Subscribe via RSS Feed

Tag: "αντίσταση"

Οι Δυναμικές Τυνήσιες καλούν στη συνέλευση των γυναικών στην Τύνιδα

Σας καλωσορίζουμε στη Συνέλευση των Γυναικών του Παγκόσμιου Κοινωνικού φόρουμ, στις 26 Μαρτίου 2013, στην Τύνιδα

Εμείς, οι Δυναμικές Τυνήσιες του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, καλούμε τις γυναίκες από όλο τον κόσμο να συναντηθούμε στη συνέλευση των γυναικών, στις 26 Μαρτίου, με θέμα

«Γυναικεία Δικαιώματα».

Η συνέλευση των γυναικών είναι μια κρίσιμη στιγμή για εμάς τις γυναίκες, για να συναντηθούμε και να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας με όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται και την απόρριψη του αχαλίνωτου καπιταλισμού και κάθε μοντέλου ανάπτυξης που μας αντικειμενοποιεί, μας περιθωριοποιεί, ασκεί βία εναντίον μας, μας ρίχνει στην ανεργία και την επισφάλεια, μας αποκλείει από τα κέντρα εξουσίας και πλούτου.

Θέλουμε η παρουσία μας να είναι τόσο ισχυρή όσο και οι αγώνες μας ενάντια στις διακρίσεις, τόσο ποικιλόμορφη όσο οι μορφές βίας τις οποίες υφιστάμεθα και τόσο σημαντική όσο ο αγώνας μας για να κάνουμε εφικτό έναν άλλο κόσμο.

Ας κάνουμε αυτό το χώρο μια στιγμή που βιώνουμε την αλληλεγγύη, μια στιγμή που ξαναφορτίζουμε την αγωνιστική δημιουργικότητά μας, το αγωνιστικό πνεύμα μας και τις μορφές της αντίστασης και του αγώνα: Του αγώνα ενάντια στη βία στον ιδιωτικό και το δημόσιο χώρο, σε καιρούς σύγκρουσης και ειρήνης. Του αγώνα ενάντια στην θηλυκοποίηση της φτώχιας και της επισφάλειας. Του αγώνα για  πρόσβαση στη γη και στην κατοικία. Του αγώνα για τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματά μας. Του αγώνα για τη διατήρηση του πλανήτη και της υγείας μας.

Θέλουμε η παρουσία μας στη νέα Τυνησία της αξιοπρέπειας να είναι η φωνή της επανάστασης, όχι η φωνή της καταπιεσμένης ελευθερίας.

Ας ενώσουμε τις φωνές των γυναικών ενάντια στην κυρίαρχη πατριαρχία και ενάντια σε όλες τις μορφές του φονταμενταλισμού που επιδιώκει την κατάληψη και τον έλεγχο των σωμάτων μας.

Η παρουσία σας είναι μια έκφραση αλληλεγγύης σε εμάς, τις γυναίκες της Τυνησίας και όλες τις γυναίκες του Αραβικού κόσμου που αγωνιζόμαστε να διασφαλίσουμε την εξέλιξη της επαναστατικής διαδικασίας, την διασφάλιση των δικαιωμάτων και ελευθεριών μας και την δίκαιη κατανομή του πλούτου. Ας αντιμετωπίσουμε μαζί τις προκλήσεις, ας διεκδικήσουμε μαζί τα οικουμενικά, αδιαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπειά μας, το δικαίωμά μας ως πολιτών, τις ελευθερίες μας.

Για έναν κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης, για οικονομικές επιλογές που ευνοούν το λαό και όχι ένα σύστημα εκμετάλλευσης που βασίζεται στο κέρδος και τις επιταγές του χρέους.

Ας συναντηθούμε πολλές και δυνατές, στις 26 Μαρτίου στην Τύνιδα, στις 10 το πρωί στο Πανεπιστήμιο της Τύνιδας.

Περισσότερες πληροφορίες: www.fsm2013

Μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

 

 

Share

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

Εξαφανισμένη είναι εδώ και μερικές ημέρες η 19χρονη Αμίνα, «η πρώτη Femen της Τυνησίας», γεγονός που κάνει τη φεμινιστική, ακτιβιστική οργάνωση να εκφράζει φόβους για τη ζωή της.  Είναι η πρώτη Τυνήσια που είχε το θάρρος να δημοσιεύσει γυμνόστηθες φωτογραφίες της στο Facebook σε ένδειξη συμπαράστασης στο φεμινιστικό κίνημα Femen.

Αγνοείται από την Τρίτη και παγκόσμιες ανθρωπιστικές οργανώσεις την αναζητούν.

Οι φωτογραφίες της ανέβηκαν και στην ιστοσελίδα της ομάδας Femen. «Το σώμα μου ανήκει σε εμένα και σε κανέναν άλλο»,  έγραψε με μελάνι στο στήθος της στα αραβικά, καθώς και το «Fuck you morals».

Η σελίδα της στο Facebook δεν έχει ανανεωθεί, το τηλέφωνο της δεν απαντά, ενώ ο λογαριασμός της στο Skype είναι κλειστός.

Οι φωτογραφίες της είχαν προκαλέσει ηλεκτρονικό πόλεμο στον αραβικό κόσμο, με πολλούς χρήστες να καταφέρονται εναντίον της με υβριστικά μηνύματα και απειλές για τη ζωή της.

Πρόσφατα, σύμφωνα με την εφημερίδα Kapitalis, ο ιεροκήρυκας Adel Almi, δήλωσε πως η ποινή της θα έπρεπε να είναι από 100 χτυπήματα με μαστίγιο στην πλάτη, μέχρι και λιθοβολισμός. «Η πράξη της μπορεί να αποκαλέσει αποτρόπαιες μιμήσεις της, να εξαπλωθεί σαν επιδημία και σε άλλες γυναίκες. Επιβάλλεται να τιμωρηθεί», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Αν η Αμίνα συλληφθεί, η ποινή που προβάλλεται από το Δίκαιο της χώρας της για προσβολή των ηθών και του θρησκευτικού νόμου, είναι δίχρονος εγκλεισμός στη φυλακή και χρηματικό πρόστιμο.

Πάνω από 15.000 άνθρωποι, έχουν υπογράψει αίτηση, ζητώντας την τιμωρία όσων απειλούν τη ζωή της νεαρής γυναίκας. Φεμινιστικές ομάδες κινητοποιούνται παράλληλα σε παγκόσμιο επίπεδο για την εύρεση και προστασία της.

Η 4η Απριλίου, έχει μάλιστα οριστεί ως «Η Ημέρα της Αμίνα», καμπάνια στην οποία συμμετέχει και ο Ρίτσαρντ Ντόκινς.

Χρήστες του Twitter δημιούργησαν το Hashtag  #Amina, όπου και δημοσιεύονται πληροφορίες και εξελίξεις για την υπόθεση της 19χρονης.

Από τη μεριά της, η ομάδα Femen, ανέφερε σε γραπτή της ανακοίνωση: «Οι βαρβαρικές απειλές εις βάρος της Αμίνα είναι απαράδεκτες. Φοβόμαστε για τη ζωή της. Καλούμε όλες τις γυναίκες να παλέψουν για την ελευθερία τους κατά των θρησκευτικών αγριοτήτων. Χρησιμοποιήστε το σώμα σας σαν “καμβά” για τα συνθήματα υπέρ της ελευθερίας. Γυμνά στήθη ενάντια στο Ισλάμ (Bare breasts against Islamism)».

Λίγο αργότερα η σελίδα τους στο διαδίκτυο δέχτηκε επίθεση από hackers, που αντικατέστησαν τις γυμνές φωτογραφίες με αντίστοιχες του Κορανίου.

 

Πηγή: tvxs

 

 

Share

Alter Summit: Εναλλακτική Συνοδός των ευρωπαϊκών κινημάτων

Το πρώτο πανό του Alter Summit από την ελληνική αντιπροσωπεία στη μεγάλη συγκέντρωση των Βρυξελλών, 14 Μαρτίου, όπου και ανακοινώθηκε η σύνοδος της Αθήνας.

 

της Σίσσυς Βωβού

Η Εναλλακτική Σύνοδος των Ευρωπαϊκών Κινημάτων, ALTER SUMMIT, θα πραγματοποιηθεί τελικά στην Αθήνα, στις 7 και 8 Ιουνίου του 2013.

Όπως γράψαμε στο Φύλο Συκής, η σύνοδος αποφασίστηκε στην ευρωπαϊκή συνάντηση της Φλωρεντίας, το Νοέμβρη, αλλά ο τόπος διεξαγωγής δεν είχε οριστικοποιηθεί.

Στις 15-16 Μαρτίου, έγινε η συνέλευση του ALTER SUMMIT, με τη συμμετοχή περισσότερων από 150 οργανώσεων απ’ όλη την Ευρώπη, και όλα είναι τώρα δρομολογημένα, εκτός από το «Μανιφέστο», το οποίο είναι ακόμα σε διαβούλευση, με τις συμμετέχουσες οργανώσεις και συλλογικότητες να κάνουν τις προσθήκες και τροπολογίες στο αρχικό κείμενο που παρουσιάστηκε το Νοέμβρη.

