πολιτική αντίσταση και στην οργάνωση της κοινότητας. Αλλά έχουν λάβει λίγη υποστήριξη από δυτικές φεμινίστριες ή μια αριστερά που προτιμά να τις βλέπει ως θύματα και όχι σαν τις ισχυρές επαναστάτριες που είναι. Το πρόβλημα, βέβαια, βρίσκεται με τις δυτικές φεμινίστριες και την αριστερά, όχι με τις σύριες γυναίκες.

Πηγή: elaliberta 

 

[1] Syria Untold, ‘‘Jana: Women of Raqqa reclaim their place in society’’, 30 November 2013.

http://www.syriauntold.com/en/2013/11/jana-women-of-raqqa-reclaim-their-place-in-society/

 

Συνέντευξη της Lina Shamy:

http://m.huffpost.com/us/entry/us_5898cc55e4b0c1284f275dd5

Για την επαναστάτρια Razan Zaitouneh:

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Razan_Zaitouneh

 

 

Share

Ένας φεμινισμός που θα μας αγκαλιάζει όλες

niunamenos

της Δήμητρας Σπανού

Στις 8 Μάρτη σε πολλά μέρη του κόσμου οι γυναίκες ετοιμάζονται να κατέβουν στους δρόμους. Στις ΗΠΑ, στην Πολωνία, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, στην Τουρκία και αλλού, έχουν ήδη εξαγγελθεί απεργίες γυναικών.

Αυτό που έστρωσε το δρόμο ήταν η εντυπωσιακή απεργία των γυναικών στην Πολωνία τη «Μαύρη Δευτέρα» στις αρχές Οκτώβρη, ενάντια στην πρόταση της κυβέρνησης για καθολική απαγόρευση των αμβλώσεων. Η επιτυχία της προκάλεσε το ερώτημα στις Πολωνές φεμινίστριες «και μετά τι;». Εν τω μεταξύ, μερικές εβδομάδες αργότερα, στις 19 Οκτώβρη, τη σκυτάλη πήρε η Αργεντινή, όπου δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στην έμφυλη βία με αφορμή τον άγριο βιασμό και δολοφονία της δεκαεξάχρονης Lucia Perez, με κάλεσμα της ομάδας Ni Una Menos και άλλων συλλογικοτήτων. Δεν ήταν η πρώτη φορά, ενώ παρόμοιες κινητοποιήσεις είχαμε πρόσφατα και σε άλλες χώρες της περιοχής. Δυστυχώς στη Λατινική Αμερική αυτό μοιάζει να είναι ένας θλιβερός κανόνας. Στην Αργεντινή μια γυναίκα δολοφονείται κάθε 30 ώρες. Στο Μεξικό 7 γυναίκες δολοφονούνται τη μέρα και στη Βραζιλία 15. Κάπου εκεί γεννήθηκε μεταξύ φεμινιστριών στη Λατινική Αμερική η ιδέα για μια κοινή μέρα δράσης, με «αποχή» κάθε γυναικείας δραστηριότητας ή «απεργία». Και η ιδέα εξαπλώθηκε. Η διοργάνωση κινητοποιήσεων για τις 25 Νοέμβρη σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο έδωσε νέα πνοή, καθώς αποτέλεσε αφορμή για να στηθούν συνελεύσεις και κανάλια επικοινωνίας, που σε πολλές περιπτώσεις ξεπέρασαν τοπικά και εθνικά όρια. Αυτό αποδείχτηκε στις πορείες που οργανώθηκαν με αφορμή την ορκωμοσία του Τραμπ τον Γενάρη, που όχι μόνο ξεπέρασαν κάθε προσδοκία των εκεί διοργανωτριών, αλλά εξαπλώθηκαν σε όλες τις ηπείρους, σε μια επίδειξη διεθνιστικής αλληλεγγύης και συντροφικότητας.

Μέσα σε αυτό τον αναβρασμό, αυτό που είδαμε να κερδίζει έδαφος είναι ένας φεμινιστικός λόγος με συνολικότερο όραμα. Παρά τις όποιες αντιφάσεις και τα ακόμα άλυτα ζητήματα, στην εποχή της κρίσης και των πολιτικών λιτότητας που ευνοούν τους λίγους και υφαρπάζουν από τις/τους πολλές/ους, τα νέα φεμινιστικά κινήματα αντλούν τη δύναμή τους από τη συνάρθρωση των διαφορετικών αγώνων. Πρώτα από όλα, ο φεμινιστικός λόγος που εκφράστηκε στις ανά τον κόσμο κινητοποιήσεις συνέδεσε τα κινήματα γυναικών με εκείνα για λοατ δικαιώματα, για υπεράσπιση των μεταναστών/τριών, των μη λευκών ομάδων και εντέλει όλων των καταπιεσμένων ενάντια στις πολλές μορφές που παίρνει η εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Έπειτα, η αναγνώριση της σημασίας τόσο των διαφορετικών εμπειριών αντίστασης όσο και της βιωμένης καθημερινότητας με τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα και τις προκλήσεις της, απέδειξε οριστικά πως η ιεράρχηση των καταπιέσεων και η αδιαφορία για κάποιες από αυτές αποτελούν αγκυλώσεις του παρελθόντος. Αυτό που κατεβάζει κόσμο στο δρόμο για την υπεράσπιση της ζωής του μπορεί να είναι εξίσου τα εργασιακά δικαιώματα και ο φόβος να γυρίσεις μόνη στο σπίτι το βράδυ. Η ανάδειξη μιας συνέχειας ανάμεσα σε αυτές –και άλλες βέβαια!- μορφές καταπίεσης είναι που στρώνει το δρόμο για τη συνολικότερη αμφισβήτηση του κυρίαρχου καπιταλιστικού, ρατσιστικού και πατριαρχικού συστήματος.

Η απεργία που καλείται για τις 8 Μάρτη αποτυπώνει ακριβώς τη συνολικότητα των αιτημάτων: αποχή τόσο από την αμειβόμενη όσο και τη μη αμειβόμενη εργασία. Πρόκειται για καλέσματα σε ολικό σταμάτημα κάθε γυναικείας δραστηριότητας, σε κλασική απεργία, ακόμα και σε αποχή από την κατανάλωση. Αφορά τόσο εργασιακούς χώρους όσο και το νοικοκυριό, τις εργαζόμενες εκτός σπιτιού και τις άνεργες, αυτές που έχουν έγγραφα αλλά και εκείνες που τα στερούνται, τις φοιτήτριες και τις συνταξιούχες. Όλες. Αφορά τόσο τη σεξουαλική βία, τις παρενοχλήσεις και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα όσο και την ελαστικοποίηση της εργασίας, τη μισθολογική ανισότητα και τη διάλυση των παροχών πρόνοιας. Αφορά κάθε πτυχή της ζωής μας.

Αυτό που έχει ξεκινήσει δεν φαίνεται να σταματάει στην 8η Μάρτη, είναι μόνο η αρχή. Στην Ιταλία οι γυναίκες δηλώνουν χαρακτηριστικά: «Από παλίρροια σε ωκεανό. Είμαστε μια καταιγίδα. Και καμιά πλαγιά δεν μπορεί να μας σταματήσει».

 

Διαβάστε ακόμα

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

 

Share

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

καμια_ανοχη

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Η ημέρα της γυναίκας δεν είναι μια μέρα για εκπτώσεις και προσφορές καλλυντικών σε γυναίκες. Ούτε και είναι μια μέρα για να δώσεις λουλούδια στο «ωραίο φύλο». Η ημέρα της γυναίκας, που καθιερώθηκε το 1911 προς τιμή των κινητοποιήσεων εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ το 1908, συμβολίζει τους αγώνες των γυναικών για ίσα δικαιώματα, στην εργασία και στο σπίτι. Κι εμείς πιάνουμε το νήμα, την κλωστή των αγώνων, που ξεκινά αιώνες πριν, και φτάνει σήμερα στην Τουρκία, στο Κομπάνι, στην Πολωνία, στην Λατινική Αμερική, στις ΗΠΑ την επομένη κιόλας της εκλογής του Trump.

Ζούμε καθημερινά, ως γυναίκες, τις συνέπειες της κρίσης, της ανεργίας, της επισφάλειας, τους περιορισμούς και την βία της πατριαρχίας, του σεξισμού και της κουλτούρας του βιασμού. Βγαίνουμε στους δρόμους για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, από τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και την κατακραυγή της ανδρικής βίας, μέχρι την εναντίωση στην επισφάλεια και τον περιορισμό των κοινωνικών παροχών. Βγαίνουμε στους δρόμους ενάντια στην ομοφοβία, στην τρανσφοβία και στο ρατσισμό.

Και στις 8 Μαρτίου θα ξαναβγούμε στο δρόμο.

