Subscribe via RSS Feed

Tag: "αντίσταση"

Οι γυναίκες στον αντιφασιστικό αγώνα, τότε και τώρα

της Δήμητρας Σπανού

Με την εκδήλωση «Οι γυναίκες στον αντιφασιστικό αγώνα, τότε και τώρα», το Φύλο Συκής θέλησε να παρέμβει στη δημόσια συζήτηση που διεξάγεται για τον φασιστικό κίνδυνο στις μέρες μας, προβάλλοντας τη γυναικεία ματιά. Η εκδήλωση, που φιλοξενήθηκε με μεγάλη επιτυχία στο κατάμεστο Θέατρο Εξαρχείων την Κυριακή 3 Νοέμβρη, απέτισε φόρο τιμής στην Αλίντα Δημητρίου, που με το έργο της έδωσε φωνή στις γυναίκες της αντίστασης. Προβλήθηκε το ντοκυμαντέρ «Πουλιά στο βάλτο» για τις γυναίκες της ΕΠΟΝ, που αντιστάθηκαν με αυτοθυσία στο ναζιστικό τέρας, και συγκλονίζει με τις μαρτυρίες τους.

Την προβολή της ταινίας ακολούθησε συζήτηση, με συντονίστρια την Ελένη Λάλου, ιστορικό, και ομιλήτριες την  Έλλη Νικολάου, αγωνίστρια της ΕΠΟΝ και μάρτυρα στην ταινία και την Αγγελική Βαλσαμάκη, μέλος του Αντιφασιστικού Συντονισμού Αθήνας-Πειραιά· γυναίκες από διαφορετικές γενιές, με αγώνες σε διαφορετικές συγκυρίες.

Στο άνοιγμα της συζήτησης, η συντονίστρια αναφέρθηκε στην ιστορική έρευνα για την ταραχώδη περίοδο της αντίστασης, τονίζοντας ότι παρά τη συμβολή των γυναικών στην αντίσταση, η συμμετοχή τους συχνά απουσιάζει από τις κυρίαρχες αφηγήσεις, που κατασκευάζονται γύρω από την αντρική παρουσία και εμπειρία. Για τη σημερινή συγκυρία, στάθηκε στη μεγάλη συμμετοχή γυναικών στο αντιφασιστικό κίνημα και συσχέτισε την εμπλοκή τους με τον νέο-ναζιστικό λόγο της Χρυσής Αυγής και τα φασιστικά πρότυπα για τη θέση της γυναίκας. Η δυναμική εμπλοκή των γυναικών, που καθόρισε γεγονότα, σε όλους τους αγώνες, τονίστηκε και από τις τρεις ομιλήτριες.

Πόλεμος, κατοχή, εξορία, βασανιστήρια… «Σκοτώσαμε ή μάλλον θάψαμε τα όνειρά μας», δήλωσε η Έλλη Νικολάου, τονίζοντας την προσωπική θυσία για τον αγώνα, που δεν ανταμείφθηκε ποτέ. Παρόλα αυτά επέμεινε πως δεν μετάνιωσε για την εμπλοκή της. Σε αυτή την αυτοθυσία, που έφτανε μέχρι τον θάνατο, στάθηκε η Αγγελική Βαλσαμάκη, τονίζοντας τη διαφορά μεταξύ του τότε και του τώρα. Αλλά και στη συμμετοχή ως διαδικασία χειραφέτησης, που επέδρασε στις γυναίκες θετικά, ως απελευθερωτική πράξη. Ως τέτοια βοηθά τους αγώνες συνολικά να αποκτήσουν έναν οραματικό χαρακτήρα, καθώς βοηθά στην περιγραφή ενός καλύτερου κόσμου, ενός κόσμου ισότητας, τόσο τότε όσο και τώρα.

Η ίδια, ως αγωνίστρια στο σήμερα, στάθηκε στα διδάγματα που μπορούν να αντληθούν από την εαμική εμπειρία. Στις λανθασμένες αποφάσεις των ηγεσιών, τις πολιτικές του λαϊκού μετώπου και τον υποκριτικό αντιφασισμό των αποπάνω, ερωτήματα που ξανατίθενται και σήμερα από την κυρίαρχη ακροδεξιά ρητορική της κυβέρνησης. Ενώ η Έλλη Νικολάου διαπίστωσε με στενοχώρια πως τα κεκτημένα που οι δικοί τους αγώνες κέρδισαν τώρα χάνονται και για αυτό η σημερινή γενιά πρέπει να ξαναβγεί στους δρόμους.

 

Περισσότερα

Σοφία Ξυγκάκη: Γυναίκες στον αντιφασιστικό αγώνα τότε και τώρα: προλογίζοντας τα “Πουλιά στο βάλτο”

Αφροδίτη Νικολαΐδου και Σωτήρης Δημητρίου: Η Αλίντα Δημητρίου και το πολιτικό ντοκιμαντέρ

Έλλη Νικολάου: Δήλωση ή εξορία: το δίλημμα

Αγγελική Βαλσαμάκη: Ο λόγος στο αντιφασιστκό κίνημα

 

Share

Κάλεσμα στην Πορεία για τις 25 Νοέμβρη, ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Ενωτική Πρωτοβουλία γυναικείων και Φεμινιστικών Οργανώσεων

 25 ΝΟΕΜΒΡΗ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

 

Γυναίκες,

Κοπέλες, νέες, ώριμες, ηλικιωμένες, εργαζόμενες, άνεργες, νοικοκυρές μορφωμένες, αμόρφωτες, ελληνίδες, ρομά, μετανάστριες l

Γυναίκες,

Μητέρες, ερωμένες, φίλες, συντρόφισσες, σύζυγοι,

Η ανδροκρατούμενη – πατριαρχική κοινωνία, μιλάει για τη βία.

Για μια ακόμα φορά έχει φέρει τη βία στα μέτρα της. Ως εκεί που μπορεί να αναφέρεται σ’αυτήν χωρίς να θίγει τα «ιερά και τα όσια» της εξουσίας της.

Η βία ως παράμετρος των πολιτικών εξελίξεων. Η βία ως μέτρο νομιμότητας. Το δικαίωμα των πλουσίων σε κάθε μορφής βία κατά των φτωχών. Η ποινικοποίηση της αντίδρασης των φτωχών.

Η συζήτηση αυτή σίγουρα μας αφορά.

Αλλά αφήνει απέξω τη διαχρονική βία που εμείς ως γυναικείο φύλο γνωρίζουμε επίσης καλά.

  • Την οικονομική βία που γεννά τη φτωχοποίηση των γυναικών,  ένα ακόμα εμπόδιο για την αντίδραση των γυναικών σε σχέσεις καταπίεσης και κακοποίησης
  •  Τη βία εναντίον της ιδιότητάς μας ως γυναικών. Από το πιο «απλό» χαριτολόγημα, το σεξιστικό σχόλιο ή ανέκδοτο, μέχρι τις άπειρες υποτιμητικές ενέργειες και τις απροκάλυπτες πράξεις βίας: ξυλοδαρμοί, κακοποίηση σωματική και ψυχολογική, κακοποίηση λεκτική, απαξίωση λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου, ως την ακραία πράξη του βιασμού και του φόνου.
  • Τη χρονιά που πέρασε ο κόσμος συγκλονίστηκε από τους πολλαπλούς βιασμούς στην Ινδία, αλλά και τον τραγικό θάνατο της Ζωής Δαλακλίδου στη Ξάνθη.
  • Τέρατα – πατέρες, δολοφονούν κόρες στο Αφγανιστάν και την Υεμένη γιατί τηλεφώνησαν ή έκαναν έρωτα με τον αρραβωνιαστικό τους.
  • Καθημερινά όμως, χωρίς να γίνεται είδηση, χιλιάδες γυναίκες, δέχονται τον εξευτελισμό της  κακοποίησης, από συζύγους, συγγενείς, εραστές, εργοδότες. Γυναίκες που βασανίζονται κυριολεκτικά μέσα στο σπίτι τους ή το οικογενειακό και επαγγελματικό περιβάλλον.

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Το έχουμε φωνάξει, άπειρες φορές μέχρι τώρα, απ’άκρη- σ’άκρη του πλανήτη ολόκληρου.

Πολλές από μας, είναι γεγονός ότι έχουμε καταφέρει πολλά. Όμως τη σημερινή μέρα, στρέφουμε με αγάπη το βλέμμα μας, σε όλες αυτές τις γυναίκες που ζουν μέσα σε εφιάλτη.

Δεσμευόμαστε για μια ακόμα φορά, ότι με τον ασταμάτητο αγώνα μας και την αξιοποίηση, κάθε θετικού βήματος που γίνεται, όσο μικρό κι αν είναι, όλες μαζί, μπορούμε να αλλάξουμε αυτόν τον άθλιο κόσμο.

Είναι υπόσχεση απέναντι στον εαυτό μας, τα παιδιά μας, τις μανάδες μας, τους ανθρώπους που αγαπάμε και την ίδια τη ζωή.

 

ΟΛΕΣ, ΚΑΙ ΟΛΟΙ, ΜΕ ΔΥΝΑΜΗ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, 25 ΝΟΕΜΒΡΗ

6.30μμ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ,

Διαδηλώνουμε, διαμαρτυρόμαστε, κάνουμε ορατή την αόρατη βία κατά των γυναικών.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ οι ομάδες:  

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο)

Ένωση Αφρικανών Γυναικών

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας

Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης

Colour Youth, Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας

Ζωντανή Βιβλιοθήκη – Human Library Greece

Γυναίκες για τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα- Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας

Οικογένειες «Ουράνιο Τόξο»

 

Γυναικεία Τμήματα Κομμάτων-Οργανώσεων

Θεματική Ομάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων

Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου ΣΥΡΙΖΑ

Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Ομάδα Γυναικών ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ομάδα Γυναικών ΚΟΚΚΙΝΟ

 

Στηρίζουν:

Ηλεκτρονική Φεμινιστική Εφημερίδα «Φύλο Συκής» www.fylosykis.gr

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις διωκόμενες Οροθετικές

ALTER SUMMIT Ελληνικό Δίκτυο

 

  Εκδήλωση συζήτηση, Παρασκευή 22 Νοεμβρίου, 7.00 μ.μ.

Έμφυλη βία, δομές στήριξης και συλλογικές απαντήσεις

στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός

 

 

 

Share

Υποστηρίξετε το Εμπρός!

ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΤΕ ΤΟ ΕΜΠΡΟΣ

ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΑΠΕΙΛΟΥΝΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ στο κέντρο της Αθήνας δέχεται και πάλι επίθεση και είναι σε άμεσο κίνδυνο.

Στις 30 Οκτωβρίου 2013 δύο ηθοποιοί συλλαμβάνονται στο χώρο του θεάτρου ΕΜΠΡΟΣ την ώρα που κάνουν πρόβα. Παραπέμπονται σε δίκη με την αυτόφωρη διαδικασία με τις κατηγορίες της παραβίασης «σφραγίδων, διατάραξης οικιακής ειρήνης και κατ’ εξακολούθηση κατάληψης δημοσίου κτιρίου». Αυτή η αδιανόητη σύλληψη αποτελεί κορύφωση της επίθεσης της Πολιτείας σε ένα χώρο που τα δύο τελευταία χρόνια έχει αναδειχθεί σε πυρήνα εναλλακτικής πολιτιστικής και κοινωνικής δράσης για το κέντρο της Αθήνας και μάλιστα μέσα στην καρδιά της κρίσης.

Από το Νοέμβριο του 2011, το Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ, εγκαταλελειμμένο για πολλά χρόνια από την ελληνική πολιτεία, λειτουργεί ως καλλιτεχνικός αυτοδιαχειριζόμενος χώρος. Με πολιτιστική και κοινωνική δράση, σύνδεση με τους κατοίκους της γειτονιάς αλλά και με άλλους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους, καθώς και με ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής και της διεθνούς καλλιτεχνικής και ακαδημαϊκής κοινότητας, λειτουργεί ως πυρήνας καλλιτεχνικής δημιουργίας και πειραματισμού, αλλά και κοινωνικής αλληλεγγύης και πολιτικού ακτιβισμού, αντίθετος σε κάθε λογική εμπορευματοποίησης και αποκλεισμού, ως κοινό αγαθό για τη γειτονιά και την πόλη.

Όλοι εμείς, όσοι μετέχουμε στην Ανοιχτή Συνέλευση του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου «Εμπρός», καλούμε όλους όσους έχουν περάσει μέχρι σήμερα από το χώρο του ΕΜΠΡΟΣ, καλλιτέχνες, ακαδημαϊκούς, θεωρητικούς, πολιτικούς και κοινωνικούς ακτιβιστές, αλλά και όσους θεωρούν σημαντική για την κοινωνία την ύπαρξη ελεύθερων, αυτοδιαχειριζόμενων καλλιτεχνικών και κοινωνικών χώρων να σταθούν δίπλα μας όχι μόνο στη δίκη των δύο ηθοποιών, που θα γίνει στις 14 Νοεμβρίου 2013, αλλά και στη συνολικότερη προσπάθειά μας να κρατήσουμε ζωντανό το ΕΜΠΡΟΣ. Να αντισταθούν μαζί μας ενάντια στον κρατικό αυταρχισμό και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, υπέρ της ελεύθερης καλλιτεχνικής δημιουργίας και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Το ιστορικό κτίριο της Ρήγα Παλαμήδη 2, με την εμβληματική ταμπέλα «Εμπρός», χτίστηκε το 1933 και μέχρι το 1985 στέγασε το τυπογραφείο της ομώνυμης εφημερίδας. Το 1988 η Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου το μίσθωσε στον ηθοποιό και σκηνοθέτη Τάσο Μπαντή κι εκεί στεγάστηκαν οι παραστάσεις της θεατρικής εταιρείας «Μορφές» και στη συνέχεια της Εταιρείας Θεάτρου «Εμπρός» μέχρι τον θάνατο του Τ. Μπαντή. Την περίοδο των «Μορφών», το θέατρο Εμπρός υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα αθηναϊκά θέατρα. Το 1989 το κτίριο ανακηρύχθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

Αυτό το κτίριο, που ρήμαζε εγκαταλελειμμένο, κατέλαβε και επανενεργοποίησε, το Νοέμβριο του 2011, η Κίνηση Μαβίλη, μια πρωτοβουλία καλλιτεχνών και θεωρητικών, η οποία πρότεινε αρχικά ένα δωδεκαήμερο πυκνό πρόγραμμα εκδηλώσεων φέρνοντας στο χώρο καλλιτέχνες, θεωρητικούς, σκηνοθέτες, ηθοποιούς, χορογράφους και χορευτές, αρχιτέκτονες και πλήθος θεατών. Η Κίνηση Μαβίλη συνέχισε να δραστηριοποιείται στο χώρο μετά την επανενεργοποίηση και παρήγαγε ένα πλούσιο πρόγραμμα πολιτιστικών εκδηλώσεων για έναν περίπου χρόνο. Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα πάνω από 500 έλληνες και ξένοι καλλιτέχνες, ακαδημαϊκοί, θεωρητικοί και ακτιβιστές, ενώ από την πρώτη μέρα η Κίνηση Μαβίλη συνεργάστηκε με την Κίνηση Κατοίκων Ψυρρή, και άλλες συλλογικότητες και ομάδες της πόλης. Όλες οι εκδηλώσεις είχαν ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Ένα χρόνο αργότερα η ΕΤΑΔ κάλεσε την Κίνηση Μαβίλη να εκκενώσει άμεσα το θέατρο ΕΜΠΡΟΣ ανακοινώνοντας πιθανή ενοικίαση του χώρου. Σε μια εποχή κρίσης, όπου το κράτος αποδεικνύεται ανίκανο ή μάλλον απρόθυμο να στηρίξει υλικά τον πολιτισμό και τη δημιουργία κοινωνικών δομών, η σωτηρία του ΕΜΠΡΟΣ ήταν ζωτικής σημασίας. Πάνω από 2000 υπογραφές στήριξης στο εγχείρημα του ΕΜΠΡΟΣ. Ταυτοχρόνως, πολλοί καλλιτέχνες, θεωρητικοί και ακτιβιστές θέλησαν να υπερασπιστούν πιο ενεργά το χώρο με αποτέλεσμα μια περαιτέρω διεύρυνση των συμμετεχόντων στην κατάληψη, η οποία τον τελευταίο χρόνο λειτουργεί με το όνομα «Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο ΕΜΠΡΟΣ» και όργανό της την Ανοιχτή της Συνέλευση.

Από το Νοέμβριο του 2012 το ΕΜΠΡΟΣ λειτουργεί ως ανοιχτός πολιτιστικός και κοινωνικός χώρος και φιλοξενεί παραστάσεις, εκθέσεις, προβολές, συζητήσεις και κοινωνικές δραστηριότητες, προσφέροντας στέγη σε νέες ομάδες που δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώσουν τα υπέρογκα ενοίκια της αγοράς, αλλά και δημιουργώντας δικές του δράσεις. Ο τρόπος λειτουργίας του βρίσκεται υπό διαρκή επεξεργασία προκειμένου να επιτελεί με όλο και καλύτερο τρόπο τον πολιτιστικό και κοινωνικό του ρόλο ως ένα κοινό αγαθό στην καρδιά της Αθήνας. Παράλληλα έχει δικτυωθεί και έχει εγκαινιάσει σχέσεις με άλλους αντίστοιχους χώρους, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, και χαίρει της υποστήριξης όχι μόνο καταλήψεων και κοινωνικών χώρων, αλλά και πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων για τις τέχνες από όλη την Ευρώπη.

Τον Σεπτέμβριο του 2013 το ΕΜΠΡΟΣ σφραγίστηκε για μια ακόμα φορά, αυτή τη φορά κατόπιν αιτήματος του ΤΑΙΠΕΔ, στο οποίο φαίνεται ότι έχει μεταγραφεί ο χώρος, αν και το ΦΕΚ της παραχώρησης στο ΤΑΙΠΕΔ είναι αρκετά προβληματικό, στο βαθμό που δεν αναφέρεται το κτίριο με τη σωστή του διεύθυνση, ενώ και το ζήτημα της μεταγραφής του από το υποθηκοφυλακείο φαίνεται ότι έχει τεχνικές δυσκολίες. Ο χώρος ξανάνοιξε λίγες μέρες αργότερα, και στις 30 Οκτωβρίου 2013, σε μια κορύφωση αυτής της επίθεσης, δύο ηθοποιοί συλλαμβάνονται μέσα στο χώρο του θεάτρου και παραπέμπονται σε δίκη με τις κατηγορίες «παραβίαση σφραγίδων, διατάραξη οικιακής ειρήνης και κατ’ εξακολούθηση κατάληψη δημόσιου χώρου».

Ήδη δηλώσεις υποστήριξης στο ΕΜΠΡΟΣ έχουν γίνει από πολλούς φορείς και άτομα από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Η υποστήριξή σας είναι ζωτικής σημασίας για τη συνέχιση του εγχειρήματος του ΕΜΠΡΟΣ αλλά και για τους δύο συλληφθέντες ηθοποιούς, που δικάζονται στις 14 Νοεμβρίου 2013.

Σε πείσμα της αυταρχικής, κατασταλτικής πολιτικής της κυβέρνησης, που προσπαθεί σε κάθε περίπτωση να επιβάλει το σύνθημα «τάξη και ασφάλεια» με τη βοήθεια της αστυνομίας και των ΜΑΤ, σε πείσμα της προσπάθειας να ξεπουληθούν τα πάντα σε μια χώρα που ασφυκτιά από την κρίση, το ΕΜΠΡΟΣ παραμένει ανοιχτό και σας καλεί να συμμετέχετε όλοι στις δράσεις του.

