Subscribe via RSS Feed

Tag: "αντίσταση"

Αντιμετωπίζοντας την σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο με κομφετί και πανκ

lead_large

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Η Πόλη του Μεξικού είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη στον κόσμο για τις γυναίκες. Σύμφωνα με μια έκθεση των Ηνωμένων Εθνών του 2010, το Μεξικό είναι πρώτη χώρα παγκοσμίως σε σεξουαλική βία κατά των γυναικών, ενώ εκτιμάται ότι το  44 % των Μεξικάνων γυναικών έχουν υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής βίας κατά τη διάρκεια της ζωής τους, από το γράπωμα έως το βιασμό. Στην πρωτεύουσα της χώρας η παρενόχληση και η έμφυλη βία στις δημόσιες συγκοινωνίες και σε άλλους δημόσιους χώρους βρίσκονται σε ανεξέλεγκτο επίπεδο. Το πρόβλημα είναι τόσο ακραίο ώστε ο δήμος χρειάστηκε να εγκαινιάσει βαγόνια του μετρό και λεωφορεία μόνο για γυναίκες, σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η βία.

Αυτό είναι ακόμα πιο ανησυχητικό αν σκεφτεί κανείς ότι η Πόλη του Μεξικού είναι μια ακμάζουσα μητρόπολη με ένα από τα πιο εκτενώς χρησιμοποιούμενα συστήματα μαζικής μεταφοράς στον κόσμο. Πλήθη συγκεντρώνονται σε δρόμους, πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους καθημερινά- αλλά η παρενόχληση και η βία περιορίζει σοβαρά την δυνατότητα των γυναικών να κυκλοφορήσουν με ασφάλεια αυτά τους χώρους, ιδιαίτερα τη νύχτα.

Κάπως έτσι μπαίνουν στη σκηνή οι «Κόρες της Βίας» («Las Hijas de Violencia») μια μεξικάνικη ομάδα κοριτσιών που μάχεται την περιβόητη παρενόχληση στους δρόμους της πόλης με ένα μείγμα από punk rock, περφόρμανς και κομφετί. Η ομάδα σχηματίστηκε περίπου πριν από τρία χρόνια ως απάντηση στη βία που βίωναν τα μέλη της στους δρόμους της πόλης. Ήταν σχετικά άγνωστες μέχρι τον περασμένο μήνα, όταν ένας δημοσιογράφος του ενημερωτικού ιστότοπου AJ+ κατέγραψε πως αντιμετωπίζουν την παρενόχληση στο δρόμο και το βίντεο γρήγορα έγινε viral, συγκεντρώνοντας περισσότερο από 9 εκατομμύρια προβολές στο Facebook.

Το κόνσεπτ των περφόρμανς της ομάδας είναι σχετικά απλό: όταν κάποιο από τα κορίτσια παρενοχλείται στο δρόμο, και οι τρεις να βγάζουν τα όπλα τους που πετάνε κομφετί, πυροβολούν τον δράστη και στη συνέχεια αρχίζουν να παίζουν το «Sexista Punk», ένα τραγούδι που έγραψαν ακριβώς για τέτοιες περιπτώσεις.

Οι περφόρμανς τους είναι ένα ενδιαφέρον μείγμα σοβαρής αντιπαράθεσης και ξέγνοιαστου παιχνιδιού. Αυτή η αίσθηση του παιχνιδιού ταιριάζει με το όνομα της ομάδας, το οποίο αποτελεί μια αναφορά στη βία από πού αντιμετωπίζουν, αλλά και ένα λογοπαίγνιο με το όνομα της Violencia Rivas, ενός χαρακτήρας που έχει δημιουργηθεί από την Αργεντίνα κωμικό Peter Capusotto, η οποία αυτοαποκαλείται «μητέρα της πανκ».

Όπως λένε και μέλη της ομάδας: «Είναι πραγματικά αστείο αν το σκεφτείς, να τρομάζεις άνδρες με όπλα από κομφετί. Κατατρομάζουν και στη συνέχεια νιώθουν αμηχανία γι΄αυτό, νιώθουν σαν να έχουν χάσει τον ανδρισμό τους. […] Όταν ξεκινάμε το τραγούδι προσπαθούν να γελάσουν, σαν να είναι και αυτοί ‘μέσα’ στο αστείο. Όταν βλέπουν ότι το τραγούδι δεν σταματά, προσπαθούν να το σκάσουν. […] Η αρχή αυτού το πρότζεκτ, είχε βασικά να κάνει με εμάς ως άτομα. Νιώθαμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι για τη βία που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα, να νιώσουμε σε ένα είδος κάθαρσης. Μετά από αυτό όμως, έχουμε τη φιλοδοξία ότι και άλλες γυναίκες, νέες και ηλικιωμένες θα δουν τι κάνουμε και θα εμπνευστούν να κάνουν κάτι παρόμοιο, να σταματήσουν να σιωπούν όταν τους ασκείται βία.»

Από τότε που το βίντεο τους έγινε viral έχουν δεχτεί πολλές απειλές κατά της ζωής τους.

YouTube Preview Image

 

 

Share

Κίνημα αυτόχθονων γυναικών στη Βραζιλία σταματά την κατασκευή μέγα-φράγματος

munduruku

της Juliana Britto Schwartz

Σε μια ιστορική νίκη, μία από τις μεγαλύτερες ομάδες αυτόχθονων της Βραζιλίας κατόρθωσε να αναστείλει την κατασκευή ενός μέγα-φράγματος που απειλεί να καταποντίσει τα σπίτια τους. Η βραζιλιάνικη οργάνωση αυτόχθονων FUNAI οριοθέτησε οριστικά το έδαφος της φυλής Munduruku, παρέχοντας τη νομική βάση για την αναστολή της κατασκευής του φράγματος São Luiz στον ποταμό Tapajós.

Αυτά τα 700 τετραγωνικά μίλια γης – γνωστή ως Sawre Muybu – είναι τώρα νομικά αναγνωρισμένα ως το παραδοσιακό έδαφος των Munduruku και προστατεύονται στο πλαίσιο του Συντάγματος της Βραζιλίας, το οποίο παραχωρεί στους αυτόχθονες το δικαίωμα συναίνεσης πριν η κυβέρνηση μπορέσει να χρησιμοποιήσει τη γη τους.

Οι Munduruku αγωνίζονται για το δικαίωμα αυτό από το 1975, αντιστεκόμενοι/ες σε μια κυβέρνηση που ενδιαφερόταν περισσότερο για αμφισβητούμενη «πράσινη» ενέργεια και την επέκταση σε σχέση με την προστασία των αυτόχθονων κοινοτήτων. Το 2013 η οργάνωση FUNAI διενέργησε έρευνα επιβεβαιώνοντας το καθεστώς της Sawre Muybu ως έδαφος των Munduruku, αλλά απέτυχε να το δημοσιεύσει λόγω κυβερνητικής πίεσης. Σε απάντηση οι Munduruku ξεκίνησαν τη διαδικασία της «αυτο-οριοθέτησης» της γης τους, τοποθετώντας σημάδια και χαρακώματα για να μαρκάρουν το έδαφός τους. Οργάνωσαν συναντήσεις, συνέταξαν επιστολές, έχτισαν συμμαχίες και έκαναν καταλήψεις. Κατά τη διάρκεια των ετών βελτίωσαν τη στρατηγική τους και πήραν μαθήματα από τον αγώνα κατά του μεγα-φράγματος στο Belo Monte, το οποίο επίσης αφάνισε είδη και εκτόπισε χιλιάδες αυτόχθονες.

Οι γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτόν τον αγώνα, όπως συχνά συμβαίνει σε κινήματα για τα δικαιώματα γης και κατά της εξόρυξης πόρων. Το 2015 η Maria Leusa Kaba ταξίδεψε στο Παρίσι για τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή 2015, για να παραλάβει το Βραβείο Ισημερινού του ΟΗΕ για την εκστρατεία των Munduruku να αυτο-οριοθετήσουν τη γη τους.

«Εμείς η φυλή Munduruku κάνουμε την αντίθετη πορεία από αυτή που έκαναν οι Ευρωπαίοι πριν από 500 χρόνια, για να πούμε στον κόσμο ότι θα αντισταθούμε μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο στην κατασκευή των υδροηλεκτρικών φραγμάτων στον ποταμό Tapajós», δήλωσε η Kaba στην παρακάτω ταινία μικρού μήκους για την εμπειρία της.

«Αυτό συμβαίνει σε μια συγκυρία που η Βραζιλία βρίσκεται σε πολιτική κρίση και έχει αρχίσει η διαδικασία καθαίρεσης της προέδρου της. Η νίκη για να σταματήσει η κατασκευή φραγμάτων στον ποταμό Tapajós μπορεί να έχει μικρή διάρκεια, αν οι συντηρητικοί, φιλικοί προς τις επιχειρήσεις πολιτικοί που καθοδηγούν τώρα τη διαδικασία καθαίρεσης πάρουν την εξουσία και πάρουν πίσω τα δικαιώματα γης.

Αλλά οι Munduruku έχουμε υποσχεθεί ότι ποτέ δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για την Sawre Muybu και χαιρετίζω αυτή τη νίκη που κερδήθηκε με σκληρούς αγώνες».

YouTube Preview Image

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο feministig και μπορείτε να το βρείτε εδώ

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Share

Βραζιλία: ομαδικός βιασμός 16χρονης

brazil1

«Με νάρκωσαν και ήμουν πολύ μεθυσμένη. Ήταν πολλά άτομα με όπλα, πολλοί νέοι άνδρες που γελούσαν και μιλούσαν» ανέφερε η νεαρή και συνέχισε: «Δεν με τραυμάτισαν μόνο. Πλήγωσαν την ψυχή μου. Γιατί οι άνθρωποι με έκριναν, προσπάθησαν να ρίξουν το φταίξιμο σε μένα για κάτι που δεν ήταν δικό μου λάθος. Με “έκλεψαν”. Όχι με την έννοια των υλικών αγαθών…αλλά “σωματικά”».

Την περασμένη βδομάδα στο Ρίο ντε Τζανέιρο μια 16χρονη βιάστηκε από περισσότερους από 30 άντρες, οι οποίοι μάλιστα δεν δίστασαν να ανεβάσουν το βίντεο και φωτογραφίες από τον ομαδικό βιασμό στο twitter. Το βίντεο αυτό διαδόθηκε ευρέως και αναπαράχθηκε μέσα από κλικαρίσματα, «like» και σχόλια, συμπεριλαμβάνοντας πληθώρα σεξιστικών και μισογυνιστικών σχολίων για το θύμα.

Όλο αυτό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στα κοινωνικά δίκτυα με το χάσταγκ #EstuproNuncaMais (ποτέ ξανά βιασμός), ενώ γυναικείες οργανώσεις διοργάνωσαν το σαββατοκύριακο σε όλη τη Βραζιλία μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού.

Υπό αυτή την πίεση η αστυνομία προχώρησε στις πρώτες συλλήψεις, ενώ φέρεται ότι έχουν αναγνωριστεί επιπλέον ύποπτοι από φωτογραφίες που οι ίδιοι πόσταραν για να καυχηθούν για το κατόρθωμά τους. Ενώ στην αρχή οι εικασίες ήταν πως η κοπέλα έπεσε θύμα των καρτέλ ναρκωτικών που λυμαίνονται τις φαβέλες, φαίνεται πως τελικά οι ύποπτοι αποτελούν αυτό που αποκαλούμε «καθημερινούς άντρες».

Η απάντησή μας στους βιαστές και σε κάθε σεξιστή και μισογύνη αποτυπώνεται στην παρακάτω φωτογραφία:

brazil

Share

Κάλεσμα του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών-Παράρτημα Ηρακλείου σε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας

union

Όταν η εργοδοσία νομίζει ότι βρίσκεται πάνω από το νόμο…

Σε παράνομη απόλυση της συναδέλφισσας προχώρησε τελικά η ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ!

Μαζική παράσταση Παρασκευή 19/2, 09:15 στην επιθεώρηση

16.02.2016

Το θράσος της εν λόγω εργοδοσίας έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο:

  • αφού πρώτα εκβίασαν τη συναδέλφισσα να ρίξει το παιδί για να συνεχίσει να δουλεύει,
  • αφού αποπειράθηκαν να χειροδικήσουν όταν διεκδίκησε δεδουλευμένα,
  • αφού την άφησαν για μήνες απλήρωτη ώστε να την εξαναγκάσουν σε παραίτηση,
  • αφού απείλησαν με μηνύσεις το σωματείο μας και δημοσιογράφους
  • αφού την απείλησαν για τη ζωή της εάν προχωρούσε σε καταγγελία στο ΙΚΑ,
  • αφού την απείλησαν ότι θα μπορούσαν να τη διασύρουν τόσο ώστε να μη βρει ποτέ ξανά δουλειά

τώρα που έληξαν οι άδειες (μητρότητας κλπ) και η συναδέλφισσα επέστρεψε στην εργασία της ως όφειλε με βάση την αορίστου χρόνου σύμβαση της, με περίσσιο θράσος της είπαν «πέρνα έξω». Την απέλυσαν παράνομα γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την 18μηνη προστασία μητρότητας από το νόμο (απαγόρευση απόλυσης).

Πέρσι η εργοδοσία ηττήθηκε: παρά την αρχική άρνηση της, εν τέλει παραδέχτηκε και κατέβαλε όλα τα δεδουλευμένα και παραχώρησε τις άδειες που νόμιμα δικαιούταν η συνάδελφος. Φέτος, και παρά τη συλλογική κατακραυγή εναντίον της σε πανελλαδικό επίπεδο, η εργοδοσία εξακολουθεί προκλητικά να παρανομεί. Δεν μερίμνησε ποτέ για την αποκατάσταση της ασφαλιστικής εικόνας της συναδέλφισσας στο ΙΚΑ, χρωστάει ξανά δεδουλευμένα και έφτασε στο σημείο να προβεί σε παράνομη απόλυσή της.

Το Παράρτημα Ηρακλείου του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών καταγγέλλει για πολλοστή φορά την κατασκευαστική εταιρεία ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ για την προκλητικότατη και αδίστακτη στάση της. Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να σταματήσουμε τον αγώνα μέχρι την πλήρη ηθική αποκατάσταση της συναδέλφισσας.

Στηρίζουμε αταλάντευτα κάθε συνάδελφο που διεκδικεί τη βελτίωση των όρων και συνθηκών εργασίας του, που αμφισβητεί την εργοδοτική τρομοκρατία, που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του. Η εργοδοσία φροντίζει με κάθε ευκαιρία να δώσει το μήνυμα «Μην αγωνίζεστε, μην απαιτείτε, μην οργανώνεστε συλλογικά» γιατί η απόλυση και η χειροτέρευση των εργασιακών όρων περιμένουν στη γωνία όσους τολμούν να «σηκώσουν κεφάλι». Από τις πιο ακραίες μορφές εργοδοτικής αυθαιρεσίας, οι συνεχείς επιθέσεις σε γυναίκες, εργαζόμενες μητέρες και εγκύους.

Δηλώνουμε σε όλους τους τόνους ότι ούτε ο εμπαιγμός, ούτε οι απειλές καμίας εργοδοσίας πρόκειται να γίνουν ανεκτά. Καμιά αυθαιρεσία δεν θα μείνει αναπάντητη.  Στέλνουμε μήνυμα σε κάθε αφεντικό που νομίζει ότι μπορεί να αυθαιρετεί σε βάρος των εργαζομένων ότι θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Σε ανυποχώρητους, μαχητικούς αγώνες για την αξιοπρέπεια στη ζωή και τη δουλειά.

Διεκδικούμε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με αυξήσεις σε σχέση με το 2009, μείωση των ωρών εργασίας, κανονικές προσλήψεις – κατάργηση του άθλιου καθεστώτος του Δελτίου παροχής υπηρεσιών και του σκλαβοπάζαρου των ΕΣΠΑ, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, συνδικαλιστικές ελευθερίες στους χώρους δουλειάς. Απαιτούμε πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους! Αποκλειστικά δημόσια, καθολική και υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση.

Καλούμε συναδέλφους, εργατικά σωματεία, συλλογικότητες, εργαζόμενους και ανέργους να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στη

ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

έξω από την επιθεώρηση εργασίας στο Ηράκλειο (πίσω από το ναό του αγίου Μηνά) μέρα Παρασκευή 19/2 και ώρα 09:15

  • για να δοθεί μια μαζική απάντηση απέναντι στην ασυδοσία των εργοδοτών της ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ
  • για να δοθεί ένα ηχηρό μήνυμα σε κάθε εργοδότη που αυθαιρετεί
  • για να σπάσει το κλίμα του φόβου που προσπαθούν να επιβάλλουν στους χώρους δουλειάς

ΓΙΑΤΙ Η ΝΙΚΗ ΕΝΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

ΓΙΑΤΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ!

Στον αγώνα που δίνουμε μας έχουν στηρίξει τα παρακάτω σωματεία/ ενώσεις/ συλλογικότητες:

  1. -Πανελλαδικό Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών
  2. -ΕΛΜΕ Ηρακλείου
  3. -Σύλλογος Δασκάλων «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος»
  4. -Σωματείο Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ηρακλείου «Γαλάτεια Καζαντζάκη»
  5. -Σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων Κρήτης
  6. -Σωματείο Εργαζομένων ΠαΓΝΗ (Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου)
  7. -Σύλλογος Μεταπτυχιακών Φοιτητών Σχολής Επιστημών Υγείας
  8. -Εργαζόμενοι στην ΕΡΑ Ηρακλείου
  9. -ΕΜΔΥΔΑΣ Ανατολικής Κρήτης
  10. -Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου
  11. -Σύλλογος Εργαζομένων ΕΛΚΕΘΕ
  12. -Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (από Αθήνα)
  13. -Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής
  14. -Ένωση Υπαλλήλων ΟΑΕΔ Κρήτης
  15. -Πανελλαδική Ομοσπονδία Εργατοϋπαλληλων Εμφιαλωμένων Ποτών
  16. -Φύλο Συκής, συλλογικότητα για τα γυναικεία δικαιώματα
  17. -Οργάνωση Γυναικών Ελλάδας-Ομάδες γυναικών Ηρακλείου
  18. Σωματείο Προσωπικού Η.ΔΙ.ΚΑ. Α.Ε
  19. -Πανελλήνιος Σύλλογος Εργαζομένων ΜΟΔ ΑΕ
  20. -Σύλλογος Εργαζομένων στην ΕΘΝΟDATA
  21. -ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής
  22. -Ομοσπονδία Εργαζομένων Φαρμακευτικών και συναφών Επαγγελμάτων Ελλάδας
  23. -Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Νίκαιας-ΑΓ.Ι.Ρέντη
  24. -Γενικό Συμβούλιο ΠΟΕ-ΟΤΑ
  25. -Ένωση Συλλόγων Γονέων Σχολείων Αγίας Παρασκευής
  26. -Σύλλογος Εργαζομένων Παμμακαρίστου (Ίδρυμα για το παιδί η «Παμμακάριστος»)
  27. -Σύλλογος Εργαζομένων Τράπεζας Αγροτικής Πειραιώς
  28. -Σύλλογος Ιατρικών Επισκεπτών Ελλάδος ΣΙΕΕ-ΦΣΕΚ
  29. -Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας
  30. -Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενέργειας
  31. -Εργατικό Κέντρο Αθηνών
  32. -Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Ηρακλείου Αττικής
  33. -Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Ο Άγιος Σάββας
  34. -Σωματείο Εργαζομένων Κέντρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας
  35. -AMAK (Αυτόνομοι Μηχανικοί Ανατολικής Κρήτης)
  36. -Επιτροπή Αγώνα για τη λαϊκή αξιοποίηση της πρώην Αμερικάνικης Βάσης Γουρνών
  37. -Aναρχική συλλογικότητα Οκτάνα, από την Κατάληψη Ευαγγελισμού
  38. -Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων ΤΙΜ (WIND)
  39. -Σύλλογος Φοιτητών Βιολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης
  40. -Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Δράμας
  41. -Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων-Ανέργων-Επισφαλών Ηρακλείου

 

Διαβάστε ακόμα

Νίκη για την έγκυο μηχανικό και το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών απέναντι στην εργοδοσία

Ψήφισμα αλληλεγγύης σε έγκυο εργαζόμενη απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία

Share

Μαδρίτη, 7 Νοέμβρη: Μια ιστορική συγκέντρωση ενάντια στην έμφυλη βία 

16

της Λίνας Φιλοπούλου

Μετά από μήνες προετοιμασίας, το περασμένο Σάββατο 7 Νοεμβρίου εκατοντάδες  χιλιάδες άνθρωποι απ’ όλη την Ισπανία, κυρίως γυναίκες, κατέκλεισαν με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση το κέντρο της Μαδρίτης για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην έμφυλη βία, στις περικοπές και την αναθεώρηση της νομοθεσίας κατά της έμφυλης βίας που προωθεί η κυβέρνηση και για να απαιτήσουν να θεωρηθεί κρατικό ζήτημα η ενδοοικογενειακή βία.

Από νωρίς το πρωί γυναίκες από τις Κανάριους και Βαλεαρίδες Νήσους, την Ανδαλουσία, τις Αστούριας και τη Χώρα των Βάσκων, από γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις, από συνδικάτα και πολιτικά κόμματα, που κατέφτασαν στη Μαδρίτη  με αεροπλάνα, λεωφορεία και τρένα, συγκεντρώθηκαν στην Paseo del Prado κρατώντας πανό και πλακάτ, τραγουδώντας και φωνάζοντας συνθήματα, όπως: «όχι στην τρομοκρατία της πατριαρχίας», «είναι δολοφόνοι, δεν είναι τρελοί», «δεν θέλω κομπλιμέντα, απαιτώ το σεβασμό σου», «ή με το σεξισμό ή με τον φεμινισμό», «δεν είναι πεθαμένες, είναι δολοφονημένες». Έξω από το Υπουργείο Υγείας, επίσης, πραγματοποιήθηκε δράση της οργάνωσης Γυναίκες με τα μαύρα, οι οποίες ξάπλωσαν πάνω στο δρόμο παριστάνοντας τα νεκρά γυναικεία σώματα εκείνων των γυναικών – μεταξύ των οποίων και πολλές ανήλικες – που σκοτώθηκαν από νυν ή πρώην συντρόφους τους το 2015, και ανάγνωσαν τα ονόματά τους.

Πριν ξεκινήσει η μεγάλη πορεία, η Angela Gonzalez, ο πρώην σύζυγος της οποίας δολοφόνησε την κόρη τους,  διάβασε το μανιφέστο της 7ης Νοέμβρη. «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε ούτε μία δολοφονία παραπάνω. Θέλουμε τα παιδιά μας ζωντανά, μας θέλουμε ζωντανές», είπε κλείνοντας.

Η ενθουσιώδης πορεία, η οποία ξεκινούσε από την Atocha, περνούσε από την Plaza de Cibeles και κατέληγε στην Plaza de España, είχε στην κεφαλή της γυναίκες επιζήσασες της έμφυλης βίας και εκπροσώπους του φεμινιστικού κινήματος. Οι γυναίκες δήμαρχοι της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης, Manuela Carmena και Ada Colau κατέβηκαν επίσης στο δρόμο, κρατώντας ένα από τα μεγάλα πανό. Στη Cibeles η πορεία έκανε μια πρώτη στάση, όπου η συλλογικότητα Generando Arte άφησε τεχνητά μωβ άνθη πάνω στο συντριβάνι. Φτάνοντας στην Gran Via οι γυναίκες καλούσαν κι άλλο κόσμο να συμμετάσχει στην πορεία. Ανάμεσα στις οργανώσεις που πήραν μέρος στην πορεία ήταν και ο Σύνδεσμος Ρομά Φεμινιστριών για τη Διαφορετικότητα. Η Aurora, μέλος της οργάνωσης, αναφέρει ότι και οι γυναίκες ρομά είναι θύματα της έμφυλης βίας και διεκδικούν κι αυτές ορατότητα.

Η δεύτερη στάση της πορείας πραγματοποιήθηκε στη γωνία της Gran Via και της οδού Montera. Εκεί μέλη του Φεμινιστικού Φοιτητικού Μπλοκ άνοιξαν ένα μαύρο πανί στο έδαφος και το γέμισαν με κρεμάστρες (σύμβολο για την άμβλωση) και κόκκινη μπογιά σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την τελευταία νομοθετική αλλαγή για την άμβλωση. Στην Plaza de Callao ενώθηκε με την πορεία μια ομάδα γυναικών, οι οποίες εκπροσωπούσαν τις επτά γυναίκες που ήταν για έβδομη ημέρα σε απεργία πείνας ενάντια τη βία κατά των γυναικών, στην πλατεία Puerta del Sol. Η πορεία κατέληξε στην Plaza de España, όπου όλες οι συμμετέχουσες και συμμετέχοντες κάθισαν οκλαδόν για να ακούσουν για δεύτερη φορά το μανιφέστο, αυτή τη φορά σε πολλές γλώσσες. Η εκδήλωση έκλεισε με τραγούδια με συμβολικό χαρακτήρα.

