Subscribe via RSS Feed

Tag: "έκτρωση"

Κοινό κάλεσμα Ισπανίδων και Γαλλίδων φεμινιστριών

Όχι στην υποχώρηση των δικαιωμάτων των γυναικών στην Ισπανία και αλλού!

20 Δεκεμβρίου 2013: η ισπανική κυβέρνηση Ραχόι θέλει να ακυρώσει το νόμο που επιτρέπει την άμβλωση, υπενθυμίζοντας τις σκοτεινές ημέρες του Φράνκο.

Επιστρέφει στο νόμο του 2010 που νομιμοποιούσε την άμβλωση έως τη 14η εβδομάδα της κύησης (22 για ιατρικούς λόγους) για να τον αλλάξει κατά παράβαση των συστάσεων διεθνών κειμένων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Αναβιώνοντας πρακτικές που αμφισβητούν την ελευθερία επιλογής των γυναικών, κατά παραβίαση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανακοινώνει σαφώς το σχέδιό του για την κοινωνία: να κρατήσει τις γυναίκες σε ένα καθεστώς στενό κοινωνικά και υποταγής. Αυτή η επίθεση της ισπανικής κυβέρνησης αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής επίθεσης στα δικαιώματα των γυναικών, όπως απεικονίζεται το Δεκέμβρη του 2013 με την απόρριψη της έκθεσης Estrela από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (έκθεση σχετικά με την υγεία και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, που ασχολείται με την πρόσβαση στην αντισύλληψη και την άμβλωση, την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και την ελευθερία της συνείδησης). Αυτή η έκθεση πρότεινε η έκτρωση να έγκειται στην αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να ενθαρρύνει όλα τα κράτη μέλη να την εγκρίνουν.

Αυτή η άρνηση να αποδεχθεί το δικαίωμα των γυναικών να έχουν τον έλεγχο του σώματός τους, αυτή η επιμονή να τις θεωρούν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας που αδυνατούν να αποφασίσουν για τον εαυτό τους θέτει το ζήτημα τι είδους κοινωνία θέλουμε.

Ο αγώνας των γυναικών, των ισπανικών δημοκρατικών δυνάμεων και συλλογικοτήτων για αυτό το θεμελιώδες δικαίωμα είναι και δικός μας, και εμείς θα το υποστηρίξουμε εδώ και αλλού, επειδή είναι ο αγώνας εκείνων που θέλουν την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών.

Ξανασυναντάει τους αγώνες που έχουμε δώσει και θα συνεχίσουμε να δίνουμε στη χώρα μας. Γιατί, αν και το δικαίωμα στην άμβλωση περιλαμβάνεται στο γαλλικό νόμο, η υλοποίησή του από την πληθώρα των κέντρων άμβλωσης, που επιτρέπουν την υποδοχή και την ποιοτική φροντίδα, δεν έχει διασφαλιστεί ακόμα επαρκώς σε όλες τις περιοχές.

Είναι επίσης μια υποστήριξη σε όλες τις γυναίκες που αναγκάζονται να πάνε σε άλλη περιοχή ή σε άλλη χώρα επειδή εκεί που ζουν η πρόσβαση στην άμβλωση είναι δύσκολη ή και απαγορεύεται.

Καλούμε σε:

– αγώνα για μια Ευρώπη όπου όλες οι γυναίκες θα μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα το σώμα τους χωρίς την κρατικό και θρησκευτικό εξαναγκασμό και θα συμπεριλαμβάνει αυτά τα δικαιώματα στην Ευρωπαϊκή Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων

– υποστήριξη του αγώνα των ισπανίδων γυναικών να διατηρήσουν τα κεκτημένα που έχουν κερδίσει με πολλούς αγώνες

Οι ισπανίδες φεμινίστριες οργανώνουν μια διαδήλωση στη Μαδρίτη την 1η Φεβρουαρίου.

Ας κινητοποιηθούμε για να τις υποστηρίξουμε.

Ας διαμαρτυρηθούμε μαζί τους την 1η Φεβρουαρίου:

όχι στην ηθική τάξη που θέλει να διαχειριστεί τις ζωές μας,

ναι στα δικαιώματά μας, σε όλα τα δικαιώματά μας και την ελευθερία της επιλογής να κάνουμε ή να μην κάνουμε παιδιά.

Οι γυναίκες στην Ισπανία, τη Γαλλία και αλλού, ενωμένες στον κοινό αγώνα!

1η Φεβρουαρίου στις 14.00 στην πλατεία Place Joffre έξω από την Πρεσβεία της Ισπανίας

Πρώτες υπογράφουν οι οργανώσεις: ANCIC, CADAC, Collectif Tenon XXe, Planning familial confédéral

40 ans de mouvement

Alternative Libertaire

APEL-Egalité

Assemblée des femmes

Association Droits des Femmes XXeme

Association pour la Mixité l’Égalité La Laïcité

Association Nationale des Études Féministes

Association Nationale Sages-Femmes Orthogénistes

Attac

CAP 21 (citoyenneté action participation pour 21e siècle)

CGT

CNAFAL

Collectif 8 mars pour touTes

Collectif Oui oui oui

Collectif National pour les Droits des Femmes

Collectif de Pratique et de Réflexion Féministe Rupture

Comité Laïcité République

Coordination Française pour le Lobby Européen des Femmes

Coordination lesbienne en France

Coordination nationale des comités de défense des hôpitaux et maternités de proximité

“DEMAIN LES FEMMES”(sud77)

Du côté des femmes

Encore Féministes

Ensemble

Elu/es Contre les Violences faites aux Femmes

Europe Écologie Les Verts

FASTI

Femm’Ecolos

Femmes pour le Dire Femmes pour Agir

Fédération Régionale d’IDF du Planning Familial

Féminisme enjeux Théâtre de l’opprimé

Féminisme et géopolitique

Féministes pour une Autre Europe

FièrEs

Fondation Copernic

Fédération syndicale unitaire

Grande Loge Féminine de France

Gauche unitaire

Groupe Cadre de Vie

Hétéros au boulot

Inter-LGBT

Izquierda Anticapitalista (Espagne)

La Mutuelle des Étudiants

Le Long YangClub-Paris

Les efFRONTé-e-s

Les Jeunes Écologistes

Lesbiennes of color (LOCS)

LGBT Formation Avignon

Ligue des Droits de l’Homme

Ligue du droit international des Femmes

Lutte ouvrière

Maison des Femmes de Montreuil

Maison des Femmes de Paris

Marche Mondiale des Femmes France

Marea Granate Paris

Médecins du Monde

Mouvement de la Jeunesse Communiste de France

Mouvement des Jeunes Socialistes

Mouvement du Nid

Nouveau Parti Anticapitaliste (NPA)

Osez le Féminisme

Parti Communiste Français

Parti de Gauche

Parti Socialiste

Regards de femmes

Réseau Féministe Rupture

Réseau de Jeunes Féministes d’Europe (MMF)

Les Sœurs de la Perpétuelle Indulgence

Solidarité féministe

Syndicat général des lycéens

UFAL (Union des Famille Laïques)

UL-CGT 20

Union Nationale des Étudiants de France

Union Syndicale Solidaires

 

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Entre les lignes entre les mots

 

Share

Το Τρένο της Ελευθερίας

μετάφραση και επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου

Το επόμενο Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014 φτάνει στη Μαδρίτη το Τρένο της Ελευθερίας. Γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις από διάφορες πόλεις της Ισπανίας έρχονται στη Μαδρίτη για να απαιτήσουν να παραμείνει η ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και την άμβλωση.

Στο σταθμό της Ατότσα στις 12 το μεσημέρι θα υπάρχει επιτροπή υποδοχής. Εκεί θα βρίσκεται και το συγκρότημα σάμπα «Kontra Bloko» Sound Antisistem για να συνοδεύσει την πορεία των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων στο Paseo del Prado, όπου θα κάνουν στάση μπροστά από το Υπουργείο Υγείας, Κοινωνικών Υπηρεσιών και Ισότητας, και θα συνεχίσουν μέχρι το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, όπου και θα παραδοθεί το ψήφισμα «επειδή είναι επιλογή μου» στον πρωθυπουργό, στον Πρόεδρο του Συνεδρίου, στον υπουργό Ana Mato, τον υπουργό Gallardón και σε διάφορες κοινοβουλευτικές ομάδες.

Μετά την παράδοση του ψηφίσματος θα διοργανωθεί η Συνέλευση για την Ελευθερία στην έδρα των CCOO Μαδρίτης (συνδικάτα Κομισιόνες Ομπρέρας), η οποία θα διαρκέσει περίπου τρεις ώρες και θα συμμετάσχουν οργανώσεις αλλά και άτομα, με σκοπό να ανταλλάξουν απόψεις και να συνδιαμορφώσουν τη στρατηγική και την πολιτική τους πάνω στα θέματα των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων των γυναικών.

Ακολουθεί το κείμενο του ψηφίσματος

Επειδή είναι επιλογή μου

Επειδή είναι επιλογή μου από ηθική σκοπιά, τη βάση της αξιοπρέπειας ενός ατόμου, δεν αποδέχομαι την επιβολή ή απαγόρευση σε σχέση με τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά μου δικαιώματα που αντιτίθεται στα πλήρη ανθρώπινα δικαιώματά μου. Ως ανεξάρτητος άνθρωπος αρνούμαι να υποβάλλομαι σε αυθαίρετες παρεμβάσεις και εξευτελιστικές πρακτικές καθώς και στην ομηρία του κράτους, σχετικά με την απόφασή μου αν θα γίνω μητέρα.

Επειδή είμαι ελεύθερη, επικαλούμαι την ελευθερία της συνείδησής μου να αποφασίσω με βάση τις ηθικές πεποιθήσεις μου. Μόνο οι υποκριτές επικαλούνται την ελευθερία την ίδια στιγμή που την περιορίζουν. Μόνο κακόβουλα μυαλά περιφρονούν τα δεινά που προκαλούν επιβάλλοντας τις θρησκευτικές τους αρχές στον καθένα και την καθεμιά μας. Ως ελεύθερος άνθρωπος αρνούμαι να μου επιβληθεί να γίνω μητέρα και να θεωρούμαι από το νόμο ανήλικη σε σχέση με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική μου ζωή.

Επειδή ζω σε μια δημοκρατία και πιστεύω στη δημοκρατία, αποδέχομαι τον διαχωρισμό των δικαιωμάτων από τις αμαρτίες, του νόμου από τη θρησκεία. Κανένα πολιτικό κόμμα, ακόμα κι αυτό που βγήκε με σαρωτική νίκη στις εκλογές, δεν έχει το δικαίωμα να μετατρέψει τα δικαιώματα σε εγκλήματα και να μας υποχρεώσει να ακολουθήσουμε θρησκευτικές πεποιθήσεις με την απειλή ποινικών κυρώσεων. Ως πολίτης απαιτώ από την κυβέρνηση να αποφύγει να μετατρέψει τη δημοκρατική εξουσία (που είναι διασφάλιση της πολυφωνίας) σε δεσποτισμό.

Επειδή είναι επιλογή μου, επειδή είμαι ελεύθερη και ζω σε δημοκρατία, απαιτώ από την κυβέρνηση, και από οποιαδήποτε κυβέρνηση, να θεσπίσει νόμους που να προωθούν την αυτονομία, να διατηρούν την ελευθερία της συνείδησης και να εγγυώνται τη διασφάλιση της πολυφωνίας και της πολυμορφίας.

