Subscribe via RSS Feed

Tag: "έκτρωση"

Ελ Σαλβαδόρ: 30 χρόνια κάθειρξη σε έφηβη θύμα βιασμού

elsalvador-protest

της Γεωργίας Μανώλη 

Για ακόμη μια φορά το Ελ Σαλβαδόρ παραβιάζει  τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών με το χειρότερο τρόπο. Δικαστήριο του Ελ Σαλβαδόρ καταδίκασε την 19χρονη Evelyn Hernández, θύμα βιασμού, σε 30 χρόνια κάθειρξη επειδή γέννησε νεκρό το παιδί του βιαστή της. Συγκεκριμένα, γυναίκα δικαστής απεφάνθει ότι η αποτυχία της Hernández να εξασφαλίσει προγεννητική φροντίδα ισούται με φόνο. Η Hernández ήταν ακόμη μαθήτρια όταν μετά το συστηματικό βιασμό από μέλος συμμορίας της περιοχής της, γέννησε στη τουαλέτα του σπιτιού της τον Απρίλη του 2016. Στη συνέχεια, λόγω πόνου στην κοιλιακή χώρα μεταφέρθηκε από τη μητέρα της στο νοσοκομείο, το οποίο κατήγγειλε στις αρχές ότι η έφηβη γέννησε το μωρό νεκρό.

Η αστυνομία, αφού βρήκε το έμβρυο στη τουαλέτα, προχώρησε σε σύλληψη και κράτηση της Hernández ενώ νοσηλευόταν για σοβαρές επιπλοκές, κρατώντας την δεμένη με χειροπέδες στο κρεβάτι του νοσοκομείου επί μια βδομάδα. Η δήλωση της ότι δεν γνώριζε ότι ήταν έγκυος μέχρι και τη γέννα δεν έγινε δεκτή από το δικαστήριο το οποίο αποδέχθηκε τους ισχυρισμούς του κατηγόρου, ότι η 19χρονη πέταξε το έμβρυο στη τουαλέτα και ότι δεν αναζήτησε προγεννητική φροντίδα επίτηδες γιατί δεν ήθελε το μωρό. Το δικαστήριο όχι μόνο καταδίκασε την Hernández χωρίς στοιχεία και χωρίς κάποια ιατρική έκθεση που να επιβεβαιώνει αυτές τις υποθέσεις, αλλά πρότεινε και την δίωξη της μητέρας της για συνέργεια σε έγκλημα.

Η δικαστική αυτή απόφαση δεν είναι ούτε η πρώτη και σίγουρα δεν θα είναι και η τελευταία. Το Ελ Σαλβαδόρ είναι μια από τις έξι χώρες (Χιλή, Νικαράγουα, Ονδούρας, Δομινικανή Δημοκρατία και Μάλτα) που απαγορεύουν την άμβλωση σε όλες τις περιπτώσεις (ακόμη και σε περιπτώσεις βιασμού, αιμομιξίας ή στη περίπτωση που κινδυνεύει η ζωή της μητέρας). Επιπλέον, η απόλυτη ποινικοποίηση της άμβλωσης το 1998, μετά από μια καμπάνια κατά των γυναικείων δικαιωμάτων αναπαραγωγής από λόμπι συνδεδεμένα με τη καθολική εκκλησία, συντέλεσε στη φυλάκιση πολλών, κυρίως φτωχών, γυναικών λόγω επιπλοκών κατά τη γέννα. Η εκπρόσωπος της Ένωσης Πολιτών για την Αποποινικοποίηση της Άμβλωσης, δήλωσε ότι η δικαστική αυτή άποψη «δείχνει πώς η δικαιοσύνη στο Ελ Σαλβαδόρ εφαρμόζεται χωρίς άμεσες αποδείξεις και χωρίς επαρκή στοιχεία που να διευκρινίζουν τι έχει κάνει μια γυναίκα» (Independent).

Αν και  πρόσφατα έχουν ξεκινήσει κάποιες προσπάθειες να αλλάξει ο νόμος και να αποδέχεται την άμβλωση έστω σε περιπτώσεις βιασμού ή τράφικινγκ, ωστόσο παρά τις κοινοβουλευτικές ακροάσεις των νομοθετικών προτάσεων κατά την άνοιξη του 2017 καμία αλλαγή δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής ούτε έχει κατατεθεί σχετικό νομοσχέδιο από τη Νομοθετική Επιτροπή. Έτσι, το Ελ Σαλβαδόρ συνεχίζει να τιμωρεί τις γυναίκες ακόμα και όταν αποβάλουν και να ελέγχει το σώμα τους με το πιο κατάπτυστο τρόπο. Όμως, η Hernández, θύμα παραπάνω από μια φορές της πατριαρχικής σκληρότητα,ς μαζί με τη δικηγόρο της δήλωσαν ότι θα κάνουν έφεση και θα αγωνιστούν να αλλάξουν αυτή την τόσο άδικη απόφαση.

 

Διαβάστε ακόμη:

Το Ελ Σαλβαδόρ δεν απονέμει χάρη σε γυναίκες που έχουν φυλακιστεί για άμβλωση ή για αποβολή

Στον δρόμο της προσφυγιάς λόγω δίωξης για άμβλωση

Η στείρωση ως ευγονική των φτωχών

 

Share

Ο Σύλλογος ΔΕΠ Πανεπιστημίου Αιγαίου στηρίζει τη διεκδίκηση για ασφαλείς και δωρεάν αμβλώσεις

pattern wallpaper

Ανακοίνωση ΚΣ Συλλόγου ΔΕΠ Πανεπιστημίου Αιγαίου

Σχετικά με την απόφαση των αναισθησιολόγων νοσοκομειακών γιατρών Σάμου να απέχουν από τις αμβλώσεις

Από δημοσιεύματα στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο έγινε γνωστή η άρνηση των αναισθησιολόγων γιατρών του Νοσοκομείου Σάμου να χορηγούν αναισθησία σε γυναίκες που επιθυμούν διακοπή της κύησή τους, επικαλούμενοι ηθικούς λόγους συνείδησης και βασιζόμενοι σε διάταξη του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας που τους παρέχει αυτό το δικαίωμα.

Ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι θεωρούμε οπισθοδρομική και αναχρονιστική την απόφαση των αναισθησιολόγων, με την οποία καταστρατηγείται το αναφαίρετο δικαίωμα των γυναικών να αποφασίζουν για το  μέλλον τους. Έχουν δοθεί αγώνες από το γυναικείο κίνημα για το δικαίωμα στην τεχνητή διακοπή της κύησης.

Η απόφαση των αναισθησιολόγων γιατρών της Σάμου είναι ακόμη πιο κατακριτέα για τις χιλιάδες νέες γυναίκες στο νομό Σάμου (εργαζόμενες, άνεργες, μετανάστριες), τις φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Αιγαίου που η μοναδική τους δυνατότητα να προχωρήσουν σε διακοπή κύησης είναι το ένα και μοναδικό νοσοκομείο της Σάμου στο Βαθύ. Στα προβλήματα που βιώνουν οι κάτοικοι των απομακρυσμένων περιοχών λόγω της ελλιπέστατης ιατρικής και νοσοκομειακής περίθαλψης με την υποστελέχωση των νοσοκομείων, έρχεται να προστεθεί η απόφαση των αναισθησιολόγων γιατρών. Απόφαση που στην ουσία της σημαίνει εξαναγκασμό όλων των γυναικών που θέλουν να προχωρήσουν σε άμβλωση ή να ταξιδέψουν σε άλλη πόλη της Ελλάδας ή να αναζητήσουν ιδιωτικές ιατρικές υπηρεσίες, με ό,τι σημαίνει αυτό σε οικονομικό επίπεδο. Απόφαση που μπορεί όμως να οδηγήσει γυναίκες σε επισφαλείς πρακτικές διακοπής κύησης με άκρως επικίνδυνες επιπτώσεις για την υγεία τους.

Σε καμία περίπτωση το σοβαρό θέμα που προέκυψε με την απόφαση των αναισθησιολόγων στη Σάμο δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Το μόνο που μπορεί να γίνει, είναι να καταγγελθεί απ΄όλους το γεγονός και ταυτόχρονα αυτό να γίνει η αφορμή για να λυθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νοσοκομειακοί γιατροί της Σάμου.

Διεκδικούμε ασφαλείς και δωρεάν αμβλώσεις μέσα από ένα δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας και δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους και όλες.

28 Μαΐου 2017

 

Διαβάστε ακόμα

Έκτρωση: δικαίωμα ή χάρη;

Η άμβλωση δέχεται επίθεση στην Ευρώπη!

Οι «αμόρφωτοι» του έρωτα

.

Share

Έκτρωση: δικαίωμα ή χάρη;

εκτρώσεις

των Άννα Σιγαλού και Γεωργία Μανώλη

Σύμφωνα με πρόσφατα δημοσιεύματα, οι αναισθησιολόγοι της Σάμου αποφάσισαν πως η συμμετοχή σε εκτρώσεις πάει ενάντια στην ηθική τους, απόφαση που φαίνεται να υποστηρίζεται κι από την νομοθεσία. Ναι, σωστά διαβάσατε: στη Σάμο, όχι στη Πολωνία μιας ακροδεξιάς κυβέρνησης, όχι στην καθολική Ιρλανδία ή ακόμα στην Τουρκία του Ερντογάν, αλλά εδώ στην Ελλάδα όπου το δικαίωμα στην άμβλωση έχει κατοχυρωθεί ήδη από τη δεκαετία του ’80. Και όμως, οι αναισθησιολόγοι της Σάμου, 12 χρόνια μετά τη ψήφιση του Νόμου 3418/2005 για τον κώδικα ιατρικής δεοντολογίας, παπαγαλίζουν το άρθρο 31 ότι δηλαδή «ο ιατρός μπορεί να επικαλεσθεί τους κανόνες και τις αρχές της ηθικής συνείδησής του και να αρνηθεί να εφαρμόσει ή να συμπράξει στις διαδικασίες τεχνητής διακοπής της κύησης, εκτός εάν υπάρχει αναπότρεπτος κίνδυνος για τη ζωή της εγκύου ή κίνδυνος σοβαρής και διαρκούς βλάβης της υγείας της». Βέβαια η δεύτερη παράγραφος του ίδιου άρθρου προβλέπει ότι «Ο ιατρός οφείλει να παρέχει συμβουλευτική υποστήριξη στη γυναίκα που ζητεί την παροχή των υπηρεσιών του, πριν προχωρήσει στη διακοπή της κύησης». Συμβουλευτική υποστήριξή δεν σημαίνει ωστόσο σε καμία περίπτωση πατρονάρισμα και στέρηση δικαιώματος στην άμβλωση.

Τελικά, ποια είναι αυτή η “ηθική συνείδηση” και τι θέλει από μας; Γιατί η απόφαση του αν θα γεννήσουμε ή όχι πρέπει να περάσει από κάποια επιτροπή ήθους, και μάλιστα από επιτροπή ανθρώπων που δεν θα βρεθούν ποτέ στη θέση μας;

Η λογική που διαπραγματεύεται το θέμα της εγκυμοσύνης ως θέμα δημόσιας διαβούλευσης βασίζεται στην παραδοχή ότι οι γυναίκες υπάρχουμε για να εξυπηρετούμε τους άλλους: να είμαστε όμορφες, να τους καθόμαστε και να γεννάμε τα παιδιά τους. Επίσης η επίκληση στην “ηθική” εμπεριέχει σχεδόν μια εκδικητικότητα. «Έμεινες έγκυος; Θα το γεννήσεις θες δε θες-εγώ ο γιατρός θα το αποφασίσω για σένα». Άσχετο αν δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα να το συντηρήσεις, αν έχεις ήδη όσο παιδιά θες, αν είσαι 15 χρονών, αν ζεις σε ακατάλληλο περιβάλλον, αν δεν θες να αφιερώσεις τον χρόνο που χρειάζεται για να αναθρέψεις ένα παιδί.

Όσοι θέλουν να μιλήσουν για ηθική ας κοιτάξουν και λίγο πέρα από τη μύτη τους. Γι’ αυτούς τους γιατρούς, οι γυναίκες που πάνε να κάνουν έκτρωση είναι ακόμη ένα σύντομο ραντεβού, οι εγκυμοσύνες τους είναι μια κατάσταση στην οποία αποδίδουν αφαιρετικές έννοιες όπως “ζωή”, “υποχρέωση” κλπ. Δεν θα αλλάξει όμως η δική τους ζωή οριστικά, δεν θα κυοφορούν αυτοί για 9 μήνες, δε θα χρειαστεί να αλλάξουν την καθημερινότητα τους, δε θα χρειαστεί να συντηρήσουν τα παιδιά. Δεν θα εγκλωβιστούν αυτοί σε μια ανεπιθύμητη κατάσταση. Είναι ηθικό να επιβάλλεις σε μια γυναίκα που δεν θέλει ή -για τους λόγους της- δεν μπορεί; Είναι ηθικό μια γυναίκα από τη Σάμο να υποχρεώνεται να πάει σε άλλο νησί ή σε άλλη περιοχή για να ασκήσει ελεύθερα το δικαίωμα της στην άμβλωση; Και αν δε μπορεί; Μήπως οι γυναίκες της Σάμου να αρχίσουν να χρησιμοποιούν κρεμάστρες όπως κάνουν στην Ιρλανδία;

Το να άπτεται η πραγματοποίηση έκτρωσης στην καλή θέληση του κάθε γιατρού αποτελεί άρση δικαιώματος. Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, όπου η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση είναι υποτυπώδης, όπου τα ποσοστά εκτρώσεων ανηλίκων είναι τεράστια (σύμπτωμα ακριβώς αυτού του τεράστιου ελλείμματος διαπαιδαγώγησης ειδικά ως προς την αντισύλληψη και τη προστασία από αφροδίσια) το να κλείνεις την πόρτα των νόμιμων και ασφαλών εκτρώσεων είναι καταστροφικό. Επίσης, σύμφωνα με το άρθρο 304 του Ποινικού Κώδικα, επιτρέπεται η έκτρωση (τεχνητή διακοπή της κύησης) μόνο με τη συναίνεση της εγκύου και μόνο από γιατρό μαιευτήρα – γυναικολόγο με τη συμμετοχή αναισθησιολόγου σε οργανωμένη νοσηλευτική μονάδα. Επομένως, η απόφαση αυτή των αναισθησιολόγων είναι κατάπτυστη, ακριβώς γιατί καταπατάει κεκτημένα γυναικεία, ανθρώπινα δικαιώματα.

Οι αναισθησιολόγοι αυτοί θα είναι υπόλογοι για κάθε ανεπιθύμητο παιδί που θα γεννηθεί στο νησί. Θα είναι υπεύθυνοι για κάθε γυναίκα που θα αναγκαστεί να γεννήσει χωρίς να το θέλει, χάνοντας τεράστιο μέρος του ελέγχου πάνω στη ζωή της. Θα είναι υπεύθυνοι για όσες αυτοσχέδιες, επικίνδυνες εκτρώσεις πραγματοποιηθούν στο νησί και για τις επιπτώσεις που αυτές μπορεί να έχουν στις γυναίκες που θα τις κάνουν. Όμως μαζί με αυτούς υπόλογοι θα είναι και η διεύθυνση του νοσοκομείου, οι δημοτικές αρχές της Σάμου, η Περιφέρεια Βόρειου Αιγαίου και όλοι οι κρατικοί θεσμοί εάν συνεχίσουν να αγνοούν την απόφαση των αναισθησιολόγων να παρεμποδίσουν το δικαίωμα της γυναίκας στην άμβλωση.

 

Διαβάστε ακόμα:

Η άμβλωση δέχεται επίθεση στην Ευρώπη!

Συλλογική ευθύνη: τα αναπαραγωγικά δικαιώματα στην Ευρώπη σε κρίση

Μαύρη Διαμαρτυρία στην Πολωνία: «Δικό μου το σώμα-Δική μου η απόφαση»

Η Σεξουαλική Αγωγή δεν είναι μόνο Βιολογία

Αντισύλληψη, διαδρομή μέσα στην ιστορία

Share

Στον δρόμο της προσφυγιάς λόγω δίωξης για άμβλωση

της Χριστίνας Πάντζου

Η Μαρία Τερέσα Ριβέρα πέρασε τέσσερα χρόνια σε ένα κελί του Ελ Σαλβαδόρ, καταδικασμένη επειδή απέβαλε.

Αποφυλακίστηκε πέρσι τον Μάιο, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο αναίρεσε την καταδίκη της σε κάθειρξη 40 ετών για φόνο, όπως χαρακτηρίζει τις περισσότερες αμβλώσεις η νομοθεσία της χώρας, η οποία από το 1997 τις απαγορεύει σε οποιαδήποτε περίσταση.

Ηλπιζε πως η απελευθέρωσή της θα της επέτρεπε να συμφιλιωθεί με όσα πέρασε, με τον χαμό του δεύτερου παιδιού της, με την άδικη ποινή της, με τα χαμένα χρόνια της φυλάκισής της και πως θα μπορούσε να ξεκινήσει μια νέα ζωή μαζί με τον 11χρονο γιο της. Αλλά η πραγματικότητα της υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της Καθολικής Εκκλησίας χώρας διέψευσε τις ελπίδες της.

«Για όλους ήμουν η “φόνισσα” του μωρού μου. Κανείς δεν μου έδινε δουλειά. Με είχαν κι αυτοί καταδικάσει και σε κάθε μου βήμα έβρισκα εμπόδια και απόρριψη», λέει η 34χρονη γυναίκα.

Τον περασμένο Οκτώβριο ο γενικός εισαγγελέας προσέβαλε την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου: ανά πάσα στιγμή μπορεί να την έστελναν πίσω στη φυλακή. Ηταν τότε που αποφάσισε να φύγει από τη χώρα.

Στις 17 Μαρτίου η Μαρία Τερέσα Ριβέρα έγινε η πρώτη γυναίκα που πήρε άσυλο στη Σουηδία λόγω των διώξεων που υπέστη από έναν άδικο νόμο περί αμβλώσεων, ο οποίος τιμωρεί τις γυναίκες ακόμη και σε περιπτώσεις αποβολών, γέννησης νεκρού εμβρύου ή επιπλοκών στην κύηση.

«Οι σουηδικές αρχές αναγνώρισαν πως τα δικαιώματά της ως γυναίκας παραβιάστηκαν κατάφωρα και πως το κράτος, αντί να την προστατεύσει, την καταδίωξε νομικά και κοινωνικά. Θεώρησαν πως η ποινή της, ο χρόνος που πέρασε στη φυλακή και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει εάν επιστρέψει στο Ελ Σαλβαδόρ συνιστούν δίωξη», δήλωσε μιλώντας για μια ιστορική απόφαση η Καταλίνα Μαρτίνες, δικηγόρος και διευθύντρια Λατινικής Αμερικής του Κέντρου για τα Αναπαραγωγικά Δικαιώματα που στήριξε σε κάθε της βήμα τη Ριβέρα.

«Η χορήγηση ασύλου σε αυτή τη βάση αποτελεί ένα τεράστιας σημασίας προηγούμενο όχι μόνο για τις γυναίκες του Ελ Σαλβαδόρ αλλά συνολικά για τις γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο».

Σύμφωνα με την Ομάδα Πολιτών για την Αποποινικοποίηση των Αμβλώσεων (CFDA), στο διάστημα 2000-2014 49 γυναίκες καταδικάστηκαν για πρόκληση άμβλωσης.

Ανάμεσά τους και 26 που εκτίουν ποινές κάθειρξης 30 έως 40 ετών.

Από τη Σουηδία, η Μαρία Τερέσα Ριβέρα έχει ξεκινήσει εκστρατεία ευαισθητοποίησης για τις καταχρήσεις αυτής της νομοθεσίας και την αποφυλάκιση των γυναικών θυμάτων της.

«Υποσχεθήκαμε η μία στην άλλη ότι όποια καταφέρει να φύγει από το Ελ Σαλβαδόρ θα μιλήσει εξ ονόματος όλων όσες βρίσκονται στη φυλακή. Υπάρχουν στα κελιά μητέρες που έχουν περισσότερα από δέκα χρόνια να δουν τα παιδιά τους. Δεν τους αξίζει να είναι στη φυλακή για εγκλήματα που δεν έκαναν».

Η στιγμή είναι πρόσφορη καθώς τον Φεβρουάριο το κυβερνών πρώην αντάρτικο FMLN κατέθεσε σχέδιο νομοθετικής τροποποίησης ώστε να επιτρέπεται η άμβλωση σε περιπτώσεις βιασμού, κινδύνου της ζωής της μητέρας ή μη βιώσιμου εμβρύου.

το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στην Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμα

Το Ελ Σαλβαδόρ δεν απονέμει χάρη σε γυναίκες που έχουν φυλακιστεί για άμβλωση ή για αποβολή

Οι αρχές του Ελ Σαλβαδόρ παίζουν ρώσικη ρουλέττα με τη ζωή μιας νέας γυναίκας

 

Share

Οι «αμόρφωτοι» του έρωτα

sex_edu

Τα αποτελέσματα των ερευνών που είδαν χθες το φως της δημοσιότητας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προφυλακτικού ήταν αποκαρδιωτικά. Το 22% των γυναικών στην Ελλάδα δηλώνουν ότι έχουν κάνει τουλάχιστον μία έκτρωση στη ζωή τους -οι μισές από αυτές έφηβες- ποσοστό που αποτελεί άλλη μια θλιβερή πρωτιά μας στην Ευρώπη. Με δεδομένο, μάλιστα, ότι είναι επώδυνο για μια γυναίκα να μιλά γι’ αυτά τα θέματα, πιθανά το ποσοστό να είναι μεγαλύτερο.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι φεμινίστριες έλεγαν με περισσή πίκρα ότι στην Ελλάδα η έκτρωση έπαιζε τον ρόλο της αντισύλληψης. Τότε η έκτρωση ήταν παράνομη, οι γυναικολόγοι δεν έγραφαν αντισυλληπτικά, τα προφυλακτικά ήταν συνδεμένα στο μυαλό της νεολαίας με τον αγοραίο έρωτα -δεν υπήρχε ακόμη AIDS- και τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε Αρρένων και Θηλέων, βεβαίως χωρίς μάθημα σεξουαλικής αγωγής.