Θα ενώσουμε τις φωνές μας με κάθε αγωνιζόμενη γυναίκα: γυναίκες που συμμετέχουν σε σωματεία, σε συλλογικότητες στις γειτονιές, σε δομές αλληλεγγύης και δίκτυα αλληλοβοήθειας· γυναίκες που επενδύουν κόπο και χρόνο για τη «φροντίδα» της κοινωνίας και την κοινωνική αλλαγή· γυναίκες που υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στο σεξουαλικό και έμφυλο αυτοπροσδιορισμό και αρνούνται τις ταμπέλες και τους κοινωνικά επιβεβλημένους ρόλους. Αλλά και γυναίκες που έχουν γίνει χίλια κομμάτια για να ταΐσουν τα παιδιά τους και να φροντίσουν τις οικογένειές τους, γυναίκες μετανάστριες και πρόσφυγες που αναζητούν μια καλύτερη μοίρα. Θέλουμε ακόμα να ενώσουμε τις φωνές μας με όσους και όσες καταπιέζονται από την πατριαρχία και τους συμμάχους μας που αντιλαμβάνονται την ανάγκη εναντίωσης σε αυτή. Στόχος μας είναι να αντιταχθούμε συλλογικά στις πολιτικές, πολιτισμικές και οικονομικές επιθέσεις εναντίων των γυναικών και να καταστήσουμε ορατές τις ανάγκες και τις προσδοκίες μας. Μέχρι την ημέρα που θα γιορτάσουμε τη νίκη μας.

8η Μάρτη οι αγώνες των γυναικών μπροστά

Συγκέντρωση πλ. Κλαυθμώνος, ώρα 19.00 και πορεία προς τη Βουλή

Καμιά Ανοχή

Event στο Facebook εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Διαμαρτυρία και Πορεία ενάντια στους βιασμούς

Share

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

women

 

Οι μαζικές πορείες γυναικών στις 21 Γενάρη μπορεί να σηματοδοτήσουν την αρχή ενός νέου κύματος μαχητικού φεμινιστικού αγώνα. Αλλά πού ακριβώς θα επικεντρώνεται αυτός ο αγώνας; Κατά την άποψή μας, η αντίδραση ενάντια στον Τραμπ και τις  επιθετικά μισογυνικές, ομοφοβικές, τρανσφοβικές και ρατσιστικές του πολιτικές δεν είναι αρκετή· πρέπει επίσης να στοχοποιήσουμε τη συνεχιζόμενη νεοφιλελεύθερη επίθεση στις κοινωνικές παροχές και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Παρότι ο κραυγαλέος μισογυνισμός του Τραμπ αποτέλεσε το έναυσμα για τη μαζική απάντηση τις 21ης  Γενάρη, η επίθεση κατά των γυναικών (και όλου του κόσμου της εργασίας) έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό. Οι συνθήκες ζωής των γυναικών, ιδιαίτερα των έγχρωμων, των εργαζομένων, των ανέργων και των μεταναστριών, έχουν επιδεινωθεί σταθερά τα τελευταία 30 χρόνια, λόγω της χρηματιστικοποίησης και της εταιρικής παγκοσμιοποίησης. Ο “lean-in” και οι άλλες παραλλαγές του εταιρικού φεμινισμού έχουν απογοητεύσει τη συντριπτική πλειοψηφία από εμάς, που δεν έχουμε πρόσβαση στην αυτο-προώθηση με ατομικούς όρους και την εταιρική ανέλιξη και των οποίων οι συνθήκες ζωής μπορούν να βελτιωθούν μόνο μέσω πολιτικών που υπερασπίζονται την κοινωνική αναπαραγωγή, διασφαλίζουν αναπαραγωγική δικαιοσύνη και εγγυόνται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Κατά την άποψή μας, το νέο κύμα της κινητοποίησης των γυναικών πρέπει να αντιμετωπίσει όλους αυτούς τους προβληματισμούς με κατά μέτωπο. Πρέπει να είναι ένα φεμινισμός για το 99%.

Το είδος του φεμινισμού που αναζητούμε ήδη αναδύεται διεθνώς, από αγώνες σε όλο τον κόσμο: από την απεργία των γυναικών στην Πολωνία κατά της απαγόρευσης των αμβλώσεων, στις απεργίες και τις πορείες των γυναικών στη Λατινική Αμερική κατά της ανδρικής βίας· από τις μαζικές διαδηλώσεις γυναικών τον περασμένο Νοέμβρη στην Ιταλία, στις διαμαρτυρίες και την απεργία των γυναικών για την υπεράσπιση των αναπαραγωγικών τους δικαιωμάτων στη Νότια Κορέα και την Ιρλανδία. Το εντυπωσιακό σε αυτές τις κινητοποιήσεις είναι ότι πολλές από αυτές συνδύαζαν αγώνες κατά της ανδρικής βίας με την εναντίωση στην ελαστικοποίηση της εργασίας και τις μισθολογικές ανισότητες, ενώ αντιτάσσονταν επίσης στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και τις ξενοφοβικές πολιτικές για τη μετανάστευση. Μαζί, προαναγγέλλουν ένα νέο διεθνές φεμινιστικό κίνημα με μια διευρυμένη ατζέντα, που είναι ταυτόχρονα αντιρατσιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιετεροσεξιστική και αντι-νεοφιλελεύθερη.

Θέλουμε να συμβάλουμε στην ανάπτυξη αυτού του νέου, διευρυμένου φεμινιστικού κινήματος

Ως πρώτο βήμα, προτείνουμε να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση μιας διεθνούς απεργίας κατά της ανδρικής βίας και σε υπεράσπιση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων, στις 8 Μαρτίου. Σε αυτό, συντασσόμαστε με φεμινιστικές ομάδες από περίπου τριάντα χώρες, που έχουν απευθύνει αντίστοιχη έκκληση. Η ιδέα είναι να κινητοποιηθούν γυναίκες, trans- γυναίκες και όλοι όσοι τις υποστηρίζουν σε μια διεθνή ημέρα αγώνα: μια μέρα απεργίας, πορειών, κλεισίματος δρόμων, γεφυρών και πλατειών, αποχής από την οικιακή εργασία, τη φροντίδα και την εργασία του σεξ, μποϊκοταρίσματος και αμφισβήτησης των μισογυνιστικών πολιτικών και επιχειρήσεων και απεργιών σε εκπαιδευτικά ιδρύματα. Οι δράσεις αυτές στοχεύουν στο να καταστήσουν ορατές τις ανάγκες και τις προσδοκίες εκείνων τις οποίες ο νεοφιλελεύθερος φεμινισμός αγνοεί: τις γυναίκες στην επίσημη αγορά εργασίας, τις γυναίκες που εργάζονται στον τομέα της κοινωνικής αναπαραγωγής και της φροντίδας, τις άνεργες και επισφαλώς εργαζόμενες γυναίκες.

Ασπαζόμενες ένα φεμινισμό για το 99%, εμπνεόμαστε από την Αργεντίνικη συμμαχία Ni Una Menos. Η βία κατά των γυναικών, όπως εκείνες την ορίσανε, έχει πολλές όψεις: είναι η ενδοοικογενειακή βία, αλλά και η βία της αγοράς, του χρέους, των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας και του κράτους· η βία των πολιτικών που συνεπάγονται διακρίσεις εναντίον των λεσβιών, των τρανς και queer γυναικών, η βία της ποινικοποίησης των μεταναστευτικών ροών από το κράτος, η βία των μαζικών φυλακίσεων και η θεσμική βία κατά του γυναικείου σώματος μέσω της απαγόρευσης των αμβλώσεων και της ελλιπούς πρόσβασης σε δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και δωρεάν αμβλώσεις. Η οπτική τους επικαιροποιεί τη δική μας αποφασιστικότητα να αντιταχθούμε στις θεσμικές, πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές επιθέσεις εναντίον μουσουλμάνων γυναικών και μεταναστριών, έγχρωμων, εργαζόμενων και άνεργων γυναικών, λεσβίων, των μη συμμορφούμενων με ένα φύλο και των trans-γυναικών.

Οι πορείες στις 21 Γενάρη έδειξαν ότι και στις ΗΠΑ μπορεί να υπάρχει ένα νέο φεμινιστικό κίνημα εν τη γενέσει. Είναι σημαντικό να μη χαθεί η δυναμική. Ας ενωθούμε στις 8 Μάρτη για να απεργήσουμε, να κατέβουμε στους δρόμους και να διαδηλώσουμε. Ας αδράξουμε την ευκαιρία αυτής της διεθνούς ημέρας δράσης για να τελειώσουμε με το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό και να τον αντικαταστήσουμε με ένα φεμινισμό για το 99%, έναν από τα κάτω, αντικαπιταλιστικό φεμινισμό – ένα φεμινισμό σε αλληλεγγύη με τις γυναίκες της εργασίας, τις οικογένειές και τους συμμάχους τους διεθνώς.