 

Υπογράψτε το αίτημα, δηλώνοντας το ονοματεπώνυμο, το e-mail και την ιδιότητά σας (στο σχόλιο) εδώ:

http://www.gopetition.com/petitions/support-embros-society-and-culture-under-threat-in-greece.html

 

Share

Ρωσία: Αγνοείται η Ναντέζντα Τολοκονίκοβα, μέλος του συγκροτήματος Pussy Riot

Μεταφέρθηκε σε άλλη φυλακή πριν από δύο εβδομάδες, όταν ξεκίνησε εκ νέου απεργία πείνας καταγγέλλοντας ότι απειλείται η ζωή της από τη δημοσίευση επιστολής.

Δύο εβδομάδες έχει να επικοινωνήσει με την Ναντέζντα Τολοκονίκοβα, μία από τις δύο φυλακισμένες νεαρές γυναίκες του ρωσικού συγκροτήματος Pussy Riot, ο σύζυγός της.«Δεν έχουμε νέα από τη Ναντέζντα εδώ και 13 ημέρες», δήλωσε ο Πιοτρ Βερζίλοφ στο Γαλλικό Πρακτορείο.

«Πιστεύουμε ότι οι σωφρονιστικές αρχές επέλεξαν αυτή τη μέθοδο για να την τιμωρήσουν», πρόσθεσε.

Η Τολοκονίκοβα μεταφέρθηκε στις 22 Οκτωβρίου από το στρατόπεδο εργασίας αρ. 14 στη Μορδόβια, 600 χιλιόμετρα ανατολικά της Μόσχας, σύμφωνα με τον Βερζίλοφ.

Η απόφαση να μεταφερθεί σε άλλη φυλακή ελήφθη όταν η νεαρή γυναίκα ξεκίνησε και πάλι απεργία πείνας, καταγγέλλοντας ότι απειλείται η ζωή της μετά τη δημοσίευση μιας επιστολής στην οποία περιγράφει τις άσχημες συνθήκες κράτησης στο στρατόπεδο εργασίας της Μορδόβια.

Ο σύζυγος της Τολοκονίκαβα ανέφερε ότι, σύμφωνα με κάποιες πηγές, η νεαρή γυναίκα εθεάθη τον προηγούμενο μήνα στο Τσελίαμπινσκ στα Ουράλια.

Όταν ανακοινώθηκε η μεταφορά της στις 18 Οκτωβρίου, η διοίκηση των σωφρονιστικών καταστημάτων είχε διευκρινίσει ότι βάσει του ρωσικού νόμου ένας συγγενής της κρατούμενης θα ενημερωθεί για το πού θα μεταφερθεί «το αργότερο 10 ημέρες μετά την άφιξή της» στο νέο χώρο κράτησης.

Η Τολοκονίκοβα εκτίει, όπως και ένα ακόμη μέλος των Πούσι Ράιοτ, ποινή δύο ετών επειδή τραγούδησε στις αρχές του 2012 μια «πανκ προσευχή» εναντίον του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν σε καθεδρικό ναό της Μόσχας.

Πηγή: Καθημερινή

 

Διαβάστε ακόμα

Σε απεργία πείνας ένα από τα φυλακισμένα μέλη των Pussy Riot

 

 

 

Share

Ο λόγος στο αντιφασιστκό κίνημα

της Δήμητρας Σπανού

Το Φύλο Συκής, θέλοντας να κρατήσει τη συζήτηση ανοιχτή για τον φασιστικό κίνδυνο, τη δράση των νεοναζί και τις κινήσεις της κυβέρνησης, δίνει τον λόγο αυτή τη φορά σε ένα μέλος του αντιφασιστικού κινήματος. Μπορεί στα ΜΜΕ η συζήτηση να καταλάγιασε, μετά από τις αλλεπάλληλες «πτώσεις από τα σύννεφα», όμως για πάρα πολύ κόσμο ο αγώνας συνεχίζεται –όπως βέβαια δεν ξεκίνησε πριν από έναν μήνα. Ζητήσαμε λοιπόν, από την  Αγγελική Βαλσαμάκη, μέλος του Αντιφασιστικού Συντονισμού Αθήνας/Πειραιά, να μας πει τη γνώμη της για τις εξελίξεις.

 

Ξεκινώντας, θέλω να μου πεις πώς ένοιωσες όταν είδες τις συλλήψεις των νεοναζί.

Δεν θα πω ψέματα, όταν είδα στις ειδήσεις την ηγεσία της Χρυσής Αυγής με χειροπέδες χάρηκα. Αυτή η εικόνα σίγουρα προκάλεσε θετικά συναισθήματα τόσο στον κόσμο του κινήματος, της αριστεράς και της αναρχίας , όσο και  στους μετανάστες και στις μετανάστριες που κάθε μέρα κινδυνεύουν από τους χρυσαυγίτες δολοφόνους.

Παρόλα αυτά, δεν πρέπει να έχουμε αυταπάτες ότι κυβέρνηση και κράτος θα διαλύσουν τη Χρυσή Αυγή, ούτε ότι ξεμπερδέψαμε έτσι εύκολα με τους νεοναζί. Οι παλινωδίες της κυβέρνησης έχουν ήδη ξεκινήσει ενώ οι τελευταίες δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν πως ένα μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής έχει σταθεροποιηθεί αμετάκλητα στην ατζέντα και στις πρακτικές της. Οι κοινωνικοί όροι που γεννούν το φασισμό αλλά και οι πολιτικές που τον θεριεύουν παραμένουν ανέγγιχτες. Με αυτή την έννοια δεν υπάρχει ούτε λεπτό για χάσιμο. Το μαζικό και μαχητικό αντιφασιστικό κίνημα που παραμένει με ορμή στο δρόμο και μετά  τις συλλήψεις των νεοναζί θα πρέπει τώρα να κλιμακώσει τη δράση του.

Ποια είναι η γνώμη σου για τις εξελίξεις; Γιατί η κυβέρνηση προχώρησε στις συλλήψεις;

Θα πρέπει καταρχάς  να πούμε ότι η αντίδραση της κυβέρνησης με την επιχείρηση «εξάρθρωση» της Χρυσής Αυγής βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τη μέχρι πρότινος τακτική της που στηριζόταν στην «προετοιμασία» των νεοναζί ώστε να αποτελέσουν έναν «αξιόπιστο» κυβερνητικό εταίρο. Άρα είναι απολύτως λογικό αυτή η αλλαγή τακτικής από μεριάς της κυβέρνησης να αιφνιδίασε και να προβλημάτισε.  Και νομίζω πως για να την καταλάβουμε θα πρέπει αρχικά να σταθούμε στη ποιοτική κλιμάκωση που επιχείρησε η Χρυσή Αυγή στη δράση της. Η «δυναμική της παρουσία» στο Μελιγαλά, η επίθεση σε μέλη του ΠΑΜΕ,  οι συμφωνίες με τους εργολάβους για τη δημιουργία «ειδικής οικονομικής ζώνης» στο Πέραμα και η δολοφονία του Παύλου Φύσσα ως κορύφωση, αποτέλεσαν για αυτήν στιγμές  μιας αποφασιστικής και τολμηρής στρατηγικής κίνησης. Οι νεοναζί μαχαιροβγάλτες επιχείρησαν να θέσουν ζήτημα ηγεσίας στη κοινωνική βάση της δεξιάς και να αποδείξουν στα αφεντικά πως η στήριξη τους αποτελεί βασική προϋπόθεση για την καταστολή των ταξικών αγώνων. Και τα δύο ήταν στοιχεία απαραίτητα ώστε να φωτίσουν το δρόμο τους προς την εξουσία. Ωστόσο δεν τα κατάφεραν διότι οι συνθήκες δεν ήταν ώριμες. Η Χρυσή Αυγή, όπως και άλλα πρώιμα φασιστικά κινήματα στην ιστορία, έκανε το λάθος μιας  «πρώιμης εφόδου».

Κατά τη γνώμη σου λοιπόν ποιοι είναι οι πιο σημαντικοί λόγοι;

Πρώτον, όπως είπα και πριν η Χρυσή Αυγή επιχείρησε μια στρατηγικής σημασίας τομή στη δράση της  πρόωρα και χωρίς να έχουν δημιουργηθεί οι απαραίτητες συνθήκες για την επιτυχία της. Η διάβρωση του κρατικού μηχανισμού απ τους φασίστες είναι βαθιά ωστόσο το κράτος δεν είναι φασιστικό. Η Χρυσή Αυγή επιχειρώντας να παρουσιαστεί ως ο βασικός και πιο αποτελεσματικός οργανωτής της καταστολής,  αμφισβήτησε το μονοπώλιο του κράτους σε αυτήν καταλήγοντας να το ενεργοποιήσει εναντίον της. Επιπλέον σε αυτή τη φάση, και με τους παρόντες ταξικούς συσχετισμούς δύναμης, η ηγεσία της άρχουσας τάξης δεν εξαναγκάζεται να παίξει το «χαρτί του φασισμού». Το αυταρχικό κράτος των Σαμαρά και Δένδια μπορεί να κάνει για χάρη των αφεντικών τη βρωμοδουλειά, και για αυτό εξάλλου ο έλεγχος του απέναντι στη δράση των νεοναζί ήταν βασικός όρος της «συνύπαρξης» τους.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με το ότι  η Χρυσή Αυγή έχει καταφέρει να διεμβολίσει ένα σημαντικό τμήμα της εκλογικής βάσης της Δεξιάς. Οι δημοσκοπήσεις για το δήμο της Αθήνας που έδιναν στο Κασιδιάρη τη πρωτιά είναι ενδεικτικές αυτής της τάσης. Η Χρυσή Αυγή έθετε με αξιώσεις την ηγεμονία στα Δεξιά καθώς για τους ακροδεξιούς ψηφοφόρους φαινόταν με τη δράση της πιο συνεπής «εκφραστής» του ρατσισμού και του αντικομουνισμού ενώ παράλληλα δεν ήταν αυτή που υλοποιούσε το μνημόνιο. Η δολοφονία του Φύσσα και η κοινωνική κατακραυγή που αυτή δημιούργησε έδωσαν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία στη ΝΔ να επανασυσπειρώσει τους ψηφοφόρους της. Και θα το επιχειρήσει εφαρμόζοντας με μεγαλύτερη ορμή το δόγμα «νόμος και τάξη» ώστε να ισχυροποιηθεί ως ο βασικός εγγυητής της «συστημικής σταθερότητας».

Το κίνημα τι ρόλο έπαιξε;

Με πρόλαβες. Αυτό θα έλεγα τώρα. Ο ρόλος που έπαιξε το κίνημα ήταν και θα εξακολουθήσει για τη συνέχεια να είναι καθοριστικής σημασίας. Οι παραπάνω λόγοι είναι σοβαροί, ωστόσο δεν επαρκούν για να εξηγήσουν γιατί επιλέχθηκε  από τη κυβέρνηση αυτή η σφοδρή μορφή αντιμετώπισης και όχι μια πιο ήπια, που θα μπορούσε ενδεχομένως να αναχαιτίσει τη δυναμική της Χρυσής Αυγής. Η μαζικότητα και η μαχητικότητα  των  αντιφασιστικών πορειών σε όλη τη χώρα, η δημιουργία ενωτικών αντιφασιστικών συσπειρώσεων βάσης σε επίπεδο γειτονιάς, η διάθεση συντονισμού, αλλά και το γεγονός ότι πάνω από 30000 διαδηλωτές πορεύτηκαν στη Μεσογείων την 25η του Σεπτέμβρη, προκαλώντας έτσι  την αποτυχία του «συνταγματικού τόξου», αποτέλεσαν  εξελίξεις εξαιρετικά επικίνδυνες για το αυταρχικό μνημονιακό κράτος. Το αντιφασιστικό κίνημα  όχι μόνο έστειλε το  μήνυμα της μαχητικής αναμέτρησης του ίδιου με τη Χρυσή Αυγή και τους φασίστες , αλλά και σε αντίθεση με άλλους αγώνες που δε καταφέρνουν να ξεπεράσουν τα «επιμέρους» και «ειδικά» τους ζητήματα  φαίνεται να κινητοποίησε  ευρύτερα τμήματα των «από κάτω» θέτοντας έτσι τους όρους για  μια συνολική πολιτική σύγκρουση. Το ενδεχόμενο μιας αναμέτρησης  στο επίπεδο του δρόμου όχι μόνο με τους φασίστες αλλά και με τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, ήταν ορατό και θα αποτελούσε μεγάλο παράγοντα αποσταθεροποίησης. Η κυβέρνηση, με τη βοήθεια από τα τσιράκια της στα ΜΜΕ, σήκωσε τα λάβαρα του «αντιφασισμού» προκειμένου να αποποιηθεί τις ευθύνες της για τη γιγάντωση των νεοναζί, να θολώσει τη κρίση και τη στοχοθεσία του κινήματος και να αποφύγει τη σύγκρουση μαζί του.

Όταν λες «μαχητική αναμέτρηση» τι εννοείς;

Εννοώ το κίνημα που δε μασάει σε λογικές «συνταγματικών τόξων». Που μένει σταθερά και αγωνιστικά στο δρόμο,  που γνωρίζει πως η ύπαρξη του και οι επιτυχίες του προϋποθέτουν τη περιφρούρηση και την αυτοάμυνα του από τη βία των νεοναζί.

Ποια είναι η γνώμη σου για τη θεωρία των δύο άκρων και πώς αυτή επηρεάζει το κίνημα;

Η θεωρία των δύο άκρων έχει ως αποκλειστικό στόχο το κίνημα και την αριστερά. Αφενός επιχειρεί  να τιθασεύσει ένα μεγάλο τμήμα της τελευταίας και συγκεκριμένα τον ΣΥΡΙΖΑ  αποκόβοντας τον από το κίνημα και βάζοντας τον  στη λογική της αντιπολίτευσης μόνο μέσα από το κοινοβούλιο και τους θεσμούς. Αφετέρου, προωθεί την όξυνση της καταστολής απέναντι στα πιο ριζοσπαστικά και μαχητικά  κομμάτια της αριστεράς αλλά και του κινήματος εν γένει. Δες τι γίνεται τον τελευταίο καιρό. Προσαγωγές αντιφασιστών επειδή μοιράζουν φυλλάδια. Τρομοκράτηση αγωνιστών του κινήματος επειδή κολλάνε αφίσες. Φυλακίσεις αγωνιστών στις Σκουριές της Χαλκιδικής. Η θεωρία των δύο άκρων υπηρετεί την εμφυλιοπολεμική τακτική της κυβέρνησης και συμβάλλει καθοριστικά στη περιστολή των δημοκρατικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων του λαού, στο δικαίωμα του εν τέλει να αντιστέκεται.

Επιπλέον, να πω ότι ως μέλος του κινήματος δεν δέχομαι ότι βρίσκομαι στον αντίποδα των δολοφόνων, εγκληματιών, νεοναζιστών της Χρυσής Αυγής. Οι άνθρωποι της αριστεράς αγωνιζόμαστε για την ελευθερία και την κοινωνική δικαιοσύνη. Και πώς να το κάνουμε τώρα. Δεν είναι το ίδιο πράγμα η βία που ασκεί ο νεοναζί με τη βία που ασκεί ο μετανάστης προκειμένου να αμυνθεί στο δολοφονικό μαχαίρι. Ούτε μπορεί να συγκριθεί με τη προσπάθεια, για παράδειγμα, απεργών να περιφρουρήσουν την απεργία τους από τη βία της αστυνομίας.

Ποιες είναι οι αιτίες της απότομης ανόδου της Χρυσής Αυγής τον τελευταίο καιρό, κατά τη γνώμη σου.

Ευθύνη για την πολιτική και επιχειρησιακή γιγάντωση της Χρυσής Αυγής έχουν όλες οι κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις που υπηρετούν τα μνημόνια και θρέφουν το ρατσισμό. Ωστόσο η καθοριστικής σημασίας τροφοδότηση των νεοναζί συντελέστηκε χάρη στη στροφή της ΝΔ στην ακροδεξιά πολιτική πρακτική και στην οικοδόμηση του αυταρχικού κράτους. Ο αντικομουνισμός και η εμφυλιοπολεμική τακτική απέναντι στην αριστερά, την αναρχία και τις εργατικές οργανώσεις (θεωρία δύο άκρων), ο ακραίος ρατσισμός (Ξένιος Δίας- στρατόπεδα συγκέντρωσης) και το δόγμα «νόμος και τάξη», αποτελούν για την κυβέρνηση απαραίτητες προϋποθέσεις περιφρούρησης της πολιτικής των μνημονίων. Παράλληλα όμως, οδηγούν στην ακροδεξιά μετατόπιση ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνικής βάσης της δεξιάς. Η Χρυσή Αυγή εκμεταλλευόμενη τη παρουσία της στη βουλή και την υποστήριξη ενός σημαντικού μέρους του κρατικού μηχανισμού αξιοποίησε αυτή τη μετατόπιση και κατάφερε να «ξεθάψει» από μεγάλα τμήματα του «δεξιού λαού», φασιστικά χαρακτηριστικά , που η «οικονομική ευμάρεια» και η «πολιτική σταθερότητα» της μεταπολιτευτικής περιόδου είχαν κρύψει. Η αποθράσυνση των νεοναζί ήταν δεδομένη.

Πιστεύεις ότι ο αγώνας ενάντια στη Χρυσής Αυγή θα πρέπει να αφορά τις γυναίκες ιδιαίτερα;

Η Χρυσή Αυγή είναι μια βαθιά μισογύνικη οργάνωση και τον τελευταίο καιρό με όσα βγήκαν στη φόρα μάθαμε ακόμα περισσότερα για αυτό το ζήτημα. Έχουμε δει περιστατικά βίας κατά γυναικών από μέλη της, ενώ παρόμοιες φήμες ακούγονται ακόμα και για βουλευτές της. Έπειτα, οι ίδιες οι χρυσαυγίτισσες δηλώσαν αντιφεμινίστριες και πλήρως υποταγμένες στους άντρες τους.

Η Χρυσή Αυγή διαχωρίζει τους ανθρώπους σε ανώτερους και κατώτερους, με ανιστόρητες θεωρίες περί ύπαρξης δυνατών και αδύναμων. Ο υπάνθρωπος Εβραίος, ο βρωμιάρης μετανάστης και η αδύναμη από τη φύση της γυναίκα. Αυτοί βρίσκονται σε μια διαρκή σύγκρουση με τον λευκό (λέμε τώρα..) άντρα που τελικά λόγω της υπεροχής του κυριαρχεί. Η Χρυσή Αυγή διακηρύσσει έναν διαρκή και συνεχή πόλεμο ανάμεσα στον δυνατό και τον αδύναμο. Άρα για τη Χρυσή Αυγή ο άντρας και η γυναίκα είναι δύο υποκείμενα που βρίσκονται μεταξύ τους συνεχώς σε σύγκρουση. Για τον νεοναζί η γυναίκα που τον αμφισβητεί και δε κάθεται φρόνιμη στο σπίτι να μεγαλώνει τα παιδιά του αποτελεί θανάσιμο εχθρό και θα πρέπει να εξοντωθεί.

Και στο κίνημα όμως έχουμε δει σεξισμό. Για παράδειγμα, μετά τις συλλήψεις διαβάσαμε αρκετά ομοφοβικά σχόλια στα διάφορα μέσα. Τι έχεις να πεις για αυτό;

Αυτό είναι πολύ προβληματικό. Δεν γίνεται  να προσπαθείς να αποδομήσεις τους όρους με τους οποίους η Χρυσή Αυγή συγκεντρώνει οπαδούς και παράλληλα να υιοθετείς έναν από αυτούς, όπως για παράδειγμα  τη μάτσο σεξιστική συμπεριφορά. Πρέπει να τους αποδομήσεις συνολικά και να καταδικάσεις αυτές τις λογικές. Εμείς είμαστε αγωνιστές και αγωνίστριες για την ελευθερία όλων των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φύλου, φυλής και σεξουαλικού προσανατολισμού.