Κεντρικά στοιχεία του εξελισσόμενου «Μανιφέστου» ή «Μνημονίου των ευρωπαϊκών λαών», όπως μπορεί τελικά να ονομαστεί, είναι η αντίσταση στο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και η διεκδίκηση μιας Ευρώπης δημοκρατικής, οικολογικής, φιλεργατικής, φεμινιστικής, αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής. Η ισότητα των δύο φύλων είναι ένας από τους πυλώνες του Alter Summit, εναπόκειται όμως στις φεμινίστριες να οργανώνουμε τις μαζικές δράσεις μας, όσο και την πολιτική μας παρέμβαση στις αναλύσεις και τους στόχους.

Στην Ελλάδα υπάρχει ήδη ομάδα εργασίας, στην οποία μετέχουν περισσότερες από 20 οργανώσεις, μεταξύ των οποίων η «Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών», πολλές από τις οποίες ήταν στη συνέλευση των Βρυξελλών. Να σημειώσουμε ότι στη διοργάνωση μετέχουν συνδικάτα και κοινωνικές οργανώσεις κάθε είδους, όχι κόμματα. Αντίθετα, πολιτικές προσωπικότητες ή και κόμματα καλούνται να στηρίξουν αυτό το δίκτυο και τους στόχους του.

Η συνέλευση των Βρυξελλών υιοθέτησε το ψήφισμα ενάντια στην καταστροφική «επένδυση» για την εξόρυξη χρυσού στην Ελλάδα.

Όπως αναφέρεται στο ευρωπαϊκό φυλλάδιο που θα κυκλοφορήσει και στα ελληνικά την ερχόμενη εβδομάδα:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει φθάσει σε μια ιστορική καμπή. Μετά από σχεδόν έξι χρόνια, η κρίση στην ΕΕ βαθαίνει ακόμα. Χειροτερεύει από τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται από τους ευρωπαίους πολιτικούς ηγέτες, μαζί με τις οικονομικές και χρηματιστικές ελίτ. Αυτές οι πολιτικές καταλήγουν σε παγκόσμια επίθεση ενάντια στην κοινωνική πρόνοια, τα κοινωνικά δικαιώματα και τη δημοκρατία, προκαλώντας περισσότερη ύφεση και ανεργία.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, τα κοινωνικά κινήματα και τα κινήματα πολιτών έχουν ξεσηκωθεί ενάντια στην ιστορική αυτή νεοφιλελεύθερη επίθεση. Αλλά αυτοί οι αγώνες δεν κατάφεραν, μέχρι σήμερα, να ανατρέψουν αυτές τις πολιτικές «λιτότητας»: οι λαοί παλεύουν ξεχωριστά, και ένας ένας νικιούνται…

Είναι επιτακτικό τώρα να συγκλίνουν αυτά τα κοινωνικά κινήματα και τα κινήματα πολιτών πέραν των ευρωπαϊκών συνόρων, να αγωνιστούν μαζί και να οργανώσουν κοινές δράσεις βασισμένες στις δικές τους προτάσεις. Αυτό ακριβώς θα κάνει το Alter Summit.

Η Εναλλακτική Σύνοδος σκοπεύει να συνενώσει όλες τις δυνάμεις που αντιτίθενται στην σημερινή άδικη και επικίνδυνη πολιτική της κρίσης, και να επιβάλλουν μια αντιστροφή στις ευρωπαϊκές πολιτικές. Καθοδηγείται από τα κοινωνικά κινήματα – εθνικά και ευρωπαϊκά συνδικάτα, τα κοινωνικά, τα φεμινιστικά, τα κινήματα πολιτών και οικολογίας – αλλά επίσης δυνάμεις που υποστηρίζουν τα αιτήματά μας και προσωπικότητες που υποστηρίζουν την έκκλησή μας είναι ευπρόσδεκτες. Ζητούμε από όλες τις οργανώσεις και τους πολιτικούς να αγωνιστούν μαζί μας αν συμφωνούν στο πνεύμα και την θεμελιώδη ανάλυση που συμπυκνώνεται στο «Κάλεσμά» μας.

Η Εναλλακτική Σύνοδος είναι μια διαρκής, δυναμική της πολιτικής σύγκλισης των ευρωπαϊκών κινημάτων που μετέχουν στην οικοδόμηση μιας κοινωνικής, δημοκρατικής, οικολογικής και φεμινιστικής Ευρώπης. Είναι όμως επίσης ένα μεγάλο γεγονός, που θα οργανωθεί στις 7 και 8 του Ιούνη 2013 στην Αθήνα, που πρέπει να είναι το πρώτο βήμα για την οικοδόμηση ενός ευρωπαϊκού κοινωνικού κινήματος.

Στη διάρκεια αυτού του γεγονότος, θα δημοσιεύσουμε ένα κοινό μανιφέστο, που θα έχει συνταχθεί από κινήματα σε όλη την Ευρώπη, για να υπογραμμίσουμε την κοινή μας ανάλυση, τις εναλλακτικές λύσεις και τους στόχους για να οικοδομήσουμε αυτή την άλλη Ευρώπη που όλες και όλοι επιθυμούμε».

 

Από τη Φλωρεντία αποφασίστηκε η σειρά των αγωνιστικών κινητοποιήσεων που αποφασίζουμε ή στηρίζουμε ως Alter Summit. Οι τελευταίες από αυτές, από τις 8 Μάρτη και μετά, είναι:

  • 8 Μαρτίου 2013 : Ευρωπαϊκή δράση για την χειραφέτηση των γυναικών ενάντια στην λιτότητα και το χρέος
  • 26-30 Μαρτίου 2013 : Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στην Τυνησία
  • Μάιος 2013, Blockupy στην Φρανκφούρτη (Γερμανία)
  • 7-9 Ιουνίου 2013 : Alter Summit στην Αθήνα.
  • Ιούνιος 2013 G8 Αντισύνοδος

Συγκεκριμένες δράσεις αλληλεγγύης για την υποστήριξη τόσο των ανθρώπων που έχουν υποστεί τις πολιτικές λιτότητας όσο και των θυμάτων της ρατσιστικής βίας και της κακοποίησης.

Στις Βρυξέλλες στις 14 Μαρτίου έγινε μεγάλη συγκέντρωση των συνδικάτων και των κοινωνικών κινημάτων, ενάντια στη σύνοδο κορυφής των κυβερνήσεων, με καταγγελία του νεοφιλελευθερισμού και αίτημα για μια άλλη Ευρώπη. Εκεί παρουσιάστηκε επίσης το Alter Summit. (Βλ. ρεπορτάζ μου στην Αυγή 15-3-2013). Συμμετείχαν πολυμελείς συνδικαλιστικές αντιπροσωπείες από γειτονικές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Δανία) και μικρότερες από όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην Ελλάδα παρουσιάσαμε για πρώτη φορά σε δημόσια εκδήλωση το Alter Summit με το ευρωπαϊκό μας φεμινιστικό φυλλάδιο για την 8η Μάρτη, το οποίο μοιράστηκε τόσο στις εκδηλώσεις της Αθήνας όσο και στην Ξάνθη.

Επίσης, αντιπροσωπεία των ελληνικών οργανώσεων που συμμετέχουν στη διοργάνωση θα μεταβεί στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ της Τυνησίας όπου θα παρουσιάσει την εκδήλωση της Αθήνας, και τα μέλη της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας θα συμμετέχουμε τόσο στη συνέλευση των γυναικών που θα γίνει στις 26 Μαρτίου όσο και σε άλλα σεμινάρια για τα δικαιώματα των γυναικών.

Για περισσότερα: www.Altersummit.eu

 

Share

Η προέλευση των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Στις 09/01/13 τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες, η Η Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ, η Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν και η Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ, δολοφονήθηκαν στο Παρίσι. Έκτοτε τα μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να «ανακαλύψουν» ποιες ήταν. Δε μπορεί να να υποψιαστεί κανείς τι μπορεί να ήταν αυτές οι τρεις γυναίκες αν δεν έχει στη διάθεσή του έστω και λίγα ψήγματα από την ιστορία του Κουρδικού λαού. Έτσι επιλέξαμε κι εμείς να δώσουμε κάποια στοιχεία για τις πόλεις Ντέρσιμ και Μάρας και για τις κοινότητες των Αλεβί και των Γιεζιντί, ώστε να φωτίσουμε λίγο το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι τρεις γυναίκες.

Ντέρσιμ, γεννέτειρα της Σακινέ Τζανσίζ

Το Ντέρσιμ (Dêrsîm) είναι μια ορεινή κουρδική περιοχή της οποίας οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Αλεβίτες και υποστηρίζουν στην πλειονότητά τους τουρκικές και κουρδικές αριστερές οργανώσεις. Η περιοχή αυτή φέρει βαρύ ιστορικό φορτίο: εκεί διαδραματίστηκε «η σφαγή του Ντέρσιμ», για την οποία οι Κούρδοι αγωνίζονται να αναγνωριστεί επίσημα ως γενοκτονία.