Επειδή είναι επιλογή μου, επειδή είμαι ελεύθερη και ζω σε δημοκρατία απαιτώ να παραμείνει η ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και την άμβλωση για να προωθείται η αυτονομία, να διατηρείται η ελευθερία της συνείδησης και να διασφαλίζεται ο πλουραλισμός και η πολυμορφία όλων των γυναικών.

Εδώ οι οργανώσεις συμμετέχουν και έχουν υπογράψει το ψήφισμα μέχρι στιγμής

twitter: #TrenDeLaLibertad

 

Διαβάστε ακόμα

Διαμαρτυρία στην ευρωβουλή για το ισπανικό σχέδιο νόμου για την έκτρωση

Η κληρονομιά του φρανκισμού

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

 

Share

Διαμαρτυρία στην ευρωβουλή για το ισπανικό σχέδιο νόμου για την έκτρωση

 

Με πρωτοβουλία της αριστερής ευρω-ομάδας GUE/NGL διακινείται κείμενο καταγγελίας του ισπανικού νομοσχεδίου για την απαγόρευση της έκτρωσης, για υπογραφή από ευρωβουλευτές/τριες και εθνικούς βουλευτές/βουλεύτριες της Ευρώπης. Ήδη έχουν συγκεντρωθεί πολλές υπογραφές, τις οποίες μπορούμε να βρούμε εδώ. Στο μεταξύ, έκαναν και μια διαμαρτυρία μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, όπως δείχνει η φωτογραφία που παραθέτουμε. Μια θετική κίνηση από τους/τις εκλεγμένους μας, η οποία θα πρέπει όμως να προχωρήσει και σε περισσότερες πρωτοβουλίες για αυτό το θέμα, όπως και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών ευρύτερα.

Ολόκληρο το κείμενο:

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ

Εμείς, μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και εθνικών κοινοβουλίων, εκφράζουμε τη βαθιά ανησυχία μας για την πρόταση της ισπανικής κυβέρνησης να ανατραπεί ο σημερινός νόμος για την σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και για την εθελοντική διακοπή της κύησης.

Στις 20 Δεκεμβρίου, το υπουργικό συμβούλιο της Ισπανίας αποδέχθηκε το σχέδιο νόμου «για την προστασία του αγέννητου παιδιού και των εγκύων γυναικών». Η νομοθετική πρόταση αφαιρεί από τις γυναίκες το δικαίωμα να λάβουν τις αποφάσεις για την υγεία τους, αφού επιτρέπει την έκτρωση μόνο στις περιπτώσεις βιασμού ή αν η κύηση δημιουργεί σοβαρό φυσικο ή πνευατικό κίνδυνο για τις γυναίκες. Αυτός ο περιοριστικός νόμος επίσης αφαιρεί τη δυνατότητα του τερματισμού μιας κύησης στην περίπτωση δυσμορφίας του εμβρύου, που επιτρέπεται από τον ισπανικό νόμο για την έκτρωση από το 1985.

Εάν περάσει αυτός ο νόμος, θα δημιουργήσει μια κατάσταση όπου για μια ακόμα φορά οι Ισπανίδες θα έχουν δύο επιλογές: να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, αυτές που έχουν την δυνατότητα για ασφαλή και νόμιμη έκτρωση, ή να καταφύγουν σε παράνομες και κρυφές εκτρώσεις με μεγάλο κίνδυνο για την υγεία τους. Κάθε έκτρωση που πραγματοποιείται και δεν εμπίπτει στις δύο κατηγορίες που αναφέρεται ότι επιτρέπεται, θα θεωρείται έγκλημα, τόσο για την γυναίκα που την πραγματοποιεί όσο και για το ιατρικό προσωπικό που εμπλέκεται.

Μπροστά σ’ αυτές τις εξελίξεις πιστεύουμε ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη να υποστηρίξουμε τις Ισπανίδες στην υπεράσπιση του δικαιώματός τους για  επιλογή στα θέματα που αφορούν την υγεία τους. Εάν τελικά περάσει αυτός ο νόμος, θα σημαίνει οπισθοδρόμηση 30 ετών για τα γυναικεία δικαιώματα.

Είναι θεμελιώδες δικαίωμα των γυναικών να παίρνουν τις αποφάσεις τους για το σώμα τους. Εμείς, ως Ευρωβουλευτές/ευρωβουλεύτριες και Εθνικοί βουλευτές/βουλεύτριες, εκφράζουμε την βαθιά αλληλεγγύη μας με τις Ισπανίδες και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα των γυναικών, και πιο συγκεκριμένα θα επιμείνουμε σταθερά στην υπεράσπιση της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας των γυναικών και των δικαιωμάτων τους στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

Πηγή: GUE/NGL

 

Share

Η κληρονομιά του φρανκισμού

της Λίντια Φαλκόν*

Δεν πίστευα ότι θα τολμούσαν. Επί δύο χρόνια και πριν ακόμη, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, η ηγεσία του Λαϊκού Κόμματος απειλεί τις γυναίκες και γενικά ολόκληρη την κοινωνία ότι θα ποινικοποιήσει, θα απαγορεύσει και θα εμποδίσει τη δυνατότητα έκτρωσης. Όμως οι αντιδράσεις των φεμινιστικών οργανώσεων, τα επικριτικά σχόλια μεγάλης μερίδας πολιτικών και διανοουμένων, τόσο ανδρών όσο και γυναικών, και η ηχηρή εκστρατεία, την οποία εύλογα προκάλεσε μια τέτοια πρόθεση σχεδόν σε όλες τις προηγμένες χώρες, καθυστέρησαν την εφαρμογή τέτοιων μέτρων. Από την Αυστραλία μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες και από την Πορτογαλία μέχρι τη Νορβηγία οι φεμινίστριες με ρωτούσαν συνεχώς αν ήταν σίγουρο ότι θα ψηφιζόταν ένας νόμος όπως αυτός που ανακοινώθηκε και καθυστερούσε τόσο, ώστε αμφέβαλλα ότι θα προχωρούσαν. Αλλά τελικά το νομοσχέδιο είναι έτοιμο.

Βέβαια ο Γαγιαρδόν[1] είχε απειλήσει ότι θα απαγόρευε τις αμβλώσεις ακόμη και στις περιπτώσεις βιασμού, όμως το δέχονται και το συνιστούν όχι μόνο η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας και η Επιτροπή για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών των Ηνωμένων Εθνών, αλλά σίγουρα και οι γυναίκες του κόμματός του –και ποιος ξέρει και πόσοι άνδρες;– πράγμα που έθεσε όρια στο υπερσυντηρητικό του παραλήρημα. Όμως ήδη βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση με εκείνη των αρχών της δεκαετίας του 1980, όταν οι φεμινίστριες διεκδικούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις το δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν όχι μόνο το ίδιο τους το σώμα αλλά και τη μελλοντική τους ζωή, την οποία υποθηκεύει για πάντα η ανεπιθύμητη μητρότητα.

Τριάντα χρόνια μετά από εκείνους τους αγώνες μοιάζει με εφιάλτη να βρισκόμαστε πάλι στους δρόμους φωνάζοντας ότι το σώμα μας είναι δικό μας, ότι η κοιλιά μας και η ικανότητά της να γεννά δεν ανήκουν ούτε στην καθολική Εκκλησία, ούτε στον νομοθέτη, ούτε στον δικαστή, ούτε στον γιατρό, ούτε καν στον άνδρα που έσπειρε το έμβρυο, σε όλες εκείνες τις εξουσίες που πάντα οικειοποιούνται την αναπαραγωγική ιδιότητα των γυναικών και γίνονται κύριοι της μήτρας και της ζωής τους.

Τους τελευταίους μήνες δημοσιεύτηκαν και διατυπώθηκαν επανειλημμένως –και θα συνεχίσουν και τους επόμενους– επιχειρήματα από φεμινιστική, κοινωνιολογική και ιατρική σκοπιά και από τη σκοπιά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα οποία υποστηρίζουν ότι η απόφαση για διακοπή της κύησης ανήκει αποκλειστικά στην έγκυο. Αποτελούν θεμελιώδη αναγνώριση των γυναικών ως ελεύθερων ανθρώπινων όντων, ως πολιτών, ως υποκειμένων κοινωνικού, ηθικού και πολιτικού δικαίου. Περιγράφηκε με κάθε ειλικρίνεια το φάσμα της δυστυχίας την οποία τους επιφυλάσσει η εφαρμογή ενός τέτοιου νόμου, καθώς και η τεράστια οικονομική ποινικοποίηση την οποία συνεπάγονται για ολόκληρη την κοινωνία οι παράνομες αμβλώσεις και οι επιπτώσεις τους στην υγεία, τα ταξίδια σε πόλεις του εξωτερικού, η αμοιβή των ιδιωτικών κλινικών, χωρίς να μπορεί να μετρηθεί ο πόνος που σημαίνουν όλα αυτά για τις γυναίκες και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Επομένως δεν θα τα επαναλάβω.

Θέλω όμως να καταθέσω τις σκέψεις μου σχετικά με τη σημασία αυτού του νόμου από πολιτική άποψη. Είναι ακόμη μια απόδειξη, μαζί με τον Νόμο για την Ιστορική Μνήμη[2], τις υποθέσεις των φρανκιστών δολοφόνων που μπήκαν στο αρχείο, τα λείψανα των θυμάτων που βρίσκονται σε όλες τις τάφρους της Ισπανίας και δεν αναζητούνται πια, την απόκρυψη της ιστορίας του περασμένου αιώνα από τα σχολεία και τα μέσα ενημέρωσης, ότι ο φρανκισμός ούτε εξαφανίστηκε, ούτε μπήκε στο αρχείο, ούτε διώκεται, αλλά συνεχίζει να κυβερνά.

Η απαγόρευση των αμβλώσεων υπήρξε χαρακτηριστικό γνώρισμα του φασισμού ο οποίος διήρκεσε στη χώρα μας περισσότερο από τα σαράντα χρόνια δικτατορίας. Αν λάβουμε υπόψη ότι στην Καστίλλη και Λεόν, τη Γαλικία, την Ανδαλουσία, την Εξτρεμαδούρα η δικτατορία επιβλήθηκε αμέσως μετά τη 18η Ιουλίου[3] και ότι το σύνταγμα ψηφίστηκε μόλις το 1978, τότε στη μισή χώρα ο φρανκισμός υπήρξε νικητής και κυρίαρχος επί σαράντα δύο χρόνια. Πρέπει όμως να προσθέσουμε ότι οι περισσότεροι ηγέτες της μεταπολίτευσης, που τόσο έχει επαινεθεί, ήταν φρανκιστές με τη βούλα, με γαλάζιο πουκάμισο[4] μέχρι τις παραμονές της προσχώρησής τους στη δημοκρατία, ότι επέβαλαν αυτό το σύνταγμα που υπερασπίζεται το «δικαίωμα στη ζωή», ότι στην οικονομία, την πολιτική και τον πολιτισμό εξακολουθούν να κυριαρχούν τα ίδια ονόματα της Δεξιάς, όπως και τον προηγούμενο αιώνα, και ότι η καθολική Εκκλησία της Ισπανίας είναι πιο αντιδραστική και από τον νέο Πάπα, συνεπώς δεν πρέπει να μας εκπλήσσει καθόλου ο νόμος Γαγιαρδόν.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που βρίσκω παράδοξο είναι η έκπληξη και ο σκανδαλισμός των φεμινιστριών και της Αριστεράς εξαιτίας των νομικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων τις οποίες εφαρμόζει η κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος. Νόμιζαν, φαίνεται, ότι η δημοκρατία, που τόσο τους την έχουν διαφημίσει, είχε εδραιωθεί οριστικά στη χώρα μας. Φαίνεται ότι η κοινωνία πάσχει από βαθιά αμνησία και δεν θυμάται τι είναι η ισπανική Δεξιά, αν και δεν πέρασαν παρά μόνο δέκα χρόνια από τότε που κυβερνούσε πάλι[5]. Βέβαια ο Χοσέ Μαρία Αθνάρ και το επιτελείο του δεν αναθεώρησαν τη νομική μεταρρύθμιση του 1983[6], η οποία αποποινικοποιούσε τρεις αιτίες άμβλωσης, ενώ ο νέος νόμος τις επαναποινικοποιεί[7], αλλά αποδείχτηκε εντελώς αφελές να φανταζόμαστε ότι ο Ραχόι και η παρέα του θα αποδέχονταν το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, χωρίς αυτές να ζητήσουν την άδεια κανενός, έστω και εντός του σύντομου ορίου των δεκατεσσάρων εβδομάδων και μολονότι παραμένει αδίκημα που ποτέ δεν απαλείφτηκε από τον ποινικό κώδικα.