Να πω επίσης πως η οριστική εκθεμελίωση και συντριβή του φασισμού είναι αναπόσπαστα δεμένη με τους αγώνες για μια κοινωνία απαλλαγμένη  από φτώχεια, ρατσισμούς, εθνικισμούς και σεξισμούς. Είμαστε υπέρ μιας κοινωνίας ισότητας και αλληλεγγύης και αυτό θα πρέπει να το διακηρύσσουμε συνέχεια. Αυτό βέβαια από μόνο του δεν φτάνει. Το κίνημα θα πρέπει μέσα από τις δομές και τις πρακτικές του να περιγράφει αυτή την εναλλακτική κοινωνική συγκρότηση, έναν κόσμο ισότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των καταπιεσμένων και εκεί είναι καθοριστική η συμβολή του φεμινιστικού κινήματος. Αυτό τον κόσμο χωρίς διακρίσεις πρέπει να τον περιγράψουμε από σήμερα και ένα σύγχρονο φεμινιστικό κίνημα έχει πολλά να προσφέρει σε αυτή τη διαδικασία.

 

Share

ΣΥΡΙΑ : Η γυναίκα στη συριακή επανάσταση, μέσα από τα μάτια επαναστατριών γυναικών

Από διαδήλωση σε διαδήλωση άρχισαν να γνωρίζουν η μία την άλλη. Το κοινό τους στοιχείο ήταν το αίσθημα της ευθύνης προς τη χώρα τους, την οποία είχε σφετεριστεί το τυραννικό καθεστώς εξυπηρετώντας μόνο τα δικά του συμφέροντα όσα χρόνια βρισκόταν στην εξουσία. Αυτό τις παρακίνησε να δημιουργήσουν, με όλα τα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους, μια ομάδα εργασίας για να υποστηρίξουν το επαναστατικό κίνημα που στόχο είχε την ανατροπή του καθεστώτος.

Συμμετείχαν στις εβδομαδιαίες ειρηνικές διαδηλώσεις δίπλα στους άνδρες στην πόλη τους, Salamyeh. Όταν τον Αύγουστο του 2011 το καθεστώς αποφάσισε να καταπνίξει την ελεύθερη φωνή της πόλης με μια βίαιη εκστρατεία μαζικών συλλήψεων που επηρέασαν τους πιο φιλειρηνικούς ακτιβιστές στη Salamyeh, οργάνωσαν γυναικείες διαδηλώσεις για να υποστηρίξουν την ανατροπή του τυραννικού καθεστώτος και να απαιτήσουν την απελευθέρωση των συλληφθέντων γιων τους. Οργάνωσαν καταλήψεις και συλλαλητήρια διαμαρτυρίας στους περισσότερους δρόμους της πόλης, με πιο γνωστή την καθιστική διαμαρτυρία στην κεντρική πλατεία της πόλης, ακριβώς πριν από την Ημέρα της Μητέρας τον Μάρτιο του 2012. Το αίτημά τους για την απελευθέρωση των συλληφθέντων δεν αναγνωρίστηκε από τον διοικητή των δυνάμεων ασφαλείας της περιοχής, ο οποίος μάλιστα αντέδρασε έντονα στέλνοντας παραστρατιωτικές ομάδες, τις shabbiha, να επιτεθούν και να συλλάβουν όλους εκείνους που προσπαθούσαν να προστατέψουν ή να υπερασπιστούν τους διαδηλωτές.

Λόγω της έντασης της καταστολής και της επιτήρησης της πόλης και λόγω του αυξημένου κινδύνου σύλληψης, οι γυναίκες του συντονισμού της πόλης Salamyeh έπρεπε να βρουν άλλον τρόπο ώστε να ακουστεί η φωνή τους σε όλον τον κόσμο και σε όλους τους γιους της χώρας, όπως διοργανώνοντας καθιστικές διαμαρτυρίες σε ένδειξη αλληλεγγύης κάθε βδομάδα στα σπίτια τους με όλα τα παιδιά της συριακής επανάστασης και γράφοντας προκηρύξεις που διευκρινίζουν τη θέση τους σχετικά με τα γεγονότα στη Συρία εν γένει, και της πόλης Salamyeh ειδικότερα. Οι προκηρύξεις διαβάζονταν κατά τη διάρκεια των καθιστικών διαμαρτυριών, δημοσιεύονταν στο διαδίκτυο μέσα από τη δική τους ιστοσελίδα και μοιράζονταν τυπωμένες στους πολίτες της πόλης.

Ήταν οι πρώτες που ενεργοποιήθηκαν σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τις γυναίκες κρατούμενες που έκαναν απεργία στις φυλακές της Adra και τους αφιέρωσαν μια προκήρυξη. Είχαν βγάλει επίσης μια προκήρυξη μετά την προσχεδιασμένη τρομοκρατική επίθεση από τις shabbiha στην Salamyeh ενάντια στα γραφεία της επιτροπής, δίπλα στο σπίτι του διοικητή των υπηρεσιών ασφαλείας της περιοχής, που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες αθώους πολίτες. Το τελευταίο τους έντυπο κατήγγειλε τον αδιάκριτο βομβαρδισμό της πόλης Salamyeh που κόστισε τη ζωή σε αθώους ανθρώπους στην πόλη, συμπεριλαμβανομένων ανδρών, γυναικών και παιδιών. Καταδίκασαν τις σφαγές που διαπράχθηκαν από το καθεστώς σε όλες τις πόλεις της Συρίας με πλακάτ που αναφέρονταν σε αυτές τις πόλεις και είχαν σαν κεντρικό σύνθημα την «ενότητα του συριακού αίματος» και προειδοποιούσαν για τις σεχταριστικές προσπάθειες του καθεστώτος να διαιρέσει τους Σύρους, που σίγουρα δεν τους ξεγελούσαν ούτε τους παραπλανούσαν, ούτε αυτούς ούτε τους πολίτες της πόλης. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά συνθήματα που φώναζαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα εξής: «Τα κορίτσια της Salamyeh θέλουν ελευθερία, απορρίπτουν το σεχταρισμό και προσβλέπουν σε ένα αστικό κράτος», καθώς έχουν βιώσει τη συνύπαρξη σε μια ελεύθερη πόλη, της οποίας ο κοινωνικός ιστός είναι ένα όμορφο μωσαϊκό που περιλαμβάνει τα περισσότερα από τα στοιχεία του συριακού λαού. Μόνο στη Salamyeh υπάρχουν ισμαηλίτες, σουνίτες, αλεβίτες και χριστιανοί. Ακόμη και αν η αναλογία τους είναι άνιση, οι κοινότητες αυτές συνιστούν την ομορφιά της κοινής υπηκοότητας και τις ενώνει η αγάπη για τη μεγάλη τους πατρίδα τη Συρία και για τη μικρή τους πόλη τη Salamyeh.

Οι γυναίκες του συντονισμού της πόλης της Salamyeh, με δέσμευση και υπευθυνότητα απέναντι σε όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως, μαζί με άλλους ακτιβιστές από την ελεύθερη επαναστατική νεολαία συμμετείχαν σε δράσεις παροχής βοήθειας, όταν η πόλη τους γέμισε με πληγέντες πρόσφυγες από άλλες πόλεις της Συρίας, εξαιτίας του εγκληματικού και ύπουλου καθεστώτος. Τους προσέφεραν ό,τι είχαν στη διάθεσή τους για να τους καλωσορίσουν και να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Η Amel, μία από τις γυναίκες που δραστηριοποιούνται σε αυτή την ομάδα, λέει: «Πηγαίναμε στις κηδείες των μαρτύρων μας, αν και γενικά το να πηγαίνουν οι γυναίκες στα νεκροταφεία δεν συνηθίζεται στην πόλη μας. Θέλαμε να σπάσουμε τα αρχαία έθιμα, συμπεριλαμβανομένου και αυτού. Κάθε μια από εμάς έβλεπε στο πρόσωπο του μάρτυρα το γιο της, τον αδελφό της ή τον πατέρα της, κάθε μάρτυρας είναι γιος της πόλης και όχι μόνο της οικογένειάς του». Και προσθέτει: «Αυτό που διακρίνει αυτή την ομάδα επαναστατριών γυναικών είναι το πνεύμα συνεργασίας για την επίτευξη του στόχου τους, που συμπίπτει και με τον στόχο της επανάστασης στη Συρία, δηλαδή την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος που στηρίζεται σε κλίκες και φατρίες και τη δημιουργία ενός κοσμικού δημοκρατικού κράτους για το σύνολο του συριακού λαού».

Μια άλλη γυναίκα, η Yasmine, λέει ότι αυτό που ξεχωρίζει το κίνημά μας, είναι ο ειρηνικός του χαρακτήρας. Ωστόσο το καθεστώς, διαπράττοντας σφαγές πολιτών σε πολλές περιοχές της Συρίας, ανάγκασε τους ανθρώπους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Το σύνταγμα του ελεύθερου συριακού στρατού μάς πίεσε να πάρουμε σαφή θέση για το ζήτημα αυτό. Και αυτό κάναμε, επειδή είμαστε υπέρ ενός ελεύθερου στρατού, οργανωμένου με μια μόνο εντολή σύμφωνη με την πολιτική ηγεσία της επανάστασης, του οποίου στόχος θα είναι η δημιουργία ενός δημοκρατικού, πλουραλιστικού αστικού κράτους στην υπηρεσία όλου του συριακού λαού, και το οποίο θα αναλάβει το καθήκον να προστατέψει τους πολίτες και να δουλέψει για τη χειραφέτηση και την ανατροπή του καθεστώτος, σύμφωνα με μια προσεκτική και υπεύθυνη στρατηγική.

Η Ahlam επιπλέον λέει: «Απορρίπτουμε κατηγορηματικά όλα τα φαινόμενα που είναι ξένα προς την κοινωνία και που αποκρύπτουν αφενός τις ξένες ατζέντες και αφετέρου τις ατζέντες που απομακρύνονται από τις προσδοκίες του συριακού λαού, ενεργώντας με διαφορετικά ονόματα και με εξτρεμιστικό τρόπο, που εξυπηρετεί μόνο το καθεστώς και που του δίνει τα επιχειρήματα εκείνα για να χτυπήσει την επανάσταση και να τρομοκρατήσει τον πληθυσμό». Και συνεχίζει: «Ως ομάδα γυναικών πιστεύουμε ότι η δημιουργία ενός ελεύθερου και σύγχρονου κράτους δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ύπαρξη της ιδιότητας του πολίτη. Είναι δική μας ευθύνη σήμερα να προετοιμάσουμε μια νέα φάση στη ζωή των γυναικών στη Συρία. Μια γυναίκα που θα απολαμβάνει πλήρη δικαιώματα του πολίτη σε μια νέα κοινωνία. Η επανάστασή μας δεν είναι μόνο μια επανάσταση ενάντια σε ένα διεφθαρμένο καθεστώς και σε αρχαϊκούς και απαρχαιωμένους νόμους που δεν εγγυώνται δικαιοσύνη για τις γυναίκες, είναι επίσης μια επανάσταση ενάντια σε όλα τα έθιμα και τις συνήθειες που έχουν κρατήσει πίσω τις γυναίκες και τις έχουν αποτρέψει από μια πλήρη και αποτελεσματική συμμετοχή στο χτίσιμο του κράτους και της κοινωνίας».

Ζήτω η επανάσταση!

Λευτεριά σε όλους τους κρατούμενους!

Ομάδα Γυναικών του συντονισμού της Salamyeh

 

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: international viewpoint

 

 

Share

Σε απεργία πείνας ένα από τα φυλακισμένα μέλη των Pussy Riot

 

Απεργία πείνας ξεκίνησε ένα από τα μέλη του συγκροτήματος Pussy Riot σε ένδειξη διαμαρτυρίας καθώς όπως αναφέρει δέχτηκε απειλές για τη ζωή της, ενώ παράλληλα καταγγέλλει και τις συνθήκες «δουλείας» στο στρατόπεδο εργασίας όπου κρατείται.

Η Ναντέζντα Τολοκονίκοβα ήταν ένα από τα μέλη των Pussy Riot που είχε συλληφθεί και καταδικαστεί για την «πανκ προσευχή» κατά του Βλαντιμίρ Πούτιν. Στην επιστολή της που δημοσιεύτηκε από τον συνήγορό της και μεταδόθηκε από τα μέσα ενημέρωσης η 23χρονη αφηγείται τις συνθήκες στο στρατόπεδο εργασίας γυναικών αρ. 14 της Μορδοβίας, όπου εκτίει την ποινή της, κάνοντας μια αφήγηση που θυμίζει έντονα τις μαρτυρίες από τα Γκούλαγκ.

Σε ξεχωριστή καταγγελία της, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο, η οποία απευθύνεται στις δικαστικές αρχές, στον διευθυντή των ρωσικών σωφρονιστικών υπηρεσιών και στον επίτροπο για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Βλαντιμίρ Λούκιν, κατηγορεί τον υποδιευθυντή της φυλακής, Γιούρι Κουπριόνοφ, ότι στις 30 Αυγούστου απείλησε τη ζωή της επειδή παραπονέθηκε για τις συνθήκες κράτησης και εργασίας.

Όπως αναφέρει η Τολοκονίκοβα οι κρατούμενες εξευτελίζονται συστηματικά και αντιμετωπίζονται σαν σκλάβες. Είναι υποχρεωμένες να δουλεύουν 16-17 ώρες την ημέρα, τους στερούν τον ύπνο ενώ και οι συνθήκες υγιεινής είναι «στοιχειώδεις».

«Σήμερα, 23 Σεπτεμβρίου, αρχίζω απεργία πείνας. Είναι μια ακραία μέθοδος, όμως είμαι πεπεισμένη ότι είναι η μόνη διέξοδος για εμένα σε αυτήν την κατάσταση. Απαιτώ να μας φέρονται σαν να είμαστε άνθρωποι και όχι σαν να είμαστε σκλάβες», τονίζει η πρώην φοιτήτρια φιλοσοφικής και μητέρα ενός 5χρονου κοριτσιού.

Στην καταγγελία της εξηγεί ότι η «μπριγάδα» της, δηλαδή η ομάδα των γυναικών οι οποίες ράβουν αστυνομικές στολές, αρχίζει δουλειά στις 7:30 το πρωί και σταματά μισή ώρα μετά τα μεσάνυχτα. Οι γυναίκες κοιμούνται το πολύ τέσσερις ώρες κάθε νύχτα και παίρνουν μία ημέρα ρεπό κάθε ενάμιση μήνα. Η «αυθάδεια» και η «χαλάρωση» του ρυθμού εργασίας τιμωρούνται, συνήθως, με συλλογικές κυρώσεις ώστε η μία κρατούμενη να στρέφεται εναντίον της άλλης.

Η νεαρή καλλιτέχνιδα καταγγέλλει, επίσης, ότι οι γιατροί αναγκάστηκαν να ακρωτηριάσουν το πόδι και τα δάχτυλα μιας γυναίκας που έπαθε κρυοπαγήματα καθώς «τιμωρήθηκε» να μείνει έξω επί πολλές ώρες μέσα στο καταχείμωνο. Άλλη κύρωση είναι η απαγόρευση στις γυναίκες να πλένονται και να χρησιμοποιούν την τουαλέτα ή να τρώνε και να πίνουν νερό.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Μάικ Λέρνερ: “χωρίς την ελευθερία του λόγου, δεν μπορούμε να υπερασπιζόμαστε όλες τις υπόλοιπες ελευθερίες μας”

«Παναγία μου, γίνε φεμινίστρια»

 

Share

Διακήρυξη του Συνασπισμού Γυναικών -Τουρκία- για την στάση της τουρκικής κυβέρνησης

Καλούμε την κυβέρνηση να σταματήσει αμέσως την αστυνομική τρομοκρατία και την απειλητική και καταγγελτική στάση της ενάντια στον λαό!

Η ειρηνική κατάληψη που άρχισε για να αντιταχθεί στα σχέδια οικοδόμησης στο πάρκο Γκεζί της πλατείας Ταξίμ, που θα είχε σαν αποτέλεσμα να αντικατασταθεί ένας από τους λίγους χώρους πρασίνου του κέντρου της Ιστανμπούλ με ένα Μολ, εξελίχθηκε σε διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα και την αντίσταση του λαού, ως αποτέλεσμα της σκληρής αστυνομικής βίας και ρίψης δακρυγόνων και νερού ενάντια στους διαμαρτυρόμενους. Η ασέβεια του Πρωθυπουργού της Τουρκίας Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν προς τους νόμους που σχετίζονται με τα καθολικά ανθρώπινα δικαιώματα, η σαρωτική του στάση και το είδος της γλώσσας που χρησιμοποιεί διαρκώς για τους διαδηλωτές και τις διαδηλώτριες, ενίσχυσε την αυξανόμενη δυσαρέσκεια και τις διαδηλώσεις σε πολύ σύντομο χρόνο.

Αυτή η στάση, που έχει στενέψει ακόμα περισσότερο το χώρο για βασικά δικαιώματα και ελευθερίες και που συνεχίζει να αγνοεί το δικαίωμα του λαού στο συνέρχεσθαι και στη συμμετοχή, έχει προκαλέσει τα κύματα ανθρώπων που κατεβαίνουν στους δρόμους κατά χιλιάδες. Δυστυχώς, ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να θεωρεί την κάθε διαφορετική άποψη, τις διαμαρτυρίες και τις διαδηλώσεις ως «μυστικές εχθρικές δυνάμεις», «περιθωριακούς» και «προδότες» και έτσι εκφράζει ακραία δυσανεξία για κάθε είδους διαφωνία. Επίσης ενθάρρυνε την διαίρεση της κοινωνίας, για τη δημιουργία δύο αντίθετων πόλων, με το να καλεί τους διαδηλωτές ως «τους άλλους» που έχουν κρυμμένα συμφέροντα για να ανατρέψουν την κυβέρνηση. Εμείς, αντίθετα, πιστεύουμε ότι η αντίσταση στο πάρκο Γκεζί της πλατείας Ταξίμ προσφέρει καλή ευκαιρία για να ακούσει ο πρωθυπουργός, και για τη συγκρότηση ενός πολύ ισχυρότερου κινήματος για την ειρήνη, την κοινωνική αλληλεγγύη και το περιβάλλον στην Τουρκία.  Η κυβέρνηση πρέπει ακόμα να πάψει να έχει τη στάση αυτή και να χρησιμοποιεί λεξιλόγιο που διαρκώς εγκληματοποιεί ειρηνικούς διαδηλωτές.

Οι διαδηλώσεις στους δρόμους και οι διεκδικήσεις του λαού θεωρούνται από την κυβέρνηση ως εγκληματικές και παράνομες, ώστε να δικαιολογείται η αστυνομική βαρβαρότητα. Αν συνεχίσει η αγνόηση των αιτημάτων του λαού και η αστυνομική βία ενάντια στους διαδηλωτές, πιστεύουμε ότι το κακό θα κλιμακωθεί περαιτέρω, και θα τραυματίζονται ακόμα περισσότεροι αθώοι, και η κατάσταση θα φθάσει σε σημείο μη επιστροφής. Θέλουμε να υπενθυμίσουμε ότι οι κυβερνήσεις κερδίζουν την νομιμότητά τους όχι μόνο από τον αριθμό των ψήφων που παίρνουν αλλά και από το βαθμό σεβασμού που δείχνουν στην προστασία βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Μ’ αυτή την έννοια, καλούμε, πρωτίστως, τον πρωθυπουργό και τα μέλη της κυβέρνησης να ενεργήσουν υπεύθυνα για την διασφάλιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για την απόσυρση της αστυνομίας από όλα τα σημεία των διαδηλώσεων, σταματώντας την αστυνομική τρομοκρατία που έχει ασκηθεί ενάντια στο λαό, και να σταματήσουν κάθε ακραία χρήση της επιθετικής, διασπαστικής γλώσσας και στάσης που φαίνεται να έχει υιοθετηθεί ευρέως στα υψηλότερα επίπεδα της κυβέρνησης.