Τα γεγονότα του Ντέρσιμ ήταν μια βίαια επιχείρηση εκτουρκισμού της περιοχής στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Η δυσπρόσιτη ορεινή περιοχή κατοικούνταν από φυλές που αναγνώριζαν μόνο το νόμο της φυλής και ήταν η τελευταία περιοχή της Τουρκίας όπου το κράτος δεν είχε επιβάλλει ακόμη τον έλεγχό του. Η επιχείρηση εκτουρκισμού περιλάμβανε αλλαγή του ονόματος της περιοχής από κούρδικο (Ντέρσιμ) σε τούρκικο (Τουντζελί-Tunceli), στρατιωτικές επίγειες και εναέριες επιθέσεις, συλλήψεις, δολοφονίες, βανανιστήρια και υποχρεωτική εξορία/μετατόπιση 11.000 και πλέον ανθρώπων. Οι διαλυμένες οικογένειες δε μπόρεσαν ποτέ να βρουν τους αγνοούμενούς τους, οι μετατοπισμένοι δεν έμαθαν το παρελθόν  τους, τα παιδιά που απήγαγε η κυβέρνηση δεν εγίνε ποτέ γνωστό πού μεταφέρθηκαν και μόνο πρόσφατα κάποιοι ερευνητές κατέφεραν να ανακαλύψουν τα χνάρια κάποιων από αυτούς.

Αυτή η πολιτική μετέβαλε την επαρχία Ντέρσιμ σε μια αποψιλωμένη από πληθυσμό περιοχή, που σήμερα είναι η λιγότερο κατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, με μετα βίας 10 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι θύτες. Εβδομηντα οκτώ χρόνια μέτα, μόλις το 2011,το τουρκικό κράτος ζήτησε συγγνώμη, δια στόματος Ερντογάν, για τη δολοφονία 13.000 και πλέον ανθρώπων στη διάρκεια αυτής της επιχείρησης τεράστιας κρατικής βίας. Σύμφωνα με άλλους μελετητές, Κούρδους και μη, ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων είναι από τριπλάσιος εως πενταπλάσιος.

Σύμφωνα με τον Μουσταφά Καράσου, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του K.C.K. * , επιθυμία της Σακινέ Τζανσίζ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανηλλειμένες αιτήσεις της. Ο Μ.Κ. γράφει ότι η Σακινέ ένωσε τις δυνάμεις της με τους οπαδούς του Οτζαλάν γιατί πίστεψε ότι αυτοί θα πάρουν εκδίκηση για τις σφαγές του Ντέρσιμ:

“Ο πόνος για τις σφαγές του Ντέρσιμ, η καταπίεση που υφίσταντο οι Κούρδοι γενικά και οι Κούρδισσες ειδικότερα, και η οργή ενάντια στην τυρρανία που απέκτησε στη φυλακή ήταν οι παράγοντες που την έκαναν μια επαναστάτρια γεμάτη συναισθήματα.”

Μαράς, γεννέτειρα της Φιντάν Ντογάν

Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης (Maraş-Kahramanmaraş) και της ομώνυμης περιοχής είναι Αλεβίτες. Η πόλη αυτή έχει σημαδευτεί από τη σφαγή Αλεβιτών το 1978, την οποία υποκίνησαν οι Γκρίζοι Λύκοι και η οποία είχε ως αποτέλεσμα πάνω από 105 νεκρούς. Αυτό το γεγονός έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφαση του τουρκικού κράτους να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, κίνηση που αποτέλεσε το προοίμιο του στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1980.

Τι είναι οι Αλεβίτες;

Οι Αλεβίτες είναι μια ισλαμική θρησκευτική κοινότητα που συνδυάζει το σιιτισμό με στοιχεία σουφισμού, όπως των θρησκευτικών ταγμάτων των Μπεκτασήδων. Ο αλεβιτισμός είναι επίσης μια συλλογική ταυτότητα που ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως, ως πολιτιστική(δίνοντας έμφαση στις ιδιαίτερες παραδόσεις του στην ποίηση, τη μουσική και το χορό), ουμανιστική ή/και πολιτική (η οποία μπορεί να αναφέρεται είτε στην αριστερά είτε στον κεμαλισμό). Αλεβίτες συναντώνται και μεταξύ των Τούρκων και μεταξύ των Κούρδων. Σήμερα εκατομμύρια Αλεβίτες ζουν στην Ευρώπη και είναι πολύ οργανωμένοι, τόσο σε θρησκευτικούς-πολιτιστικούς συλλόγους όσο και σε τουρκικές και κουρδικές οργανώσεις. Από αλεβιτικές περιοχές προέρχονταν η Σακινέ Τζανσίζ και η Φιντάν Ντογάν.

Τι είναι οι Γιεζιντί (Êzîdî)

Είναι οι πιστοί μιας αρχαίας κουρδικής θρησκείας με Ινδο-ιρανικές ρίζες, οι οποίοι σήμερα ζουν κυρίως στο βόρειο Ιράκ. Οι υπόλοιποι, από τις περιοχές του Καυκάσου, της Αρμενίας, της Τουρκίας και της Συρίας τείνουν να εκλείψουν λόγω μαζικής μετανάστευσης στην Ευρώπη. Ειδικά η κοινότητα των Γιεζιντί στην Τουρκία μειώθηκε απότομα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Το 1982 είχαν απομείνει περίπου 30.000 άτομα, ενώ το 2009 ήταν λογότερα από 500. Οι περισσότεροι Γιεζιντί της Τουρκίας μετανάστευσαν κατά κύριο λόγο στη Γερμανία. Η κοινότητα Γιεζιντί της Γερμανίας αριθμεί σήμερα πάνω από 40.000 άτομα. Μεταξύ αυτών ήταν και η οικογένεια της Λεϊλά Σαϋλεμέζ.

* K.C.K. Koma Civakên Kurdistan: Ενότητα των Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, οργάνωση-ομπρέλα που ίδρυσε ο Οτζαλάν και συμπεριλαμβάνει, εκτός από το PKK, τα κουρδικά απελευθερωτικά κόμματα που δρουν και στις άλλες κουρδικές περιοχές πέραν της Τουρκίας, δηλ, Ιράν, Ιράκ και Συρία).

Σχετικές μελέτες διαθέσιμες στην τουρκική γλώσσα

Ντοκυμαντέρ για τη σφαγή του Ντέρσιμ:  “38″  (Cayan Demirel, 67min, 2006). -διαθέσιμο στο youtube

Βιβλίο για τις απαγωγές παιδιών: Dersim’in Kayıp Kızları (Τα άγνωστα κορίτσια του Ντέρσιμ) των Nezahat Gündoğan και Kazım Gündoğan. İletişim yayınları, İstanbul 2012.

Ταινίες

Ταινία: «Ταξίδι στον ήλιο»  (Günese yolculuk), της Γιεσίμ Ουστάογλου. 1999

Ταινία: «τα παιδιά ενός άλλου θεού» (Min Dit: The Children of Diyarbakir) του Μιράζ Μπεζάρ.  2011

 

Πηγές: Association Of Reconstruction Of Dersim, Firat News, IMC TV, Ihlas News Agency, Today’s Zaman, Hürriyet Daily News, Huffington post, PKK online, kongrakurdistan.net, Wikipedia

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

Share

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Από τη Γαλλία ως το Κουρδιστάν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν προς τιμή των τριών δολοφονημένων αγωνιστριών απαιτώντας την πλήρη εξιχνίαση του εγκλήματος. Αφιερωμένη σε αυτές η 8 Μάρτη από τις απανταχού Κουρδικές κοινότητες.

διαδήλωση στην Ισταμπούλ την επαύριο του τριπλού φονικού

Οι τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες, Σακινέ(Σάρα) Τζανσίζ, Φιντάν (Ροζμπίν)  Ντογάν και Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ δολοφονήθηκαν στις 09/01/13. Τα πτώματά τους ανακαλύφθηκαν στις 10/01/13 στο γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Η αυτοψία έδειξε ότι δολοφονήθηκαν με πυροβολισμούς στο κεφάλι. Οι έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών συνεχίζονται, ενώ ήδη κρατείται ένας άντρας με ύποπτες διασυνδέσεις στην Τουρκία.

Τα αποτελέσματα της έρευνας μέχρι στιγμής δείχνουν ότι  ο δράστης πρέπει να ήταν ήδη στο χώρο κάμποση ώρα πριν τη δολοφονία, ότι τα θύματα δεν αντιστάθηκαν, ότι δεν υπήρχαν ίχνη παραβίασης της εισόδου, αλλά είχε όμως «πειραχτεί» ο μηχανισμός της πόρτας και το κουδούνι, ώστε να εμποδιστεί η είσοδος ανεπιθύμητων επισκεπτών. Φαίνεται λοιπόν τα θύματα να γνώριζαν το δράστη και να μη θεωρούσαν ότι συνιστούσε κάποιου είδους απειλή.

Ο κουρδικός λαός απαιτεί όλη την αλήθεια. Καντηλάκια και λουλούδια μπροστά από τον τόπο του εγκλήματος στο Παρίσι

Σε όλες τις χώρες όπου υπάρχει Κουρδική διασπορά έγιναν συλλαλητήρια στο διάστημα που ακολούθησε  το τριπλό φονικό, ενώ στο Παρίσι χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν από τον Κουρδικό Πολιτιστικό σύλλογο για να εκφράσουν τα συλλυπητήρια τους. Στις 12/01/13 έγινε μεγάλο συλλαλητήριο στο Παρίσι για την καταδίκη αυτού του εγκλήματος με συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων ατόμων, συμπεριλαμβανομένων Κούρδων που ήρθαν γι αυτό το σκοπό από γειτονικές ευρωπαϊκές χώρες.