Ένας από τους στόχους αυτής της πορείας ήταν, επίσης, να κάνει ορατή την «κανονικότητα» της πολύμορφης βίας, γιατί η έμφυλη βία δεν εμφανίζεται μόνο στο πλαίσιο μιας σχέσης με έναν σύντροφο ή πρώην σύντροφο και στις σεξουαλικές επιθέσεις, αλλά και στις πολλές βίες που υφίστανται οι γυναίκες  στο χώρο εργασίας, στο κοινωνικό περιβάλλον, στις οικογενειακές σχέσεις, στη διαφήμιση και στα μέσα ενημέρωσης.

Ακολουθεί η μετάφραση από τα ισπανικά του Μανιφέστου της 7ης Νοέμβρη:

Το φεμινιστικό κίνημα καταγγέλλει ότι οι έμφυλες βίες αποτελούν την πιο βίαιη εκδήλωση της έμφυλης ανισότητας και επιφέρει την πιο σοβαρή παραβίαση των γυναικείων δικαιωμάτων που υφίστανται από την κοινωνία μας.

Από το 1995, 1378 γυναίκες έχουν σκοτωθεί από την πατριαρχική τρομοκρατία. Μέχρι στιγμής φέτος έχουν καταγραφεί 70 γυναικοκτονίες και άλλες δολοφονίες γυναικών από άντρες. Μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2015, 37 γυναίκες και 8 ανήλικες έχουν σκοτωθεί από τους συντρόφους, τους πατεράδες ή τους συντρόφους των μητέρων τους. Οι γυναίκες και τα παιδιά υποφέρουν από την πατριαρχική βία σε διάφορες μορφές. Αυτό όμως είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε υποστεί συστηματικές περικοπές στις συνολικές δημόσιες υπηρεσίες και έχουμε υποχωρήσει ως προς τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά μας δικαιώματα, στο δικαίωμα στην άμβλωση για τις μικρότερες από 16 και 17 ετών. Η πατριαρχική κουλτούρα μας κατηγορεί, ενώ η κοινωνία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι δημόσιες αρχές κάνουν τα στραβά μάτια στους αντιφεμινιστικούς μύθους και στο μισογυνισμό.

Το φεμινιστικό κίνημα πιστεύει ότι η βία που υφιστάμεθα σε διαφορετικά περιβάλλοντα λαμβάνει χώρα σε μια κοινωνία που ανέχεται την ανισότητα και υπονομεύει την αξιοπιστία και το κύρος των γυναικών. Η πατριαρχία τροφοδοτεί την απαξίωσή μας, την αντικειμενοποίηση των σωμάτων μας και την έλλειψη σεβασμού για τις αποφάσεις μας. Επίσης, αυτές οι επιθετικότητες δεν μπορούν να διαχωριστούν από εκείνες που υφίστανται όσοι άνθρωποι δεν πληρούν τα κριτήρια της  ηγεμονικής αρρενωπότητας.

Ως εκ τούτου το φεμινιστικό κίνημα απευθύνει κάλεσμα για μια πορεία ενάντια στις έμφυλες βίες στις 7 Νοεμβρίου, για να απαιτήσει:

  • η καταπολέμηση της πατριαρχικής τρομοκρατίας να γίνει κρατικό ζήτημα.
  • την επέκταση και εφαρμογή της σύμβασης της Κωνσταντινούπολης και τη συμμόρφωση με τις συστάσεις της σύμβασης CEDAW και τη μεταρρύθμιση του νόμου 1/2004, έτσι ώστε να αντανακλώνται όλες οι μορφές της βίας κατά των γυναικών.
  • ολόκληρη η κοινωνία, οι οργανισμοί και οι αρχές της να συμμετέχουν σε αυτόν τον αγώνα.
  • ο αγώνας και οι πόροι να μην περιλαμβάνουν μόνο τη βία που ασκείται από τους συντρόφους ή πρώην συντρόφους, αλλά και τη σεξουαλική κακοποίηση, τη σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας, την εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση / εργασία των γυναικών και των κοριτσιών, καθώς και όλα τα είδη της πατριαρχικής βίας.
  • η κυβέρνηση να δεσμευτεί πραγματικά, σε όλα τα επίπεδα, για την πρόληψη και την εξάλειψη της αντρικής βίας, καθώς και για τη βοήθεια και αποκατάσταση για όλες τις γυναίκες που εκτίθενται σε βία, ανεξάρτητα από την εργασιακή κατάσταση, στην οποία βρίσκονται.
  • να δίνεται έμφαση στην προστασία των γυναικών που έχουν υποστεί βία, επιτρέποντας διάφορες διεξόδους που αφορούν μια βιοτική, οικονομική και κοινωνική ανάκαμψη για αυτές και τα παιδιά τους.
  • η πρόληψη να καταστεί πολιτική προτεραιότητα, που θα περιλαμβάνει ένα σύστημα μικτής εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα και ειδική εκπαίδευση του επαγγελματικού προσωπικού που εμπλέκεται στη διαδικασία, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην πολιτιστική παραγωγή και στην κοινωνία των πολιτών στον αγώνα για την καταπολέμηση της αντρικής βίας.
  • τη δέσμευση των μέσων ενημέρωσης να εφιστούν επαρκώς την προσοχή τους στα διαφορετικά είδη ανδρικής βίας, να την καθιστούν ορατή, αποφεύγοντας το νοσηρό εντυπωσιασμό, και να μην  χρησιμοποιούν σεξιστική γλώσσα και εικόνες.
  • την αφαίρεση του δικαιώματος της κοινής επιμέλειας και της επίσκεψης των παιδιών σε καταδικασθέντες δράστες, την ανάκληση και την αποτροπή της επιμέλειας σε καταδικασθέντες πατεράδες.

Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι η ανδρική βία σκοτώνει και κάνει αδύνατη την απαιτούμενη συνύπαρξη σε μια δημοκρατία.

Είμαστε εδώ παρούσες για να ζητήσουμε από κάθε άτομο, από κάθε αρχή, από κάθε πολιτικό κόμμα και από κάθε κυβέρνηση να μην γίνουν συνένοχοι σε αυτή την κτηνωδία.

Το μισό της ανθρωπότητας πρέπει να συνεχίσει να ζει, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε ούτε μία δολοφονία παραπάνω.

Μας θέλουμε ζωντανές!

Φτάνει πια!

This slideshow requires JavaScript.

Share

Επισφαλής Εργασία: Μια Φεμινιστική Οπτική

policia_acordona_Congreso_protesta_indignados

της Σίλβια Φεντερίτσι

H επισφαλής εργασία είναι μία θεωρητική έννοια που έχει αναπτυχθεί στο πλαίσιο κινηματικών συζητήσεων σχετικά με την καπιταλιστική αναδιοργάνωση της εργασίας στη σημερινή παγκόσμια οικονομία. Η Σίλβια Φεντερίτσι αναλύει τις προοπτικές και τα όρια αυτής της έννοιας ως αναλυτικό εργαλείο. Υποστηρίζει ότι η αναπαραγωγική εργασία είναι μια κρυφή ήπειρος εργασίας και αγώνα, την οποία το κίνημα πρέπει να αναγνωρίσει πολιτικά, αν θέλει να απαντήσει στα βασικά ερωτήματα που αντιμετωπίζουμε όταν οργανώνουμε μια εναλλακτική πρόταση στην καπιταλιστική κοινωνία. Πώς αγωνιζόμαστε για την αναπαραγωγική εργασία χωρίς να καταστρέφουμε τους εαυτούς μας  και τις κοινότητές μας; Πώς δημιουργούμε ένα αυτο-αναπαραγώμενο κίνημα; Πως ξεπερνούμε τις έμφυλες, φυλετικές και ηλικιακές ιεραρχίες που έχουν χτιστεί στην έμμισθη εργασία;

Αυτή η διάλεξη έλαβε χώρα στις 28 Οκτωβρίου του 2006 στο  BluestockingsRadicalBookstore στην Νέα Υόρκη, ως μέρος μίας σειράς διαλέξεων με τίτλο Αυτό είναι για Πάντα: Από την Ερώτηση στην Άρνηση.

Απόψε θα παρουσιάσω μια κριτική της θεωρίας της επισφαλούς εργασίας που έχει αναπτυχθεί από Ιταλούς αυτόνομους μαρξιστές, με ιδιαίτερες αναφορές στη δουλειά των Αντόνιο Νέγκρι, Πάολο Βίρνο και Μάικλ Χαρντ. Την αποκαλώ θεωρία, επειδή οι απόψεις που ο Νέγκρι και άλλοι έχουν διατυπώσει, πάνε πέρα από την περιγραφή των αλλαγών στην οργάνωση της εργασίας κατά τις δεκαετίας 1980 και 1990 στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης. Αλλαγές όπως η “επισφαλειοποίηση της εργασίας”, το γεγονός ότι οι εργασιακές σχέσεις γίνονται περισσότερο ασυνεχείς, η εισαγωγή του “ευέλικτου ωραρίου” και ο αυξανόμενος κατακερματισμός της εργασιακής εμπειρίας. Η άποψη αυτών των θεωρητικών για την επισφαλή εργασία είναι ενδεικτική μιας ολόκληρης αντίληψης για το τι είναι καπιταλισμός και ποια είναι η φύση του αγώνα σήμερα. Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι αυτά δεν είναι απλά οι ιδέες λίγων διανοούμενων, αλλά θεωρίες που έχουν κυκλοφορήσει ευρέως στο ιταλικό κίνημα για αρκετά χρόνια και έχουν πρόσφατα αρχίσει να επηρεάζουν και τις ΗΠΑ· με αυτή την έννοια έχουν γίνει ακόμα πιο σημαντικές για εμάς.

Ιστορία και Προέλευση της Θεωρίας Επισφαλούς και Άυλης Εργασίας

H πρώτη μου θέση είναι ότι οπωσδήποτε το θέμα της επισφαλούς εργασίας πρέπει να είναι στην ατζέντα μας. Όχι μόνο η σχέση μας με την μισθωτή εργασία έχει γίνει πιο ασυνεχής, αλλά επιπλέον, μια συζήτηση για την επισφαλή εργασία είναι κρίσιμη ώστε να κατανοήσουμε πως μπορούμε να προχωρήσουμε πέρα από τον καπιταλισμό. Οι θεωρίες που συζητάω εδώ αποτυπώνουν σημαντικές όψεις των εξελίξεων που έχουν πραγματοποιηθεί στην οργάνωση της εργασίας, αλλά παράλληλα μας γυρίζουν πίσω σε μια ανδροκεντρική αντίληψη της εργασίας και των κοινωνικών αγώνων. Θα αναφερθώ στα στοιχεία αυτά της θεωρίας που είναι πιο σχετικά με την κριτική μου.

Μια σημαντική υπόθεση στην θεωρία των Ιταλών αυτόνομων μαρξιστών για την επισφαλή εργασία είναι ότι η επισφαλειοποίηση της εργασίας, από τα τέλη της δεκαετίας του 1970 έως σήμερα, αποτέλεσε την καπιταλιστική απάντηση στην ταξική πάλη της δεκαετίας του 1960, μια πάλη που επικεντρώθηκε στην άρνηση της εργασίας, όπως είχε εκφραστεί από το σλόγκαν “περισσότερα λεφτά -λιγότερη δουλειά”. Ήταν η απάντηση σε μια σειρά αγώνων που είχε αμφισβητήσει τον καπιταλιστικό έλεγχο στην εργασία, με την έννοια ότι έκανε πραγματικότητα την απόρριψη της καπιταλιστικής εργασιακής πειθαρχίας, την απόρριψη μιας ζωής οργανωμένης με βάση τις ανάγκες της καπιταλιστικής παραγωγής, μίας ζωής που περνούσε στο εργοστάσιο ή στο γραφείο.

Ένα άλλο κεντρικό θέμα είναι ότι η επισφαλειοποίηση της εργασίας έχει ρίζες και σε μια άλλη μετάβαση, η οποία οφείλεται στην αναδιάρθρωση της παραγωγής που ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του 1980. Πρόκειται για τη μετάβαση από τη βιομηχανική εργασία, σε αυτό που οι Νέγκρι και Βίρνο ονομάζουν “άυλη εργασία”. Ο Νέγκρι και άλλοι έχουν επιχειρηματολογήσει ότι η αναδιάρθρωση της εργασίας το ‘80 και το ’90, ως απάντηση στους αγώνες του ’60, έθεσε σε κίνηση μια διαδικασία κατά την οποία η βιομηχανική εργασία αντικαθίσταται από ένα άλλο είδος εργασίας, όπως η βιομηχανική εργασία είχε αντικαταστήσει την αγροτική εργασία. Οι θεωρητικοί ονομάζουν αυτό το  νέο είδος εργασίας “άυλη εργασία” επειδή, όπως υποστηρίζουν, με τον υπολογιστή και την επανάσταση της πληροφορικής η κυρίαρχη μορφή εργασίας άλλαξε. Ως τάση, η κυρίαρχη μορφή εργασίας στον σύγχρονο καπιταλισμό δεν παράγει φυσικά αντικείμενα, αλλά πληροφορίες, ιδέες, καταστάσεις, σχέσεις.

Με άλλα λόγια, η βιομηχανική εργασία -που ήταν ηγεμονική κατά την προηγούμενη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης- χάνει τώρα πια τη σημασία της: δεν είναι η μηχανή της καπιταλιστικής ανάπτυξης. Στη θέση της βρίσκουμε την “άυλη εργασία”, που είναι στην ουσία πολιτιστική, γνωσιακή εργασία και πληροφοριακή εργασία.

Οι Ιταλοί αυτόνομοι μαρξιστές πιστεύουν ότι η επισφαλειοποίηση της εργασίας και η εμφάνιση της άυλης εργασίας εκπληρώνει την πρόβλεψη που έκανε ο Μαρξ στο Grundrisse, σε ένα διάσημο απόσπασμα για τις μηχανές. Σε αυτή την ενότητα ο Μαρξ διατυπώνει την άποψη ότι με την ανάπτυξη του καπιταλισμού, η καπιταλιστική παραγωγή θα βασίζεται  όλο και λιγότερο στο εργατικό δυναμικό και όλο και περισσότερο στην επιστήμη, τη γνώσης και τη τεχνολογία ως κινητήριες δυνάμεις της συσσώρευσης Οι Βίρνο και Νέγκρι βλέπουν τη μετατόπιση προς την επισφαλή εργασία ως πραγματοποίηση αυτής της πρόβλεψης.  Συνεπώς, η σημασία της γνωσιακής εργασίας και της πληροφοριακής εργασίας σήμερα, έγκειται στο γεγονός ότι αποτελούν μέρος μιας ιστορικής τάσης του καπιταλισμού προς μείωση της εργασίας.

Η επισφάλεια της εργασίας είναι ενσωματωμένη στις νέες αυτές μορφές παραγωγής. Η μετάβαση στην άυλη εργασία προκαλεί την επισφαλειοποίηση των εργασιακών σχέσεων, επειδή η δομή της είναι διαφορετική από αυτή της βιομηχανικής, σωματικής εργασίας. Η γνωσιακή και πληροφοριακή εργασία βασίζονται λιγότερο στην συνεχόμενη φυσική παρουσία του εργαζόμενου σε αυτό που ήταν παραδοσιακά ο χώρος εργασίας. Οι ρυθμοί της άυλης εργασίας είναι πιο διακεκομμένοι, ρευστοί και ασυνεχείς.

Συνολικά, η ανάπτυξη της επισφαλούς εργασίας και η μετατόπιση στην άυλη εργασία δεν είναι για τον Νέγκρι και για άλλους αυτόνομους μαρξιστές ένα εντελώς αρνητικό φαινόμενο. Αντίθετα, το βλέπουν ως απάντηση στους ταξικούς αγώνες του ΄60, ως έκφραση μιας τάσης προς μείωση της εργασίας και άρα, προς μείωση της εκμετάλλευσης.

Αυτό σημαίνει ότι η δομή των παραγωγικών δυνάμεων σήμερα μας δίνει μια φευγαλέα εικόνα ενός κόσμου στον οποίο μπορούμε να υπερβούμε την εργασία, μπορούμε να απελευθερώσουμε τους ευατούς μας από την αναγκαιότητα της εργασίας και να μπούμε σε ένα νέο χώρο ελευθερίας.

Οι αυτόνομοι μαρξιστές πιστεύουν ότι αυτή η εξέλιξη δημιουργεί και ένα νέο είδους “κοινού αγαθού”, καθώς η άυλη εργασία αντιπροσωπεύει ένα άλμα προς στην κοινωνικοποίηση και την ομογενοποίηση της εργασίας. Η ιδέα είναι ότι οι διαφορές μεταξύ των τύπων εργασίας που παλιότερα ήταν πολύ σημαντικές (π.χ. παραγωγική / αναπαραγωγική εργασία,  αγροτική / βιομηχανική / ”συναισθηματική εργασία”) έχουν εξαλειφθεί και όλα τα είδη εργασίας αφομοιώνονται, εφόσον όλα έχουν αρχίσει να ενσωματώνονται στην γνωσιακή εργασία. Επιπλέον, καθώς η κοινωνία μετατρέπεται σε ένα τεράστιο εργοστάσιο, όλες οι δραστηριότητες όλο και περισσότερο εντάσσονται στο πλαίσιο της καπιταλιστικής ανάπτυξης, όλες τίθενται στην υπηρεσία της συσσώρευσης. Έτσι εξαφανίζεται και η διάκριση μεταξύ παραγωγικής και μη-παραγωγικής εργασίας.

Αυτό σημαίνει ότι ο καπιταλισμός όχι μόνο μας οδηγεί πέρα από την εργασία, αλλά και δημιουργεί τις συνθήκες για την “συλλογικοποίηση” της εργασιακής εμπειρίας μας, καθώς οι διαφορές μεταξύ των διαφόρων τύπων εργασίας αρχίζουν να καταρρέουν.

Μπορούμε να καταλάβουμε γιατί αυτές οι θεωρίες έχουν γίνει δημοφιλείς. Έχουν ουτοπικά στοιχεία τα οποία είναι ιδιαίτερα ελκυστικά για τους γνωσιακούς εργαζόμενους -το “cognitariat” όπως τους ονομάζουν ο Νέγκρι και άλλοι Ιταλοί ακτιβιστές. Με τη νέα αυτή θεωρία έχει εφευρεθεί και ένα νέα λεξιλόγιο. Αντί για το προλεταριάτο έχουμε το cognitariat. Αντί για εργατική τάξη έχουμε το “Πλήθος”, καθώς η έννοια του Πλήθους υποτίθεται ότι αποκαλύπτει την ενότητα που δημιουργείται από την νέα κοινωνικοποίηση της εργασίας, εκφράζει την συλλογικοποίηση της εργασιακής διαδικασίας, την ιδέα ότι εντός της εργασιακής διαδικασίας οι εργαζόμενοι γίνονται πιο ομοιογενείς. Γιατί κάθε είδος εργασίας ενσωματώνει στοιχεία γνωσιακής, πληροφοριακής, επικοινωνιακής εργασίας και ούτω καθ’ εξής.

Όπως είπα, αυτή η θεωρία έχει αποκτήσει μεγάλη δημοτικότητα, καθώς υπάρχει μια νέα γενιά ακτιβιστών, οποίοι μετά από πολλά χρόνια εκπαίδευσης και πτυχία, εργάζονται πλέον επισφαλώς σε διάφορες θέσεις στην πολιτιστική βιομηχανία ή τη βιομηχανία παραγωγής γνώσης. Μεταξύ τους, αυτές οι θεωρίες είναι πολύ δημοφιλείς γιατί τους λένε ότι, παρά τη μιζέρια και την εκμετάλλευση, κινούμαστε προς ένα υψηλότερο επίπεδο παραγωγής και κοινωνικών σχέσεων. Πρόκειται για μια γενιά εργαζομένων  η οποία βλέπει την ρουτίνα του “9 με 5” σα φυλακή. Θεωρούν ότι η επισφάλεια της εργασίας τους τούς ανοίγει νέες προοπτικές. Και έχουν προοπτικές που οι γονείς τους δεν είχαν και ούτε καν είχαν ονειρευτεί. Οι νέοι άντρες του σήμερα (για παράδειγμα) δεν είναι τόσο πειθαρχημένοι όσο οι πατεράδες τους, οι οποίοι περίμεναν ότι η γυναίκα τους ή η σύντροφός τους θα εξαρτώταν από αυτούς οικονομικά. Τώρα οι άντρες μπορούν να βασιστούν σε σχέσεις που περιλαμβάνουν πολύ λιγότερη οικονομική εξάρτηση. Οι περισσότερες γυναίκες έχουν πλέον αυτόνομη πρόσβαση στο μισθό και συχνά αρνούνται να αποκτήσουν παιδιά.

Οπότε, αυτή η θεωρία είναι ελκυστική για μια νέα γενιά ακτιβιστών, οι οποίοι παρά τις δυσκολίες της επισφαλούς εργασίας, θεωρούν ότι έχουν κάποιες προοπτικές. Θέλουν να αρχίσουν από εκεί. Δεν τους ενδιαφέρει ο αγώνας για την πλήρη απασχόληση. Αλλά επίσης εδώ υπάρχει μια διαφορά μεταξύ της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Στην Ιταλία π. χ. υπάρχει εντός του κινήματος ένα αίτημα για εγγυημένο εισόδημα. Το ονομάζουν “ευελισφάλεια”. Λένε, είμαστε χωρίς δουλειά, είμαστε επισφαλείς γιατί ο καπιταλισμός χρειάζεται  να είμαστε, οπότε θα πρέπει να μας πληρώνει γι’ αυτό. Στο Μιλάνο, την Πρωτομαγιά αυτού του χρόνου, άνθρωποι του κινήματος βγάλανε για λιτανεία τον “Άγιο Πρεκάριο” (από το precario στα ιταλικά: “επισφαλής”), τον προστάτη Άγιο του επισφαλώς εργαζόμενου. Το ειρωνικό εικόνισμα αποτελεί μέρος πολλών διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων για το θέμα της εργασιακής επισφάλειας.

Κριτική της Επισφαλούς Εργασίας

Τώρα θα ασκήσω την κριτική μου σε αυτές τις θεωρίες – μια φεμινιστική κριτική. Αναπτύσσοντας την κριτική μου, δεν θέλω να υποτιμήσω τη σημασία των θεωριών που συζητάω. Είναι το αποτέλεσμα έντονων πολιτικών ζυμώσεων και μιας προσπάθειας να κατανοήσουμε τις αλλαγές του τρόπου οργάνωσης της εργασίας, αλλαγές που έχουν επηρεάσει τη ζωή όλων μας. Στην Ιταλία, τα τελευταία χρόνια η επισφαλής εργασία ήταν ένα από τα κύρια πεδία λαϊκής κινητοποίησης, μαζί με τον αγώνα για τα δικαιώματα των μεταναστών.

Δεν θέλω να υποτιμήσω τη σημασία της δουλειάς που γίνεται όσον αφορά την εργασιακή επισφάλεια. Είναι εμφανές ότι κατά την τελευταία δεκαετία παρατηρούμε μια νέα μορφή αγώνα. Ένα νέο είδος πολιτικής οργάνωσης, το οποίο σπάει τα όρια του παραδοσιακού χώρου εργασίας. Εκεί που ο χώρος εργασίας ήταν το εργοστάσιο ή το γραφείο, τώρα βλέπουμε μια νέα μορφή αγώνα που βγαίνει έξω από το εργοστάσιο, στο «πεδίο», συνδέοντας διαφορετικούς χώρους εργασίας και οικοδομώντας νέα κινήματα και οργανώσεις. Οι θεωρίες της επισφαλούς εργασίας επιδιώκουν να εξηγήσουν τις καινούριες μορφές οργάνωσης εργασίας και αγώνα, προσπαθώντας να κατανοήσουν τους αναδυόμενους τρόπους πολιτικής οργάνωσης.

Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Παράλληλα όμως, πιστεύω ότι αυτό που ονόμασα θεωρία της επισφαλούς εργασίας έχει σοβαρές ελλείψεις, στις όποιες ήδη αναφέρθηκα ακροθιγώς. Θα τις επισημάνω και στη συνέχεια θα συζητήσω τις  εναλλακτικές προτάσεις σε αυτή τη θεωρία.