Θυμίζουμε ότι η πρώτιστη ευθύνη του κράτους είναι να εξασφαλίζει και να προστατεύει τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες.

 

ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ –ΤΟΥΡΚΙΑ

www.kadinkoalisyonu.org

μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

 

Share

Η αναρχική μουσουλμάνα σκιτσογράφος την οποία μισούν οι φονταμενταλιστές της Αιγύπτου

Μία από τις γυναίκες που μίλησαν στη Συνέλευση Γυναικών κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ στην Τυνησία δεν ήταν πολιτική ακτιβίστρια, αλλά σκιτσογράφος. Η Doaa Eladl είναι μία 34χρονη Αιγύπτια, η οποία αποκαλεί τον εαυτό της «αναρχική μουσουλμάνα».

Δημοσιεύει τη δουλειά της στη μεγάλη εφημερίδα Al-Masry Al-Youm και συγκαταλέγεται στους γνωστότερους πολιτικούς σκιτσογράφους της χώρας της, διαπρέποντας σε ένα χώρο κατ’ εξοχήν ανδροκρατούμενο, όπως υποδηλώνει ένα χιουμοριστικό σκίτσο της που τη δείχνει να παρελαύνει προς τη δουλειά της, έχοντας τα μαλλιά της δεμένα στα μουστάκια τεσσάρων συναδέλφων της.

Κατά τη διάρκεια των αναταραχών στην Αίγυπτο, η Eladl και οι συνάδελφοί της υποστήριξαν την Επανάσταση, τυπώνοντας μία σειρά από σκίτσα αγριότατης πολιτικής σάτιρας, τα οποία μοίρασαν εν συνεχεία στην πλατεία Tahrir:

«Δεν θεωρώ πως καλλιτέχνες του είδους μου θα έπρεπε να είναι μέλη πολιτικών κομμάτων ή οργανωτές. Αντιθέτως, θα πρέπει να χρησιμοποιούμε την τέχνη μας για να στηλιτεύσουμε την αδικία και την καταπίεση», έχει δηλώσει η ίδια.

Οι δριμύτατες καρικατούρες της έχουν προκαλέσει την οργή των φονταμενταλιστών μουσουλμάνων της χώρας της, σε σημείο ώστε να είναι η πρώτη σκιτσογράφος στα χρονικά της Αιγύπτου, η οποία αντιμετωπίζει κατηγορίες για βλασφημία κατά του Ισλάμ.

Το 2012, ο σαλαφιστής δικηγόρος Khaled El-Masry, γενικός γραμματέας μιας οργάνωσης με την ονομασία Εθνικό Κέντρο για την Υπεράσπιση των Ελευθεριών, τη μήνυσε, κατηγορώντας την για δυσφήμιση θρησκευτικών προφητών.

Το σκίτσο που πυροδότησε την αντίδρασή του δείχνει έναν Αιγύπτιο με φτερά αγγέλου να νουθετεί τον Αδάμ και την Εύα, λέγοντάς τους πως δεν θα είχαν εκδιωχθεί ποτέ από τον παράδεισο εάν πολύ απλά είχαν ψηφίσει υπέρ του προσχεδίου συντάγματος της Αδελφότητας στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Το δικαστήριο δεν έχει ακόμα εκδικάσει την υπόθεση.

Η Eladl χρησιμοποιεί την τέχνη της με σκοπό να προσελκύσει την προσοχή του κόσμου στα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας, γάμου ανηλίκων, σεξουαλικής παρενόχλησης, βίας κατά των γυναικών, καθώς και στο νέο φαινόμενο των επιθέσεων κατά των γυναικών διαδηλωτριών.

Ορισμένοι της καταλογίζουν βέβηλη συμπεριφορά, υποστηρίζοντας ότι η δουλειά της υπερβαίνει τα όρια της κοσμιότητας – κάτι που δεν φαίνεται να αγγίζει την ίδια και το γνώριμο ύφος των σκίτσων της.

Ενα από αυτά, το οποίο έχει προκαλέσει τις εντονότερες αντιδράσεις, καταφέρεται κατά της κλειτοριδεκτομής, απεικονίζοντας ένας άνδρα πάνω σε μία σκάλα ορθωμένη ανάμεσα στα πόδια μιας γυναίκας, κρατώντας ένα ψαλίδι.

«Κριτικάρω τις συνήθειες και τα έθιμα τα οποία πιστεύω ότι είναι λάθος και θα έπρεπε να αναθεωρηθούν, όπως η γυναικεία περιτομή, που δεν προκύπτει καθόλου από τη μουσουλμανική θρησκεία. Πολλοί λόγιοι υποστηρίζουν ότι η εν λόγω πρακτική αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και δεν σχετίζεται κατά κανένα τρόπο με το Ισλάμ. Παρ’ όλα αυτά, εφαρμόζεται ακόμα στην Αίγυπτο, δυστυχώς στο όνομα της θρησκείας».

 

 

Πηγή: iefimerida

 

Διαβάστε ακόμα

Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ Τυνησία: Τα καλά νέα από την Τύνιδα

Οι Δυναμικές Τυνήσιες καλούν στη συνέλευση των γυναικών στην Τύνιδα

 

Share

Alter Summit – Όλο το πρόγραμμα των εκδηλώσεων

Το Alter Summit πρόκειται για μια νέα εκκίνηση στον συντονισμό των ευρωπαϊκών κινημάτων στον απόηχο των ευρωπαϊκών φόρουμ, σε πιο δύσκολες εποχές, με βαθύτερη κρίση, με καταστροφικές ήδη συνέπειες ενάντια στα δικαιώματα και στο βιοτικό επίπεδο για εκατομμύρια ανθρώπους σε όλη την ήπειρο. Η σοβαρότητα της κατάστασης επιβάλλει ακόμα περισσότερο την ενότητα των κινημάτων και την ανάγκη να συσπειρώσουν τις δυνάμεις τους εκεί όπου συμφωνούν.

 

Στο Ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ

7 Ιουνίου – Παρασκευή

12.00-14.30 φεμινιστική συνέλευση

Φεμινιστικά κινήματα και γυναικεία δικαιώματα στην Ευρώπη της κρίσης, Β.Σιατέρλη verasiaterli@yahoo.com

 

2.30 – 5.00 συνελεύσεις

Αντίσταση στη διάλυση της δημόσιας Παιδείας – Υπερασπιζόμενοι το μέλλον των επόμενων γενιών, Θ.Κοτσυφάκης thekotsi@sch.gr

Μετανάστες, πρόσφυγες, σύνορα, κρίση και Ευρώπη Φρούριο, Γ.Φελέκης felekis@okde.org

► Η Λιτότητα σκοτώνει: Η επίθεση στη δημόσια Υγεία – διεκδικώντας το δικαίωμα στην υγεία για όλους-όλες, Ε.Χατζημιχάλη elenichatzimichali@yahoo.com

Ένας χωρίς στέγη – Όλοι-όλες στο δρόμο: Το δικαίωμα στην αξιοπρεπή κατοικία, Φλώρα Νικολιδάκη, synflora@gmail.com

 

6.00 μ.μ. Η μεγάλη μας γιορταστική εκδήλωση:

Παρουσίαση του Μανιφέστου των λαών της Ευρώπης όπου προσκαλούνται και αναμένεται να παρευρεθούν πολλές χιλιάδες άνθρωποι

 

9.00 μ.μ. Συναυλία Αλληλεγγύης των λαών με ευρωπαϊκά και ελληνικά συγκροτήματα

 

8 Ιουνίου – Σάββατο

9.30 – 12.30 / 12.30 –  4.30 συνελεύσεις

Αγώνας ενάντια στη Φτώχια και αντίσταση στη διάλυση του κράτους Πρόνοιας στην Ευρώπη: Κοινωνικά Δικαιώματα για όλους-όλες, Κ.Πούτου kpoutou@gmail.com

Χρεωμένοι λαοί – Παράδεισος για τις Τράπεζες, Χ.Γολέμης golemis@poulantzas.gr, Ε.Παπαδοπούλου, elena.papadopoulou@gmail.com

Αλληλεγγύη εν δράσει: Η Ευρώπη των από κάτω στο Προσκήνιο, Χρ.Γιοβανόπουλος goudroun@gmail.com , Μ.Μπολώτα, krisgiov@yahoo.com

Στρατιωτικές επεμβάσεις και μιλιταρισμός – κινήματα για ειρήνη με κοινωνική δικαιοσύνη, Σ.Βωβού svovou@otenet.gr

Ακροδεξιά, ναζισμός και νέος φασισμός στην Ευρώπη – κράτος εξαίρεσης και καταστολής, Γ.Αλμπάνης yannisalmpanis@hotmail.com

Ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των κοινών αγαθών και τη λεηλασία των φυσικών πόρων, Δ.Σπαθαρίδου dspatharidou@gmail.com

Συρρίκνωση της δημοκρατίας, συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού και μορφές άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας, Γ.Δαρεμάς, Σ.Αναγνωστοπούλου g_daremas@ath.forthnet.gr

Εργασία – επισφάλεια – ανεργία: τα δικαιώματα που χάνονται, οι εξαιρέσεις που έγιναν κανόνας και η οργάνωση της αντίστασης, Ν.Νικολάου nagia_n@yahoo.com , Μ. Μπότση , marbotsi@hotmail.com

Καταστροφή της φύσης και του περιβάλλοντος: εμπορευματοποίηση και κερδοσκοπία, Κ.Κλοκίτη kklokiti@gmail.com

 

Ευρωπαϊκή διαδήλωση στην Αθήνα

Το Σάββατο 8 Ιουνίου το απόγευμα, με θέμα την αντίσταση στα μέτρα λιτότητας και την αντίσταση στη φασιστική απειλή.

 

Περισσότερα για το Alter Summit εδώ

YouTube Preview Image

 

 

 

Share

Στην τελική ευθεία για την Ευρωπαϊκή συνέλευση Κοινωνικών Κινημάτων

Δελτίο Τύπου

ALTER SUMMIT

Αθήνα, 7 και 8 Ιουνίου – Ποδηλατοδρόμιο ΟΑΚΑ

 

Με τη συμμετοχή 100 οργανώσεων από 20 χώρες από όλη την Ευρώπη πραγματοποιήθηκε η τελευταία γενική συνέλευση του Alter Summit στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας το Σαββατοκύριακο. Από πλευράς ελληνικής οργανωτικής επιτροπής συμμετείχαμε 7 εκπρόσωποι  και τονίσαμε ιδιαίτερα όλες τις πλευρές της διοργάνωσης και της προετοιμασίας, οργανώσαμε τις συνεργασίες με τα αντίστοιχα ευρωπαϊκά κινήματα για κάθε θέμα, και μας υποδέχθηκαν με ενθουσιασμό και εμπιστοσύνη. Το στοίχημά μας, όπως είπαμε, είναι ότι θα έχουμε τον Ιούνη μια άρτια διοργάνωση.

Υιοθετήθηκε το Μανιφέστο των Ευρωπαϊκών Λαών μετά τις τελευταίες τροποποιήσεις από όλα τα παρόντα κινήματα, το οποίο και θα δημοσιευθεί σε 3 ημέρες σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Το μανιφέστο αυτό θα παρουσιαστεί στην Αθήνα σε γιορταστική εκδήλωση, στις 7 Ιουνίου, στις 6.00 μ.μ., με ομιλίες, βίντεο, χαιρετισμούς. Στην εκδήλωση αυτή αναμένονται πολλές χιλιάδες Έλληνες και Ελληνίδες, κοινότητες μεταναστών καθώς και εκατοντάδες αντιπρόσωποι από τις 200 ευρωπαϊκές οργανώσεις που έχουν δηλώσει ήδη τη συμμετοχή τους στη διοργάνωση, αλλά και ακτιβιστές και ακτιβίστριες από νέα ευρωπαϊκά κινήματα, όπως των Πλατειών και του Blockypy Frankfurt που έχει μαζικές δραστηριότητες κοινωνικής ανυπακοής στις 31 Απριλίου και 1 Ιουνίου.

Επίσης, θα υπάρξουν εκδηλώσεις τύπου καραβανιού την προηγούμενη της εκδήλωσης εβδομάδα, σε Γαλλία, Ιταλία, Φρανκφούρτη, Βιέννη, και αλλού (οι προετοιμασίες σε εξέλιξη)

Ήδη από ελληνικής πλευράς στην οργανωτική επιτροπή συμμετέχουν περισσότερες από 50 κοινωνικές οργανώσεις, δίκτυα αλληλεγγύης, συνδικαλιστικές οργανώσεις, ΜΚΟ και κοινωνικά κινήματα, ενώ ο κατάλογος είναι ανοιχτός και έχουμε καθημερινά νέες εγγραφές.

Οι συνελεύσεις έχουν προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον από ελληνικές οργανώσεις.

Δημόσια εκδήλωση-συζήτηση για το Alter Summit στην Αθήνα, Δευτέρα 20 Μαίου στις 19.30, Τσαμαδού 14, κήπος. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό και για αυτό σας περιμένουμε! 

 

Το πρόγραμμα των 2 ημερών σε τίτλους:

Παρασκευή και Σάββατο :

  • Φεμινιστική συνέλευση με την οποία ανοίγει το Φόρουμ
  • Η Λιτότητα σκοτώνει: Η επίθεση στη δημόσια Υγεία – διεκδικώντας το δικαίωμα στην υγεία για όλους-όλες
  • Αντίσταση στη διάλυση της δημόσιας Παιδείας – Υπερασπιζόμενοι το μέλλον των επόμενων γενιών
  • Μετανάστες, πρόσφυγες, σύνορα, κρίση και Ευρώπη Φρούριο
  • Ένας χωρίς στέγη – Όλοι-όλες στο δρόμο: Το δικαίωμα στην αξιοπρεπή κατοικία
  • Αγώνας ενάντια στη Φτώχια και αντίσταση στη διάλυση του κράτους Πρόνοιας στην Ευρώπη: Κοινωνικά Δικαιώματα για όλους-όλες
  • Χρεωμένοι λαοί – Παράδεισος για τις Τράπεζες
  • Αλληλεγγύη εν δράσει: Η Ευρώπη των από κάτω στο Προσκήνιο
  • Στρατιωτικές επεμβάσεις και μιλιταρισμός – κινήματα για ειρήνη με κοινωνική δικαιοσύνη
  • Ακροδεξιά, ναζισμός και νέος φασισμός στην Ευρώπη – κράτος εξαίρεσης και καταστολής
  • Ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις των κοινών αγαθών και τη λεηλασία των φυσικών πόρων
  • Συρρίκνωση της δημοκρατίας, συνταγματοποίηση του νεοφιλελευθερισμού και μορφές άμεσης και συμμετοχικής δημοκρατίας
  • Εργασία – επισφάλεια – ανεργία: τα δικαιώματα που χάνονται, οι εξαιρέσεις που έγιναν κανόνας και η οργάνωση της αντίστασης
  • Καταστροφή της φύσης και του περιβάλλοντος: εμπορευματοποίηση και κερδοσκοπία

Η ευρωπαϊκή συνάντηση θα κλείσει με μεγάλη διαδήλωση στην Αθήνα, το Σάββατο 8 Ιουνίου το απόγευμα, με θέμα την αντίσταση στα μέτρα λιτότητας και τη φασιστική απειλή.

 

Περισσότερες πληροφορίες:  http://altersummit2013.blogspot.gr/

Επίσημο Ευρωπαικό site : www.altersummit.eu

Επικοινωνία:  altersummit.athens2013@yahoo.gr

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ!

Share

Σκουριές: ΜΑΤ εναντίον γυναικών

της Σταυρούλας Πουλημένη

Γυναίκα 37 χρονών, περίπου 50 κιλά, μητέρα τριών ανήλικων παιδιών, άοπλη με λίγο τσουρέκι στη τσάντα και ένα φουλάρι στο λαιμό, ανέβηκε με άλλες εξήντα γυναίκες στο βουνό Κάκαβος για να υπερασπιστεί το δικαίωμα της στο φυσικό της περιβάλλον, το δάσος. Βρέθηκε σωριασμένη σε ένα χαντάκι με κάκωση στον αυχένα γιατί ….εμπόδισε δύο τζιπ της αστυνομίας να περάσουν. Τρεις γυναίκες αφού χτυπήθηκαν από τους άνδρες της αστυνομίας συνελήφθησαν γιατί….. απείλησαν την σωματική ακεραιότητα δύο διμοιριών ΜΑΤ και η μία κατηγορείται μεταξύ άλλων … ότι δάγκωσε το χέρι ενός αστυνομικού.

Οι παραπάνω προτάσεις δεν θα μπορούσαν να αποτελούν κομμάτι του ίδιου ρεπορτάζ γιατί φανερά αντίκεινται στην κοινή λογική. Και όμως στην Χαλκιδική αυτός ήταν ο τρόπος που η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να τιμήσει την Παγκόσμια Μέρα για την Μητέρα. Επιστρατεύοντας δύο διμοιρίες των ΜΑΤ και την ομάδα ΟΠΚΕ για να χτυπήσει εξήντα γυναίκες, μητέρες οι περισσότερες. Θα μπορούσαν να είναι και οι δικές τους, αναρωτιέται κανείς και όμως η αστυνομία στην Χαλκιδική δεν κάνει διακρίσεις σε παιδιά και γυναίκες. Όλοι αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο, με το ξύλο και τις συλλήψεις. Πρόκειται για τα νέα ήθη που έχει εγκαινιάσει ο Δένδιας στην χώρα με πειραματόζωο την Χαλκιδική. Η δημοκρατία έχει καταλυθεί στην Χαλκιδική, το χειρότερο όμως είναι ότι καταλύεται κάθε μέρα και με κάθε δυνατό τρόπο.

«Ανεβήκαμε στο βουνό πηγαίνοντας προς τις Σκουριές από την περιοχή Οξάρες. Στην διασταύρωση του δασικού δρόμου μας περίμεναν τρία τζιπ των ομάδων ΟΠΚΕ τα οποία ήθελαν να μας κόψουν τον δρόμο. Εμείς καταφέραμε να περάσουμε ενώ αυτοί μας φώναζαν ειρωνικά «Έτσι και αλλιώς θα σας σταματήσουν τα ΜΑΤ στο εργοτάξιο» Σε λίγη ώρα βρίσκουμε παρατεταγμένες δύο διμοιρίες των ΜΑΤ με πλήρη εξάρτηση. Δεν τους μιλάμε και καθόμαστε στην άκρη του δρόμου για πικ –νικ, τσουρέκι, καφέ ό,τι είχε η κάθεμια. Πέρασε περίπου μία ώρα και βλέπουμε τα ΜΑΤ να ανοίγουν δρόμο για να περάσουν δύο τζιπ της αστυνομίας τα οποία ερχόντουσαν κατά πάνω μας. Εμείς μπήκαμε μπροστά τους και είπαμε στους άνδρες της αστυνομίας ότι από την στιγμή που μας απαγορεύουν τον δρόμο προς το βουνό τουλάχιστον ας μην μας ενοχλούν. Ξαφνικά τα ΜΑΤ έρχονται κατά πάνω μας και χτυπούν μια 60χρονη συναγωνίστρια μας . Σε λίγη ώρα ακούμε τον διοικητή να φωνάζει «Κάντε στην άκρη, σας φορτώνουμε όλες» Και ενώ αρχίζουμε να οπισθοχωρούμε, τα ΜΑΤ ξεκινούν να μας σπρώχνουν με τις ασπίδες τους και τραβολογούν μία από μας για να την συλλάβουν» μας εξιστορεί η Λόλα Χρυσούλη (φωτο) η οποία μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο όπου οι γιατροί της διέγνωσαν κάκωση αυχένα και εκδορές στον λαιμό.