Μετά το πέρας της ιατροδικαστικής εξέτασης, οι σωροί μεταφέρθηκαν στη συνοικία Βιλιέ-λε-Μπελ στις  15/01/13 όπου έλαβε μέρος μια τελετή αποχαιρετισμού όπου παρέστησαν συγγενείς , εκπρόσωποι κουρδικών οργανώσεων και εκπρόσωποι γυναικείων οργανώσεων από όλη την Ευρώπη.

το τελευταίο αντίο από τις Κούρδισσες και τους Κούρδους του Παρισιού

Από τη Γαλλία οι νεκρικοί σωροί των τριών γυναικών μεταφέρθηκαν στο Αμέντ (Ντιγιάρμπακιρ), μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν, στις 16/01/13. Στο αεροδρόμιο τις υποδέχτηκαν τουλάχιστον 20.000 άτομα με συνθήματα και τραγούδια σε μια έντονη συναισθηματική φόρτιση. Η νεκρώσιμη τελετή  έγινε στις 17/01/13, την ημέρα των γενεθλίων της Φιντάν. Τα καταστήματα παρέμειναν κλειστά σε ένδειξη πένθους. Οι δρόμοι της πόλης φαίνονταν άδειοι αλλά η πλατεία Μπατικέντ ήταν πιο γεμάτη από ποτέ. Λέγεται ότι παρέστησαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κοντά 1 εκατομμύριο. Οι ομιλητές δήλωσαν την επιθυμία τους για ειρηνική λύση παρά τον πόνο του χαμού και αναρωτήθηκαν πώς μπορεί το Τουρκικό κράτος να λέει ότι προετοιμάζει ειρήνη όταν βομβαρδίζει εκ νέου τις βάσεις των ανταρτών στα όρη Καντίλ.

πλατεία Μπατικέντ, Αμέντ, 17/01/13

Από το Ντιγιάρμπακιρ μεταφέρθηκαν η κάθε μία στη γενέτειρά της: η Φιντάν στο Ελμπιστάν (Μαράς), η Λεϊλά στη Μερσίνα και η Σακινέ στο Ντέρσιμ. Οι ταφές έλαβαν μέρος στις 18/01/13 με χιλιάδες κόσμου και εκεί. Συνθήματα που ακούστηκαν «Οι μάρτυρες είναι αθάνατοι», «Ζήτω ο πρόεδρος Άπο» [παρατσούκλι του Οτζαλάν], «είμαστε όλες Σακινέ», «είμαστε όλες Φιντάν», «είμαστε όλες Λεϊλά».

Σύμφωνα με το Μουσταφά Καράσου, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του K.C.K.,  διαρκής επιθυμία της Σακινέ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις της. Τελικά επέστρεψε νεκρή στη γενέτειρά της. Η σωρός μεταφέρθηκε με κονβόι εκατοντάδων αυτοκινήτων από το Αμέντ στο Ντέρσιμ, που στην πορεία έφτασε τα χίλια αμάξια. Το κονβόι υποδέχτηκε χιλιάδες κόσμος στη γέφυρα Σεγιτλί, ενώ οι εκτιμήσεις για τη συμμετοχή του κόσμου στον αποχαιρετισμό της Σακινέ ανεβάζει τον αριθμό σε δεκάδες χιλιάδες άτομα.

Στις 14/01 οι τρεις αγωνίστριες τιμήθηκαν και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κατά την έναρξη των εργασιών του για το μήνα Ιανουάριο. Εντωμεταξύ, η τριπλή δολοφονία αναμένεται να συζητηθεί και στη συνεδρίαση του συμβουλίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ στη Γενεύη (25/02-22/03).

Πίεση στο γαλλικό κράτος για την εξιχνίαση του εγκλήματος

Από το Γενάρη η οργάνωση CENÎ (Γραφείο Κουρδισσών Γυναικών για την Ειρήνη) με έδρα το Ντύσελντορφ ξεκίνησε καμπάνια επιστολών προς το Γάλλο πρωθυπουργό, τον υπουργό εσωτερικών και την υπουργό δικαιοσύνης. Θα αποστέλλουν συνεχώς επιστολές, φαξ, ημέιλ, και καρτ-ποστάλ ζητώντας δικαιοσύνη μέχρις ότου εξιχνιαστεί το έγκλημα.

Σε αυτό το πλαίσιο η CENÎ καλεί όλες τις δημοκρατικές οργανώσεις, πολιτικά κόμματα και άτομα, φεμινιστικές ομάδες και υπέρμαχους των δικαιωμάτων των γυναικών, διεθνιστές, Κούρδισσες γυναίκες και όλο τον Κουρδικό λαό να συμμετάσχει στην καμπάνια αποστέλλοντας στους εκπροσώπους της γαλλικής κυβέρνησης επιστολές (κατά προτίμηση στη γαλλική γλώσσα) με το αίτημα για την πλήρη εξιχνίαση του τριπλού φονικού.

Αντιδράσεις γυναικείων κουρδικών οργανώσεων

Μετά το τριπλό φονικό η οργάνωση Κίνημα Κουρδισσών Γυναικών (KJB) δήλωσε «δε θα θρηνήσουμε το χαμό των τριών συντροφισσών μας, αντίθετα θα καλωσορίσουμε την εβδομάδα που έρχεται [13-20 Γενάρη] ως εβδομάδα σπουδαίας Εθνικής Αντίστασης και Αγώνα προς τιμή τους». Σε αυτό το πλαίσιο ζήτησε από τους απανταχού Κούρδους και Κούρδισσες να εντείνουν τον αγώνα τους εκείνη την εβδομάδα. Επίσης, κάθε Τετάρτη και μέχρι να διαλευκανθεί η υπόθεση, θα προβαίνουν σε καθιστική διαμαρτυρία μπροστά από τον τόπο του εγκλήματος.

Η φετινή 8 Μάρτη (παγκόσμια ημέρα της γυναίκας) ήταν αφιερωμένη από τις απανταχού Κουρδικές κοινότητες στις τρεις δολοφονημένες αγωνίστριες.  Διαδήλωση έγινε το Σάββατο 9 Μάρτη στο Παρίσι με συμμετοχή εκτός από Γαλλία και από Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία και Ελβετία (βλ. Βίντεο).

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

Στο Αμέντ (Ντιγιάρμπακιρ) οι αρχές απαγόρευσαν γιγαντοαφίσα της οργάνωσης DOKH (Κίνημα Δημοκρατικών Ελεύθερων Γυναικών), με την αιτιολογία ότι αποτελεί προπαγάνδα υπέρ του PKK και ως εκ τούτου παραβιάζει την αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Η αφίσα (βλ. φωτο) λέει «Ο λόγος σας είναι ο δικός μας λόγος. Ο δρόμος σας είναι ο δικός μας δρόμος» και απεικονίζει τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, την Κλάρα Τσέτκιν, τη Λεϊλά Κασίμ, τη Σακινέ Τζανσίζ, τη Φιντάν Ντογάν και τη Λεϊλά Σαϊλεμέζ.

περισσότερες φώτο από τις διαδηλώσεις στο μπλογκ: “A photo blog Journal about Kurdistan”

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

 

Share

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσίέρευνα και επίβλεψη

Η Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ (1958-2013) ήταν μια γυναίκα-μύθος για τον Κουρδικό λαό. Από τα ιδρυτικά μέλη του PKK, αποτέλεσε ορόσημο για την πορεία χειραφέτησης των γυναικών στην κουρδική κοινωνία. Συνελήφθη σύντομα μετά την ίδρυση του PKK στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και κρατήθηκε στη φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ επί 12 χρόνια, όπου υπέστη σκληρά βασανιστήρια. Ύστερα ακολούθησε η αποφυλάκισή της με αμνηστεία, και η θητεία της στο αντάρτικο στα βουνά του Κουρδιστάν. Στη συνέχεια η Σακινέ πήγε στην Ευρώπη από όπου ηγήθηκε της οργάνωσης των Κουρδισσών γυναικών. Υπήρξε μια από τις επιφανείς γυναίκες που προσέφεραν μεγάλο έργο στην δικτύωση και οργάνωση των Κούρδων της διασποράς. Δολοφονήθηκε στις 9 Γενάρη 2013 στο Παρίσι μαζί με άλλες δυο συναγωνίστριές της, τη Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν και τη Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ.

 

Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ

Τα πρώτα βήματα

Η Σακινέ γεννήθηκε το 1958 στην πόλη Ντέρσιμ. Προερχόταν από μια απλή οικογένεια με οκτώ παιδιά.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, που επικαλείται το Κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων Firat News, η Σακινέ πρωτοήρθε σε επαφή με επαναστατικούς κύκλους στις αρχές της δεκαετίας του 1970, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια της οικογένειάς της. Τελικά το έσκασε από το σπίτι της με προορισμό την Άγκυρα, όπου πρωτογνώρισε τον Οτζαλάν. Στην Άγκυρα ανέπτυξε περαιτέρω την προσωπικότητά της και μετά επέστρεψε στα μέρη της.

Σύμφωνα με την αγγλόφωνο δελτίο του Firat news, η Σακινέ δραστηριοποιήθηκε επί μακρόν στο φοιτητικό-νεολαιίστικο κίνημα στο Ελαζίγ, περιοχή γειτονική του Ντέρσιμ. Το 1976 μπήκε στον κουρδικό επαναστατικό κίνημα. Υπήρξε ηγετική μορφή στον αγώνα ενάντια στους φασιστικούς κύκλους του Ελαζίγ. Πήρε μέρος στην πολιτική δράση στο Ντέρσιμ και την ευρύτερη περιοχή του το 1978.