Η πρώτη κριτική μου είναι ότι αυτή η θεωρία βασίζεται σε μια προβληματική κατανόηση του πως λειτουργεί ο καπιταλισμός, καθώς βλέπει την καπιταλιστική ανάπτυξη ως μια γραμμική πρόοδο προς πιο εξελιγμένες μορφές παραγωγής και εργασίας. Στο Πλήθος οι Χαρντ και Νέγκρι γράφουν ότι η εργασία έχει γίνει πιο “έξυπνη”. Η υπόθεση τους είναι ότι η καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής και η καπιταλιστική ανάπτυξη έχουν ήδη αρχίσει να δημιουργούν τις συνθήκες που θα επιτρέψουν την υπέρβαση της εκμετάλλευσης. Υποθετικά, κάποια στιγμή ο καπιταλισμός, το κέλυφος που κρατάει την κοινωνία ενωμένη, θα διαρραγεί και οι δυνατότητες που έχουν αναπτυχθεί εντός του θα απελευθερωθούν. Υποτίθεται ότι αυτή η διαδικασία έχει ήδη ξεκινήσει με την παρούσα κατανομή της εργασίας. Κατά την άποψή μου, αυτή η θεώρηση αποτελεί παρανόηση των αποτελεσμάτων που παράγει η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και η νεοφιλελεύθερη στροφή.

Αυτό που δεν βλέπουν οι Χαρντ και Νέγκρι είναι ότι το τεράστιο τεχνολογικό άλμα που απαιτήθηκε για την ψηφιοποίηση της εργασίας και την ενσωμάτωση της πληροφορικής στην οργάνωση της εργασίας έχει εφαρμοστεί με κόστος μια τεράστια αύξηση της εκμετάλλευσης στο άλλο άκρο της διαδικασίας. Υπάρχει μια συνέχεια μεταξύ της εργαζόμενης στην πληροφορική και της εργαζόμενης στο Κονγκό που σκάβει για κολτάνιο με τα χέρια της, προσπαθώντας να επιβιώσει από την φτωχοποίηση, την υφαρπαγή της γης και των φυσικών πόρων της κοινότητάς της που επέφεραν συνεχόμενα προγράμματα διαρθρωτικών προσαρμογών.

Η θεμελιώδης αρχή εδώ είναι ότι η καπιταλιστική ανάπτυξη είναι πάντοτε ταυτόχρονα και διαδικασία υπανάπτυξης. Η Μαρία Μις την περιγράφει εύγλωττα στο έργο της: “αυτό που εμφανίζεται ως ανάπτυξη σε ένα μέρος του καπιταλιστικού κόσμου είναι υπανάπτυξη σε ένα άλλο”.

Αυτή η σύνδεση έχει παντελώς αγνοηθεί στη θεωρία της εργασιακής επισφάλειας· κατά βάση ολόκληρη η θεωρία διαπερνάται από την αυταπάτη ότι η διαδικασία της εργασίας μας φέρνει κοντά. Όταν οι Χαρντ και Νέγκρι μιλούν για τον μετασχηματισμό της εργασίας σε  κάτι κοινό για όλους και χρησιμοποιούν την έννοια του Πλήθους για να δείξουν πως αυτός ο κομουναλισμός οικοδομείται μέσω της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, πιστεύω ότι έχουν κλείσει τα μάτια τους στο τι πραγματικά συμβαίνει στο παγκόσμιο προλεταριάτο.

Έχουν κλείσει τα μάτια τους και δεν βλέπουν την καπιταλιστική καταστροφή της ανθρώπινης ζωής και του φυσικού περιβάλλοντος. Δεν βλέπουν ότι η αναδιάρθρωση της παραγωγής έχει ως στόχο την αναδιάρθρωση και εμβάθυνση των διαχωρισμών εντός της εργατικής τάξης, όχι την εξάλειψή τους. Η ιδέα ότι η ανάπτυξη του μικροτσίπ δημιουργεί νέα κοινά αγαθά είναι παραπλανητική. Ο κομουναλισμός μπορεί να είναι μόνο προϊόν αγώνα και όχι προϊόν του καπιταλισμού.

Μια από τις κριτικές μου στους Χαρντ και Νέγκρι είναι ότι φαίνεται να πιστεύουν πως η καπιταλιστική οργάνωση της παραγωγής αποτελεί έκφραση ενός ανώτερου ορθολογισμού και είναι αναγκαία για τη δημιουργία των υλικών συνθηκών του κομμουνισμού. Αυτή η πεποίθηση βρίσκεται στο κέντρο της θεωρίας της επισφαλούς εργασίας. Σε αυτό το σημείο θα μπορούσαμε να συζητήσουμε κατά πόσο αυτή η άποψη αντιστοιχεί στη σκέψη του Μαρξ. Σίγουρα το Κομμουνιστικό Μανιφέστο κάνει λόγο για τον καπιταλισμό με αυτούς τους όρους και το ίδιο ισχύει για κάποια κεφάλαια του Grundrisse. Αλλά δεν είναι σαφές ότι αυτό αποτελούσε κυρίαρχο θέμα στο έργο του Μαρξ, τουλάχιστον όχι στο Κεφάλαιο.

Επισφαλής εργασίας και αναπαραγωγική εργασία

Ένα άλλο της σημείο κριτικής μου στη θεωρία της επισφαλούς εργασίας είναι ότι παρουσιάζεται ουδέτερη ως προς το φύλο. Υποθέτει ότι η αναδιοργάνωση της παραγωγής εξαλείφει τις σχέσεις εξουσίας και τις ιεραρχίες που υπάρχουν εντός της εργατικής τάξης βάσει της φυλής, του φύλου και της ηλικίας. Συνεπώς, δεν ενδιαφέρεται να εξετάσει αυτές τις διακρίσεις, δεν έχει τα θεωρητικά και πολιτικά εργαλεία ώστε να σκεφτεί πώς να τις αντιμετωπίσει. Δεν υπάρχει καμία συζήτηση στους Νέγκρι, Βιρνό και Χαρντ για το πώς ο μισθός χρησιμοποιούνταν και συνεχίζει να χρησιμοποιείται ώστε να οργανώσει αυτές τις διακρίσεις και άρα πώς πρέπει να προσεγγίσουμε τους αγώνες για τους μισθούς, ώστε να μην μετατρέπονται σε εργαλείο για περαιτέρω διακρίσεις, αλλά να τις υπονομεύουν. Για εμένα αυτό είναι ένα από τα βασικά θέματα που πρέπει να εξετάσουμε στο κίνημα.

Η έννοια του “Πλήθους” υπονοεί ότι όλες οι διακρίσεις εντός της εργατικής τάξης εξαφανίστηκαν ή δεν έχουν πια πολιτική σημασία. Αλλά αυτό είναι φυσικά μια αυταπάτη. Μερικές φεμινίστριες έχουν επισημάνει ότι η επισφαλής εργασία δεν αποτελεί νέο φαινόμενο. Οι γυναίκες πάντα είχαν μια επισφαλή σχέση με τη μισθωτή εργασία. Αλλά η κριτική μου πάει ακόμα πιο μακριά.

Ο προβληματισμός μου είναι ότι η θεωρία του Νέγκρι για την επισφαλή εργασία αγνοεί και προσπερνά μια από τις βασικές συνεισφορές της φεμινιστικής θεωρίας και αγώνα, που είναι ο επαναπροσιοδρισμός της έννοιας της εργασίας και η αναγνώριση της απλήρωτης αναπαραγωγικής εργασίας των γυναικών ως βασική πηγή της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Επαναπροσδιορίζοντας τις οικιακές εργασίες ως ΕΡΓΑΣΙΑ, όχι ως μια προσωπική υπηρεσία, αλλά ως εργασία που παράγει και αναπαράγει την εργατική δύναμη, οι φεμινίστριες ξεσκέπασαν ένα νέο, θεμελιώδες πεδίο εκμετάλλευσης, το οποίο ο Μαρξ και η μαρξιστική θεωρία είχαν παντελώς αγνοήσει. Όλες οι σημαντικές πολιτικές ιδέες που περιέχονται σε αυτές τις αναλύσεις παραμερίζονται, σαν να μην έχουν καμία σχέση με την κατανόηση του σημερινού τρόπου οργάνωσης της παραγωγής.

Υπάρχει μια ασθενής αντήχηση της φεμινιστικής ανάλυσης -που μένει στα λόγια- με τη συμπερίληψη της αποκαλούμενης “συναισθηματικής εργασίας” στο εύρος των εργασιών που χαρακτηρίζονται ως “άυλη εργασία”. Παρόλα αυτά, το καλύτερο που οι Χαρντ και Νέγκρι μπόρεσαν να σκεφτούν είναι η περίπτωση των γυναικών που εργάζονται ως αεροσυνοδοί ή στον τομέα της εστίασης, τις οποίες αποκαλούν “εργαζόμενες του συναισθήματος” γιατί μέρος της δουλειάς τους είναι να χαμογελούν στους πελάτες.

Αλλά τι είναι “συναισθηματική εργασία”; Και γιατί αποτελεί μέρος της θεωρίας για την άυλη εργασία; Φαντάζομαι επειδή -υποτίθεται- η συναισθηματική εργασία δεν περιλαμβάνει απτά αποτελέσματα αλλά “καταστάσεις”, δηλαδή παράγει συναισθήματα. Πάλι, για να το θέσω ωμά, νομίζω ότι αυτό είναι ένα κόκκαλο που πετάνε στο φεμινισμό τώρα που είναι πλέον μια οπτική με κάποιο κύρος και κοινωνική απεύθυνση και δεν μπορεί να αγνοηθεί τελείως.

Αλλά η θεωρία της “συναισθηματικής εργασίας” απογυμνώνει τη φεμινιστική ανάλυση της οικιακής εργασίας από όλη την απομυθοποιητική της δύναμη. Στην ουσία, ξαναφέρνει την αναπαραγωγική εργασία πίσω στον κόσμο του μύθου, υποστηρίζοντας ότι η αναπαραγωγή ανθρώπων είναι ένα ζήτημα παραγωγής “συναισθημάτων”. Παλιά το λέγανε “έργο αγάπης” ο Χαρντ και Νέγκρι στη θέση της αγάπης ανακάλυψαν την έννοια του “συναισθήματος”.

Η φεμινιστική ανάλυση του έμφυλου καταμερισμού εργασίας, της λειτουργίας των έμφυλων ιεραρχιών, των τρόπων με τους οποίους ο καπιταλισμός έχει χρησιμοποιήσει τη μισθωτή σχέση εργασίας για να κινητοποιήσει την εργασία των γυναικών στην αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης -όλα αυτά χάνονται πίσω από την ταμπέλα της “συναισθηματικής εργασίας”.

Το ότι αυτή η φεμινιστική ανάλυση αγνοείται στη δουλειά των Χαρντ και Νέγκρι επιβεβαιώνει τις υποψίες μου ότι αυτή η θεωρία εκφράζει τα συμφέροντα μιας επιλεγμένης ομάδας εργαζομένων, αν και ισχυρίζεται ότι μιλάει σε όλους, συγχωνευμένους στο μεγάλο καζάνι του Πλήθους. Στην πραγματικότητα, η θεωρία της επισφαλούς και άυλης εργασίας αντιστοιχεί στην κατάσταση και τα συμφέροντα των εργαζόμενων που απασχολούνται στο υψηλότερο επίπεδο της καπιταλιστικής τεχνολογίας. Η αδιαφορία των θεωρητικών αυτών για την αναπαραγωγική εργασία και η υπόθεση τους ότι όλες οι μορφές εργασίας συνθέτουν ένα κοινό αγαθό αποκαλύπτει ότι ενδιαφέρονται για το πιο προνομιούχο τμήμα της εργατικής τάξης. Αυτό σημαίνει ότι πρόκεται για μια θεωρία που δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να χτίσουμε ένα πραγματικά αυτό-αναπαραγώμενο κίνημα .

Για αυτό, τα διδάγματα του φεμινιστικού κινήματος είναι ακόμα κρίσιμα σήμερα. Οι φεμινίστριες της δεκαετίας 1970 προσπάθησαν μα κατανοήσουν τις ρίζες της γυναικείας καταπίεσης, της εκμετάλλευσης των γυναικών και των έμφυλων ιεραρχιών. Τις περιγράφουν ως προερχόμενες από μια άνιση κατανομή εργασίας που υποχρεώνει τις γυναίκες να εργάζονται για την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης. Αυτή η ανάλυση ήταν η βάση μιας ριζοσπαστικής κοινωνικής κριτικής, της οποίας τα συμπεράσματα έχουν ακόμα πολύ δρόμο μέχρι να γίνουν πλήρως κατανοητά και να αναπτυχθούν σε όλο το εύρος τους.

Όταν είπαμε ότι η οικιακή εργασία είναι στην πραγματικότητα εργασία για το κεφάλαιο, ότι παρά το γεγονός ότι είναι απλήρωτη συνεισφέρει στη συσσώρευση κεφαλαίου, διαπιστώσαμε κάτι εξαιρετικά σημαντικό για τη φύση του καπιταλισμού ως σύστημα παραγωγής. Διαπιστώσαμε ότι ο καπιταλισμός έχει οικοδομηθεί σε μια τεράστια ποσότητα απλήρωτης εργασίας, ότι δεν έχει οικοδομηθεί αποκλειστικά ή πρωταρχικά σε συμβολαιακές σχέσεις· ότι η έμμισθη σχέση εργασίας κρύβει την άμισθη, με μορφή δουλείας, φύση μεγάλου μέρους της εργασίας πάνω στην οποία βασίζεται η συσσώρευση κεφαλαίου.

Επίσης, όταν είπαμε ότι τα οικιακά είναι εργασία που αναπαράγει όχι μόνο “τη ζωή” αλλά “την εργατική δύναμη”, αρχίσαμε να διαχωρίζουμε δύο διαφορετικές σφαίρες της ζωής και της εργασίας που έμοιαζαν άρρηκτα συνδεδεμένες. Μπορέσαμε να συλλάβουμε μια πάλη ενάντια στην οικιακή εργασία, κατανοητή πλέον ως αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, ως αναπαραγωγή του πιο σημαντικού αγαθού του καπιταλισμού: της “ικανότητας για εργασία” των εργαζόμενων, της ικανότητας των εργαζόμενων να γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης. Με άλλα λόγια, αναγνωρίζοντας ότι αυτό που αποκαλούμε “αναπαραγωγική εργασία” είναι ένα πεδίο καπιταλιστικής συσσώρευσης, άρα και ένα πεδίο εκμετάλλευσης, μπορέσαμε να αναγνωρίσουμε την αναπαραγωγή επίσης ως ένα πεδίο αγώνα και, πολύ σημαντικό, να συλλάβουμε έναν αντικαπιταλιστικό αγώνα ενάντια στην αναπαραγωγική εργασία που δεν θα κατέστρεφε εμάς ή τις κοινότητές μας.

Πώς παλεύεις ενάντια/για την αναπαραγωγική εργασία; Δεν είναι το ίδιο με το να αγωνίζεται στο παραδοσιακό εργοστάσιο, ενάντια για παράδειγμα στην ταχύτητα της αλυσίδας παραγωγής, γιατί στο άλλο άκρο του αγώνα βρίσκονται άνθρωποι και όχι αντικείμενα. Όταν λέμε ότι η αναπαραγωγική εργασία είναι πεδίο αγώνα, πρέπει πρώτα από όλα να απαντήσουμε πώς αγωνιζόμαστε χωρίς να καταστρέψουμε τους ανθρώπους για τους οποίους νοιαζόμαστε. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που οι μητέρες, οι δασκάλες και οι νοσοκόμες γνωρίζουν πολύ καλά.

Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να μπορούμε να διαχωρίσουμε τη δημιουργία ανθρώπινων πλασμάτων από την αναπαραγωγή τους από εμάς ως εργατική δύναμη, ως μελλοντικούς εργαζόμενους, που θα πρέπει για να εκπαιδευτούν, όχι απαραίτητα σύμφωνα με τις ανάγκες και επιθυμίες τους, αλλά ώστε να πειθαρχούν και υπακούν σε ένα συγκεκριμένο τρόπο ζωής και εργασίας.

Ήταν σημαντικό για τις φεμινίστριες να δουν, για παράδειγμα, ότι ένα μεγάλο μέρος της οικιακής εργασίας και της ανατροφής των παιδιών μας ήταν η αστυνόμευση τους ώστε να συμμορφωθούν με μια συγκεκριμένη εργασιακή πειθαρχία. Αρχίσαμε έτσι να βλέπουμε ότι αρνούμενες να εκτελέσουμε μεγάλο μέρος των οικιακών εργασιών δεν απελευθερωνόμασταν μόνο οι ίδιες, αλλά θα μπορούσαμε να απελευθερώσουμε και τα παιδιά μας. Είδαμε ότι ο αγώνας μας δεν ήταν εις βάρος τους ανθρώπων για τους οποίους νοιαζόμασταν, αν και αμελήσαμε κάποια γεύματα ή το σκούπισμα. Στην πραγματικότητα, η άρνησή μας άνοιξε το δρόμο για την τη δική τους άρνηση και τη διαδικασία απελευθέρωσής τους.

Όταν είδαμε ότι αντί να αναπαράγουμε ζωή, συνεισφέραμε στην καπιταλιστική συσσώρευση κεφαλαίου και αρχίσαμε να ορίζουμε την αναπαραγωγική εργασία ως εργασία για το κεφάλαιο, ανοίξαμε και τη δυνατότητα μιας διαδικασίας ανασυγκρότησης μεταξύ των γυναικών.

Ας σκεφτούμε για παράδειγμα το κίνημα των εκδιδόμενων γυναικών, που τώρα αποκαλούμε κίνημα των “εργατριών του σεξ”. Στην Ευρώπη οι απαρχές του κινήματος μπορούν να ανιχνευθούν στο 1975, όταν κάποιες εργάτριες του σεξ στο Παρίσι κατέλαβαν μια εκκλησία ως διαμαρτυρία ενάντια σε έναν νέο πολεοδομικό κανονισμό, τον οποίο εξέλαβαν ως απειλή για την ασφάλειά τους. Υπήρξε μια ξεκάθαρη σχέση μεταξύ του αγώνα τους, που σύντομα εξαπλώθηκε στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, και της αμφισβήτησης της οικιακής εργασίας από το φεμινιστικό κίνημα. Η δυνατότητα του να πεις ότι η σεξουαλικότητα για τις γυναίκες έχει αποτελέσει εργασία, οδήγησε σε έναν νέο τρόπο σκέψης για στις σεξουαλικές σχέσεις, συμπεριλαμβανομένων και των ομόφυλων σχέσεων. Εξαιτίας του φεμινιστικού και ΛΟΑΤ κινήματος έχουμε αρχίσει να σκεφτόμαστε τους τρόπους με τους οποίους ο καπιταλισμός έχει εκμεταλλευτεί τη σεξουαλικότητά μας και να την έχει καταστήσει “παραγωγική”.

Συμπερασματικά, το γεγονός ότι οι γυναίκες θα άρχιζαν να κατανοούν την απλήρωτη εργασία και την παραγωγή που λαμβάνει χώρα τόσο εντός, όσο και εκτός σπιτιού, ως αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης, αποτέλεσε ιδιαίτερα σημαντική εξέλιξη. Επέτρεψε τον αναστοχασμό πάνω σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής – ανατροφή παιδιών,  σχέσεις μεταξύ αντρών και γυναικών, ομόφυλες σχέσεις, σεξουαλικότητα γενικά – σε σχέση με την καπιταλιστική εκμετάλλευση και συσσώρευση.

Δημιουργώντας αυτο-αναπαραγώμενα κινήματα

Κατανοώντας κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής υπό το πρίσμα  των χειραφετητικών δυνατοτήτων της, είδαμε και τους πολλαπλούς τρόπους με τους οποίους οι γυναίκες και οι αγώνες των γυναικών συνδέονται μεταξύ τους. Συνειδητοποιήσαμε τη δυνατότητα “συμμαχιών” που δεν είχαμε φανταστεί και με την ίδια λογική, τη δυνατότητα γεφύρωσης των διακρίσεων που έχουν δημιουργηθεί ανάμεσα στις γυναίκες λόγω ηλικίας, φυλής και σεξουαλικού προσανατολισμού

Δεν μπορούμε να χτίσουμε ένα βιώσιμο κίνημα αν δεν κατανοήσουμε αυτές τις σχέσεις εξουσίας. Χρειάζεται επίσης να μάθουμε από τη φεμινιστική ανάλυση της αναπαραγωγικής εργασίας, γιατί κανένα κίνημα δεν μπορεί να επιβιώσει, εκτός κι αν πράγματι ασχοληθεί με την αναπαραγωγή των μελών του. Αυτή είναι μια από τις αδυναμίες του κινήματος κοινωνικής δικαιοσύνης στις ΗΠΑ.

Πάμε στις πορείες, οργανώνουμε εκδηλώσεις, και αυτά μετατρέπονται στην αιχμή των αγώνων μας. Η ανάλυση όμως για το πώς αναπαράγουμε αυτά τα κινήματα, πώς αναπαράγουμε τους εαυτούς μας, δεν είναι στο κέντρο της οργάνωσης του κινήματος. Πρέπει να είναι. Πρέπει να πάμε πίσω στην ιστορική παράδοση της εργατική τάξης που οργάνωνε συστήματα “αμοιβαίας βοήθειας” και να αναστοχαστούμε αυτή την εμπειρία, όχι απαραίτητα γιατί θέλουμε να την αναπαράξουμε, αλλά για να αντλήσουμε έμπνευση για το παρόν.

Πρέπει να χτίσουμε ένα κίνημα που θα βάζει στην ατζέντα του την ίδια του την αναπαραγωγή. Η πάλη ενάντια στον καπιταλισμό πρέπει να δημιουργήσει μορφές υποστήριξης και να έχει τη δυνατότητα να χτίζει συλλογικά μορφές αναπαραγωγής.

Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι δεν αντιμετωπίζουμε το κεφάλαιο μόνο τη στιγμή της διαδήλωσης, αλλά ότι το αντιμετωπίζουμε συλλογικά σε κάθε στιγμή της ζωής μας. Αυτό που συμβαίνει διεθνώς αποδεικνύει ότι μόνο όταν έχεις αυτές τις μορφές συλλογικής αναπαραγωγής, όταν έχεις κοινότητες που αναπαράγονται συλλογικά, έχεις και αγώνες που κινούνται ριζοσπαστικά ενάντια στην καθεστηκυία τάξη, όπως για παράδειγμα ο αγώνας των ιθαγενών της Βολιβίας ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού ή στο Εκουαδόρ ενάντια στην καταστροφή της γης των ιθαγενών από τις πετρελαϊκές εταιρείες.

Θέλω να κλείσω λέγοντας ότι αν κοιτάξουμε το παράδειγμα των αγώνων στην Οαχάκα, στη Βολιβία και στο Εκουαδόρ τότε βλέπουμε ότι οι πιο ριζοσπαστικές αναμετρήσεις δεν γίνονται από τους διανοούμενους ή όσους κάνουν διανοητική/γνωσιακή εργασία ή χάρη στο “κοινό αγαθό” που δημιουργεί το ίντερνετ. Αυτό που έδωσε δύναμη στους ανθρώπους στην Οαχάκα ήταν η βαθιά αλληλεγγύη που έδενε τον έναν με τον άλλο -η αλληλεγγύη που για παράδειγμα έκανε ιθαγενείς ανθρώπους από κάθε γωνιά της χώρας να έρθουν να στηρίξουν τους “maestros” (δασκάλους), τους οποίους αναγνώρισαν ως μέλη των κοινοτήτων τους. Στη Βολιβία επίσης, οι άνθρωποι που απέτρεψαν την ιδιωτικοποίηση του νερού είχαν μακρά παράδοση κοινοτικών αγώνων. Το χτίσιμο αυτής της αλληλεγγύης, η κατανόηση του πώς μπορούμε να ξεπεράσουμε τους διαχωρισμούς μεταξύ μας, είναι ένα στόχος που πρέπει να μπει στην ατζέντα. Ως συμπέρασμα λοιπόν, μπορούμε να πούμε ότι το βασικό πρόβλημα της θεωρίας της επισφαλούς εργασίας, είναι ότι δεν μας δίνει τα απαραίτητα εργαλεία για  να υπερβούμε τις διακρίσεις που υπάρχουν ανάμεσά μας. Αλλά αυτές οι διακρίσεις, που διαρκώς αναδημιουργούνται, είναι η βασική αδυναμία μας, όσον αφορά την ικανότητα μας να αντισταθούμε στην εκμετάλλευση και να δημιουργήσουμε μια ισότιμη κοινωνία.