Στα σχεδόν σαράντα χρόνια που πέρασαν θα περίμενε κανείς ότι τα πράγματα θα είχαν βελτιωθεί θεαματικά. Δυστυχώς, όμως, παρά τις θετικές αλλαγές στο νομικό πλαίσιο, η έλλειψη σοβαρής και συστηματικής ενημέρωσης παραμένει. Όχι μόνο για τις μεθόδους αποφυγής μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, αλλά και για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Ακόμη πολλοί γονείς δεν έχουν την ευχέρεια, τη διάθεση ή τη δυνατότητα να ενημερώσουν τα παιδιά τους και είναι απαράδεκτο για την Πολιτεία να λειτουργεί ακόμη με τους όρους του χθες και να αφήνει αυτή την τόσο σημαντική υπόθεση στο Διαδίκτυο.

Στον 21ο αιώνα είναι υποχρέωση του σχολείου να διαπαιδαγωγεί και σεξουαλικά τους έφηβους και τις έφηβες και είναι τουλάχιστον θλιβερό -και απόλυτα υποκριτικό- να γίνεται τουλάχιστον επανάσταση από διάφορους… στυλοβάτες της ηθικής όταν το υπουργείο Παιδείας ανακοινώνει ότι θα διοργανώσει μια θεματική εβδομάδα για “έμφυλες ταυτότητες” στα σχολεία. Αντίθετα, θα έπρεπε να υπάρχει πίεση από γονείς και καθηγητές να ενταχθεί κανονικά η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο εκπαιδευτικό σύστημα. Για να ξέρουν και οι νέοι, και οι νέες ότι έχουν ευθύνη απέναντι στο σώμα τους.

Μπορεί η Παγκόσμια Ημέρα Προφυλακτικού να μην έχει την… αίγλη της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά έχει κάποιο νόημα το γεγονός ότι προηγείται κατά ένα εικοσιτετράωρο.

Πηγή: Αυγή

 

Διαβάστε ακόμα

Η σεξουαλική αγωγή στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: Αποσπασματικές Δράσεις σε ένα Συγκεντρωτικό Σύστημα

Η Σεξουαλική Αγωγή δεν είναι μόνο Βιολογία

 

 

Share

Μαύρη Δευτέρα

poland6

της Aleksandra Osa

Στις 3 Οκτώβρη οι γυναίκες στην Πολωνία δε θα πάνε στη δουλειά τους ή στο πανεπιστήμιο, αντίθετα, θα φορέσουν μαύρα ρούχα και θα συμμετέχουν στις συγκεντρώσεις στην Πολωνία και σε άλλες χώρες. Θα το κάνουν αυτό για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στον επιθετικότερο νόμο για τις αμβλώσεις σε μια χώρα που έχει ήδη συντηρητική νομοθεσία. Ο καινούργιος νόμος απαγορεύει τις αμβλώσεις σε κάθε περίπτωση. Το επαναλαμβάνω υπό οποιαδήποτε συνθήκη. Ακόμα κι όταν η εγκυμοσύνη απειλή την υγεία ή ακόμα και τη ζωή της γυναίκας. Ή όταν έχει βιαστεί. H ποινή για την παραβίαση του νόμου είναι πέντε χρόνια στη φυλακή, όχι μόνο για τη γυναίκα, αλλά και για το γιατρό. Πώς όμως συνέβη και φτάσαμε ως εδώ;

Μετά από την πτώση του κομμουνισμού η κυβέρνηση απαγόρευσε τις αμβλώσεις εκτός από τρεις περιπτώσεις

  1. Η ζωή ή υγεία της γυναίκας κινδυνεύει από την παράταση της εγκυμοσύνης
  2. Η εγκυμοσύνη είναι το αποτέλεσμα εγκληματικής ενέργειας
  3. Το έμβρυο είναι σοβαρά παραμορφωμένο

Αυτός ο νόμος είναι ένας από τους πιο συντηρητικούς στην Ευρώπη. Η Πολωνία είναι μια προοδευτική και δημοκρατική χώρα, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγκεντρώνοντας πάνω από σαράντα εκατομμύρια κατοίκους. Σύμφωνα με τα πιο επικαιροποιημένα στοιχεία, στην Πολωνία περίπου χίλιες γυναίκες το χρόνο κάνουν νόμιμα έκτρωση. Τα στοιχεία δείχνουν ότι η πρόσβαση στην επιλογή της έκτρωσης είναι ήδη παράλογα χαμηλή. Λόγω της ρήτρας συνείδησης οι γιατροί μπορούν να αρνηθούν να προχωρήσουν τη διαδικασία της έκτρωσης ακόμα κι αν η γυναίκα έχει το νόμιμο δικαίωμα να το ζητά. Το 2008 ένα κορίτσι δεκατεσσάρων χρονών που έμεινε έγκυος μετά από βιασμό πήγε στο νοσοκομείο της πόλης της για να κάνει έκτρωση. Είχε όλα τα έγγραφα που απαιτούνταν κι ένα πιστοποιητικό από Εισαγγελέα βεβαιώνοντας το δικαίωμα να διακόψει την εγκυμοσύνη. Ο διευθυντής της κλινικής αρνήθηκε να προχωρήσει η διαδικασία και πρότεινε να καλέσει τον ιερέα. Το κορίτσι δοκίμασε σε ένα άλλο νοσοκομείο στην ίδια πόλη και σε ένα άλλο στη Βαρσοβία. Στο νοσοκομείο της Βαρσοβίας οι υπεύθυνοι καθυστερούσαν την απόφαση, μέχρι που ήταν πολύ αργά και αδύνατο να γίνει η επέμβαση. Το 2012 αυτό το κορίτσι στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων  κέρδισε τη δίκη ενάντια στο Πολωνικό κράτος. 2014 ένα άλλο σκάνδαλο διαίρεσε την πολωνική κοινωνία. Ο υπεύθυνος γυναικολογικής κλινικής σε νοσοκομείο της Βαρσοβίας αρνήθηκε να πραγματοποιήσει έκτρωση, ενώ το έμβρυο ήταν σοβαρά παραμορφωμένο και η κατάληξη του ήταν αναπόφευκτη. Η γυναίκα εξαναγκάστηκε να γεννήσει ένα μωρό με ανίατη ασθένεια, χωρίς κρανίο, μάτια και μύτη. Το παρακολουθούσε να υφίσταται δυσβάσταχτους πόνους στο διάστημα των μόλις δέκα ημερών της ζωής του. Ο γιατρός απολύθηκε αλλά έγινε ήρωας για πολλές οργανώσεις που ακλόνητα προστατεύουν τη ζωή, πολεμώντας ενάντια στους δαιμονικούς δολοφόνους των παιδιών.

Αυτή είναι η πραγματικότητα, η πραγματικότητα που εγώ γνωρίζω. Γεννήθηκα το 1988 ένα χρόνο μετά την πτώση του κομμουνισμού στην Πολωνία. Υπήρχε ένα συναίσθημα ανεξαρτησίας, ότι ξεκινούσαμε από την αρχή. Αλλά ήταν φανερό ότι η κοινωνία βρισκόταν χωρισμένη κι η διαμάχη αναπόφευκτη. Η καρδιά του προβλήματος ήταν ένας συγκεκριμένος πολωνικός θρησκευτικός φονταμενταλισμός απόλυτα ενωμένος ιδεολογικά ακατανόητος για εμάς. Για πολλά χρόνια λειτουργούσαμε με τη λογική του συμβιβασμού. Θεωρούσαμε ότι αν δεν απαιτούμε ριζοσπαστικές λύσεις, όπως ελεύθερη επιλογή στην έκτρωση, νομιμοποίηση του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών, οι αντιτιθέμενοι δε θα γίνουν πιο αντιδραστικοί. Βέβαια υπήρχαν ενεργές οργανώσεις για την υπεράσπιση της αγέννητης ζωής, ζητώντας την κατάργηση της έκτρωσης υπό οποιαδήποτε συνθήκη, αλλά κανείς και καμία δεν τις έπαιρναν στα σοβαρά. Δρούσαν απενοημένα, τοποθετούσαν σε διαφημιστικούς χώρους πολωνικών πόλεων φωτογραφίες εμβρύων μετά από μια έκτρωση, αλλά ήταν μια περιθωριακή δράση. Φυσικά απ’ όσο θυμάμαι υπήρχαν πάντα συζητήσεις γύρω από το πότε ένας άνθρωπος ξεκινά να ορίζεται ως άνθρωπος, αν το έμβρυο έχει ψυχή ή αν η έκτρωση είναι τελικά φόνος ή όχι. Όλα αυτά έμοιαζαν ακίνδυνα. Τώρα ξέρω πως κάναμε λάθος. Πέρυσι το συντηρητικό κόμμα «Νόμος και Δικαιοσύνη» κέρδισε τις εκλογές στην Πολωνία. Συγκέντρωσαν το ευρωσκεπτικιστικό τμήμα της κοινωνίας στο όνομα χριστιανικών και εθνικιστικών «αξιών». Εκφράζονται εχθρικά απέναντι  σε οτιδήποτε είναι γι’ αυτούς μέρος μιας αποτυχημένης Δύσης – Ομοφυλόφιλοι, χίπστερς, χορτοφάγοι, ποδηλάτες, φεμινίστριες, πρόσφυγες. Όλο και περισσότεροι εγκρίνουν και μοιράζονται αυτή την αποστροφή. Η ιδεολογία τους θέλει ότι είναι διαφορετικό να είναι και λάθος, πως ο «πολιτισμός» τους είναι καλύτερος και ισχυρότερος και πως οτιδήποτε έρχεται απ’ έξω αποτελεί κίνδυνο. Αυτό το πολιτικό κλίμα έχει δώσει περισσότερο χώρο σε ακρότητες. Ανεύθυνοι πολιτικοί που συναινούν, υποχρεωμένοι σε ιερείς που τους στήριξαν προεκλογικά προωθώντας τους στις κυριακάτικες λειτουργίες, πολιτικοί που διακήρυτταν οι ίδιοι τη χριστιανικότητά τους. Γι’ αυτό και όταν θα φθάσουν στην ψηφοφορία θα είναι υποχρεωμένοι να ψηφίσουν υπέρ ενός ακόμη αυστηρότερου νόμου κατά των αμβλώσεων.

Αλλά τι θα σημαίνει η απαγόρευση των αμβλώσεων σε κάθε περίπτωση; Με μερικά χαρακτηριστικά παραδείγματα.

Βιασμένες γυναίκες θα εξαναγκαστούν να γεννήσουν το παιδί του βιαστή τους. Ακόμη κι αν πρόκειται για ανήλικα κορίτσια, ακόμη κι αν ο ή οι βιαστές τους ανήκουν στο οικογενειακό τους περιβάλλον.

Οι προγεννητικοί έλεγχοι πρακτικά θα εκλείψουν, καθώς σε περίπτωση ατυχήματος κατά τον έλεγχο ο-η γιατρός θα αντιμετωπίσει ποινή φυλάκισης ως και τρία χρόνια ως εκείνος-η που «προκάλεσε» την αποβολή.

Γυναίκες που θα αποβάλλουν θα υπόκεινται σε έλεγχο από τις αρχές προκειμένου να εξακριβωθεί πως η αποβολή τους δεν ήταν σκόπιμη.

Γυναίκες θα αναγκαστούν να γεννήσουν παραμορφωμένα, άρρωστα ή νεκρά παιδιά.

Ακόμη κι αν η συνέχιση της εγκυμοσύνης ενέχει κινδύνους για τη ζωή της γυναίκας ο-η γιατρός δε θα έχει το δικαίωμα της διακοπής της.

Αυτά είναι απλώς παραδείγματα του πόσο βάρβαρος και απάνθρωπος πρόκειται να είναι αυτός ο νόμος, αλλά ο διάλογος με τους υποστηρικτές του είναι αδύνατος. Επαναλαμβάνουν διαρκώς το ίδιο επιχείρημα – μετά τη γονιμοποίηση υπάρχει ζωή, η ζωή είναι η μεγαλύτερη αξία, αν τερματίσεις την εγκυμοσύνη είσαι δολοφόνος και πρέπει να καταλήξεις στη φυλακή.

Μπορούμε να κλάψουμε, μπορούμε να φωνάξουμε, αλλά πρέπει να αντισταθούμε. Οι γυναίκες στην Πολωνία διαμαρτύρονται καθημερινά, χρησιμοποιώντας κάθε πιθανό μέσο. Υπήρξε μια «μαύρη διαμαρτυρία», άνθρωποι φορώντας μαύρα ρούχα πήραν selfies που τις ανάρτησαν στα κοινωνικά δίκτυα. Αρκετές διασημότητες τους υποστήριξαν αλλά χωρίς αποτέλεσμα τελικά.

Η απεργία της Δευτέρας 3 Οκτώβρη θα είναι μαχητική. Ακόμη και κάποιοι εργοδότες δήλωσαν ήδη πως οι γυναίκες που εργάζονται στις επιχειρήσεις τους μπορούν να απεργήσουν χωρίς καμία συνέπεια. Ο κατάλογος των πόλεων όπου οργανώνονται διαμαρτυρίες και συγκεντρώσεις είναι ήδη μεγάλος. Υπάρχουν ακτιβισμοί που προγραμματίζονται σε όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά και στις Η.Π.Α. όσο και στην Κίνα. Βλέποντας τόσους ανθρώπους να δραστηριοποιούνται  με κάνει αισιόδοξη και χαρούμενη γι’ αυτά που μας ενώνουν. Η κατάσταση όμως είναι άσχημη και πιθανά θα γίνει χειρότερη. Γνωρίζω πως ετοιμάζεται ένα σχέδιο νόμου που θα ποινικοποιεί την πώληση αντισυλληπτικών χαπιών.

Οι ρατσιστικές επιθέσεις συμβαίνουν καθημερινά, περισσότεροι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη γλώσσα του μίσους και της αποστροφής σε δημόσιες συζητήσεις. Άσχημες μέρες έρχονται και νομίζω πως θα πρέπει να νιώσουμε πιο υπεύθυνες απέναντί τους. Αγνοήσαμε δύσκολα ζητήματα για πολύ καιρό μέχρι που μια μέρα ξυπνήσαμε σε μια διαφορετική πραγματικότητα.

Αυτό έμαθα, πως θα πρέπει πάντα να επαγρυπνούμε γιατί οι ακραίοι, φονταμενταλιστές και ρατσιστές μπορούν να επιστρέψουν και αν τους αγνοήσεις για καιρό θα γίνουν ένας καρκίνος που μεγαλώνει στην κοινωνία μέχρις ότου θα είναι αργά για να τους σταματήσεις.

*H Aleksandra Osa είναι ζωγράφος-animator από την Πολωνία. Ζει προσωρινά στην Αθήνα.

Μετάφραση: Γιάννης Αλεξάκης

unnamed5

Share

Μαύρη Διαμαρτυρία στην Πολωνία: «Δικό μου το σώμα-Δική μου η απόφαση»

poland1

της Μαρίας Σιδηροπούλου

Δεκάδες ασπρόμαυρες φωτογραφίες συνοδευόμενες από το hashtag #czarnyprotest, που σημαίνει «μαύρη διαμαρτυρία», εμφανίστηκαν στο προφίλ μου το πρωί της Πέμπτης, από πολλές φίλες και φίλους από την Πολωνία.

Ο λόγος; Το συντηρητικό κυβερνόν κόμμα PiS (Νόμος και Δικαιοσύνη) μόλις απέρριψε οριστικά  πρόταση με τίτλο Ας Σώσουμε τις Γυναίκες που επέτρεπε τις αμβλώσεις μέχρι την 12η εβδομάδα της κύησης, ενώ αποφάσισε να συνεχίσει την επεξεργασία νομοσχεδίου που επιβάλλει πλήρη απαγόρευση των αμβλώσεων.

Διαβάζω άρθρο της δημοσιογράφου Ντορότα Γκουαζέφσκα: «Λίγες μέρες πριν ξεκινήσουν οι διαδηλώσεις  ένα 12χρονο κορίτσι γέννησε στο Κιέλτσε, πόλη νότια της Πολωνίας. Οι γιατροί ήταν σε κατάσταση σοκ. Οι εφημερίδες ήταν σε κατάσταση σοκ. Κι εγώ ήμουν πολύ θυμωμένη. Αν το νομοσχέδιο εγκριθεί, αυτές οι ιστορίες θα γίνουν ο κανόνας, και κανείς δε θα πρέπει να εκπλήσσεται. Στα πολωνικά σχολεία δεν υπάρχει σεξουαλική εκπαίδευση και τα νεαρά κορίτσια δεν έχουν πρόσβαση σε γυναικολογική περίθαλψη. Ακόμη κι αν υπήρχαν γυναικολογικές υπηρεσίες για κορίτσια, αν ο νόμος περάσει, αυτά θα υποχρεώνονται να γεννούν κι αν ο γιατρός προσπαθήσει να τα σώσει υποβάλλοντάς τα σε άμβλωση, θα κινδυνεύουν θα τους επιβληθεί ποινή 2 ετών. Μόνο αυτόν το χρόνο, σε ένα νοσοκομείο στο Βρότσλαβ, 14 κορίτσια αναγκάστηκαν να γεννήσουν – σχολιάζει η Μπάρμπαρα Νοβάτσκα, που πρωτοστατεί στην πρωτοβουλία Ας Σώσουμε τις Γυναίκες. Χρειάζεται η Πολωνία να είναι χώρα με πιο αυστηρή νομοθεσία σε σχέση με τις εκτρώσεις από το Αφγανιστάν και το Ιράν;»

Τα νέα, δυστυχώς, δεν ήταν έκπληξη για μένα. Η γιαγιά μου ήταν από την Πολωνία, έτσι είχα πολλές φορές την ευκαιρία να επισκεφτώ αυτή την πανέμορφη χώρα. Τον Ιούλιο μάλιστα, κατά τη διάρκεια των διακοπών μου εκεί, έγινα μάρτυρας μιας εθνικής υστερίας. Πέτυχα το Διεθνές συνέδριο Καθολικής νεολαίας, με τους νεαρούς καθολικούς Πολωνούς να καλωσορίζουν τον Πάπα σαν να ήταν ροκ σταρ, μικροφωνικές παρεμβάσεις στο δρόμο, ανθρώπους να προσπαθούν να φέρουν τους περαστικούς και πάλι στο δρόμο του θεού, αλλά και ένα μεγάλο ποσοστό νεαρών Πολωνών να επιλέγουν την αποχή από το σεξ μέχρι το γάμο για θρησκευτικούς λόγους. Όπως μου είπε και ένας φίλος δημοσιογράφος, η Πολωνία την τελευταία δεκαετία διανύει μία φάση θρησκευτικού φανατισμού, που θυμίζει πολύ Αμερικανούς Ευαγγελιστές.

Εδώ και πολύ καιρό η Καθολική Εκκλησία και το συντηρητικό κόμμα PiS (Νόμος αι Δικαιοσύνη), με αρχηγό γνωστό λαϊκιστή πολιτικό, τον Γιάροσλαβ Κατσίνσκι, που εκμεταλλεύτηκε όσο κανένας άλλος το θάνατο του δίδυμου αδερφού, πρώην Προέδρου της χώρας (2005-2010) Λεχ Κατσίνσκι, που σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα ενώ μετέβαινε στη Ρωσία, έχουν στήσει έναν απίστευτο μηχανισμό προπαγάνδας, με ιερείς, πολιτικούς και δημοσιογράφους να στηρίζουν ανοιχτά την απόλυτη απαγόρευση άμβλωσης, ακόμη και σε περίπτωση βιασμού.

poland5

Το ισχύον καθεστώς, ένα από τα αυστηρότερα στην Ευρώπη, επιτρέπει την άμβλωση σε τρεις περιπτώσεις: κίνδυνος για τη ζωή ή την υγεία της μητέρας, προγεννητικός έλεγχος που δείχνει σοβαρή και μη αναστρέψιμη πάθηση του εμβρύου και κύηση ως αποτέλεσμα βιασμού ή αιμομικτικής πράξης.

Βέβαια, όταν είχε ψηφιστεί το 1993, θεωρήθηκε «συμβιβασμός» μεταξύ Εκκλησίας και Κράτους. Μάλιστα, το νομοσχέδιο προωθήθηκε από την Μαρία Κατσίνσκι, Πρώτη Κυρία τότε και σύζυγο του αδερφού του τωρινού προέδρου του κόμματος PiS, η οποία, παραδόξως, εναντιώθηκε στην απόλυτη απαγόρευση των αμβλώσεων, οδηγώντας το κόμμα σε ρήξη.

Παρόλα αυτά με τα χρόνια γινόταν όλο και δυσκολότερο για μια Πολωνή να κάνει έκτρωση. Υπήρχαν περιπτώσεις γιατρών σε διάφορες περιοχές της Πολωνίας που υπέγραφαν δηλώσεις άρνησης παροχής των υπηρεσιών τους ακόμη κι αν η γυναίκα πληρούσε τις «προϋποθέσεις» για να κάνει έκτρωση.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις φεμινιστικών οργανώσεων, ο αριθμός των παράνομων αμβλώσεων κάθε χρόνο φτάνει τις 150.000, με τις Πολωνές να προσφεύγουν είτε σε ιατρεία στην Πολωνία είτε σε κλινικές της Γερμανίας, της Σλοβακίας και της Αυστρίας. Ο αριθμός των νόμιμων αμβλώσεων στην Πολωνία των 38 εκατομμυρίων κατοίκων ανέρχεται σε 700-1.800 ετησίως.