Ίδρυση PKK

Όταν ιδρύθηκε το PKK το 1978 αποτελούνταν από μια ομάδα νεαρών. Η Σακινέ ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη. Σε συνέντευξή της λέει: «δεν ήμουν έτοιμη, είχαμε μεγαλώσει πολύ, με μεγάλη επιρροή στη νεολαία. Δεν ξέραμε πού πηγαίναμε, αν θα τα καταφέρναμε. Είχαμε αυτές τις ανησυχίες αλλά δε τις εκφράζαμε».

Σύλληψη και δίκη

Κατόπιν της συμμετοχής της στην ιδρυτική συνάντηση του PKK το Νοέμβρη του 1978, η Σακινέ συνελήφθη μαζί με φίλους στο Ελαζίγ. Στην πρώτη σύλληψή της τής έσπασαν το σαγόνι. Η Σακινέ υπήρξε η πρώτη γυναίκα από το PKK που στην απολογία της ενώπιον των δικαστών υπερασπίστηκε την οργάνωση και τον αγώνα της.

Φυλακή- Η κόλαση του Ντιγιάρμπακιρ

Το όνομα της Σακινέ είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ. Κατά τα χουντικά χρόνια 1981-1984, οι κρατούμενοι στη στρατιωτική φυλακή ν.5 του Ντιγιαρμπακιρ υφίσταντο σε συστηματική βάση φριχτά βασανιστήρια προς πειραματισμό του καθεστώτος για την ανθρώπινη αντοχή. Σε αυτή την περιοδο 34 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους μες στη φυλακή. Η Σακινέ υπήρξε ψυχή της αντίστασης όχι μόνο για τη γυναικεία πτέρυγα αλλά και για όλη τη φυλακή. Εκείνη δεν κατέδωσε ποτέ τους φίλους και συντρόφους της. Ήταν μια αγωνίστρια που τη σέβονταν οι κρατούμενοι από όλες οι οργανώσεις γιατί στο πρόσωπό της έβλεπαν τη στάση μιας επαναστάτριας. Η Σακινέ υπέστη σκληρά βασανιστήρια.

Στο ντοκυμαντέρ του Τσαγιάν Ντεμιρέλ “5 No’lu Cezaevi: 1980–84” (φυλακή ν.5: 1980-1984) η Σακινέ του μίλησε για τα χρόνια της φυλακής:

Μας έβαζαν στο πάτωμα που ήταν πολύ κρύο και μας έκαναν φάλαγγα και μετά μας πήγαιναν σε κάτι κελιά για να μας βασανίσουν και μας άφηναν εκεί πολλές φορές, όπου έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχετεύσεων. Στα βρεμένα μας κορμιά πονούσε πιο πολύ η φάλαγγα. «Θα σας στειρώσουμε για να μη μπορείτε να γεννήσετε», φώναζαν δυνατά, για να ακούν και οι σύντροφοί μας στα άλλα κελιά.

Αποφυλάκιση- Αντάρτικο

H Σακινέ αφέθηκε ελεύθερη με περιοριστικούς όρους το 1991 στο πλαίσιο αμνηστείας προς πολιτικούς κρατούμενους. Μετά την αποφυλάκισή της πήγε στο στρατόπεδο εκπαίδευσης των Κούρδων ανταρτών στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου. Στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στο αντάρτικο στο Δυτικό και Νότιο Κουρδιστάν. Ο Μουσταφά Καράσου, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του K.C.K.* αναφέρει ότι επιθυμία της Σακινέ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ, τη γενέθλια γη της, αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανηλλειμένες αιτήσεις της. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Σακινέ είχε γράψει ένα διήγημα όταν ήταν αντάρτισσα στο βουνό, με τίτλο «Έτσι κι αλλιώς η ζωή μου ήταν πάντα μια μάχη».

Εξορία

Σύμφωνα με τη Hurriyet Daily News, το κόμμα την απέσυρε από την ενεργή συμμετοχή σε αποστολές και την έστειλε στην Ευρώπη, μετά τη διαφωνία της με την εκτέλεση του Μεχμέτ Σενέρ. Κατά την ανταποκρίτρια της Huffington Post στην Άγκυρα, η φυγή της Σακινέ στην Ευρώπη έλαβε μέρος στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και η απόκτηση ασύλου απο το Γαλλικό Κράτος το 1998.

Δουλειά της Σακινέ ήταν να οργανώσει τους Κούρδους στη εξορία, να έχουν συλλόγους, να μην είναι σκόρπιοι. Μάλιστα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ένταξη των Κουρδισών στις γυναικείες οργανώσεις του PKK.

Θάνατος

Στις 9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 55 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι.

Προσωπικότητα

Ο Μουσταφά Καράσου γράφει:

Αναλάμβανε μικρά και μεγάλα καθήκοντα και ήταν άνθρωπος που συμμετείχε σε όλα. Ήταν πολύ σεμνή. Ήταν πάντα στα ανώτερα κλιμάκια του PKK όμως έζησε όλη της τη ζωή σα μια απλή αγωνίστρια. Πάντα μιλούσε πολύ καθαρά και ανοιχτά και ήταν επίμονη σε αυτά που ήξερε σωστά.

Ακόμη και κάποια που δε μιλά τούρκικα ή κούρδικα, παρακολουθώντας τις βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις της Σακινέ καταλαβαίνει αρκετά για την προσωπικότητά της. Μιλά αργά και σταθερά χωρίς να υψώνει τη φωνή της· στέκεται ευθυτενής, με το κεφάλι ψηλά και με πολύ ήρεμο πρόσωπο. Δίνει την εντύπωση μιας γυναίκας χαμηλών τόνων αλλά με μεγάλη αυτοκυριαρχία· δείχνει μια γυναίκα που πατά πάρα πολύ γερά στη γη.

 

Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν

Η Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν γεννήθηκε στις 17/01/82 στο Μαράς της επαρχίας Ελμπιστάν στη νοτιοδυτική Τουρκία. Μεγάλωσε στη Γαλλία όπου είχαν μεταναστεύσει οι γονείς της. Τελείωσε το λύκειο στο Στρασβούργο. Από μικρή είχε έντονο ενδιαφέρον για τον Κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα. Η ενεργή συμμετοχή της στον επαναστατικό αγώνα στην Ευρώπη ξεκίνησε το 1999. Εκτός από τη δουλειά της, που επικεντρωνόταν στη νεολαία και τις γυναίκες, η Φιντάν επίσης ανέπτυξε διπλωματικές δραστηριότητες στην Ευρώπη αρχής γενομένης το 2002. Ήταν μέλος της άτυπης βουλής των Κούρδων (Κουρδικό Εθνικό Κονγκρέσο) και εκπρόσωπός της στο Παρίσι. Στις  9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 31 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Κηδεύτηκε στο Ελμπιστάν στις 18/01/2013.

 

Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ

Η Λεϊλά(Ροναχή) Σαϋλεμέζ, μέλος του Κουρδικού νεολαιίστικου κινήματος γεννήθηκε το 1982 στην Μερσίνα, μεγάλη παραλιακή πόλη και λιμάνι της νότιας Τουρκίας. Προερχόταν από οικογένεια γιεζιντί** από την περιοχή Λιτζέ της επαρχίας του Ντιγιάρμπακιρ. Τη δεκαετία του 1990 μετανάστευσε στο Χάλε της Γερμανίας με την οικογένειά της. Εκεί συνέχισε την εκπαίδευσή της. Ήταν φοιτήτρια στο δεύτερο έτος της αρχιτεκτονικής όταν ξεκίνησε η συμμετοχή της στον Κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα. Απο το 2006 δραστηριοποιήθηκε στο Βερολίνο, την Κολν, το Ανόβερο, τη Φρανκφούρτη και την ελβετική πόλη της Βασιλείας. Μετά από την παραμονή της στο Κουρδιστάν για ενάμισυ χρόνο το 2010, επέστρεψε στο Παρίσι όπου και δρατηριοποιούνταν έκτοτε. Στις 9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 31 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Κηδεύτηκε στη Μερσίνα στις 18/01/2013.

* K.C.K. (Koma Civakên Kurdistan): Ενότητα των Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, οργάνωση-ομπρέλα που ίδρυσε ο Οτζαλάν και συμπεριλαμβάνει εκτός από το PKK τα κουρδικά απελευθερωτικά κόμματα που δρουν και στις άλλες κουρδικές περιοχές πέραν της Τουρκίας.

** Êzîdî : η αρχαία Κουρδική θρησκεία

 

Κολάζ βιντεο κι φωτο των 3 γυναικών

YouTube Preview Image

 

Πηγές: Firat News, IMC TV, Ihlas News Agency, Today’s Zaman, Hürriyet Daily News, Huffington post, T24, PKK online, kongrakurdistan.net, Wikipedia

 

Περισσότερα

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

 

Share

Μια ανταπόκριση από την Ξάνθη

της Φλώρας Νικολιδάκη

νομίζω ότι στους καιρούς που περνάμε το γέλιο είναι απαραίτητο.

η πορεία στη Ξάνθη ήταν μοναδική εμπειρία, για έναν άνθρωπο σαν και μένα που συνήθως κινούμαι σε γνωστά και οριοθετημένα πεδία. είχε όμως πολύ γέλιο, και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας:

κατ’αρχήν η σύνθεση του πούλμαν: φεμινίστριες, λεσβίες, αναρχοαυτόνομοι, τρανς.