μετάφραση: Ιουλία Λειβαδίτη και Δήμητρα Σπανού

Πηγή: in the middle of a whirlwind

 

Διαβάστε ακόμα

Δαγκώνοντας δηλητηριασμένα μήλα: γυναικεία επιχειρηματικότητα, χειραφέτηση και νεοφιλελευθερισμός

Πολλαπλοί χώροι της δημοκρατίας

Πώς ο Φεμινισμός υποδουλώθηκε στον καπιταλισμό – και πώς να τον διεκδικήσουμε πίσω

 

Share

Κείμενο αντιρατσιστικών, ΛΟΑΤ και εργατικών οργανώσεων της Θεσσαλονίκης για ένα βροντερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα

οχι3

Τα κινήματα στον αγώνα για το ΌΧΙ

Όλα αυτά τα χρόνια, όλοι και όλες εμείς που συμμετέχουμε στα κοινωνικά κινήματα έχουμε δώσει μικρές και μεγάλες μάχες για την υπεράσπιση των κοινών αγαθών, για την εργατική αξιοπρέπεια και την προοπτική της εργατικής χειραφέτησης, για τα δικαιώματα των προσφύγων, των μεταναστών και των παιδιών τους, για την ισότητα και την κατάργηση των πατριαρχικών και σεξιστικών διακρίσεων, για την άρση των κοινωνικών αποκλεισμών που η καταστολή, η φτώχεια, ή ακόμα οι κοινωνικές προκαταλήψεις επιβάλλουν απέναντι στους πολίτες με αναπηρίες, την LGBTQI κοινότητα, τους φυλακισμένους και αποφυλακισμένους, τους τοξικοεξαρτημένους ή τα άτομα με ψυχιατρικές διαγνώσεις.

Αυτό που καταλαβαίναμε όλο και πιο καθαρά μέσα από τη συμμετοχή μας σε όλα αυτά τα κινήματα, είναι ότι οι επιμέρους αγώνες δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα, αν δεν συνδυάζονται με τον αγώνα για τα δικαιώματα όλων μας, ντόπιων και ξένων, σε δουλειά με αξιοπρέπεια, στη δημόσια υγεία και παιδεία, με τον αγώνα ενάντια στη φτώχεια που έφεραν η κρίση και τα μνημόνια. Για αυτό και συμμετείχαμε όλοι μαζί στις μεγάλες εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις των περασμένων χρόνων, στις πλατείες και τις απεργίες. Ισχύει βέβαια και το αντίστροφο: οι αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία δεν έχουν αποτέλεσμα και νόημα αν δεν συμπεριλαμβάνουν όλους τους φτωχούς και καταπιεσμένους, αν δεν αίρουν στα λόγια και στην πράξη τους διαχωρισμούς ανάμεσα σε ντόπιους και ξένους εργαζόμενους, ανάμεσα σε νόμιμους και «λαθραίους» μετανάστες, αν δεν αναμετρώνται καθημερινά με το ρατσισμό, τo φασισμό και τον εθνικισμό που μας θέλουν χωρισμένους και νικημένους.

Σήμερα, οι αγώνες αυτοί βρίσκονται μπροστά σε ένα κρίσιμο κατώφλι: μετά από ένα διάστημα υποχώρησης και αμηχανίας, η προκήρυξη του δημοψηφίσματος φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα κινήματα, τις κοινωνικές αντιστάσεις, το λαϊκό παράγοντα. Το δημοψήφισμα συνδέει τους διαφορετικούς αγώνες σε ένα κοινό μέτωπο ενάντια στη φτωχοποίηση, τους αποκλεισμούς και τη δυστυχία που θα φέρει η συνέχιση των μνημονίων και αναδεικνύει ένα ξεκάθαρο διαχωρισμό ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, την εξουσία και τους καταπιεσμένους, τους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους, αυτούς που παλεύουμε για να μείνουμε όρθιοι και αξιοπρεπείς και αυτούς που παλεύουν για να «μείνουν Ευρώπη». Ένα «ναι» στο δημοψήφισμα θα οδηγήσει σε ολική παλινόρθωση του μνημονιακού καθεστώτος, στην πιο στυγνή και αποκρουστική του εκδοχή.

Ένα ΌΧΙ, κι ακόμα περισσότερο ένα μεγάλο, ριζοσπαστικό, λαϊκό ΌΧΙ, βγαλμένο μέσα από την κινητοποίηση του λαού και της κοινωνίας, θα ανοίξει νέους δρόμους διεκδίκησης και αξιοπρέπειας. Πολλοί από εμάς έχουμε διαφορετικές απόψεις για το τι πρέπει να γίνει μετά, ποιος δρόμος είναι ο καλύτερος για το λαό και τους εργαζόμενους. Αυτό όμως που όλοι και όλες μας συμφωνούμε, είναι ότι αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να περνά μέσα από την υποταγή και τη διολίσθηση στο μνημονιακό καθεστώς, μέσα από τη συνέχιση της λιτότητας, την ιδιωτικοποίηση των κοινών αγαθών και υπηρεσιών. Για αυτό, το ΟΧΙ σε αυτό το δημοψήφισμα, σημαίνει για εμάς ταυτόχρονα και ΌΧΙ σε κάθε άλλη μνημονιακή και αντιλαϊκή συμφωνία. Και γνωρίζουμε ότι όσο πιο δυνατό θα είναι το ΌΧΙ της Κυριακής, όσο περισσότερο κινητοποιηθεί για αυτό η κοινωνία και τα κινήματα, τόσο περισσότερο θα καθορίσει και τις εξελίξεις από τη Δευτέρα, αποτρέποντας τις υπαναχωρήσεις. Αυτή την εβδομάδα, τα κινήματα και ο λαός βγαίνουμε ξανά στους δρόμους και δεν πρόκειται να μαζευτούμε ξανά εύκολα.

Καλούμε την Παρασκευή στις 7 στη μεγάλη συναυλία για το ΟΧΙ στο Λευκό Πύργο.

 

ΟΧΙ στα μνημόνια της φτώχειας

Όλοι και όλες στους δρόμους

 

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Ομάδα Sylvia Rivera για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride

Δίκτυο Ανέργων κι Επισφαλώς Εργαζομένων,

Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Θεσσαλονίκης

Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό

Σχολείο Αλληλεγγύης “Οδυσσέας”

Share

“Εμείς το “όχι” το είπαμε – θα το πούμε την κυριακή – θα συνεχίσουμε να το λέμε αν χρειαστεί και στη συνέχεια!!!”

κριση

Χώρος αλληλεγγύης γυναικων-πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στο χρέος και στα μέτρα λιτότητας

“Εμείς το “όχι” το είπαμε – θα το πούμε την κυριακή – θα συνεχίσουμε να το λέμε αν χρειαστεί και στη συνέχεια!!!”

Εδώ και πέντε χρόνια εμείς οι γυναίκες έχουμε ζήσει σκληρά τις μνημονιακές πολιτικές λιτότητας που πήραν οι προηγούμενες κυβερνήσεις υπηρετώντας τις διαταγές της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ στο όνομα του χρέους.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ λοιπόν ό,τι και να κάνουν μέσα από την μιντιακή προπαγάνδα τους ΝΑ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΟΥΝ!!!

Γιατί εμείς ξέρουμε καλά ότι η μεγαλύτερη Βια είναι η Φτώχεια, όταν:

*μας φτάσανε να μην έχουμε φαγητό και εμβόλια-φάρμακα για τα παιδιά και τους ηλικιωμένους γονείς μας

*είμασταν οι πρώτες που απολύσανε, οι περισσότερο ανασφάλιστες

*είμασταν οι πρώτες στα ποσοστά ανεργίας

*είμασταν εμείς που αποχωριζόμασταν τα παιδιά μας που φεύγαν μετανάστες

*είμασταν εμείς που κρατούσαν τα μωρά μας όταν δεν είχαμε να πληρώσουμε για τη γέννα

*είμασταν αυτές που δεχτήκαμε τις συνέπειες από την αυξανόμενη βία στην κοινωνία

ΑΛΛΑ είμασταν κι αυτές που μέσα από την ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ και την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μας ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΜΕ και θα συνεχίσουμε ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ!!!

ΓΙΑΤΙ:

– εμείς το “όχι” το είπαμε μαζί με τις αγωνιζομενες καθαριστριες, τους/τις διαθέσιμους στην εκπαίδευση, τους σχολικούς φύλακες, τους απολυμένους της coca-cola και μαζί με όλα τα κινήματα που εδώ και πέντε χρόνια είμασταν μαζί στους δρόμους!!!

– εμείς το “όχι” το είπαμε από την πρώτη στιγμή που έπεσε το μαύυρο στην δημόσια ραδιοτηλεόραση!!!

– εμείς το “όχι” το είπαμε – θα το πούμε την κυριακή – θα συνεχίσουμε να το λέμε αν χρειαστεί και στη συνέχεια!!!

 

 

Share

Για ένα φεμινιστικό «όχι»

οχι1

Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, εμείς, οι γυναίκες της πληττόμενης πλειοψηφίας οφείλουμε στους εαυτούς μας να καταψηφίσουμε την πρόταση των πιστωτών· και θα εξηγήσουμε τους λόγους. Είναι αλήθεια ότι την τελευταία εβδομάδα έχουμε ίσως κάποια στιγμή νιώσει φόβο, ανασφάλεια, αβεβαιότητα και πως οι αποφάσεις παίρνονται κάπου εκεί έξω, πέρα από τον έλεγχό μας. Ακούμε διαρκώς για εκβιασμούς και για τελεσίγραφα· για «περηφάνεια» και «υποτέλεια»· για βράχια, γκρεμούς και άλλα ατυχήματα ή δυστυχήματα. Και πολύ φανατισμό και οργή, που συχνά επισκιάζει τα όποια λογικά επιχειρήματα. Πώς να μην ανησυχούμε; Πώς να κρατηθούμε στα λογικά μας; Και κυρίως, τι κάνουμε;

Ας κοιτάξουμε λοιπόν γύρω  μας. Από τη μια αντικρίζουμε το χάλι που έχουν επιφέρει τα συνεχή μέτρα σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Ειδικά οι γυναίκες, κληθήκαμε τα τελευταία χρόνια να σηκώσουμε ακόμα περισσότερα βάρη. Και δεν έφτανε η «φροντίδα» που επωμιστήκανε πολλές από εμάς στα πλαίσια της οικογένειας, όπως και η αυξημένη ανεργία και ευελιξία εκτός σπιτιού. Μαζί τους αυξήθηκε και η βία, η παρενόχληση και κάθε είδους καθημερινός σεξισμός. Άλλες πάλι παραμένουμε εγκλωβισμένες στην οικογενειακή εστία, με πατεράδες και αδερφούς πάνω από το κεφάλι μας (τους οποίους μπορεί και να υπεραγαπάμε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, έτσι δεν είναι;) ενώ άλλες θα θέλαμε να ξεκινήσουμε τη δική μας οικογένεια, αλλά δεν μπορούμε. Σαν να μην έφτανε ότι ανησυχούμε για εμάς τις ίδιες, τις δουλειές μας, τα δικαιώματά μας που εξαφανίζονται, ανησυχούμε επιπλέον για τα παιδιά, τους/τις συντρόφους, τους γονείς, τους γείτονες και τις φίλες/φίλους μας και τρέχουμε να προλάβουμε (να «φροντίσουμε») τους πάντες. Κι όλα αυτά για όσες δεν είμαστε τρανς, λεσβίες ή με σκούρο δέρμα, για να αντιμετωπίζουμε επιπλέον αποκλεισμούς, βία και προβλήματα…

Από την άλλη βέβαια είδαμε και την ελπίδα. Είδαμε πρωτοβουλίες, κολλεκτίβες και κάθε είδους συλλογικά εγχειρήματα. Ζήσαμε τις πλατείες, φτιάξαμε λαϊκές συνελεύσεις και οργανώσαμε συλλογικές κουζίνες. Στηρίξαμε τις καθαρίστριες και την ΕΡΤ –ακόμα και με κριτική, δεν έχει σημασία. Μάθαμε το ίντερνετ, το φέισμπουκ και τα μπλόγκ. Μάθαμε ακόμα να βάζουμε τα παλιά ρούχα πλυμμένα και διπλωμένα δίπλα στον κάδο για εκείνους/ες που δεν έχουν, καθώς και το φαΐ που περισσεύει. Όταν είδαμε ότι τα όνειρά μας δεν πρόκειται να υλοποιηθούν, φοβηθήκαμε πολύ. Αλλά προσαρμοστήκαμε κιόλας και επιβιώσαμε. Και στην πορεία είδαμε ότι μπορούμε και αλλιώς. Όταν κοιτάμε λοιπόν γύρω μας, αυτές είναι οι εμπειρίες που σαν ψηφίδες μπαίνουν σε τάξη και συνθέτουν αυτά που ζούμε.

Κάποιοι θα μας πούνε βέβαια ότι όλα αυτά είναι λαϊκισμός και πως πολιτική είναι μόνο όταν μιλάς με μακροοικονομικούς δείκτες και στατιστικές, για το «λαό», το «έθνος» και κάποιο –αφηρημένο- καλό του. Όμως, ο φεμινισμός μας έχει διδάξει ότι η πολιτική δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από τα βιώματα της καθημερινότητάς μας. Μας έχει διδάξει ακόμα ότι αυτές οι γενικεύσεις, πάνω στις οποίες βασίζονται πολλές από τις αναλύσεις που ακούμε καθημερινά και χαράζονται πολιτικές, δεν είναι τελικά παρά αφηγήσεις λευκών, δυτικών, (μέσο)αστών στρέιτ αντρών. Άρα είναι κάθε άλλο παρά περιεκτικές και συνολικές. Για αυτό και εμείς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν έχουμε καμία σχέση με κοκορομαχίες για το ποιός πολιτικός είναι δειλός και ποιός έχει «τ’αρχίδια». Δεν μας ενδιαφέρει να ματώσουμε για κάποια «εθνική ομοψυχία», γιατί ξέρουμε ποιά είναι η θέση των γυναικών σε αυτή την αφήγηση, και δεν εξαρτούμε την «περηφάνεια» και την «ταπείνωσή» μας από την πορεία των διαπραγματεύσεων ή από μια κάλπη. Είμαστε περήφανες ούτως ή άλλως γιατί οι αγώνες μας είναι καθημερινοί, στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο και δεν αφήνουμε κανέναν να υποθέτει το αντίθετο.

Εμείς θα κλείσουμε τα αυτιά σε όσες φωνές προσπαθούν να διαστρεβλώσουν αυτά που ξέρουμε και ζούμε και να μας πουλήσουν τη δική τους πραγματικότητα ως μοναδική αφήγηση. Θα πούμε «όχι» σε νέα μέτρα λιτότητας γιατί δεν ξεχνάμε ότι αυτή η κρίση δεν είναι δική μας, οπότε ούτε και η εξοντωτική λιτότητα πρέπει να φορτώνεται στις πλάτες μας. Θα πούμε «όχι» στην Ευρωπαϊκή Ένωση της ανισότητας, του σεξισμού και της λιτότητας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση που προϋποθέτει και προωθεί την απλήρωτη εργασία «φροντίδας» από όλες εμάς και μας επιβραβεύει με ευέλικτη απασχόληση και βία για να σώζει τράπεζες. Εμείς έχουμε πλέον μάθει στην αλληλεγγύη και τη συλλογική προσπάθεια, γνωρίσαμε τη δημοκρατία των συνελεύσεων και αυτή την Ευρώπη απαιτούμε. Η ανάγκη μας είναι να υπάρχουμε και την επόμενη μέρα. Η επιθυμία μας είναι να υπάρχουμε σε μια κοινωνία με ισότητα και δικαιοσύνη –και θα αγωνιστούμε για αυτό.

Ενώνουμε τις φωνές μας, στηρίζουμε τους αγώνες!

5/7 όλες ψηφίζουμε «όχι» στα μνημόνια, στη λιτότητα, στους εκβιασμούς

 

φύλο συκής /www.fylosykis.gr

 

 

Share

Ξάνθη: ομοφοβική-τρανσφοβική-σεξιστική επίθεση

born-child-homophobia

Καταγγελία ομοφοβικής-τρανσφοβικής-σεξιστικής επίθεσης σε μέλη της Πρωτοβουλίας Κατά της ομοφοβίας

Ξάνθη, Τρίτη 27/1/2015

Την Παρασκευή 9-1-2015 λίγο μετά τις 24:00 σημειώθηκε σε μπαρ της Ξάνθης ομοφοβικό-τρανσφοβικό-σεξιστικό περιστατικό σε μέλη της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας Ξάνθης καθώς και σε πελάτισσα που παρευρίσκονταν εκείνη την ώρα. Υπήρξε μια σειρά ομοφοβικών και σεξιστικών στιγμιότυπων από ομοφοβικό φασίστα, που βρισκόταν με την παρέα του στο συγκεκριμένο μπαρ.

Το πρώτο περιστατικό συνέβη σε τρανς γυναίκα που διασκέδαζε στο εν λόγω μπαρ και δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση, σεξιστική και τρανσφοβική επίθεση από τον ομοφοβικό φασίστα. Συγκεκριμένα αυτός ο άντρας πλησίασε με γλοιώδη τρόπο την τρανς γυναίκα λέγοντάς της «Τι βυζάρες είναι αυτές;» και τη ρώτησε «πόσα παίρνεις;»· παραβίασε τον ιδιωτικό της χώρο, την υποτίμησε και θεώρησε δεδομένο πως εργάζεται ως πόρνη επειδή είναι τρανς. Η τρανς γυναίκα απομακρύνθηκε αρνούμενη να του απαντήσει.

Ο ίδιος άντρας μετά από λίγη ώρα συνέχισε τη φαλλοκρατική του συμπεριφορά με την ανοχή του φίλου του, που βρισκόταν μαζί του και παρενόχλησε τον γκέι εργαζόμενο του μπαρ, που είναι και μέλος της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας. Σχολίασε υποτιμητικά την εμφάνισή του και με χλευαστικό τρόπο, του είπε «σου αρέσουν τα σκουλαρίκια που φοράς;», θέλοντας να του υποδείξει ότι οι «άντρες» δεν  πρέπει να φοράνε σκουλαρίκια. Μετά την επίδειξη του «ανδρισμού» τους, οι δυο άντρες επεδίωξαν να αποχωρήσουν από το μπαρ χωρίς να πληρώσουν

Τα ομοφοβικά σκηνικά συνεχίστηκαν όταν ο εργαζόμενος ζήτησε να πληρωθεί το ποσό που είχαν καταναλώσει οι δυο σεξιστές και τότε ο ίδιος άντρας που επιτέθηκε στην τρανς γυναίκα, αντέδρασε με μια βίαιη και απειλητική συμπεριφορά, λέγοντας «άσε μας ρε πουστράκι» και με μια κίνηση σεξουαλικής παρενόχλησης του έπιασε τον κώλο, λέγοντας «να σου βάλω δυο δάχτυλα». Ο  γκέι εργαζόμενος υπερασπίστηκε την αξιοπρέπειά του λέγοντας στον ομοφοβικό άντρα να μιλάει καλύτερα, να πληρώσει και να αποχωρήσει. Αυτός όμως απειλούσε τον εργαζόμενο, του φώναζε «θα σε γαμήσω πουστράκι», και άρχισε να τον σπρώχνει βίαια. Ο εργαζόμενος αυτοαμύνθηκε υπερασπιζόμενος τη σωματική του ακεραιότητα με κίνδυνο της ζωής του.

Την ίδια στιγμή πελάτες του μαγαζιού και μέλη της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας στάθηκαν αλληλέγγυα και υπερασπίστηκαν το άτομο που δεχόταν σωματική επίθεση προσπαθώντας να απομακρύνουν τους δυο άντρες, ενώ ο συγκεκριμένος άντρας που προκάλεσε όλα τα περιστατικά φώναζε «έχει γεμίσει ο τόπος πουστάρες» και σε μια γυναίκα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας έλεγε «θα σε γαμήσω και εσένα πουτανίτσα». Ο συγκεκριμένος άντρας αποχώρησε ξεστομίζοντας απειλές και με τελευταία πρότασή του «θα σας γαμήσουμε πουστάρες».

Σημαντική ήταν η αλληλεγγύη της άλλης εργαζόμενης στο μπαρ, η οποία υπήρξε παρούσα από την πρώτη στιγμή που πληροφορήθηκε το περιστατικό μαζί με άλλα αλληλέγγυα άτομα. O ιδιοκτήτης  του μπαρ τις επόμενες μέρες έδειξε ενδιαφέρον για τον εργαζόμενο που δέχτηκε την επίθεση. Στο παρελθόν έχει φιλοξενήσει τη διεξαγωγή εκδήλωσης της ομάδας μας και είναι ανοιχτός στο να εργάζονται γκέι και λεσβίες στην επιχείρησή  του.

Το τρίπτυχο της ομοφοβίας-τρανσφοβίας-σεξισμού που εκδηλώθηκε από τον παραπάνω cis[1] άντρα μας είναι οικεία συμπεριφορά. Είναι η συμπεριφορά του κυρίαρχου και στρέητ αρσενικού που «γαμάει και δέρνει» ότι βρεθεί στο διάβα του. Είναι το ετεροκανονικό αρσενικό που θέλει να διαχωρίσει τη θέση του από τους πούστηδες, τις λεσβίες, τα τρανς άτομα, θέλει να αποδείξει την ανωτερότητα της στρέητ σεξουαλικότητάς του και επιθυμεί να επιβληθεί με τη σεξουαλική βία για να τιμωρήσει όσους και όσες «αποκλίνουν από το μη κανονικό». Μας είναι οικεία αυτή η συμπεριφορά από τις επιθέσεις που εντείνονται τα τελευταία δυο χρόνια από οργανωμένους και μη, φασίστες που θέλουν να εξουσιάσουν τα σώματα «των ανώμαλων», χτυπώντας τα, βανδαλίζοντάς τα, σημαδεύοντάς τα.

Το γεγονός πως ο ομοφοβικός φασίστας έγινε θαμώνας και βρήκε χώρο να διασκεδάζει στο μπαρ που σημειώθηκε η φασιστική επίθεση, μας κάνει να νιώθουμε πως το συγκεκριμένο μπαρ δεν είναι χώρος ασφαλής για τα μέλη της λοατ (λεσβιακής, γκέι, αμφί και τρανς) κοινότητας και για τις γυναίκες. Αρνούμαστε να συνυπάρχουμε στον ίδιο χώρο με ομοφοβικούς που μας υποτιμούν, που μας θεωρούν απειλή και που μας επιτίθενται με κάθε ευκαιρία. Για τους ανθρώπους της λοατ κοινότητας είναι πολύ σημαντική η ύπαρξη χώρων όπου η ελευθερία τους δεν θα περιορίζεται και θα αισθάνονται άνετα. Στην πόλη της Ξάνθης, αν και υπήρξαν προσπάθειες για να γίνει κάτι τέτοιο, το στρέητ προνόμιο, η φαλλοκρατία και η ματσίλα περιόρισαν σταδιακά την προσπάθεια αυτή με κορύφωση την τελευταία ομοφοβική-τρανσφοβική επίθεση σε μέλη της ομάδας σε ένα χώρο που ήταν φιλικός προς εμάς.

Αποφασίσαμε σαν συλλογικότητα να μην ονοματίσουμε το μπαρ που έγινε η συγκεκριμένη επίθεση διότι δεν θέλουμε να το στοχοποιήσουμε και να το στιγματίσουμε. Όμως, σε μια κερδοσκοπική επιχείρηση δεν μπορούμε να ορίσουμε εμείς το πολιτικό πλαίσιο ασφάλειας που επιθυμούμε με τα πολιτικά εργαλεία που έχουμε  επιλέξει σαν συλλογικότητα. Αυτό μας κάνει να μην μπορούμε να εγγυηθούμε πως δεν θα ξανασυμβεί μια παρόμοια επίθεση και αποφασίζουμε πως στο μέλλον δεν θα επιλέξουμε το συγκεκριμένο μπαρ για τις εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας Ξάνθης.

Έχουμε ανάγκη από χώρους ασφαλείς όπου δεν θα υπάρχουν τα αδιάκριτα και τα χλευαστικά βλέμματα όταν ένας άντρας αγγίζει το χέρι ενός άλλου άντρα, όπου δεν θα υπάρχουν πονηρά και περιπαιχτικά σχόλια όταν παρευρίσκεται ένα τρανς άτομο, όπου δεν θα υπάρχουν ηδονοβλεπτικά βλέμματα και παρεμβατικές προτάσεις όταν δυο γυναίκες φιλιούνται.