«Με έσπρωχναν ταυτόχρονα τρεις άνδρες των ΜΑΤ για να με συλλάβουν. Ο ένας από την κουκούλα, ο άλλος από το μαντήλι που είχα στο λαιμό, κόντεψε να με πνίξει. Ξαφνικά ο ένας αφήνει το χέρι του από πάνω μου και ο άλλος με ρίχνει στο χαντάκι δίπλα στο δρόμο» περιγράφει η Λόλα και καταλήγει: «Έχουμε έρθει ξανά αντιμέτωπες με τα ΜΑΤ στο βουνό, ποτέ ξανά όμως δεν ζήσαμε τέτοια βία. Δεν είμαστε ούτε οι γυναίκες νίντζα, ούτε οι μαύρες χήρες στην Τσετσενία. Είναι δυνατόν 50 κιλά άνθρωπος να απειλώ την σωματική ακεραιότητα ενός πάνοπλου άνδρα των ΟΠΚΕ;»

«Αναρωτιέμαι αν μου έχει απομείνει πλέον κάποιο δικαίωμα» αναρωτιέται η κα Κούλα, 54 χρονών το απόγευμα στο φυλάκιο της Ιερισσού όπου δεκάδες κάτοικοι κρατούν βάρδιες προκειμένου να προστατεύσουν το χωριό τους από τα ΜΑΤ τα οποία έχουν περικυκλώσει τις δύο εισόδους της Ιερισσού. «Θέλαμε να κάνουμε μια απλή βόλτα στον χώρο που ζούσαμε τόσα χρόνια» τονίζει η κα Κούλα ακόμη ενώ παράλληλα αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της συμπλοκής χτυπήθηκε στο στομάχι και στη συνέχεια στο κεφάλι καθώς αστυνομικοί την έριξαν με την βία στο δρόμο. « Είμαι περήφανη για τον αγώνα που δώσαμε σήμερα» λέει η Αναστασία Τζίτζου, 38 χρονών και προσθέτει «Όπως φαίνεται αυτοί φοβούνται ακόμη και τις γυναίκες». Αναφορικά με τον ρόλο των γυναικών στον αγώνα ενάντια στους χρυσοθήρες, η Αναστασία σημειώνει: « Μέσα μας έχει φουντώσει το αίσθημα της αδικίας, αυτό μας κάνει πιο δυνατές. Στον αγώνα αυτόν άλλαξε και ο ίδιος ο ρόλος μας ως γυναίκες. Πριν ήμασταν μόνο γυναίκες του νοικοκυριού τώρα έχουμε μεταμορφωθεί σε αντάρτισσες». Η βία δεν τους τρομάζει πλέον αλλά όπως λέει η Αναστασία «σε κάνει να εφευρίσκεις νέους τρόπους αντίστασης».

Οι τρεις συλληφθείσες γυναίκες μεταφέρθηκαν στο αστυνομικό τμήμα Πολυγύρου για να περάσουν αυτόφωρο. Να σημειωθεί ότι η μία από τις τρεις συλληφθείσες, μητέρα ανήλικων παιδιών που τραυματίστηκε ελαφρά στο χέρι δεν της επετράπη η μεταφορά στο νοσοκομείο μέχρι τις 8 το βράδυ ενώ για πολλές ώρες είχε απαγορευτεί και η επαφή των συνηγόρων με τις τρεις γυναίκες χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος που να το δικαιολογεί. Οι κατηγορίες που βαρύνουν τις τρεις συλληφθείσες είναι μεταξύ άλλων εξύβριση, αντίσταση κατά της αρχής, απείθεια και απόπειρα απελευθέρωσης.

Τις προηγούμενες μέρες πριν αλλά και μετά το Πάσχα σχεδόν καθημερινά κάτοικοι της Ιερισσού αλλά και άλλων χωριών της ΒΑ Χαλκιδικής ανεβαίναν στο βουνό προκειμένου να κάνουν αυτό το οποίο θα έπρεπε να κάνει το κράτος, να προστατεύσει τον φυσικό του πλούτο. Στο βουνό δεν υπάρχει κανένας έλεγχος της καταστροφής αιωνόβιων δένδρων τα οποία αφού αποψιλώνονται παραχώνονται κακήν κακώς στις ρεματιές. Όπως και τις προηγούμενες μέρες έτσι και χθες, την ώρα που οι γυναίκες δέχονταν την επίθεση των ΜΑΤ από την άλλη πλευρά του βουνού περίπου 500 κάτοικοι ανέβηκαν στον λάκο του Καρατζά προκειμένου να ελέγξουν αν συνεχίζονται οι εργασίες αποψίλωσης για τις οποίες η εταιρία δεν έχει πάρει ακόμη τις σχετικές άδειες και εγκρίσεις. Επιπλέον η εταιρεία προχωρά τις εργασίες μετατροπής των ρεμάτων, μοναδικής πηγής υδροδότησης των χωριών σε λίμνες τελμάτων. Με αφορμή μάλιστα την σημερινή συνάντηση στην Εισαγγελία εφετών με την συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων πλευρών σχετικά με τη νομιμότητα των εργασιών της εταιρείας, οι κάτοικοι ανέβηκαν στο σημείο διαπιστώνοντας ότι οι εργαζόμενοι της εταιρείας έκοβαν ανενόχλητοι δένδρα. Για ακόμη μία φορά όμως συνάντησαν πλήθος διμοιριών να τους περιμένουν. Και ενώ τρεις εκπρόσωποι των κατοίκων πραγματοποιούσαν με τον αστυνομικό διευθυντή Κεντρικής Μακεδονίας Β. Χονδρό και τον αστυνομικό διευθυντή Χαλκιδικής, τα ΜΑΤ περικύκλωσαν τους κατοίκους και ρίχνουν δακρυγόνα σε ευθεία βολή. Ακολούθησε πολύωρη σύγκρουση των κατοίκων με τα ΜΑΤ και τραυματισμούς κατοίκων. Να σημειωθεί ότι οι αστυνομικές αρχές προσέφεραν κάλυψη όλο το πρωί σε εργασίες παράνομης υλοτόμησης στην περιοχή, ενώ κατά την επίθεση των ΜΑΤ τραυματίστηκαν τουλάχιστον 7 άτομα.

«Τα τελευταία γεγονότα δείχνουν μια προσπάθεια των αστυνομικών αρχών να οξύνουν την κατάσταση. Πριν λίγες μέρες ενώ οι κάτοικοι είχαν ανεβεί στο βουνό για να σταματήσουν τις εργασίες αποψίλωσης αντιμετώπισαν από την πλευρά των ΜΑΤ άσεμνες χειρονομίες ακόμη και εικονικούς πυροβολισμούς . Επιπλέον εκείνη την ημέρα άνδρες της αστυνομίας φώναζαν ειρωνικά προς τους κατοίκους ότι αγαπούν την Ελληνικός Χρυσός και ότι θα αγοράζουν χρυσό όταν γίνει η επένδυση ενώ δεν δίστασαν να πετάξουν και πέτρες προς την πλευρά των κατοίκων» λέει ο Γ. Κυρίτσης συνήγορος των κατοίκων ενώ αναφορικά με τους φερόμενους ως τραυματίες αστυνομικούς από σκάγια όπλων τόνισε ότι «Επίσημη ενημέρωση από ιατρικές πηγές δεν αναφέρει σοβαρούς τραυματισμούς αστυνομικών. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι μαζί με τους διαδηλωτές υπήρξε ελαφρύς τραυματισμός αστυνομικού» . Οι κάτοικοι αρνούνται ότι υπήρξε πυροβολισμός από σκάγια (πληροφορία την οποία διέδιδε το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης και το Υπουργείο Υγείας) και δηλώνουν ότι πρόκειται για προβοκάτσια.

Αναφορικά με την επίθεση που δέχτηκαν οι γυναίκες ο Γ. Κυρίτσης τονίζει ότι πρόκειται για βίαιη αντιμετώπιση μιας ειρηνικής διαμαρτυρίας που υπακούει στο πρόσταγμα της κυβέρνησης για συνέχιση του έργου με κάθε κόστος.

«Είναι ειρωνεία ο υπουργός Δημόσιας τάξης ο οποίος έχει καταλύσει κάθε έννοια Δημοκρατίας στην Χαλκιδική να μας μιλάει για την Δημοκρατία και το δικαίωμα στην διαμαρτυρία» τονίζει η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Κ. Ιγγλέζη σχετικά με τις δηλώσεις Δένδια για κουκουλοφόρους που θέλουν «να επιβάλλουν το δικό τους “δίκαιο” με κηνυγετικά όπλα και μολότοφ». Σχετικά με τους δήθεν πυροβολισμούς η κα Ιγγλέζη τονίζει ότι οι κάτοικοι της Χαλκιδικής δεν είναι ούτε κουκουλοφόροι ούτε κουμπουροφόροι. «Ας ασχοληθεί ο κ. Δένδιας με τους άνδρες της ΕΛΑΣ οι οποίοι προκαλούν συνέχεια τους κατοίκους. Την κατάσταση την έχει φτάσει στα άκρα η κυβέρνηση με την αστυνομοκρατία που επιβάλλει στην περιοχή με την αστυνομία να προστατεύει τα συμφέροντα μιας εταιρείας» καταλήγει.

Πηγή: antigold

 

Share

Ο φεμινισμός που δεν λέει το όνομά του

της Ντίνας Δασκαλοπούλου

«Οι γυναίκες προχωρούν στο μέτρο που φοβούνται. Στο σημείο διάρθρωσης μεταξύ της Παράβασης και της Αμφισβήτησής της εμφανίζεται ο φόβος, αλλά και η πρόκληση της υπέρβασής του», Χρυσή Ιγγλέζη «Πρόσωπα γυναικών, προσωπεία της συνείδησης».

Μητέρες στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης, γιαγιάδες που πολεμάνε ΜΑΤατζήδες, γυναίκες που τραγουδάνε έξω από την Ασφάλεια, μαθήτριες που κατσαδιάζουν υπουργούς. Πώς τα μέχρι χθες καλά κορίτσια της Χαλκιδικής βρέθηκαν στην πρωτοπορία του μαχητικότερου και ανθεκτικότερου κινήματος στην εποχή των Μνημονίων;

Ξέρω πως πολλοί από εσάς θα κλωτσήσετε ήδη από τον τίτλο. Τί δουλειά έχει ο φεμινισμός σ’ έναν πάνδημο αγώνα ανδρών και γυναικών ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, μια πολυεθνική και τον ντόπιο συνεργάτη της, την τρόικα εσωτερικού και την τρόικα εξωτερικού; Κι όμως έχει: ως εργαλείο για να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε ποιος είναι ο ρόλος των γυναικών σε μια μικρή κοινωνία και για το πώς η ενεργός συμμετοχή σ’ ένα κίνημα μπορεί να αλλάξει τη ζωή τους.

Η Ιερισσός βρίσκεται στο τρίτο πόδι της Χαλκιδικής. Έγινε το επίκεντρο αυτής της μάχης γιατί είναι κεφαλοχώρι, σχεδόν ημιαστική. Ένα χωριό που είχε πάντα χρήματα κι ακόμα και τώρα δεν έχει ζήσει την κρίση – τουλάχιστον όχι όπως την βιώνουμε στις μεγάλες πόλεις. Η περιοχή ονομάζεται και «προ του Όρους»: είναι η είσοδος ενός κράτους εν κράτει, ενός άβατου για τις γυναίκες.

Η γειτνίαση με το Άγιο Όρος επηρεάζει όλες τις πλευρές της ζωής των κατοίκων: τα αγόρια ανεβαίνουν στο Όρος με τους πατεράδες τους, όχι μόνο για να μιλήσουν με τον πνευματικό τους, αλλά και για να εργαστούν. Ξυλοκόποι, χτίστες, μαραγκοί – όσοι μπορούν να συνεργαστούν με τη μοναστική κοινότητα απολαμβάνουν μέρος των προνομίων που της έχει παραχωρήσει το ελληνικό κράτος.

Η σχέση είναι βαθιά και δομική: τα μικρά αγόρια εκπαιδεύονται σε σχέση με τις γυναίκες, την έννοια του ανδρισμού και της οικογένειας από καλογέρους. «Και δεν είναι μόνο αυτό» , μου λέει ο Θ.Κ., γέννημα – θρέμμα Χαλκιδικιώτης που ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο για να επιστρέψει στη γενέτειρά του στα 40 του. «Υπάρχει μια φράση που λέγαν οι καλογέροι: ευλογημένη Ιερισσός, καταραμένο Όρος. Έβγαιναν εδώ, είχαν ερωμένες, πολλοί έφτιαχναν οικογένειες. Επίσης, πολλές φαμίλιες έστελναν τα κορίτσια τους να κάνουν ‘ευλογία’, να είναι υπηρέτριες δηλαδή (για κάθε χρήση) σε κάποιον καλόγερο. Ή μπορεί να πήγαινε και η σύζυγος για ένα διάστημα. Ο έλεγχος του μυαλού των ανθρώπων ήταν τεράστιος».

Όλα αυτά άλλαξαν μετά τη δεκαετία του ’80, παρ’ όλα αυτά η χερσόνησος του Άθω -εμφανώς λιγότερο τουριστικά ανεπτυγμένη κι απομονωμένη γεωγραφικά- παρέμενε βαθύτατα συντηρητική. Όχι μόνο ως προς τη δομή της μικροκοινωνίας της, αλλά και ως προς τις πολιτικές επιλογές της. Η σχέση με την εκκλησία άρρηκτη και βαθιά και η θέση των γυναικών δεδομένη. Με μικρές αλλαγές βεβαίως: οι 30άρες τού σήμερα δεν μοιάζουν με τις μητέρες τους, αλλά μέχρι πρόσφατα δεν διέφεραν και πάρα πολύ.

«Τι σχέση έχω εγώ με τη μάνα μου; Καμία». Και οι δέκα γυναίκες που έχουν σήμερα μαζευτεί για να κουβεντιάσουμε πώς το κίνημα άλλαξε τη ζωή τους στην αρχή δυσκολεύονται να δουν τη θέση τους, το κοινωνικό τους φύλο και το πώς κατασκευάστηκε. Μόνο όταν στο τραπέζι πέφτει το ερώτημα «πόσων χρόνων είναι το παιδί σου», το ερώτημα αποκτά νόημα. Οι 9 στις 10 έγιναν μητέρες στα 20-23 τους. «Τώρα το συνειδητοποιώ», λέει η Κατερίνα. «Όντως μας έστελναν να σπουδάσουμε, μας έλεγαν να μην εξαρτιόμαστε οικονομικά. Όμως ο διακαής τους πόθος ήταν να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδιά. Κι εμείς, σαν καλά κορίτσια, σπουδάσαμε, γυρίσαμε πίσω, παντρευτήκαμε, δουλεύαμε, φροντίζαμε το σπίτι και κάναμε και παιδιά. Δηλαδή, τα πάντα όλα».

Όταν ξεκινήσαμε αυτή την κουβέντα μεταξύ γυναικών που βρέθηκαν στις ίδιες μάχες από άλλη θέση (εκείνες ως αγωνίστριες κι εγώ ως ρεπόρτερ) και που δεν έχει καμία επιστημονική αξίωση, αλλά θέλει να λειτουργήσει ως πολαρόιντ, το πρώτο πράγμα που ανέφεραν όλες τους ήταν η εξωτερική τους εμφάνιση. «Δεν είμαστε γυναίκες πια, κοίτα χάλια», έλεγαν η μια μετά την άλλη, ενώ έδειχναν στις υπόλοιπες αξύριστα πόδια, άβαφα νύχια και ρίζες στα μαλλιά. Όσο η κουβέντα προχωρούσε όμως, τόσο περισσότερο μιλούσαν όλες τους για μιαν «άλλη γυναίκα».

«Όταν μου είπαν ότι δεν πρέπει να βάφομαι στις κινητοποιήσεις, σοκαρίστηκα. Είχα συνηθίσει να βγαίνω από το σπίτι μου πάντα περιποιημένη. Δεν έπρεπε να βάζω καν ενυδατική!» λέει η Άννα. «Δεν ξέραμε τι είναι τα χημικά, γι’ αυτό την πρώτη φορά που μας έριξαν τρέχαμε καταπάνω στο σύννεφο. Νομίζαμε ότι οι κρότου – λάμψης είναι σφαίρες», συμπληρώνει η Κατερίνα. Οι γυναίκες έζησαν για πρώτη φορά καταστολή πέρσι μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Τότε, με τα τακουνάκια τους, τα σκουλαρικάκια τους και τα καλοχτενισμένα τους μαλλιά βρέθηκαν να κυνηγιούνται από ΜΑΤατζήδες επί ώρες μες στο δάσος. Πολλές τραυματίστηκαν και κάμποσες βρέθηκαν κατηγορούμενες . Έτσι οργάνωσαν «επίδειξη… τάπεργουέαρ»: έδειξαν το μααλόξ, πώς το αραιώνουμε με νερό, πώς το ψεκάζουμε. Σήμερα καμιά τους δεν πηγαίνει σε κινητοποίηση χωρίς μάσκα, κάμποσες δε έχουν και κράνος.

«Τότε άρχισα να γίνομαι μια άλλη γυναίκα», λέει η Λένα. «Όταν παλιότερα στην Ολυμπιάδα τα ΜΑΤ έκαναν πόλεμο με τους κατοίκους, εμείς χαιρόμασταν που τα ξενοδοχεία της Ουρανούπολης έχουν δουλειά και τα βράδια τα πίναμε μαζί τους στα μπαρ». Κι η Γιούλη επιβεβαιώνει: “Μέχρι να ζήσουμε στο πετσί μας τι σημαίνει καταστολή, έβλεπα επεισόδια στην Αθήνα από την τηλεόραση κι έλεγα ‘καλά τα κάνουν και τα δέρνουν τα κωλόπαιδα που καταστρέφουν την πλατεία Συντάγματος’. Τόσο στην κοσμάρα μου».

Τώρα πια, όποιος μιλάει για τον αγώνα της Χαλκιδικής, οι πρώτες εικόνες που θα φέρει στο μυαλό του έχουν πρωταγωνίστριες γυναίκες: μητέρες στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης, γιαγιάδες που κατσαδιάζουν ΜΑΤατζήδες ενώ πέφτουν δακρυγόνα, γυναίκες που τραγουδάνε έξω από την Ασφάλεια. Πώς αυτά τα καλά κορίτσια βρέθηκαν στην πρωτοπορία του μαχητικότερου και ανθεκτικότερου κινήματος στην εποχή των Μνημονίων; «Αυθόρμητα μου βγήκε, ένιωθα ότι απειλείται η ζωή των παιδιών μου», λέει η Μελαχρινή. «Δεν νομίζω ότι πονάω περισσότερο για τα παιδιά μας από τον άντρα μου, άλλωστε κι εκείνος είναι στην πρώτη γραμμή», λέει η Λόλα. «Απλώς εμείς είμαστε πιο ψύχραιμες με τους μπάτσους και μπαίνουμε μπροστά για να μην γίνουν επεισόδια. Και στο συντονιστικό είμαστε πιο οργανωτικές».

Αυτή η «άλλη γυναίκα», η οποία έρχεται και ξανάρχεται στην κουβέντα μας, γεννήθηκε μέσα από αλλεπάλληλα σοκ. «Άλλαξε εντελώς ο τρόπος που σκεφτόμαστε», λέει η Άννα. «Πριν λέγαμε ‘αστυνομία= προστασία’, ‘δικαστής = δικαιοσύνη’, ‘τηλεόραση = αλήθεια’. Έπρεπε να ζήσουμε όλα αυτά τα γεγονότα για να καταλάβουμε πως τόσα χρόνια ζούσαμε σε μια εικονική πραγματικότητα». Κι η Βάσω δίπλα της συμπληρώνει: «Βλέπαμε ρομαντικές ταινίες και κλαίγαμε. Τώρα έχουμε γίνει πιο σκληρές, πιο ανθεκτικές. Ούτε που αντέχω να δω ρομάντζο. Το μόνο πρόβλημα είναι πως παραπονιούνται τα παιδιά μας, δεν τους αφιερώνουμε χρόνο όπως παλιά. Το κράτος τούς έκλεψε την παιδικότητά τους κι εμείς τους στερούμε τις μανάδες τους».