όταν το συνειδητοποίησα, είπα στη Γωγώ ότι ο οδηγός θα μας ρίξει σε κανένα χαντάκι να ξεβρωμίσει ο τόπος.

είμαι σίγουρη ότι ο οδηγός θα διηγείται για πολλά χρόνια όσα άκουσε σε 20 ώρες διαδρομής.

μερικά χαριτωμένα:

 

– ρωτάω τον διπλανό μου: -εσύ από ποιά οργάνωση είσαι?

– από τους κουην τρανς

– δηλ., (επιμένω εγώ) βασίλισσες τρανς?

– όχι κουήν, αλλά κουήρ τρανς

– δηλαδή ?

-δηλαδή, ανώμαλες τρανς.

φαίνεται κοίταξα λίγο περίεργα, και αποφάσισε να μου εξηγήσει:

– δηλ. γεννιέσαι με ανδρικά γεννητικά όργανα, αλλά από μέσα σου είσαι γυναίκα. γίνεσαι λοιπόν γυναίκα, μπορεί και με ορμονοθεραπεία, αλλά ως γυναίκα γίνεσαι λεσβία.

 

– Στο πίσω κάθισμα κάθονται δύο άνθρωποι νεαρής ηλικίας, ο ένας άνθρωπος έχει κοντά μαλλιά  και ο άλλος μακριά (δεν δεσμεύομαι για άλλη ιδιότητα), ανοίγουν ένα λαπτοπ, και με ρωτάνε:

– κυρία Φλώρα, θέλετε να δείτε τσόντα φεμινιστική?

– όχι, απαντάω, αλλά σε τι διαφέρει από μια κανονική?

– στην αισθητική, μου απαντάνε.

 

τα συνθήματα της πορείας ήταν εύστοχα, τα φωνάζαμε με άνεση όλες και όλοι και δεν έδειχναν να σοκάρουν τους μη συμμετέχοντες:

– οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άνδρες καθημερινοί.

– ελλάς ελλήνων ρατσιστών, μίζερων ορθόδοξων και πατριαρχών.

-δεν ήτανε το αλκοόλ, ούτε η ανεργία, το χέρι του το σήκωσε η πατριαρχία .

-η πατριαρχία, σ’αυτή την κοινωνία, τελειώνει στα μπουρδέλα, αρχίζει στα σχολεία.

-εκείνη τρώει ξύλο και κρύβει την πληγή, όλες μαζί να σπάσει η σιωπή

κλπ.

 

στους τοίχους εμφανίσθηκε με σπρέι το σύνθημα:

 

– στην τσάντα μαχαίρι, τ’αρχ..ια στο χέρι.

η αντίθεση του συνθήματος με τα ζευγάρια που περνούσαν, ήταν εκκωφαντική:

εκείνος κρατούσε τη γυναίκα από το χέρι, αυτή βάδιζε μισό βηματάκι πιο πίσω, με τυλιγμένο το κεφάλι σε μαντήλα, και ένα παλτό κλειστό στο λαιμό και μακρύ μέχρι τις πατούσες.

 

Γενικά, η πορεία ήταν απολύτως επιτυχημένη, το έντονο συγκινησιακό στοιχείο κάλυψε τις ατέλειες του περιεχομένου, ήταν μαζική, έκανε μεγάλη αίσθηση στην πόλη, και όταν ξεκίνησε, η αποκριάτικη μπάντα στην πλατεία σταμάτησε. Συγγενείς και φίλες της Ζωής Δαλακλίδου ήταν στην πορεία με πανό.

Η οργάνωση του Σύριζα δεν είχε ενημερωθεί αρμοδίως (δεν έφτασε η εγκύκλιος).

 

 

Share

Ελεύθερες όλες οι οροθετικές!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΕΣ ΟΡΟΘΕΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Αθωώθηκαν οι τελευταίες 5 φυλακισμένες οροθετικές γυναίκες

12 Μαρτίου αποφυλακίζονται οι τελευταίες 5 από τις 27 γυναίκες που διαπομπεύθηκαν και φυλακίστηκαν στις αρχές Μαίου, μετά την παμψηφεί αθωωτική απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου στις 11 Μαρτίου. Άλλες 16 είχαν ήδη αποφυλακιστεί αφού η κακουργηματική κατηγορία δεν άντεξε ούτε στα δικαστικά συμβούλια και κατέπεσε σε πλημμέλημα για το οποίο θα δικαστούν ελεύθερες.

Έτσι, κλείνει ο κύκλος των φυλακισμένων οροθετικών γυναικών, ενώ έχει ανοίξει εδώ και μήνες ο κύκλος της «επόμενης μέρας» για όσες αποφυλακίστηκαν σταδιακά, εδώ και μερικούς μήνες, αφού καταρρίφθηκαν όλες οι βαριές κατηγορίες εναντίον τους, που δεν μπόρεσαν να σταθούν σε κανένα δικαστήριο.

Η «επόμενη μέρα» γι’ αυτές τις δυστυχισμένες υπάρξεις που έχουν να πολεμήσουν με τον δικό τους «εσωτερικό εχθρό», τον «δαίμονά» τους, είναι χειρότερη από την προηγούμενη μέρα της φυλάκισής τους. Θύματα της τοξικοεξάρτησης πριν τη διαπόμπευσή τους, έχουν σήμερα να πολεμήσουν και ενάντια στις επιπτώσεις της διαπόμπευσής τους, της βαρύτατης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους και της απόρριψής τους από μια πολιτεία που θυσίασε με τον πιο βάρβαρο τρόπο τα ανθρώπινα δικαιώματα 27 οροθετικών και τοξικοεξαρτημένων γυναικών στην προεκλογική εκστρατεία του διδύμου «Λοβέρδου-Χρυσοχοίδη», και στην προσπάθεια να καθησυχάσουν τους πορνοπελάτες με το «επιχείρημα» της «απόσυρσης» από τις πιάτσες των «εκδιδομένων γυναικών», των φορέων του ΗΙV/AIDS. Ότι οι γυναίκες αυτές εκδίδονταν δεν αποδείχθηκε ποτέ, και δεν το δέχθηκε κανένα δικαστήριο.

Στη σημερινή δίκη, μάρτυρες υπεράσπισης ήταν δύο μέλη της Πρωτοβουλίας μας, η Πόπη Μέλλιου και η Ελένη Σπαθανά (που είναι και μέλος της ομαδας δικηγόρων για τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών/μεταναστριών) που υπεράσπισαν με τον καλύτερο τρόπο τις γυναίκες που δικάζονταν, ενώ οι τέσσερεις συνήγοροι υπεράσπισης στηλίτευσαν τις προεκλογικές σκοπιμότητες της σύλληψης και της διαπόμπευσης, σύμφωνα και με την ανάλυση της πρωτοβουλίας μας, και βοήθησαν αποφασιστικά στην αθώωσή τους.

Η «επόμενη μέρα» είναι η φτώχια και η ανεργία για όσες τυχόν θελήσουν και προσπαθήσουν να ξεφύγουν από τη ζωή στο δρόμο και στην αυτοκαταστροφή, είναι οι οικογένειές τους σε χειρότερη κατάσταση λόγω της διαπόμπευσής τους (ο πατέρας της μιας έκανε απόπειρα αυτοκτονίας με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δουλέψει, τα αδέλφια μιας άλλης έχασαν τη δουλειά τους και λοιπά), γυρίζουν σε σπίτια με κομμένο ηλεκτρικό ρεύμα, με δυσκολία ακόμα και για την τροφή.

Το μόνο που μένει είναι η αλληλεγγύη προς αυτούς τους ευάλωττους πληθυσμούς, από όσους και όσες έχουν τη δύναμη και τη θέληση για κάτι τέτοιο, μέσα στις συνθήκες συντριβής που έχει οδηγηθεί η κοινωνία μας και ο καθένας και η καθεμία μας ατομικά.

Τέλος, επαναλαμβάνουμε τα αιτήματα που είχαμε εξαρχής θέσει, προς την ανθρωποφάγα και γυναικοφάγα πολιτεία, δηλαδή την αποζημίωσή τους και την ηθική αποκατάστασή τους:

  • Αποζημίωση όσων φυλακίστηκαν άδικα και εντελώς αβάσιμα για ηθική βλάβη.
  • Ποινική δίωξη όσων συνέργησαν ή έχουν τη διοικητική ευθύνη  στη σωρεία παρανομιών που καταγράφηκαν.
  • Άμεση κατάργηση της υγειονομικής διάταξης «Ρυθμίσεις που αφορούν στον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» που με το σαθρό πρόσχημα προστασίας της δημόσιας υγείας, έχει σαν αποτέλεσμα την ποινικοποίηση των όποιων ασθενών
  • Προστασία όσων γυναικών είναι θύματα διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων (trafficking).
  • Ένταξη όσων γυναικών το επιθυμούν σε κοινωνικές δομές στήριξης (π.χ. ξενώνες, συμβουλευτικά/ θεραπευτικά προγράμματα).
  • Καθολικη, ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα υγείας  για όλες, ντόπιες και μετανάστριες.   

11 Μαρτίου 2013

 

 

 

Share

Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για την 8η Μάρτη

8 Μάρτη: Μέρα αντίστασης ενάντια στην πατριαρχία!