Αν η ακροδεξιά κυβέρνηση, που μας καταπιέζει, έπρεπε να πάρει κάποια εκδίκηση ενάντια στη δειλές κατακτήσεις που είχε σημειώσει ο φεμινισμός, αν με κάποιον τρόπο μπορούσε να εκδικηθεί εμάς τις γυναίκες, επειδή δεν πια είμαστε σκλάβες, όπως προέβλεπε η δικτατορική νομοθεσία, αν τελικά έπρεπε να παρουσιαστεί στην καθολική Εκκλησία, τη μεγάλη της σύμμαχο και συνένοχη, ως εγγυητής των σχετικών αρχών, έπρεπε να απαγορεύσει και πάλι το δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν το σώμα και τη μοίρα τους.

Στο DNA της Δεξιάς, της Εκκλησίας, όλων των αντιδραστικών δυνάμεων βρίσκεται η υποτέλεια των γυναικών, η υποταγή στο αναντικατάστατο μητρικό τους καθήκον, η διατήρησή τους ως αναπαραγωγικών δυνάμεων, η υποχρέωσή τους να γεννούν είτε θέλουν είτε όχι.

Ο νόμος Γαγιαρδόν παραπέμπει απευθείας σε όλες επιταγές και τα δόγματα του φρανκισμού που κυριάρχησαν στην πρόσφατη ιστορία μας σχεδόν επί μισόν αιώνα. Αποδεικνύει, ακόμη μια φορά, ότι η μεταπολίτευση και η υποτιθέμενη δημοκρατία, την οποία έφερε, είναι άμεσες κληρονόμοι του φρανκισμού. Και ότι μόνο μέσω της ριζικής ρήξης με τους καθοδηγητές του φασισμού και της ανατροπής του μοναρχικού και πατριαρχικού καθεστώτος, που μας καταπιέζει, θα μπορέσουμε εμείς οι γυναίκες να αποκτήσουμε την ελευθερία μας.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: El Público

 

Λίντια Φαλκόν Ονίλ (Lidia Falcón O’Neil) είναι πτυχιούχος νομικής, δραματικής τέχνης και δημοσιογραφίας, διδάκτωρ φιλοσοφίας και επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Γούστερ του Οχάιο. Ίδρυσε τα περιοδικά Φεμινιστική Διεκδίκηση (Vindicación Feminista) και Εξουσία και Ελευθερία (Poder y Libertad), τα οποία και διευθύνει.

Ίδρυσε το Φεμινιστικό Κόμμα Ισπανίας (Partido Feminista de España) και τη Συνομοσπονδία Φεμινιστικών Οργανώσεων Ισπανίας (Confederación de Organizaciones Feministas del Estado Español). Συμμετείχε στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων κατά των Γυναικών των Βρυξελών, στο συνέδριο Η αδελφοσύνη είναι παγκόσμια (Sisterhood is global) στη Νέα Υόρκη, σε όλες τις Διεθνείς Εκθέσεις Φεμινιστικού Βιβλίου και στις Παγκόσμιες Διασκέψεις Γυναικών στο Ναϊρόμπι και στο Πεκίνο.

Συνεργάζεται με πολλές εφημερίδες και περιοδικά στην Ισπανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει εκδώσει 42 βιβλία. Από τα δοκίμιά της ξεχωρίζουν: Γυναίκες και κοινωνία (Mujer y sociedad), Το φεμινιστικό ζήτημα (La razón feminista), Βία κατά των γυναικών (Violencia contra la mujer), Γυναίκες και πολιτική εξουσία (Mujer y poder político) και Οι νέοι μύθοι του φεμινισμού (Los nuevos mitos del feminismo), τα οποία έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.

Πλούσιο είναι και το πεζογραφικό της έργο: Γράμματα σε μια ηλίθια Ισπανίδα (Cartas a una idiota española), Κρατά πολύ να περιμένεις σιωπηλός (Es largo esperar callado), Τα παιδιά των ηττημένων (Los hijos de los vencidos), Στην κόλαση (En el infierno), Το παιχνίδι του δέρματος (El juego de la piel), Ρήξεις (Rupturas), Δρόμος χωρίς επιστροφή (Camino sin retorno), Μεταμοντέρνοι (Postmodernos), Κλάρα (Clara), Δολοφονώντας το παρελθόν (Asesinando el pasado), Πολιτικές αναμνήσεις (Memorias políticas), Στο τέλος ήμουν μόνη (Al fin estaba sola), Μια γυναίκα του καιρού μας (Una mujer de nuestro tiempo), Εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες (Ejecución sumaria) και μια ποιητική συλλογή Κοίταγμα φλογερό και σπαρακτικό (Mirar ardiente y desgarrado).

 


Σημ. μετφ.


[1] Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν (Alberto Ruiz-Gallardón), υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος εθεωρείτο μετριοπαθής, όταν ήταν πρόεδρος της τοπικής κυβέρνησης της Μαδρίτης και στη συνέχεια δήμαρχος της ίδιας πόλης.

[2] Ψηφίστηκε το 2007, επί διακυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος και πρωθυπουργίας του Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο (José Luis Rodríguez Zapatero), ως όψιμη και άτολμη απόδοση ιστορικής δικαιοσύνης, εφόσον δεν καταδικάζει απερίφραστα τον φρανκισμό. Ο νόμος προβλέπει τη χρηματοδότηση της εκταφής των εκτελεσμένων δημοκρατικών, την απομάκρυνση των δικτατορικών συμβόλων από τα δημόσια κτίρια και την απόδοση της ισπανικής υπηκοότητας στους απογόνους των ηττημένων αυτοεξόριστων, με προϋπόθεση τη δήλωση πίστης στο σύνταγμα, άρα και στον βασιλιά –πράγμα μάλλον παράδοξο για τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων που υπερασπίστηκαν τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία.

[3] Στις 18 Ιουλίου 1936 άρχισε ο ισπανικός Εμφύλιος ύστερα από το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά της εκλεγμένης κυβέρνησης· στις παραπάνω περιοχές σύντομα επικράτησαν οι φασίστες.

[4] To χρώμα των στολών της Ισπανικής Φάλαγγας.

[5] 1996-2004.

[6] Της κυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος υπό τον Φελίπε Γκονθάλεθ (Felipe González).

[7] Καταργείται το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει τη διακοπή της κύησης μέχρι τη δέκατη τέταρτη εβδομάδα (το οποίο κατοχυρώθηκε μόλις το 2010) και μετατρέπεται σε αδίκημα, όπως συνέβαινε και με τον νόμο του 1985, εκτός από τις περιπτώσεις βιασμού ή κινδύνου για τη σωματική και ψυχική της υγεία. Επίσης απαγορεύεται η έκτρωση ακόμη και αν συντρέχουν λόγοι γενετικών ανωμαλιών του εμβρύου, εκτός εάν υπάρχουν σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις στην έγκυο. Σε όλες τις περιπτώσεις απαιτείται ιατρική γνωμάτευση με προϋποθέσεις αυστηρότερες από εκείνες του νόμου του 1985.

 

Διαβάστε ακόμα

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

 

Share

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

Οι γυναίκες αντιστέκονται σε όλη την Ευρώπη

Θύελλα έχει προκαλέσει στην Ισπανία και στην Ευρώπη γενικότερα, η πρόθεση της δεξιάς κυβέρνησης Ραχόι να περιορίσει το δικαίωμα στην έκτρωση. Φεμινιστικές συλλογικότητες και αριστερές οργανώσεις εδώ και καιρό διενεργούν καμπάνιες για το (αυτονόητο) δικαίωμα στην επιλογή και καλούν σε φεμινιστική επαγρύπνηση για το ενδεχόμενο η κυβέρνηση να προχωρήσει στην κατάθεση του νομοσχεδίου στη βουλή. Ήδη έχουν γίνει μαζικές δημόσιες διαμαρτυρίες σε διάφορες πόλεις της Ισπανίας, αλλά και σε πόλεις τις Ευρώπης, όπως στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, οργανωμένες από αλληλέγγυες φεμινιστικές συλλογικότητες κάθε είδους καθώς και από αριστερά κόμματα.

Δημοσιεύουμε σήμερα τρία κείμενα πολιτικών οργανώσεων για το ζήτημα αυτό, το πρώτο και εκτενέστερο της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς της Ισπανίας, το δεύτερο από στελέχη του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και το τρίτο από το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών. Θα επανέλθουμε στο ζήτημα σύντομα. Να παρατηρήσουμε μόνο ότι δυστυχώς η τάση για απαγόρευση της έκτρωσης δεν έρχεται μόνο από δεξιά κόμματα. Στη λατινική Αμερική έχουμε δυσάρεστες εκπλήξεις, στον Ισημερινό από το κυβερνόν προοδευτικό κόμμα, με επικεφαλής τον Κορέα, παλιότερα το ίδιο από το κόμμα των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, ενώ και στην Ευρώπη έχουμε πάντα την αντίρρηση του ιρλανδικού Δημοκρατικού Κόμματος στη νομιμοποίηση της έκτρωσης. Συνεπώς, το θέμα δεν μπορεί μόνο να συνδεθεί με δεξιές πολιτικές, έχει τη δική του αυτονομία. Πεδίο δόξης λαμπρό για το φεμινιστικό κίνημα, που κάποιες και κάποιοι λένε ότι είναι πλέον αναχρονιστικό και περιττό. Δυστυχώς, χρειάζεται να αγωνίζεται ακόμα και για τα πιο βασικά δικαιώματα, πολλά από τα οποία έρχονται και επανέρχονται στην επικαιρότητα.

 

Ισπανική οργάνωση Αντικαπιταλιστική Αριστερά

Δικό μας  το σώμα, δική μας η απόφαση.

Εξ’αρχής οφείλουμε να εξηγήσουμε ποια είναι η βάση της αντιπαράθεσης. Για μια ακόμα φορά η εκκλησία και οι συντηρητικοί παράγοντες ενοχοποιούν εμάς τις γυναίκες οι οποίες κάνουμε χρήση του δικαιώματός μας στην ελευθερία και μας αντιμετωπίζουν σαν εγκληματίες. Το ζήτημα δεν έγκειται στο πότε ξεκινάει η ζωή. Αναφορικά με αυτό, η επιστήμη έχει περισσότερα να πει από την εκκλησία.