Έχουμε ανάγκη από χώρους ασφαλείς όπου δεν θα κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα για αυτό που είμαστε, αλλά θα μπορούμε να απολαύσουμε τις ίδιες ελευθερίες που απολαμβάνουν και οι στρέητ χωρίς να φοβόμαστε για τα αυτονόητα.

Έχουμε ανάγκη από χώρους ασφαλείς για να εργάζονται τα λοατ άτομα όπου δεν θα αντιμετωπίζουν άκομψα, υποτιμητικά, σεξιστικά-ομοφοβικά-τρανσφοβικά σχόλια από τη μεριά των πελατών-εργοδοτών, αλλά θα μπορούν να εργαστούν σε ένα προστατευμένο περιβάλλον που θα έχει την αλληλεγγύη από τον/την εργοδότη/τρια τους και τους/τις συναδέλφους/φισσες τους.

Τους ασφαλείς χώρους δεν θα τους βρούμε έτοιμους, αλλά θα τους χτίσουμε σιγά σιγά με νέους όρους που θα αποκαταστήσουν τις ελευθερίες των λοατ ατόμων. Με διάλογο, με ανταλλαγή εμπειριών, με ορατότητα, με συμμετοχή σε κοινούς αγώνες και κυρίως με την αλληλεγγύη των ατόμων που πιστεύουν στην ελευθερία έκφρασης και στα δικαιώματα που διεκδικούν τα λοατ άτομα.

Τέτοια φασιστικά-ομοφοβικά-τρανσφοβικά περιστατικά δεν θα μένουν αναπάντητα αλλά θα καταγγέλλονται δημόσια. Καλούμε τις συλλογικότητες της πόλης καθώς και τα άτομα που έχουν θέσεις κατά της ομοφοβίας και του σεξισμού να είναι σε επαγρύπνηση όταν συμβαίνουν τέτοια περιστατικά, να στέκονται αλληλέγγυα σε όσους/ες δέχονται ομοφοβικές-τρανσφοβικές επιθέσεις και να αντεπιτίθενται σε όποιο φασίστα τολμάει να βγάλει γλώσσα και να σηκώσει βλέμμα και χέρι. Οι ομοφοβικές-τρανσφοβικές-σεξιστικές επιθέσεις είναι φασιστικές επιθέσεις. Η ανοχή απέναντι σε αυτές τις επιθέσεις είναι ανοχή απέναντι στο φασισμό.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΟΒΙΑΣ ΞΑΝΘΗΣ

Share

Βερνίκι κατά του βιασμού; Δεν είναι δική μου η ευθύνη!

The gang-rape of the Indian student in 2012 triggered anti-rape protests nationwide

της Δήμητρας Σπανού

Σε πολλά ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες για τη νέα “επαναστατική” μέθοδο πρόληψης του βιασμού: το βερνίκι που αλλάζει χρώμα αν κάποιος έχει ρίξει ουσίες στο ποτό μας. Το μόνο που έχει να κάνει μια γυναίκα είναι να ανακατέψει το ποτό της με το δάχτυλο. Έτσι, μπορεί κάθε στιγμή της διασκέδασής της να ξέρει αν κάποιος παραφυλάει για να τη βιάσει. Η εταιρεία που λανσάρει το προϊόν προμοτάρεται ως «η πρώτη εταιρεία καλλυντικών που ενδυναμώνει τις γυναίκες  για να προλάβουν τις σεξουαλικές επιθέσεις», αφού υπενθυμίσει στις καταναλώτριες ότι «η επιλογή μετράει».

Δυστυχώς, είναι και πάλι οι γυναίκες εκείνες που πρέπει να «προσέχουν» και να «προστατεύονται». Οι γυναίκες φταίμε αν μας ρίξουν το χάπι του βιασμού στο ποτό. Η «επιλογή» που έχουμε και στην οποία αναφέρεται το προϊόν δεν είναι η ικανοποίηση των επιθυμιών μας ή η αυτοδιάθεση του σώματός μας, αλλά κατά πόσο θα επιτρέψουμε να μας βιάσουν.

Δυστυχώς, δεν έχει ακόμα βρεθεί το προϊόν που θα υπενθυμίζει σε άντρες να μην βιάζουν.

 

Share

Hedy Epstein: «Αισθάνομαι ειρηνεμένη με τον εαυτό μου, όταν νιώθω ότι κάνω το σωστό»

Hedy-Epstein-007

του Γιάννη Κοντού

Κόρη θυμάτων του Ολοκαυτώματος, πολιτική ακτιβίστρια, υπέρμαχος των δικαίων των Παλαιστινίων, η εύψυχη 90χρονη Γερμανοεβραία Hedy Epstein αποτελεί την ενσάρκωση της ηθικής και πολιτικής συνείδησης. Πριν από μια βδομάδα συνελήφθη στο Μιζούρι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης εναντίον της δολοφονίας του άοπλου μαύρου έφηβου Michael Brown από τον λευκό αστυνομικό Darren Wilson στο Φέργκιουσον του Μιζούρι στις 9 Αυγούστου. Το γεγονός αυτό υπήρξε η αφορμή της τηλεφωνικής μας συνομιλίας μαζί της.

Αισθάνεστε ειρηνεμένη με τον εαυτό σας;

Αισθάνομαι ειρηνεμένη με τον εαυτό μου, όταν νιώθω ότι κάνω το σωστό. Αυτή τη χρονική στιγμή το σωστό είναι να συμπαραστέκομαι στους ανθρώπους του Φέργκιουσον, να συμπαραστέκομαι στους ανθρώπους στη Γάζα, να συμπαραστέκομαι σε όσους καταπιέζονται. Κι όταν το κάνω, νιώθω πως κάνω το σωστό. Τότε νιώθω ειρηνεμένη, αν αυτό είναι δυνατό. Γιατί ο πόνος που αισθάνομαι για τους ανθρώπους που βιώνουν την καταπίεση είναι τεράστιος.

Μπορεί να υπάρξει ειρήνη, στο Φέργκιουσον και σε παγκόσμιο επίπεδο;

Ο ρατσισμός κι η καταπίεση απέναντι στους φτωχούς, και κυρίως τους έγχρωμους, πρέπει να σταματήσει. Και πρέπει να το δουλέψουμε αυτή τη στιγμή. Μπορεί να υλοποιηθεί, αν όλοι κάνουμε αυτό που μας αναλογεί.

Διαδηλώνετε για διάφορους δίκαιους σκοπούς επί πολλές δεκαετίες. Τι σας ώθησε να βγείτε στο δρόμο κατ’ αρχήν;

Όπως ξέρεις, γεννήθηκα στη Γερμανία, όπου έζησα μέχρι την άνοδο του ναζιστικού καθεστώτος από το 1933 μέχρι το 1939, οπότε και ευτύχησα να μεταφερθώ στην Αγγλία. Αλλά οι γονείς μου κι άλλα μέλη της οικογένειας πέθαναν στο Άουσβιτς. Στην Αγγλία, ως έφηβη, νομίζω ότι απέκτησα την πολιτική μου εκπαίδευση κι αυτό που έμαθα εκεί ήταν ότι πρέπει να αντιδράς, όταν αντιλαμβάνεσαι πως άλλοι πονάνε, βλάπτονται, υφίστανται διακρίσεις. Και ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει αυτό. Δεν μπορώ, λοιπόν, να μείνω αδρανής. Γιατί, αν μείνω, θα είμαι συνένοχη με τους καταπιεστές κι αυτό θα με κάνει εξίσου ένοχη. Δε θα μπορούσα να ζήσω με τον εαυτό μου, αν έμενα αδρανής. Γι’ αυτό πρέπει να είμαι έξω κάνοντας το λίγο που μπορώ.

Έχετε επισκεφτεί τη Δυτική Όχθη πολλές φόρες ανά τα χρόνια και πρόσφατα συνυπογράψατε την ανοιχτή επιστολή/ διακήρυξη επιζησάντων του Ολοκαυτώματος και απογόνων τους, όπου καταδικάζεται η πολιτική του ισραηλινού κράτους εναντίον των Παλαιστινιακών Περιοχών. Πώς θα μπορούσε να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος μακροπρόθεσμα;

Μόνο αν όσοι εμπλέκονται το εννοούν πραγματικά και δουλέψουν σκληρά γι’ αυτό. Αλλά δεν μπορείς να λες ότι «θέλω ειρήνη» και να μην κάνεις τίποτα, ώστε αυτή να υλοποιηθεί. Οι λέξεις είναι πολύ φτηνές, η δράση μετράει.

Έχετε υπάρξει αποδέκτρια απαξιωτικής κριτικής, εξαιτίας των κατά καιρούς επιλογών σας. Σας έχουν, μεταξύ άλλων, αποκαλέσει «Εβραία που μισεί τον εαυτό της», «πλαστή επιζήσασα του Ολοκαυτώματος», «εγωκεντρική». Θα θέλατε να απαντήσετε σε κάποιους από αυτούς τους χαρακτηρισμούς;

Με κριτικάρουν επί πολλά χρόνια. Αυτό, όμως, δε θα με σταματήσει να πράττω ό,τι θεωρώ σωστό. Έχω αποκληθεί «Εβραία που μισώ τον εαυτό μου». Δεν τον μισώ. Είμαι αυτή που είμαι. Οι Ισραηλινοί με έχουν αποκαλέσει «τρομοκράτισσα», «κίνδυνο για την ασφάλεια». Με είχαν υπό κράτηση επί πέντε ώρες, όταν προσπαθούσα να αναχωρήσω από το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν το 2004. Με έγδυσαν, με υπέβαλαν σε σωματικό έλεγχο κι όταν ρώτησα «γιατί», μου είπαν επειδή είμαι «τρομοκράτισσα» και «κίνδυνος για την ασφάλεια». Αναστατώθηκα πολύ για ό,τι μου συνέβη εκείνη τη στιγμή, γιατί αυτό που υπέστην είναι ασυγχώρητο για τον καθένα. Η άμεση αντίδρασή μου ήταν πως δεν πρόκειται να επιστρέψω ποτέ. Σε λιγότερο, όμως, από έξι μήνες ήμουν πίσω στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη. Έχω επιστρέψει συνολικά τέσσερις φορές. Πέντε φορές έχω προσπαθήσει να πάω στη Γάζα, αλλά δεν το έχω καταφέρει. Αλλά ίσως κάποια μέρα καταφέρω να βρεθώ σε ό,τι έχει απομείνει από τη Γάζα, και με όσους έχουν επιβιώσει από τον τρόμο που συνεχίζει να κυριαρχεί εκεί.

Ποιοι άνθρωποι σας έχουν διαμορφώσει ως προσωπικότητα;

Η πρώτη επιρροή υπήρξαν οι γονείς μου. Με δίδαξαν ότι δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, κακοί Εβραίοι ή Χριστιανοί. Υπάρχουν άνθρωποι που διαπράττουν το κακό. Με δίδαξαν, ακόμη, να μη μισώ όσους ίσως είναι διαφορετικοί από μένα και να μην τους καταδικάζω, επειδή μπορεί να έχουν κάνει περισσότερα από ένα κακά. Να είμαι ανοιχτή και να τους δέχομαι στη ζωή μου.

epstein

Παρά την προχωρημένη ηλικία σας, παραμένετε ενεργή σε διάφορα μέτωπα. Πώς το καταφέρνετε, αλήθεια; Αν ποτέ έφτανα στην ηλικία σας, αμφιβάλλω αν θα το μπορούσα, διατηρώντας, παράλληλα, καθαρό μυαλό.

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να σου προτείνω να μη σκέφτεσαι αρνητικά σχετικά με αυτό το ζήτημα. Σίγουρα μπορείς να φτάσεις τα 90 και να είσαι ενεργός. Μη θεωρείς ότι επειδή είσαι 90 πρέπει να κάθεσαι σπίτι και να μένεις άπραγος. Όχι. Όσο μπορείς να κάνεις αυτό που θεωρείς σημαντικό για σένα, συνέχισε να το κάνεις. Κι όταν συνεχίζεις να το κάνεις, η ζωή θα σου επιτρέψει να παραμένεις διανοητικά και βιολογικά υγιής. Κάτι ακόμα που χρειάζεσαι είναι η υποστήριξη της οικογένειάς σου κι αυτό έχω. Έχω υπέροχους φίλους, που στέκονται δίπλα μου και πίσω από μένα.

Πώς συμφιλιωθήκατε με το θάνατο, αν μου επιτρέπεται η ερώτηση;

Κατά τη διάρκεια του πολέμου (σημ.: του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), όταν δεν είχα νέα από τους γονείς μου, απλώς συνέχισα να απωθώ την πιθανότητα να μη βρίσκονται πλέον στη ζωή και να περιμένω μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Ο πόλεμος τέλειωσε κι εξακολουθούσα να μην έχω μάθει κάτι, κανένα ίχνος ζωής, κι έπαιξα ένα ψυχολογικό παιχνίδι με τον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι δεν είχα πλέον γονείς, ότι δεν είχα οικογένεια. Έτσι το 1980, όταν πήγα στην Ευρώπη για να επισκεφτώ τα διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου είχαν βρεθεί οι γονείς μου, το τελευταίο στρατόπεδο που επισκέφτηκα ήταν εκείνο του Άουσβιτς. Όταν, λοιπόν, στάθηκα στο σημείο, όπου έφταναν τα βαγόνια κι ο γιατρός Μένγκελε με τη συνοδεία του αποφάσιζαν ποιος θα ζούσε και ποιος θα πέθαινε, ήταν εκείνη τη στιγμή, το Σεπτέμβρη του 1980, που επιτέλους μπόρεσα να πω: «Δεν υπάρχει περίπτωση να έχουν επιζήσει οι γονείς μου κι άλλα μέλη της οικογένειάς μου». Κι έπρεπε να το πω πολλές φορές και δυνατά, για να το ακούσω και να το πιστέψω. Ήταν ένας τρόπος για να επιβιώσω.

Μια τελευταία, ίσως πιο ανάλαφρη, ερώτηση. Πώς περνάτε συνήθως τις μέρες σας;

Το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις σηκωθώ είναι να βγω έξω και να περπατήσω. Έπειτα γυρνώ σπίτι, κάνω ένα ντους, παίρνω πρωινό, κι η μέρα μου ξεκινά. Δεν είναι κάθε μέρα η ίδια. Αυτή τη βδομάδα (σημ.: την προηγούμενη), οι μέρες μου υπήρξαν πολύ διαφορετικές, αφότου επέστρεψα τη Δευτέρα το βράδυ σπίτι μου μετά τη σύλληψή μου. Το τηλέφωνό μου δεν έπαψε να χτυπά. Έδωσα τηλεφωνικές συνεντεύξεις, ζωντανές συνεντεύξεις, σε πέντε λεπτά κάποιος δημοσιογράφος από γερμανικό Μ.Μ.Ε. θα έρθει σπίτι μου για μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη, ενώ έχω και δυο ακόμη προγραμματισμένες για την Κυριακή το απόγευμα. Κι αυτό είναι κάπως ασυνήθιστο! Δεν περνώ έτσι τη ζωή μου συνήθως και πολλά έχουν μείνει πίσω. Δεν μπορώ, όμως, να κάθομαι άπραγη στην πολυθρόνα μου. Υπάρχουν πράγματα να κάνω και θα τα κάνω όσο μπορώ καλύτερα.

Η Hedy Epstein διατηρεί προσωπικό ιστότοπο (εδώ), μέσω του οποίου μπορείτε να αντλήσετε περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή και τις δράσεις της, καθώς και να έρθετε σε επαφή μαζί της.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τηλεφωνικά την Παρασκευή 22 Αυγούστου.

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Share

Καθαρίστριες: μια χούφτα γυναίκες δείχνουν το δρόμο!

katharistries

της Σόνιας Μητραλιά*

Μετά από 11 μήνες σκληρού και συνεχούς αγώνα, έχοντας χάσει τις δουλειές τους από το Σεπτέμβριο, σε κατάσταση διαθεσιμότητας -δηλαδή απολυμένες μετά την πάροδο 8 μηνών- 595 καθαρίστριες του δημοσίου έχουν γίνει η ενσάρκωση, το σύμβολο, η ψυχή, η ίδια η ζωή της πιο σθεναρής αντίστασης στην πολιτική λιτότητας της Ελλάδας.

Οι γυναίκες αυτές έγιναν «πολιτικά υποκείμενα» και καθοδηγήτριες της υπάρχουσας αντίστασης στο σύνολό της, τολμώντας να αντιμετωπίσουν έναν εχθρό τόσο ισχυρό όσο η ελληνική κυβέρνηση, η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ

Ωστόσο, με 11 μήνες αγώνα, έχοντας εναντιωθεί στην κυβέρνηση και στην τρόικα και έχοντας γίνει ο κυριότερος εχθρός τους, έχοντας βραχυκυκλώσει την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και έχοντας συνεχή παρουσία μέσω των ΜΜΕ στην πολιτική σκηνή, οι αγωνιζόμενες αυτές καθαρίστριες εξακολουθούν να μη θεωρούνται πολιτικά υποκείμενα από τους αντιπάλους της λιτότητας.

Κι όμως, από τη στιγμή που πρωτοεμφανίστηκαν τα μέτρα λιτότητας που επέβαλε η τρόικα, οι γυναίκες έχουν κατέβει στους δρόμους μαζικά και η αντίστασή τους δείχνει να έχει μια δική της δυναμική, ιδιαίτερη και πλούσια σε πολιτικά διδάγματα.

Στα τέσσερα αυτά χρόνια πολιτικών λιτότητας, που έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε έναν σωρό από κοινωνικά, οικονομικά και κυρίως ανθρώπινα ερείπια, ελάχιστα έχουμε μιλήσει για τη ζωή των γυναικών και φυσικά ακόμα λιγότερο για τους αγώνες τους ενάντια στις επιταγές της Τρόικα. Ήταν αναμενόμενο, λοιπόν, η κοινή γνώμη να εκπλαγεί από αυτόν τον παραδειγματικό αγώνα που διεξάγεται αποκλειστικά από γυναίκες. Ο αγώνας αυτός, όμως, είναι όντως έκπληξη;

Οι γυναίκες έχουν συμμετάσχει μαζικά σε 26 γενικές απεργίες. Στο κίνημα των αγανακτισμένων κατέλαβαν πλατείες, κατασκήνωσαν, διαδήλωσαν. Κινητοποιήθηκαν στην πρώτη γραμμή για την κατάληψη και την αυτοδιαχείριση της ΕΡΤ. Με υποδειγματικό τρόπο έγιναν η ψυχή των απεργιακών συνελεύσεων πανεπιστημιακών διοικητικών υπαλλήλων ενάντια στη διαθεσιμότητα, δηλαδή στην απόλυση μετά από 8 μήνες με το 75% του μισθού. 25000 δημόσιοι υπάλληλοι, στην πλειονότητά τους γυναίκες, θα γίνουν θύματα των περικοπών προσωπικού στις δημόσιες υπηρεσίες. Από γυναίκες αποτελείται επίσης η συντριπτική πλειονότητα (95%) των εθελοντών του Κινήματος Αλληλεγγύης και των αυτοδιαχειριζόμενων δομών υγείας που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την ανθρωπιστική κρίση και την κρίση στην περίθαλψη.

Η μαζική συμμετοχή των γυναικών στα κινήματα αντίστασης ενάντια στην κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους από τις πολιτικές λιτότητας δεν είναι επομένως έκπληξη και δε συνέβη τυχαία. Πρώτα απ’ όλα –και το ξέρουμε καλά- οι γυναίκες βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα της λιτότητας. Η διάλυση του κοινωνικού κράτους και των δημόσιων υπηρεσιών τους καταστρέφει τη ζωή: ως πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων και ως βασικές χρήστριες των δημόσιων υπηρεσιών, οι γυναίκες πλήττονται διπλά από τις περικοπές κάθε είδους. Έχουν, λοιπόν, χίλιους λόγους να μην ανεχτούν την ιστορική επιδείνωση του επιπέδου ζωής τους που θα ισοδυναμούσε με επιστροφή στον 19ο αιώνα!

Είναι αλήθεια ότι αρχικά, οι γυναίκες δε διαφοροποιήθηκαν ως «γυναίκες- πολιτικά υποκείμενα», καθώς συμμετείχαν στις ίδιες διεκδικήσεις και στις ίδιες μορφές αγώνα με τους άντρες στα κινήματα. Απλώς ήταν πολλές αυτές που συμμετείχαν.

Όμως ήδη στα πλαίσια του πρωτοποριακού αγώνα κατά της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής ενάντια στην πολυεθνική καναδική εταιρεία Eldorado, οι γυναίκες γρήγορα διαφοροποιήθηκαν με τις μορφές αγώνα τους και με τη ριζοσπαστικότητά τους. Και παρ’ όλο που ο τύπος και η κοινή γνώμη αγνοούσαν τη σημασία της ταυτότητας του φύλου τους σχετικά με τον τρόπο που αγωνίζονταν, η αστυνομία δεν τις αγνόησε καθόλου! Αντίθετα, τα ΜΑΤ στοχοποίησαν κυρίως τις γυναίκες, κάνοντας χρήση άγριας και επιλεκτικής καταστολής για να τρομοκρατήσουν ολόκληρο τον πληθυσμό μέσα από ΑΥΤΕΣ, ώστε να εξαλείψουν κάθε μορφή ανυπακοής και κάθε κίνημα αντίστασης. Φυλακίστηκαν, διώχτηκαν ποινικά, υπέστησαν βιαιότητες και εξευτελισμούς, ακόμα και σεξουαλικούς «προσαρμοσμένους» στο σώμα και το φύλο τους.

Σε δεύτερο χρόνο, οι γυναίκες πήραν πρωτοβουλίες και ανέπτυξαν μορφές αγώνα από μόνες τους.

Όλα ξεκίνησαν όταν, προκειμένου να εφαρμόσει το σκληρότερο μέρος του προγράμματος λιτότητας και να ανταπεξέλθει στις δεσμεύσεις απέναντι στους δανειστές, η κυβέρνηση στοχοποίησε πρώτες από όλους τις καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, της Εφορίας και των τελωνείων. Τις έθεσε σε διαθεσιμότητα ήδη από τον περασμένο Αύγουστο, πράγμα που σημαίνει ότι για 8 μήνες θα έπαιρναν τα τρία τέταρτα του μισθού τους των 550 ευρώ κι έπειτα θα απολύονταν οριστικά. Η κυβέρνηση ακολούθησε ακριβώς την ίδια τακτική όπως στις Σκουριές. Ο στόχος: επίθεση πρώτα στους πιο αδύναμους και σε αυτούς που έχουν τη μικρότερη πιθανότητα να λάβουν υποστήριξη, δηλαδή τις καθαρίστριες, ώστε έπειτα να έρθει η σειρά του μεγάλου μέρους των εργαζομένων, δηλαδή να απολυθούν οι 25000 δημόσιοι υπάλληλοι. Κι αυτό τη στιγμή που τα κινήματα αντίστασης είχαν στερέψει λόγω της χωρίς τέλος λιτότητας και είχαν πλέον εξατομικευτεί, εξαντληθεί, αποδεκατιστεί…

Η κυβέρνηση πίστευε ότι με “μια τέτοια κατηγορία εργαζομένων”, δηλαδή φτωχές γυναίκες, “κατώτερης τάξης”, με μισθούς με το ζόρι των 500 ευρώ και, όπως νόμιζε, όχι πολύ έξυπνες (από εκεί προέκυψε το σύνθημα των καθαριστριών «Είμαστε καθαρίστριες, όχι ηλίθιες») θα ξεμπέρδευε γρήγορα λιώνοντάς τες σαν σκουλήκια.

Στόχος ήταν να ιδιωτικοποιηθεί η εργασία των καθαριστριών, σαν δώρο στις ιδιωτικές εταιρείες υπηρεσιών καθαρισμού. Αυτές οι εταιρείες μαφιόζων, γνωστές ως πρωταθλήτριες φοροδιαφυγής, θα τις επαναπροσλάμβαναν με μισθούς 200 ευρώ το μήνα, δηλαδή 2 ευρώ την ώρα, με μερική ασφάλιση, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα, πράγμα που σχεδόν ισοδυναμεί με συνθήκες δουλείας ή γαλέρας.