Η φετινή ημέρα της γυναίκας χαρακτηρίζεται από μία αμηχανία! Ίσως μετά από πάρα πολλά χρόνια η φετινή ημέρα θα ξεντυθεί το περιτύλιγμα του καταναλωτισμού που συνήθιζε να τη συνοδεύει! Οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες σε παγκόσμιο επίπεδο για πρώτη φορά περιορίζουν την αίσθηση γιορτής. Και αν ως φεμινίστριες αυτό μας ικανοποιεί αφού χρόνια λέμε πως η επέτειος της γυναίκας δεν είναι γιορτή αλλά μέρα αντίστασης ενάντια στην πατριαρχία που ακόμα χαρακτηρίζει τις σύγχρονες κοινωνίες, μέρα αγώνα για όλα αυτά που μας στερούν και τις ανισότητες που υφίστανται οι περισσότερες γυναίκες σε όλο τον κόσμο, δεν μπορούμε να μη διαπιστώσουμε την οπισθοδρόμηση σχετικά με τη θέση των γυναικών σήμερα.

Οι επιπτώσεις της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού και στα δύο φύλα επηρεάζουν σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό τις γυναίκες. Στην Ελλάδα της υπέρογκης ανεργίας, 24,8% το τρίτο τρίμηνο του 2012, η ανεργία των γυναικών αγγίζει το 29%! Οι συνθήκες εργασίας για τις γυναίκες και πριν την κρίση θεωρούνταν από τις χειρότερες. Σήμερα που οι κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας, η ανασφάλιστη και η επισφαλής εργασία επεκτείνονται με ραγδαίους ρυθμούς, οι γυναίκες είναι καταδικασμένες ή να εργαστούν χωρίς δικαιώματα και χωρίς η εργασία τους να τους εξασφαλίζει τα απαραίτητα για τη ζωή ή να επιστρέψουν και να περιοριστούν στους παραδοσιακούς τους ρόλους. Σε συνδυασμό με τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, δυστυχώς σήμερα οι γυναίκες αναλαμβάνουν τη φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων από τη στιγμή που κλείνουν παιδικοί σταθμοί, καταργούνται δομές πρόνοιας και υγείας σε τοπικό κυρίως επίπεδο. Παρόλο που λόγω της αυξημένης ανεργίας, παρατηρείται πλέον συχνά σε ένα ζευγάρι η γυναίκα να εργάζεται και ο άντρας να είναι άνεργος, η ενασχόληση του άντρα με το σπίτι και τα παιδιά θεωρείται ακόμη μία συγκυριακή κατάσταση λόγω της ανεργίας. Αντίθετα για τις γυναίκες θεωρείται ακόμη δεδομένο πως αυτές οφείλουν με την καθημερινή απλήρωτη εργασία τους να καλύπτουν τις ελλείψεις που η απουσία κράτους πρόνοιας προκαλεί.

Στην Ελλάδα το ζοφερό κλίμα για τις γυναίκες συμπληρώνει η άνοδος της ναζιστικής Χρυσής Αυγής και ο εκφασισμός της κοινωνίας που τη συνοδεύει. Οι δηλώσεις της νεοναζί βουλευτίνας Ζαρούλια προ μηνών στη βουλή για τη θέση της γυναίκας δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας για το τι οραματίζονται για εμάς οι φασίστες. Άλλωστε το όλο στυλάκι του νεοναζιστικού κόμματος αναπαράγει στην πιο ακραία εκδοχή της την ταυτότητα του άντρα «μάτσο» και κυρίαρχο και ανώτερο στο άλλο φύλο και στις διαφορετικές σεξουαλικές ταυτότητες, αναπαράγει την πατριαρχία!   Το να ακούς από το στόμα μιας γυναίκας πως με λίγα λόγια ο ρόλος της γυναίκας είναι η αναπαραγωγή του έθνους και ο φεμινισμός κάνει κακό αν μη τι άλλο μας κάνει να αντιληφθούμε πως η πάλη για τη χειραφέτηση των γυναικών, όπως και η πάλη για τη χειραφέτηση της τάξης, δεν είναι κάτι αυτονόητο για το σύνολο των γυναικών. Για αυτό οφείλουν όλες οι φεμινιστικές και γυναικείες ομάδες, όλες οι οργανώσεις που παλεύουν για την απελευθέρωση του ανθρώπου να πάψουν να θεωρούν το γυναικείο ζήτημα δευτερεύον!

Ο εκφασισμός της κοινωνίας συνδέεται άμεσα και με τα περιστατικά κακοποίησης γυναικών που συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο. Η βία απέναντι στις γυναίκες βρήκε την ακραία της μορφή με το περιστατικού βιασμού και δολοφονίας στη Ξάνθη. Οι συμβολικές μορφές βίας μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό είτε με τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών πέρσι την άνοιξη από τον υπουργό υγείας είτε με την πιο πρόσφατη διαπόμπευση μιας γυναίκας σε χωριό στην Εύβοια επειδή απατούσε τον άντρα της! Περιστατικά που μας γυρνούν αιώνες πίσω. Και όλα αυτά σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο για τη θέση της γυναίκας που δεν μας αφήνει καμία αυταπάτη για τη βελτίωση της θέσης τους π.χ. βιασμοί στην Ινδία.

 

  • Κανένας άνθρωπος ανασφάλιστος, αξιοπρεπής εργασία για όλες/όλους
  • Καμία ανοχή στην έμφυλη βία – σεβασμό στην αυτοδιάθεση του σώματός μας
  • Ανάπτυξη δικτύου δομών υποστήριξης για τα θύματα της βίας υπό δημόσιο έλεγχο και χρηματοδότηση
  • Κοινωνικές δομές πρόνοιας με δημόσια χρηματοδότηση – όχι στην απλήρωτη εργασία των γυναικών
  • Καταπολέμηση του trafficking, του σύγχρονου δουλεμπορίου
  • Νομιμοποίηση μεταναστριών/ων
  • Αντίσταση στον φασισμό, τη φασιστική βία και τα σεξιστικά-ρατσιστικά πρότυπα που προβάλλει
  • Αντίσταση στα κυρίαρχα πρότυπα και τον σεξισμό των μίντια
  • Αντισεξιστική εκπαίδευση

 

Στηρίζουμε τις δράσεις για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικών:

– 8 Μάρτη, Δρώμενα και Πορεία, 6.00μμ, Μοναστηράκι

9 Μάρτη, Πορεία και Εκδήλωση στην Ξάνθη

 

 

Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ- Σπάρτακος

 

 

Share

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Για μια κοινωνία χωρίς σεξισμό και βία κατά των γυναικών

Παρά τους σημαντικούς κοινωνικούς αγώνες που έχουν γίνει και έχουν κατορθώσει να κατοχυρώσουν καλύτερες θέσεις για τις γυναίκες, τα ζητήματα που αφορούν τη γυναικεία καταπίεση και εκμετάλλευση παραμένουν υπαρκτά. Τα τελευταία χρόνια, η εφαρμογή μιας σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που έχει ως αποτέλεσμα τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και την απορρύθμιση και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, παράλληλα με τη χειροτέρευση των όρων διαβίωσης των εργαζόμενων στρωμάτων, επέφερε και την ένταση των έμφυλων διακρίσεων. Στη συγκυρία της οικονομικής κρίσης και της επίθεσης του κεφαλαίου, οι γυναίκες αποτελούν έναν ιδιαίτερα ευάλωτο στόχο. Στη σημερινή πραγματικότητα της Ελλάδας του Μνημονίου και του ΔΝΤ ο διάχυτος σεξισμός και οι έμφυλες διακρίσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες εντείνονται ακόμη περισσότερο, αν αναλογιστούμε ότι τα βάρη, που πέφτουν κυριολεκτικά στην πλάτη τους, μεγαλώνουν με την κατάρρευση των κοινωνικών υποδομών και υπηρεσιών (π.χ. παιδικοί σταθμοί) στο βωμό της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Στον ίδιο βωμό θυσιάζονται και οι ελάχιστες δομές υποδοχής κακοποιημένων γυναικών που υπάρχουν. Ο ένας μετά τον άλλον κλείνουν οι ξενώνες υποστήριξης θυμάτων κακοποίησης, ξενώνες που ήδη υπολειτουργούσαν. Μια έμμεση, μολονότι σημαντική, επίπτωση της οικονομικής κρίσης είναι η εντατικοποίηση της οικιακής εργασίας, λόγω του γεγονότος ότι  τα μέλη αυξάνονται ανά νοικοκυριό, καθώς εντείνεται με ταχύτατους ρυθμούς το φαινόμενο των οικογενειών με τους παππούδες τους γονείς και τα παιδιά να ζουν όλοι μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Οι γυναίκες είναι αυτές που θίγονται άμεσα από την εντατικοποίηση της οικιακής εργασίας, αφού κατά κανόνα παραμένει δική τους υπευθυνότητα και δεν επιμερίζεται σε άλλα άτομα της οικογένειας, εξαιτίας του κυρίαρχου μοντέλου πυρηνικής οικογένειας, στο οποίο οι γυναίκες τοποθετούνται από θέση υποταγής. Έτσι, οι γυναίκες εξακολουθούν να ταυτίζονται με τη μη αμειβόμενη και μη παραγωγική εργασία με έναν αόρατο ρόλο στην κοινωνική αναπαραγωγή , ενώ οι άνδρες με την αμειβόμενη και παραγωγική εργασία. Όσο για την πραγματικότητα της αγοράς εργασίας οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σημαντικές ανισότητες.