«Εγώ δεν νιώθω καμιά τύψη. Μπορεί να μην πλένουμε, να μην σιδερώνουμε, να μην μαγειρεύουμε και να αφήνουμε τα παιδιά άλουστα, αλλά δεν θα τρώνε κουτόχορτο βλέποντας Mega, δεν θα είναι βόδια όπως ήμασταν εμείς», λέει η Μελαχρινή. «Είχα να δω τον γιό μου 4 μέρες. Τον έφερε ο άντρας μου έξω από τα δικαστήρια στον Πολύγυρο για να τον δω κλεφτά κρατώντας την ντουντούκα», αφηγείται η Λόλα. «Το παιδάκι περνούσε μέσα από διμοιρίες. ‘Τι μάνα είμαι’, αναρωτήθηκα. Και μετά λέω ‘μια χαρά είμαι, γι’ αυτόν αγωνίζομαι’».

Και οι σύζυγοί τους; Πως αντέδρασαν σε όλα αυτά; Ο καθείς με τον τρόπο του: άλλος γκρίνιαξε, άλλος διαμαρτυρήθηκε εντόνως, άλλος ήταν τόσο απορροφημένος στον αγώνα που δεν κατάλαβε την αλλαγή, άλλος χάρηκε που βρήκε τη συμπολεμίστριά του. «Στην αρχή τους κανακεύαμε για να πάμε στο συντονιστικό. Πάλι θα φύγεις; Όλο αυτό ρωτάγανε», λένε οι γυναίκες, ενώ η καθεμιά ξετυλίγει… την προσωπική της μέθοδο καλοπιάσματος. Τώρα όλοι έχουν προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα ζωή: οι άντρες τους μοιράζονται αυτονόητα τις δουλειές του σπιτιού, οι γιαγιάδες έχουν κινητοποιηθεί, το χωριό οργανώνει ομαδικά μπέιμπι σίτινγκ, μαγειρεύει συλλογικά όταν υπάρχουν κινητοποιήσεις και παλεύει σύσσωμο όταν εμφανίζονται τα ΜΑΤ.

«Όταν τελειώσει ο αγώνας, φοβόμαστε ότι τα χωριά μας θα γεμίσουν διαζύγια», λένε τα κορίτσια. «Δεν μπορώ να φανταστώ ότι του χρόνου τέτοιες μέρες, αν έχουμε κερδίσει, εγώ θα γυρίσω σπίτι και θα κάνω τις δουλειές του Πάσχα», λέει η Λόλα. «Αν δεν είχαμε τα δικά μας, θα ήθελα να είμαι στην Μανωλάδα. Που όταν έσκασε το 2008 ούτε που είχα καταλάβει τι συμβαίνει». «Τώρα έχουν σταματήσει τα ‘που πας’, ‘τί ώρα θα γυρίσεις’, ‘με ποιον είσαι’. Κι όταν ζήσεις έτσι ελεύθερα, δεν γυρίζεις πίσω», συμπληρώνει η Βάσω. «Υπάρχει κι ένας άλλος παράγοντας», λέει η Μελαχρινή. «Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος για προσωπική ζωή. Αυτός ο αγώνας μάς αλλάζει όλους, κι εμάς και τους άντρες μας. Όταν γυρίσουμε στα σπίτια μας, θα γνωριστούμε ξανά».

Η μάχη του χρυσού είναι η πρώτη θερμή σύρραξη του ταξικού πολέμου που η τρόικα εσωτερικού υπό τις εντολές της τρόικας εξωτερικού εξαπέλυσε εναντίον μας. Όπως σε κάθε πόλεμο, οι ζωές των γυναικών αλλάζουν. Το στοίχημα (όχι μόνο το δικό τους, ολόκληρης της μικροκοινωνίας τους) είναι μπροστά τους ανοιχτό: Θα καταφέρουν να εμπεδώσουν αυτές τις ριζοσπαστικές αλλαγές όταν η συνθήκη έκτακτης ανάγκης δεν θα υφίσταται πια; Πριν από αυτό όμως υπάρχει κι ένα άλλο στοίχημα κι αυτό μας αφορά όλες και όλους: η μάχη της Χαλκιδικής αργά ή γρήγορα θα λήξει. Θα την κερδίσει η δημοκρατία ή η κρατική βία; Τα ανθρώπινα δικαιώματα ή η καταστολή; Οι άνθρωποι ή οι εταιρείες; Τα κινήματα ή οι εργολάβοι; Μην βιαστείτε να απαντήσετε. Μέρες σαν κι αυτή προσφέρονται για ρητορική. Όπως έλεγε κι ο παππούς Ένγκελς όμως, «ένα γραμμάριο δράσης αξίζει ένα τόνο θεωρίας».

* Η Ντίνα Δασκαλοπούλου είναι ρεπόρτερ στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Από τον Φεβρουάριο με συνεχείς αποστολές καλύπτει τα γεγονότα της Χαλκιδικής.

* Η Κατερίνα Σεϊτανίδου είναι φωτογράφος και ζει στην Ιερισσό.

φωτογραφίες: Κατερίνα Σεϊτανίδου**

Πηγή: Αυγή

 

Share

Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ Τυνησία: Τα καλά νέα από την Τύνιδα

της Σίσσυς Βωβού

Μαζικότατη συμμετοχή, από 135 χώρες και 5000 οργανώσεις,  με πολλές χιλιάδες ξένους και ξένες, και με μαζική συμμετοχή από Τυνησία.

Ξεκίνησε στις 26 Μαρτίου με τη συνέλευση των γυναικών το πρωί και μια ατέλειωτη και πολύχρωμη διαδήλωση πολλών δεκάδων χιλιάδων, από την κεντρική λεωφόρο Μπουργκίμπα μέχρι το Αθλητικό στάδιο d’El Menzah, όπου και έγινε η συγκινητική και φαντασμαγορική τελετή έναρξης ακολουθούμενη από συναυλία.

Μέχρι τις 31 Μαρτίου, που ήταν η τελευταία ημέρα, είχαν γίνει περίπου 800 σεμινάρια και εκδηλώσεις παντός είδους ενώ η διεθνής συνάντηση έκλεισε με μια μαζική διαδήλωση υποστήριξης του λαού της Παλαιστίνης.

Η πολιτική της ισότητας των δύο φύλων και των γυναικείων διεκδικήσεων γενικότερα είχε σημαντική παρουσία στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ της Τυνησίας. Η συμμετοχή των γυναικών ήταν περίπου στο μισό του συνόλου, ενώ η ορατότητά τους ήταν παντού μεγάλη. Πολλά ήταν τα σεμινάρια με γυναικεία θέματα, (ίσως το ένα έκτο του συνόλου, που ήταν πάνω από 700) αλλά και σε πολλά σεμινάρια και εκδηλώσεις υπήρξε η διάσταση του φύλου και σίγουρα γυναίκες ομιλήτριες. Η συνέλευση των γυναικών της πρώτης ημέρας ήταν από τις μαζικότερες από όλες τις συνεδρίες του Φόρουμ.

Περπατώντας στους δρόμους, έβλεπες αρκετές μαντιλοφορούσες, περίπου 40-50%, ενώ στο χώρο του φόρουμ ήταν πραγματικά λίγες. Σημειωτέον ότι η Τυνησία είναι μια κοσμική χώρα, κάτι που φαίνεται από τη γενικότερη ατμόσφαιρα αλλά και από την τηλεόραση και τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζουν και παρουσιάζονται οι γυναίκες.

Περισσότερα άρθρα για το σύνολο του Φόρουμ, εδώ και εδώ και στην ραδιοφωνική μου συνέντευξη στο Radio Bubble εδώ

Ακολουθούν τρεις ενότητες:

  • Μικρή σύνοψη από τη συνέλευση των γυναικών (στην οποία δυστυχώς δεν είχαμε φθάσει για να συμμετέχουμε, αλλά πήραμε τις πληροφορίες και είδαμε τα βίντεο).
  • Συνέντευξη της Jemui Faouzua
  • Σύντομη ανταπόκριση από σεμινάριο για την έκτρωση και τη βία κατά των γυναικών

 

Η Συνέλευση των Γυναικών, 26-Μαρτίου-2013

Για να αποτίσει φόρο τιμής στις επαναστάτριες του αραβικού κόσμου, το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ άνοιξε στις 26 Μαρτίου με τη Συνέλευση των γυναικών. Το αμφιθέατρο κατάμεστο, περισσότερες από 1500 γυναίκες, και ήταν από τις μαζικότερες συνεδρίες του Φόρουμ. Με ενθουσιασμό, σημαίες, σύμβολα, μπαλόνια, ενδυμασίες απ’ όλες τις χώρες του κόσμου, γυναίκες όλων των φυλών. Η συνέλευση ήταν μια γιορτή. Απ’ όλες τις ομιλίες έβγαινε η κραυγή, ότι η ισότητα είναι μια αρχή που δεν τίθεται υπό διαπραγμάτευση.

Γυναίκες από τυνησιακές οργανώσεις καλωσόρισαν τις παριστάμενες για την αλληλεγγύη τους, και δήλωσαν ότι τις δυναμώνει. Μπροστά στην σύνθετη κατάσταση για τις γυναίκες αυτών των χωρών, δήλωσαν ότι οι Τυνήσιες είναι πάντα στον αγώνα, και είναι οι πρώτες στον αγώνα εναντίον των απειλών της αντεπανάστασης. Το γυναικείο κίνημα στην Τυνησία συγκροτείται σήμερα γύρω από την θηλυκοποίηση της φτώχιας, ενάντια στις αναδιαρθρώσεις που επιβάλλουν η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, τη βία κατά των γυναικών που είναι ένα αληθινό όπλο με σκοπό να τις αναγκάσει να εγκαταλείψουν το δημόσιο χώρο και την πολιτική. Απορρίπτουν τα καινούρια συντάγματα που δεν παίρνουν υπόψη τις διεκδικήσεις τους, τις πραγματικότητες της ζωής και ακόμα λιγότερο τα δικαιώματά τους. Ως απάντηση στην παγκοσμιοποίηση των επιθέσεων, καλούν τις γυναίκες να ενισχύσουν το διεθνισμό της αλληλεγγύης.

Ενώ στην Παλαιστίνη οι γυναίκες συνθλίβονται από την διπλή καταπίεση του Ισραήλ και του ισλαμισμού, που συνοδεύεται από πολυποίκιλες μορφές καθημερινής βίας, και την υποχρέωση να φορούν τη μαντίλα, στην Αίγυπτο οι γυναίκες δέχονται επιθέσεις στην πλατεία Ταχρίρ, και μάλιστα συχνά τους κόβουν τα μαλλιά για να τις προσβάλουν, ενώ αποτέλεσαν την καρδιά της επανάστασης. (Όπως έχουμε γράψει πρόσφατα στο ΦΣ, οι γυναίκες στην Αίγυπτο υφίστανται πολύ χειρότερες μορφές εξευτελισμού και βίας, βλ. εδώ)

Από την Τυνησία ως την Παλαιστίνη, τη Λιβύη ως τη Συρία, οι γυναίκες του αραβικού κόσμου είναι ενωμένες ζητώντας την ισότητα, τη δημοκρατία και την αυτονομία. Αγωνίζονται για έναν άλλο κόσμο, στον οποίο όμως θα έχουν επιτέλους τη θέση που τους αξίζει. Από διαφορετικά μέρη του κόσμου, όπως τη Σενεγάλη που οι γυναίκες αγωνίζονται για την οικονομική τους αυτονομία ως την Πολωνία που καταγγέλλουν το ΔΝΤ, οι γυναίκες ζητούν την πρόσβαση στα κοινά αγαθά.

Στη Βραζιλία, οι αγρότισσες αγωνίζονται για να κατέχουν γη και για τη διατροφική επάρκεια που κάθε μέρα απειλούνται περισσότερο από τις μεγάλες αγροτικές-επιχειρήσεις είπε μια αγωνίστρια από τη Via Campessina (τεράστιο αγροτικό συνδικάτο, βλ. εδώ).

Μια οργισμένη νεαρή Ισπανίδα φεμινίστρια, είπε: «Παντού στον κόσμο, η πραγματικότητα των γυναικών είναι η πατριαρχία! Η λιτότητα, που ακολουθείται στο όνομα της κρίσης και του χρέους, πλήττει και απειλεί κατά προτεραιότητα τις κοινωνικές κατακτήσεις των γυναικών, την οικονομική τους αυτονομία και τον έλεγχο του ίδιου του σώματος. Γι’ αυτό, οι γυναίκες κινητοποιούνται παντού, δεν κάθονται με τα χέρια σταυρωμένα. Αναπτύσσουν σε πολλές περιοχές πειράματα και δίκτυα κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας».

Τι ωραιότερο συμπέρασμα μπορούσε να βγει από αυτή τη Συνέλευση των Γυναικών, από το ότι «Η επανάσταση θα είναι φεμινιστική ή δεν θα υπάρξει!».

 

Σύντομη συνέντευξη από μια αριστερή γυναίκα, αφοσιωμένη στον αγώνα για τα γυναικεία δικαιώματα και μέλος του Λαϊκού Μετώπου της Αριστεράς Jemui Faouzua

Οι γυναίκες της Τυνησίας αγωνιζόμαστε για την διατήρηση και την επέκταση των δικαιωμάτων και τη συνταγματική κατοχύρωση της ισότητας των δύο φύλων. Υπάρχει στην Τυνησία, από την εποχή του Μπουργκίμπα, τη δεκαετία του 1960, το οικογενειακό δίκαιο το οποίο ήταν πρωτοπόρο για την εποχή του. Τώρα ζητάμε την αναπροσαρμογή του με βάση τις νέες συνθήκες, ενώ ζητάμε πάνω απ’ όλα την κατοχύρωση της ισότητας των δύο φύλων στο νέο Σύνταγμα της χώρας το οποίο βρίσκεται σε διαβούλευση και προετοιμάζεται.

Έχει ήδη φτιαχτεί ένα συντονιστικό γυναικείων οργανώσεων το οποίο στις 8 Μάρτη οργάνωσε μαζική διαδήλωση στην Τύνιδα με συμμετοχή 50.000 ανθρώπων, για τη διεκδίκηση των γυναικείων δικαιωμάτων. Θέτουμε έντονα το πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών αλλά και των εργασιακών δικαιωμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι γυναίκες εργάζονται σε πολλές επιχειρήσεις υπεργολαβίας, κυρίως γαλλικές, με πολύ χαμηλούς μισθούς. Ο βασικός μισθός στη χώρα είναι περίπου 160 ευρώ, ενώ ο πληθωρισμός αυξάνεται καθημερινά. Η επίσημη ανεργία είναι στο 17%, αλλά στην πραγματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερη. Το Λαϊκό Μέτωπο που έχει δημιουργηθεί εδώ και 6 μήνες έχει ως σημαντικό πυλώνα της πολιτικής του την ισότητα των δύο φύλων, αλλά οι ανδροκρατικές δομές καλά κρατούν.

  • Χαρακτηριστικό ότι από τα 10 κόμματα που μετέχουν σ’ αυτό, το ένα μόνο έχει αρχηγό γυναίκα. 
  • Ιδιαίτερη κινητοποίηση έγινε με πρωτοβουλία των γαλλικών συνδικάτων Solidaires και σε συνεργασία με τα τυνησιακά συνδικάτα,  για τις εργαζόμενες στα κέντρα ενοικιαζομένων εργαζομένων. Εκεί δουλεύουν με την απόλυτη ευελιξία και με πολύ χαμηλούς μισθούς, υπό την εκμετάλλευση των γαλλικών πολυεθνικών επιχειρήσεων, κυρίως της τηλεφωνίας, τόσο κατά την πρώτη ημέρα του Φόρουμ (26-3) όσο και μπροστά στη γαλλική πρεσβεία (το Σάββατο 31-4) 

 

Σεμινάριο για έκτρωση και βία

Η Ένωση “Groupe Tawhida Ben Cheikh” μαζί με την Τυνησιακή Ένωση Δημοκρατικών Γυναικών (Atfd τα αρχικά στα Γαλλικά) εγκαινίασε στο Παγκόσμιο φόρουμ μια συζήτηση για τις απειλές που εμφανίζονται στο δικαίωμα στην έκτρωση, που είναι κατοχυρωμένο στη χώρα από τη δεκαετία του 1970. Με βάση έρευνα που πραγματοποιήθηκε, δόθηκαν στοιχεία για τον αριθμό των εκτρώσεων.

«Οι δημογραφικές αλλαγές, η αύξηση του κόστους για τις εκτρώσεις και η άνοδος της θρησκευτικής συνείδησης στις γυναίκες εξηγούν την μείωση των εκτρώσεων», υπογράμμισε η πρόεδρος της Τυνησιακής Ένωσης Δημοκρατικών Γυναικών, Ahlem Belhaj.

Η συζήτηση περιστράφηκε επίσης στο θέμα της βίας κατά των γυναικών στο πλαίσιο της οικογένειας και του γάμου, και ανακοινώθηκε ότι το 3% των θανάτων γυναικών στην Τυνησία οφείλεται σε φόνο. Η Ahlem ανέφερε ότι η βία κατά των γυναικών αποτελεί υποβάθμιση των δικαιωμάτων τους και ιδιαίτερα του δικαιώματος στην υγεία, υπό την έννοια των αρνητικών επιπτώσεων στους συνολικούς σχεδιασμούς των γυναικών για τη ζωή τους. Ζήτησε τη δημιουργία κέντρων για κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, την κινητοποίηση των υγειονομικών αρχών για την ενίσχυση του δικαιώματος των γυναικών στην υγεία σε όλες τις περιφέρειες, την ευαισθητοποίηση των υγειονομικών υπηρεσιών πάνω στο θέμα αυτό.

 

 

Share

Από το Νέο Δελχί στην Ξάνθη: ένας βιασμός δρόμος

της Λίνας Φιλοπούλου

Αφορμές για να ξανασυζητήσουμε για το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών μας δόθηκαν αρκετές τους τελευταίους μήνες. Δε μας δόθηκαν μόνο από μια τριτοκοσμική χώρα σαν την Ινδία, μας δόθηκαν και από μια ευρωπαϊκή χώρα σαν την Ελλάδα, αλλά και από άλλες πολιτισμένες γωνιές της γης.

Ο ομαδικός βιασμός της Ινδής φοιτήτριας τον περασμένο Ιανουάριο μέσα σε λεωφορείο υπήρξε μία από τις πιο συγκλονιστικές ειδήσεις που έκανε το γύρο του κόσμου. Στην Ινδία κάθε 20 λεπτά μια γυναίκα δέχεται σεξουαλική κακοποίηση, οι βιασμοί έχουν σημειώσει μεγάλη αύξηση τα τελευταία χρόνια, ωστόσο οι Ινδοί δεν έκλεισαν τα μάτια απέναντι σε ένα τόσο αποτρόπαιο έγκλημα, σε μια χώρα μάλιστα που ο νόμος για την καταπολέμηση κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών είναι πολύ αδύναμος και η κοινωνία πολύ ανεκτική στον καθημερινό βιασμό. Το γεγονός αυτό στάθηκε έναυσμα για ένα μαζικό γυναικείο κίνημα που διοργάνωσε μαζικές διαδηλώσεις με συμμετοχή και φοιτητών/τριών, και όχι μόνο στην Ινδία. Με απόφαση του δικηγορικού συλλόγου της περιφέρειας που δικάζονται οι κατηγορούμενοι, κανείς δικηγόρος δεν αναλαμβάνει την υπεράσπισή τους, γιατί το θεωρούν αντιδεοντολογικό. Είναι εξίσου σημαντικό να αναφερθεί ότι οι γυναίκες αρνήθηκαν να δεχτούν τη θανατική ποινή -σε μια προσπάθεια αυστηροποίησης του πλαισίου για το βιασμό- με γνώμονα τις ανθρωπιστικές αξίες του γυναικείου κινήματος.