Αυτοί δεν υπερασπίζονται τη ζωή. Αδιαφορούν για τις γυναίκες, οι οποίες πεθαίνουν εξαιτίας των παράνομων αμβλώσεων, για εκείνες που δεν τους επιτρέπεται να μείνουν έγκυες επειδή δεν έχουν εργασία, ούτε δικαίωμα στην εκπαίδευση, στην υγεία, σε μια κατοικία, σε μια αξιοπρεπή ζωή για όσες έχουν ήδη γεννηθεί. Σιωπούν απέναντι στις πολιτικές της λιτότητας και της κατακρεούργησης των κοινωνικών κατακτήσεων. Δεν είναι η ζωή αυτό που τους απασχολεί, αλλά ο έλεγχος πάνω στο σώμα της γυναίκας και την ικανότητά της να αναπαράγεται. Το όλο ζήτημα σχετίζεται με το βασικό ερώτημα, που αφορά στο δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα και τη σεξουαλικότητά της. Επίσης αφορά στην επανακαθιέρωση των παραδοσιακών ρόλων σύμφωνα με τους οποίους η γυναίκα πρέπει να είναι ταπεινή και την επιβολή ενός μοντέλου σεξουαλικότητας απόλυτα συνυφασμένης με την αναπαραγωγή, και προσδιορίζεται αποκλειστικά ως ετεροσεξουαλικότητα.

Δεν θέλουμε να πάμε προς τα πίσω, αλλά ούτε και να συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει

Το Λαϊκό Κόμμα μας απειλεί με έναν καινούριο νόμο, η πρόταση του οποίου προέρχεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και όχι από το Υπουργείο Υγείας, ο οποίος θα μείωνε το νόμιμο χρονικό διάστημα της άμβλωσης των 14 εβδομάδων και θα εγκαθίδρυε ένα σύστημα προϋποθέσεων πιο αυστηρό από αυτό που ίσχυε σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο του 1985. Ως αποτέλεσμά του, υπάρχει μια κατάσταση μερικής ποινικοποίησης της άμβλωσης. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση του PSOE είχε κάνει κάποια βήματα μπροστά, αλλά δεν είχε τολμήσει να αντιπαρατεθεί μετωπικά με την εκκλησία, ή να σπάσει με την λογική της ιδιωτικοποίησης της υγείας..

  • 98% των αμβλώσεων πραγματοποιούνται εκτός δημόσιων νοσοκομείων, σε οργανωμένες ιδιωτικές κλινικές. Σε ορισμένες Αυτόνομες Κοινότητες δεν εφαρμόζεται η πρακτική της άμβλωσης, ενώ σε άλλες οι γυναίκες πληρώνουν αλλά πρέπει να κάνουν την έκτρωση σε άλλο κέντρο υγείας, σε μια άλλη πόλη, μυστικά, σαν να ήταν έγκλημα..
  • Μετά την επίσκεψη στο γιατρό η γυναίκα φεύγει έχοντας ένα περιθώριο τριών ημερών προκειμένου να σκεφτεί και ένα φάκελο με πληροφορίες καθόλου αμερόληπτες (οικονομικές διευκολύνσεις, υιοθεσία). Αμφισβητείται η απόφαση της γυναίκας σαν να είμαστε όντα υστερικά και παρορμητικά, ανίκανες να αποφασίσουμε μόνες.
  • Δεν υπάρχει δωρεάν πρόσβαση σε αντισυλληπτικά. Η πρόληψη, όμως, είναι θεμελιώδης. Είναι ένα αναφαίρετο δικαίωμα.
  • Ούτε υπάρχει ξπλέον μια αποτελεσματική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, που να ανταποκρίνεται σε πραγματικές καταστάσεις. Η μοναδική πληροφόρηση που δίδεται είναι για τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα και τις βιολογικές πτυχές της αναπαραγωγής. Η σεξουαλικότητα, όμως, είναι μέρος της προσωπικής μας ταυτότητας και σημαίνει πολλά περισσότερα από την αναπαραγωγή.
  • Πολλοί από τους γιατρούς που δηλώνουν «αντιρρησίες συνείδησης», κάνουν εκτρώσεις ιδιωτικά. Η ηθική περνάει σε δεύτερη μοίρα, όταν υπάρχει συμφέρον προς εμπορευματοποίηση. Για τις γυναίκες που δεν έχουν τα μέσα, επιβάλλεται μια παράλογη ηθική που τιμωρεί κάθε τι που δεν χωράει στους περιοριστικούς ορισμούς της σεξουαλικότητας, της οικογένειας κ.λπ.
  • Περικοπές στην παιδεία και την κοινωνική πρόνοια, στα εξαρτώμενα άτομα, απολύσεις, εξώσεις και λοιπά περιορίζουν τα δικαιώματά μας απ’όλες τις απόψεις. Περικοπές και μέτρα που επηρεάζουν περισσότερο τις γυναίκες, επειδή είναι αυτές που βρίσκονται εξ’αρχής σε μειονεκτική θέση και επωφελούνται κυρίως από τις κοινωνικές υπηρεσίες. 

Νέος νόμος του Λαϊκού Κόμματος – νέο σφίξιμο της βίδας 

Το Λαϊκό Κόμμα απειλεί να ξαναποινικοποιήσει την επιλογή της γυναίκας όσον αφορά τη μητρότητα, την οποία θέλουν να μας επιβάλουν αναγκαστικά, εκτός εάν μπορούμε να αποδείξουμε ότι βιασθήκαμε ή διατρέχουμε σοβαρό σωματικό κίνδυνο, καταδικάζοντας σε θάνατο όποια γυναίκα δεν μπορεί να ταξιδέψει στο Λονδίνο για να κάνει  άμβλωση. Παριστάνοντας τους κηδεμόνες στις νεαρότερες, τις θεωρούν ικανές για να γίνουν μητέρες, όχι όμως για να αποφασίσουν μόνες τους, όπως μπορούν για οποιαδήποτε άλλη χειρουργική επέμβαση.

Η νέα αυτή επίθεση δεν διαφέρει από τα άλλα μέτρα που μας επιβάλλουν αυτήν την περίοδο: οι περικοπές, οι απολύσεις, η αβεβαιότητα αποτελούν μέρος της ίδιας λογικής. Ο καπιταλισμός επιδιώκει καθολικό έλεγχο στα σώματά μας, ώστε να επιβιώσει  και να βγει από αυτήν την κρίση  και με αυτόν τον τρόπο επωφελείται από τη θέση της γυναίκας στην αγορά εργασίας, δημιουργώντας μεγαλύτερη αβεβαιότητα στον εργασιακό τομέα, επεκτείνοντας αυτήν την αβεβαιότητα σε όλη την εργατική τάξη, επιφορτίζοντας έτσι τις γυναίκες με τη φροντίδα του σπιτιού, των παιδιών, των ασθενών και των ηλικιωμένων. Την ίδια στιγμή συνεχίζονται οι περικοπές στο δημόσιο τομέα και μεγαλώνει η αβεβαιότητα όσον αφορά τις συνθήκες ζωής για τις γυναίκες και για όλους γενικά.

Ο νέος νόμος αποτελεί ένα ακόμα σφίξιμο της βίδας, καθώς το δικαίωμα στην επιλογή αποτελεί μέρος των δικαιωμάτων και των κοινωνικών κατακτήσεων, εργατικών και πολιτικών, που εμποδίζουν τα κέρδη του κεφαλαίου και γι’ αυτό θέλουν να τα καταλύσουν.  Όσες μαχόμαστε και αντιστεκόμαστε μέρα με τη μέρα για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τη σοβαρότητα του θέματος. Πρέπει να κάνουμε δική μας αυτήν τη φεμινιστική εκστρατεία για το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε, βγαίνοντας στους δρόμους με το σύνθημα: ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΑΜΒΛΩΣΗ!

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗ: ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ/ΟΛΟΥΣ.

  • Δικαίωμα στον αυτοκαθορισμό όσον αφορά το σώμα μας και τη σεξουαλικότητά μας. Χωρίς παρεμβάσεις ούτε του κράτους ούτε της εκκλησίας. Αναγνώριση της ικανότητάς μας να αποφασίζουμε εάν θα γίνουμε μητέρες ή όχι, και πότε, χωρίς κηδεμονίες, διωρίες για να σκεφτούμε και ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας.
  • Αποποινικοποίηση της άμβλωσης. Να αφαιρεθεί από τον ποινικό κώδικα το αδίκημα της άμβλωσης. Το να αποφασίζουμε έιναι δικαιωμά μας και όχι αδίκημα.
  • Ελεύθερη και δωρεάν άμβλωση. Να τερματιστεί το πάρτι με τις ιδιωτικές κλινικές. Πρόσβαση στη διακοπή της κύησης στα δημόσια νοσοκομεία για όλες.
  • Δωρεάν πρόσβαση στα αντισυλληπτικά.  Στα κέντρα εκπαίδευσης, στα κέντρα υγείας, στις δημόσιες υπηρεσίες.
  • Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Για να απολαμβάνουμε τη σεξουαλικότητά μας χωρίς κινδύνους, με αυτονομία και υπευθυνότητα. Η απόλαυση δεν είναι αμαρτία.
  • Δικαίωμα στην αναπαραγωγή για όλες. Να αρθεί η απαγόρευση για υποβοηθούμενη αναπαραγωγή σε γυναίκες μόνες και λεσβίες. Δεν υπάρχει ένα μόνο μοντέλο οικογένειας.
  • Υπεράσπιση της ζωής απέναντι στην λιτότητα και την αβεβαιότητα. Οι ζωές μας αξίζουν περισσότερο από τα συμφέροντά τους.

19 Δεκεμβρίου 2013

 

Από το Γαλλικό Κ.Κ.

Οι Ισπανίδες πρέπει να έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν: ΟΧΙ στην υποχώρηση του δικαιώματος για εθελοντική διακοπή κύησης!

Η ισπανική κυβέρνηση επανέρχεται στο δικαίωμα της έκτρωσης. Αυτό αποτελεί μια παραχώρηση στην Εκκλησία και στην πιο συντηρητική δεξιά, και μια τρομερή οπισθοδρόμηση.

Αυτή η πρόταση του συντηρητικού Μαριάνο Ραχόι, που βλέπει το φως της μέρας πριν τα Χριστούγεννα, υπάρχει κίνδυνος να γίνει αποδεκτή από το Κοινοβούλιο αφού το Λαϊκό Κόμμα είναι πλειοψηφία.

Αν αυτός ο νόμος ψηφιζόταν, θα έθετε καθαρά υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα στην έκτρωση που κατακτήθηκε με μεγάλους αγώνες στην Ισπανία και θα ενέτασσε τη χώρα αυτή μεταξύ των πιο περιοριστικών στην Ευρώπη γι’ αυτόν τον τομέα.

Οι φεμινιστικές οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς κινητοποιούνται ενάντια σ’ αυτό το σχέδιο που είναι το πιο συντηρητικό από το τέλος της δικτατορίας, από τότε, δηλαδή, που η διακοπή της κύησης ήταν καθαρά και απλά απαγορευμένη.

Θέλουμε να τους διαβεβαιώσουμε για την υποστήριξή μας. Καταδικάζουμε, με τη μεγαλύτερη δύναμη, αυτήν την αμφισβήτηση ενός θεμελιώδους δικαιώματος, που είναι δυνατότητα ελευθερίας για τις γυναίκες, να διαλέγουν αν θα κάνουν ή όχι παιδί, και τη στιγμή που θα γίνουν μητέρες.

Είναι πολύ ενδεικτικό να βλέπουμε παντού στην Ευρώπη άνοδο των φονταμενταλισμών, που επιδιώκουν μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στην ελευθερία και την αυτονομία των γυναικών.