This slideshow requires JavaScript.

Για να παρουσιάσουν την πρότασή τους ως «πρωτοβουλία πολιτών» ενώπιον του πολωνικού κοινοβουλίου, οι πολέμιοι της άμβλωσης συνέλεξαν 450.000 υπογραφές, ενώ θα αρκούσαν 100.000. Οι εισηγητές της πρότασης για τη φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος των αμβλώσεων συγκέντρωσαν 215.000 υπογραφές.

Η πρόταση της «πρωτοβουλίας πολιτών» που κατατέθηκε από την επιτροπή Stop στην Άμβλωση εισάγει πλήρη απαγόρευση της άμβλωσης με μία εξαίρεση, την περίπτωση που η ζωή της εγκύου βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο, και προωθήθηκε στην Επιτροπή Δικαιοσύνης και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με την σύμφωνη γνώμη της συντριπτικής πλειοψηφίας των βουλευτών.

Αυτό που συνέβη ουσιαστικά ήταν το πλάνο Ας Σώσουμε τις Γυναίκες (Save Women) να απορριφθεί κατά τη διαδικασία της πρώτης ανάγνωσης, ενώ το πλάνο Pro Life κατά των αμβλώσεων πέρασε χθες σε δεύτερη ανάγνωση και επεξεργασία από την Επιτροπή. Με τις διαδηλώτριες σε συγκεντρώσεις σε όλη τη χώρα να φωνάζουν «αυτή είναι μία μαύρη μέρα για την Πολωνία» ντυμένες όλες στα μαύρα.

Αυτό που θα συμβεί από εδώ και πέρα είναι, είτε να αλλάξουν κάποιες διατάξεις και τελικά να εγκριθεί είτε να περιμένουν να κοπάσουν οι διαμαρτυρίες και η δημόσια συζήτηση γύρω από το θέμα.

Αυτή τη στιγμή η κύρια συζήτηση γίνεται γύρω από το ποιος θα τιμωρείται με ποινή 5 χρόνων, οι γυναίκες ή οι γιατροί; Σύμφωνα πάντως με δημοσιεύματα, η διάταξη που θα αφαιρεθεί σίγουρα από τον ισχύοντα νόμο είναι ο προγεννητικός έλεγχος που δείχνει σοβαρή και μη αναστρέψιμη πάθηση του εμβρύου ως νόμιμος λόγος έκτρωσης. Δηλαδή σε περίπτωση που διαπιστωθεί βλάβη ή πρόβλημα στο έμβρυο, η μητέρα υποχρεούται να το γεννήσει. Με αυτόν τον τρόπο χάνεται κάθε προσπάθεια για μια στοιχειώδη φιλελευθεροποίηση της νομοθεσίας.

Αυτήν την εβδομάδα, με αποκορύφωμα την Κυριακή, χιλιάδες διαδηλώτριες, από διάφορες πολωνικές πόλεις, τη Βαρσοβία, την Κρακοβία, το Πόζναν, το Κατοβίτσε, διαμαρτυρήθηκαν ενάντια σε ένα νόμο που τους αφαιρεί το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματός τους, το δικαίωμα να αποφασίζουν οι ίδιες για το μέλλον τους, που θέλει να ελέγξει τα αναπαραγωγικά τους δικαιώματα και που θα θέσει τις ζωές τους σε κίνδυνο. Οι παράνομες αμβλώσεις θα αυξηθούν και η απελπισία θα οδηγήσει όσες δε θα μπορέσουν να πληρώσουν για να κάνουν το ταξίδι μέχρι τη Σλοβακία σε πρωτόγονες μεθόδους. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τι θα συμβεί σε γυναίκες που ζουν στην πολωνική επαρχία, η οποία είναι απόλυτα αποκομμένη από τα αστικά κέντρα, φτωχή και βαθιά συντηρητική. Πρόκειται για «ένα νόμο ενάντια στην υγεία, τη ζωή και την ελευθερία των γυναικών».

poland2

 

Share

Το Ελ Σαλβαδόρ δεν απονέμει χάρη σε γυναίκες που έχουν φυλακιστεί για άμβλωση ή για αποβολή

0

Τον Ιανουάριο, στο Ελ Σαλβαδόρ, απονεμήθηκε επιτέλους χάρη σε μια γυναίκα που είχε φυλακιστεί για εφτά χρόνια επειδή απέβαλε. Η γυναίκα, γνωστή ως “Γουαδελούπη” είχε κατηγορηθεί ότι είχε κάνει άμβλωση, αδίκημα το οποίο αργότερα μετατράπηκε σε κακούργημα με αποτέλεσμα η γυναίκα να φυλακιστεί για φόνο[1]. Αλλά παρόλο που η Γουαδελούπη αποφυλακίστηκε, 15 άλλες γυναίκες παραμένουν στην φυλακή με τις ίδιες κατηγορίες.

Το Κέντρο για τα Δικαιώματα Αναπαραγωγής[2] και η Ένωση Πολιτών για την Αποποινικοποίηση της Άμβλωσης, εργάζονται εδώ και αρκετό καιρό μαζί για να εξασφαλίσουν την απελευθέρωση 17 γυναικών που εκτίουν ποινή κάθειρξης από 30 έως και 40 έτη επειδή είχαν επιπλοκές στην εγκυμοσύνη οι οποίες οδήγησαν σε αποβολή. Μόνο η Γουαδελούπη έχει καταφέρει να πάρει χάρη μέχρι στιγμής. Άλλη μια αποφυλακίστηκε αφού όμως εξέτισε όλη την ποινή της. Η Ένωση Πολιτών εξέδωσε ανακοίνωση στις 20 Φεβρουαρίου ότι το Νομοθετικό Σώμα θα αρνηθεί να εξετάσει αιτήσεις για χάρη για οποιαδήποτε από αυτές τις κατηγορούμενες.

Η Μόνικα Αράνγο, εκπρόσωπος του Κέντρου για τα Δικαιώματα Αναπαραγωγής και Περιφερειακή Διευθύντρια για την Λατινική Αμερική και την Καραϊβική δήλωσε σε συνέντευξη τύπου ότι οι οργανώσεις δεν θα σταματήσουν να αγωνίζονται μέχρι να απονεμηθεί χάρη σε όλες τις φυλακισμένες: «Το Κέντρο για τα Δικαιώματα Αναπαραγωγής θα συνεχίσει να διερευνά τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αντιμετωπίζουν γυναίκες στο Ελ Σαλβαδόρ και δεν θα σταματήσουμε μέχρι η κυβέρνηση να τροποποιήσει τους νόμους έτσι ώστε να σέβονται, να προστατεύουν και να εκπληρώνουν τα δικαιώματα της γυναίκας στην ζωή και την υγεία».

μετάφραση: Γεωργία Μανώλη

Πηγή: Jezebel

 

Σημειώσεις της μεταφράστριας:

[1] Το 1999 μέσω της Αναθεώρησης του Συντάγματος το Ελ Σαλβαδόρ αναγνώρισε το δικαίωμα στη ζωή από την στιγμή της σύλληψης. Για περισσότερες πληροφορίες στην Έκθεση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Άμβλωση στο Ελ Σαλβαδόρ του Κέντρου για τα Δικαιώματα Αναπαραγωγής.

[2] Το Κέντρο για τα Δικαιώματα Αναπαραγωγής είναι ένας παγκόσμιος οργανισμός με έδρα την Νέα Υόρκη. Εργάζεται με νομικούς για να εξασφαλίσει  το Δικαίωμα στην Άμβλωση στις Η.Π.Α αλλά και σε 45 χώρες. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ 

 

Διαβάστε ακόμα

Οι αρχές του Ελ Σαλβαδόρ παίζουν ρώσικη ρουλέττα με τη ζωή μιας νέας γυναίκας

 

 

 

 

Share

Διεθνής ημέρα δράσης για το δικαίωμα στην άμβλωση στην Ιρλανδία

Pro-Choice-Protest-in-Dublin-2011

της Λίνας Φιλοπούλου

Την Τρίτη 28 Οκτωβρίου διοργανώνονται διαμαρτυρίες έξω από πρεσβείες και προξενεία της Ιρλανδίας σε όλο τον κόσμο με αίτημα την προκήρυξη δημοψηφίσματος για την κατάργηση της 8ης τροπολογίας (συνταγματική απαγόρευση της Ιρλανδίας στις αμβλώσεις, η οποία αναγνωρίζει το ίσο δικαίωμα στη ζωή μιας μητέρας και του αγέννητου παιδιού της). Η ημέρα αυτή θα σηματοδοτήσει τη δεύτερη επέτειο από το θάνατο της Savita Halappanavar – θύμα των οπισθοδρομικών νόμων για την άμβλωση στην Ιρλανδία. Δύο χρόνια αργότερα και ενώ δεκάδες χιλιάδες γυναίκες από την Ιρλανδία συνεχίζουν να ταξιδεύουν στο εξωτερικό για την πρόσβαση σε ασφαλή και νόμιμη διακοπή κύησης, δεν έχει υπάρξει καμία πρόοδος, παρά την τεράστια επιθυμία για αλλαγή. Η κυβέρνηση της Ιρλανδίας πρέπει να πιεστεί να προκηρύξει δημοψήφισμα, σύμφωνα με την επιθυμία της πλειοψηφίας του πληθυσμού στην Ιρλανδία.

Γι’ αυτό το λόγο, μια ευρεία συμμαχία πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων, οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες καλεί σε μια διεθνή μέρα δράσης για το δικαίωμα στην άμβλωση στην Ιρλανδία. Οι δράσεις που έχουν προγραμματιστεί είναι οι εξής:

Δουβλίνο – τρένο “καλωσορίστε το χάπι της άμβλωσης” 14.30-15.30 έξω από το  σταθμό Connolly

Κορκ – συλλαλητήριο – Πλατεία Daunt 18.30

Μπέλφαστ – συλλαλητήριο – Δημαρχείο του Μπέλφαστ 17:00

 

Διεθνείς δράσεις:

Ιρλανδική πρεσβεία, Λονδίνο 13:00 (28.10.)

Ιρλανδική πρεσβεία, Στοκχόλμη 16:00 (28.10.)

Ιρλανδική πρεσβεία, Βρυξέλλες 18:30 (28.10.)

Ιρλανδική πρεσβεία, Οττάβα 13:00 (28.10.)

Πύλη του Βραδεμβούργου, Βερολίνο 17:00 (28.10.)

Ιρλανδική πρεσβεία, Τελ Αβίβ 18:00 (28.10.)

Ιρλανδική πρεσβεία, Ρώμη 15:00 (24.10)

Δημαρχείο Μπανγκαλόρ, Ινδία στις 17:00 (28.10.)

Πολυκατάστημα GPO στην οδό Bourke, Μελβούρνη 17:30 (28.10.)

Ιρλανδικό Προξενείο, Νέα Υόρκη 16:00 (28.10.)

Ιρλανδικό Προξενείο, Βοστώνη 12:00 (28.10.)

Ιρλανδική πρεσβεία, Αθήνα 12:00 (29.10.)

Ιρλανδική πρεσβεία, Λευκωσία 13:00 (29.10.)

Ιρλανδική πρεσβεία, Βαρσοβία 17.00 (28.10.)

Πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον (UW) – Σχολή Κοινωνικής Εργασίας, Σιάτλ  17:00 (29.10.)

 

Περισσότερα:

https://www.facebook.com/events/1541656259403754/?ref=22 

http://rosa.ie/category/pictures/

 

Διαβάστε ακόμα

Ιρλανδία: Οργή για το θάνατο γυναίκας στην οποία δεν επετράπη η άμβλωση

Πέρασε στην Ιρλανδία ο νόμος που επιτρέπει τις αμβλώσεις όταν είναι σε κίνδυνο η ζωή της μητέρας

Share

Ισπανία: μεγάλη νίκη του κινήματος!

abortion demo spain

της Δήμητρας Σπανού

Μεγάλη νίκη για το φεμινιστικό κίνημα! Μετά από μήνες κινητοποιήσεων για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος και την υπεράσπιση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων, η ισπανική κυβέρνηση απέσυρε το νομοσχέδιο κατά των αμβλώσεων ενώ ο αρμόδιος υπουργός δικαιοσύνης και βασικός υπερασπιστής του Αλβέρτο-Ρουίζ Γαγιαρδόν εξωθήθηκε σε παραίτηση.

Το κίνημα που συγκροτήθηκε κατά του νομοσχεδίου απλώθηκε εξαρχής σε πολλές πόλεις και δεν σταμάτησε για μήνες να πραγματοποιεί πολύμορφες δράσεις ενημέρωσης, καμπάνιες και δυναμικές διαμαρτυρίες, που συσπείρωσαν γυναίκες και άντρες στον αγώνα για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην επιλογή. Χαρακτηριστικά, σε δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν αποδείχτηκε πως ένα σημαντικό ποσοστό της ισπανικής κοινωνίας, 70-80%, διαφωνεί με τις προτεινόμενες αλλαγές, κάτι που αντανακλά και την αναντιστοιχία μεταξύ της προτεινόμενης μεταρρύθμισης και της ωριμότητας της ισπανικής κοινωνίας. Δίπλα στις ισπανίδες στάθηκε εξαρχής ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης σε πολλές χώρες, καθώς χιλιάδες γυναίκες διάβασαν στην κίνηση της ισπανικής κυβέρνησης μια κοινή απειλή ενάντια σε στοιχειώδη δικαιώματα.

Θυμίζουμε ότι το νομοσχέδιο περιείχε μερικά από το σκληρότερα μέτρα για το ζήτημα στην Ευρώπη. Προέβλεπε την απαγόρευση των αμβλώσεων εκτός εάν η εγκυμοσύνη είναι αποδεδειγμένα αποτέλεσμα βιασμού, ακόμα και εάν υπάρχουν δυσπλασίες στο έμβρυο ή σοβαρή διαγνωσμένη απειλή για τη ζωή της εγκύου. Αποτελούσε μια προεκλογική δέσμευση του Λαϊκού Κόμματος στους πιο δεξιούς, συντηρητικούς και σκληροπυρηνικούς χριστιανούς ψηφοφόρους του, στους οποίους έταξε την επιστροφή σε μια κατάσταση πολύ μακρινή, που θύμιζε την εποχή του Φράνκο. Σε μια συγκυρία μάλιστα που η ισπανική κοινωνία βιώνει τις επιπτώσεις τις κρίσης και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, αυτό το νομοσχέδιο αποτελούσε μια καίρια προσθήκη στην επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των από κάτω. Ευτυχώς, προς το παρόν τουλάχιστον, ανακόπηκε. Η επιμονή και υπομονή των αγωνιζόμενων ισπανίδων και των αλληλέγγυων ας αποτελέσει ένα παράδειγμα για όλες/όλους μας.

 

Σχετική αρθρογραφία στο Φύλο Συκής:

Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο «Φεντερίκα Μοντσένι» αντιστέκεται στην απαγόρευση των αμβλώσεων

Συλλογική ευθύνη: τα αναπαραγωγικά δικαιώματα στην Ευρώπη σε κρίση

Η άμβλωση δέχεται επίθεση στην Ευρώπη!

Μπροστά στην αλλαγή του νόμου για τις αμβλώσεις

Χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν για το δικαίωμα στην έκτρωση σε όλη την Ευρώπη

30.000 άτομα ζήτησαν την απόσυρση του νόμου για τις αμβλώσεις και την παραίτηση του Γαγιαρδόν

Κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία

Αερογραμμές «Αμβλώσεις»

Κοινό κάλεσμα Ισπανίδων και Γαλλίδων φεμινιστριών

Το Τρένο της Ελευθερίας

Διαμαρτυρία στην ευρωβουλή για το ισπανικό σχέδιο νόμου για την έκτρωση

Η κληρονομιά του φρανκισμού

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

 

 

Share

Επίθεση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα

NY: RALLY TO PROTECT WOMEN'S HEALTH RIGHTS

της Dianne Feeley

Πριν τρία χρόνια, η Ταμέσα Μινς εισήχθη επειγόντως στο νοσοκομείο Mercy Health Partners στην πόλη Μάσκεγκον του Μίσιγκαν, αφού έσπασαν τα νερά της στην 18η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της. Οι γιατροί διέγνωσαν πρόωρη ρήξη μεμβράνης, όμως παρόλα αυτά δεν την κράτησαν, λέγοντας πως δεν μπορούσε να γίνει κάτι σε αυτή τη φάση.

Ξαναπήγε την επόμενη μέρα με επίπονες συσπάσεις, αιμορραγία και πυρετό. Της δόθηκαν δύο Tylenol και αφού έπεσε ο πυρετός της δώσανε εξιτήριο.

Αργότερα το ίδιο βράδυ επέστρεψε για τρίτη φορά, με ανυπόφορους πόνους. Για άλλη μια φορά, της είπαν πως τίποτα δεν μπορούσε να γίνει για την περίπτωση της.

Όσο το προσωπικό ετοίμαζε τα χαρτιά του εξιτηρίου, ξεκίνησε ο τοκετός. Μόνο τότε ασχολήθηκαν με την αποβολή της. Γέννησε ένα πρόωρο αγόρι που πέθανε μετά από λίγη ώρα. Τα ιατρικά της αρχεία έδειξαν πως αφού έσπασαν τα νερά την προηγούμενη μέρα παρουσιάστηκε μόλυνση.

Ως καθολικό νοσοκομείο, το Mercy Health Partners υπάγεται στις «Ηθικές και Θρησκευτικές Οδηγίες για Καθολικά Κέντρα Υγείας». Σύμφωνα με το Συνέδριο των Επισκόπων[1] “Η έκτρωση […] δεν είναι ποτέ επιτρεπτή. Οποιαδήποτε διαδικασία έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα τον τερματισμό της κύησης αποτελεί έκτρωση”.

Η Μινς ποτέ δεν πληροφορήθηκε για την δυνατότητα επιλογής. “Δεν μου είπαν τι συνέβαινε στο σώμα μου. Ό,τι συνέβαινε, το συζήταγαν μεταξύ τους. Είχα αφεθεί να αναρωτιέμαι ‘Τι θα μου συμβεί;’”.

Ωστόσο, πρόκειται για ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο, το δεύτερο μεγαλύτερο κέντρο υγείας στο δυτικό Μίσιγκαν και το μοναδικό νοσοκομείο στην κομητεία. Πώς είναι δυνατόν θρησκευτικές ντιρεκτίβες να υπαγορεύουν την υγειονομική περίθαλψη;

Ένα στα εννιά κρεβάτια νοσοκομείου στις Η.Π.Α. βρίσκεται σε καθολικό νοσοκομείο, διοικούμενο από καταστατικό που υπαγορεύει διάφορες πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων των ζητημάτων γύρω από τα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Κάποιες από τις οδηγίες έρχονται σε ρήξη με τις διαδεδομένες πρακτικές. Για παράδειγμα, παρόλο που το Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών και Πρόληψης[2] αναφέρει πως 88% όλων των γυναικών σε ηλικία αναπαραγωγής χρησιμοποιούν κάποιας μορφής αντισύλληψη, το 43 σελίδων εγχειρίδιο του  Συνεδρίου των Επισκόπων απαιτεί το προσωπικό των νοσοκομείων να παραμένουν σιωπηλοί όσον αφορά στην ενημέρωση σχετικά με την αντισύλληψη.

Η Ταμέσα Μινς επιβίωσε και υπέβαλε μήνυση με τη βοήθεια της οργάνωσης American Civil Liberties Union[3] σε ομοσπονδιακό δικαστήριο ενάντια στο Συνέδριο των Επισκόπων για μια οδηγία που της στέρησε την πρόσβαση σε επείγουσα περίθαλψη. Αλλά η Μινς δεν είναι η μοναδική γυναίκα στην Αμερική που παρέμεινε στο σκοτάδι για την αναγκαιότητα τερματισμού της εγκυμοσύνης της.

Δεδομένου ότι 10-20% των διαγνωσμένων κυήσεων καταλήγουν σε αποβολή, η απροθυμία των καθολικών νοσοκομείων να ακολουθήσουν την απαραίτητη διαδικασία για την διακοπή της κύησης θέτει σε κίνδυνο τις ζωές πολλών γυναικών. Αυτές οι γυναίκες μπορεί να αντιμετωπίσουν μολύνσεις, αιμορραγία, στειρότητα ή ακόμα και θάνατο.

Από τα 7 εκατομμύρια γυναικών που μένουν έγκυες κάθε χρόνο στις Η.Π.Α., το 1 εκατομμύριο θα κάνει έκτρωση. Περίπου το 70% θα πληρώσει τα έξοδα προσωπικά. Η διαδικασία κοστίζει 300-1700$, ανάλογα με το πόσο έγκαιρα θα πραγματοποιηθεί. (Σε όλη τη χώρα υπάρχουν επίσημα και ανεπίσημα δίκτυα που συμβάλλουν στη χρηματοδότηση εκτρώσεων φτωχών γυναικών.)

Πώς συγκρίνεται ο σημερινός αριθμός εκτρώσεων με αυτόν του παρελθόντος; Πριν νομιμοποιηθούν το 1973, εκτιμάται πως πραγματοποιούνταν μεταξύ 200.000 και 1,2 εκατομμυρίου επεμβάσεις το χρόνο. Έφτασαν στο ανώτατο το 1996, με 1,6εκατομμύρια και από τότε συνεχώς μειώνονται. Το ποσοστό των κυήσεων που καταλήγουν σε έκτρωση έχει επίσης μειωθεί από 30% το 1979-86 στα μισά περίπου σήμερα.