 

Cinzia Arruzza

Tithi Bhattacharya

Angela Davis

Nancy Fraser

Linda Martín Alcoff

Keeanga-Yamahtta Taylor

Rasmea Yousef Odeh

 

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τη σελίδα στο facebook εδώ και το event εδώ 

#womenstrikeus #march8strike

 

Share

Friend Zone: ένα προϊόν της πατριαρχίας

friendzoned

της Esra Dogan

Περίπου τρία χρόνια πριν, στις 23 Μαΐου 2014, στην περιοχή Isla Vista της Καλιφόρνια των ΗΠΑ, ένας νεαρός φοιτητής, ο Elliot Rodger, σκότωσε 6 άτομα, 4 άντρες και 2 γυναίκες, και τραυμάτισε 14, πριν αυτοκτονήσει. Στο βίντεο με τίτλο Elliot Rodger‘s Retribution που αναρτήθηκε στο Youtube, στο οποίο μίλησε για τα κίνητρα που τον οδήγησαν στην επίθεση, εξήγησε ότι ήταν 22 χρονών και ακόμα παρθένος και ήθελε να τιμωρήσει τις γυναίκες που τον απέρριπταν και τους σεξουαλικά ενεργούς άντρες που ζούσαν μια ζωή πιο διασκεδαστική από τη δική του. Η οργή και το μίσος του Rodger ενάντια στις γυναίκες επειδή δεν του προσέφεραν τη στοργή και τη σεξουαλική ευχαρίστηση που ένιωθε ότι δικαιούταν ως νεαρός φοιτητής, ήταν αναμφίβολα παράδειγμα μιας τρομακτικής μορφής ακραίου μισογυνισμού.

Θυμήθηκα σήμερα αυτό το φρικτό συμβάν, καθώς έπεσα πάνω σε ένα παλιό tweet που ήταν snapshot κάποιων tweet που αφορούσαν το συμβάν και στα οποία οι χρήστες εξέφραζαν τη συμπόνοια τους για την άσχημη συναισθηματική κατάσταση του δολοφόνου, ως αποτέλεσμα της συνεχούς απόρριψής του από τις γυναίκες. Κάποιοι μάλιστα είχαν γράψει ιδιαίτερα ενοχλητικά tweet, όπως για παράδειγμα:

– Βλέπετε κορίτσια, αυτά παθαίνετε όταν συμπεριφέρεστε σε ένα καλό παιδί σαν σκουπίδι.

– Πραγματικά τον λυπάμαι. Η απόρριψη είναι οδυνηρή.

– Κορίτσια, να το θυμάστε αυτό την επόμενη φορά που θα βάλετε κάποιον στη friend zone.

– Ελπίζω εσείς οι γυναίκες να πήρατε ένα μάθημα. Σταματήστε να είστε ψηλομύτες και καθίστε στο έρμο το παιδί.

Ανατρίχιασα όταν θυμήθηκα πόσες φορές εγώ κι άλλες φίλες μου ήμαστε δακτυλοδεικτούμενες επειδή αντιμετωπίζαμε τελείως φιλικά τους άντρες που ενδιαφέρονταν για εμάς. Αρκετές φορές μας κατηγόρησαν και για χειραγώγηση και για κατάχρηση της καλοσύνης των αντρών που μας φέρονταν τόσο ωραία. Τους επιτρέψαμε να μας βοηθήσουν όταν χρειαζόμασταν κάτι, είχαμε φιλική στάση αλλά απορρίπταμε τις προτάσεις τους για ερωτικές ή σεξουαλικές σχέσεις μαζί τους. Πώς τολμήσαμε να τους δώσουμε ελπίδες (!) και μετά να πούμε όχι; Πώς τολμήσαμε να ήμαστε φιλικές αλλά να τους απορρίψουμε βάζοντάς τους στη λεγόμενη «friend zone».

Η «friend zone» είναι μια αγγλική έκφραση που περιγράφει την εξής κατάσταση: μια φιλική σχέση που ο ένας θέλει να τη γυρίσει σε ερωτική ενώ ο άλλος όχι. Σε κοινωνικό επίπεδο χρησιμοποιείται κυρίως για να επισημάνει τα αρνητικά συναισθήματα του άντρα που απορρίπτεται ερωτικά από μια γυναίκα και τις περισσότερες φορές συνδέεται με το σύνδρομο του «καλού παιδιού».

Μάλλον σας έχει τύχει τουλάχιστον μια φορά να ακούσετε τα παράπονα ενός φίλου σας ότι είναι καλό παιδί αλλά η γυναίκα που τον ενδιαφέρει το παραβλέπει αυτό και τον βάζει στο «friend zone». Πολλοί από εμάς τείνουμε να λυπόμαστε και να συμπονούμε το καλό παιδί που δέχεται την απόρριψη και μειώνουμε και απεχθανόμαστε τη σκύλα που τον απέρριψε, ειδικά αν θέλει να είναι με κάποιον άλλο, ένα από τα «κακά παιδιά» που υπάρχουν εκεί έξω. Σε αυτές τις περιπτώσεις δημιουργείται η εντύπωση ότι ένα καλό παιδί πρέπει να λάβει σε αντάλλαγμα για την καλή του συμπεριφορά προς τις φίλες του σεξ ή μια ερωτική σχέση.

Όπως υποστηρίζουν οι φεμινίστριες, ο όρος χρησιμοποιείται με αρκετά μισογυνιστική έννοια και ενισχύει τα στερεότυπα φύλου, υπονομεύοντας τη σημασία της συναίνεσης από την πλευρά της γυναίκας και του δικαιώματός της να πει «ΟΧΙ». Με άλλα λόγια, ο όρος «friend zone» δομείται πάνω σε μια πατριαρχική και σεξιστική αντίληψη που ρίχνει το φταίξιμο στη γυναίκα επειδή βάζει τις επιθυμίες και τα θέλω της πάνω από τα συμφέροντα των αντρών.

Η φεμινίστρια blogger Amanda Marcotte αναφέρει ότι η έννοια «friend zone» προέρχεται από μια θεωρία σύμφωνα με την οποία στις γυναίκες δεν αρέσει και τόσο το σεξ, αλλά είναι ένας τρόπος γι’ αυτές ώστε να τραβούν την προσοχή, ενώ τείνουν να κάνουν σεξ μόνο με άντρες που τις παιδεύουν πριν τις προσέξουν και όχι με αυτούς που τους δίνουν την προσοχή τους «δωρεάν».  Κατά κάποιο τρόπο βασίζεται στον μύθο ότι οι γυναίκες κοιμούνται μόνο με τα κακά παιδιά, ενώ τα καλά παιδιά που τους δείχνουν ενδιαφέρον τα βλέπουν μόνο φιλικά. Όπως λέει η Amanda Marcotte:

«Απορρίπτεται η πιθανότητα να αρέσει σε μια γυναίκα η παρέα σας και να υποθέτει ότι και για εσάς ισχύει το ίδιο. Αγνοείται επιδεικτικά η πιθανότητα να σας απέρριψε ευγενικά κι εσείς απλά να συνεχίζετε να την προσεγγίζετε, εκμεταλλευόμενοι την ευγενική της απροθυμία να σας πει να την παρατήσετε ήσυχη».

Είναι αλήθεια ότι είναι πολύ στενάχωρο να έχετε πραγματικά αισθήματα για κάποιον/-α και αυτός/-ή να μην ανταποκρίνεται. Μου έχει συμβεί κι εμένα και μάλλον και στους περισσότερους από εσάς. Δεν ισχυρίζομαι ότι ένας άντρας που είναι λυπημένος επειδή η ανταπόκριση που λαμβάνει από τη γυναίκα που του αρέσει είναι μόνο φιλική είναι φρικτός και θα πρέπει να σταματήσει να στεναχωριέται. Ωστόσο, είναι απλά σεξιστικό και μισογυνιστικό να προσπαθεί να ταπεινώσει τη γυναίκα για την απόρριψή της, στηριζόμενος στην αντίληψη ότι είναι δικαίωμά του να κάνει σεξ ή να είναι σε σχέση μαζί της.

Κατ’ αρχάς, η αντρική αντίληψη του δικαιώματος σε μια σεξουαλική/ερωτική σχέση αγνοεί τελείως τα συναισθήματα και τις αποφάσεις της γυναίκας. Ωστόσο, η γυναίκα θα πρέπει να είναι ελεύθερη να πει « ΟΧΙ » στην πρόταση μιας σχέσης, όπως είναι και ελεύθερη να λέει « ΝΑΙ », για οποιονδήποτε λόγο θέλει εκείνη. Δεν είναι υποχρεωμένη να έλκεται σωματικά, σεξουαλικά ή/και συναισθηματικά από οποιονδήποτε ενδιαφέρεται για εκείνη. Ούτε είναι υποχρεωμένη να νιώθει ευγνωμοσύνη για την προσοχή που της δίνει ένας άντρας. Αν ένας άντρας φέρεται καλά σε μια γυναίκα, η γυναίκα δεν είναι υποχρεωμένη να του το ανταποδώσει ανταμείβοντάς τον σεξουαλικά.