Το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα καλεί τους δημοράτες και τις δημοκράτισσες όλων των χωρών της Ευρώπης να εκφράσουν την αντίθεσή τους ενάντια σ’ αυτό το σχέδιο νόμου και την αλληλεγγύη τους προς τις γυναίκες και τους άνδρες της Ισπανίας που υποστηρίζουν το δικαίωμα στην έκτρωση.

Laurence Cohen, Εθνιή υπεύθυνη του Γαλλικού ΚΚ για τα « Δικαιώματα των γυναικών/φεμινισμό»

Gilles Garnier, Εθνικός υπεύθυνος « Ευρώπης » του Γαλλικού ΚΚ και μέλους της ηγεσίας του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Anne Sabourin, μέλος της ηγεσίας του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς .

 

Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών

Πίσω στον Φρανκισμό – Πίσω στην παρανομία

Η πατριαρχία δεν ανέχεται ένα σημαντικό τμήμα της Ανθρωπότητας να της ξεφύγει. Η Εκκλησία, οποιαδήποτε Εκκλησία, δεν ανέχεται ένα τμήμα των πιστών της να αυτοπροσδιορίζουν τη ζωή τους.

Το 1936, η Federica Montseny Mañé, Γραμματέας της Υγείας στην Πρώτη Ισπανική Δημοκρατία, προωθεί μια συμφωνία για έναν αρχικό νόμο για την αποποινικοποίηση της έκτρωσης. Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουαίας από τον Φράνκο, η εθελοντική διακοπή κύησης απαγορεύεται. Μετά την επιστροφή στη δημοκρατία, οι γυναικείες οργανώσεις, μετά από μεγάλο αγώνα, κερδίζουν το δικαίωμα στην έκτρωση.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση του Ραχόι θέτει αυτό το θέμα προς συζήτηση ακριβώς πριν τα Χριστούγεννα. Αυτό το μέτρο θα είναι, για τις γυναίκες, μια επιστροφή στην παρανομία με όλους τους κινδύνους για την υγεία τους που αυτό συνεπάγεται, σε μια στιγμή όπου οι νέοι άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα για να αναζητήσουν εργασία, αφού το 65% από αυτούς δεν βρίσκει εργασία στην Ισπανία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών, διαμαρτύρεται ενάντια σ’ αυτό το μέτρο, καταδικάζει την αμφισβήτηση αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος, αυτή την υπονόμευση της ελευθερίας των γυναικών να επιλέξουν αν θα κάνουν ή δεν θα κάνουν παιδί και τη στιγμή της κύησής τους, και καλεί σε αλληλεγγύη τους δημοκράτες και τις δημοκράτισσες, από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

23 Δεκεμβρίου 2013

 

μετάφραση: Σοφία Γκίνη, Σίσσυ Βωβού, Δήμητρα Σπανού

 

 

Share

Νέλσον Μαντέλα, ο διαθεματικός φεμινιστής και υπέρμαχος της επιλογής

της Katie

Ο Νέλσον Μαντέλα και η απίστευτη κληρονομιά του επαινέθηκαν σήμερα, κατά τη διάρκεια της επιμνημόσυνης δέησης προς τιμή του. Όμως, οι πράξεις αυτού του μεγάλου ηγέτη για τα δικαιώματα των γυναικών, και ειδικά το δικαίωμα στην έκτρωση, δεν έλαβαν την αναγνώριση που δικαιούνται.

Η δεξιά και οι ζηλωτές κατά της επιλογής πολύ εύκολα καταδικάζουν τον Μαντέλα για τις απόψεις, δηλώσεις και πολιτικές του υπέρ της επιλογής των γυναικών. Και καθώς η κριτική από πολλές από αυτές τις ομάδες μεταφράζεται αυτόματα σε τιμή, κατά την ταπεινή μου άποψη, θα πρέπει να τονίζουμε όλα όσα έκανε ο Μαντέλα για να ενδυναμώσει τις γυναίκες.

Ο Μαντέλα επαινούσε τις γυναίκες για τον ρόλο τους στον αγώνα ενάντια στο απαρτχάιντ και, σαν αληθινός διαθεματικός φεμινιστής, κατανόησε την άρρηκτη σχέση μεταξύ των αγώνων ενάντια σε διαφορετικές μορφές καταπίεσης. Μιλώντας στην πρώτη Εθνική Μέρα της Γυναίκας στη Ν. Αφρική το 1995, είπε:

Ως φόρο τιμής στις στρατιές γυναικών ενώπιών μας που καθοδηγούν τον αγώνα για δικαιοσύνη, οφείλουμε να αποτυπώσουμε στον υπέρτατο νόμο της χώρας αυστηρές αρχές που θα διαφυλάττουν τα δικαιώματα των γυναικών. Αυτό θα πρέπει να καταστεί πρωταρχική ευθύνη για τις ίδιες τις γυναίκες και ολόκληρη την κοινωνία […] Μαζί, έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τη Ν. Αφρική προς το καλύτερο.

Διακήρυξε ότι η ελευθερία  εξαρτάται από την ελευθερία των γυναικών, στο άνοιγμα της πρώτης βουλής το 1994:

Είναι ζωτικής σημασίας όλες οι δομές διακυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του προέδρου, να κατανοήσουν πλήρως αυτό: η ελευθερία δεν μπορεί να επιτευχθεί εκτός κι αν οι γυναίκες έχουν χειραφετηθεί από όλες τις μορφές καταπίεσης.

Τα λόγια του Μαντέλα συνοδεύονταν από πράξεις και πολιτικές. Πάνω από το ένα τρίτο του υπουργικού συμβουλίου που διόρισε ήταν γυναίκες. Σήμερα, οι γυναίκες αντιστοιχούν στο 44% των πολιτικών στη Ν. Αφρική. Ο Μαντέλα δημιούργησε την Επιτροπή για την Ισότητα των Φύλων, μια οργάνωση που χρησιμοποιεί την έρευνα, τη δημόσια εκπαίδευση, την ανάπτυξη πολιτικών, νομικές πρωτοβουλίες, την συνεχή παρακολούθηση και δικαστικά μέσα στον αγώνα για «μια κοινωνία ελεύθερη από την έμφυλη καταπίεση και όλες τις μορφές ανισότητας». Το Σύνταγμα που ο ίδιος ο Μαντέλα έφτιαξε προστατεύει τις γυναίκες από τις διακρίσεις, τον βιασμό και την ενδοοικογενειακή βία. Και, αντίθετα με τις ΗΠΑ, η Ν. Αφρική του Μαντέλα επικύρωσε το συνέδριο του ΟΗΕ για την εξάλειψη όλων των μορφών διάκρισης ενάντια των γυναικών (CEDAW). Ο Μαντέλα επίσης έθεσε σε εφαρμογή τον δωρεάν προγεννητικό και μεταγεννητικό έλεγχο σε μητέρες στο δημόσιο σύστημα υγείας και δωρεάν υγειονομική περίθαλψη στα παιδιά.

Και ο Μαντέλα μεταμόρφωσε τις ζωές των γυναικών μέσα από την προσήλωσή του στα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Ο Νόμος για την Έκτρωση και την Στείρωση που είχε θέσει σε ισχύ η κυβέρνηση του απαρτχάιντ το 1975 απαγόρευε την έκτρωση. Προέβλεπε εξαιρέσεις σε περιπτώσεις που η υγεία ή η ζωή της γυναίκας ήταν σε κίνδυνο, υπήρχε υψηλός κίνδυνος για γενετική ανωμαλία ή η εγκυμοσύνη ήταν αποτέλεσμα βιασμού ή αιμομιξίας. Ο βιασμός και η αιμομιξία έπρεπε να αποδειχτούν, ενώ, σε κάθε περίπτωση, δύο γιατροί, κανένας εκ των οποίων δεν θα έκανε την επέμβαση, έπρεπε να εγκρίνουν τη διαδικασία. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό είχε φοβερές συνέπειες. Σύμφωνα με το ινστιτούτο Guttmacher, «οι εισαγωγές σε γυναικολογικές πτέρυγες αυξήθηκε λόγω των γυναικών που παρουσιάζονταν με ατελείς και σηπτικές εκτρώσεις. Η μητρική νοσηρότητα και θνησιμότητα ως αποτέλεσμα σηπτικών εκτρώσεων επίσης αυξήθηκε… οι 1000 περίπου νόμιμες εκτρώσεις που τελούνταν στη Ν. Αφρική ετησίως αντιπροσώπευαν ένα μικρό κλάσμα από όλες τις υλοποιούμενες εκτρώσεις. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των παράνομων εκτρώσεων ήταν δραματικά μεγαλύτερος και κυμαίνεται από 120.000 με 250.000 ετησίως μεταξύ 1975 και 1996». Επίσης, καθόλα αναμενόμενα και τα ρατσιστικά αποτελέσματα: σύμφωνα με μια μελέτη του Medical Research Council του 1994 για τις μη ασφαλείς εκτρώσεις στη Ν. Αφρική, 99% των γυναικών που έλαβαν θεραπεία στα δημόσια νοσοκομεία για ατελείς εκτρώσεις ήταν μαύρες.

Όμως όλα αυτά άλλαξαν με τον νόμο του Μαντέλα για την Επιλογή Τερματισμού της Εγκυμοσύνης, το 1996, που απέσυρε τον νόμο του 1975 και έδινε σε όλες τις γυναίκες «το δικαίωμα να επιλέξουν εάν θα έχουμε μια έγκαιρη, ασφαλή και νόμιμη διακοπή της κύησης ανάλογα με τις ατομικές πεποιθήσεις τους». Οι ανήλικες δεν χρειάζεται να ενημερώσουν τους γονείς τους και δεν χρειάζεται επιπλέον ιατρική η νομική έγκριση. Θύματα βιασμού ή αιμομιξίας δεν χρειάζονται το έξτρα φορτίο του να πρέπει να αποδείξουν τη βία που υπέστησαν. Ο νόμος αναγνωρίζει «τις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την επίτευξη της ισότητας, της ασφάλειας του ατόμου, τον μη-ρατσισμό και μη σεξισμό, και την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών που αποτελούν τη βάση μιας δημοκρατικής Νότια Αφρική». Ο νόμος βρισκόταν μπροστά από τον καιρό του τόσο για την αναγνώριση της αυτονομίας –«το Σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα των ατόμων να κάνουν επιλογές σχετικά με την αναπαραγωγή, την ασφάλεια και τον έλεγχο πάνω στα σώματά τους»- όσο και στον τρόπο που πλαισίωνε την έκτρωση ως ένα ζήτημα υγειονομικής περίθαλψης και ευθύνης του κράτους:

Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες έχουν το δικαίωμα να είναι ενημερωμένοι/ες και να έχουν πρόσβαση στις ασφαλείς, αποτελεσματικές, φτηνές και αποδεκτές μεθόδους ρύθμισης της γονιμότητας της επιλογής τους, και οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε κατάλληλες υπηρεσίες υγείας ώστε να διασφαλίζεται η ασφαλής εγκυμοσύνη και γέννα·

… Η απόφαση να κάνουν παιδιά είναι θεμελιώδους σημασίας για τη σωματική, ψυχολογική και κοινωνική υγεία των γυναικών και η καθολική πρόσβαση σε υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας περιλαμβάνει τον οικογενειακό προγραμματισμό και την αντισύλληψη, τη διακοπή της εγκυμοσύνης, καθώς και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και τα  συμβουλευτικά προγράμματα και υπηρεσίες· 

… Το κράτος έχει την ευθύνη να παρέχει υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας σε όλους και όλες, καθώς και να παρέχει ασφαλείς συνθήκες υπό τις οποίες το δικαίωμα της επιλογής μπορεί να ασκηθεί χωρίς φόβο ή βλάβη.