Παρόλα αυτά, πάνω από 40 χρόνια αφότου οι εκτρώσεις νομιμοποιήθηκαν στις Η.Π.Α., τόσο ομοσπονδιακές όσο και πολιτειακές νομοθεσίες  περιορίζουν στις γυναίκες την πρόσβαση. Και οι γυναίκες με τους λιγότερους πόρους έχουν την πιο περιορισμένη πρόσβαση. Σίγουρα το ομοσπονδιακό διάταγμα Hyde Amendment[4] που αρνείται στις γυναίκες το δικαίωμα στην έκτρωση εκτός της περίπτωσης βιασμού, αιμομιξίας ή κινδύνου ζωής, το καθιστά σαφές.

Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται στη συνεχή επίθεση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα το 2013, ειδικά στα χέρια των νομοθετών σε επίπεδο πολιτείας. Είκοσι δύο πολιτείες ψήφισαν 70 νέους περιορισμούς, προσθέτοντας τους στους ήδη υπάρχοντες 135 που περάστηκαν το 2011 και 2012 (βλ. εδώ) . Κυριάρχησαν περιορισμοί σε παρόχους, απαγορεύσεις σε έκτρωση μετά τις 20-22 εβδομάδες και η απονομιμοποίηση οικονομικής κάλυψης εκτρώσεων σε διάφορα προγράμματα ασφάλειας.

Μάχες υπό τις διατάξεις του “Obamacare”

Μια θετική ρύθμιση που προέκυψε τα τελευταία χρόνια είναι η ομοσπονδιακή εντολή Affordable Care Act (ACA) κατά την οποία καλύπτονται τα έξοδα αντισύλληψης για ασφαλισμένους/ες του ιδιωτικού τομέα δίχως δική τους προσωπική οικονομική επιβάρυνση.

Θρησκευτικές ΜΚΟ είχαν προβάλει αντιρρήσεις σε αυτή την πρόβλεψη και εξαιρέθηκαν. Παρόλα αυτά οι Little Sisters of the Poor, ένα τάγμα καθολικών καλογριών, ζήτησαν αναστολή υλοποίησης της οδηγίας. Η δικαστής Σόνια Σοτομαγιόρ του Ανώτατου Δικαστηρίου εξέδωσε προσωρινή διαταγή στο τέλος του 2013. Στην πραγματικότητα, οι καλόγριες δεν είχαν παρά να ζητήσουν να εξαιρεθούν, αλλά αρνούνται να κάνουν ακόμα κι αυτό.

Επιπλέον, διάφοροι εργοδότες ζήτησαν να εξαιρεθούν κατά παρόμοιο τρόπο, προφασιζόμενοι προσωπικές αντιθέσεις. Έως το τέλος του 2013 δεκαοκτώ επιχειρήσεις είχαν κάνει αιτήσεις στο ομοσπονδιακό δικαστήριο για απαλλαγή, συμπεριλαμβανομένης και της Domino Farms, της οποίας ο γενικός διευθυντής και υπερσυντηρητικός καθολικός ιδεολόγος Τομ Μόναγκαν έχει περιγράψει τα αντισυλληπτικά ως «σοβαρά ανήθικα».

Στα τέλη του Νοέμβρη των Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α. συμφώνησε να ακροαστεί δύο υποθέσεις: Sebelius v. Hobby Lobby Stores και Conestoga Wood Specialties v. Sebelius. Και οι δύο ισχυρίζονταν ότι προτίθενται να παρέχουν ασφαλιστικά προγράμματα που θα καλύπτουν κάποιου είδους αντισύλληψη, αλλά όχι αυτά που θεωρούν ότι προκαλούν διακοπής της κύησης. Η Conestoga αντιτίθεται στην προσφορά επείγουσας αντισύλληψης, ενώ η Hobby Lobby και στη χρήση ενδομήτριων μεθόδων.

Παρά την ύπαρξη αυτής της μοναδικής ρύθμισης, καθώς και της αυξανόμενης συζήτησης για τη χρηματοδότηση παιδικών σταθμών, η επίθεση στην πρόσβαση των γυναικών σε ένα εύρος αναπαραγωγικών δικαιωμάτων συνεχίζεται. Είκοσι τρείς πολιτείες απαγόρευσαν την ασφαλιστική κάλυψη για τις περισσότερες υπηρεσίες εκτρώσεων, με βάση μια ρήτρα του ACA. Ισχυρίζονται ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο, μιας και τα περισσότερα ασφαλιστικά προγράμματα που πωλούνται στις αγορές υγειονομικής περίθαλψης θα επιδοτούνται από φόρους.

Το Δεκέμβρη του 2013 το νομοθετικό σώμα του Μίσιγκαν πήγε ένα βήμα πιο πέρα, περνώντας μια πρωτοβουλία που υπέβαλε η οργάνωση Right to Life, κατά την οποία γυναίκες που επιθυμούν κάλυψη των υπηρεσιών έκτρωσης από την ασφάλεια τους πρέπει να την αγοράζουν ως επιπλέον στην κανονική τους ασφάλεια. Αυτός ο νόμος δεν επιδέχεται εξαιρέσεις και θα τεθεί σε εφαρμογή τον Μάρτιο του 2014.

Η οργάνωση Εθνικό Κέντρο Νόμου των Γυναικών (National Women’s Law Center), που υποστηρίζει γυναίκες, διερεύνησε το πόσα άτομα αγόρασαν την επιπλέον ασφάλιση στις πολιτείες που ήδη εφαρμοζόταν ο νόμος και γύρισε με άδεια χέρια. «Δεν έχουμε στατιστικές διότι δεν υπάρχουν», αναφέρει η Γκράτσεν Μπορτσετ, η διευθύντρια υγειονομικών πολιτικών του κέντρου. Ακόμα και στην βόρεια Ντακότα, που εφαρμόζεται ένας παρόμοιος νόμος από το 1979, δεν μπόρεσαν να βρεθούν δεδομένα.

Supporters And Opponents Commemorate 37th Anniversary Of Roe v. Wade

Νέα περιοριστική νομοθεσία

Είκοσι εφτά πολιτείες έχουν τουλάχιστον τέσσερεις διαφορετικούς περιορισμούς για τις εκτρώσεις. Αυτές αφορούν την πλειοψηφία όλων των γυναικών στις Η.Π.Α..

Ιστορικά, τα νοσοκομεία ήταν απρόθυμα στο να παρέχουν υποδομές για εκτρώσεις και αυτό το έργο ανέλαβαν οι κλινικές. Ωστόσο η τρέχουσα επίθεση ενάντια στις γυναίκες τις φορτώνει με αχρείαστους περιορισμούς.

Λιγότερο από το 0.3% των εκτρώσεων χρήζει νοσηλείας σε νοσοκομείο, άρα η ιδέα του να πληρούν οι κλινικές τις ίδιες απαιτήσεις με τα νοσοκομεία δεν είναι λογική. Όμως δεκατρείς πολιτείες απαιτούν οι κλινικές να έχουν δωμάτια και διαδρόμους μεγέθους νοσοκομείων.

Η νομοθεσία της Βιρτζίνια επιβάλλει τον αριθμό των καλυμμένων εισόδων και χώρων στάθμευσης. Δεκατέσσερεις ζητούν ασφάλιση από τοπικά νοσοκομεία, παρόλο που το Οχάιο, που παλιότερα εφάρμοζε αυτόν τον νόμο, τον αντέστρεψε και πλέον απαγορεύει αυτήν την σχέση. Οκτώ πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων και των Αλαμπάμα, της Ιντιάνα, Βόρεια Καρολίνα, Βόρεια Ντακότα, Οχάιο, Τέξας, Βιρτζίνια και Ουισκόνσιν ψήφισαν ρυθμίσεις για τις κλινικές το 2013.

Ενώ οι υπέρηχοι δεν είναι ιατρικώς απαραίτητοι για τους τρεις πρώτους μήνες της κύησης, αρκετές πολιτείες έχουν περάσει νομοθεσίες που ζητούν υπερήχους για όλες τις εκτρώσεις. Στα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης ο υπέρηχος γίνεται κολπικά – μια διαδικασία που αγγίζει τον νομικό ορισμό του βιασμού. Μια τόσο αχρείαστη και ντροπιαστική απαίτηση αποτελεί μια προσπάθεια να επηρεάσει τις γυναίκες για να συνεχίσουν την κύηση. Πέρυσι ο νόμος πέρασε στην Ιντιάνα και στο Ουινσκόνσιν, αυξάνοντας τις πολιτείες που ζητούν υπέρηχο στις δέκα.

Από την δεκαετία του 1980 κάποιες πολιτείες και η Αντιπροσωπεία Βετεράνων πραγματοποιούν ιατρική συμβουλευτική εξ αποστάσεως σε αγροτικές περιοχές. Πριν πέντε χρόνια η οργάνωση Planned Parenthood[5] άρχισε να χρησιμοποιεί την ίδια μέθοδο για το «χάπι της επόμενες ημέρας», το οποίο έχει ποσοστό επιτυχίας 92-95% αν χορηγηθεί τους πρώτους δύο μήνες της κύησης.

Μια γυναίκα που επιζητά πρώιμη έκτρωση θα μπορούσε να πάει σε κλινική, όπου μια νοσοκόμα θα έπαιρνε τα στοιχεία της, τα οποία θα μεταβιβάζονταν σε έναν γιατρό. Παρουσία της νοσοκόμας, ο γιατρός θα είχε τηλεφωνική συνεδρία με την ασθενή. Στο τέλος της διαδικασίας ο γιατρός θα πάταγε ένα κουμπί για να ανοίξει ένα συρτάρι στο οποίο θα βρίσκονταν δύο φάρμακα. Η γυναίκα θα έπαιρνε επιτόπου το ένα και το δεύτερο δύο μέρες αργότερα, σύμφωνα με τις οδηγίες.

Επιστρέφοντας στην κλινική δυο βδομάδες αργότερα, θα είχε ένα δεύτερο ραντεβού με τον γιατρό. Άμα παρουσιαζόταν κάποιο πρόβλημα, θα πήγαινε αμέσως σε νοσοκομείο.

Αν και η τηλεϊατρική δεν είχε αμφισβητηθεί προηγουμένως από κάποια νομοθεσία πολιτείας, η ιδέα ότι οι γυναίκες της επαρχίας θα έχουν πρόσβαση σε εκτρώσεις έστρεψε τους νομοθέτες προς την λάθος κατεύθυνση.

Οι πολιτείες της Αλαμπάμα, Ιντιάνα, Αϊόβα, Μισισίπι, Μιζούρι, Βόρειας Καρολάινα, Τέξας και Ουινσκόνσιν απαγόρευσαν τις τηλεφωνικές συνεδρίες γαι αυτό τον σκοπό την επόμενη χρονιά.

Αποτυγχάνοντας να στερήσει την χρηματοδότηση σε ομοσπονδιακό επίπεδο από την οργάνωση Planned Parenthood, η δεξιά πέτυχε δέκα πολιτείες να περιορίσουν ή να απαγορεύσουν τις κλινικές που προσφέρουν συμβουλευτική ή εκτρώσεις.

Πέρα από το πέρασμα αυτών των περιορισμών, η δεξιά προκαλεί ευθέως την ελαττωματική απόφαση Roe v. Wade. Η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου των Η.Π.Α. του Ιανουαρίου του 1973 ανέτρεψε νόμους που απαγόρευαν τις εκτρώσεις και καθιέρωσαν μια τριμηνιαία προσέγγιση. Στην διάρκεια του πρώτου τριμήνου, αποφάσισε το δικαστήριο, η απόφαση έγκειται στην γυναίκα και τον γιατρό της. Κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο όμως η πολιτεία εμπλέκεται στην λήψη της απόφασης, ειδικά για περιπτώσεις βιωσιμότητας του εμβρύου κατά το τελικό τρίμηνο.

Βέβαια, ακόμη και στο τρίτο τρίμηνο, θα τίθονταν σε ισχύ νόμοι για να προστατεύσουν την ζωή και την υγεία της γυναίκας και για να επιτρέψουν στον γιατρό της να πάρει αποφάσεις δίχως να χρειάζεται να επιβεβαιωθούν από άλλους γιατρούς.

Αρκετές μεταγενέστερες νομοθεσίες αγνοούν αυτά τα κριτήρια. Για την ακρίβεια, αυτή η απόφαση έχει ήδη αποδυναμωθεί από την απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου των Η.Π.Α. το 1992 (Planned Parenthood v. Casey), όπου «αδικαιολόγητοι» περιορισμοί επιτράπηκαν. Αυτοί περιλάμβαναν γονική συναίνεση, 24ωρες αναμονές μεταξύ συμβουλευτικής διαδικασίας και υποχρεωτική παροχή συμβουλών. Εικοσιέξι πολιτείες θέσπισαν περίοδο αναμονής, τριανταεννιά νόμους εφαρμόζουν τη γονική συναίνεση και δεκαεφτά υποχρεωτική συμβουλευτική που λειτουργεί ως μέσο εκφοβισμού των γυναικών μέσω της παραπληροφόρησης: πέντε πολιτείες απαιτούν να λέγεται στις γυναίκες ότι οι εκτρώσεις αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του μαστού, οκτώ ότι ενδέχεται να υπάρξουν επιπτώσεις στην ψυχική υγεία, δώδεκα επιμένουν ότι το έμβρυο, σε περίπτωση έκτρωσης, υποφέρει.

Όλοι αυτοί οι περιορισμοί έχουν μεγαλύτερες επιπτώσεις στις φτωχότερες γυναίκες. Επίσης διαιωνίζουν την βία: οι γυναίκες υποχρεώνονται να ακολουθούν κανόνες σχετικά με το τι μπορούν να κάνουν και τι όχι. Ενισχύουν την επιρροή που μπορεί να ασκεί ο σύντροφος πάνω στην γυναίκα, αναγκάζοντας την να διακόψει τα αντισυλληπτικά για να ελέγξει την γονιμότητα της, αναγκάζοντας την να αποκτήσει παιδιά που δεν είναι σε θέση να μεγαλώσει, αναγκάζοντας την να παραμείνει σε μια σχέση που διαλύει την αυτοπεποίθηση της.

Θάνατος με χιλιάδες μαχαιριές

Όσοι αντιτάσσονται στις εκτρώσεις αντιλαμβάνονται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως οι γυναίκες πρέπει να έχουν κάποιο βαθμό αυτοδιάθεσης του σώματός μας. Υπάρχει μια πλειοψηφούσα υποστήριξη υπέρ της νομιμοποίησης και διαθεσιμότητας της αντισύλληψης και των εκτρώσεων.

Αντί να διεξάγει απευθείας επίθεση ενάντια στις εκτρώσεις, η δεξιά προσπαθεί να δημιουργήσει έναν χώρο όπου ο κόσμος καλείται να κρίνει την έγκυο και να αποφασίσει κατά πόσο ο λόγος για την έκτρωση είναι «καλός».

Με αυτήν την μέθοδο των πολλών μικρών χτυπημάτων προσπαθούν να πάνε πίσω αρκετά χρόνια μια ιατρική διαδικασία. Η δεξιά είχε μεγαλύτερη επιτυχία σε τρία πεδία: στο να μειώσει την πρόσβαση των γυναικών στην έκτρωση και στην αντισύλληψη, να περιορίσει την πρόσβαση σε νεαρές γυναίκες μέσω του νόμου γονικής συναίνεσης και στο να αποκλείσει τις γυναίκες που δεν κατοικούν σε αστικά κέντρα.

Οι φανατικότεροι των δεξιών πλέον αμφισβητούν το αν γυναίκες που υπήρξαν θύματα βιασμού βιάστηκαν όντως. Το καλοκαίρι του 2012 ο Τοντ Ακίν, τότε υποψήφιος των ρεπουμπλικάνων για την γερουσία των Η.Π.Α. από το Μιζούρι, απαντώντας σε ερώτηση κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης σχετικά με την έκτρωση σε περίπτωση βιασμού, δήλωσε πως «αν είναι νόμιμος βιασμός, το γυναικείο σώμα έχει τρόπο να προσπαθήσει να κατεβάσει ρολά».

Θύελλα ξέσπασε με αφορμή αυτό το γελοίο σχόλιο. Το σχόλιο όμως αντιπροσωπεύει το άκρο αυτού που προσπαθεί να κάνει η δεξιά, με νόμους που επικρίνουν γυναίκες που τολμούν να κάνουν έκτρωση.

Με την πάροδο του χρόνου, μετά την απόφαση Roe v. Wade, οι νομοθεσίες σε επίπεδο πολιτειών αποδείχτηκαν βοηθητικές για την δεξιά. Ειδικά μετά την άνοδο του “Tea Party” πολλοί πολιτικοί ακολούθησαν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με το να κλιμακώσουν την επίθεση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα.

Η δεξιά ήταν επίσης επιτυχής στο να δημιουργήσει ένα δίκτυο «εναλλακτικών» κλινικών, με την πιο διαδεδομένη ονομασία να είναι «Crisis Pregnancy Centers» («Κέντρα Διαχείρισης Κρίσεων στην Εγκυμοσύνη»). Συνήθως βρίσκονται δίπλα σε κλινικές που προσφέρουν εύρος αναπαραγωγικών υπηρεσιών – αλλά η εναλλακτική τους προσέγγιση έγκειται στο να τρομάζουν και να αποπροσανατολίζουν γυναίκες που σκοπεύουν να κάνουν έκτρωση.

Είχαν μεγαλύτερη επιτυχία στο να περιορίσουν διακοπές κύησης σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Κάποιος μπορεί να σκεφτεί «αυτό δεν είναι και τόσο κακό, έτσι κι αλλιώς το 91% των γυναικών που κάνουν έκτρωση, συνήθως το κάνουν μέσα στους 12 πρώτες εβδομάδες και το 99% πριν τις 21. Ίσως αν είσαι έγκυος για τόσο καιρό θα ήταν καλύτερα απλά να ολοκληρώσεις την κύηση».

Φυσικά αυτό διαγράφει το πρόβλημα διακοπής λόγω πιθανότητας αποβολής και ανωμαλιών του εμβρύου, των κύριων λόγων για «καθυστερημένες» εκτρώσεις.

Η εξέταση του εμβρύου για μείζονες γενετικές ανωμαλίες πραγματοποιείται συνήθως 18 βδομάδες μετά την τελευταία περίοδο της γυναίκας. Τότε είναι που οι εξετάσεις μπορούν να εντοπίσουν παθήσεις στον εγκέφαλο (πχ. Υδροκεφαλίαση), καρδιακές παθήσεις, απουσία οργάνων κλπ. Αυτό συμβαίνει στο 2% όλων των εγκυμοσύνων, με άλλο ένα 0.5% να αντιπροσωπεύει χρωμοσωμική ανωμαλία όπως την παρουσία παραπάνω χρωμοσώματος ή την έλλειψη του. Αυτά έχουν επιπτώσεις τόσο στην ψυχολογία όσο και στην υγεία των γυναικών, επιπτώσεις που θα ήθελαν να αποφύγουν.

Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι νομοθέτες θεωρούν τους εαυτούς τους καταλληλότερους για την λήψη της απόφασης από τις ίδιες τις γυναίκες. Αυτό είναι κωδικοποιημένο σε ομοσπονδιακή νομοθεσία ως «μερική έκτρωση ζωής» («partial birth abortion») από την δεξιά. Ένας νόμος υπογεγραμμένος από τον Τζ. Μπους το 2003 θέτει εκτός νόμου ορισμένες ιατρικές επεμβάσεις – εξασφαλίζοντας ότι θα παραμένουν εκτός νόμου ακόμα και όταν αποτελούν την καλύτερη επιλογή για την γυναίκα θα διακόψει μια προχωρημένη εγκυμοσύνη. Δεκαεννέα πολιτείες έχουν παρόμοιους νόμους.

Το 2013 οι πολιτείες Αρκάνσας, Βόρεια Ντακότα και Τέξας ακολούθησαν τις Αλαμπάμα, Αριζόνα, Ιντιάνα, Κάνσας, Λουιζιάνα, Νεμπράσκα, Βόρεια Καρολίνα και Οκλαχόμα απαγορεύοντας τις περισσότερες εκτρώσεις μετά τις 20-22 βδομάδες. Ενώ η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου των Η.Π.Α. του 1973 επιτρέπει κάποιους περιορισμούς στις εκτρώσεις δεύτερου τριμήνου, είναι φανερό πως αυτές είναι προκλήσεις απέναντι στον στον Roe.

Πέρσι η πολιτεία του Κολοράντο ανακάλεσε τον νόμο που προϋπήρχε του Roe πιστεύοντας πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να προκαλέσουν την υπόθεση Roe v. Wade. Οι νομοθεσίες των Λουιζιάνα, Μισισίπι, Βόρειας Καρολάινα και Νότια Ντακότα ανακοίνωσαν πως αν ανατραπεί η Roe v. Wade, θα απαγόρευαν εντελώς τις εκτρώσεις. Άλλες οκτώ πολιτείες υπόσχονται να περιορίσουν τις εκτρώσεις όσο τους επιτρέπει η νομοθεσία.

Επιπλέον 12 πολιτείες (Αλαμπάμα, Αρκάνσας, Αριζόνα, Ντελαγουέρ, Μασαχουσέτη, Μίσιγκαν, Μισισίπι, Νέο Μεξικό, Οκλαχόμα, Βερμόντ, Δυτική Βιρτζίνια και Ουισκόνσιν) έχουν απαγορεύσεις που προϋπάρχουν του Roe, που παραμένουν στα χαρτιά αναμένοντας εφαρμογή, ενώ μόνο εφτά επιτρέπουν έκτρωση πριν τη βιωσιμότητα.

PlannedParenthood

Και τώρα τι;

Το 1994 το κογκρέσο και ο πρόεδρος Κλίντον πέρασαν τη διάταξη FACE (Freedom of Access to Clinic EntrancesΕλευθερία Πρόσβασης σε Εισόδους Κλινικών), που απαγορεύει την καταστροφή περιουσίας,  παρεμπόδιση και εκφοβισμό ενάντια στις κλινικές.