Αυτές οι γυναίκες, απολυμένες και θυσιασμένες για την ανθρωποφαγία της Τρόικα, αυτές οι γυναίκες των 45 έως 57 ετών, πολλές από αυτές μητέρες μονογονεϊκών οικογενειών, διαζευγμένες, χήρες, υπερχρεωμένες, με παιδιά, άνεργους συζύγους ή άτομα με αναπηρίες υπό τη φροντίδα τους, χωρίς δυνατότητα να βγουν πρόωρα στη σύνταξη μετά από 20 χρόνια εργασίας και χωρίς καμία πιθανότητα να βρουν αλλού δουλειά, αποφάσισαν να μην το βάλουν κάτω. Αποφάσισαν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους!

Ορίστε, λοιπόν, που μια χούφτα γυναίκες αποφασίζουν να αλλάξουν τις καθιερωμένες μορφές αγώνα των παραδοσιακών συνδικάτων. Κάποιες παίρνουν την πρωτοβουλία να οργανωθούν από μόνες τους και για τους εαυτούς τους, ένας πυρήνας καθαριστριών που είχαν ήδη αγωνιστεί πριν 10 χρόνια και είχαν κερδίσει συμβάσεις αορίστου χρόνου. Εργάστηκαν σαν τον μέρμηγκα και έπλεξαν υπομονετικά έναν ιστό πανελλαδικών διαστάσεων…

Και, εφόσον οι εργαζόμενες αυτές του υπουργείου οικονομικών πετάχτηκαν στο δρόμο και δε θα είχε πια νόημα να κάνουν απεργία, αποφάσισαν να κάνουν ένα ανθρώπινο τείχος στο δρόμο με τα σώματά τους, μπροστά στην κύρια είσοδο του Υπουργείου Οικονομικών στην πλατεία Συντάγματος, την πιο εμβληματική πλατεία για την εξουσία.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι μορφές αγώνα γεμάτες φαντασία ήταν δημιουργήματα γυναικών. Καθώς οι γυναίκες αυτές δεν λαμβάνονταν υπόψη λόγω του φύλου τους και της κοινωνικής τους τάξης, ήταν περιθωριοποιημένες στα συνδικάτα και είχαν ελάχιστους δεσμούς  με τις παραδοσιακές οργανώσεις της αριστεράς στην Ελλάδα, ήταν αναγκασμένες να κάνουν θόρυβο για να ακουστούν και  να γίνουν ορατές!

Αντί για παθητικές απεργίες και εφήμερες και αναποτελεσματικές ημέρες δράσης, επέλεξαν την άμεση και συλλογική δράση. Βασίστηκαν στη μη-βία, στο χιούμορ και στον εντυπωσιασμό. Με ακάνθινα στεφάνια στο κεφάλι το Πάσχα, με θηλιές περασμένες στο λαιμό μπροστά στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, με μουσική και χορό απαιτούν: επαναπρόσληψη για όλες και αμέσως! Όλα αυτά είναι πρωτοφανή στην Ελλάδα…

Καταλαμβάνουν και εμποδίζουν την είσοδο του Υπουργείου και, κυρίως, κυνηγούν τα στελέχη της Τρόικα όταν προσπαθούν να μπουν, αναγκάζοντάς τους να φύγουν τρέχοντας και να μπουν από την πίσω πόρτα μαζί με τους σωματοφύλακές τους. Αντιμετωπίζουν σε μάχες σώμα με σώμα τις ειδικές μονάδες της αστυνομίας. Κάθε μέρα βρίσκουν έναν νέο τρόπο δράσης, που αναμεταδίδεται από τα ΜΜΕ και τραβάνε την προσοχή όλου του πληθυσμού. Με λίγα λόγια σπάνε την απομόνωση.

Έτσι, λοιπόν, αυτό που συνήθως παρουσιαζόταν ως μια άψυχη στατιστική, αυτοί οι αριθμοί-ρεκόρ σε ανεργία και φτώχια, αυτές οι αφηρημένες έννοιες παίρνουν ανθρώπινη μορφή, παίρνουν ένα πρόσωπο, γίνονται γυναίκες με σάρκα και οστά και επιπλέον με προσωπικότητα και με δική τους πολιτική βούληση. Τις λένε Λίτσα, Δέσποινα, Γεωργία, Φωτεινή, Δήμητρα… Και με το παράδειγμά τους, το κουράγιο τους, την επιμονή τους, το πείσμα τους για να νικήσουν ξαναδίνουν ελπίδα σε όλα τα θύματα της λιτότητας.

Προσοχή όμως: οι δυνάμεις της τάξης τραμπουκίζουν σχεδόν καθημερινά τις γυναίκες αυτές για παραδειγματισμό, καθώς τα αφεντικά τους φοβούνται την εξάπλωση του φαινομένου. Και όλη η Ελλάδα παρακολουθεί το θλιβερό θέαμα των γυναικών, ανάμεσά τους και κάποιων ηλικιωμένων, που μέρα με τη μέρα ποδοπατιούνται, κακοποιούνται και τραυματίζονται από τους Ράμπο της αστυνομίας, που θα μπορούσαν να είναι και οι γιοι τους.

Και γιατί; Επειδή η ίδια η Τρόικα θέλει να τις καταπολεμήσει, επειδή είναι το παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους καταπιεσμένους, επειδή βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αμφισβήτησης της λιτότητας όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη της Ευρώπη. Επειδή ο αγώνας τους μπορεί και να είναι μεταδοτικός…

Περισσότερο από ποτέ, ο αγώνας των 595 ηρωικών καθαριστριών είναι και δικός μας. Να μην τις αφήσουμε μόνες. Αγωνίζονται για εμάς, ας αγωνιστούμε κι εμείς για αυτές. Να οργανώσουμε την πανευρωπαϊκή και παγκόσμια αλληλεγγύη.

* Σόνια Μητραλιά, μέλος της Πρωτοβουλίας Γυναικών ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας και της Επιτροπής ενάντια στο Χρέος-CADTM Ελλάδας.

μετάφραση από τα Γαλλικά: Ματίνα Καραγιαννίδου-Σταμπουλή

 

Share

Κράτος εν κράτει: Κουλτούρα κακομεταχείρισης και ατιμωρησίας στην ελληνική αστυνομία

επιμέλεια Σίσσυ Βωβού

Τον παραπάνω τίτλο είχε η εκδήλωση / συζήτηση που οργάνωσε η Διεθνής Αμνηστία την Παρασκευή 3 Απριλίου στον Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας για να παρουσιάσει την έρευνά της για το θέμα. Η έρευνα αυτή είναι σοκαριστική, παρουσιάζει πληροφορίες που τις γνωρίζουμε μια-μια, αλλά όταν αναφέρονται όλες μαζί σοκάρονται ακόμα και οι άνθρωποι που παρακολουθούν όλες αυτές τις εξελίξεις.

Το σοκ και η συγκίνηση ήταν φανερά ακόμα και στους ομιλητές /ομιλήτριες του πάνελ.

Στην εκδήλωση όπου προήδρευε ο Κώστας Αρβανίτης, διευθυντής του Ραδιοσταθμού «Στο Κόκκινο 105,5», μίλησαν αρχικά οι διευθυντές της Διεθνούς Αμνηστίας Ελλάδας Ηλίας Αναγνωστόπουλος και Τουρκίας, Murat Cekic. Επίσης, ο Γιάννης Καυκάς, απεργός που έπεσε θύμα της αστυνομικής βίας και παρά λίγο δεν έχασε τη ζωή του (πέρασε 10 μέρες στην εντατική), ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος που δέχθηκε επίθεση μέσα σε στοά και έχασε την ακοή του αλλά υπέστη και άλλες μεγάλες βλάβες στην υγεία του, ο φωτογράφος Μάριος Λώλος που χτυπήθηκε στο κεφάλι και κινδύνευσε η ζωή του και η Λόλα Χρυσούλη από τις Σκουριές, που βρίσκεται από την αρχή στον αγώνα της καμπάνιας SOS Χαλκιδική και μάλιστα συμμετέχει ενεργά στην ομάδα γυναικών αυτού του αγώνα που έχει παίξει το δικό της σημαντικό ρόλο, όπως αναφέρεται και σε προηγούμενες δημοσιεύσεις του Φύλου Συκής.

Από το ακροατήριο, κατά τη συζήτηση, μίλησαν δύο γυναίκες που συμμετέχουν στον αγώνα αλληλεγγύης Κούρδων και Τούρκων πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα, και κατήγγειλαν τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των φυλακισμένων συμπατριωτών τους από μεριάς ελληνικού κράτους, καθώς και την προσαγωγή 7 ατόμων στο Ναύπλιο, όπου είχαν πάει για διαμαρτυρία με ένα πανό έξω από τις φυλακές, την ίδια ημέρα και την κακομεταχείρισή τους.

Η πολυσέλιδη και τεκμηριωμένη έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας και τα σχετικά δελτία τύπου βρίσκονται εδώ

Ολόκληρη η ομιλία της Λόλας Χρυσούλη:

Βρίσκομαι σήμερα εδώ για να σας μεταφέρω κάποιες απ΄τις εμπειρίες μας και σας ευχαριστώ που μας δίνετε αυτή την ευκαιρία.

Για όσους δε γνωρίζουν, στη Χαλκιδική ήδη υλοποιείται ένα τεραστίων διαστάσεων εξορυκτικό σχέδιο, με ανοιχτή εξόρυξη, τέλματα αποβλήτων και μεταλλουργία. Μια τέτοια δραστηριότητα – σύμφωνα με πορίσματα Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων και επιστημονικές μελέτες – θα είναι καταστροφική για το περιβάλλον, τις υπάρχουσες οικονομικές δραστηριότητες, την ανθρώπινη υγεία. Κάτοικοι της περιοχής και αλληλέγγυοι απ΄όλη την χώρα, βρίσκονται εδώ και χρόνια στο δρόμο και στο βουνό, προσπαθώντας να αποτρέψουν μια τέτοια καταστροφή και να προστατέψουν τον τόπο και τις ζωές τους.

Οι περισσότεροι από εμάς – που συμμετέχουμε στο κίνημα ενάντια στις εξορύξεις χρυσού στη Χαλκιδική – έχουμε βιώσει στο σώμα και το μυαλό μας την αστυνομική βία. Και όλοι μας έχουμε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο που κακοποιήθηκε ή εξευτελίστηκε από αστυνομικούς.

Οι προσωπικές μνήμες και εμπειρίες μας, μπερδεύονται και συνεργούν δημιουργώντας τελικά μια συλλογική εμπειρία. Δεν βρίσκομαι εδώ μόνο ως Λόλα.

Είμαι η κ. Ρ., 60 χρονών, που μέχρι πριν λίγα χρόνια πίστευα ότι οι αστυνομικοί δε χτυπούσαν ποτέ διαδηλωτές απρόκλητα, ότι δε χρησιμοποιούσαν ποτέ υπέρμετρη και αδικαιολόγητη βία. Κι όμως βρέθηκα να με κυνηγούν πάνοπλοι ΜΑΤατζήδες για 7 χιλιόμετρα μέσα στο δάσος. Ένιωσα το χέρι του αστυνομικού – που θα μπορούσε να είναι ο γιός μου – να με τραβάει έξω απ΄το αυτοκίνητο και να με ρίχνει στην άσφαλτο. Ένιωσα την μπότα του να μου τσακίζει τον αστράγαλο κι άκουσα βρισιές από το στόμα του που η παιδεία και αξιοπρέπειά μου δε μου επιτρέπουν να ξεστομίσω.

Είμαι η Α., ετών 16, που αφού με πνίξανε στα χημικά ενώ βρισκόμουν στο σχολείο, δε δίστασαν να με ανακρίνουν σ΄ένα υπόγειο της ασφάλειας – απουσία κηδεμόνα ή δικηγόρου – σαν εγκληματία και με ρωτήσουν πράγματα που με προσβάλλουν ως άτομο και νέα γυναίκα.

Είμαι ο Β. που την 5η Αυγούστου του 2012, στη διαμαρτυρία στο βουνό ήθελα να πάω με τις έφηβες κόρες μου. Μέχρι που έπιασα στα χέρια μου την πλαστική σφαίρα και είδα τα τραύματα στα σώματα άλλων διαδηλωτών. Και τότε ήμουν ευγνώμων που τα παιδιά μου έμειναν στο χωριό. Ήταν ασφαλή. Η αστυνομία δεν είχε λόγο και αφορμή να τα πειράξει. Ήταν απλώς μαζεμένα στην πλατεία του χωριού, περιμένοντας να γυρίσουμε. Κι όμως λίγες ώρες αργότερα τα έψαχνα αλλόφρονας στο χωριό, μέσα στους καπνούς των χημικών και τις ευθείες βολές δακρυγόνων.

Είμαι ο κ. Χ. 65 χρονών, συντηρητικός και ευυπόληπτος πολίτης. Και καρδιοπαθής. Λίγο οξύθυμος και παρορμητικός αλλά δε νομίζω ότι μπορώ να απειλήσω μια διμοιρία πάνοπλων ΜΑΤατζίδων. Κι όμως βρέθηκα να με σέρνουν απ΄τα πόδια στο χωματόδρομο για να “καθαρίσουν” το δρόμο απ΄την ενοχλητική μου παρουσία.

Είμαι ο Μ. που την 21η Οκτωβρίου 2012, αφού με συνέλαβαν 4 πάνοπλοι ΜΑΤατζίδες, με ξυλοκόπησαν στο δρόμο μέχρι που έφτυσα αίμα. Όταν τους ρώτησα γιατί με χτυπάνε μου απάντησαν “Γιατί έχεις μακριά μαλλιά, κι η μάνα σου γαμιέται”

Είμαι ο Τ., 20 χρονών, που με απήγαγαν οι αστυνομικοί για μια “βόλτα” και οι συγγενείς, φίλοι, συγχωριανοί και δικηγόροι με έψαχναν για ώρες σε νοσοκομεία και χαντάκια. Κι εγώ βρισκόμουν στα μπουντρούμια της ασφάλειας, με 6 θεόρατους αστυνομικούς που προσπαθούσαν να με πείσουν – με “ψιλές” – να δώσω τη συγκατάθεσή μου στη λήψη του γενετικού μου υλικού.

Είμαι ο Β. και ο Γ. που ξημερώματα σπάσανε την πόρτα του σπιτιού μου οι ράμπο της αντιτρομοκρατικής, και με σύρανε με τις μπιτζάμες και χωρίς παπούτσια στο θωρακισμένο ασφαλίτικο αυτοκίνητο. Είμαι οι γυναίκες τους, που υπό την απειλή των όπλων δεν μπόρεσα ούτε να τους αποχαιρετίσω. Είμαι τα ανήλικα παιδιά τους, που δεν κατάλαβα τί έγινε και γιατί! Που στο γεμάτο απορία βλέμμα μου ο αστυνομικός απάντησε “Κοίτα τον τώρα, γιατί όταν βγει δε θα τον θυμάσαι”

Είμαι η Γ. 11 μηνών που στις 7 Μαρτίου 2013 μετά από την αλόγιστη χρίση χημικών που έπεσαν στο χωριό μου και ενώ εγώ βρισκόμουν στο σπίτι μου , πνίγηκα από τους καπνούς. Μεταφέρθηκα με αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο εκεί νοσηλευτικά για πολλές μέρες και ανακάλυψαν ότι τα χημικά είχαν εισχωρήσει στο αίμα μου .

Είμαι η Λόλα, μητέρα τριών παιδιών, που στις 12 Μαΐου το 2013 ημέρα της μητέρας, μαζί με άλλες 50 γυναίκες πήγα να διαμαρτυρηθώ  για την καταστροφή του Κακάβου, για την καταστροφή της ζωής και του μέλλοντος των παιδιών μου. Δεν περίμενα ότι θα κατέληγα στο Νοσοκομείο Πολυγύρου! Δυο άνδρες των ΟΠΚΕ, στην προσπάθεια τους να με συλλάβουν, με τραβούσαν ο ένας από το χέρι προς τα εμπρός και ο άλλος από τον σκούφο της μπλούζας μου προς τα πίσω. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην έχω οξυγόνο και να χάνω της αισθήσεις μου. Με έριξαν με δύναμη στο έδαφος. Στο νοσοκομείο πέρα από τους μώλωπες στο σώμα μου και τον ξυλοδαρμό που είχα υποστεί, διέγνωσαν και ευθειασμό στον αυχένα μου – ο κατά τ’ αλλά συμπαθής αστυνομικός μου είχε προκαλέσει μια μόνιμη βλάβη για να τον θυμάμαι. Όταν τον συνάντησα μετά από μήνες στο δικαστήριο φορώντας κολάρο στον λαιμό, τον κοιτούσα επίμονα στα μάτια. Μετά από ώρες συναντήθηκαν τα βλέμματα μας. Το μόνο που μου είπε ήταν “εντάξει είσαι δεν σου έκανα μεγάλη ζημιά”. Την ίδια μέρα συνελήφθησαν άλλες 3 γυναίκες, οι δύο μητέρες δύο και τριών παιδιών και η τρίτη μια νεαρή κοπέλα 23. Μεταφέρθηκαν στην ασφάλεια Πολυγύρου σαν κοινοί εγκληματίες. Στις 2:οο τα ξημερώματα για την “ασφάλεια τους” τις μετέφεραν στην ασφάλεια Θεσσαλονίκης όπου τους έγινε ο γνωστός σωματικός έλεγχος –ξέρετε αυτός που σε ξεφτιλίζει ως άνθρωπο, αυτός που τσαλαπατά την αξιοπρέπεια σου και κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.

Είμαστε όλοι πλέον ένα κράμα ιστοριών, που αν τις κοιτάξει κανείς αποστασιοποιημένα δεν είναι δα και τόσο τραγικές. Ακούμε για βασανιστήρια, φόνους, κακοποιήσεις, σχεδόν καθημερινά. Βλέπουμε την αστυνομική βία, τον υπερβάλλοντα ζήλο, τη σαδιστική ευχαρίστηση στα μάτια κάποιων αστυνομικών, την κατάχρηση εξουσίας και την ατιμωρησία.

Δεν είμαστε τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Είμαστε όμως η απόδειξη ότι όταν η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η κατάχρηση εξουσίας, η ατιμωρησία της αστυνομικής αυθαιρεσίας γίνονται κατεστημένο – αν όχι εργαλείο της εξουσίας – τότε στο στόχαστρο δε βρίσκονται μόνο συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων. Δεν είναι μόνο ο μετανάστης, ο άστεγος, ο αναρχικός, ο οροθετικός, ο κρατούμενος που μπορεί να πέσουν θύματα αστυνομικής βίας. Μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Ο καθένας που βρίσκεται στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Ο καθένας που η εμφάνισή του, ο σεξουαλικός του προσανατολισμός ή η ιδεολογία του δεν αρέσει στα αστυνομικά όργανα. Ο καθένας που τολμά να αντισταθεί, ή να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Η αστυνομική αυθαιρεσία και η κατάχρηση εξουσίας που ασκείται από την σημερινή ΕΛ.ΑΣ δεν είναι μόνο επικίνδυνη για τη ζωή και σωματική ακεραιότητα των πολιτών αλλά και για την δημοκρατία. Εμείς στην Χαλκιδική την ζήσαμε και την ζούμε καθημερινά στο πετσί μας. Θα συνεχίσουμε να το καταγγέλλουμε και να φωνάζουμε για τα δικαιώματα μας.

Κι αφού ξέρουμε ότι ο στόχος είναι το μυαλό …. το νου μας!

 

 

Share

Είμαστε στους δρόμους για μια ζωή χωρίς παρενόχληση

Ανακοίνωση της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας για τη συμμετοχή των γυναικών στις διαμαρτυρίες στο Πάρκο Γκεζί τον Ιούνιο του 2013

 

Οι διαμαρτυρίες, που ξεκίνησαν ενάντια στη λεηλασία του πάρκου Γκεζί στην Ιστανμπουλ, συνεχίζονται με την λαϊκή οργή σε 76 πόλεις ενάντια στην κυβέρνηση του ΑΚΡ και τον εκπρόσωπό της Ταγίπ Ερντογάν και μετατρέπονται σε αγώνα αντίστασης. Αυτή η μεγάλη αντίσταση εξαρχής αντηχεί με την εξέγερση των γυναικών.

Βγήκαμε στους δρόμους ενάντια στο πατριαρχικό σύστημα που προσπαθεί να περιορίσει τις γυναίκες στην οικογένεια, στο σπίτι και να αφήσει τον δημόσιο χώρο στους άντρες. Αγωνιζόμαστε για να υπάρχουμε ελεύθερα και ισότιμα στα κέντρα των πόλεων, στις λεωφόρους, στους δρόμους και τα πάρκα… Αγωνιστήκαμε ενάντια στα οπλισμένα οχήματα διαχείρισης πλήθους και τα δακρυγόνα της αστυνομίας, παλέψαμε στα οδοφράγματα, οργανώσαμε την αντίσταση στις γειτονιές και στις πλατείες· ήμασταν στους δρόμους. Τώρα λέμε ότι δεν θα αφήσουμε αυτούς τους χώρους που κερδίσαμε με την αντίσταση.

Όταν μάθαμε ότι θα μας έπαιρναν το δικαίωμά μας στην έκτρωση, εμείς, χιλιάδες γυναικών μείναμε ενωμένες. Εξεγερθήκαμε όταν το ΑΚΡ παρέμβει με το πώς ζούμε, πόσα παιδιά έχουμε και τι φοράμε. Ενάντια στην επιβολή πάνω στα σώματα και τις ταυτότητές μας φωνάξαμε μαζί «δική μας ζωή, δική μας η επιλογή».

Βγήκαμε στους δρόμους ενάντια στο πατριαρχικό σύστημα και τον συντηρητισμό που ενισχύεται από τον μισογύνη Ταγίπ Ερντογάν και την κυβέρνησή του, ενάντια στους φόνους γυναικών και τη βία κατά των γυναικών που αυξάνεται κατά την διακυβέρνηση του ΑΚΡ.

Αποκαλύψαμε τις ετεροκανονικές πολιτικές του ΑΚΡ που φυλακίζουν τις γυναίκες μέσα στα σπίτια τους, τους επιβάλλουν το βάρος της ανατροφής των παιδιών και κάθε άλλη δουλειά φροντίδας, εξισώνοντας τις γυναίκες με την οικογένεια και ελέγχοντας τα γυναικεία σώματα και την σεξουαλικότητά τους.

Αποκαλύψαμε πώς η κυβέρνηση που περηφανεύεται για την αύξηση της γυναικείας απασχόλησης εκμεταλλεύεται τη γυναικεία εργασία, καταδικάζοντας τις γυναίκες σε επισφαλή και ευέλικτη εργασία. Στις εργατικές απεργίες και τις κινητοποιήσεις αντισταθήκαμε κι εμείς για το δικαίωμά μας στα εργατικά δικαιώματα και ασφάλιση.

Έχουμε πει ξανά και ξανά ότι ο πόλεμος χτυπάει τις γυναίκες διπλά. Εμείς, Τουρκάλες, Κούρδισσες, Κιρκάσιες, Λαζές παλεύουμε για την αλληλεγγύη των λαών, για ειρήνη απέναντι στον πόλεμο. Τονίζουμε ότι η κοινωνικοποίηση της ειρήνης απαιτεί τη συμμετοχή των γυναικών και έχουμε πει ότι η ειρήνη δεν είναι εφικτή χωρίς τις γυναίκες.

Οι γυναίκες μαθήτριες και φοιτήτριες που αγωνίζονται στην πρώτη γραμμή σε αυτή την αντίσταση έχουν μετατρέψει την εξέγερση σε ελπίδα.

Εμείς, ως γυναίκες που διεκδικούμε τη δική μας φύση, το νερό, τα ποτάμια και τις γειτονιές, θα χτίσουμε μαζί μια πόλη όπου θα μπορούμε να ζήσουμε με ισότητα και ελευθερία.

Σήμερα θα συνεχίσουμε την εξέγερση στους δρόμους. Και είμαστε πιο δυνατές καθώς χιλιάδες γυναικών που αντιστέκονται για το μέλλον τους περπατούν με περισσότερο θάρρος στους δρόμους όπου παλιότερα ένιωθαν άβολα. Οι κατσαρόλες και τα τηγάνια είναι τώρα εργαλεία για διαμαρτυρία που ενοχλεί τους αντιπάλους τους, αντίθετα στην επιθυμία να τις φυλακίσουν στα σπίτια τους.

Στις διαμαρτυρίες που ξεκίνησαν στο πάρκο Γκεζί αντιμετωπίσαμε βρισιές που ήταν μισογύνικες, σεξιστικές ή ομοφοβικές. Στα οδοφράγματα αντισταθήκαμε μαζί με άτομα ΛΟΑΤ και sex workers.