Το Σύνταγμα του 1996, ενέκρινε ρητά την ισότητα για τις γυναίκες και την ελευθερία από τις διακρίσεις που βασίζονται όχι μόνο στη φυλή ή το «χρώμα», αλλά και στο φύλο και, κυρίως, στην εγκυμοσύνη. Επίσης, εγγυάται ότι «όλοι και όλες έχουν το δικαίωμα στη σωματική και ψυχολογική ακεραιότητα, που περιλαμβάνει και το δικαίωμα στη λήψη αποφάσεων σχετικά με την αναπαραγωγή» και «στην ασφάλεια και στον έλεγχο πάνω στο σώμα τους».

Σε έναν λόγο που εκφώνησε το 1993, η διαθεματική αντιμετώπισή του ήταν σαφής:

Η κανονική κατάσταση για την ανθρώπινη ύπαρξη είναι η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ειρήνη, ο μη ρατσισμός, ο μη σεξισμός, η ευημερία για όλους και όλες, ένα υγιές περιβάλλον και η ισότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.

Αν θέλουμε να τιμήσουμε την κληρονομιά του Μαντέλα, πρέπει να γνωρίζουμε και να συνεχίσουμε του διαφορετικούς αλλά αλληλοσυνδεόμενους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, τις ταξικές διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον σεξισμό για τους οποίους αγωνίστηκε.

Μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: feministing

Share

Κατά των αμβλώσεων και του δικαιώματος στην αντισύλληψη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Με οριακή πλειοψηφία των ευρωβουλευτών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των ευρωσκεπτικιστών και της ακροδεξιάς, η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τάχθηκε κατά των αμβλώσεων και του δικαιώματος στην αντισύλληψη.

Με 334 ψήφους υπέρ και 327 κατά η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου απέρριψε έκθεση της πορτογαλίδας σοσιαλίστριας ευρωβουλευτίνας Εντίν Εστρέλα, με την οποία προτεινόταν η καθιέρωση του δικαιώματος επιλογής των γυναικών στην αντισύλληψη και στις εκτρώσεις σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η έκθεση, η οποία επρόκειτο να εξετασθεί από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τον περασμένο Οκτώβριο, αλλά η συζήτηση της αναβλήθηκε εξαιτίας του μπαράζ «επιθέσεων» από τους Χριστιανοδημοκράτες, τους Ευρωσκεπτικιστές και την Ακροδεξιά, τασσόταν υπέρ «μιας σεξουαλικότητας υπεύθυνης, ικανοποιητικής και ασφαλούς και της ελευθερίας των ανθρώπων να επιλέξουν να αποκτήσουν παιδιά εφ’ όσον το επιθυμούν».

Στην αρχική της μορφή η έκθεση Εστρέλα προέβλεπε οι γυναίκες και οι άνδρες στην Ευρώπη να μπορούν να επιλέξουν ασφαλείς μεθόδους ρύθμισης της γονιμότητας, καθώς και τη δυνατότητα πρόσβασης των ζευγαριών σε κατάλληλες υπηρεσίες υγείας, προκειμένου να αποκτήσουν υγιή παιδιά.

Οι ευρωβουλευτές προτίμησαν εναλλακτικό κείμενο που προτάθηκε από το ΕΛΚ (Κεντροδεξιά) και ECR (Συντηρητικοί), με το οποίο υποστηρίζεται ότι οι εθνικές αρχές έχουν τον τελικό λόγο σε ζητήματα όπως είναι οι εκτρώσεις και η αντισύλληψη.

Μετά το πέρας της ψηφοφορίας η εισηγήτρια δήλωσε ότι «ο σκοταδισμός επικράτησε στην Ευρώπη του 2013» και απαίτησε να απαλειφθεί το όνομα της από το αναμορφωμένο κείμενο που εγκρίθηκε.

Είναι μια μαύρη μέρα για την Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων , δήλωσε η βελγίδα σοσιαλίστρια ευρωβουλευτής Βερονίκ Ντε Κεγέρ, ενώ στον αντίποδα, ο γάλλος ακροδεξιός ευρωβουλευτής Μπρούνο Γκολνίστς υποστήριξε ότι «η αποτρόπαια έκθεση Εστρέλα καταποντίστηκε».

Πηγή: Left.gr

 

Share

Πέρασε στην Ιρλανδία ο νόμος που επιτρέπει τις αμβλώσεις όταν είναι σε κίνδυνο η ζωή της μητέρας

Επιμέλεια: Κ. Καλέτσιος

Το ιρλανδικό κοινοβούλιο πέρασε την Παρασκευή ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο, που επιτρέπει την άμβλωση σε περιπτώσεις όπου η ζωή της μητέρας είναι σε κίνδυνο, ανέφερε η δημόσια ιρλανδική τηλεόραση (RTE).

Το προτεινόμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Κένι, εγκρίθηκε με 127 ψήφους υπέρ, έναντι 31 κατά. Με αυτό το σχέδιο νόμου, οι αμβλώσεις επιτρέπονται όχι μόνο όταν η ζωή της μητέρας είναι σε κίνδυνο, αλλά ακόμη και όταν υπάρχει ο κίνδυνος της αυτοκτονίας.

Το νομοσχέδιο που πέρασε στην κάτω βουλή, μετά από ώρες συνεδριάσεων, είχε προκαλέσει τη σφοδρή αντίδραση από την ισχυρή καθολική εκκλησία της Ιρλανδίας. Στον πρωθυπουργό της χώρας, Έντα Κένι είχαν δε σταλεί επιστολές διαμαρτυρίας, από πολέμιους των αμβλώσεων, γραμμένες με αίμα, οι οποίες τον χαρακτήριζαν δολοφόνο. Η άνω βουλή, η οποία έχει περιορισμένες εξουσίες και κυριαρχείται από το κεντροδεξιό συνασπισμό, αναμένεται απλώς να επισφραγίσει την απόφαση, μετά την οποία θα γίνει και επίσημα νόμος της Ιρλανδίας

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Διαβάστε ακόμη

Ιρλανδία: Οργή για το θάνατο γυναίκας στην οποία δεν επετράπη η άμβλωση

 

Share

Οι αρχές του Ελ Σαλβαδόρ παίζουν ρώσικη ρουλέττα με τη ζωή μιας νέας γυναίκας

της Esther Major*

Λιγότερo από έναν μήνα πριν, πολύ λίγοι γνώριζαν ποιά ήταν η Beatriz.

Όμως, μέσα στις τελευταίες λίγες μέρες και βδομάδες, τα φριχτά δεινά αυτής της 22χρονης γυναίκας από το Ελ Σαλβαδόρ έχουν κατακλύσει τα social media και έχουν ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο.

Η Beatriz, ήδη μητέρα ενός παιδιού, είναι έγκυος και σοβαρά άρρωστη. Βρίσκεται στο νοσοκομείο με λύκο και προβλήματα στα νεφρά. Η κατάσταση της υγείας της είναι τόσο σοβαρή που οι γιατροί ισχυρίζονται ότι μπορεί να πεθάνει αν η εγκυμοσύνη συνεχιστεί. Οι γιατροί έχουν επίσης διαγνώσει μια σοβαρή ασθένεια στο έμβρυο (του λείπει ένα τμήμα του εγκεφάλου και του κρανίου), η οποία σχεδόν πάντα οδηγεί σε θάνατο λίγο πριν ή μετά τη γέννηση.

Κι όμως, οι γιατροί της Beatriz δεν της έχουν παράσχει τη σωτήρια έκτρωση που χρειάζεται και αποζητά, γιατί φοβούνται ότι θα διωχθούν από το νόμο που προβλέπει φυλάκιση σε οποιονδήποτε κάνει έκτρωση, γιατρό ή ασθενή.

Πριν από δύο μήνες, οι γιατροί έστειλαν επιστολή στις αρχές ζητώντας κατ’ εξαίρεση προστασία από δίωξη εφόσον προσφέρουν στην Beatriz τη θεραπεία που τόσο χρειάζεται. Παρά την προφανή αναγκαιότητα, κανένας δεν έχει απαντήσει.

Μέσα στην απόγνωση, οι δικηγόροι της Beatriz πήγαν την υπόθεση μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο, ζητώντας τους να υποστηρίξουν τα δικαιώματά της στη ζωή και την υγεία.

Πιστεύαμε ότι με μια τέτοια υπόθεση, καθαρή και επείγουσα, σίγουρα τα δικαστήρια θα ανταποκρίνονταν γρήγορα για μα σώσουν τη ζωή αυτής της νέας γυναίκας. Κι όμως, βδομάδες μετά, οι δικαστές απέτυχαν να διαχειριστούν αυτή την υπόθεση με τον κατεπείγοντα χαρακτήρα που της αντιστοιχεί. Οι καθυστερήσεις τους είναι ασυνείδητες, όπως και η αποτυχία τους να εκδόσουν μια απόφαση που θα σέβεται  τα πιο βασικά ανθρώπινα δικαιώματα της Beatriz.

Όταν η υπόθεση της Beatriz ήρθε στο προσκήνιο ήμουν στην πρωτεύουσα του Ελ Σαλβαδόρ, το Σαν Σαλβαδόρ.

Η Διεθνής Αμνηστία αμέσως ανταποκρίθηκε με μια επείγουσα έκκληση και μια διεθνή καμπάνια.

Οι σκέψεις μας τότε ήταν σαν εκείνες πολλών άλλων στο Ελ Σαλβαδόρ: σίγουρα το κράτος θα επιστράτευε την κοινή λογική και συμπόνοια, με το να εγγυηθεί σε αυτή τη νεαρή γυναίκα το ανθρώπινο δικαίωμά της στη ζωή.

Ευχόμαστε ότι οι δικαστές γνωρίζουν το γεγονός ότι ο κόσμος παρακολουθεί, περιμένει και ελπίζει ότι δεν θα αποτύχουν σε αυτό το σημαντικό τεστ της ικανότητάς τους να προστετεύουν και να υπερασπίζονται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Η εμφανής αδιαφορία μέχρι στιγμής για τον πόνο της Beatriz έχει αυξήσει το ενδιαφέρον σε βαθμό η φήμη τους να αμφισβητείται.

Αυτή είναι μια υπόθεση στην καρδιά της οποίας βρίσκονται οι διακρίσεις: η Beatriz χρειάζεται μια θεραπεία που μόνο γυναίκες και κορίτσια χρειάζονται και επιπλέον είναι φτωχή. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι θα συνέβαινε αν είχε τους πόρους ή γνωριμίες με επιρροή.

Καθώς οι μέρες και οι βδομάδες πέρασαν, με φόβο είδα τις αρχές του Σαλβαδόρ και τους διακαστές σε στάση αναμονής, να παρακολουθούν την Beatriz να υποφέρει και να αγωνιά και να μην ξέρει αν θα επιβιώσει της εγκυμοσύνης. Τα Ηνωμένα Έθνη και η the Inter-American Commission on Human Rights έχουν ζητήσει από το κράτος να διασφαλίσει άμεσα την πρόσβαση της Beatriz στη θεραπεία που θα της σώσει τη ζωή. Η ίδια έχει προβεί σε μαγνητοσκοπημένη έκκληση προς τον πρόεδρο.

Είναι ασυγχώητο για τις αρχές του Ελ Σαλβαδόρ να αρνούνται τη σωτήρια θεραπεία στην Beatriz. Κάθε αρμόδιος πρέπει να θυμάται ότι έχει προσωπική ευθύνη –και πιθανώς συνέργεια- για τον ρόλο του στον πόνο και τα βάσανα που η αποτυχία τους να δράσουν επιφέρει.