Αυτό έγινε μετά την πυρπόλιση και τα μπλόκα σε κλινικές και την δολοφονία ορισμένων γιατρών που εκτελούσαν εκτρώσεις (ο Δρ. David Gunn είχε δολοφονηθεί μόλις την προηγούμενη χρονιά μπροστά σε μια κλινική στη Φλόριντα.) Από τον νόμο αυτό απαλλάσσονται η πικετοφορία, τα συνθήματα και η διανομή φυλλαδίων σε μια προσπάθεια να χαραχτεί μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ διαδήλωσης και παρενόχλησης.

Κάποιες πολιτείες πέρασαν αργότερα νομοθεσίες ενάντια στον αποκλεισμό των εισόδων ή τον εκφοβισμό του προσωπικού και των ασθενών. Αρκετές έχουν ζώνες ασφαλείας συγκεκριμένης απόστασης ώστε να προστατεύσουν τις ασθενείς από τους διαδηλωτές. Εκτιμώ πως η δεξιά θα ασκήσεις μηνύσεις ενάντια σ αυτούς τους νόμους μέσα στον επόμενη χρόνο (νόμος της Μασαχουσέτης βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα δικαστήρια με πρόφαση την ελευθερία του λόγου).

Μετά την έγκριση πολιτειακών νόμων που αμφισβητούν το κύρος του ACA και του Roe vs Wade, αυτές θα καταλήξουν στο ανώτατο δικαστήριο των Η.Π.Α. Μήπως αυτό σημαίνει πως οι πολιτικές ελίτ τάχθηκαν στο πλευρό της δεξιάς στην προσπάθεια να κλείσουν τις γυναίκες στα σπίτια τους, αφήνοντάς μας έγκυες και ξυπόλητες;

Δεν το θεωρώ πιθανό. Δεν συμβαδίζει ούτε με τα «θέλω» του καπιταλισμού ούτε με όσα θα ανεχτούν οι γυναίκες. Άλλα για πόσο μπορούν αυτά τα δύο να συνεργάζονται; Για πόσο ακόμα το δικαίωμα στην αναπαραγωγή μπορεί να κατακρεουργείται;

Από την οπτική των γυναικών, η πλειονότητα των οποίων ανήκουν στην εργατική τάξη, και των συμμάχων μας, η μάχη για τα αναπαραγωγικά δικαιώματα μοιάζει περισσότερο παρά ποτέ αναπόσπαστη από άλλα πολιτικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά ζητήματα.

Πράγματι, κάθε κινητοποίηση υπέρ των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων είναι μεγάλη και ποικιλόμορφη. Παρά την συνεχιζόμενη δεξιά προπαγάνδα, η πλειονότητα του κόσμου επιμένει να υποστηρίζει την αντισύλληψη, την έκτρωση και το δικαίωμα των γυναικών να παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις για το σώμα μας. Όποτε λέμε τις ιστορίες μας, η πολυπλοκότητα της ζωής μας και η μάχη για δικαιοσύνη είναι συντριπτική.

Παρ όλα αυτά, οι οργανώσεις που υποστηρίζουν τις γυναίκες, είτε αυτές είναι σωματεία είτε μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, διατηρούν αμυντική στάση. Πανηγυρίζουν την ήττα κάθε τρομακτικού νόμου –όπως την απόρριψη από τους ψηφοφόρους του Αλμπουκέρκε στο δημοψήφισμα του 2013 που θα απαγόρευε τις εκτρώσεις μετά τις 20 εβδομάδες κύησης- δεν καλούν όμως σε εθνική κινητοποίηση. Εάν συγκρίνουμε τις καμπάνιες για τα δικαιώματα των γυναικών με αυτές της ΛΟΑΔ κοινότητας, θα δούμε πόσο περισσότερο έχει προχωρήσει η πάλη για τα ΛΟΑΔ δικαιώματα.

Το κεφάλαιο χρειάζεται να συνεχίσει η καταπίεση του εργαζόμενου κόσμου, αλλά δεν θέλει να έρθει αντιμέτωπο με μια κοινωνική έκρηξη. Δεν προβλέπω την ανατροπή του Roe vs Wade, αλλά χωρίς έναν επίμονο αντίλογο, θα υπάρξει μια συνεχής επίθεση που θα συρρικνώσει τα αναπαραγωγικά δικαιώματα.

Η αλήθεια είναι πως το γυναικείο κίνημα που αγωνίστηκε για το δικαίωμα στην έκτρωση δεν ζήτησε προσέγγιση με βάση το τρίμηνο, αλλά μια ολοκληρωμένη άποψη για τα  αναπαραγωγικά μας δικαιωμάτων. Αιτούνταν δωρεάν, 24ωρη ποιοτική φροντίδα παιδιών, δωρεάν εκτρώσεις όταν αυτές χρειάζονταν, τερματισμό της κατάχρησης των στειρώσεων και ανάπτυξη ακίνδυνων αντισυλληπτικών.

Σήμερα αυτή η ατζέντα χρειάζεται αναδιαμόρφωση ώστε να συμπεριλάβει την μείωση της ημέρας εργασίας, ώστε να μπορούμε όλοι και όλες να συμμετάσχουμε στην ανατροφή της επόμενης γενιάς και στην φροντίδα της παλαιότερης – και να ζητήσουμε ουσιαστική δουλειά σε αρμονία με το περιβάλλον έναντι επαρκούς μισθού διαβίωσης.

Πηγές:

Detroit News, Guttmacher Institute (http://www.guttmacher.org/), National Women’s Law Center (http://www.nwlc.org/our-issues/health-care-%2526-reproductive-rights), SisterSong (http://www.sistersong.net/). ΓιαπληροφορίεςσχετικάμεταΚαθολικάΝοσοκομείαβλ. The National Women’s Law Center, στημελέτητουςτου 2011, “Below the Radar: Health Care Providers’ Religious Refusals Can Endanger Pregnant Women’s Lives and Health,” καταγράφουναυτότοπρόβλημα: http://www.nwlc.org/sites/default/files/pdfs/nwlcbelowtheradar2011.pdf and “Miscarriage of Medicine: The Growth of Catholic Hospitals and the Threat to Reproductive Health Care,” by Lois Uttley & Sheila Reynertson of the MergerWatch Project and Lorraine Kenny & Louise Melling of the ACLU: https://www.aclu.org/files/assets/growth-of-catholic-hospitals-2013.pdf.)

Μετάφραση: Άννα Σιγαλού

Πηγή: Against the Current

 

 

[1]  United States Conference of Catholic Bishops

[2] Εθνική υπηρεσία των ΗΠΑ που τελεί υπό το Υπουργείο Υγείας.

[3]American Civil Liberties Union (ACLU), μη κερδοσκοπική οργάνωση με σκοπό «την υπεράσπιση και διατήρηση των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που εγγυάται το Σύνταγμα και οι νόμοι των ΗΠΑ σε κάθε άτομο στη χώρα»

[4] Περισσότερα: http://en.wikipedia.org/wiki/Hyde_Amendment

[5] Μη κερδοσκοπική οργάνωση που παρέχει υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας, όπως εξετάσεις και συμβουλευτική, καθώς και εκτρώσεις.

 

Διαβάστε ακόμα

Ο Πόλεμος στις Γυναίκες – και σε όλους μας

Συλλογική ευθύνη: τα αναπαραγωγικά δικαιώματα στην Ευρώπη σε κρίση

Η άμβλωση δέχεται επίθεση στην Ευρώπη!

 

 

Share

Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο «Φεντερίκα Μοντσένι» αντιστέκεται στην απαγόρευση των αμβλώσεων

noestassola

Περισσότερες από 150 εθελόντριες σε 14 χώρες εκφράζουν την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος· θα προσφέρουν συμβουλές και θα συνοδεύσουν τις Ισπανίδες, αν αυτές χρειαστεί να κάνουν άμβλωση στο εξωτερικό.

της Καρμέλα Νεγκρέτε, Βερολίνο

«Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 η γιαγιά μου αναγκάστηκε να κάνει άμβλωση παράνομα, γιατί είχε ήδη τρία παιδιά», εξηγεί μία από τις εθελόντριες και ιδρύτριες του Ευρωπαϊκού Δικτύου «Φεντερίκα Μοντσένι». «Είτε είμαστε υπέρ είτε κατά των αμβλώσεων, αυτές αποτελούν πραγματικότητα και, αν ποινικοποιηθούν, θα επιστρέψουμε στην παρανομία και θα δούμε γυναίκες να πεθαίνουν εξαιτίας των παράνομων εκτρώσεων που θα γίνονται σε επικίνδυνες συνθήκες».

Το ίδιο σκεφτόταν η αναρχική υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας στην κυβέρνηση της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, η Φεντερίκα Μοντσένι Μανιέ, όταν συνέτασσε την πρώτη πρόταση νόμου για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στη χώρα μας το 1937. Το Δίκτυο, που τώρα φέρει το όνομά της, δημιουργήθηκε στο Βερολίνο με αφορμή τις συζητήσεις που πραγματοποίησε η φεμινιστική ομάδα του κινήματος «15 Μάη» στην ίδια πόλη σχετικά με το νομοσχέδιο του υπουργού Δικαιοσύνης του Λαϊκού Κόμματος Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν.

«Με αυτόν τον νόμο επιχειρούν να εξημερώσουν τις γυναίκες, για να επιστρέψουν στο σπίτι», είναι η ομόφωνη γνώμη των φεμινιστριών του Δικτύου. «Και φυσικά να συγκεντρώσουν τις ψήφους των πιο φανατικών μερίδων της Καθολικής Εκκλησίας», συμπληρώνει μια άλλη φωνή. «Περικόπτουν τις δαπάνες για την κοινωνική φροντίδα, καταργούν το επίδομα σίτισης στα σχολεία, όλη αυτή η πολιτική λέει στις γυναίκες: «αναλάβετέ τα εσείς», συνοψίζουν.

Η παρουσίαση του Δικτύου έγινε στο Βερολίνο, στο αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο «Καφέ Σάμα» στη συνοικία Φριντριχσάιν, όπου παρευρέθηκαν περίπου πενήντα άτομα. Προηγήθηκε η προβολή του ντοκιμαντέρ Εγώ αποφασίζω: το τρένο της ελευθερίας, το οποίο μετέφρασαν, για την περίσταση, στα αγγλικά και στο οποίο παρουσιάζουν τα κίνητρα και τις πρωταγωνίστριες της μωβ παλίρροιας που διαδήλωσε την 1η Φεβρουαρίου στους δρόμους της Μαδρίτης ενάντια στην απαγόρευση της εκούσιας διακοπής της κύησης.

Στη γερμανική πρωτεύουσα υπάρχουν περίπου 30 άτομα διατεθειμένα να συνοδεύσουν, να αναλάβουν τη διερμηνεία και να βοηθήσουν με κάθε τρόπο τις γυναίκες που θα χρειαστεί να κάνουν άμβλωση και δεν θα μπορούν στην Ισπανία. Σχεδόν όλες είναι γυναίκες, υπάρχουν μόνο δύο άνδρες και είναι νέοι με σπουδές και χωρίς παιδιά. Η ιδέα είναι η οργάνωση μέσω διαδικτύου. Στον εν λόγω ιστότοπο έχουν δημιουργήσει έναν κατάλογο καταλυμάτων και θα προσπαθήσουν να προσφέρουν νομικές συμβουλές σχετικά με διάφορες χώρες, καθώς και με τις καταλληλότερες επιλογές για κάθε περίπτωση. «Πληροφορίες όπως ποια είναι η φτηνότερη πτήση από μια ευρωπαϊκή πόλη σε άλλη μπορεί να είναι καίριες», εξηγεί ένας από τους άνδρες ακτιβιστές της ομάδας.

Μια άλλη ιδέα θα ήταν η οικονομική βοήθεια προς τις γυναίκες που τη χρειάζονται και δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα της επέμβασης στο εξωτερικό. «Οι πλούσιες του Λαϊκού Κόμματος δεν θα έχουν πρόβλημα να ταξιδέψουν εκτός Ισπανίας για να κάνουν άμβλωση, όποτε θέλουν, το πρόβλημα θα το έχουν οι γυναίκες που ζουν στην επισφάλεια», εξηγούν. Ωστόσο δεν ξέρουν ακόμη ακριβώς από πού θα βρουν τους πόρους για να βοηθήσουν τις γυναίκες που έχουν άμεση ανάγκη και σε ορισμένες χώρες, όπως στη Γερμανία, ίσως να μην υπάρχει η δυνατότητα τέτοιας βοήθειας για νομικούς λόγους, εφόσον η διαφήμιση με σκοπό την οικονομική στήριξη της άμβλωσης τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τρία χρόνια.

Το φθινόπωρο θα περιοδεύσουν στην Ισπανία για να παρουσιάσουν το Δίκτυο, να έρθουν σε επαφή με φεμινιστικές συλλογικότητες και να δώσουν δημοσιότητα. Επίσης στις 20 Σεπτεμβρίου θα συγκεντρωθούν στο Βερολίνο, μαζί με άλλες ακτιβιστικές ομάδες της Γερμανίας, εναντίον μιας μεγάλης διαδήλωσης στην οποία πρόκειται να συναντηθούν οι πολέμιοι των αμβλώσεων από όλη την Ευρώπη.

feminismos15mberlin

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Say no to the abortion law in Spain, βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους εδώ  

Πηγή: Diagonal, 22-7-2014

 

Share

Συλλογική ευθύνη: τα αναπαραγωγικά δικαιώματα στην Ευρώπη σε κρίση

london-protest-for-abortion-rights

των Rachael Fergusonκαι Gwyneth Lonergan

Τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών στην Ευρώπη βρίσκονται σήμερα σε κρίση. Τους τελευταίους μήνες η ισπανική κυβέρνηση συνέταξε έναν πολυσυζητημένο νόμο που θα μετατρέψει την άμβλωση σε αδίκημα, εκτός εάν η εγκυμοσύνη είναι αποτέλεσμα βιασμού ή υπάρχει κίνδυνος για τη ζωή ή την υγεία της εγκύου. Οι φεμινίστριες και οι σύμμαχοί τους έχουν αντιταχθεί σ’ αυτό το σχέδιο με διαδηλώσεις στην Ισπανία, καθώς και με διαδηλώσεις αλληλεγγύης στη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ιρλανδία. Η κοινή γνώμη στην Ισπανία γενικά υποστηρίζει τη θέση των φεμινιστριών, καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το 70-80% του ισπανικού λαού αντιτίθεται στη νέα νομοθεσία.

Αν και ο ισπανικός νόμος έχει προσελκύσει τη διεθνή προσοχή, αποτελεί μόνο μέρος μιας ανησυχητικής, ελάχιστα καταγραμμένης τάσης στην Ευρώπη που απειλεί σοβαρά τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών.

Από το 2011 το ουγγρικό σύνταγμα ορίζει ότι η ζωή αρχίζει τη στιγμή της σύλληψης. Η φαρμακευτική άμβλωση είναι παράνομη στην Ουγγαρία και, για να έχει πρόσβαση σε χειρουργική άμβλωση, η γυναίκα πρέπει να αποδείξει ότι η εγκυμοσύνη θέτει σε κίνδυνο τη ζωή της, υπάρχουν σοβαρές ανωμαλίες του εμβρύου, η εγκυμοσύνη ήταν αποτέλεσμα εγκλήματος ή η ίδια βρίσκεται σε «κατάσταση κρίσης». Αλλά και σ’ αυτή την περίπτωση πρέπει να υποβληθεί σε υποχρεωτική συμβουλευτική στήριξη και τριήμερη «ανάκτηση ηρεμίας». Συγχρόνως, σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του ΟΗΕ, η ουγγρική κυβέρνηση χρηματοδοτεί εκστρατεία αφίσας κατά των αμβλώσεων και οι γιατροί και οι νοσηλεύτριες αρνούνται όλο και συχνότερα να πραγματοποιήσουν αμβλώσεις.

Στην Πολωνία η δυνατότητα άμβλωσης έχει περιοριστεί σημαντικά ήδη από το 1993 με προϋποθέσεις νομιμότητας όμοιες με εκείνες της Ουγγαρίας. Οι γιατροί και οι φαρμακοποιοί στην Πολωνία μπορούν να αρνηθούν τη χορήγηση αντισύλληψης στις γυναίκες και η Καθολική Εκκλησία της χώρας κήρυξε πρόσφατα τον πόλεμο κατά της «ιδεολογίας του φύλου», η οποία στην περίπτωση αυτή σημαίνει την προσπάθεια να διδαχθεί βασική σεξουαλική αγωγή στα σχολεία.

Σε πρόσφατο δημοψήφισμα στην Ελβετία η πρόταση να υποχρεωθούν οι γυναίκες να πληρώνουν από ίδιους πόρους την άμβλωση απορρίφτηκε από το 70% των ψηφοφόρων· ωστόσο οι φεμινίστριες στην Ελβετία ανησυχούν και μόνο επειδή το ζήτημα τέθηκε σε δημοψήφισμα και, με δεδομένη τη νομοθεσία στην Ισπανία, είναι αποφασισμένες να μην επαναπαυτούν. Κατ’ αναλογία στη Γαλλία νόμος, που τέθηκε σε ισχύ την 1η Απριλίου 2013, προβλέπει την οικονομική κάλυψη της άμβλωσης αποκλειστικά από το δημόσιο. Παρ’ όλα αυτά τους τελευταίους μήνες έχουμε γίνει μάρτυρες της εμφάνισης ενός ισχυρού ακροδεξιού κινήματος, το οποίο έχει συμπεριλάβει ως κύριο μέρος του ρεπερτορίου του τις επιθέσεις κατά της «ιδεολογίας του φύλου». Το κερασάκι σ’ αυτή την απαίσια τούρτα είναι η απόρριψη της Έκθεσης Estrela από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η οποία ζητούσε να γίνεται σεβαστή η σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία των γυναικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι γυναίκες να έχουν πρόσβαση στην απαιτούμενη φροντίδα υγείας, συμπεριλαμβανομένης της ασφαλούς και νόμιμης άμβλωσης.

Εντάσσοντας τις επιθέσεις στα συμφραζόμενά τους

Η αυξανόμενη απειλή κατά της αναπαραγωγικής υγείας των γυναικών μπορεί να γίνει πλήρως κατανοητή μόνο μέσα στα ευρύτερα πολιτικά και κοινωνικά συμφραζόμενα. Η οικονομική κρίση στην Ευρώπη και τα μέτρα λιτότητας, τα οποία εφάρμοσαν ως απάντηση οι κυβερνήσεις των κρατών, έχουν βαθύνει σημαντικά τις έμφυλες ανισότητες.

Οι γυναίκες έχουν πληγεί δυσανάλογα από τις περικοπές στο κράτος πρόνοιας για πολλούς λόγους. Είναι πιο πιθανό να εργάζονται σε τομείς που εξαρτώνται από την κρατική χρηματοδότηση. Επίσης οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να είναι φτωχές, ώστε να πληρούν τις προϋποθέσεις για κάποια μορφή κρατικής βοήθειας, πράγμα που τις καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτες στις περικοπές. Ο παραδοσιακός έμφυλος καταμερισμός εργασίας σημαίνει ότι οι γυναίκες πρέπει συχνά να επιφορτίζονται με το καθήκον της φροντίδας η οποία δεν παρέχεται πια από το κράτος. Τα συντηρητικά κόμματα, που ήρθαν στην εξουσία υπερασπιζόμενα τη λιτότητα, είναι συχνά υπέρμαχοι των «παραδοσιακών οικογενειακών αξιών». Το κυβερνών Λαϊκό Κόμμα της Ισπανίας, παραδείγματος χάρης, έχει ιστορικούς δεσμούς με την Καθολική Εκκλησία και άρα δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι αυτή έχει υποστηρίξει σθεναρά τον περιορισμό των αμβλώσεων.

Ασφαλώς οι συντηρητικές θρησκευτικές δυνάμεις, που είναι αντίθετες με το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, έχουν μακρά ιστορία· πράγματι ένας από τους επιφανέστερους πολέμιους των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων σήμερα στη Βρετανία είναι η καθολική ομάδα 40 Days For Life, η οποία διοργανώνει πικετοφορίες έξω από κλινικές αμβλώσεων. Με δεδομένους τους δεσμούς μεταξύ των συντηρητικών θρησκευτικών ομάδων και των συντηρητικών πολιτικών κομμάτων η αυξανόμενη απειλή κατά των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων είναι εύκολο να αποδοθεί σε ατυχή σύμπτωση. Ωστόσο αυτή η ερμηνεία αγνοεί τους τρόπους με τους οποίους ο σεξισμός είναι απαραίτητος για την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και τον τρόπο με τον οποίο η εργασία των γυναικών, ακόμη και το σώμα τους, μπορεί να υπόκειται στις δυνάμεις της αγοράς.

Καθώς οι κυβερνήσεις περικόπτουν τις παροχές προς τους αδύναμους, ιδιαίτερα τα παιδιά, τους αρρώστους, τα άτομα με ειδικές ανάγκες και τους ηλικιωμένους, η δεξιά ηθική περί οικογένειας, συνδεδεμένη με τα συντηρητικά οικονομικά, αντιλαμβάνεται με πρόσφορο τρόπο αυτή την εργασία ως «φυσική» για τις γυναίκες. Επομένως οι γυναίκες πρέπει να προσφέρουν απλήρωτη εργασία, για να διευκολύνουν τα μέτρα λιτότητας, επειδή αυτή η εργασία είναι μέρος του «φυσικού» τους ρόλου. Από αυτό το σημείο δεν απέχει πολύ να αρχίσει ο έλεγχος του άλλου «φυσικού» γυναικείου ρόλου – αυτού της μητρότητας – προς όφελος της οικονομίας.