Φυσικά, δεν χρειάζεται καν να εξηγήσουμε ότι μια τέτοια «δικαιωματική» στάση απέναντι στο γυναικείο σώμα προέρχεται από την επιβλαβή διάσταση της πατριαρχικής εξουσίας και της αντρικής κυριαρχίας, καθώς και της σεξουαλικής αντικειμενοποίησης των γυναικείων σωμάτων, σύμφωνα με την οποία ο μοναδικός ρόλος μιας γυναίκας είναι να είναι σεξουαλική και ερωτική σύντροφος. Θα μπορούσε μάλιστα να φτάσει κανείς στο σημείο να πει δεν αξίζει σε μια γυναίκα να είναι φίλη με κάποιον που τη βλέπει ερωτικά. Συνεπώς, η πρόθεσή της να αναπτύξει αληθινή φιλία με έναν άντρα υποτιμάται σε μεγάλο βαθμό σε σχέση με τις σεξουαλικές επιθυμίες του άντρα. Όταν τελικά η γυναίκα, είτε ανοιχτά είτε εμμέσως, δείχνει την απροθυμία της να έχει σεξουαλική σχέση με τον άντρα αυτόν, μπορεί να κατηγορηθεί ότι τον αφήνει επίτηδες να τριγυρίζει κοντά της ή ακόμα και ότι εκμεταλλεύεται το φαινομενικά φιλικό του ενδιαφέρον.

Η αλήθεια είναι ότι αν το μόνο κίνητρο ενός άντρα για να φέρεται καλά σε μια γυναίκα είναι η προσδοκία σεξουαλικού ή συναισθηματικού ανταλλάγματος, τότε δεν είναι η γυναίκα που επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση αποδεχόμενη απλώς την προσοχή του αλλά είναι ο άντρας που περιμένει κάποιο αντάλλαγμα. Πρέπει να σταματήσουμε να αποκαλούμε τους άντρες αυτούς «καλά παιδιά» και να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι απλώς πατριάρχες που πιστεύουν ότι τους ανήκει δικαιωματικά το γυναικείο σώμα. Επίσης, πρέπει να σταματήσουμε επειγόντως να διαβάλουμε τις γυναίκες για τις αποφάσεις που αφορούν το ίδιο τους το σώμα.

 

Share

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

πορεία γυναικών 21_1 2

της Λίνας Φιλοπούλου

Οι πρόσφατες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες και η ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ σε Πρόεδρο προκάλεσαν αυθόρμητες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας χιλιάδων διαδηλωτών σε πολλές πόλεις με κεντρικό σύνθημα «not my president», θέλοντας να διαχωρίσουν τη θέση τους και να σταθούν απέναντι στην επιθετική προεκλογική ρητορική του και στις ρατσιστικές, σεξιστικές και ξενοφοβικές απόψεις του. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ απέδειξε πόσο πραγματική είναι η απειλή των συλλογικών δικαιωμάτων των γυναικών και των ελευθεριών τους καθώς η προεκλογική του εκστρατεία των τελευταίων εβδομάδων επικεντρώθηκε στο μισογυνισμό και τη μισαλλοδοξία.

Αυτό που ξεκίνησε ως αυθόρμητη αντίδραση αμέσως μετά την εκλογή Τραμπ, παίρνει πλέον οργανωτική μορφή στις 21 Ιανουαρίου, όταν χιλιάδες γυναίκες θα ενώσουν τις φωνές τους στην Ουάσιγκτον, στην Πορεία Γυναικών, διεκδικώντας την προστασία των δικαιωμάτων τους, ασφάλεια, υγεία για τις ίδιες και τις οικογένειές τους. Εκατοντάδες συγκεντρώσεις, μάλιστα, διοργανώνονται στις 21 Ιανουαρίου σε όλον τον κόσμο στο πλαίσιο του καλέσματος της Πορείας Γυναικών στην Ουάσινγκτον (Womens’ March Washington), η οποία αναμένεται να είναι η ιστορικά μεγαλύτερη αντι-συγκέντρωση που διοργανώνεται στο πλαίσιο ορκωμοσίας Προέδρου των ΗΠΑ. Όπως τονίζουν οι διοργανώτριες, η ρητορική των τελευταίων εκλογών προσέβαλε, δαιμονοποίησε και απείλησε πολλές κατηγορίες γυναικών – μετανάστριες, γυναίκες με διαφορετική θρησκεία, ιδιαίτερα τις μουσουλμάνες, LGBTQIA άτομα, ιθαγενείς και αυτόχθονες, αφροαμερικάνες, άτομα με αναπηρία, φτωχές και επιβιώσασες σεξουαλικής βίας.

Όλες αυτές οι γυναίκες, καθώς και άντρες σύμμαχοί τους, θα ενώσουν τις διαφορετικές τους ταυτότητες υπερασπιζόμενες τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη σε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση που δύσκολα θα μπορέσει να αγνοήσει η καινούρια κυβέρνηση. Σύμφωνα με την προκήρυξη που έχει κυκλοφορήσει η πορεία αυτή τοποθετείται στο πλαίσιο παλιότερων αλλά και σύγχρονων κινημάτων για την ισότητα, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο την κληρονομιά κινημάτων, όπως οι Σουφραζέτες και το κίνημα για την κατάργηση της δουλείας, το Κίνημα για τα Αστικά Δικαιώματα, το φεμινιστικό κίνημα, το Κίνημα των Ινδιάνων της Αμερικής, το Occupy Wall Street, το κίνημα για την Ισότητα στο Γάμο, το Black Lives Matter, κ.α. Δεν παραλείπει να αναφέρει επίσης μια σειρά ηγετικών μορφών του φεμινιστικού κινήματος, συμπεριλαμβανομένων των Angela Davis, Harriet Tubman, Gloria Steinem, Audre Lorde, Malala Yousafzai, Dolores Huerta, από το αγροτικό κίνημα, Wilma Mankiller, πρώην αρχηγός της φυλής των Τσερόκι, και Sylvia Rivera, η τρανς αγωνίστρια της εξέγερσης του Stonewall, κ.α. Όλες αυτές οι γυναίκες είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα μπορούμε όλες εμείς να συνεχίσουμε τον αγώνα για την ισότητα.

Οι συμμετέχουσες θα φτάσουν στην Ουάσινγκτον από όλη τη χώρα με πούλμαν. Σύμφωνα με τις διοργανώτριες, πρωταρχικός σκοπός της κινητοποίησης είναι η διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες και η υπεράσπιση των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Επιπλέον επιδιώκουν η Πορεία Γυναικών στην Ουάσινγκτον να στείλει αφενός ένα ηχηρό μήνυμα προς τη νέα κυβέρνηση από την πρώτη κιόλας μέρα και αφετέρου, προς τον κόσμο, ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Περισσότερες από 200 οργανώσεις έχουν δηλώσει ότι θα συμμετέχουν στην πορεία, συμπεριλαμβανομένων των Planned Parenthood, Define American και United We Dream, την NARAL Pro-Choice America – θέτοντας στην ατζέντα και το δικαίωμα στην έκτρωση –, την NAACP, τον Εθνικό Οργανισμό για τις Γυναίκες και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την Ένωση Μουσουλμάνων Γυναικών, των Girls Who Code και Black Girls Rock, προσωπικότητες από τον καλλιτεχνικό κόσμο, ενώ δεκάδες είναι οι ομιλήτριες και ομιλητές σε αυτή την εκδήλωση. Πρόκειται επίσης για μια πορεία που στόχο έχει να αναδείξει τα θετικά στοιχεία της αντίστασης και κυρίως να ενδυναμώσει τις γυναίκες, να δυναμώσει την αλληλεγγύη.

Η πολιτική αναταραχή και η προκλητική τέχνη συναντήθηκαν επίσης στον απόηχο της νίκης του Ντόναλντ Τραμπ. Πριν καν προλάβει να ορκιστεί η νέα κυβέρνηση, ένα νέο κίνημα διαμαρτυρίας γυναικών καλλιτέχνιδων έκανε ήδη την εμφάνισή του με την έκθεση «Nasty Woman» στη Νέα Υόρκη. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν συγκλονιστική. Το πρότζεκτ Pussyhat, που ξεκίνησε από τις Krista Suh και Jayna Zweiman στο Λος Άντζελες λίγες εβδομάδες μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, έχει κάνει πάταγο. Γυναίκες πλέκουν σκουφάκια με αυτιά γάτας από ροζ νήμα για τις ίδιες και για τις εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, άνδρες, και γενικά τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων των γυναικών που αναμένεται να συμμετάσχουν στην πορεία στην Ουάσιγκτον. Το όνομα τους προέκυψε μετά την διαρροή video του 2005 με τον Trump να λέει για τις γυναίκες “grab them by the pussy”, που ελληνικά πάει να πει ότι ο τωρινός Πρόεδρος των Η.Π.Α. κοκορευόταν πως άρπαζε τις γυναίκες από το μουνί αφού στα αγγλικά η λέξη γατούλα-pussy χρησιμοποείται στην αργκώ και για το αιδοίο.