Σε μια άλλη γωνιά της γης όμως, στην οποία έχουμε στραμμένα τα βλέμματά μας με αγωνία τα τελευταία 2 χρόνια, τα νέα δεν είναι και τόσο καλά. Στην Αίγυπτο, η οποία βρίσκεται σε μια επαναστατική διαδικασία, με τον κόσμο να συνεχίζει να διεκδικεί δημοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη, η σεξουαλική παρενόχληση και ο βιασμός χρησιμοποιούνται σαν όπλο κατά των διαδηλωτριών στην πλατεία Ταχρίρ, που δικαιολογούνται ως αποτέλεσμα της «ανάρμοστης» συμπεριφοράς τους. Ο βιασμός της νεαρής γυναίκας τα περασμένα Χριστούγεννα στην Ξάνθη σόκαρε την ελληνική κοινωνία, όχι τόσο – θα τολμούσα να πω – για το βιασμό, αλλά κυρίως επειδή τον ακολούθησε μια άγρια δολοφονία. Αναρωτιέται καμιά, θα αντιμετώπιζε η πολιτεία με σοβαρότητα την καταγγελία του βιασμού από τη νεαρή κοπέλα σε περίπτωση που επιβίωνε ή θα αιωρούνταν η υποψία ότι «τάθελε» και αυτή; Όπως ακριβώς «τάθελε η Βουλγάρα» πριν μερικά χρόνια στην Αμάρυνθο, η οποία βιάστηκε από συμμαθητές της μέσα στο σχολείο; Ωστόσο, στην περίπτωση της Αμαρύνθου επρόκειτο για το λόγο μιας αλλοδαπής μαθήτριας απέναντι στο λόγο Ελληνόπουλων καλών οικογενειών της τοπικής κοινωνίας. Όπως και για το βιασμό της Πάρου το περασμένο καλοκαίρι τα ΜΜΕ και το πανελλήνιο δε δίστασαν να φωνάξουν «θάνατο στον Πακιστανό». Φώναξαν με χαιρεκακία γιατί επιβεβαιώθηκε ότι όλοι οι ξένοι είναι βιαστές και πρέπει δικαίως να φύγουν από την πολιτισμένη χώρα μας, για να μη μας μολύνουν με τη βάρβαρη κουλτούρα τους. Ο βιασμός όμως της Ξάνθης;

Εκεί δεν ακούστηκε ούτε «θάνατος» – αν και κάποιοι είχαν επενδύσει στην πιθανότητα να αποδώσουν το έγκλημα σε «μη Έλληνα»-, ούτε «τάθελε», γιατί στη συνέχεια το θύμα δολοφονήθηκε με άγριο τρόπο. Το νεκρό θύμα είναι ιερό. Αλίμονό της αν είχε επιβιώσει. Θα ζούσε και θα ξαναζούσε το βιασμό της καθημερινά για πολλά χρόνια, ξεκινώντας από το αστυνομικό τμήμα που θα πήγαινε να κάνει την καταγγελία, από την οικογένειά της, τον κοινωνικό της περίγυρο, στο δικαστήριο, όπου μία γυναίκα δικηγόρος θα υπερασπιζόταν τον βιαστή-«μανάβει». Ακριβώς όπως υπερασπίζεται γυναίκα δικηγόρος* τον κατά συρροή «βιαστή με την τυρόπιτα» με συνεχείς αναβολές των δικών εδώ και οχτώ χρόνια εις βάρος κάποιων άτυχων γυναικών, που ως τουρίστριες έφτασαν στη χώρα μας, αυτή τη «φιλόξενη» χώρα με αυτόν το «σπουδαίο» πολιτισμό, και έφυγαν αφού γνώρισαν την κουλτούρα όχι των Ελλήνων, αλλά τη διεθνή κουλτούρα των βιαστών, και που είναι όμως υποχρεωμένες να επιστρέφουν για να ζουν και να ξαναζούν το βιασμό τους μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη. Αν δεν υποχωρήσουν. Αν αντέχουν να επιστρέφουν.

Στην περίπτωση της Ξάνθης η ελληνική κοινωνία βρέθηκε σε πλήρη αμηχανία. Και τώρα τι; Σε ποιο τέρας θα αποδώσουμε αυτό το αποτρόπαιο έγκλημα; Αφού ο βιαστής-δολοφόνος είναι ένας δικός μας, ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ένας Έλληνας. Και στη νεαρή γυναίκα δεν μπορούμε να το αποδώσουμε δυστυχώς, γιατί είναι νεκρή. Αν δεν ήταν, σίγουρα θα μας διευκόλυνε πολύ. Θα ίσχυε για άλλη μία φορά το σύνηθες φαινόμενο της ενοχοποίησης του θύματος βιασμού και της αθώωσης του βιαστή. Αν έφτανε βέβαια να καταγγείλει το βιασμό, λόγω του κοινωνικού στίγματος που επιβαρύνει τα θύματα.

Ας θυμηθούμε και την υπόθεση βιασμού της καμαριέρας από τον πρώην ισχυρό άντρα του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν, ο οποίος τώρα κατηγορείται εκτός από βιαστής και για συμμετοχή σε κύκλωμα μαστροπείας. Κάποιες δεν πέσαμε από τα σύννεφα όταν το διαβάσαμε, κι ας μας είχανε βάλει στο στόχαστρο τότε που υπερασπιζόμασταν την καμαριέρα.

Σε μια κοινωνία όπου οι ανδροκρατικές σχέσεις και τα πατριαρχικά στερεότυπα είναι το φυσιολογικό, όπου η κουλτούρα του βιασμού προωθείται ακόμα και μέσα από τηλεοπτικά σίριαλ – γεγονός για το οποίο το τμήμα φεμινιστικής πολιτικής/ φύλου του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έκανε προσφυγή στο ΕΣΡ –, το γυναικείο κίνημα, το οποίο διαπνέεται από ένα όραμα μιας κοινωνίας ισότητας των φύλων και γυναικείας χειραφέτησης απ’ όλες τις μορφές καταπίεσης τόσο στη δημόσια όσο και στην ιδιωτική σφαίρα, έχει καθήκον να συνεχίζει να διεκδικεί συστηματικά την αυτεπάγγελτη δίωξη γι’ αυτό το κακούργημα απέναντι στην αυτονομία του γυναικείου σώματος, ασκώντας πίεση στις αρμόδιες αρχές να αντιμετωπίζουν τις καταγγελίες γυναικών με σοβαρότητα για να απονεμηθεί δικαιοσύνη στα θύματα βιασμού, παλεύοντας ταυτόχρονα για την αναγνώριση από την κοινωνία της αυτονομίας και αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος.

Ας μην περιμένουμε να συνοδεύεται ο βιασμός από άγρια δολοφονία για να εξοργιστούμε και να εξεγερθούμε.

Να βάλουμε τώρα ένα τέλος στην ατιμωρησία του βιασμού, αυτού του βάρβαρου κακουργήματος απέναντι στις γυναίκες.

Να δώσουμε τέλος στη συγκάλυψη του βιασμού από τα ΜΜΕ, την πατριαρχική οικογένεια, την υποκριτική κοινωνία, το σεξιστικό σχολείο, τη μισογυνική θρησκεία, το μεροληπτικό δικαστικό σύστημα.

Από το Νέο Δελχί ως την Ξάνθη η γυναικεία καταπίεση και η βία κατά των γυναικών είναι μια πραγματικότητα και ο αγώνας είναι κοινός.

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗ ΣΙΩΠΗ!

*η οποία δυστυχώς είναι αναγνωρισμένο στέλεχος της Αριστεράς, η Ζωή Κωνσταντοπούλου

Πηγή: Περιοδικό Γυναίκες Κόκκινο

 

Share

Ινδία: Κόκκινη ταξιαρχία κατά της κακοποίησης των γυναικών

Καθώς τα περιστατικά κακοποίησης γυναικών στην Ινδία αυξάνονται διαρκώς, μερικές γυναίκες αποφάσισαν να αντιδράσουν στις επιθέσεις και να δημιουργήσουν μια ομάδα για την ασφάλειά τους όπως αναφέρει ρεπορτάζ του βρετανικού Observer.

του Χρήστου Ηρακλείδη

Η Κόκκινη Ταξιαρχία (ονομαζόμενη έτσι εξαιτίας των κόκκινων ρούχων που φορούν) μία ομάδα αυτο-άμυνας, δημιουργήθηκε τον Νοέμβριο του 2011 στην πόλη της Ινδίας Lucknow με σκοπό την προστασία των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση. Η ομάδα αυτή έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των γυναικών ιδιαίτερα μετά τα περιστατικά ομαδικών βιασμών και της δολοφονίας μιας 23χρονης φοιτήτριας στο Δελχί τον προηγούμενο Δεκέμβρη.

Σε πρώτο στάδιο υπήρχαν 15 κυρίως μέλη, με ηλικίες απο 11 έως 25 χρονών. Μέσα σύντομο χρονικό διάστημα ο αριθμός των μελών αυξήθηκε σε παραπάνω απο 100 μέλη. Στοχοποιούν υπόπτους κακοποίησης και βιασμών και έχουν για αυτούς ένα απλό μήνυμα: Καμία ανοχή σε περιστατικά βίαιης συμπεριφοράς και βιασμών.

Όταν υπάρξει καταγγελία κακοποίησης ή βιασμού, η Κόκκινη Ταξιαρχία αρχικά κάνει επίσκεψη προειδοποιώντας τους φερόμενους ως δράστες. Αν χρειασθεί, ζητάει την βοήθεια της αστυνομίας αλλά εάν δεν υπάρξει ανταπόκριση τότε η ταξιαρχία λιντσάρει τον ύποπτο. Όπως αναφέρει μια γυναίκα -μέλος της ταξιαρχίας, για ένα παρόμοιο περιστατικό, «σταματήσαμε τον δράστη, τον περικυλώσαμε επιτυγχάνοντας να τον ακινητοποιήσουμε, ενώ αυτός στην αρχή νόμιζε πως ήταν αστείο. Έπειτα τον χτυπούσαμε με όποιο τρόπο μπορούσαμε για να πάρει το μάθημά του.»

Η ηγετης της ομάδας, η 25 χρονη δασκάλα Usha Vishwakarma, είχε εμπειρία απο τον καθημερινό κίνδυνο που αντιμετωπίζουν πολλές νέες κοπέλες στην χώρα. Ήταν μόλις 18 όταν ένας δάσκαλός της προσπάθησε να την βιάσει αλλά η ίδια γλίτωσε την τελευταία στιγμή.

Μετά το περιστατικό κανένας στο σχολείο δεν έπαιρνε τις κατηγορίες στης στα σοβαρά ενώ την συμβούλευαν να το ξεχάσει και να σταματήσει να προκαλεί προβλήματα. Η εμπείρια αυτή όμως της άφησε τραύματα και για δύο χρόνια δεν έκανε τίποτα. Όμως σιγά σιγά επανέκτησε την αυτοπεποίθησή της και το 2009 δημιούργησε μια μικρή σχολική ομάδα σε ένα κτίριο κοντά στο σπίτι της. Όλο και περισσότερες νέες γυναίκες που είχαν πέσει θύματα παρόμοιων περιστατικών και είδαν το μέλλον τους να απειλείται, ήρθαν στη ομάδα.

«Οι γονείς των κοριτσιών συμβούλευαν να παραμένουν στα σπίτια τους έτσι ώστε να μην γίνονται τέτοια περιστατικά. Έλεγαν, «εάν πας στο σχολείο, τα αγόρια θα σε ενοχλούν, άρα κάτσε στο σπίτι και δεν θα πέσεις θύμα σεξουαλικής βίας,» λέει η Vishwakarma. «Εμείς όμως είπαμε όχι και αποφασίσαμε να φτιαξουμε μια ομάδα και ξεκινήσουμε τον αγώνα μόνες μας.» Αγόρασαν κόκκινες μπλούζες και μαύρα παντελόνια και ξεκίνησαν να καταστρώνουν σχέδια. «Επιλέξαμε το κόκκινο χρώμα επειδή συμβολίζει τον κίνδυνο και το μαύρο την διαμαρτυρία.»Υπάρχουν πολλά πράγματα για το οποία θα πρέπει να αγωνιστούμε. «Οι άντρες πιστεύουν πως οι γυναίκες είναι αντικείμενα,» αναφέρει η Vishwakarma. «Η θρησκεία μας δείχνει πως οι γυναίκες είναι ανίσχυρες και ότι οποιοσδήποτε που είναι δυνατός μπορεί να κάνει τα πάντα.» Τα συνθήματά τους είναι: «Σταματήστε τώρα τους βιασμούς» και «Θέλουμε ασφάλεια».

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία αναφορές σεξουαλικής κακοποίησης στο Δελχί έχουν σημειώσει αύξηση έως και 590% σε ετήσια βάση ενώ οι αναφορές για βιασμούς κατά 140%. Εξαιτίας των συχνών περιστατικών βιασμών η τουριστική κίνηση σημείωσε μεγάλη κάμψη τους τρείς πρώτους μήνες του χρόνου, καθώς περίπου 35% λιγότερες γυναίκες ταξίδεψαν στην Ινδία.

Πλέον όταν οι κοπέλες της ομάδας περπατάνε στον δρόμο δεν δέχονται επίθεση απο τους άντρες που τις κοιτάνε όπως ένας λύκος που ανακάλυψε ότι τα πρόβατα δεν είναι αβοήθητα. Κανένας δεν ρισκάρει να πει κάτι.

Πηγή: tvxs

 

Share

Συνέντευξη τύπου Alter Summit

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ

ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ, 7 και 8 ΙΟΥΝΙΟΥ 2013

 

Δελτίο Τύπου

4 Απριλίου2013

Θα ανατρέψουμε τη λιτότητα,

πριν αυτή καταστρέψει τη δημοκρατία

Η Εναλλακτική Σύνοδος των Ευρωπαϊκών Κινημάτων θα πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο στην Αθήνα, με τη συμμετοχή εκατοντάδων συλλογικών φορέων από την Ευρώπη και την Ελλάδα.  Ήδη στην ευρωπαϊκή επιτροπή προετοιμασίας συμμετέχουν περισσότεροι από 150 φορείς, μεταξύ των οποίων μεγάλα ευρωπαϊκά συνδικάτα, Ινστιτούτα που συνδέονται με τις δράσεις εναντίον της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, οργανώσεις όπως η ATTAC, το Δίκτυο για την Καταπολέμηση της Φτώχειας (Anti Poverty Network), η CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση το Χρέους του Τρίτου Κόσμου), Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, οικολογικά, περιβαλλοντικά δίκτυα, κοινωνικά κινήματα, κινήματα πλατειών, τους “αγανακτισμένους”, οργανώσεις δικαιωμάτων, διεθνείς και εθνικές φεμινιστικές οργανώσεις, κινήματα αλληλεγγύης, κινήματα ανέργων, μεταναστευτικές συλλογικότητες και αντιρατσιστικά κινήματα. Πολιτικά κόμματα δεν προβλέπεται να συμμετέχουν στη διοργάνωση, προσκαλούνται όμως να τη στηρίξουν όσα από αυτά συμμερίζονται τους στόχους της.

Σε συνέντευξη τύπου σήμερα, 4 Απριλίου, τη μεγάλη ευρωπαϊκή διοργάνωση παρουσίασε ο εκπρόσωπος του ευρωπαϊκού Ινστιτούτου TRANSFORM και δραστήριο μέλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής διοργάνωσης, Walter Baier, ο οποίος τόνισε τη σημασία αυτού του γεγονότος, που φιλοδοξεί να συσπειρώσει εκείνες τις δυνάμεις που αντιτίθενται στα μνημόνια και τις πολιτικές λιτότητας της Ε.Ε., αλλά και να φέρει κοντά τα κοινωνικά κινήματα με τα ευρωπαϊκά συνδικάτα σε μια κατεύθυνση αντίστασης στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Στη συνέχεια μίλησε ο Ζώης Πεπές, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΓΣΕΕ, ο οποίος τόνισε ότι τα συνδικάτα δεν θα μπορούσαν να είναι απόντα από μια τέτοια διοργάνωση και ότι δίνεται μια δυνατότητα στους εργαζόμενους/ες της Ελλάδας να έρθουν σε επαφή με τα ευρωπαϊκά συνδικάτα για περαιτέρω συνεργασία και κοινή δράση. Η ΓΣΕΕ, το ΕΚΑ, αλλά και δευτεροβάθμιες συνδικαλιστικές οργανώσεις παρακολουθούν από την αρχή τις εξελίξεις, και σύντομα θα λάβουν αποφάσεις για το συγκεκριμένο τρόπο συμμετοχής τους. Το λόγο πήρε στη συνέχεια η Σίσσυ Βωβού, μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών και της ελληνικής ομάδας εργασίας, η οποία μέχρι στιγμής λειτούργησε με 25 οργανώσεις ή παρατηρητές και τώρα βρίσκεται σε πορεία διεύρυνσης και συγκρότησης της ελληνικής οργανωτικής επιτροπής, η οποία θα ξεκινήσει τη λειτουργία της την Τετάρτη 10 Απριλίου και θα παραμείνει ανοιχτή για νέες συμμετοχές.

Αναμένεται να καταφθάσουν στην Αθήνα τον Ιούνιο χιλιάδες ακτιβιστές και ακτιβίστριες από την Ευρώπη, και η συμμετοχή πολύ περισσότερων από την Ελλάδα.  Επίσης οργανώνονται καραβάνια αλληλεγγύης από διάφορες χώρες, που θα καταλήξουν στην Αθήνα.

Η Εναλλακτική Σύνοδος αποτελεί μια δικτύωση των ευρωπαϊκών κινημάτων για την αντίσταση στο νεοφιλελευθερισμό και τις επιπτώσεις του στον κόσμο της εργασίας και στις κοινωνίες. Συγκροτήθηκε από τον περασμένο χρόνο, ενώ η πρόταση για τη Σύνοδο του Ιουνίου έγινε τον Νοέμβριο του 2012 στη συνάντηση της Φλωρεντίας. Αποτελεί μια νέα μορφή, που υπερβαίνει το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ που λειτούργησε για 10 χρόνια στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Η σύνοδος της Αθήνας θα αποτελέσει το πρώτο μεγάλο βήμα της. Τον Ιούνη θα ψηφιστεί το Μανιφέστο των ευρωπαϊκών πληθυσμών ενάντια στην πολιτική της λιτότητας και τις επιπτώσεις της, και για την υπεράσπιση των δημοκρατικών κατακτήσεων και τον αγώνα εναντίον της ακροδεξιάς, του ρατσισμού και του φασισμού. Το μανιφέστο ήδη βρίσκεται σε ανοιχτή διαβούλευση και η τελική του μορφή θα καταληχθεί στην ευρωπαϊκή συνάντηση στο Ζάγκρεμπ, στις 11 Μαϊου. Με βάση αυτό το μανιφέστο θα αποφασιστούν οι επόμενες ευρωπαϊκές κινητοποιήσεις.

Η επιλογή της Ελλάδας είναι συμβολική, και στοχεύει να καταδείξει έμπρακτα ότι τα ευρωπαϊκά κινήματα εκτιμούν τους αγώνες που έχουν γίνει, αντιστέκονται στις βάρβαρες αντικοινωνικές πολιτικές με αλληλεγγύη και προτάσεις για μια άλλη Ευρώπη.

Το Alter Summit της Αθήνας, αναμένεται να αποτελέσει ένα από τα μεγαλύτερα γεγονότα της χρονιάς για την Ευρώπη και να αποτελέσει μια νέα, αναβαθμισμένη αφετηρία αντίστασης.