Έτσι ο υπουργός Δικαιοσύνης της Ισπανίας φέρεται να χρησιμοποίησε τη μείωση των γεννήσεων και το οικονομικό τους κόστος για να δικαιολογήσει την προτεινόμενη νομοθεσία περιορισμού των αμβλώσεων, με το επιχείρημα ότι αυτή θα είχε «θετικές συνέπειες συνεργατικότητας» στην ισπανική οικονομία. Σε άλλες περιπτώσεις η νομοθεσία και οι εκστρατείες των ΜΜΕ μπορεί να αποθαρρύνουν τις γυναίκες, ιδιαίτερα τις γυναίκες με χαμηλό εισόδημα, να αποκτήσουν παιδιά, επειδή αυτά θεωρούνται οικονομική αφαίμαξη για την κοινωνία. Παραδείγματος χάρη, η πρόσφατη αναδιοργάνωση της χορήγησης επιδομάτων στη Βρετανία έχει περιορίσει σοβαρά τους διαθέσιμους πόρους για τους γονείς με χαμηλό εισόδημα που μεγαλώνουν παιδιά, ενώ ο δεξιός τύπος διαπομπεύει τις οικογένειες των «τρακαδόρων» με «πάρα πολλά» παιδιά.

Εθνικισμός και αναπαραγωγικά δικαιώματα

Ο έρπων εθνικισμός στην Ευρώπη επίσης απειλεί τα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών. Η άνοδος της Άκρας Δεξιάς στην Ουγγαρία, συμπεριλαμβανομένου του κυβερνώντος κόμματος Fidesz, έχει καταγραφεί εκτενώς στον βρετανικό τύπο. Το ακροδεξιό κόμμα Jobbik είναι σήμερα το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο της χώρας. Τα τελευταία χρόνια γίναμε επίσης μάρτυρες της ανόδου της Άκρας Δεξιάς στη Γαλλία, όπως και της προθυμίας των συντηρητικών ομάδων να συμμαχήσουν με ακραίες χάριν κοινών επιδιώξεων. Οι διαδηλώσεις «υπέρ της οικογένειας», που φαινομενικά διοργανώθηκαν ενάντια στον γάμο ατόμων του ίδιου φύλου, έβριθαν από αντισημιτισμό και ξενοφοβία.

Οι διάφορες ακροδεξιές ομάδες στην Ευρώπη ανήκουν στους πιο ηχηρούς πολέμιους των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων των γυναικών· πράγματι, όπως συμβαίνει στη Γαλλία, αυτό μπορεί να προσφέρει κοινό πεδίο με τους υποστηρικτές του πολιτισμικού συντηρητισμού, που είναι λιγότερο ακραίοι, οδηγώντας σε προσωρινές συμμαχίες. Για τους εθνικιστές ο πρωταρχικός ρόλος των γυναικών είναι η αναπαραγωγή του έθνους – είτε βιολογικά, με την απόκτηση πολλών παιδιών, είτε κοινωνικά, με τη μεταβίβαση των «σωστών αξιών» στα παιδιά τους. Συγχρόνως, στο πλαίσιο της μονομανίας τους με την αναπαραγωγή του έθνους, οι εθνικιστές επίσης ανησυχούν πολύ αν θα αποκτήσουν παιδιά οι «σωστοί» άνθρωποι.

Ενώ τα δεξιά και ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη επιχειρούν να περιορίσουν την πρόσβαση των γυναικών στην άμβλωση και την αντισύλληψη, τα κυρίαρχα ΜΜΕ δημιουργούν πανικό σε ό,τι αφορά τη γεννητικότητα των μεταναστών και/ή των μουσουλμάνων. Παραδείγματος χάρη, σύμφωνα με εκπομπή του BBC η αύξηση των γεννήσεων στη Βρετανία και η υπερφόρτωση των μαιευτηρίων του Εθνικού Συστήματος Υγείας οφείλονται στις μετανάστριες. Συνεπώς, ακόμη και όταν περιορίζεται η πρόσβαση στην άμβλωση και την αντισύλληψη, μπορεί να ψηφίζονται νόμοι που αποσκοπούν στην αποθάρρυνση των μεταναστριών να αποκτήσουν παιδιά. Στη Βρετανία ορισμένες κατηγορίες μεταναστριών πρέπει να πληρώνουν τη μαιευτική φροντίδα στο πλαίσιο του Εθνικού Συστήματος Υγείας, με αποτέλεσμα πολλές από αυτές να στερούνται αυτή τη φροντίδα και να θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή τους και τη ζωή των βρεφών τους.

Αν εντάξουμε την επίθεση κατά των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων στα ευρύτερα συμφραζόμενά τους, υποχρεωνόμαστε να αμφισβητήσουμε την αξία υπεράσπισης της άμβλωσης σύμφωνα με τη λογική ότι οι γυναίκες θα πρέπει να έχουν δικαίωμα να «διαλέξουν». Άλλωστε πόσο χρήσιμη είναι η έννοια της ατομικής επιλογής, όταν ο κόσμος μέσα στον οποίο επιλέγουμε δεν εκτιμά την αναπαραγωγική εργασία; Όταν το «σωστό» είδος αναπαραγωγής καθορίζεται από την εθνικότητα και την τάξη; Η ιδέα της «Αναπαραγωγικής Δικαιοσύνης», την οποία πρωτοδιατύπωσαν έγχρωμες ριζοσπάστριες στις ΗΠΑ, όπως η Loretta Ross, έχει περισσότερο νόημα. Σύμφωνα με τη συλλογικότητα SisterSong η αναπαραγωγική δικαιοσύνη «για τις γυναίκες που υπερασπίζονται το σώμα τους σημαίνει τη μετατόπιση από την περιορισμένη έμφαση στη νομική πρόσβαση και την ατομική επιλογή (στην οποία επικεντρώνονται οι κυρίαρχες οργανώσεις) προς την ευρύτερη ανάλυση των φυλετικών, οικονομικών, πολιτισμικών και δομικών περιορισμών της δύναμής μας». Με άξονα αναφοράς την «Αναπαραγωγική Δικαιοσύνη» μπορούμε να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο οι νέες απειλές κατά των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων στην Ευρώπη συνδέονται άρρηκτα με τα μέτρα λιτότητας που σαρώνουν την ήπειρό μας, καθώς και με την ανησυχητική άνοδο του ακροδεξιού εθνικισμού σε πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η επιτυχία του κινήματος κατά των αμβλώσεων στην Ισπανία καταδεικνύει πόσο εύθραυστα είναι τα δικαιώματα που απέκτησαν οι γυναίκες με τόσο σκληρούς αγώνες. Το δικαίωμά μας να επιλέγουμε μπορεί να αφαιρεθεί το ίδιο γρήγορα όπως αποκτήθηκε – όμως όσο η αναπαραγωγική εργασία θα θεωρείται ατομική επιλογή και όχι συλλογική ευθύνη δεν θα επιτύχουμε την αναπαραγωγική δικαιοσύνη.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: Red Pepper

 

 

Share

Η άμβλωση δέχεται επίθεση στην Ευρώπη!

abortion

Η άμβλωση δέχεται επίθεση στην Ευρώπη!

Σε χώρες όπου η άμβλωση ήταν νόμιμη και δωρεάν στο παρελθόν, τώρα απαγορεύεται.

Σε χώρες όπου η πρόσβαση είναι ήδη περιορισμένη, δεν υπάρχει πολιτική βούληση για να νομιμοποιηθεί ενώ υπάρχουν επίσης προσπάθειες να περιοριστεί ακόμη περισσότερο.

Σε άλλες χώρες, όπου η πρόσβαση είναι δωρεάν, υπάρχουν νομικές και πρακτικές απειλές απέναντι σε αυτό το δικαίωμα.

Το δικαίωμα στην άμβλωση και την πρόσβαση, σε συνδυασμό με την αντισύλληψη και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, είναι θεμελιώδη αναπαραγωγικά δικαιώματα, απαραίτητα, ώστε να εξασφαλίζεται η ελευθερία μας για έλεγχο του σώματός μας και της ζωής μας. Η σωματική μας ακεραιότητα αποτελεί αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα. Δεν πρέπει να δοθεί μεγαλύτερη αξία στην ενδεχόμενη μελλοντική ζωή (του εμβρύου) από τη ζωή μιας γυναίκας που ήδη ζει.

Οι γυναίκες κάνουν αμβλώσεις, είτε είναι νόμιμες είτε είναι παράνομες. Περιοριστικοί νόμοι που απαγορεύουν την άμβλωση, δεν μειώνουν τον αριθμό των γυναικών που κάνουν αμβλώσεις. Αντιθέτως αυξάνουν τις οικονομικές ανισότητες, με στόχο τις γυναίκες που δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά σε μία παράνομη άμβλωση ή να ταξιδέψουν σε χώρα του εξωτερικού, όπου γίνεται νόμιμα. Οι παράνομες αμβλώσεις πραγματοποιούνται συχνά κάτω από επικίνδυνες συνθήκες και αποτελούν απειλή για τη ζωή και την υγεία των γυναικών.

Γιατί δέχεται επίθεση η άμβλωση;

Η λεγόμενη «κρίση» αξιοποιείται από τις πατριαρχικές, οικονομικές και πολιτικές δυνάμεις ως επιχείρημα για την κατεδάφιση του συστήματος κοινωνικής πρόνοιας και των κοινωνικών δομών. Οι ελευθερίες των ανθρώπων δέχονται επίθεση, όπως και οι υφιστάμενες μορφές αλληλεγγύης. Για άλλη μια φορά, η επισφάλεια της ζωή των καταπιεσμένων είναι σε άνοδο.

Καθώς ο δεξιός εθνικισμός συνεχίζει να αυξάνεται, γινόμαστε μάρτυρες όλο και περισσότερων επιθέσεων ως προς την ελεύθερη επιλογή μας και τα αναπαραγωγικά μας δικαιώματα. Εφαρμόζονται κυβερνητικές πολιτικές που υποστηρίζουν τις γεννήσεις με σκοπό την αύξηση του πληθυσμού της χώρας, την επιστροφή των γυναικών στο σπίτι και την αξιοποίησή μας ως εκκολαπτήρια ή ως «μητέρες των εθνών».

Είναι οικονομικά και ιδεολογικά χρήσιμο για το κράτος να μένουν οι γυναίκες στο σπίτι ή να φέρουν το τριπλό βάρος ως εργαζόμενες, ως μητέρες και ως μη αμειβόμενες πάροχοι φροντίδας. Το κράτος μάς έχει εργαλειοποιήσει και μας έχει πετάξει έξω από την αγορά εργασίας για να εξυπηρετήσει εθνικιστικές πολιτικές και το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα.

Το κράτος, τα κόμματα της δεξιάς και η εκκλησία χρησιμοποιούν εθνικιστικά επιχειρήματα («πρέπει να προστατέψουμε το έθνος»), συντηρητικά επιχειρήματα («η άμβλωση έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες μας») και οικονομικά επιχειρήματα («δεν μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις δωρεάν εκτρώσεις») για να νομιμοποιήσουν τον περιορισμό των γυναικείων δικαιωμάτων να παίρνουν οι ίδιες αποφάσεις για το σώμα τους. Το κράτος, η εκκλησία και άλλες θρησκευτικές οργανώσεις και τα κόμματα της δεξιάς συνεργάζονται κάτω από το πατριαρχικό σύστημα για να εξυπηρετήσουν ένα και μόνο σκοπό: να διατηρήσουν τα λευκά, ευρωκεντρικά, αρσενικά τους προνόμιά.

Πολιτικοί, κρατήστε τη συνείδησή σας για τον εαυτό σας, μείνετε μακριά από τις μήτρες μας, και δώστε μας πίσω την υγεία μας, την ελευθερία επιλογής και την ισότιμη πρόσβαση στα δικαιώματά μας – διότι αυτά δεν θα πρέπει να εξαρτώνται από το πόσα χρήματα έχουμε στις τσέπες μας. Θέλουμε νόμιμη άμβλωση σε ΟΛΗ την Ευρώπη, ΤΩΡΑ και ΠΑΝΤΑ. Ζητάμε τουλάχιστον αυτό!

Η αλληλεγγύη μας

Καλούμε σε διεθνιστική αλληλεγγύη τις γυναίκες και τους άντρες που εργάζονται για την ενίσχυση των υπαρχόντων φεμινιστικών δικτύων στην Ευρώπη, και τα οποία είναι σε επαφή με παγκόσμια κινήματα, με στόχο να ενισχύσουν τα δικαιώματα των γυναικών σε όλο τον κόσμο. Πρέπει να λάβουμε υπόψη τους κινδύνους και να ανταποκριθούμε σε κάθε αλλαγή στη νομοθεσία και το δημόσιο διάλογο, και να αποτρέψουμε τους παραμικρούς περαιτέρω περιορισμούς στα δικαιώματά μας, στην ελευθερία μας ή στην αυτονομία μας.

Στεκόμαστε αλληλέγγυες με όλες τις γυναίκες στον κόσμο που αγωνίζονται για το δικαίωμα και την πρόσβαση σε δωρεάν άμβλωση. Ο αγώνας μας δε θα σταματήσει μέχρι να έχουμε όλες τα ίδια δικαιώματα.

Καλούμε κάθε γυναίκα που ενδιαφέρεται για το δικαίωμα στην άμβλωση και στην πρόσβαση να ενημερώνεται και να υπερασπίζεται τα δικαιώματα αυτά. Καλούμε όλες τις γυναίκες να σταθούν αλληλέγγυες.

Οι μήτρες μας δεν είναι πεδίο δοκιμών για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα του κράτους και της ανδρικής κυριαρχίας.

Δεν είμαστε περιουσία των ανδρών και του κράτους!!!

 

Από μια ομάδα φεμινιστριών που συνδέονται με το Δίκτυο Νέων Φεμινιστριών Ευρώπης,

Παρίσι, Γαλλία, Ιανουάριος 2013

Εγκρίθηκε στο Κάμπινγκ Νέων Φεμινιστριών Ευρώπης – Παγκόσμια Πορεία Γυναικών

Vieira Do Minho, Πορτογαλία, Αύγουστος 2013

Επικοινωνία: mmfjeunes@gmail.com

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Διαβάστε ακόμα

Ναι, κατασκηνώνουμε! Θερινό κάμπινγκ νέων φεμινιστριών της Ευρώπης

Share

Μπροστά στην αλλαγή του νόμου για τις αμβλώσεις

της Χούστα Μοντέρο*

Το γυναικείο σώμα δεν είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης: εμείς οι γυναίκες αποφασίζουμε

Για μας τις γυναίκες δεν υπάρχει τίποτε πιο προσωπικό ούτε πιο πολιτικό από το ίδιο μας το σώμα. Δεν αποτελεί άδικα το πιο οικείο καταφύγιο της υποκειμενικότητας, των εμπειριών της σεξουαλικότητας και του σχηματισμού των ατομικών ταυτοτήτων και συγχρόνως είναι χώρος δημόσιας συμπεριφοράς, όπου έδρασαν και δρουν οι θεσμοί (ιατρικοί, θρησκευτικοί και πολιτικοί) ορίζοντάς το ως τόπο πολιτισμικών και κοινωνικών ερμηνειών. Γι’ αυτό ο φεμινισμός εξακολουθεί να υποστηρίζει αυτό που στην παρούσα συγκυρία θα έπρεπε να είναι προφανές: «το σώμα μου είναι δικό μου», διεκδίκηση που εμπεριέχει την ανάγκη της προσωπικής ελευθερίας και αυτονομίας και επίσης της κοινωνικής δικαιοσύνης, εφόσον η άσκηση των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων προϋποθέτει ορισμένες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που την καθιστούν δυνατή για όλες τις γυναίκες.

Αυτή η θεώρηση του γυναικείου σώματος εξηγεί γιατί η νεοφιλελεύθερη πολιτική και ο καθολικός φονταμενταλισμός έχουν συνάψει θανάσιμη πατριαρχική συμμαχία, για να αρνηθούν και να επιχειρήσουν να περιορίσουν το δικαίωμα των γυναικών να αποφασίζουν. Στο πλαίσιο της τρέχουσας συστημικής κρίσης η προσπάθεια ελέγχου της σεξουαλικότητας και της αναπαραγωγής αναδεικνύεται σε ένα από τα σημαντικότερα μέσα της βίαιης επίθεσης και της οπισθοδρόμησης την οποία επιχειρούν να επιβάλουν σε όλα τα επίπεδα. Σε καμία περίπτωση δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει (μας το θυμίζει η μελέτη της Σίλβια Φεντερίτσι σχετικά με το κυνήγι μαγισσών)[1], τουλάχιστον στην πρόσφατη ιστορία μας, αλλά είναι φανερό ότι σε στιγμές κρίσης ο έλεγχος της αναπαραγωγής και της σεξουαλικότητας των γυναικών και επομένως του σώματός τους αναδεικνύεται σε θεμελιώδες στοιχείο, με σκοπό να ιδιωτικοποιηθεί εκ νέου η κοινωνική αναπαραγωγή. Αυτό αντανακλούν η ιδεολογία που αμφισβητεί άμεσα ή έμμεσα τα κεκτημένα δικαιώματα και η πολιτική που τα περιορίζει, όπως το νομοσχέδιο για τις αμβλώσεις, η κατάργηση των ήδη περιορισμένων υπηρεσιών για τα άτομα που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, η μείωση των βρεφονηπιακών σταθμών, οι συνέπειες των αλλεπάλληλων εργασιακών μεταρρυθμίσεων, οι περικοπές των κοινωνικών πόρων και υπηρεσιών και πολλά άλλα.

Η άμβλωση ως διαπραγματευτικό χαρτί

Ο τίτλος του νομοσχεδίου, το οποίο παρουσίασε η κυβέρνηση, φέρει ιδεολογικό φορτίο που δεν επιτρέπει καμία αμφιβολία: «νόμος για την προστασία της ζωής του εμβρύου και των δικαιωμάτων της εγκύου». Οι γυναίκες θεωρούνται εκκολαπτικές μηχανές, φορείς του εμβρύου, και τα δικαιώματα τους απορρέουν από την κατάσταση εγκυμοσύνης, εφόσον, σύμφωνα με τον υπουργό Δικαιοσύνης, «το κατ’ εξοχήν δικαίωμα των γυναικών είναι να γίνουν μητέρες». Η μητρότητα, την οποία ο φεμινισμός ανανοηματοδότησε και θεώρησε επιλογή στο σχέδιο ζωής των γυναικών, επανεμφανίζεται δυναμικά στον επίσημο λόγο ως επιβολή και θεία εντολή, η οποία ορίζει τη γυναικεία φύση και άρα τη θέση όλων των γυναικών στην κοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση ανασύρει τον λόγο του φρανκισμού, ο οποίος αρνείται τη σεξουαλικότητα των γυναικών και προβάλλει ως φυσικό προορισμό τους τη μητρότητα.

Στο νομοσχέδιο οι γυναίκες εξαφανίζονται ως υποκείμενα με δικαιώματα, για να μετατραπούν σε όργανα των δικαιωμάτων «του εμβρύου», στο οποίο επιπλέον αποδίδεται νομική προσωπικότητα, σε μια από τις πιο μισογυνικές εκδηλώσεις πλήρους περιφρόνησης προς τη ζωή των γυναικών.

Επιπλέον όμως η στιγμή που διάλεξαν για να παρουσιάσουν το σχέδιο για την αλλαγή του νόμου των αμβλώσεων και το ίδιο το περιεχόμενό του αποτελούν παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιείται το σώμα μας ως διαπραγματευτικό χαρτί. Σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση το χρησιμοποιεί για να διασφαλίσει την ψήφο της πιο σκληροπυρηνικής βάσης του Λαϊκού Κόμματος. Και προς τον σκοπό αυτό καταφεύγει επανειλημμένα στη συνταγματικότητα της πρότασης, επειδή βρίσκει στο «ισπανικό σύνταγμα» πολύτιμη στήριξη των πιο αντιδραστικών σχεδίων. Τώρα που επανεξετάζεται με κριτικό τρόπο η λεγόμενη μεταπολίτευση δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η μεταπολίτευση έχει ένα χρέος και προς τις γυναίκες. Οι συμφωνίες που υπογράφηκαν από τα κοινοβουλευτικά κόμματα και διαμόρφωσαν τη «Μάγκνα Κάρτα» χρησιμοποίησαν και αυτές το γυναικείο σώμα ως διαπραγματευτικό χαρτί. Το κείμενο που εγκρίθηκε ήταν δώρο στους πολέμιους των αμβλώσεων (τότε με ένδυμα και διακριτικά διαφορετικά από εκείνα των σημερινών αλλά με την ίδια ιδεολογία), οι οποίοι πέτυχαν να επιβάλουν τη διατύπωση ότι «όλοι έχουν δικαίωμα στη ζωή», αντί για την αρχική «ότι όλα τα άτομα έχουν δικαίωμα στη ζωή». Μια μικρή διαφορά με τεράστια σημασία και βάρος, η οποία επικρίθηκε και απορρίφτηκε από όλο το φεμινιστικό κίνημα και σήμερα χρησιμεύει στην κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Γαγιαρδόν, για να συμπεριλάβει σε αυτούς τους «όλους» και το «παιδί που πρόκειται να γεννηθεί»[2] και να στερήσει από τις γυναίκες το δικαίωμα να αποφασίζουν.