Οι γυναίκες δεν σιωπούμε και δεν θα ησυχάσουμε μέχρι να κερδίσουμε ισοτιμία και ισότητα. Οι γυναίκες δεν θα επιτρέψουμε να υποβιβαστούν τα δικαιώματά μας χωρίς μάχη. Την ίδια μέρα διοργανώνονται συγκεντρώσεις σε πολλές άλλες χώρες σε ένδειξη αλληλεγγύης και με επίκεντρο την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών. Δημιουργείται μια δυνατότητα μέσα σε αυτήν την αντίσταση, με οργανωμένες κινητοποιήσεις τη μέρα της ορκωμοσίας. Η εμφάνιση στο δρόμο ενός ριζοσπαστικού κινήματος αντίστασης στον Τραμπ, από την ημέρα της ορκωμοσίας κιόλας, είναι μια πολύ αισιόδοξη αρχή για τους αγώνες που θα ακολουθήσουν και η ενδεχόμενη επιτυχία του θα αποτελέσει σημαντική επίδειξη ενότητας σε ένδειξη διαμαρτυρίας και μηδενικής ανοχής στον νέο πρόεδρο.

Γυναίκες, ετοιμαστείτε να διαδηλώσουμε!

 

Μπορείτε να δείτε σε ποια μέρη διοργανώνονται συγκεντρώσεις εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για την Πορεία Γυναικών στην Ουάσινγκτον μπορείτε να βρείτε:

EventbriteOfficial WebsiteTwitterInstagram

Βίντεο: #WhyIMarch #WhyWeMarch on January 21st εδώ και εδώ 

Λίστα με βιβλία που πρέπει να διαβάσεις αν σκοπεύεις να συμμετάσχεις στην πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στον Τραμπ εδώ

#ResistTrump  #OccupyInauguration #BlackLivesMatter #Taxtherich #healthcareforall

 
πορεία γυναικών 21_1

Share

Το ’17 θα είναι φεμινιστικό!

φεμινιστικό_κινημα

του φύλου συκής

Το 2016, μια χρονιά που πολλάκις χαρακτηρίστηκε ως άσχημη, κλείνει. Παρόλα αυτά, μπαίνοντας στο 2017 θα κρατήσουμε αυτά που μας άρεσαν και μας ενέπνευσαν: τα κινήματα και τις πολύμορφες διεκδικήσεις των γυναικών ανά τον κόσμο και τις προοπτικές για τη δημιουργία ενός χώρου συνάντησης, ζύμωσης και οργάνωσης που είδαμε με χαρά να ανοίγονται κι εδώ τελευταία, μέσα από τη συμμετοχή μας στην πρωτοβουλία Καμία Ανοχή.

Το 2016 ήταν μια χρονιά που ο φεμινισμός σίγουρα συζητήθηκε. Από τις αμερικάνικες εκλογές (εδώ) μέχρι τα γυναικεία κινήματα, μέσα από συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, ο φεμινισμός στις διάφορες εκδοχές του ήταν παρόν. Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, οικονομικής ύφεσης και πολιτικών λιτότητας, στο δημόσιο λόγο δεν ήταν λίγες οι φορές που φάνηκε να κυριαρχεί μια σούπα με σκοπό να χορτάσει όλων των ειδών τις γυναίκες. Υπό την ηγεμονία του φιλελευθερισμού, η ατομική ενδυνάμωση και η «επιλογή» αποτέλεσαν τα κύρια συστατικά, την απάντηση σε κάθε προβληματισμό για τις ζωές και τα προβλήματα των γυναικών σήμερα. Τι κι αν «η προσωπική ενδυνάμωση» αποτελεί τη ρητορική μιας μικρής και προνομιούχας ομάδας κατά βάση λευκής και μεσοαστικής (τουλάχιστον), που κατοικεί σε πολύ συγκεκριμένες γειτονιές αυτού του κόσμου; Η δε «επιλογή», ένα βασικό και αδιαπραγμάτευτο αίτημα του φεμινιστικού κινήματος που ιστορικά συνδέεται με τις διεκδικήσεις για αυτοδιάθεση των σωμάτων μας, ενσωματώνεται πια δυστυχώς σε αντιδραστικές ρητορικές για την κατάσταση των γυναικών σήμερα, όταν τα υπόλοιπα επιχειρήματα στερεύουν.

Στον αντίποδα βέβαια, οι δεκάδες χιλιάδες φωνές που υψώθηκαν από τα κάτω. Στη Λατινική Αμερική είδαμε τις γυναίκες να κατεβαίνουν αποφασιστικά στους δρόμους σε πόλεις της Αργεντινής και της Βραζιλίας (εδώ και εδώ), για να βάλουν τέλος στην πατριαρχική κουλτούρα του βιασμού. Τι κι αν η πατριαρχία επιμένει, κλέβοντας ακόμα και ζωές γυναικών, εκείνες αντιστέκονται ακόμα πιο πεισματικά. Σε άλλα μέρη του κόσμου είδαμε τις γυναίκες να διεκδικούν τα αναπαραγωγικά τους δικαιώματα. Θαυμάσαμε ιδιαίτερα τη μεγαλειώδη απεργία στην Πολωνία που κατάφερε να ανακόψει τα σχέδια της κυβέρνησης για απαγόρευση των (ήδη δύσκολων) αμβλώσεων (εδώ και εδώ). Εκτός από την Πολωνία, το δικαίωμα σε νόμιμες και ασφαλείς αμβλώσεις αποτέλεσε αίτημα γυναικείων διεκδικήσεων σε πολύ διαφορετικές γωνιές του πλανήτη, όπως η Ιρλανδία (εδώ) και η Νότια Κορέα (εδώ και εδώ), αν και αποτελεί αιχμή σε πολύ περισσότερες καθημερινές κινητοποιήσεις ανά τον κόσμο από αυτές που φτάνουν στις οθόνες μας. Στην Τουρκία, σε μια δύσκολη κατάσταση για οτιδήποτε προσπαθεί να αντιπολιτευθεί το καθεστώς Ερντογάν, οι γυναίκες συνεχίζουν να οργανώνονται και να διεκδικούν, διεκδικώντας περισσότερα δικαιώματα ως γυναίκες αλλά και συμμετέχοντας στα ευρύτερα δημοκρατικά κινήματα (εδώ, εδώ και εδώ). Όπως δεν πρέπει να ξεχνάμε τις γυναίκες που ξεριζωμένες από τα σπίτια τους διασχίζουν σύνορα και φράχτες κάτω από αντίξοες συνθήκες, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για εκείνες και τις οικογένειές τους.

Πράγματι τα παραδείγματα είναι πολλά και γίνονται ακόμα περισσότερα αν αναλογιστούμε τους ευρύτερους αγώνες στους οποίους συμμετέχουν γυναίκες, από το πείραμα αυτοδιάθεσης στο Κουρδιστάν μέχρι τους αγώνες ενάντια στη λιτότητα και τα κινήματα αλληλεγγύης πιο κοντά σε εμάς. Όλα αυτά αποτελούν μικρά ή μεγαλύτερα αντιπαραδείγματα ενδυνάμωσης με συλλογικούς όρους, που αποκαλύπτουν πτυχές τόσο του συστημικού χαρακτήρα της γυναικείας καταπίεσης όσο και των καθημερινών του επιτελέσεων. Και παρά το γεγονός ότι στο τέλος του 2016 τα πράγματα φαίνεται ότι συνεχίζουν να δυσκολεύουν, οι αγώνες των γυναικών μας αγγίζουν και μας γεμίζουν ελπίδα.

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλά δείγματα τέτοιων κινημάτων τα τελευταία χρόνια. Παρά την κρίση που συνεχώς βαθαίνει και την –κατ’ επέκταση- χειροτέρευση των ζωών των γυναικών (βλέπε μεγαλύτερη ανεργία στις γυναίκες, αύξηση στις παρενοχλήσεις και την βία) οι φεμινίστριες έχουμε φανεί κατώτερες των περιστάσεων. Πιστεύουμε όμως πως αυτό το μούδιασμα έχει αρχίσει να περνάει εδώ και λίγους μήνες, με την σύσταση της Καμιάς Ανοχής και την πραγματοποίηση των δύο πρώτων κινητοποιήσεων της.

Ο πρώτος κύκλος της θεωρούμε ότι κλείνει επιτυχώς. Καταφέραμε να συναντηθούμε με γυναίκες από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και με γυναίκες που δεν συμμετείχαν σε συλλογικές διαδικασίες και να δημιουργήσουμε κάτι που χρόνια έλειπε από το κίνημα: έναν χώρο όπου μπορούμε να συζητήσουμε και να επεξεργαστούμε την καθημερινότητα μας με πολιτικούς όρους. Η Καμιά Ανοχή προέκυψε μέσα από την ανάγκη να εκφραστεί η δυσαρέσκεια και η οργή για όσα βιώνουμε ως γυναίκες, τη ριζοσπαστικοποίηση των τελευταίων χρόνων και τη σταδιακή άνθιση και πάλι του φεμινιστικού λόγου στην Ελλάδα.