 

Περισσότερες πληροφορίες στο www.altersummit.eu

Επικοινωνία: 6946-689314, 6974-569239

altersummit.athens2013@yahoo.gr

 

Η ομάδα εργασίας

 

Share

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

Με λιθοβολισμό απειλείται η 19χρονη ακτιβίστρια Άμινα Τάιλερ στην Τυνησία η οποία πόσταρε στην σελίδα της φωτογραφία στην οποία έχει γράψει στο στήθος της «Το σώμα μου ανήκει σε μένα». Ισλαμιστής ιεροκήρυκας ζήτησε να εκτελεστεί με λιθοβολισμό.Συγκεκριμένα ο σαλαφίτης ιεροκήρυκας Αντέλ Αλμί υποστήριξε ότι «Σύμφωνα με το Θείο Νόμο, πρέπει να τιμωρηθεί με 80 ως 100 βουρδουλιές, αλλά αυτό που έκανε επισείει πολύ περισσότερα. Πρέπει να θανατωθεί με λιθοβολισμό και μέχρι τότε να τεθεί υπό περιορισμό, γιατί αυτό που έκανε μπορεί να προκαλέσει επιδημία … Είναι σαν κάποιον που υποφέρει από σοβαρή μεταδοτική ασθένεια και πρέπει να απομονωθεί και να θεραπευτεί».

Η φεμινιστική οργάνωση FEMEN της οποίας φέρεται να είναι μέλος η 19χρονη τονίζει σε ανακοίνωσή της ότι

«Η 4η Απριλίου θα σηματοδοτήσει την αρχή μίας νέας, γνήσιας Αραβικής Ανοιξης, μετά την οποία η πραγματική ελευθερία, χωρίς μουλάδες και χαλίφηδες, θα έρθει στην Τυνησία»«Τα στήθη μας είναι πιο φονικά από τις πέτρες σας!». Η 4η Απριλίου ανακηρύχτηκε από την οργάνωση παγκόσμια ημέρα δράσης  δράσης για την συγκεκριμένη υπόθεση, ενώ ανέβασε και ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών, στην οποία έχουν ανταποκριθεί ήδη πάνω από 10.000 άτομα, τα οποία ζητούν να ασκηθεί δίωξη σε όσους απειλούν την 19χρονη.

Η οργάνωση για τα δικαιώματα” Human Rights Watch” τονίζει  ότι «Τα σχόλια του Αντέλ Αλμί … έθεσαν την Αμίνα Τάιλερ σε άμεσο κίνδυνο … το τυνησιακό κράτος θα πρέπει να δράσει άμεσα τουλάχιστον καταδικάζοντας τις δηλώσεις και προστατεύοντάς την από επιθέσεις, αλλά και με διερεύνηση για το αδίκημα της προτροπής σε βίαιες πράξεις».

Πηγή: alterthess

 

Περισσότερα

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

 

Share

Τα όρια της ανθρώπινης αντοχής

Η δολοφονία της Σακινέ Τζανσίζ (Sakine Cansız) ξαναφέρνει στο προσκήνιο την περίοδο της χούντας της δεκαετίας του ‘80 στην Τουρκία και τη στρατιωτική φυλακή βασανιστηρίων του Ντιγιάρμπακιρ (φωτο).

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 η τουρκική κοινωνία ήταν πολύ πολωμένη, με πολύ ισχυρό αριστερό επαναστατικό κίνημα αλλά και πολύ ισχυρούς ακροδεξιούς κύκλους που επιδίδονταν σε φονικές πολιτικές συγκρούσεις.

Υπό το πρόσχημα της χαοτικής κατάστασης στη χώρα το 1980 μια ομάδα πέντε στρατηγών υπό τον Κενάν Εβρέν έκανε πραξικόπημα και για τα τρία χρόνια που ακολούθησαν τη χώρα κυβερνούσε ο στρατός. Μέσα σε αυτό το διάστημα διέλυσαν το κοινοβούλιο, ανέστειλαν την ισχύ του συντάγματος, έβγαλαν εκτός νόμου όλα τα πολιτικά κόμματα, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τις περισσότερρες από τις λοιπές οργανώσεις. Συνέλαβαν δεκάδες χιλιάδες άντρες και γυναίκες. Φυλάκισαν πάνω από 30.000 στους πρώτους 4 μήνες μετά το πραξικόπημα. Στα χρόνια που ακολούθησαν η Διεθνής Αμνηστία έλαβε χιλιάδες καταγγελίες για βασανιστήρια, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 100 κατεγγελιών για θανάτους που ήταν αποτέλεσμα βασανιστηρίων. Η φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ έγινε ένα από τα βασικά εμβλήματα/σύμβολα της χούντας εξαιτίας των εκαντοντάδων καταγγελιών που περιλάμβαναν βασανιστήρια και εκτελέσεις.

Με ιδανικό τους μια κοινωνία με στρατιωτική πειθαρχία, οι πραξικοπηματίες φρόντισαν να περάσουν ένα σωρό νόμους και να αλλάξουν το σύνταγμα της χώρας κατά τις δικές τους προδιαγραφές (συμπεριλαμβανομένης της εκ προοιμίου απαλλαγής των στρατηγών από οποιαδήποτε νομική δίωξη)[1] . Ίσως το χειρότερο άρθρο εκείνου του συντάγματος να ήταν το άρθρο 14 που περιόριζε την ελευθερία ατόμων και οργανώσεων και απαγόρευε τον πολιτικό αγώνα βάσει κοινωνικής τάξης, γλώσσας ή φυλής. Ήταν ένα σύνταγμα που στην ουσία αρνούνταν την ύπαρξη του Κουρδικού λαού και όριζε κάθε πολίτη της Τουρκίας ως τούρκικης εθνικής ταυτότητας.

Οι στρατηγοί έκαναν τον Κενάν Εβρέν πρόεδρο της χώρας με θητεία μέχρι το 1989, φρόντισαν να πάρουν ένα σωρό μέτρα τύπου ΔΝΤ και στα τέλη του 1983 η χούντα οργάνωσε εκλογές με πλήρως ελεγχόμενο αποτέλεσμα. Πρωθυπουργός βγήκε ο Τουργκούτ Οζάλ, ο οποίος είχε ήδη υπηρετήσει ως στέλεχος της χουντικής κυβέρνησης επί των οικονομικών. Διαδέχτηκε τους στρατηγούς με ένα νεοφιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα συνοδευόμενο από συντηρητικές κοινωνικές αξίες και το όνομά του ταυτίστηκε με τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων.

Το πείραμα για τα όρια της ανθρώπινης αντοχής

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να δει κανείς την υπόθεση της φυλακής του Ντιγιάρμπακιρ (φωτο). Μετά το πραξικόπημα η φυλακή πέρασε στα χέρια του στρατού και έγινε στρατιωτική φυλακή. Η χούντα ανακοίνωσε ότι ήθελε να τρέξει ένα πιλοτικό πρόγραμμα σε  αυτή τη φυλακή και ζήτησε ποιος διευθυντής φυλακής ήθελε να την αναλάβει. Προσφέρθηκε ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν.

Η «περίοδος της βαρβαρότητας» ή « κόλαση του Ντιγιάρμπακιρ» αναφέρεται στην περίοδο 1981-1984 όπου οι κρατούμενοι στη στρατιωτική φυλακή ν.5 του Ντιγιάρμπακιρ υφίσταντο σε συστηματική βάση φριχτά βασανιστήρια προς πειραματισμό του καθεστώτος για την ανθρώπινη αντοχή. Σε αυτή την περίοδο 34 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους μες στη φυλακή. Από αυτή τη φυλακή δεν έβγαινε κανείς αλώβητος.

Σημαντικές ημερομηνίες

10 Νοεμβρίου 1981-Μέρα θανάτου του Μουσταφά Κεμάλ, όλοι οι κρατούμενοι «παραδόθηκαν», υπέκυψαν στο σύστημα του διευθυντή, σταμάτησαν την αντίσταση μέχρι τον επόμενο Μάρτιο. 21/03/82 αυτοκτονεί στο κελί του ο Μαζλούμ Ντογάν (1955-1982), μέλος της κεντρικής επιτροπής του PKK. Αυτός αφήνει ένα μήνυμα ότι γιορτάζει το Νεβρόζ  με το περίφημο του σύνθημα «Η Ζωή είναι Αντίσταση-Berxwedan Jîyane» κι από κει κι έπειτα ξεκινά εκ νέου η αντίσταση των κρατουμένων.

 17/05/82 Η νύχτα των τεσσάρων

Τέσσερα άτομα αυτοπυρπολούνται μες στη φυλακή. Μετά από αυτά ξεκινά απεργία πείνας θανάτου μέχρι το 1984 όπου ο αγώνας φέρνει τις πρώτες ρωγμές στο σύστημα: η διεύθυνση αναγνωρίζει τα πρώτα δικαιώματα των κρατουμένων. Το 1985 το καθεστώς αποσύρει τον Εσάτ Οκτάι από τη διεύθυνση αυτής τη φυλακής. Μετά από τα 4 χρόνια υπό τον Εσάτ Οκτάϊ Γιλντιράν, το καθεστώς έκρινε ότι το πιλοτικό πρόγραμμα είχε αποδώσει τους καρπούς του και σιγά-σιγά άρχισαν να εφαρμόζουν αυτά που είχαν δοκιμάσει εκεί και σε άλλες φυλακές της χώρας, όπως Μέτρις, Μάμακ, κλπ.

Η φυλακή παρέμεινε στα χέρια του στρατού μέχρι το 1988. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι οι βασανιστές εκείνης της φυλακής βρέθηκαν και δολοφονήθηκαν, όσες πλαστικές χειρουργικές και να είχαν κάνει για να μην είναι πια αναγνωρίσιμοι. Μεταξύ αυτών και ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν που εκτελέστηκε το 1988. Υπήρξαν και περιπτώσεις όπου Κούρδοι κρατούμενοι κατέληξαν να βασανίζουν πρώην συντρόφους τους, άλλη θηριωδία της φυλακής.  Μεταξύ αυτών ο Σαχίν Ντονμέζ (Şahin Dönmez), από τους ιδρυτές του PKK και μελος της κεντρικής επιτροπής, που στη φυλακή ομολόγησε και μετατράπηκε σε βασανιστή. Εκτελέστηκε το 1990.

Όλες τις εκτελέσεις βασανιστών αναλάμβανε η οργάνωση «Οι επαναστάτες του Κουρδιστάν». Ωστόσο δεν υπήρξε ποτέ μια τέτοια οργάνωση στην πραγματικότητα. Το μόνο που είναι γνωστό είναι ότι ο Κεμάλ Πιρ[2], την ώρα που τον βασάνιζαν είπε στον διευθυντή της φυλακής: «Εσάτ, μια μέρα θα τελειώσουν όλα κι εσύ νομίζοντας ότι θα ζήσεις μια ήρεμη ζωή με τους δικούς σου, ε, εκεί θα σε βρούμε. Μπροστά στους δικούς σου θα μας το πληρώσεις!». Γι αυτό το λόγο όλες οι εκτελέσεις βασανιστών αποδίδονται στο PKK, μιας και η εκτέλεση του Εσάτ Οκτάι έγινε πράγματι έτσι, μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του.

Η Χουντική κληρονομιά

Σήμερα η κοινή γνώμη ζητά να μετατραπεί σε μουσείο η φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ, ενώ το κυβερνών κόμμα AKP έχει εκφράσει την πρόθεσή του είτε να τη γκρεμίσει είτε να τη μετατρέψει σε σχολείο.

Το χουντικό σύνταγμα επιβιώνει μέχρι σήμερα, αναθεωρημένο το 2010 απο το κυβερνών AKP με σκοπό την προσέγγισή του στις προδιαγραφές της Ε.Ε. Οι Κούρδοι μποϋκόταραν το αναθεωρημένο σύνταγμα κατά το δημοψήφισμα του 2010 γιατί το αξιολόγησαν ως μια διαιώνιση του χουντικού συντάγματος και της στέρησης των δικαιωμάτων του Κουρδικού λαού που ήταν απόρροια αυτού.

Αυτό τον καιρό διεξάγεται δίκη εναντίον των δύο πρώην στρατηγών Κενάν Εβρέν (95 ετών) και Ταχσίν Σαχίνκαγια (87 ετών), των μόνων εν ζωή εκ των 5 στρατηγών που έστησαν μαζί το πραξικόπημα. Η δίκη ξεκίνησε τον Απρίλη του 2012, αλλά με κατηγορητήριο πολύ αδύναμο, το οποίο δεν περιλαμβάνει κατηγορία για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως ζητούν τα θύματα της χούντας. Στην ανάκριση ο Εβρέν δεν ερωτήθηκε για τους εξαφανισμένους κρατούμενους, τις εξωδικαστικές εκτελέσεις, τα βασανιστήρια και την απάνθρωπη μεταχείριση στις φυλακές. Δήλωσε όμως ότι θα το ξαναέκανε αν είχε την εξουσία να το κάνει εν μέσω των ιδίων συνθηκών.

Με αφορμή αυτή τη δίκη ο πρόεδρος της ένωσης προοδευτικών δικηγόρων (ÇHD) Σελτσούκ Κοζάγατσλι δήλωσε ότι το καθεστώς που έκτισε το πραξικόπημα του 1980 επιβιώνει μέχρι σήμερα.

Δείτε/διαβάστε:

  • Ντοκυμαντέρ: Prison n.5 (5 No’lu Cezaevi: 1980–84)  του Τσαγιάν Ντεμιρέλ
  • Ταινία: «Ταξίδι στον ήλιο»  (Günese yolculuk), της Γιεσίμ Ουστάογλου. 1999
  • Ταινία: «τα παιδιά ενός άλλου θεού» (Min Dit: The Children of Diyarbakir) του Μιράζ Μπεζάρ.  2011
  • Βιβλίο: «Ο Κούρδος-Κραυγή μέσα από τις τουρκικές φυλακές», του Μπούμπε Έσερ, εκδόσεις Προσκήνιο, 2002

 


[1] Αυτοί οι νόμοι τροποποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Τουρκίας από το ΑΚΡ και έτσι ξεκίνησαν οι περίφημες δίκες των στρατηγών, όπως Ergenekon, Balyoz, οι οποίες συνεχίζονται.

[2] Kemal Pir (1952-1982): Τούρκος στην καταγωγή, ιδρυτής του PKK και μέλος της κεντρικής του επιτροπής, πέθανε από απεργία πείνας μέχρι θανάτου στη φυλακή του Ντιαρμπακιρ.

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Η προέλευση των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών

 

 

Share

H ελληνίδα «FEMEN»

της Κατρίν Αλαμάνου

Η Ελίζα Γκορόγια, φοιτήτρια στο Λονδίνο, έδειξε έμπρακτα την υποστήριξή της στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, την Κυριακή, στην πρωτεύουσα της Μ. Βρετανίας. Γυμνόστηθη, στο ύφος της διαμαρτυρίας των FEMEN, «έκλεψε» την παράσταση με τη φωτεινή της παρουσία, απέναντι σε ομοφοβικούς. Στο σώμα της είχε γραμμένο: «In Gay We Trust».

Η Ελίζα Γκορόγια -μελος της Γραμματείας της Ένωσης Ουμανιστών Ελλάδας, στέλεχος του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι και ένα από τα μέλη του προεδρείου του World Without Nazism- ήταν μία από τους διαδηλωτές που διαμαρτυρήθηκαν εκφράζοντας την αντίθεσή τους απέναντι σε διαδήλωση συντηρητικών, που φώναζαν συνθήματα κατά του γάμου και της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια.

Όπως αναφέρει η κα Γκορόγια στο Tvxs, οι ομοφοβικοί που διαδήλωναν κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων είχαν βάλει μικρά παιδιά παρατεταγμένα να φωνάζουν συνθήματα. «Εγώ με έναν άλλο ακτιβιστή ανεβήκαμε στη δική τους εξέδρα πίσω από τον κεντρικό ομιλητή και φωνάζαμε ‘shame on you’ και ‘no bigots here’». (σε ελεύθερη μετάφραση: ‘όχι φανατισμένοι ομοφοβικοί εδώ’, ‘ντροπή σας’).

«Επειδή δεν ήμουν εντελώς γυμνή δεν μπορούσαν να με μετακινήσουν», εξηγεί. Αντ’ αυτού, οι anti-gay διαδηλωτές «με κάλυπταν με τεράστιες σημαίες για να καλύψουν τη γύμνια μου», επισημαίνει.

Μάλιστα, δεν δίστασαν να εμπλέξουν τα παιδιά που είχαν αναγκάσει να συμμετάσχουν ενεργά στη διαδήλωση. «Μετά έβαλαν τα παιδιά να φωνάζουν προς εμένα το ίδιο σύνθημα που φώναζα εγώ, ‘shame on you’ (ντροπή σου)». «Δεν με σταμάτησαν και δεν με ακούμπησαν. Με κάλυπταν μόνο με σημαίες», υπογραμμίζει.

«Το θεωρώ συμβολικό ότι κάλυπταν τη γύμνια μου με σημαίες – ένα άλλο σύμβολο μισαλλοδοξίας», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Όταν κατέβηκε από την εξέδρα, η Ελίζα Γκορόγια είπε ότι «πάντα όταν συντελείται πρόοδος σχετική με ανθρώπινα δικαιώματα, υπάρχει μία συντηρητική μερίδα της κοινωνίας που αντιστέκεται, αν και έχει ήδη χάσει. Τους βλέπουμε σε όλες αυτές τις φωτογραφίες από τις διεκδικήσεις ισότητας των γυναικών, των μαύρων κτλ και μας φαίνονται κωμικοί τώρα πια. Στη φωτογραφία του σήμερα, επέλεξα να στέκομαι στη σωστή πλευρά της Ιστορίας», δήλωση που δημοσιεύθηκε στο PinkNews.

Όπως αναφέρει η ίδια το Tvxs για την ενέργειά της να εμφανιστεί ημίγυμνη, στο ύφος διαμαρτυρίας FEMEN: «Το έκανα ως αναφορά στην Τυνήσια FEMEN, Amina, που εξαφανίστηκε και γιατί ως γνωστόν οι Χριστιανοί μισαλλόδοξοι μισούν πολύ λίγα πράγματα περισσότερο από μία γυμνή γυναίκα με άποψη».

Η Ελίζα Γκορόγια μετά από τη διαμαρτυρία της a la FΕΜΕΝ, έγραψε στο Τwitter ότι με αυτή της την ενέργεια αισθάνθηκε ότι βρέθηκε στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Οι διαδηλώσεις υπέρ και κατά του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων

Το απόγευμα της Κυριακής, αρκετές εκατοντάδες άνθρωποι διαδήλωσαν εναντίον αλλά και υπέρ του γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων στην Trafalgar Square του Λονδίνου.

Η διαδήλωση εναντίον της ισότητας του γάμου ξεκίνησε στις 14:00. Πάνω από είκοσι μικρά παιδιά αναγκάστηκαν να σταθούν μέσα στο κρύο, φωνάζοντας συνθήματα κατά των gay και κρατώντας πανό ενάντια στον γάμου μεταξύ ομοφυλοφίλων. Άλλοι διαδηλωτές φώναξαν συνθήματα κατά της υιοθεσίας παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Οι διοργανωτές ισχυρίστηκαν ότι συμμετείχαν στη διαδήλωση περίπου 2 χιλιάδες άτομα.

Παρότι λιγότεροι σε αριθμό, οι διαδηλωτές υπέρ της ισότητας εξέφρασαν την αντίθεσή τους με πολύχρωμες σημαίες του gay κινήματος και φωνάζοντας «ντροπή σας»,  «όχι στους μισαλλόδοξους».

Η διαμαρτυρία αυτή υποστηρίχθηκε από την «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ουμανιστών», που περικλείει στου κόλπους τις πάνω από 80 Ενώσεις Ουμανιστών, καθώς και την «Ουμανιστική Ομοσπονδία για τα δικαιώματα των gay  & λεσβίων».

Φωτογραφίες: Nicolas Chinardet

Πηγή: tvxs

 

 

Share