Είναι εμφανές ότι η κυβέρνηση του ΑΚΡ φοβάται. Τις γυναίκες που δεν θα εγκαταλείψουν τους δρόμους και τις πλατείες για να γυρίσουν στα σπίτια τους, σε Ιστανμπούλ, Άγκυρα, Εσκισεχίρ, Χατάι, Ντέρσιμ και Αττάλεια. Γιατί η αντίσταση θα συνεχιστεί μέχρι να κερδίσουμε όλα τα δικαιώματά μας και οι δρόμοι είναι δικοί μας.

Ανησυχούμε για το μέλλον όλων των γυναικών όσο αυτή η νοοτροπία που προωθεί την εχθρότητα απέναντι στις γυναίκες κυριαρχεί και ο Ταγίπ Ερντογάν συνεχίζει να κυβερνά. Όπως έχουμε επανειλημμένα φωνάξει στις διαμαρτυρίες μας, θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε για το δικαίωμα στις ζωές και την ελευθερία μας.

Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας και θα παραμείνουμε στους δρόμους μέχρι να πετύχουμε «μια ζωή χωρίς τον Ταγίπ και μια ζωή χωρίς επιθέσεις». Δεν θα αφήσουμε τα οδοφράγματα, τα πάρκα, τις πλατείες ή τις νύχτες.

Γυναίκες στην αντίσταση

8 Ιουνίου 2013

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: Socialist Feminist Collective

 

Share

Το σώμα πολιτικοποιείται: Η γυναικεία «διακριτότητα» στο πάρκο Gezi

των Yasemin Acar, Melis Ulug

Η ισχυρή παρουσία των γυναικών στην εξέγερση στο Gezi δεν ήταν απλά η εφαρμογή των δικαιωμάτων τους , αλλά ένα ορόσημο στην πολιτικοποίηση της ταυτότητας τους.

Αν είχατε την ευκαιρία να συμμετέχετε στις διαδηλώσεις στο πάρκο Gezi είτε στην Κωνσταντινούπολη είτε σε κάποια άλλη πόλη της Τουρκίας, πιθανότατα θα παρατηρούσατε τον μεγάλο αριθμό των γυναικών εκεί. Σχεδόν οι μισές από όσους συμμετείχαν στην κατάληψη του πάρκου ήταν γυναίκες, ένας αριθμός σε πλήρη αντίθεση με την παρουσία τους σε προηγούμενες διαδηλώσεις, για να μην αναφερθούμε στην έλλειψη της γυναικείας παρουσίας στον ιδιωτικό τομέα, στο κοινοβούλιο, και σε άλλες πτυχές της δημόσιας σφαίρας. Έτσι λοιπόν τι ήταν αυτό που αύξησε την παρουσία των γυναικών στο πάρκο Gezi?

Βία κατά των γυναικών

Ως αφετηρία στην εύρεση της απάντησης σε αυτήν την ερώτηση μπορούμε να ανατρέξουμε στην ιστορία των γυναικών στην Τουρκία. Το σύνθημα «κάθε μέρα, η αγάπη των ανδρών σκοτώνει τρεις γυναίκες» (erkeklerin sevgisi her gün 3 kadın öldürüyor), έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει την βία κατά των γυναικών και την κατάσταση στην οποία ζουν σήμερα. Ανάμεσα στο 2004 και το 2011, οι δολοφονίες γυναικών έχουν αυξηθεί κατά 1.400%. Το 2012, δολοφονήθηκαν 210 γυναίκες, 122 γυναίκες τους πρώτους 8 μήνες του 2013, 118 βιάστηκαν, 146 τραυματίστηκαν και 117 κακοποιήθηκαν σεξουαλικά από άνδρες.

Σύμφωνα με το υπουργείο Δικαιοσύνης, ανάμεσα στο 2002 και το 2008, 61.469 γυναίκες ήταν θύματα βιασμού, και 29.980 μεταξύ του 2009 και 2011. Τα στοιχεία αυτά υποδεικνύουν ότι κατά μέσο όρο κακοποιούνται ή και βιάζονται 10.000 γυναίκες ετησίως. Φυσικά, αυτά είναι μόνο τα στοιχεία που φτάνουν στις αρμόδιες αρχές και δημοσιοποιούνται. Πέρα, όμως, από αυτά τα στοιχεία υπάρχουν και τα αμέτρητα περιστατικά κακοποίησης ή/και βιασμού που, λόγω φόβου, πίεσης, ή μια σειρά από άλλους λόγους, δεν μετρούνται επισήμως ή δεν δημοσιοποιήθηκαν.

Πατριαρχική κυριαρχία

Μαζί με την σωματική, ψυχολογική, κοινωνική, και πολιτιστική βία που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες κάθε μέρα, έρχεται και η πατριαρχική παρουσία που κυριαρχεί στις ζωές των γυναικών, στο τι φορούν στο δρόμο μέχρι το τι συμβαίνει μέσα στην κρεβατοκάμαρά τους. Ένα εξαιρετικό παράδειγμα είναι η δήλωση του πρωθυπουργού Ερντογάν το Δεκέμβριο του 2011: «Είμαι ο πρωθυπουργός που είναι ενάντιος στην καισαρική τομή. Βλέπω την έκτρωση ως φόνο. Μπορείς να σκοτώσεις ένα παιδί στη μήτρα της μητέρας του ή αφού έχει γεννηθεί. Δεν υπάρχει καμία διαφορά. Κανένας δεν πρέπει να το επιτρέπει.»

Αυτή, βέβαια, είναι μια πολύ περισσότερο πολύπλοκη κατάσταση από τη δήλωση του Πρωθυπουργού. Ο ίδιος μετά τη φράση «κανένας δεν πρέπει να το επιτρέπει» δήλωσε «είπα ακόμα στο υπουργικό συμβούλιο, ότι ετοιμάζουμε ένα νόμο κατά των αμβλώσεων και πρόκειται να περάσει.». Με την ενέργειά του αυτή έχει κάνει βήματα για να νομιμοποιήσει την άποψη του για τα σώματα των γυναικών. Εάν λοιπόν, συνδυάσουμε τη συγκεκριμένη δήλωση με εκείνη που αναφέρει ότι κάθε οικογένεια πρέπει να έχει τουλάχιστον τρία παιδιά, φαίνεται απολύτως φυσική η επιθυμία των γυναικών να διαμαρτυρηθούν.

Παρόλο που αυτές οι δηλώσεις είναι αρκετές για να βγουν στους δρόμους οι γυναίκες, τα ερωτήματα γιατί οι γυναίκες συμμετείχαν στις διαδηλώσεις στο πάρκο Gezi και γιατί βρίσκονταν στην πρώτη γραμμή εξακολουθούν να υπάρχουν. Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε σ αυτό το ερώτημα, θα πρέπει να δούμε μια κοινωνική και ψυχολογική άποψη και να χρησιμοποιήσουμε το μοντέλο της κοινωνικής ταυτότητας της συλλογικής δράσης για να καταλάβουμε τη συμμετοχή σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η συμμετοχή ενός ατόμου σε μία συλλογική δράση εξαρτάται από τρείς βασικούς παράγοντες: 1) από το βαθμό στον οποίο αντιλαμβάνεται την αδικία βασιζόμενος στην ταυτότητα που «υπακούει», 2) από το βαθμό στον οποίο το άτομο προσκολλάται σ’ αυτή την ταυτότητα, 3) από το πόσο πιστεύει πως οι ενέργειες του θα επιφέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα (αντιληπτή αποτελεσματικότητα). Παρακάτω θα εξετάσουμε κάθε παράγοντα, μέσα από το πρίσμα των διαδηλώσεων στο πάρκο Gezi.

Η αίσθηση των γυναικών για την αντιληπτή αδικία

Αν μπορούμε να πάρουμε ως παράδειγμα τις γυναίκες που ζουν στην Τουρκία, εκείνες θα μπορούσαν πολύ φυσικά να συγκρίνουν τη θέση τους με εκείνη των ανδρών που τις περιβάλλουν. Από αυτή τη σύγκριση θα προσδιόριζαν την θέση τους ως κατώτερη. Το σημαντικό σημείο, είναι πως αξιολογούν τη θέση αυτή. Εάν μια γυναίκα αντιλαμβάνεται ότι η θέση της είναι αποτέλεσμα της αδικίας που δημιουργείται από την κοινωνία, την κυβέρνηση, ή ακόμα τη χώρα, αυτό θα μπορούσε να την οδηγήσει στο να συμμετέχει σε κάποιου είδους συλλογική δράση για την μετρίαση του προβλήματος. Η πιθανότητα να συμμετέχει σε συλλογικές δράσεις είναι πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με κάποια άλλη γυναίκα που ενώ βρίσκεται στην ίδια θέση, δεν την αντιλαμβάνεται ως αποτέλεσμα κάποιας αδικίας.

Σύμφωνα με το θεωρητικό μοντέλο, η έλλειψη δικαιοσύνης που βασίζεται στην ταυτότητα έχει ισχυρή επίδραση στην προθυμία ενός ατόμου στο να συμμετέχει σε κάποια συλλογική δράση. Γιατί, λοιπόν, μερικές γυναίκες ενώ αντιλαμβάνονται την αδικία συμμετέχουν σε συλλογικές δράσεις ενώ άλλες απέχουν; Εδώ ακριβώς αναλαμβάνουν το ρόλο τους τα συναισθήματα. Ιδιαίτερα σημαντικός είναι ο βαθμός στον οποίο ένα άτομο νιώθει μέλος μιας ομάδας ή την ταυτότητα που παίζει μεγάλο ρόλο στο πως αντιλαμβάνονται την κατάσταση. Σε σύγκριση με κάποια άλλη ομάδα, εάν η κατάσταση μέσα στην ομάδα γίνει αντιληπτή ως άδικη ή μεροληπτική, η ομάδα που βασίζεται στα συναισθήματα θυμού και αγανάκτησης μπορούν να καταλήξουν στην ενεργοποίηση τους σε συλλογικές δράσεις. Αυτά τα συναισθήματα είναι ιδιαίτερα χρήσιμα στη δημιουργία ενός καθεστώτος ετοιμότητας και δράσης.

Οι διακρίσεις που νιώθουν οι γυναίκες σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους, την εισβολή που αντιμετωπίζουν όταν λαμβάνονται οι αποφάσεις για το σώμα τους χωρίς την συγκατάθεσή τους, η αγωνία που περιβάλει την απώλεια μιας γυναίκας κάθε μέρα από τη βία ενός άνδρα, όλα αυτά κάνουν να φαίνεται αναμενόμενη τη συμμετοχή τους στις διαμαρτυρίες στο πάρκο Gezi. Ωστόσο, ορισμένες εξακολουθούν να απέχουν. Παρακάτω θα εξετάσουμε μια άλλη σημαντική πτυχή της συμμετοχής.

Ταυτότητα «γυναίκα»

Σύμφωνα με την θεωρία της κοινωνικής ταυτότητας, όταν ένα άτομο συμμετέχει σε μια ομάδα, μια θετική αίσθηση του εαυτού αναπτύσσεται βασιζόμενη σ αυτήν την ταυτότητα. Για παράδειγμα, ένα άτομο υποστηρίζοντας μια επιτυχημένη ομάδα ποδοσφαίρου μπορεί να αυξήσει την αυτοπεποίθηση του και να δημιουργήσει μια θετική επίδραση στον ίδιο, όταν λοιπόν η ομάδα «πηγαίνει καλά» τότε το άτομο νιώθει περηφάνια και ικανοποίηση. Ωστόσο, ακριβώς όπως ένα άτομο μπορεί να νιώθει περηφάνια για την επιτυχία της ομάδας, μπορεί να συγκρίνει την ομάδα του με μια άλλη και να συνειδητοποιήσει ότι συγκριτικά βρίσκεται σε ένα χαμηλότερο status. Έτσι η σύγκριση δεν παρέχει μια αποτελεσματική θετική αίσθηση.

Εγείρεται έτσι το ερώτημα, γιατί ένα άτομο να διατηρήσει τους δεσμούς του με μια ομάδα χαμηλού κύρους. Ένα σημαντικό σημείο είναι το κατά πόσο η ομάδα θεωρείται διαπερατή. Στο προηγούμενο παράδειγμα τον να είσαι οπαδός μια ομάδας θεωρείται μια εντελώς διαπερατή ταυτότητα. Το άτομο μπορεί να επιλέξει να στηρίξει την ομάδα μία ημέρα, αλλά όχι την επόμενη, ή ακόμα και να αλλάξει την ομάδα που αυτός ή αυτή υποστηρίζει. Ορισμένες όμως ομάδες, όπως το φύλο ή η φυλή, δεν έχουν το ίδιο είδος διαπερατότητας. Αν και θα μπορούσε κάποιος να σταματήσει να θεωρεί τον εαυτό του ως μέλος μιας τέτοιας ομάδας, η αντίληψη που έχουν οι εξωτερικοί παρατηρητές για τον ίδιο επηρεάζει ακόμα το άτομο. Είναι δυνατόν, βέβαια, να βρεθεί μια πιο αποτελεσματική λύση που να συμβάλει στο ανέβασμα του κοινωνικού κύρους μιας ομάδας ως όλον, από το να επιλεγεί μια ατομική προσπάθεια αποχώρησης από την συγκεκριμένη ομάδα. Σε αυτές τις καταστάσεις, η συλλογική δράση μπορεί να φανεί μια εύλογη ευκαιρία για την αναζήτηση της κοινωνικής αλλαγής.

Η προσπάθεια αρκετών γυναικών στην Τουρκία να κάνουν τις φωνές τους να ακουστούν ακόμα και πριν τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Gezi ήταν η απάντηση στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Ωστόσο, αυτές οι δράσεις είχαν θεωρηθεί ως μειοψηφικές που εμπλέκουν ένα μικρό κομμάτι γυναικών και για αυτό κοινωνικά απομονωμένες. Στη διαμαρτυρία στο πάρκο Gezi όμως, ο αριθμός των γυναικών ήταν μεγαλύτερος από οποιαδήποτε άλλη διαμαρτυρία που συσχετιζόταν με τα δικαιώματα των γυναικών.

Αξίζει να σημειωθεί η σημασία που έχουν οι αυτόνομες και καμιά φορά συγκρουόμενες μεταξύ τους ταυτότητες (cross-cutting categories). Μια γυναίκα δεν αποκτά μόνο μια ταυτότητα, αυτή της «γυναίκας». Ταυτόχρονα, μπορεί να είναι μητέρα, από το Κουρδιστάν, φεμινίστρια, λεσβία, και αριστερή- πολλές από τις παραπάνω ταυτότητες ήδη θεωρούνται «χαμηλού κύρους». Η δυνατότητα να έρθουν κοντά άτομα με τόσες διαφορετικές και διασταυρούμενες ταυτότητες, είναι αυτό που έκανε τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Gezi τόσο διαφορετικές από προηγούμενες συλλογικές δράσεις. Για αυτόν το λόγο, δεν παρουσιάστηκε μόνο η ταυτότητα «γυναίκα» στο πάρκο Gezi, αλλά γυναίκες από το Κούρδιστάν, ομοφυλόφιλες, φεμινίστριες, αριστερές, μεταξύ άλλων, αυξάνοντας τον αριθμό των συμμετεχόντων στη διαμαρτυρία στο σύνολό της.

Η αντίληψη για τις ικανότητες των γυναικών

Οι κοινωνικές ταυτότητες καθορίζονται, ακόμα, από συγκεκριμένους κοινωνικούς δεσμούς. Για παράδειγμα, μια γυναίκα μπορεί να είναι σύζυγος, μητέρα και αδερφή. Αυτοί οι εσμοί ταυτοτήτων παρουσιάζουν την κοινωνική αλλά όχι απαραίτητα την πολιτική θέση. Ωστόσο, μέσω μιας κατάλληλης διαδικασίας μπορεί να πολιτικοποιηθεί μια ταυτότητα. Για παράδειγμα, παρατηρήσαμε κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών ότι μια «αλυσίδα από μητέρες» που δημιουργείται μεταξύ αστυνομίας και διαδηλωτών στις 13 Ιουνίου, μπορεί να αποτελέσει μια πολιτική οντότητα άξια υπολογισμού.

Ένα άτομο με πολιτικοποιημένη ταυτότητα είναι πιο πιθανό να συμμετάσχει σε κάποια συλλογική δράση, διότι εκείνος είναι πιο πιθανό να πιστεύει πως μέσα από αυτή την ενέργεια μπορεί να διεκδικήσει τα δικαιώματα του. Επιπλέον, η αίσθηση της αποτελεσματικότητας ήταν πολύ ισχυρή κατά τη διάρκεια των διαμαρτυριών στο πάρκο Gezi, λόγω του μεγάλου αριθμού του κόσμου που συμμετείχε και της πολιτικοποίησης των ταυτοτήτων όλων όσων βρίσκονταν εκεί. Με άλλα λόγια, τα άτομα με προηγούμενες πολιτικοποιημένες ταυτότητες, και όσοι είχαν πρόσφατα πολιτικοποιηθεί, ήταν πολύ πιο πιθανό να πιστέψουν ότι οι δράσεις στους θα είχαν μεγαλύτερη επίδραση.

Τα δικαιώματα των γυναικών, των εργατών, ο αυξανόμενος αριθμός των πολιτικών συλλήψεων τα τελευταία χρόνια, η απαγόρευση των εορτασμών της Πρωτομαγιάς και φυσικά, τα έργα αστικής ανάπτυξης χωρίς την συγκατάθεση των κατοίκων, η πρόσφατη απόπειρα κατεδάφισης του πάρκου Gezi, όλα αυτά κατέληξαν να εκραγούν με τον τρόπο μεταχείρισης όλων όσων αποπειράθηκαν να υπερασπιστούν το πάρκο τις πρώτες μέρες. Όλα αυτά, και ακόμα περισσότερα, αποτέλεσαν ένα σημείο τομής για τους κατοίκους της Κωνσταντινούπολης που πλέον είχαν κουραστεί και βγήκαν στους δρόμους και στα πάρκα για να εκφράσουν τις απογοητεύσεις τους.

Με σε αυτή την ευρεία κοινότητα των διαδηλωτών, η αίσθηση ότι «αυτή τη φορά θα κερδίσουμε» ήταν πολύ σημαντική για το παρόν των γυναικών. Σε σύγκριση με προηγούμενες διαμαρτυρίες, οι αριθμοί στο πάρκο Gezi ήταν υψηλότεροι, η στήριξη από όλη την κοινωνία ήταν ισχυρότερη, και ο αριθμός των αυτόνομων και καμιά φορά συγκρουόμενων μεταξύ τους ταυτοτήτων ήταν μεγαλύτερος. Άμεσα ή έμμεσα, όλοι όσοι συμμετείχαν στις διαμαρτυρίες υποστήριζαν τα αιτήματα όλων, και έτσι υποστήριζαν και τα δικαιώματα των γυναικών. Η αλλαγή της ταυτότητας από «φεμινίστρια διαδηλώτρια» σε «διαδηλώτρια στο πάρκο Gezi» αύξησε τον αριθμό και δημιούργησε μια αίσθηση αποτελεσματικότητας και πίστης ότι οι φωνές των γυναικών θα μπορούσαν να ακουστούν μέσα από αυτή τη νέα πλατφόρμα.

Οι διαδηλώσεις στο πάρκο Gezi ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για όσους υποστήριζαν τα δικαιώματα των γυναικών. Αποτέλεσαν μια νέα πλατφόρμα για τις γυναίκες ακτιβίστριες, και επέτρεψαν σε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας να έρθει σε επαφή με μία οπτική γωνία που εξηγεί το λόγο ύπαρξης των συγκεκριμένων διαμαρτυριών. Αλλά πέρα από αυτό, οι κοινωνικές ταυτότητες των γυναικών παρουσίασαν ένα είδος εξέλιξης, καθώς αυτές οι ταυτότητες πολιτικοποιήθηκαν ξανά. Με αυτόν τον τρόπο, το Gezi δε λειτούργησε μόνο ως μέσο για να διεκδικήσουν οι γυναίκες τα δικαιώματά τους, αλλά ακόμα αποτέλεσε ένα ορόσημο στην πολιτικοποίηση των κοινωνικών τους ταυτοτήτων.

Η Özden Melis Uluğ είναι υποψήφια διδάκτωρ Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Jacobs της Βρέμης στη Γερμανία. Τα ερευνητικά της ενδιαφέροντα περιλαμβάνουν, τη σύγκρουση και την ειρήνη, την πολιτική αλληλεγγύη και τη συλλογική δράση.

Η Yasemin Gülsüm Acar είναι υποψήφια διδάκτωρ στην Εφαρμοσμένη Κοινωνική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Claremont Graduate στην Καλιφόρνια. Η έρευνα της επικεντρώνεται στην εμφάνιση πραγματικών σχέσεων μεταξύ ομάδων και τη δυναμική της κοινωνικής ταυτότητας. Ενδιαφέρεται ιδιαίτερα στην ταυτότητα μέσα στο πλαίσιο ακτιβισμού και διαμαρτυρίας.

Μετάφραση: Μάρα Μαυροφρύδη

Πηγή: Barikat

Αρχικό κείμενο: Roarmag.org

 

Share

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών: Διακήρυξη για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

8 ΜΑΡΤΗ 2014

Ενισχύουμε τους αγώνες και την αλληλεγγύη μας για να προωθήσουμε την αυτονομία, ελευθερία και υπεράσπιση των σωμάτων μας καθώς και την πρόοδο που έχει επιτευχθεί από τα φεμινιστικά κινήματα όλου του κόσμου.

Οι γυναίκες στον κόσμο αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις πολιτικών συνθηκών, βίας, ακραίας φτώχιας και φυσικών φαινομένων που προέρχονται από την καταστροφή και υπερ-εκμετάλλευση της φύσης, στην οποία εκμετάλλευση συμμετέχουν οι εταιρίες εξόρυξης. Οι καταστάσεις αυτές επιδρούν στις ζωές όλων των γυναικών στον κόσμο και μας ωθούν να βρούμε δημιουργικούς τρόπους αντιμετώπισής τους. Στο μεταξύ, οργανωνόμαστε και συνεχίζουμε να προωθούμε δράσεις και αγώνες που μπορούν να οικοδομήσουν εναλλακτικές λύσεις για μια ικανοποιητική ζωή των γυναικών.

• Στην Αφρική, γνωρίζουμε ότι σε συνθήκες πολέμου, οι γυναίκες της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας εργάστηκαν σκληρά και πέτυχαν να εκλέξουν μια γυναίκα, την Catherine Samba- Panza, ως επικεφαλής  της κρατικής Μετάβασης. Αυτό είναι ένα πρώτο βήμα για την αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στην εξελισσόμενη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, που παράλληλα δημιουργεί νέες προκλήσεις: μια από αυτές είναι η επιστροφή των 500.000 εκτοπισμένων ανθρώπων στο Μπανγκούι, στους οποίους περιλαμβάνονται άτομα που εκτοπίστηκαν στους 16 δήμους και 78 κοινότητες  ή πρόσφυγες, η αποκατάσταση της λειτουργίας του νόμου, η ανάκαμψη της οικονομίας μετά την οικονομική ύφεση της χώρας.

Πρόσφατα η κυβέρνηση της Ουγκάντα ψήφισε ένα νόμο που ποινικοποιεί την ομοσεξουαλικότητα προβλέποντας έως και την ποινή του θανάτου, και ακόμα περισσότερο, ο υπουργός Ηθών και Ακεραιότητας ισχυρίστηκε ότι «το να βιάζουν οι άνδρες κορίτσια είναι φυσικό και φαίνεται να υπαινίσσεται ότι ο ετεροσεξουαλικός βιασμός είναι ηθικά προτιμότερος απ’ ότι η συναινετική ομοερωτική δραστηριότητα».

Στη συνέχεια, ο πρόεδρος Μουγκάμπε της Ζιμπάμπουε χαιρέτισε την κυβέρνηση της Ουγκάντα και υποσχέθηκε ότι και η δική του χώρα θα περάσει παρόμοιο νόμο στο μέλλον. Αυτές οι θέσεις που παίρνουν οι αρχηγοί κρατών δείχνουν καθαρά την αντεπίθεση ενάντια στα γυναικεία δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα γενικότερα.