Η ύπαρξη ένος τέτοιου χώρου εμπνέει την ελπίδα συλλογικής απάντησης σε ένα τοπίο που διέπεται από την ατομική ενδυνάμωση -που όσο κι αν της ασκούμε κριτική είναι αδύνατον να μην επηρρεαστούμε έστω και λίγο. Η ανάδειξη του ατόμου, η διεκδίκηση προσωπικών λύσεων και η έμφαση στο να επικεντρωθούμε στον εαυτό μας μας αποξενώνει από την έννοια της συλλογικότητας και κερδίζει έδαφος ελείψει μιας ισχυρής συλλογικής απάντησης στα πολιτικά και προσωπικά ζητήματα. Μέσα από διαδικασίες σαν αυτές που πραγματοποιήσαμε το τρίμηνο που πέρασε πιστεύουμε ότι μπορούμε να ξεφύγουμε από λογικές ατομικισμού, μιας και καθίσταται όλο και περισσότερο σαφές ότι η εμπειρία της έμφυλης καταπίεσης είναι κοινή. Με παραλλαγές και μερικές φορές φαινομενικά πολύ διαφορετικούς τρόπους, η καθεμία από εμάς βάλεται από το ίδιο σύστημα και αθροίζοντας τις εμπειρίες μας βλέπουμε ξεκάθαρα την συστημική καταπίεση που μας ασκείται: μας απολύει, βιάζει, σκοτώνει, εξαναγκάζει σε παραιτήσεις, απειλεί, παρενοχλεί.

Εμείς που χρόνια μιλάμε για τον σεξισμό και την πατριαρχία, μιλώντας ίσως για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά μεταξύ μας για τα βιώματα μας, αντιλαμβανόμαστε πλέον καλύτερα τα βρώμικα χέρια της πατριαρχίας πάνω στα σώματα μας και βλέπουμε καθαρότερα τα σημάδια της. Και είναι τόσο πολλά, που είναι ξεκάθαρο ότι ο αγώνας μας εναντίον της πρέπει να είναι επίμονος και συλλογικός.

Είμαστε αισιόδοξες ότι αυτήν την συλλογική απάντηση που τόσο χρειάζεται, έχουμε αρχίσει να την χτίζουμε. Τους τελευταίους μήνες αρχίσαμε να επεξεργαζόμαστε εναν λόγο που προκύπτει από την δική μας πραγματικότητα και περιγράφει τα δικά μας ιδιαίτερα βιώματα που ελπίζουμε ότι σύντομα θα οδηγήσει σε ένα νέο φεμινιστικό κίνημα: ένα κίνημα που όχι μόνο θα μας επιτρέψει να αποκτήσουμε περισσότερη ορατότητα ως φεμινίστριες αλλά και θα μπορεί να αρθρώσει ένα πλαίσιο διεκδικήσεων, θα μπορεί να βγει στους δρόμους και να απαιτήσει περισσότερα δικαιώματα στην εργασία, στους δημόσιους χώρους, στις σχέσεις.

 

Share

Ερευνητική Χορηγία «Ζώγιας Χρονάκη και Νίκου Παπαμίχου»

banner-aski

Τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) ανακοινώνουν την πρώτη προκήρυξη της ερευνητικής χορηγίας «Ζώγιας Χρονάκη και Νίκου Παπαμίχου» με στόχο την ενίσχυση της μελέτης της ιστορίας των γυναικών, της φεμινιστικής σκέψης και των φεμινιστικών ή/και γυναικείων κινημάτων στην Ελλάδα του εικοστού αιώνα.

Το Δεκέμβριο του 2006 η Ζώγια Χρονάκη δώρισε στα ΑΣΚΙ το προσωπικό της αρχείο, μια ιδιαίτερα πλούσια και σημαντική πηγή για την ιστορία του γυναικείου κινήματος. Το αρχείο περιλαμβάνει σειρές τεκμηρίων της Κίνησης Δημοκρατικών Γυναικών (1975-1989), της σημαντικότερης γυναικείας οργάνωσης στον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς με μακρόχρονη και έντονη δράση στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, πληθώρα υλικού για την Ομάδα Γυναικείων Σπουδών, που λειτούργησε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης την περίοδο 1983-1994, καθώς και ποικίλα άλλα στοιχεία για τις πολλαπλές διαδρομές του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα. Το Αρχείο Ζώγιας Χρονάκη λειτούργησε ως εφαλτήριο για την περαιτέρω ενίσχυση των αρχειακών συλλογών των ΑΣΚΙ γύρω από την πορεία του φεμινιστικού κινήματος στην Ελλάδα, την ιστορική διαδρομή των γυναικών στις οργανώσεις της Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου, και την εν γένει ανάδειξη των ερευνητικών προβληματισμών γύρω από τις σπουδές του φύλου στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ιστορία.

Δέκα χρόνια μετά, τα ΑΣΚΙ είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουν την πρώτη προκήρυξη της ερευνητικής χορηγίας «Ζώγιας Χρονάκη και Νίκου Παπαμίχου» και να προσκαλέσουν ερευνήτριες και ερευνητές να υποβάλουν σχετική αίτηση. Η χορηγία αυτή έγινε εφικτή χάρη στη γενναιόδωρη συνδρομή ανώνυμων δωρητών. Στόχος της χορηγίας είναι η ενίσχυση της έρευνας για την ιστορία των γυναικών, του φεμινισμού και του γυναικείου κινήματος μέσα από την αξιοποίηση του αρχείου Ζώγιας Χρονάκη και συναφών αρχειακών συλλογών που φυλάσσονται στα ΑΣΚΙ. Επιστημονική επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους των ΑΣΚΙ και ιστορικούς των γυναικών και του φύλου, θα απονείμει το ποσό των χιλίων ευρώ (1.000 ευρώ) σε μία ερευνήτρια/ή για την έρευνα και συγγραφή πρωτότυπης μελέτης και τη δημοσίευσή της εντός τριών ετών με τη μορφή μονογραφίας, κειμένου σε συλλογικό τόμο, ή αυτοτελούς άρθρου σε έγκριτο ελληνικό ή διεθνές περιοδικό.

Κατά τη διάρκεια της έρευνάς της στα ΑΣΚΙ, η επιλεγείσα ερευνήτρια/ής θα τύχει συστηματικής καθοδήγησης από την υπεύθυνη των αρχειακών συλλογών, ενώ θα έχει επίσης την ευκαιρία να παρουσιάσει την ερευνητική της/του πρόταση και έπειτα ένα ώριμο σχεδίασμα τής υπό εξέλιξη μελέτης σε σεμινάριο που θα οργανώσουν τα ΑΣΚΙ στο πλαίσιο των ΠροΣχεδίων Ιστορίας.

 

Δικαιολογητικά αίτησης:

Η αίτηση πρέπει να περιλαμβάνει:

α) εκτεταμένο βιογραφικό σημείωμα (με τη μορφή CV)

β) ερευνητική πρόταση (έως 1000 λέξεις, όπου θα παρουσιάζεται αναλυτικά το θέμα, η προβληματική της έρευνας και οι τρόποι αξιοποίησης του «Αρχείου Ζώγιας Χρονάκη» και άλλων συναφών αρχειακών σειρών των ΑΣΚΙ)

γ) μία συστατική επιστολή

Η αίτηση αποστέλλεται ηλεκτρονικά στο aski@askiweb.gr με τίτλο email «Ερευνητική Χορηγεία Ζώγιας Χρονάκη και Νίκου Παπαμίχου»

Ο αναλυτικός κατάλογος του εν λόγω αρχείου είναι διαθέσιμος σε μορφή pdf.

Για ερωτήσεις και περαιτέρω πληροφορίες οι ενδιαφερόμενες/οι μπορούν να επικοινωνήσουν με την Άντα Κάπολα, υπεύθυνη των αρχειακών συλλογών των ΑΣΚΙ.

Προθεσμίες:

Υποβολή αίτησης: έως 31 Μαρτίου 2017

Ανακοίνωση επιτροπής: 25 Απριλίου 2017

Περίοδος χρήσης της χορηγίας: από 1 Ιουνίου 2017  έως 1 Φεβρουαρίου 2018

 

Πηγή: ΑΣΚΙ

Share

«Όταν η βία συναντά τους φεμινισμούς» μια καταγγελία που ξεπερνά τα όρια της καταγγελίας

gray-squares

της ομάδας Φέμιν@tre

Στις 25 Νοέμβρη, την Παγκόσμια Ημέρα Ενάντια στη Βία Κατά των Γυναικών, η κίνηση «Καμιά Ανοχή» διοργάνωσε φεμινιστική βραδινή πορεία. Καθώς η πορεία διερχόταν από τους δρόμους του Μεταξουργείου, άτομα και μέλη ομάδων του queer και φεμινιστικού χώρου – κάποια εξ αυτών με κουκούλες – διαπόμπευσαν, στρίμωξαν σε μια γωνία, έσπρωξαν επανειλημμένα, έβρισαν, τραμπούκισαν και απαίτησαν να αποχωρήσει (για λόγους προηγούμενης προσωπικής διένεξης) από αυτή τη δημόσια κινηματική δράση, μια συντρόφισσα, ενώ αποδέκτες της ίδιας αντιμετώπισης ήταν και μέλη της ομάδας μας (μερικ@ εκ των οποίων έκαναν περιφρούρηση) που έσπευσαν στο σημείο για να σταματήσουν το σκηνικό. Πιο συγκεκριμένα, μας έφραξαν το δρόμο, μας εμπόδισαν να βοηθήσουμε τη συντρόφισσα, μας περιόρισαν την κίνηση στο δημόσιο χώρο χτίζοντας έναν κλοιό με τα σώματά τους. Επιπλέον, μας κατηγόρησαν για αντιφεμινισμό και για στήριξη παραβιαστικού ατόμου.