Ένα απάνθρωπο νομοσχέδιο

Αυτό το άθλιο νομοσχέδιο δημιουργεί στις γυναίκες πλήθος προβλημάτων. Αν προχωρήσει το σχέδιο της κυβέρνησης, το 94% των γυναικών που κάνουν έκτρωση θα μετατραπούν σε «εγκληματίες», είτε φυλακιστούν είτε όχι, επειδή ένας από τους σκοπούς της είναι να ποινικοποιήσει και να στιγματίσει την άμβλωση, να ενοχοποιήσει τις γυναίκες που κάνουν άμβλωση καθώς και το περιβάλλον τους. Στην πράξη θα σημαίνει απαγόρευση της άμβλωσης εκτός από λίγο περισσότερο από το 5% των γυναικών που διακόπτουν εκούσια την κύηση. Δηλαδή για το 0,02% (στοιχεία του 2009), τις γυναίκες που έκαναν έκτρωση λόγω βιασμού, και για το 5,67% (στοιχεία του 2011), το οποίο αντιστοιχεί σε όσες έκαναν έκτρωση επικαλούμενες σοβαρό κίνδυνο για την υγεία και τη ζωή τους. Ίσως, αν αποδώσει η τακτική, την οποία εφαρμόζει το Λαϊκό Κόμμα και έχει δοκιμάσει και σε άλλα ζητήματα, δηλαδή να προτείνει ακραία μέτρα και στη συνέχεια υπό τη γενική κατακραυγή να τα τροποποιεί κάπως, ώστε να παρουσιάζει το αποτέλεσμα ως βελτίωση, μπορεί να συμπεριλάβει στην τελική του πρόταση την αποποινικοποίηση, στην περίπτωση που υπάρχει «κίνδυνος σοβαρής δυσπλασίας του εμβρύου». Σε αυτή την περίπτωση το ποσοστό των γυναικών που θα μπορούσαν να διακόψουν εκούσια την κύηση υπό σκληρές, απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες, όπως προβλέπει το νομοσχέδιο, θα έφτανε στο πενιχρό 8%.

Αυτό αποτελεί μόνο το ένα μέρος του προβλήματος, το άλλο είναι η κατάσταση στην οποία θα βρεθούν οι υπόλοιπες γυναίκες, ούτε λίγο ούτε πολύ το 94% ή το 92% όσων διακόπτουν εκούσια την κύηση, τις οποίες η κυβέρνηση θα αντιμετωπίζει ως παράνομες. Ενενήντα χιλιάδες γυναίκες θα πρέπει να ταξιδέψουν σε άλλες χώρες για να κάνουν έκτρωση; Ένα τέτοιο κοινωνικό σκάνδαλο οδηγεί στη σκέψη ότι θα είναι αδύνατο να εφαρμόσουν τον νόμο και επίσης ότι η κοινωνική ανυπακοή θα εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο. Δεν θα είναι η πρώτη φορά και, όπως λέει και το τραγούδι, «προσοχή, προσοχή, σας προειδοποιούμε, είμαστε περισσότερες από τότε που αρχίσαμε».

Συνεπώς μπορεί να υποστηριχτεί ότι το νομοσχέδιο, το οποίο προωθεί η κυβέρνηση, συνεπάγεται περαιτέρω ποινικοποίηση της άμβλωσης, εφόσον θα είναι πολύ λίγες οι γυναίκες που θα μπορούν να κάνουν άμβλωση, επικαλούμενες τις εξαιρέσεις του νόμου, λιγότερες από όσες μπορούσαν με τον νόμο του 1985 και του 2010 (που εξακολουθεί να ισχύει). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις παραμένει ένα πρόβλημα: η άμβλωση θεωρείται αδίκημα και, αν πράγματι υπάρχει βούληση να λυθούν τα προβλήματα των γυναικών οι οποίες αποφασίζουν να κάνουν έκτρωση, η συλλογική εμπειρία από τριάντα πέντε χρόνια κινητοποιήσεων επιβεβαιώνει και πάλι τη λύση την οποία προτείνουν οι φεμινιστικές οργανώσεις: η άμβλωση πρέπει να νομιμοποιηθεί και να εξαιρεθεί από τον ποινικό κώδικα.

Η άρνηση του δικαιώματος στην άμβλωση βρίσκεται στη βάση της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων της οποίας γινόμαστε μάρτυρες και μέσω της οποίας επιχειρείται να επιβληθεί η έξοδος από την κρίση. Οι ελευθερίες, η συμμετοχική κοινωνία των πολιτών και η δημοκρατία ως κοινή επιδίωξη πολλών ανθρώπων είναι ασύμβατες με την άρνηση της δικαιώματος των γυναικών να αποφασίζουν για τη ζωή τους.

Η υπεράσπιση του δικαιώματος στην άμβλωση μας αφορά όλες και όλους.

*Η Χούστα Μοντέρο (Justa Montero) είναι μέλος της Φεμινιστικής Συνάθροισης Μαδρίτης (Asamblea Feminista de Madrid).

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: Viento Sur

Το άρθρο αρχικά δημοσιεύτηκε σε συντομότερη μορφή στην εφημερίδα Diagonal

 

Σημ. μετφ.


[1] Σίλβια Φεντερίτσι, Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα: γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση, μετάφραση: Ίρια Γραμμένου, Λία Γυιόκα, Παναγιώτης Μπίκας, Λουκής Χασιώτης, Αθήνα: Εκδόσεις των Ξένων, 2011.

[2] Στο πρωτότυπο χρησιμοποιείται το λατινικό nasciturus: σύμφωνα με τον ρωμαϊκό νόμο το έμβρυο εθεωρείτο ότι είχε γεννηθεί όσον αφορά τα κληρονομικά του δικαιώματα (Nasciturus pro iam nato habetur, quotiens de commodis eius agitur).

 

Διαβάστε ακόμη

Η κληρονομιά του φρανκισμού

30.000 άτομα ζήτησαν την απόσυρση του νόμου για τις αμβλώσεις και την παραίτηση του Γαγιαρδόν

Χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν για το δικαίωμα στην έκτρωση σε όλη την Ευρώπη

 

Share

Η Δεύτερη Δημοκρατία αποποινικοποίησε την άμβλωση με τον πιο προοδευτικό νόμο της Ευρώπης

Δημοσίευμα του περιοδικού Μούντο Γκράφικο (Mundo Gráfico) με θέμα τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στην Καταλονία (Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας).

Το 1937 η κυβέρνηση της Καταλονίας εξέδωσε διάταγμα το οποίο επέτρεπε την ελεύθερη άμβλωση μέχρι τους τρεις πρώτους μήνες της κύησης και ρύθμιζε τον τρόπο πραγματοποίησής της. Η δημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας επέκτεινε την ισχύ του και στις άλλες  περιοχές που δεν είχαν καταληφθεί από τον Φράνκο.

της Πατρίθια Καμπέλο

Με την ψήφιση της αλλαγής του νόμου για τις αμβλώσεις, την οποία σχεδιάζει η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι, τα δικαιώματα των γυναικών δεν θα υποχωρήσουν απλώς στην κατάσταση πριν από το 1985, χρονιά που η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φελίπε Γκονθάλεθ νομιμοποίησε τις αμβλώσεις, αλλά σε εκείνη πριν από το 1937. Εκείνη τη χρονιά αποποινικοποιήθηκε η εκούσια διακοπή της κύησης πρώτη φορά στην Ισπανία. Η κυβέρνηση της Καταλονίας εξέδωσε στις 9 Ιανουαρίου την πιο προοδευτική απόφαση στην Ευρώπη σχετικά με το θέμα, η οποία επέτρεπε την ελεύθερη άμβλωση μέχρι τις δώδεκα εβδομάδες. Η Φεντερίκα Μοντσένι, υπουργός Υγείας της δημοκρατικής κυβέρνησης του Φρανθίσκο Λάργκο Καμπαγέρο, επίσης συνέταξε ένα νομοσχέδιο που νομιμοποιούσε τη διακοπή της κύησης, όμως η πρωτοβουλία της προσέκρουσε στην αντίθεση των περισσότερων μελών της κυβέρνησης. Παρόλα αυτά η Μοντσένι βρήκε τρόπο να εφαρμόσει το καταλανικό διάταγμα και στις άλλες περιοχές που έλεγχαν οι δημοκρατικοί [ενώ μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος, πολλές πόλεις ήδη βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των πραξικοπηματιών στρατιωτικών].

«Χρειάστηκε να καταφύγω σε ένα τέχνασμα, να επεκτείνω και στην υπόλοιπη δημοκρατική Ισπανία τα ευεργετήματα του διατάγματος σχετικά με την τεχνητή διακοπή της κύησης, το οποίο είχε εφαρμόσει η καταλανική κυβέρνηση. Έπρεπε να βρεθεί λύση στο δράμα χιλιάδων γυναικών που, επιφορτισμένες με τη φροντίδα παιδιών, κατέφευγαν σε εξωιατρικά ή αυτοσχέδια μέσα για να απαλλαγούν από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες (…) Έπρεπε να αποφευχθεί η εκατόμβη των γυναικών που ήταν θύματα επικίνδυνων τρόπων άμβλωσης, οι οποίοι προκαλούσαν ανεπανόρθωτες βλάβες και σε πολλές περιπτώσεις τούς κόστιζαν την ίδια τη ζωή», θυμάται η Μοντσένι στα απομνημονεύματά της Τα πρώτα μου σαράντα χρόνια (1987). «Κάθε θρησκευόμενος ή άλλος φανατικός μετρούσε λιγότερο από τη ζωή των γυναικών που έπρεπε να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση», συμπληρώνει.

Η ποινικοποίηση των αμβλώσεων ανάγκαζε τις γυναίκες να καταφεύγουν σε παράνομες μεθόδους με μοιραίες συνέπειες. Για πολλά χρόνια αυτός ο τρόπος διακοπής της κύησης υπήρξε μια από τις κύριες αιτίες θανάτου των γυναικών στην Ισπανία. «Η μέθοδος ήταν συνδεδεμένη με μια σειρά από ζοφερές εικόνες, κομπογιαννιτισμό, κερδοσκοπία, δράμα», σημείωνε το περιοδικό Μούντο Γκράφικο  σε ρεπορτάζ που δημοσίευσε όταν τέθηκε σε ισχύ το διάταγμα της καταλανικής κυβέρνησης. «Υπήρχαν μητέρες που πέθαιναν εξαιτίας των ακατάλληλων μεθόδων άμβλωσης, οι οποίες εφαρμόζονταν χωρίς ασφάλεια και προσοχή», κατήγγελλε το περιοδικό –ένα από τα πιο δημοφιλή και προοδευτικά στο πρώτο τρίτο του εικοστού αιώνα. Συγκεκριμένα αυτή η εβδομαδιαία έκδοση προέβαλλε με αισιοδοξία τη νομοθετική ρύθμιση της καταλανικής κυβέρνησης σχετικά με τις αμβλώσεις.

Το ρεπορτάζ, το οποίο υπογράφει ο Χοσέ Μ. Γκαράτ, συνοδεύεται από φωτογραφίες χαμογελαστών αγοριών και κοριτσιών και επιπλέον αναδημοσιεύει το δελτίο του υπουργείου Υγείας της Καταλονίας το οποίο έπρεπε να συμπληρώσουν οι γυναίκες για να ζητήσουν διακοπή κύησης. «Δεν θα έπρεπε να γεννιούνται παιδιά καταδικασμένα εκ των προτέρων σε μια ζωή κόλαση», σημείωνε ο δημοσιογράφος αναφορικά με τις περιπτώσεις σοβαρής αναπηρίας.

Στις σελίδες του Μούντο Γκράφικο δημοσιεύτηκε επίσης η περίπτωση της πρώτης γυναίκας που έκανε άμβλωση κατ’ εφαρμογή του καταλανικού διατάγματος. Επρόκειτο για μια εικοσιπεντάχρονη με εκ γενετής νόσημα, η οποία είχε διαφύγει από την εμπόλεμη ζώνη στη Βαρκελώνη μαζί με τα δύο ανάπηρα παιδιά της.

Μέχρι τότε μόνο τρεις ευρωπαϊκές χώρες είχαν συμπεριλάβει στη νομοθεσία τους το δικαίωμα της εκούσιας διακοπής της κύησης: η Ελβετία το 1916, η πρώην Τσεχοσλοβακία το 1925 και η Ρωσία το 1926. Τρία χρόνια αργότερα στον κατάλογο προστέθηκε και η Ιαπωνία.

Ελεύθερη άμβλωση μέχρι τις δώδεκα εβδομάδες

Το διάταγμα της καταλανικής κυβέρνησης –το οποίο υπέγραφαν οι υπουργοί Χοσέπ Ταραντέγιας από τη Δημοκρατική Αριστερά Καταλονίας, Πέρε Ερέρα από τη Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας και Ραφαέλ Βιντέγια από τη Γενική Ένωση Εργαζομένων– επέτρεπε την ελεύθερη άμβλωση μέχρι τον τρίτο μήνα, ένα μέτρο που δεν είχαν συμπεριλάβει όσες χώρες είχαν ήδη νομιμοποιήσει τη διακοπή της κύησης.

Το κείμενο αναγνώριζε τη δυνατότητα άμβλωσης εφόσον συνέτρεχαν θεραπευτικοί λόγοι –σωματική ή ψυχική ασθένεια της εγκύου απαγορευτική για τον τοκετό–, γενετικοί –σοβαρά κληρονομικά νοσήματα ή αιμομιξία– και ηθικοί –συνειδητή επιθυμία εκούσιου περιορισμού της γεννητικότητας. Στην τελευταία περίπτωση η διακοπή κύησης γινόταν με αίτημα της ενδιαφερόμενης, χωρίς να μπορεί η οικογένειά της να προβάλει αντίρρηση.

Μετά τους τρεις πρώτους μήνες κύησης η άμβλωση επιτρεπόταν μόνο για θεραπευτικούς λόγους. Το άρθρο 6 προέβλεπε τη δημιουργία επίσημα εξουσιοδοτημένων φορέων, οι οποίοι επιπλέον όφειλαν να επεξεργαστούν ένα σχέδιο οργάνωσης σε διάστημα 15 ημερών από τη δημοσίευση του διατάγματος. Ως αρμόδιο προσωπικό για την πραγματοποίηση των αμβλώσεων οριζόταν αυτό που ανήκε στις μονάδες μαιευτικής και γυναικολογίας «χωρίς δικαίωμα οποιασδήποτε αμοιβής για τις εν λόγω υπηρεσίες», διευκρίνιζε το νομικό κείμενο. Σε κάθε κέντρο προβλεπόταν ο διορισμός υπεύθυνου εκπροσώπου με αποστολή «τη διαχείριση, τον έλεγχο και την επίβλεψη» της σωστής λειτουργίας της υπηρεσίας.

Για να διασφαλιστεί ο έλεγχος κάθε μορφής άμβλωσης απαιτείτο γνωμάτευση σχετικά με την ιατρική, ψυχολογική, γενετική και κοινωνική κατάσταση κάθε γυναίκας που ζητούσε διακοπή κύησης. Επίσης η ενδιαφερόμενη υποβαλλόταν προηγουμένως σε εξετάσεις, για να ελεγχθεί «η ζωτική της ικανότητα και η ικανότητα αντοχής της στην επέμβαση».

Προς αποφυγή του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος ευθυνόταν για μεγάλο αριθμό θανάτων, το διάταγμα όριζε «την παραπομπή στο αρμόδιο δικαστήριο» όσων πραγματοποιούσαν αμβλώσεις εκτός των εξουσιοδοτημένων δημοσίων κέντρων. «Και, αν ασκούν υγειονομικό επάγγελμα, θα τους αφαιρείται η άδεια άσκησης», πρόσθετε.

Ένα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα των νέων μέτρων ήταν η μείωση του αριθμού των αμβλώσεων, δεδομένου ότι, παράλληλα με τα κέντρα όπου γινόταν η διακοπή κύησης, προβλεπόταν η ίδρυση και άλλων «με προορισμό τη διάδοση των αντισυλληπτικών μέσων», συνέχιζε το Μούντο Γκράφικο. «Σκοπός είναι να αποκτήσουν οι γυναίκες την κατάλληλη νοοτροπία που θα τους επιτρέπει να αποφεύγουν την άμβλωση και να καταφεύγουν σε αυτή μόνο ως έσχατη λύση», διευκρίνιζε το περιοδικό και υπογράμμιζε τον αριθμό των γυναικών που θα σώζονταν χάρη στην εξάλειψη των παράνομων μεθόδων.

Η αντίθεση των μέσων ενημέρωσης του Φράνκο

Η εφαρμογή του μέτρου προκάλεσε την αντίδραση των φρανκικών μέσων ενημέρωσης. Η εφημερίδα ABC, σε δημοσίευμα της 17ης Δεκεμβρίου 1936, απέδιδε τον νόμο για τις αμβλώσεις στο αδηφάγο πάθος των εβραιοκομμουνιστών που σκοπός τους ήταν η εξολόθρευση της Ισπανίας». «Δεν ικανοποιούνται πια με τον θάνατο και τη σφαγή όσων γεννήθηκαν, αλλά θέλουν να εξολοθρεύσουν και όσους δεν έχουν γεννηθεί», αποκαλύπτει το αρχείο της εφημερίδας.

«Από νομική άποψη η άμβλωση είναι φόνος, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, εφόσον καταδικάζει ένα ον, που επρόκειτο να γεννηθεί, να μη γεννηθεί, (…) η γυναίκα που προχωρεί σε άμβλωση με τη θέλησή της χάνει την τελειότερη ιδιότητα την οποία μπορεί να αποκτήσει χάρη στην εκπλήρωση του θείου ρόλου της, αυτού της μητέρας», υποστήριζαν οι οπαδοί του Φράνκο.

Η ακύρωση των κοινωνικών μέτρων από τους πραξικοπηματίες

Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ισπανία κατέστησε επείγουσα την υλοποίηση των κοινωνικών μέτρων της δημοκρατικής κυβέρνησης τα οποία εκκρεμούσαν. Η Φεντερίκα Μοντσένι, υπουργός Υγείας και Δημόσιας Περίθαλψης από τον Νοέμβριο του 1936 έως τον Μάιο του 1937, κατόρθωσε να εγκαινιάσει το πρώτο πρόγραμμα βοήθειας για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και μέτρα όπως οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τα συσσίτια για εγκύους, μαζί με την αποποινικοποίηση της άμβλωσης. Η νίκη του Φράνκο ακύρωσε όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις της Δεύτερης Δημοκρατίας.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: El Público

 

 

Share

Χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν για το δικαίωμα στην έκτρωση σε όλη την Ευρώπη

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ενημέρωση από την κινητοποίηση που έγινε στην Αθήνα ως ένδειξη αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία και ενάντια στο προωθούμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Ραχόι για τον περιορισμό του. Παρόμοιες εκδηλώσεις αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκαν τις προηγούμενες μέρες σε αρκετές πόλεις της Ευρώπης, με χιλιάδες γυναικών να φωνάζουν δυνατά «Δική μας η επιλογή!». Το Φύλο Συκής κατάφερε και μάζεψε φωτογραφίες και βίντεο από μερικές από τις πολλές διαμαρτυρίες που έγιναν. 

 

Αθήνα, 1/2/2012

της Σίσσυς Βωβού

 

 

Με πολύ κέφι, πολλές φίλες από πολλές ομάδες, πανό και καπέλα μάγισσας και σε κλίμα φεμινιστικής αλληλεγγύης, πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση στην Ισπανική Πρεσβεία το Σάββατο 1η Φεβρουαρίου ενάντια στην απόπειρα περιορισμού του δικαιώματος της έκτρωσης στην Ισπανία. Την ίδια μέρα όπως και στις 8 Φεβρουαρίου, έγιναν ή προετοιμάζονται μαζικές διαδηλώσεις στην ίδια την Ισπανία, καθώς και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.

Στην εκδήλωση ακούστηκε το σύνθημα «Nosotras Decidimos, Εμείς Αποφασίζουμε» -στα ισπανικά και τα Ελληνικά- καθώς και πολλά άλλα και εκφωνήθηκε πολλές φορές η ανακοίνωση των φεμινιστικών οργανώσεων, η οποία έλαβε θετική ανταπόκριση από όσους και όσες έτυχε να διέρχονται από τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ Αφροδίτη Σταμπουλή εκφώνησε ψήφισμα υπογεγραμμένο από εκατοντάδες μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και μέλη εθνικών κοινοβουλίων της Ευρώπης, και ανακοίνωσε ότι η συλλογή υπογραφών, συνεχίζεται. Το ψήφισμα αυτό θυροκόλλησε στην πόρτα της πρεσβείας. Στη διαδήλωση έδωσε το παρόν και η ισπανίδα Μαιτέ Μολά, αντιπρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που βρισκόταν στην Αθήνα για εργασίες, με την αφίσα των γυναικών της Ισπανίας.

Η ανακοίνωση που μοιράστηκε στην Αθήνα:

Εάν, πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε, δική μας η απόφαση

Ελεύθερη και δωρεάν άμβλωση σε Ελλάδα, Ισπανία και παντού

Στην Ισπανία, η δεξιά κυβέρνηση Ραχόι, ετοιμάζει νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος των γυναικών στην αυτονομία του σώματός τους, για την απαγόρευση της άμβλωσης, εφαρμόζοντας τις αντιδραστικές επιταγές της Εκκλησίας. Ως απάντηση, ετοιμάζεται σήμερα μεγάλη κινητοποίηση στη Μαδρίτη, με γυναίκες που θα φτάσουν από όλη τη χώρα, για να δηλώσουν την αντίθεσή τους σε αυτά τα σχέδια και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ σε όλη την Ευρώπη οργανώνονται κινητοποιήσεις φεμινιστικής αλληλεγγύης σήμερα και την εβδομάδα που έρχεται.

Το δικαίωμα στην επιλογή για τη μητρότητα και τον οικογενειακό προγραμματισμό έχει κατοχυρωθεί στην Ευρώπη σταδιακά εδώ και δεκαετίες, σε πολλές χώρες, ενώ στις υπόλοιπες γίνεται μάχη από τις γυναικείες οργανώσεις για την κατάκτησή του. Στην Ισπανία έχει ετοιμαστεί πρόταση νόμου για την κατάργηση του δικαιώματος στην άμβλωση μέχρι τις 14 εβδομάδες κύησης, το οποίο έχει θεσμοθετηθεί από το 2010, ενώ σχετικός νόμος υπήρχε ήδη από το 1985.