Δεκάδες γυναίκες και άντρες έχουν ξεκινήσει διαμαρτυρίες μπροστά στο Ανώτατο Δικαστήριο, ζητώντας δικαιοσύνη για την Beatriz. Την τελευταία φορά που ήμουν εκεί, κάποιοι/ες φώναζαν ένα δυνατό προειδοποιητικό μήνυμα προς τους δικαστές μέσα. «Η αδιαφορία σκοτώνει και η σιωπή είναι συνενοχή!». Άλλοι/ες στέκονταν με πλακάτ που απλώς ρωτούσαν: «Ποιός θα εγγυηθεί τα ανθρώπινα δικαιώματα της Beatriz?».

Δύο μήνες μετά το αίτημα να σωθεί η ζωή της και ακόμα δεν γνωρίζουμε την απάντηση στην ερώτηση.

Καλούμε τις αρχές να δράσουν τώρα για τη ζωή της Beatriz.

Κάθε αρμόδιος από τις αρχές και δικαστής που δεν θα κάνει ό,τι μπορεί για να σώσει την Beatriz ή να προλάβει σοβαρά προβλήματα υγείας διακινδυνεύει να έχει το αίμα της στα χέρια του.

Η υφήλιος παρακολουθεί το Ελ Σαλβαδόρ. Μέρα με τη μέρα αυξάνει η πίεση προς τις αρχές και τους δικαστές για να γίνει το σωστό και να βοηθήσουν μια νέα γυναίκα που θέλει απεγνωσμένα να ζήσει.

* Ερευνήτρια της Διεθνούς Αμνηστία στην Κεντρική Αμερική

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: livewire

Share

Ακραίος νόμος κατά των αμβλώσεων στη Βόρεια Ντακότα

Tον πιο αυστηρό νόμο για τις αμβλώσεις που ισχύει σε πολιτεία των ΗΠΑ επικύρωσε ο κυβερνήτης της Βόρειας Ντακότα, Τζακ Νταλράιμπλ. Ο νόμος απαγορεύει την επέμβαση από τη στιγμή που θα ακουστεί ο πρώτος χτύπος καρδιάς του εμβρύου, δηλαδή έξι εβδομάδες μετά τη σύλληψη, σε μια περίοδο όπου πολλές γυναίκες ίσως αγνοούν ότι είναι έγκυες.

Ο νόμος δεν κάνει καμία απολύτως εξαίρεση για περιπτώσεις εγκυμοσύνης μετά από βιασμό ή αιμομιξία, ούτε καν εάν η υγεία της μητέρας διατρέχει κίνδυνο.

Με άλλο νόμο απαγορεύονται επίσης οι αμβλώσεις που γίνονται μετά τη διαπίστωση γενετικών ανωμαλιών στο έμβρυο ή εκείνες που αποφασίζονται με βάση το φύλο του εμβρύου.

Πολλές άλλες Πολιτείες απαγορεύουν τις αμβλώσεις μετά την 20ή εβδομάδα της κύησης, βασιζόμενες στην απόφαση που έλαβε το 1973 το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, στην υπόθεση Roe vs Wade. Τότε, οι δικαστές είχαν κρίνει νόμιμες τις αμβλώσεις που γίνονται στο διάστημα κατά το οποίο το έμβρυο μπορεί να χαρακτηριστεί «μη βιώσιμο».

Η δημοκρατική γερουσιάστρια και πρώην γενική εισαγγελέας Χάιντι Χάιτκαμπ υποστήριξε ότι η απαγόρευση της Βόρειας Ντακότας ενδέχεται να κριθεί αντισυνταγματική διότι είναι «υπερβολικά ακραία».

Το Κέντρο Δικαιωμάτων Αναπαραγωγής από την πλευρά του ανακοίνωσε ότι θα προσφύγει στη δικαιοσύνη προτού τεθεί σε εφαρμογή η απαγόρευση, εκ μέρους της μοναδικής κλινικής της Βόρειας Ντακότας (συγκεκριμένα στο Φάργκο) που κάνει αμβλώσεις.

Οι νομοθέτες της Πολιτείας έχουν εγκρίνει επίσης να διενεργηθεί δημοψήφισμα το 2014 προκειμένου να καθοριστεί ότι η ζωή ξεκινά με τη σύλληψη, κάτι που θα σημαίνει ότι θα απαγορεύονται όλες οι αμβλώσεις, ανεξαρτήτως του χρονικού διαστήματος στο οποίο βρίσκεται η εγκυμοσύνη. Παρόμοια μέτρα πάντως έχουν τεθεί προς ψήφιση και σε άλλες Πολιτείες, όπως στο Μισισιπή, και απορρίφθηκαν από τους ψηφοφόρους.

Και ο ίδιος ο Ρεπουμπλικάνος κυβερνήτης άφησε να εννοηθεί ότι ο νόμος που επικυρώθηκε ενδέχεται να ακυρωθεί από τα δικαστήρια.

Δείτε και το σχετικό βίντεο από την huffington post εδώ

Πηγή: tvxs

 

Share

Ο Πόλεμος στις Γυναίκες – και σε όλους μας

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Με αφορμή της αμερικανικές εκλογές που πρόσφατα ολοκληρώθηκαν, βρήκαμε και μεταφράσαμε ένα παλιότερο κείμενο της συντακτικής ομάδας του περιοδικού Against the Current. Αν και το συγκεκριμένο κείμενο είναι του τεύχους Μαΐου/Ιουνίου, θεωρούμε ότι μεταφέρει μια εικόνα του πολέμου που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια ενάντια στα αναπαραγωγικά -και όχι μόνο- δικαιώματα των γυναικών στις ΗΠΑ. Άλλωστε, σε κάθε εκλογική μάζη στις ΗΠΑ, το ζήτημα των εκτρώσεων, με το οποίο καταπιάνεται και το κείμενο, φαίνεται πως αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της καμπάνιας των υποψηφίων.

Δημ.Σπ.

 

Ο πόλεμος στα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών διεξάγεται στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, σε νομοθεσίες στο επίπεδο των Πολιτειών και στα δικαστήρια, ενώ εξαντλείται στα μέσα ενημέρωσης. Αυτός ο πόλεμος επιδιώκει να περιορίσει την ικανότητα των γυναικών να ελέγχουν τις αναπαραγωγικές ζωές τους – με τον κάθε νόμο να είναι πιο εξωφρενικός από τον προηγούμενο – με τη δικαιολογία της «προστασίας των αγέννητων».

Ο πόλεμος εναντίων των γυναικών ξεκινάει στην αρένα της αναπαραγωγής, γύρω από την έκτρωση και την πρόσβαση στην αντισύλληψη. Όμως ο στόχος της δεξιάς είναι η υποχώρηση της ισότητας των γυναικών σε όλους τους τομείς –τόσο στην πράξη όσο και στη νομοθεσία. Αυτό ποικίλλει από το σημερινό αγώνα στη Γερουσία για το μπλοκάρισμα της επέκτασης του νόμου για τη Βία Κατά των Γυναικών, που ισχύει από το 1994, μέχρι την γκρίνια για την απόφαση για απαγόρευση των διακρίσεων λόγω φύλου που περιγράφεται στο νόμο για την εκπαίδευση του 1972.

Απαγορεύοντας τις εκτρώσεις

Ένα νέο κύμα νόμων σε επίπεδο πολιτείας περιλαμβάνει την απαγόρευση εκτρώσεων μετά την 20η βδομάδα (αν και περισσότερες από το 90% των εκτρώσεων πραγματοποιούνται μέσα στις πρώτες 12 βδομάδες) και απαιτεί μια περίοδο αναμονής –συνήθως 24 ωρών- μεταξύ μιας συμβουλευτικής συνεδρίας και της επέμβασης (δύσκολο και πιο δαπανηρό μέτρο για τις γυναίκες που ζουν στην επαρχία καθώς και εκεί όπου δεν υπάρχουν κλινικές εκτρώσεων). Μερικοί από τους συμβούλους δε, παρέχουν ανακριβείς πληροφορίες στις γυναίκες: σε εφτά πολιτείες η έμφαση δίνεται στον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού ενώ δεν υπάρχει καμία τέτοια σύνδεση και σε οχτώ απαιτείται να απαριθμηθούν οι αρνητικές επιπτώσεις της έκτρωσης, αλλά δεν αναφέρονται τα προβλήματα της εγκυμοσύνης.

Μέσα στα τελευταία δύο χρόνια σε διάφορες πολιτείες έχει προταθεί ένα νέο κύμα νόμων σχετικά με την υγεία που επηρεάζει τις γυναίκες –συνολικά 950 μέσα στο 2010, με τους 89 να έχουν ψηφιστεί και τον τελευταίο χρόνο 1100 με τους 135 να έχουν ήδη αρχίσει να εφαρμόζονται.

Η ποικιλία των νομοθετημάτων κυμαίνεται από τον περιορισμό της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία, μέχρι το κόψιμο της χρηματοδότησης για αντισύλληψη και το μπλοκάρισμα του δικαιώματος των γυναικών στην έκτρωση – ορίζοντας δαπανηρές, μη απαραίτητες και εξευτελιστικές διαδικασίες, όπως χρόνους αναμονής, υπέρηχους, ακόμα και εισβολή στο γυναικείο σώμα. Στην περίπτωση του Τέξας, ο υποχρεωτικός υπέρηχος για όλες όσες επιδιώκουν έκτρωση σημαίνει ότι, για μια διαδικασία πρώτου τριμήνου, ένα καλώδιο τοποθετείται μέσα στη μήτρα. Καθόλου περίεργο που οι φεμινίστριες τον έχουν αποκαλέσει «ο νόμος του κρατικού βιασμού»!

Σύμφωνα με τις προβλέψεις για το 2012, τουλάχιστον δέκα πολιτείες θα εισηγηθούν τροποποιήσεις στα συντάγματά τους που θα ορίζουν ότι τα έμβρυα είναι άτομα από τη στιγμή της σύλληψης. Αυτές, αν και μάλλον δε θα περάσουν μέσα στη χρονιά, ενισχύουν αυτού του είδους τη ρητορική. Από πολλούς εικάζεται ότι η πλειοψηφία στο Ανώτατο Δικαστήριο μπορεί να αναζητά την ευκαιρία να αντιστρέψει την υπόθεση Roe εναντίον Wade. Ο κυβερνήτης του Μισισιπή  Phil Bryant έχει δηλώσει ευθαρσώς ότι θέλει να δει την πολιτεία του ως «ελεύθερη από εκτρώσεις».

Τον Απρίλιο 2012 στην Αριζόνα τέθηκαν σε ισχύ τρεις νόμοι κατά των εκτρώσεων, μεταξύ των οποίων ένας που ορίζει την απαγόρευσή τους μετά τις 18-20 βδομάδες. Αν και οι περιπτώσεις γυναικών που προχωρούν σε έκτρωση μέσα σε αυτό το διάστημα είναι λιγότερες του 5%, συνήθως το κάνουν για ιατρικούς λόγους ή λόγω προβλημάτων πρόσβασης κατά το προηγούμενο διάστημα.

Ένας άλλος νόμος στην Αριζόνα ορίζει ότι το κράτος πρέπει να φτιάξει μια ιστοσελίδα που θα περιγράφει τους υποτιθέμενους κινδύνους της έκτρωσης και θα δείχνει έμβρυα σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης, έτσι ώστε οι γυναίκες και καλά να κατακλύζονται από τύψεις. Τα σχολικά πρωτόκολλα θα προωθούν πως ο πιο αποδεκτός τρόπος αντιμετώπισης μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης για μια γυναίκα είναι να τη φέρει εις πέρας και να κανονίσει μια υιοθεσία.