Επειδή φαίνεται να έχουμε ξεχάσει τα αυτονόητα: τα παραπάνω για μας είναι ΒΙΑ, και ως τέτοια τη βιώσαμε και την καταγγέλλουμε.

Είδαμε μια αυτοοργανωμένη επίθεση πολλών εναντίον μίας γυναίκας, με τη στήριξη και ανοχή – συναίνεση άλλων, ενώ οι ίδιες επανέρχονταν διαρκώς στον προπηλακισμό παρόλο που η συντρόφισσα δεν απαντούσε στις προκλήσεις τους, μέχρι και που παρατάχθηκαν σαν μπάτσοι στο πεζοδρόμιο πηγαίνοντας η μία πίσω από την άλλη, προσπαθώντας να επιδείξουν την ισχύ τους. Η  συντρόφισσα όπως και τα μέλη της ομάδας μας δεν έκαναν χρήση του δικαιώματος της αυτοάμυνας, πράγμα που εκθέτει ακόμη περισσότερο τις επιτιθέμενες. Αναρωτιόμαστε αν οι υποτιθέμενες συντρόφισσες αναλογίστηκαν τις συνέπειες των όσων έπραξαν. Σκέφτηκαν καθόλου τις γυναίκες που υπέστησαν και δεν άντεξαν τη διαπόμπευση, τον εξευτελισμό, τις κατηγορίες, την συμπεριφορά του όχλου; Μήπως αναλογίστηκαν, μιας και ευαισθητοποιούνται στα ζητήματα της βίας κατά των γυναικών, των αυτοκτονιών, της πατριαρχίας και της έμφυλης καταπίεσης, σε πόσο δυσάρεστη θέση έβαλαν μια ολόκληρη συντροφική ομάδα και πόσο εξέθεσαν μια γυναίκα που δεν νοιάστηκαν να γνωρίσουν, καθώς αποφάσισαν να το παίξουν δημόσιοι τιμωροί και δικαστές, κατασκευάζοντάς την ως το βίαιο Άλλο και ταυτοποιώντας την ως τοξική αρρενωπότητα; Από την άλλη, οι συμπεριφορές που παρατηρήσαμε υποδηλώνουν υποβόσκουσες ιεραρχικές σχέσεις, μιας και δεν ήταν μόνο η άσκηση της βίας αλλά και η συναίνεση στην άσκηση της βίας. Ωστόσο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αν κάποια υποκείμενα ήθελαν να αντιδράσουν στο περιστατικό βίας, ίσως είχαν δυσκολία να υπερβούν την αμηχανία που προκύπτει από μια de facto εμπιστοσύνη σε συντροφικά, φιλικά κ.λπ. τους πρόσωπα, η οποία αμηχανία αξιοποιείται από όσ@ κατέχουν τα προνόμια της βίας υπέρ τους.

Η εκτέλεση του περιστατικού δείχνει πόσο βαθιά έχει ενσωματωθεί η κουλτούρα της βίας: Η συμπεριφορά του προστάτη, η μάτσο νοοτροπία, η ανάληψη της θέσης του αυτόκλητου ρυθμιστή του δημόσιου χώρου και των σχέσεων, η λογική του προσωπικού ξεκαθαρίσματος με πολιτικό προκάλυμμα, η προσπάθεια βεντετοποίησης των γεγονότων, το πολλές εναντίον μίας γυναίκας. Η συμπεριφορά τους υιοθετεί τα χαρακτηριστικά του εχθρού: πρόκειται για πατριαρχική, εξουσιαστική και αντιφεμινιστική/αντισυντροφική συμπεριφορά.  Αυτά για την ιστορία…

Αυτό που μας σοκάρει είναι ότι «συντροφικά» υποκείμενα, με τα οποία έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν και διατηρούσαμε επαφές και σχέσεις, υποτίμησαν μια πολύ σημαντική πορεία με βαθιά συμβολικό περιεχόμενο, όσο και εμάς ως ομάδα. Δεν αντιμετώπισαν αυτή την πορεία και ως δικό τους κομμάτι αλλά αντίθετα λειτούργησαν επιθετικά, αντιπαραθετικά και επικυριαρχικά προς αυτή, βάζοντάς τη σε κίνδυνο. Αλλά φαίνεται ότι το δικό τους περιεχόμενο στην έννοια της ασφάλειας είναι πιο σημαντικό από των άλλων, μέσα στα πλαίσια ενός κυνισμού, άρα και το μόνο αποδεκτό περιεχόμενο. Επομένως, παρά τις εξαντλητικές συζητήσεις για τους ασφαλείς χώρους, αποδεικνύεται ότι δεν έχουν εμπεδωθεί ακόμα τα αυτονόητα, όπως το ότι σε μια πορεία σεβόμαστε τη διοργάνωση και την περιφρούρηση καθώς και το ίδιο το σώμα της πορείας. Αυτό θεωρείται κεκτημένο. Κεκτημένο θεωρείται, επίσης, ότι ο φεμινιστικός τρόπος επίλυσης των προσωπικών διενέξεων, διαφορών, παρεξηγήσεων κ.λπ. δεν μπορεί να είναι η βία και η αυτοδικία. Αντίθετα προς τα αυτονόητα και κεκτημένα, η άσκηση της βίας επιλέχθηκε ως ο σωστός τρόπος και διανθίστηκε από ένα θεαματικό status και μια lifestyle φεμινιστική παρωδία.

Νιώθουμε, σε αυτό το σημείο, την ανάγκη να κάνουμε μια στοιχειώδη αναφορά σε κάποια ζητήματα για να ανοίξει ο προβληματισμός και ο διάλογος προς κάθε κατεύθυνση:

  1. Αυτοάμυνα και αυτοδικία

Ξαναγυρνώντας στα αυτονόητα, η αυτοάμυνα δεν έχει καμία σχέση με την αυτοδικία. Αντιθέτως, η όποια συσχέτισή τους αναπαράγει ένα λόγο σχετικοποίησης και υποτίμησης του δικαιώματος της αυτοάμυνας, που βάλλεται από την ίδια την πατριαρχία ως δικαίωμα και διεκδίκηση των γυναικών να αυτοπροστατεύονται. Το θέμα δεν είναι να μπούμε στη θέση της πατριαρχίας ούτε να αναλάβουμε τον αντίθετο πόλο του τιμωρού, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της, αλλά να σπάσουμε το σύστημα που παράγει όλες αυτές τις πατριαρχικές όψεις και τις βίες. Αυτό μπορεί να γίνει, καταρχάς, εφόσον οι ομάδες του φεμινιστικού χώρου χτίσουμε μεταξύ μας σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεπίδρασης, προβληματιστούμε ειλικρινά για τους ρόλους μας, σεβόμενες τις επιμέρους διαφορές μας, αντί να αναλωνόμαστε στην αναπαραγωγή προτύπων από διάφορους πολιτικούς χώρους, συστημικούς και »αντισυστημικούς» που καλλιεργούν, προτρέπουν και επιθυμούν τις αυτοδικίες. Το στοίχημα είναι να καταφέρουμε να βγούμε προς τα έξω, προς τον κόσμο, που δεν έχει το προνόμιο του προστατευμένου περιβάλλοντος της ομάδας και να επικοινωνήσουμε το φεμινισμό.

  1. Ασφαλείς χώροι

Η ασφάλεια στους φεμινιστικούς χώρους είναι ζήτημα συλλογικής ευθύνης. Ασφάλεια για εμάς σημαίνει να ανοίξουμε το φεμινισμό στο μεγάλο χώρο, να κάνουμε δηλαδή το δύσκολο και να φέρουμε τις εαυτές και τους εαυτούς μας σε θέση ευθύνης. Αν δεν μπορούμε να εγγυηθούμε μεταξύ μας τη στοιχειώδη ασφάλεια σε μια φεμινιστική πορεία, σε μια συλλογική δράση κ.λπ. τότε έχουμε πρόβλημα. Πιστεύουμε ότι με την παρουσία μας και τη θέση ευθύνης, έχοντας σαφή όρια τα οποία κάθε φορά δημοσιοποιούμε, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε συλλογικά κάθε ζήτημα παραβίασης που μπορεί να προκύψει και ότι αυτό είναι το αίσθημα της πραγματικής ασφάλειας που εγγυόμαστε συλλογικά, αναλαμβάνοντας προσωπικές και πολιτικές ευθύνες.