Οι ισπανίδες φεμινίστριες και πολλές κοινωνικές οργανώσεις και κόμματα, έχουν ξεσηκωθεί για να υπερασπίσουν το αυτονόητο, με το σύνθημα: Δικό μου το σώμα, δική μου η απόφαση.

Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί πλήγμα σε ένα από τα βασικά γυναικεία δικαιώματα, για τον αυτοπροσδιορισμό του σώματός μας, και παράλληλα μια σκληρή ταξική επίθεση εναντίον των γυναικών των λαϊκών τάξεων, που δεν έχουν χρήματα να διακόψουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη καταφεύγοντας σε ακριβοπληρωμένους ιδιωτικούς γιατρούς ή στο εξωτερικό, και έτσι, όταν χρειαστεί, θα εξαναγκάζονται να πραγματοποιούν εκτρώσεις σε επισφαλείς για την υγεία τους συνθήκες.

Στην περίοδο της κρίσης, βασικά δικαιώματα όπως αυτό της εργασίας, της κοινωνικής πρόνοιας, της αξιοπρεπούς διαβίωσης, της κατάλληλης ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής φροντίδας για τις εγκυμονούσες και την υγεία των γυναικών και των νεογνών υποβαθμίζονται, σε διαφορετικούς βαθμούς, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα η άμβλωση είναι νόμιμη και παρέχεται δωρεάν από τα δημόσια νοσοκομεία με νόμο του 1986 στις ασφαλισμένες. Όμως τωρα, που η δημόσια υγεία καταρρέει, περισσότερο από το ένα τέταρτο των γυναικών είναι ανασφάλιστες, και η άμβλωση κοστίζει 300 ευρώ για τις Ελληνίδες και τα διπλάσια για τις ανασφάλιστες αλλοδαπές. Συνεπώς, το δικαίωμα φαλκιδεύεται μέσα από έναν άλλο δρόμο.

Αυτή η σκοταδιστική προσπάθεια που εξελίσσεται στην Ισπανία πρέπει να μην ολοκληρωθεί, εμείς οι γυναίκες ζητούμε κατάλληλες υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού, αντισύλληψης και επιλογής σε περίπτωση ανεπιθύμητης κύησης.

Ζητούμε από όλα τα κόμματα της Ευρώπης και τους κοινωνικούς φορείς να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στα κατοχυρωμένα δικαιώματα των γυναικών, ώστε η προσπάθεια της ισπανικής κυβέρνησης να καταρρεύσει.

φεμινιστικές ομάδες:

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο), Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας – Γυναίκες για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα, Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων, Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Στηρίζει η φεμινιστική ηλεκτρονική εφημερίδα Φύλο Συκής

 

Βρυξέλλες, 29/1/2014

Χιλιάδες άτομα διαδήλωσαν στις Βρυξέλλες ενάντια στον νόμο των αμβλώσεων

«Ο νόμος Γαγιαρδόν σημαίνει επίθεση ενάντια σε όλες τις γυναίκες της Ευρώπης».

Μέλη του ευρωκοινοβουλίου, Ισπανίδες του εξωτερικού και πολίτιδες των Βρυξελλών πραγματοποίησαν χθες πορεία στην πόλη, για να καταγγείλουν την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλη την Ευρώπη.

Αδελίνα Παστόρ, Βρυξέλλες

Περίπου 2.000 άτομα διαδήλωσαν χθες το απόγευμα στις Βρυξέλλες υπέρ του δικαιώματος στην άμβλωση και εναντίον του νόμου τον οποίο θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι. Στη διαδήλωση συμμετείχαν φεμινιστικές συλλογικότητες, φορείς οικογενειακού προγραμματισμού, φοιτητικές οργανώσεις, μέλη του κινήματος της 15ης Μαΐου και ουσιαστικά όλα τα κόμματα της Αριστεράς που εκπροσωπούνται στις Βρυξέλλες, τόσο στο βελγικό όσο και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αποδεικνύοντας τον σημαντικό αντίκτυπο του νόμου στην Ευρώπη.

Η Μονίκ Βαν Τισελέμ, ιδρύτρια της κίνησης «Δικαίωμα στην Άμβλωση» στο Βέλγιο είναι οργισμένη και αυτό είναι εμφανές στη φωνή της: «Δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Τώρα που έχουμε επιτέλους νομοθεσία ευνοϊκή όχι μόνο για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και των παιδιών». Η Βαν Τισελέμ, όπως σχεδόν το σύνολο των παρευρισκομένων στη διαδήλωση, θεωρεί ότι ο ισπανικός νόμος εντάσσεται στη γενικότερη οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλη την Ευρώπη. Η πρόσφατη απόρριψη της έκθεσης Εστρέλα [Εντίτ Εστρέλα ονομάζεται η ευρωβουλευτής που την προώθησε], η οποία περιλάμβανε σειρά προτάσεων σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (μεταξύ αυτών και τις νόμιμες και ασφαλείς αμβλώσεις) και καταψηφίστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με διαφορά μόλις έξι ψήφων, έχει ευαισθητοποιήσει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ως προς την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Με αυτή την έννοια ο νόμος Γαγιαρδόν δεν είναι μόνο ισπανικό πρόβλημα, αλλά πρόβλημα θεμελιωδών δικαιωμάτων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μήνυμα είναι ότι, αν αφαιρέσουν τα δικαιώματα μιας γυναίκας, θα αφαιρέσουν τα δικαιώματα όλων των γυναικών. «Η Ισπανία είναι ευρωπαϊκή χώρα και η επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των γυναικών μιας ευρωπαϊκής χώρας συνιστά επίθεση ενάντια στα δικαιώματα όλων των γυναικών της Ευρώπης», υπογραμμίζει μια από τις πενήντα περίπου γυναίκες του «Οικογενειακού Προγραμματισμού» από τη Λίλλη, οι οποίες ήρθαν από τη Γαλλία ειδικά για τη διαδήλωση. Το ίδιο πνεύμα απηχούν και οι δηλώσεις της Βελγίδας υπουργού Κοινωνικής Πρόνοιας: «Ο αγώνας τους είναι και δικός μας αγώνας. Οι γυναίκες της Ισπανίας πρέπει να υπολογίζουν στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη».

Η διαδήλωση, που διοργανώθηκε από το Ευρωπαϊκό Λόμπι Γυναικών (στο οποίο συμμετέχουν γυναικείες οργανώσεις από όλη την Ευρώπη), την κίνηση abortionrights.eu και τη Διεθνή Ομοσπονδία Γονεϊκού Προγραμματισμού, είναι η ευρωπαϊκή απάντηση στο Τρένο της Ελευθερίας, τη διαδήλωση υπέρ των ελεύθερων αμβλώσεων, η οποία θα πραγματοποιηθεί αυτό το σαββατοκύριακο στην Ισπανία.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: Diagonal, 30-1-2014

 

 

 

Λονδίνο, 1/2/214

Στο Hungerford Bridge του Λονδίνου συγκεντρώθηκαν γυναίκες από διάφορες βρετανικές πόλεις. Σε μια συμβολική κίνηση αλληλεγγύης έδεσαν τις δικές τους κρεμάστρες στα κάγκελα, για να δηλώσουν «δικό μου το σώμα, δική μου η επιλογή».

Περισσότερα στο event στο facebook 

κρεμάστρα με φωτογραφία της Savita Halappanavar, που πέθανε στην Ιρλανδία όταν οι γιατροί αρνήθηκαν να τερματίσουν την εγκυμοσύνη της λόγω της νομοθεσίας

 

 

Παρίσι, 1/2/2014

Χιλιάδες γυναικών διαδήλωσαν στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις σε ένδειξη αλληλεγγύης. Στην γαλλική πρωτεύουσα η διαδήλωση ξεκίνησε από την Place Joffre και κατέληξε στην ισπανική πρεσβεία, με σύνθημα «η έκτρωση είναι επιλογή μου, η έκτρωση είναι δικαίωμά μου». Αρκετές γυναίκες κρατούσαν βελόνες πλεξίματος και κρεμάστρες, υπενθυμίζοντας τα μέσα στα οποία οι γυναίκες κατέφευγαν όταν οι εκτρώσεις ήταν παράνομες. Το παρόν έδωσαν και ακτιβίστριες των femen.

YouTube Preview Image

 

Λισαβώνα, 1/2/2014

 

Μιλάνο, 1/2/2014

 

 

 

Share

30.000 άτομα ζήτησαν την απόσυρση του νόμου για τις αμβλώσεις και την παραίτηση του Γαγιαρδόν

Η Μωβ Παλίρροια συγκεντρώθηκε στη Μαδρίτη με την ευκαιρία της άφιξης του Τρένου της Ελευθερίας προς υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Ντιέγο Ρεπρέσα, Μαδρίτη 1/2/2014

Η Μαδρίτη ντύθηκε σήμερα στα μωβ για να αντισταθεί στην αλλαγή του νόμου για τη «Σεξουαλική υγεία και την εθελούσια διακοπή της κύησης». Χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ισπανία έδωσαν ραντεβού στην πρωτεύουσα με την ευκαιρία της άφιξης του Τρένου της Ελευθερίας, μια πρωτοβουλία την οποία ανέλαβε και πραγματοποίησε η Φεμινιστική Συνάθροιση «Φίλες και Γυναίκες για την Ισότητα» (Tertulia Feminista “Les Comadres y Mujeres por la Igualdad”) από το Μπαρέδος της Αστούριας και την ακολούθησαν πολυάριθμες οργανώσεις, πολιτικά κόμματα και συνδικάτα.

Από τις 11 το πρωί άρχισαν να συγκεντρώνονται διάφορες οργανώσεις που είχαν έρθει από την Καταλονία, την Ανδαλουσία, την Αστούριας, την Καστίγια λα Μάντσα κ.λπ., για να υποδεχτούν το «Τρένο» και να ξεκινήσουν την πορεία.

Η Μωβ Παλίρροια ξεκίνησε από τον σταθμό της Ατότσα και έφτασε μέχρι την πλατεία Λεαλτάδ και την αρχή της οδού Σαν Χερόνιμο συνενώνοντας δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτριών σε μια εορταστική ατμόσφαιρα και χωρίς επεισόδια, αλλά υπό την επιτήρηση ισχυρής αστυνομικής δύναμης.

Η διαδήλωση των γυναικών στράφηκε κυρίως εναντίον του υπουργού Δικαιοσύνης Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν, ο οποίος θεωρείται υπεύθυνος της μεταρρύθμισης. «Γαγιαρδόν, στη μήτρα μου κάνω κουμάντο εγώ» ήταν ένα από τα συνθήματα. Δεν εξαιρέθηκε ούτε η υπουργός Υγείας Άννα Μάτο, όταν η διαδήλωση πέρασε μπροστά από το υπουργείο της για να απαιτήσει «νόμιμες αμβλώσεις στο νοσοκομείο».

«Νομίζουν ότι όλες οι γυναίκες θέλουν να κάνουν έκτρωση, όμως ο ισχύων νόμος είναι εργαλείο, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη ζωή τους. Δεν θέλουμε την αναγκαστική μητρότητα, όπως δεν θέλουμε και την αναγκαστική άμβλωση. Είναι επιλογή, δεν μπορούν να μας την επιβάλουν», λέει η Μαρία Χοσέ Πέρεθ από τη Μωβ Παλίρροια της Μάλαγας.

Για τη Λόλα Φερνάντεθ, από την επιτροπή της Μωβ Παλίρροιας της ίδιας πόλης, η μεταρρύθμιση δεν σημαίνει επιστροφή στο 1985 ούτε στην εποχή του Φράνκο, αλλά επιστροφή στο μεσαίωνα, τότε που κύριος του σώματος των γυναικών ήταν το κράτος και της ψυχής τους η εκκλησία. «Αγωνιζόμαστε για να γίνονται οι αμβλώσεις σε ισπανικό έδαφος, ούτε στο Παρίσι ούτε στο Λονδίνο», σημειώνει.

Στο ψήφισμα, το οποίο σκοπεύουν να επιδώσουν στην κυβέρνηση, ζητούν τη διατήρηση του ισχύοντος νόμου, ο οποίος κατοχυρώνει το δικαίωμα των γυναικών στη ελεύθερη άμβλωση μέχρι τη 14η εβδομάδα. Ένας νόμος που θεωρείται από τους πιο προοδευτικούς στην Ευρώπη, σε ό,τι αφορά την υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων. Η κατάργησή του θα σήμαινε, κατά τη γνώμη των διαδηλωτριών, «οπισθοδρόμηση με απίστευτες διαστάσεις», σημειώνει η Εστεφανία Μαρτίν Παλόπ, τοπική γραμματέας Υγείας και Κατανάλωσης του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ανδαλουσίας. «Δεν πρόκειται να δεχτούμε ούτε βελτιώσεις ούτε τροποποιήσεις, θα δεχτούμε μόνο τη συνολική απόσυρση του νομοσχεδίου», υπογραμμίζει.

Η διαδήλωση κατέληξε στo κοινοβούλιο, όπου οι εκπρόσωποι των κύριων οργανώσεων μπήκαν στην Κάτω Βουλή, για να επιδώσουν στον πρωθυπουργό, τον υπουργό Δικαιοσύνης, την υπουργό Υγείας και τις κοινοβουλευτικές επιτροπές που είναι αρμόδιες για την προκαταρτική συζήτηση του νομοσχεδίου «Προστασία του εμβρύου και τα δικαιώματα της εγκύου», ψήφισμα με τίτλο Επειδή αποφασίζω εγώ, στο οποίο αναπτύσσεται η επιχειρηματολογία υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να επιλέγουν τη μητρότητα.

Το «Τρένο της Ελευθερίας» έκανε μια τελευταία στάση στην «ανοιχτή συνέλευση» στην αίθουσα «Μαρσελίνο Καμάτσο» των Εργατικών Επιτροπών (Comisiones Obreras), όπου πήραν τον λόγο εκπρόσωποι περισσότερων από πενήντα γυναικείες οργανώσεις, συνδικάτων, κομμάτων και ανώνυμες πολίτιδες.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: El Público

 

Βίντεο:

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

 

Share

Κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία

Εάν, πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε, δική μας η απόφαση

Ελεύθερη και δωρεάν έκτρωση σε Ελλάδα, Ισπανία και παντού

Εκδήλωση διαμαρτυρίας και φεμινιστικής αλληλεγγύης το Σάββατο 1η Φεβρουαρίου, 12.00μμ, μπροστά στην Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα, Διονυσίου Αρεοπαγίτου 21 (μετά το Μουσείο Ακρόπολης)

Στην Ισπανία, η κυβέρνηση ετοιμάζει νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος των γυναικών στην αυτονομία του σώματός τους, για την απαγόρευση της έκτρωσης.

Ως απάντηση, ετοιμάζεται μεγάλη κινητοποίηση στη Μαδρίτη, την 1η Φεβρουαρίου, με γυναίκες που θα φτάσουν από όλη τη χώρα, για να δηλώσουν την αντίθεσή τους σε αυτά τα σχέδια και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ σε όλη την Ευρώπη οργανώνονται κινητοποιήσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Αντιστεκόμαστε σε κάθε απόπειρα περιορισμού της αυτοδιάθεσης του σώματός μας!

Αλληλεγγύη στις γυναίκες στην Ισπανία!

 

φεμινιστικές ομάδες:

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο)

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας

Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας – Γυναίκες για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα

Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων

Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος

Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Στηρίζει η φεμινιστική ηλεκτρονική εφημερίδα Φύλο Συκής

 

Share

Αερογραμμές «Αμβλώσεις»

Ρεπορτάζ: Raúl Solís / Φωτογραφίες: Laura León

Μια αεροσυνοδός κατευθύνει μια ομάδα γυναικών σε σειρά προς τον έλεγχο εισιτηρίων των Αερογραμμών «Αμβλώσεις» (Abortos Airlines), της αεροπορικής εταιρείας που αναλαμβάνει να μεταφέρει κοπέλες σε κλινικές του Λονδίνου με σκοπό τη διακοπή ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Η Φεμινιστική Συνάθροιση (Ágora Feminista) κατήγγειλε χθες με ένα δρώμενο τις συνέπειες της αντιμεταρρύθμισης του νόμου για τις αμβλώσεις. Ένα ταξίδι που οδηγεί κατευθείαν στον περασμένο αιώνα. Ή στο μέλλον.

Πενήντα γυναίκες αναπαρέστησαν χθες στο αεροδρόμιο της Σεβίλλης αυτό που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Πες μου πώς έγινε (Cuéntame cómo pasó), αν δεν ήταν η πραγματικότητα που θα ξαναζήσουν όσες Ισπανίδες δεν θέλουν να γίνουν μητέρες.

Μια αεροσυνοδός κατευθύνει μια ομάδα γυναικών σε σειρά προς τον έλεγχο εισιτηρίων των Αερογραμμών «Αμβλώσεις», της αεροπορικής εταιρείας που αναλαμβάνει να μεταφέρει σε κλινικές του Λονδίνου κοπέλες με σκοπό τη διακοπή ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, η οποία θα είναι παράνομη στην Ισπανία, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο που ενέκρινε το υπουργικό συμβούλιο πριν από μερικές εβδομάδες.

Δίπλα στην αεροσυνοδό μια διερμηνέας για να βοηθήσει, κατά την άφιξή τους στη βρετανική πρωτεύουσα, όσες γυναίκες δεν μιλούν αγγλικά. Και πίσω από τη διερμηνέα εικοσάχρονες εγκυμονούσες μεταφέρουν τις βαλίτσες τους, όπου είναι γραμμένα συνθήματα υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να ορίζουν το σώμα τους: «Εμείς γεννάμε, εμείς αποφασίζουμε», «Δικαίωμα στην άμβλωση: γυρίζουμε στο παρελθόν», «Επιβίβαση για Λονδίνο για γυναίκες πρώτης θέσης».

Οι γυναίκες, μερικές νέες και άλλες όχι τόσο, κατάφεραν χθες να αφαιρέσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο από τις οθόνες αναχωρήσεων και αφίξεων στο αεροδρόμιο της Σεβίλλης και να κερδίσουν τη συμπαράσταση των επιβατών και του προσωπικού του αεροδρομίου. Το δρώμενο δεν επιδίωκε τίποτε περισσότερο παρά να «καταγγείλει ότι η Ισπανία επιστρέφει στη δεκαετία του ’60», σύμφωνα με την Τερέζα Γκαρθία, εκπρόσωπο της συλλογικότητας «Φεμινιστική Συνάθροιση», μια κίνηση γυναικείων οργανώσεων που σκοπός της είναι να «αποτρέψει την ψήφιση του νόμου πάση θυσία».

Στο ταξίδι στο παρελθόν –ή στο μέλλον, ανάλογα με την οπτική γωνία– συμμετείχαν επίσης γυναίκες του Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Ενωμένης Αριστεράς, για να εκφράσουν την πλήρη στήριξή τους στη συλλογικότητα «Φεμινιστική Συνάθροιση» και την απόρριψή του νόμου Γαγιαρδόν, ο οποίος, αν δεν αποσυρθεί, θα μετατρέψει την Ισπανία σε πνευματική εφεδρεία του πιο φανατικού καθολικισμού. Ενώ οι Ισπανίδες είχαν δικαιώματα ανάλογα με εκείνα προοδευτικών χωρών, όπως η Σουηδία ή η Δανία, ο Γαγιαρδόν θα περιορίσει τις ελευθερίες τους, όπως συμβαίνει σε ακραία καθολικά κράτη, την Ιρλανδία ή τη Μάλτα, όπου η άμβλωση είναι σχεδόν αδύνατη.

Η Άνα Ισαμπέλ Χιμένεθ, γραμματέας Ισότητας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Σεβίλλης, ζήτησε την «άμεση» απόσυρση του νόμου Γαγιαρδόν και δήλωσε ότι το κόμμα της ετοιμάζεται να καταθέσει προτάσεις σε όλους τους δήμους, τα περιφερειακά συμβούλια και τα τοπικά κοινοβούλια της χώρας κατά των σχεδιασμών του Λαϊκού Κόμματος.

Η Λουθία Μάρκεθ, εκπρόσωπος της Ανοικτής Αριστεράς και μέλος της γραμματείας της Ενωμένης Αριστεράς Ανδαλουσίας, κατέστησε σαφές ότι, αν τελικά ψηφιστεί το νομοσχέδιο, η κυβέρνηση της Ανδαλουσίας «θα προσφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο εναντίον αυτού του νόμου που παραβιάζει την ελευθερία των γυναικών και τις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας».

Οι πενήντα γυναίκες, που ταξίδεψαν χθες στο Λονδίνο με τρόπο αναπαραστατικό, ασεβή και πρωτότυπο για να προχωρήσουν σε διακοπή κύησης, θα πρωταγωνιστήσουν και σε άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες: «Δεν θα ανεχτούμε να χρησιμοποιεί ο Γαγιαρδόν το σώμα μας προς όφελος της δεξιάς πολιτικής του», διαβεβαίωσε τους επιβάτες, που περίμεναν την αναχώρηση της πτήσης τους, η εκπρόσωπος της Φεμινιστικής Συνάθροισης με τον τηλεβόα στο χέρι.

Στο τέλος του δρώμενου οι συμμετέχουσες φωτογραφήθηκαν και δεν ήταν λίγοι οι επιβάτες που ζήτησαν να απαθανατιστούν μαζί με την ομάδα: «Μην ανησυχείτε για τις φωτογραφίες, από τον Νοέμβριο και μετά αυτή η εικόνα θα είναι συνηθισμένη σε όλα τα ισπανικά αεροδρόμια», παρατήρησε μια νεαρή αγανακτισμένη κρατώντας ένα πλακάτ της εταιρείας Αερογραμμές «Αμβλώσεις», η οποία οδηγεί κατευθείαν στον περασμένο αιώνα. Ή στο μέλλον με τη βοήθεια του Γαγιαρδόν.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: andaluces.es, 24-1-2014

 

YouTube Preview Image

 

 

Share
Page 1 of 212