• Στη Δυτική Σαχάρα συνεχίζει η βάρβαρη καταστολή των Μαροκινών Σαχαράουι που ζουν στην επικράτεια που κατέχουν οι δυνάμεις. Η Εθνική Ένωση των Γυναικών Σαχαράουι (UNMS), καταγγέλλει  την συνενοχή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, που υπέγραψαν τη συνθήκη για την αλιεία μεταξύ της ΕΕ και του Μαρόκο, και καλούν σε αλληλεγγύη τις γυναίκες όλου του κόσμου. Η κατάληψη του πρόσφατου συνεδρίου αλληλεγγύης με τις γυναίκες Σαχαράουι, ήταν μια έκκληση προς τη διεθνή κοινότητα, τον ΟΗΕ, την Αφρικανική Ένωση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, για τον τερματισμό της λεηλασίας των πόρων της Δυτικής Σαχάρα, την καταγγελία των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην κατεχόμενη από το Μαρόκο περιοχή της Σαχάρα, μέσα από έναν μηχανισμό προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την εξάλειψη του τείχους του αίσχους και την εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ, που προβλέπουν ένα δημοψήφισμα για την αυτο-διάθεση του λαού Σαχαράουι, ο οποίος θα εκφραστεί ελεύθερα και με διαφάνεια.

• Στην Ασία, η επιθετική ιδιωτικοποίηση και η κατάληψη των δημόσιων γαιών και υπηρεσιών από τις επιχειρήσεις εξακολουθούν να φτωχοποιούν τις γυναίκες και τις οικογένειές τους, ιδιαίτερα στις αγροτικές και τις ιθαγενικές κοινότητες και τις στερούν από πόρους τροφής και ευημερίας. Αυτή η κατάσταση κάνει τις γυναίκες, τα κορίτσια και τα παιδιά ευάλωττα στο τράφικινγκ, την εκμετάλλευση, την πορνεία και τη σεξουαλική βία. Σε πολλές περιπτώσεις, η αρπαγή αστικών χώρων από ιδιωτικές επιχειρήσεις έχει καταλήξει σε εκτοπισμό των αστικών κοινοτήτων φτωχών ανθρώπων, που τους έχουν οδηγήσει στα δάση, σε περιοχές εξόρυξης και ερημωμένες περιοχές. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που αρπάζουν τη γη, έχουν εντείνει την καταστροφή και τις επιπτώσεις από τυφώνες και άλλα φυσικά φαινόμενα. Με την αποστέρηση κοινωνικών υπηρεσιών, εισοδήματος και ευημερίας, η αυτονομία των γυναικώ, κινδυνεύει περισσότερο από τις φονταμεντσλιστικές θρησκευτικές δυνάμεις που τους αρνούνται τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, καθώς προωθούν την ομοφοβία και τη λεσβοφοβία.

Από την άλλη μεριά, η εκταταμένη κυριαρχία της βίας εναντίον των γυναικών είναι ένα σοβαρό ζήτημα, ιδιαίτερα αναφορικά με την ενδοοικογενειακή βία και τον συζυγικό βιασμό, τους γάμους παιδιών και το τράφικινγκ γυναικών και κοριτσιών. Οι ομαδικοί βιασμοί στην Ινδία και η υποβάθμιση των εργασιακών συνθηκών στην περιοχή, αποτελούν στοιχείο ανησυχίας.

• Στην Ευρώπη, οι γυναίκες είναι στους δρόμους για την υπεράσπιση του δικαιώματος για ασφαλή έκτρωση που απειλείται σε πολλές χώρες της ηπείρου όπου η έκτρωση ήταν ήδη κατοχυρωμένη. Στο ισπανικό κράτος, η υπερσυντηρητική δεξιά κυβέρνηση θέλει να αλλάξει τον νόμο που προβλέπει την πρόσβαση στην έκτρωση. Διαδηλώσεις επίσης καταγγέλλουν την άνοδο του συντηρητισμού και των δεξιών ομάδων, που επιτίθενται ιδιαίτερα στα δικαιώματα και τα επιτεύγματα των γυναικών, και την κρατική καταστολή λαϊκών κινητοποιήσεων. Στην Ευρώπη, οι γυναίκες παλεύουν καθημερινά ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τα μέτρα λιτότητας που καταστρέφουν την πρόσβασή μας στην υγεία, την εκπαίδευση, την κατοικία και τις κοινωνικές υπηρεσίες και ωθούν κάποους ανθρώπους στον ρατσισμό και την ξενοφοβία.

• Στη Λατινική Αμερική υπάρχουν προσπάθειες πραξικοπήματος ενάντια στην συνταγματική κυβέρνηση της Βενεζουέλας, μέσα από βίαιες και συστηματικές επιθέσεις των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων, μέσα από την κοινωνική δικτύωση. Οι αδελφές μας από την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών έχουν μιλήσει δημόσια καταγγέλλοντας τις επιθέσεις και τις μανούβρες που γεννούν τη δεξιά και που υποστηρίζονται από τα τηλεοπτικά κανάλια των ΗΠΑ και τα λατινοαμερικάνικα κανάλια στις ΗΠΑ.

• Πολλές χώρες συνεχίζουν να υπερασπίζονται τις περιοχές τους καθώς αντιμετωπίζουν φυσικές και ψυχολογικές επιθέσεις. Οι γυναίκες επίσης αντιμετωπίζουν σεξουαλική βία μέσα από εξαναγκαστικούς γάμους και γάμους μικρής ηλικίας, που θέτουν τις κοπέλες σε μια ζωή σκλαβιάς, όπως γίνεται και με την παγκόσμια ανάπτυξη της βιομηχανίας του σεξ.

• Η αυξημένη δύναμη των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων έχει συμβάλει στην εκτόπιση πληθυσμών και στην συσσώρευση φυσικών πόρων όπως η γη, το νερό, τα δάση και αντικαθιστούν την οικιακή αγροοικονομία από την εξόρυξη και τις μονοκαλλιέργιες, ωθώντας τις γυναίκες και πολλές κοινότητες σε αδιέξοδο, χωρίς εναλλακτικές λύσεις για τις ζωές τους. Το κράτος αποσύρεται από την ευθύνη του να διασφαλίζει την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης και στέγασης, εκεί όπου οι γυναίκες και οι οικογένειές τους εξαναγκάζονται να αναλάβουν το βάρος και την ευθύνη μετακίνησης χωρίς μέσα και το κόστος που αυτή συνεπάγεται. Παρόμοια, συνεχίζουμε να συμβάλουμε στον αγώνα για την εξάλειψη της πατριαρχίας, του καπιταλισμού και της αποικιοκρατίας, προωθώντας την κοινωνική οργάνωση για την υπεράσπιση των προοδευτικών κυβερνήσεων στις διάφορες ηπείρους, αυτών που πιστεύουν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Σε αυτές τις καταστάσεις, εμείς οι γυναίκες εξακολουθούμε να αυτοοργανωνόμαστε, να βρίσκουμε δημιουργικούς τρόπους να υπερασπίζουμε τη ζωή, να επεκτείνουμε τα κινήματά μας, τις συμμαχίες μας, να δημιουργούμε εναλλακτικές λύσεις, έτσι ώστε να συμβαδίζουμε στη δράση.

• Η 9η Διεθνής Συνάντησή μας στο Σάο Πάολο ήταν στιγμή επαναβεβαίωσης της σημαντικής μας παρουσίας, της δύναμής μας, της ποικιλομορφίας μας και πάνω απ’ όλα της ενότητας και αλληλεγγύης στην δέσμευσή μας να συνεχίσουμε την πορεία μας. Με αυτή την δύναμη και έμπνευση ζητούμε από όλς τις γυναίκες που συναντήσαμε και τις νέες κοπέλες που πορεύονται πλάι μας, να προετοιμάζονται για την 4η Παγκόσμια Δράση το 2015, να επιτύχουμε την κινητοποίηση που μας ενδυναμώνει στην υπεράσπιση των σωμάτων και των περιοχών μας, και να αναπτύξουμε την ανεξαρτησία, την ελευθερία και την ειρήνη για τις γυναίκες και τους λαούς.

Η αλληλεγγύη των γυναικών σε όλο τον κόσμο είναι ουσιώδης για την επιβίωση, την αυτοπροστασία μας και την εξέλιξή μας.

Γυναίκες του κόσμου, πορευόμαστε μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες

 

World March of Women International Secretariat Rua Vilanamwali, 246 • Malhangalene • Maputo • Moçambique • Caixa Postal: 3632 Tel. +258 21414189 • Fax: +258 21414037 • info@marchemondiale.org • www.worldmarchofwomen.org

Μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

 

 

Share

Αυξανόμενη παγκοσμίως η καταστολή σεξουαλικών δικαιωμάτων

Τη διαρκώς αυξανόμενη καταστολή των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων σε πολλές χώρες του κόσμου, οι οποίες δίνουν προτεραιότητα σε κατασταλτικές πολιτικές, καταδεικνύει έκθεση την οποία  δημοσίευσε η Διεθνής Αμνηστία. Είναι χαρακτηριστικό ότι 150 εκατ. κορίτσια κάτω των 18 ετών έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης. Η Διεθνής Αμνηστία ξεκινά σήμερα μια παγκόσμια εκστρατεία με τίτλο «My Body My Rights – Το Σώμα Μου Τα Δικαιώματά Μου», που στοχεύει στην ατομική ενδυνάμωση, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τη σεξουαλικότητά του.

Τα ευρήματα της έκθεσης, σηματοδοτούν ένα επικίνδυνο μέλλον για την επόμενη γενιά, τονίζει η Διεθνής Αμνηστία, εάν η ανθρωπότητα εξακολουθήσει να κάνει τα στραβά μάτια απέναντι στην καταστολή των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων.

Ειδικότερα σύμφωνα με τα ευρήματα της έκθεσης της οργάνωσης:

  • 150 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 18 ετών έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης
  • 142 εκατομμύρια κορίτσια είναι πιθανό να παντρευτούν σε παιδική ηλικία (κατά το διάστημα 2011 – 2020)
  • 14 εκατομμύρια έφηβες γεννούν κάθε χρόνο, ως αποτέλεσμα εξαναγκαστικού σεξ και ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης
  • 215 εκατομμύρια γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην αντισύλληψη, παρόλο που θέλουν να σταματήσουν ή να καθυστερήσουν την απόκτηση παιδιών
  • Η ομοφυλοφιλική δραστηριότητα είναι σήμερα παράνομη σε τουλάχιστον 76 χώρες, 36 από τις οποίες βρίσκονται στην Αφρική

«Είναι αδιανόητο το γεγονός ότι στον 21ο αιώνα ορισμένες χώρες εξακολουθούν να παραβλέπουν τους γάμους παιδιών και το συζυγικό βιασμό, ενώ άλλες απαγορεύουν τις εκτρώσεις, το σεξ εκτός γάμου, αλλά και την ομοφυλοφιλική δραστηριότητα, τα οποία μπορεί να τιμωρούνται ακόμα και με θάνατο», δήλωσε ο Σαλίλ Σετί, γενικός γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας.

Όπως υπογραμμίζεται από την οργάνωση, τα κράτη πρέπει να αναλάβουν θετική δράση, η οποία δεν μετουσιώνεται μόνο σε απαλλαγή από καταπιεστικούς νόμους, αλλά και σε προστασία των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων. Κάτι τέτοιο μπορεί να επιτευχθεί με την πληροφόρηση, την εκπαίδευση, τις υπηρεσίες και τον τερματισμό της ατιμωρησίας για τη σεξουαλική βία, επισημαίνει η Διεθνής Αμνηστία.

Κορίτσια που εξαναγκάζονται να παντρευτούν, με συνεχείς εγκυμοσύνες

Η έναρξη της εκστρατείας «Το Σώμα Μου Τα Δικαιώματά Μου» έγινε σε αγροτικές κοινότητες στο Νεπάλ, τις οποίες επισκέφθηκε ο γενικός γραμματέας της Διεθνούς Αμνηστίας Σαλίλ Σετί.

Στις αγροτικές κοινότητες του Νεπάλ πολλά κορίτσια εξαναγκάζονται να παντρευτούν ενώ βρίσκονται ακόμα σε παιδική ηλικία και όπου περισσότερο από μισό εκατομμύριο γυναίκες υποφέρουν από μια πάθηση γνωστή ως «πρόπτωση μήτρας», λόγω της συνεχούς εγκυμοσύνης και της σκληρής εργασίας.

Η οργάνωση αφηγείται την ιστορία της Khumeni, που ζει σε μια τέτοιου είδους κοινότητα στο Νεπάλ. Ήταν 15 ετών όταν οι γονείς της αποφάσισαν ότι είχε έρθει η ώρα να παντρευτεί. Είχε μείνει έγκυος 10 φορές και, κάθε φορά που ερχόταν η ώρα να γεννήσει, εξοριζόταν στο οικογενειακό βουστάσιο. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης αναγκαζόταν να μεταφέρει βαριά φορτία, και μερικές φορές έπειτα από τον τοκετό είχε μόνο μια εβδομάδα ανάπαυσης. Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ο τραυματισμός της μήτρας και η πρόπτωσή της, αλλά παρέμεινε χωρίς χειρουργική θεραπεία επί οκτώ χρόνια.

Εξαναγκάζονται να παντρευτούν τους βιαστές τους

Κορίτσια στο Μαγκρέμπ που εξαναγκάζονται να παντρευτούν τους βιαστές τους, γυναίκες και κορίτσια στο Ελ Σαλβαδόρ και σε άλλες χώρες στα οποία δεν επιτρέπεται να κάνουν έκτρωση ακόμα και εάν απειλείται η υγεία τους ή η ίδια τους η ζωή, καθώς και κορίτσια στη Μπουρκίνα Φάσο που εξαναγκάζονται σε εγκυμοσύνη και τοκετό σε πολύ μικρές ηλικίες, είναι κάποιες από τις υποθέσεις που περιέχονται στις εκθέσεις της Διεθνούς Αμνησίας.

Χαρακτηριστικές είναι οι περιπτώσεις κοριτσιών που επισημαίνει η οργάνωση:

Στο Μαρόκο, η 16χρονη Amina αυτοκτόνησε, αφού αναγκάστηκε να παντρευτεί τον άντρα που την βίασε. Την περίοδο εκείνη, η μαροκινή νομοθεσία επέτρεπε στον βιαστή της να αποφύγει τη δίωξη για το έγκλημά του, εφόσον συμφωνούσε να την παντρευτεί.

Στη Μπουρκίνα Φάσο, το να μιλά κανείς ανοιχτά για το σεξ θεωρείται ταμπού. Η αντισύλληψη δεν είναι ευρέως διαθέσιμη και η απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη πολύ συχνή. Η Hassatou ήταν μόλις 13 ετών όταν έμεινε έγκυος. Δεν είχε καμία ιδέα ότι το σεξ μπορούσε να οδηγήσει σε εγκυμοσύνη. Μετά τη γέννηση του βρέφους η οικογένειά της τους πέταξε στο δρόμο.

Στο Ελ Σαλβαδόρ, η έκτρωση είναι παράνομη ακόμη και σε περιπτώσεις βιασμού ή όταν η ζωή ή η υγεία μιας γυναίκα ή ενός κοριτσιού βρίσκονται σε κίνδυνο, και η βία κατά των γυναικών και των κοριτσιών εξακολουθεί να είναι εκτεταμένη.

Στην Ιρλανδία, οι γυναίκες και τα νεαρά κορίτσια αντιμετωπίζουν έως και 14 χρόνια φυλάκισης, εάν κάνουν έκτρωση χωρίς να κινδυνεύει η ζωή τους από την εγκυμοσύνη.

Η εκστρατεία

«Με την εκστρατεία My Body My Rights -Το Σώμα Μου Τα Δικαιώματά μου, θέλουμε να βοηθήσουμε την επόμενη γενιά να κατανοήσει και να διεκδικήσει τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματά της. Συγχρόνως, θέλουμε να στείλουμε ένα σαφές και κατηγορηματικό μήνυμα προς τις κυβερνήσεις ότι αυτού του είδους ο έλεγχος αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και είναι απαράδεκτος», ανέφερε ο Σαλίλ Σετί.

Η εκστρατεία My Body My Rights – Το Σώμα Μου Τα Δικαιώματά Μου ενθαρρύνει τους νέους σε όλο τον κόσμο να γνωρίσουν και να απαιτήσουν το δικαίωμά τους να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με την υγεία τους, το σώμα τους, τη σεξουαλικότητά τους, καθώς και τον τρόπο αναπαραγωγής που θα επιλέξουν, χωρίς αυτά να υπόκεινται σε κρατικό έλεγχο, αλλά και χωρίς φόβο, εξαναγκασμό ή διακρίσεις. Επιδιώκει, επίσης, να υπενθυμίσει στους ηγέτες του κόσμου την υποχρέωσή τους να αναλάβουν θετική δράση, η οποία περιλαμβάνει και την πρόσβαση όλων σε ιατρικές υπηρεσίες.

Κατά τη διάρκεια της διετούς εκστρατείας, η Διεθνής Αμνηστία θα δημοσιεύσει εκθέσεις για διάφορες χώρες όπου οι άνθρωποι στερούνται τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά τους δικαιώματα.

Πηγή: tvxs

 

Share

Η 25 Νοέμβρη ανά τον κόσμο σε εικόνες

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Το Φύλο Συκής έψαξε και βρήκε αρκετές εικόνες από τις διαμαρτυρίες για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, σε πολλές πόλεις του κόσμου. Ιδού το αποτέλεσμα:

Αθήνα

Άγκυρα

Όκλαντ, Νέα Ζηλανδία

Βαρκελώνη

Μπογκοτά

Μπολόνια

Βουδαπέστη

Χιλή

Γουατεμάλα

Καλκούτα

Λισαβόνα

Μαδρίτη

Μάλμο

Παρίσι

Πόρτο

Ραμπάτ

Τελ Αβίβ

Ουρουγουάη

Παλέρμο

Μπεσανσόν

Share

Δήλωση ή εξορία: το δίλημμα

Η εισήγηση της Έλλης Νικολάου, αγωνίστριας της ΕΠΟΝ και μάρτυρας στην ταινία της Αλίντας Δημητρίου “Πουλιά στο Βάλτο” στην εκδήλωση που διοργάνωσε το Φύλο Συκής “Οι γυναίκες στον αντιφασιστικό αγώνα, τότε και τώρα” 

της Έλλης Νικολάου

Δεν είναι κοντά μας η Αλίντα. Δεν θα ξανακούσουμε τη φωνή της (αυτή την χαρακτηριστική φωνή) να μας λέει: «..και μετά τι έγινε;», πότε ξαφνιασμένη γι’ αυτά τα τραγικά που άκουγε από το στόμα κάποιας από μας, τις ατέλειωτες ώρες κοντά μας, και πότε αμίλητη, συγκλονισμένη.

Ήταν όνειρο ζωής αυτό που πραγματοποίησε, τα τρία ντοκιμαντέρ που το καθένα αναφέρεται σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Πόλεμος, Κατοχή, Πείνα, Αντίσταση και μετά Εμφύλιος, σκοτωμοί άδικοι και ακατανόητοι, εξορίες, φυλακές, όλα τα δεινά της πατρίδας μας, περάσανε από της δικής μας γενιάς τις πλάτες!

Δεν γλύτωσε κανένας αντιστασιακός. Η δράση σου στην Εθνική Αντίσταση, στην ΕΠΟΝ, στο ΕΑΜ ήταν ενοχοποιητικό στοιχείο για να σε πιάσουν και να σε περάσουν από στρατοδικείο, να σε στείλουν φυλακή, να σε βασανίσουν, να σε σκοτώσουν.

Στη δική μας γενιά έλαχε η μοίρα να συμπέσουν κατά τρόπο συγκλονιστικό τα χρόνια της νεανικής μας ζωής σε μια παγκόσμια ιστορική στιγμή. Τη ζήσαμε και δεν μετανιώσαμε γι’ αυτό. Σκοτώσαμε ή μάλλον θάψαμε τα όνειρά μας και αποπροσανατολίστηκε η ζωή μας. Ακολούθησα αυτό τον δρόμο και δεν μετάνιωσα∙  θα «ξαναπορευόμουν αν ήταν να ξαναπορευτώ» όπως γράφει σ’ένα ποίημά  του ο Αραγκόν.

Δέκα χρόνια σχεδόν 1946-56 που έφευγε και η τελευταία γυναίκα από τον Άη Στρατή. Ήμουν κι εγώ μία από αυτές. Το στρατόπεδο βέβαια δεν έκλεισε, διατηρήθηκε κάποια χρόνια ακόμη σαν μπαμπούλας για όλους μας.

Δήλωση ή εξορία: το δίλημμα.

Ικαρία, Χίος, Τρίκερι, Μακρόνησος, πάλι Τρίκερι, Άη Στράτη το τέλος. Αυτά τα νησιά ήταν το σπίτι μας για δέκα σχεδόν χρόνια.

Στο Μακρονήσι αυτά που ζήσαμε δεν λέγονται με δυο λόγια. Είναι αποτυπωμένα στο κορμί και την ψυχή της κάθε μιας μας. Τα λόγια του Ιωαννίδη «εδώ δεν ήρθατε για να ζήσετε αλλά για να πεθάνετε όλες». Αυτός ήταν ο σκοπός τους, αλλά δεν τους κάναμε τη χάρη… όμως.

Κουβαλάμε τραύματα και αναμνήσεις που στοιχειώνουν τη ζωή μας. Επιζήσαμε γιατί τόχαμε βάλει στόχο ζωής, ενάντια σε όλες τις στερήσεις, τον πόνο, σωματικό και ψυχικό. Χάσαμε ανθρώπους αγαπημένους, διαλύθηκαν οικογένειες, πόνεσαν παιδιά που βρέθηκαν στον δρόμο γιατί η μάνα ήταν εξορία και ο πατέρας φυλακή. Αυτά τα παιδιά δεν έχουν μιλήσει ακόμα. Και ήρθε αυτή η μέρα που τόσα χρόνια περιμέναμε, για να βρεθούμε η κάθε μια σε μια πόλη που ήταν δύσκολο, για πολλές, να επιβιώσει. Επιβιώσαμε, όμως, γιατί είχαμε μάθει να παλεύουμε.

Αγωνίστρια της ζωής και συ, Αλίντα, κοντά στους αδύναμους και καταφρονεμένους της γης, έψαχνες να βρεις φωνές να τις ενώσεις με τη δική σου. Μας βρήκες ψάχνοντας χρόνια ατελείωτα από πόλη σε χωριό. Εμάς! Γυναίκα κι εσύ έδωσες λόγο στη Γυναίκα της Ελλάδας που άφησε την κουζίνα και τη ζεστασιά του σπιτιού και βγήκε στους δρόμους φωνάζοντας για λευτεριά και για ένα κόσμο καλύτερο!

Η λευτεριά ήρθε αλλά ο κόσμος που γι’ αυτόν παλεύαμε δεν φάνηκε ακόμα.

Η γενιά μας χρόνια προσπαθούσε να ξεχάσει την πείνα και τους σκελετούς που περπατούσαν στους δρόμους της Αθήνας, γυρεύοντας κάτι για να φάνε. Και τώρα εμείς αυτά πάλι βλέπουμε, τους καινούριους πεινασμένους να ψάχνουν στους κάδους για φαΐ. Τότε ήταν ο κατακτητής με τους συνεργάτες του, που κανένας δεν τιμωρήθηκε. Τώρα ποιοι είναι; Χάθηκαν όλες οι κατακτήσεις που η γενιά μας και η γενιά των γονιών μας είχε με αίμα κερδίσει. Τώρα μέσα από τους δικούς τους δρόμους αυτή η γενιά, τα παιδιά μας πρέπει να κερδίσουν αυτά που χάθηκαν κι αυτά που τους χρωστά κάθε κοινωνία που γι’ αυτήν δίνουν και τη ζωή τους. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Είναι γι’ αυτούς ο πιο δύσκολος κι ο πιο οδυνηρός. Για τους καινούριους αγώνες ας είναι και η δικιά μας φωνή και τα δικά μας βήματα να κάνουν τα δικά τους πιο στέρεα.

Και θα τελειώσω με δυο λόγια από τους στίχους του Λειβαδίτη (Αθανασία):

Οι παλιοί σύντροφοι δεν πέθαναν αλλά κατοικούν τώρα στο βάθος των δρόμων,

Όποιον κι αν πάρεις θα τους συναντήσεις.

Εσύ, Αλίντα, δείχνεις αυτόν τον δρόμο και θα τον δείχνεις σε όλες τις γενιές που θα διαδέχεται η μια την άλλη.

Σ’ ευχαριστούμε, θα σε θυμόμαστε κι εμείς όσο ζούμε.

Και στον σύντροφό σου, ας είναι και γι’ αυτόν όλα αυτά που ζήσατε μαζί η καλύτερη συντροφιά για τις μοναχικές ώρες της ζωής του.

 

Περισσότερα

Οι γυναίκες στον αντιφασιστικό αγώνα, τότε και τώρα

 

Share