  1. Φεμινισμός και βία

Αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλοί φεμινισμοί, ωστόσο θέλουμε να διαφυλάξουμε τις όψεις των φεμινισμών από τη σχετικοποίηση που επιβάλλεται από την κυρίαρχη τάση, η οποία θεωρεί ότι καθετί που αυτοαναγορεύεται σε φεμινιστικό αξιώνει και το δικαίωμα να είναι φεμινιστικό. Υπερασπιζόμαστε τους φεμινισμούς από την καταχρηστικότητα της οποιασδήποτε επίκλησής τους που δεν έχει σαφές περιεχόμενο, θέση ευθύνης και αναγνώριση της σημασίας του κοινωνικού στοιχείου, ώστε να μη μαϊντανοποιούνται για την εξυπηρέτηση πατριαρχικών και εξουσιαστικών αντιλήψεων. Όπως ζήτημά μας δεν είναι γενικά και αόριστα η κατακραυγή της πατριαρχίας, που μπορεί να γίνει και από μια φιλελεύθερη θέση, αλλά το συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς ενάντια στην πατριαρχία – που όπως προσδιορίσαμε διαθεματικά, είναι αντικαπιταλιστικό και αντιρατσιστικό μαζί – έτσι, δεν καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται, κατά την γνωστή συστημική ρήση. Αντίθετα, αναλύουμε με πολιτικούς όρους τη σχέση βίας και φεμινισμού στα πλαίσια του κινήματος, δηλαδή με βάση τα διαφορετικά πλαίσια και τις συνθήκες, τα χαρακτηριστικά, τις ποιότητες και εντάσεις, καθώς και το ζήτημα της συνάφειας μέσων και σκοπών. Οι όροι αυτοί καθορίζουν και τη στάση μας απέναντι στη βία από φεμινιστική θέση.

Δεν είμαστε πασιφίστριες και πασιφιστές. Θέλουμε, όμως, ένα φεμινιστικό πλαίσιο αναφοράς που θα συμπεριλαμβάνει την κοινωνία. Το πλαίσιο αυτό, για μας, βασίζεται στο ότι ο φεμινισμός είναι πρωτίστως σχεσιακότητα, καλλιέργεια για σχεσιακότητα, διεκδίκηση για σχεσιακότητα, αντίσταση στην απουσία της σχεσιακότητας. Είναι ο τρόπος που αμοιβαία συγκροτούμε τις υπάρξεις μας, τις σχέσεις μας και τα όριά μας. Έτσι, θέλουμε να προβληματιστούμε και να προβληματίσουμε με ένα ερώτημα: αν και είναι εύκολο – το πιο εύκολο – να απαντάς με βία στη βία, πράγμα που δεν επιλέξαμε ως απάντηση, μπορεί αυτό να είναι φεμινιστική πρόταση αν συμβαίνει και υιοθετείται μεταξύ φεμινιστριών ή μπορεί να είναι αναπαραγωγή πατριαρχικών και εξουσιαστικών ρόλων; Κάτω από ποιες συνθήκες και μέσα σε ποια πλαίσια, σκοπούς κ.λπ. αναλύονται και διακρίνονται τα πράγματα αυτά;

  1. Οι πολιτικές της διαφοράς και η πολιτική της ομοιότητας

Αν κάτι μας έχει δείξει η φεμινιστική ιστορία είναι ότι οι διαφορές που έχουν συσκοτιστεί από την πατριαρχία, οι πολλαπλές θέσεις των υποκειμένων, η αξία της ανάδειξης των ιστοριών των «άλλων» και η πρόσβασή τους στο δημόσιο λόγο και στη δημόσια δράση είναι ζητήματα που θεμελιώνουν τη φεμινιστική πρόσληψη και αποτελούν μια άλλη πρόταση ζωής. Η παθογένεια να υπακούσουν οι διαφορετικότητες στην επιτήρηση και την τιμωρία, στον παλιό κανόνα της επιστροφής σε μια ομοιότητα από τη θέση του διαφορετικού αυτή τη φορά, σε μία και μόνη αλήθεια, σε διάφορα ανταγωνιστικά μανιφέστα για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει κάποια για να είναι φεμινίστρια, queer ή οτιδήποτε, σημαίνει ότι δεν έχουμε ακόμα κατανοήσει και δεν προσπαθούμε να ζήσουμε μέσα από τις διαφορές μας, ότι δε μπορούμε να συνυπάρξουμε, να αναβαθμιστούμε ποιοτικά (πολιτικά και προσωπικά) και να βρούμε αυτό που μας συνέχει. Στην πολιτική της ομοιότητας υπάρχει μόνο μία θέση ύπαρξης και μόνο μία θέση θέασης, κρίσης και νοηματοδότησης ως εγγυητής της ασφάλειας και αχθοφόρος της αλήθειας. Στις πολιτικές της διαφοράς υπάρχει η συνείδηση της μερικότητας από τη μια, αλλά συγχρόνως η συνείδηση ότι το έδαφος μας είναι οι σχέσεις μεταξύ μας, έδαφος με όρια, κάθε φορά, που όμως είναι ευθύνη μας να διαφυλάξουμε και να προεκτείνουμε. Το τέλος κάθε ριζοσπαστικής ιδέας είναι η στιγμή που αυτή μεταστρέφεται σε ένα νέο κανόνα, σε μια νέα νόρμα, σε μια πανομοιότυπη πολιτική που συσσωρεύει υπεραξία, χαράσσει ιεραρχίες και ελέγχει προσβάσεις. Προσπαθούμε να διαφυλάξουμε τον πλούτο των διαφορών γιατί αυτό μετακινεί και εμάς σε μια θέση συνύπαρξης και διαλόγου και δεν οδηγεί στην παρακμή μιας θέσης τετελεσμένου που διεκδικεί το προνόμιο της αλήθειας και του σωστού. Υπερασπιζόμεν@ τους φεμινισμούς που αναδεικνύουν αυτές τις διαφορές και την επικοινωνία μεταξύ τους, αντιστεκόμαστε στην επιβολή ενός μοναδικού τρόπου να στοχαζόμαστε, να επικοινωνούμε, να πράττουμε, να νιώθουμε, να ζούμε.

  1. Το προσωπικό είναι πολιτικό

Η εμβληματική αυτή φράση του φεμινιστικού κινήματος επανέρχεται διαρκώς και αναδεικνύει το περιεχόμενο των πραγμάτων που κάνουμε και το πώς τα διαχειριζόμαστε. Δυστυχώς, όμως, χρησιμοποιείται και καταχρηστικά, προκειμένου να νομιμοποιήσει τη διαπόμπευση και το λιντσάρισμα ως φεμινισμό και πολιτική, να ανάγει την αδυναμία και τα λάθη της προσωπικής διαχείρισης σε αναγκαστικό πολιτικό ζήτημα. Το προσωπικό βέβαια, ούτως ή άλλως είναι πολιτικό. Έτσι πολιτικά κρίνεται και η στάση του τραμπουκισμού. Άλλωστε για μας αυτό είναι ένα πολιτικό ζήτημα των καιρών μας: η πολιτικοποίηση του προσωπικού ως δικαιολογία και το «όλ@ εναντίον όλων». Αυτή ακριβώς η λογική αποπολιτικοποιεί το προσωπικό γιατί σβήνει την υποκειμενική δυνατότητα δράσης και ευθύνης που είναι η βαθιά πολιτική διάσταση του υποκειμένου-προσώπου, ενώ στρεβλώνει την έννοια του πολιτικού ως μανιχαϊσμό και εξωτερική σχέση με το προσωπικό. Όταν λέμε ότι το προσωπικό είναι πολιτικό σημαίνει επίσης ότι το πρόσωπο δεν απεκδύεται της προσωπικής του ευθύνης. Αντιθέτως, πολιτικό σημαίνει να την αναλαμβάνει και με αυτό τον όρο να συμμετέχει και να δρα και όχι να αναθέτει τη ρύθμιση της ζωής του σε μια συλλογικότητα, στο κίνημα κ.λπ, σαν να πρόκειται για έναν ακόμα θεσμό, όπως το κράτος, η εκκλησία, η οικογένεια.

Τέλος, θέλουμε να τονίσουμε ότι επιθυμία της ομάδας μας ήταν αφενός να καταγγείλει το περιστατικό, αφετέρου να προβληματίσει ανοίγοντας ένα διάλογο πάνω σε αυτά τα ζητήματα, μιας και δεν επιλέγουμε να αναλωθούμε σε μια καταγγελία. Αυτό που θέλουμε να δηλώσουμε, κλείνοντας, είναι ότι θα είμαστε παρόντ@ και θα υπερασπιζόμαστε τις αρχές μας, διερευνώντας με αναστοχασμό και ανοιχτότητα το φεμινισμό. Θα συζητάμε ανοιχτά για αυτά τα ζητήματα, όπως συζητάμε ανοιχτά για όλα, προσπαθώντας να συνδεόμαστε με όρους πολιτικού πολιτισμού. Αυτό είναι το δικό μας πολιτικό όριο που μπαίνει από τη φεμινιστική θέση ότι το προσωπικό είναι πολιτικό.

%cf%86%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%b1

 

Share