Πριν από τριάντα χρόνια υπήρχαν περίπου 3000 κλινικές εκτρώσεων. Σήμερα είναι λιγότερες από 1800, ενώ σε μερικές πολιτείες δεν υπάρχει πρακτικά καμία. Όσο πιο μακριά χρειάζεται να ταξιδέψει μια γυναίκα για να κάνει έκτρωση τόσο μειώνεται το ποσοστό. Η απόσταση είναι προφανώς ένα ακόμα μεγαλύτερο εμπόδιο για τις λιγότερο προνομιούχες γυναίκες.

Κλινικές εκτρώσεων έχουν κλείσει εξαιτίας προδιαγραφών που ορίζουν να έχουν εγκαταστάσεις και διαδρόμους που να μοιάζουν με των νοσοκομείων, αν και είναι άσχετες με τον σκοπό τους. Σε μια σειρά από πολιτείες έχει εισαχθεί μια νομοθεσία που αποκόβει τις γυναίκες από εξετάσεις για καρκίνο του τράχηλου της μήτρας και HIV, συσκευές αντισύλληψης και ετήσιες εξετάσεις – επειδή η πρόσβασή τους στην περίθαλψη πραγματοποιείται μέσα από κλινικές Planned Parenthood[1] (Οικογενειακού Προγραμματισμού) και οι νομοθέτες θέλουν να θάψουν την οργάνωση.

Στο Τέξας οι κλινικές για τις φτωχές γυναίκες υποχρηματοδοτούνται και κλείνουν ως παράπλευρη απώλεια στον πόλεμο της δεξιάς ενάντια στην (οργάνωση) Planned Parenthood, αν και οι συγκεκριμένες κλινικές ούτε εκτρώσεις κάνουν ούτε και συνδέονται με την οργάνωση.

Από την ψήφιση της τροπολογίας Hyde το 1976, οι φτωχές γυναίκες που καλύπτονταν από το Medicaid[2] μπορούσαν να αιτηθούν για έκτρωση στην περίπτωση βιασμού, αιμομιξίας ή ιατρικής κατάστασης. Μόνο δεκαεπτά πολιτείες και η Περιφέρεια της Κολούμπια εξακολουθούν να χρηματοδοτούν τις εκτρώσεις τους. Με δικαιολογία το ότι σε ένα σύστημα που λειτουργεί με τους κανόνες της αγοράς οι φτωχές γυναίκες δεν «δικαιούνται» κάλυψης, οι δεξιοί χρησιμοποίησαν τη νίκη τους επί των πιο ευάλωτων για να επεκτείνουν την κατασταλτική νομοθεσία τους. Από τα 70 εκατομμύρια γυναικών στις ΗΠΑ που βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία, περισσότερες από τις μισές χρειάζονται αντισύλληψη. Περίπου 20 εκατομμύρια χρειάζονται υπηρεσίες υπό δημόσια χρηματοδότηση.

Μετά την πρόοδο στον περιορισμό της κάλυψης των εκτρώσεων με το ομοσπονδιακό νομοσχέδιο για την υγειονομική περίθαλψη, η ριζοσπαστική δεξιά μετέφερε τη μάχη σε επίπεδο πολιτειών. Πλέον εφτά πολιτείες απαγορεύουν στους ιδιώτες φορείς υγειονομικής ασφάλισης την κάλυψη των εκτρώσεων και δεκαπέντε απαγορεύουν και τις ανταλλαγές ασφάλισης από το να το πράξουν. Αν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν αναθεωρήσει το ζήτημα, περισσότερα νομοθετήματα σε επίπεδο πολιτειών θα περάσουν αυτούς τους περιορισμούς και οι ασφαλιστικές εταιρείες θα αποφασίζουν με βάση τα συμφέροντά τους ως επιχειρήσεις.

Καταστρέφοντας την υγεία των γυναικών

Ο νόμος για την Προστασία των Ασθενών και την Οικονομικά Προσιτή Περίθαλψη του 2010 απαιτεί όλα τα νέα προγράμματα για ιδιώτες παρόχους υγείας να καλύπτουν συμβουλευτικές συνεδρίες και υπηρεσίες που αφορούν την αντισύλληψη χωρίς έξοδα των δικαιούχων, όμως τα υπάρχοντα προγράμματα εξαιρούνται, εφόσον δεν υλοποιούνται σημαντικές αρνητικές αλλαγές, όπως η περικοπή των επιδομάτων. Αυτή τη στιγμή 28 πολιτείες απαιτούν οι ασφαλιστές που καλύπτουν συνταγογραφούμενα φάρμακα να καλύπτουν και φάρμακα ή συσκευές αντισύλληψης και οι 17 απαιτούν επίσης την κάλυψη των υπηρεσιών σε εξωτερικά ιατρεία.

Η στρατηγική όσων αντιπολιτεύονται τα αναπαραγωγικά δικαιώματα είναι ο διαχωρισμός της γκάμας των υπηρεσιών περίθαλψης που χρειάζονται οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της ζωής τους και η εστίαση σε ένα στενό φάσμα. Στη συνέχεια, αναπαριστούν τις γυναίκες ως εγωίστριες ή αφελείς, που χρειάζονται κατάλληλη καθοδήγηση μέσω συμβουλευτικής για να πάρουν τη σωστή απόφαση. Εντωμεταξύ αναπαριστούν τους εαυτούς τους ως υπηρέτες της ηθικής με δικαίωμα επιβολής της άποψής τους.

Γενικά μιλώντας, η δεξιά εστιάζει την οργή της στις κλινικές και τους γιατρούς και παρουσιάζει τις γυναίκες ως «θύματα». Ωστόσο υπάρχουν νόμοι σε επίπεδο πολιτειών που φαινομενικά προστατεύουν τα έμβρυα και οι λίγες γυναίκες που κυοφόρησαν ενώ ήταν εθισμένες στα ναρκωτικά ή το αλκοόλ και δεν μπόρεσαν να απεξαρτηθούν έχουν κατηγορηθεί με κακοποίηση εμβρύου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι αυτό είναι περισσότερο ένα ζήτημα δημόσιας υγείας παρά ποινικό και έτσι αυτού του είδους η νομοθεσία έχει ατονήσει. Παρόλα αυτά πριν δύο χρόνια στην Ιντιάνα, η Bei Bil Shuai, μια έγκυος γυναίκα με κατάθλιψη επιχείρησε να αυτοκτονήσει. Σώθηκε από φίλους και στη συνέχεια έκανε τα πάντα για να εξασφαλίσει ότι το μωρό της θα επιβιώσει, ακόμα και να υποστεί καισαρική τομή, όμως το νεογέννητο πέθανε λίγο αργότερα. Η ίδια συνελήφθη και βρίσκεται εδώ και ένα χρόνο στη φυλακή, κατηγορούμενη σύμφωνα με το καθεστώς της πολιτείας για δολοφονίες (με την ποινή να κυμαίνεται από 45 χρόνια ως ισόβια) και το αντίστοιχο καθεστώς για πράξεις που οδηγούν στο θάνατο εμβρύου (με ποινή μέχρι τα 20 χρόνια).

Κάθε χρόνο στη χώρα μας (ΗΠΑ) 3 εκατομμύρια γυναικών θα έχουν μια απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη. Οι μισές από αυτές περίπου θα προχωρήσουν σε έκτρωση. Άλλες θα έχουν προβλήματα κατά την εγκυμοσύνη τους και όσες γεννήσουν θα χρειαστούν μια γκάμα υπηρεσιών. Όμως το κλίμα του μίσους της δεξιάς για τα δικαιώματα των γυναικών σε μια εποχή περικοπών θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τις κλινικές περίθαλψης, με τα κέντρα φροντίδας για μωρά και παιδιά να είναι τα πρώτα που θα κοπούν.

Ο Rush Limbaugh[3] έχει προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στην κοινωνία με το να διεξάγει την άγρια μάχη κατά των δικαιωμάτων των γυναικών στο φως, μακριά από τα σκοτεινά δρομάκια των κρατικών νομοθετικών δωματίων όπου γίνονται τα χειρότερα εγκλήματα. Οι γυναίκες και όλοι οι υποστηρικτές των στοιχειωδών δικαιωμάτων συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια σε αυτή την «αστυνομία της κρεβατοκάμαρας».

Στην προσπάθειά τους να διαχωρίσουν και να ελέγξουν τις γυναίκες, οι δεξιοί έχουν υπολογίσει λάθος. Κάθε μεγάλο βήμα στην κατεύθυνση προς τη νομική ισότητα των γυναικών – από το δικαίωμα της ψήφου μέχρι την απαγόρευση της διάκρισης με βάση το φύλο και τον περιορισμό του ελέγχου της κυβέρνησης πάνω στην αναπαραγωγική ζωή κάθε γυναίκας- κερδήθηκαν και διατηρήθηκαν μέσα από λαϊκούς αγώνες.

Πηγή: Against the Current

 


[1] Μη κερδοσκοπική οργάνωση που παρέχει υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας, όπως εξετάσεις και συμβουλευτική, καθώς και εκτρώσεις.

[2] Πρόγραμμα περίθαλψης για κάποιες μερίδες πολιτών από τα φτωχότερα στρώματα. Η χρηματοδότηση είναι μεικτή, ομοσπονδιακή και πολιτειακή και την εποπτεία έχουν οι πολιτείες.

[3] Πολύ γνωστός στις ΗΠΑ συντηρητικός και αντι-φεμινιστής πολιτικός σχολιαστής

Share

Ιρλανδία: Οργή για το θάνατο γυναίκας στην οποία δεν επετράπη η άμβλωση

«Εδώ είναι χώρα Καθολικών»

Οργή έχει προκαλέσει στην Ιρλανδία ο θάνατος από σηψαιμία μίας 31χρονης γυναίκας, στην οποία οι γιατροί δεν επέτρεψαν να προχωρήσει σε άμβλωση, παρόλο που οι ίδιοι είχαν διαπιστώσει επιπλοκές στην εγκυμοσύνη.

Οι υγειονομικές αρχές διεξάγουν έρευνα για την υπόθεση, ενώ ανεξάρτητη έρευνα ξεκίνησε και η διοίκηση του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου στο Γκάλγουεϊ, όπου η άτυχη γυναίκα άφησε την τελευταία της πνοή.

Όπως αναφέρει ο Guardian, η υπόθεση προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και επανέφερε στο προσκήνιο το θέμα των αμβλώσεων που είναι παράνομες στην Ιρλανδία, εκτός εάν κινδυνεύει η ζωή της μέλλουσας μητέρας.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες του συζύγου της, η γυναίκα βρισκόταν στη 17η εβδομάδα της κύησης όταν στις 21 Οκτωβρίου επισκέφθηκε το νοσοκομείο με έντονους πόνους στην πλάτη. Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι υπήρχαν επιπλοκές στην εγκυμοσύνη και επρόκειτο να αποβάλει.

Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της γυναίκας επί τρεις ημέρες, οι γιατροί αρνήθηκαν να τερματίσουν την κύηση, υποστηρίζοντας ότι η καρδιά του εμβρύου δεν είχε σταματήσει. «Εδώ είναι χώρα Καθολικών» της είπαν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του συζύγου.

Η καρδιά του εμβρύου σταμάτησε να λειτουργεί λίγες ημέρες μετά. Οι γιατροί πήραν το νεκρό έμβρυο, αλλά στις 28 Οκτωβρίου η 31χρονη πέθανε από σηψαιμία.

Πηγή: Τα Νέα

Share