Μετά τα πρόσφατα απανωτά κρούσματα βιασμών, δολοφονιών και λοιπών επιθέσεων σε βάρος γυναικών που έλαβαν δημοσιότητα, έστω κι αν αυτό έγινε με τον παραδοσιακό πλέον τρόπο διαστρέβλωσης της πραγματικής βαθειά σεξιστικής διάστασής τους, είναι πλέον απόλυτα σαφές ότι το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών, είτε αφορά τη δημόσια σφαίρα είτε την «ιερή» ενδοοικογενειακή ιδιωτικότητα, δεν είναι ούτε ρετρό ούτε επετειακού χαρακτήρα αλλά πραγματικό καθημερινό βίωμα για εκατομμύρια γυναίκες. Η βία κατά των γυναικών έχει τις ρίζες της στις ιστορικά διαμορφωμένες άνισες σχέσεις, στις σχέσεις εξουσίας μεταξύ των φύλων, οι οποίες εδραίωσαν την κυριαρχία των ανδρών και επέφεραν ένα καθεστώς γενικευμένων διακρίσεων σε βάρος των γυναικών. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες γυναικών αποτελούν ακραία έκφραση του «δικαιώματος» που έχουν οι άνδρες πάνω στο γυναικείο κορμί, ακραία επίδειξη της έμφυλης κυριαρχίας.

Ο διάχυτος σεξισμός και οι έμφυλες διακρίσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε διάφορες εντάσεις και εκφάνσεις έρχεται τώρα να συναντηθεί με τη βίαιη πραγματικότητα του Μνημονίου, που τις έχει φέρει στο σημείο να παραπαίουν ανάμεσα στην ανεργία και την ελαστική εργασία, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μίγμα και καθιστώντας ακόμα πιο δύσκολη την καθημερινότητα τους. Τώρα είναι σημαντικότερο και πιο αναγκαίο παρά ποτέ να παλέψουμε περήφανα για τη γυναικεία αξιοπρέπεια στην εργασία, στον δρόμο, στο σπίτι, στη ζωή!

Για μια κοινωνία χωρίς σεξισμό και βία, απαλλαγμένη από κάθε είδους καταπίεση και εκμετάλλευση.

  • Ανάπτυξη δικτύου δομών υποστήριξης για τα θύματα της βίας υπό δημόσιο έλεγχο και χρηματοδότηση
  • Αύξηση της δημόσιας χρηματοδότησης για τις κοινωνικές υποδομές και υπηρεσίες
  • Καταπολέμηση του trafficking και του σύγχρονου δουλεμπορίου. Νομιμοποίηση μεταναστών – στριων
  • Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθεισών οροθετικών και αποζημίωσή τους για ηθική βλάβη.
  • Ανατροπή του Μνημονίου Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ
Share

Ανακοίνωση της Αδέσμευτης Κίνησης Γυναικών για την 8η Μάρτη

Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών

8 Μάρτη 2013

 

η διεκδίκηση και η αντίσταση

φέρνουν την ανατροπή

 

Διεθνής αλληλεγγύη

των γυναικών της βάσης

ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού

 

Ενότητα και αλληλεγγύη

εργαζομένων, ανέργων και μεταναστριών γυναικών

για την ανατροπή της πολιτικής,

που ρημάζει τις ζωές μας

 «…Με την πολιτική του «μικρότερου κακού», ενισχύεται η αίσθηση ισχύος των αντιδραστικών δυνάμεων και οι προϋποθέσεις να δημιουργηθεί το μεγαλύτερο από όλα τα δεινά : η αδράνεια των μαζών.

Η εξέγερση των εκατομμυρίων εργαζόμενων ανδρών και γυναικών  ενάντια στην πείνα, την αφαίρεση δικαιωμάτων, τις φασιστικές δολοφονίες και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους είναι μια έκφραση της ακατάλυτης μοίρας των εργαζομένων όλου του κόσμου.

Η εξέγερση δεν πρέπει να στερείται τα εκατομμύρια των γυναικών, που εξακολουθούν να φέρουν τις αλυσίδες της φυλετικής σκλαβιάς και  κατά συνέπεια εκτίθενται στην πιο σκληρή ταξική σκλαβιά…»

Κλάρα Τσέτκιν (1857-1933)

 

Μιλάνε για την οικονομική κρίση, ως να είναι μία ίωση. Ψεύδονται ασύστολα, κρύβουν ότι ο καπιταλισμός  -κάθε φορά- γεννά βαθύτερες και εντονότερες κρίσεις.

Μια χούφτα εταιρείες ελέγχουν και κυριεύουν  τον κόσμο.

Σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν κοιτάξεις, αιμοδιψή αρπακτικά συμπιέζουν και εξαθλιώνουν λαούς.

Μετά την Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη προαναγγέλλουν νέους πολέμους, επαναποικιοποιούν κράτη, σπέρνουν οδύνη. Ταυτόχρονα, συναθροίζονται μαζί  με τις πολιτικές τους ορντινάτσες στα Γιουρογκρούπ  των Βρυξελλών, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή σε συναντήσεις Κεντρικών Τραπεζών και χαράσσουν πολιτική για την αντιμετώπιση της φτώχειας, του σεξουαλικού δουλεμπορίου γυναικών και παιδιών, της ανεργίας!

Εμάς δεν μας εξαπατούν.

Η ανεργία έχει κατεξοχήν πρόσωπο γένους  θηλυκού. Πρωτιά στα ποσοστά, πρωτιά στις ευέλικτες μορφές απασχόλησης, πρωτιά και στις επιλογές  των εργοδοτών για  τη λίστα των απολύσεων. Tα επόμενα θύματα της προπαγάνδας τους  είναι οι γυναίκες που «κλέβουν» τις θέσεις των ανέργων αντρών. Βίαια προωθείται η επιστροφή των γυναικών στην κουζίνα. Βαθαίνει ακόμη περισσότερο ο σεξισμός και η ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Εμπαίζουν τις άνεργες,  πουλώντας τους μάταιες  ελπίδες για θέσεις εργασίας με μισθούς πείνας, είτε μέσα από τις επενδύσεις των ξένων και ντόπιων καπιταλιστών ή μέσω προγραμμάτων του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ) ή των πεντάμηνων προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας με αφεντικό τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Καλλιεργούν αυταπάτες στις νέες ότι θα πετύχουν, ακολουθώντας τον ατομικό δρόμο στην αγορά των ευκαιριών.

Τα ελάχιστα ψήγματα κοινωνικής πολιτικής ανατρέπονται, αντικαθίστανται με το ατομικό κοινωνικό «επιχειρείν», τη λεγόμενη   κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία.

Η αφανής εργασία των γυναικών, η κλεμμένη εργασία των γυναικών στήριξε τα κράτη πρόνοιας. Την αφανή-απλήρωτη-αδήλωτη-ακαταμέτρητη εργασία των γυναικών τη βαφτίζουν «κοινωνική οικονομία», την επιχειρηματοποιούν  σε ατομικό επίπεδο κι έτσι γλυτώνουν ποσοστά ανεργίας των γυναικών, αλλά κυρίως επαναφέρουν τη γυναίκα στο φυλετικό – πατριαρχικό ρόλο της.

Η κατεύθυνση έχει αποφασιστεί προ πολλού, στη διάσκεψη των υπουργών κοινωνικής πολιτικής του ΟΟΣΑ (Ιούνιος 1998). Σε εκείνη τη διάσκεψη καθορίστηκε ότι «αντί του κράτους που χορηγεί κοινωνικές παροχές ,φτιάχνουμε  το κράτος που ρυθμίζει το κοινωνικό περιβάλλον» με στόχο να εξαφανίσουν οποιαδήποτε δημόσια δαπάνη υπέρ των εργαζομένων, των ανέργων, των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Πρώτα διαλύονται οι όποιες δομές πρόνοιας υφίστανται, καταργούνται επιδόματα, κλείνουν παιδικοί σταθμοί, στέλνουν τις κυοφορούσες να γεννήσουν στα σπίτια τους, με ότι αυτό συνεπάγεται, καταποντίζονται τα μεροκάματα, οι συντάξεις, οι μισθοί και στη συνέχεια η φτώχεια γίνεται το όχημα για τις νέες « κοινωνικές επιχειρήσεις».

Στην αρχή οι νέες « κοινωνικές επιχειρήσεις», παρουσιάζονται  με το περίβλημα της «κοινωνικότητας» και της «αλληλεγγύης» και στη συνέχεια θα αφομοιωθούν  από τα τρωκτικά των πολυεθνικών αλυσίδων.

Να μην έχουμε αυταπάτες, το μακρύ χέρι της πλουτοκρατίας αγγίζει το μαλακό υπογάστριο της κοινωνίας, τις γυναίκες. Τις βαφτίζει «επιχειρηματίες» προσφέροντάς τους ψίχουλα, τις βάζει να εκτελούν και να  αναπαράγουν αυτά, που επί αιώνες προσφέρουν αφειδώς και εντελώς δωρεάν σε όλα τα εκμεταλλευτικά συστήματα. Σκούπισμα, μαγείρεμα, μπάλωμα, φύλαξη παιδιών και γέρων.

Επιπλέον, οι εργαζόμενες , οι άνεργες, οι μετανάστριες γυναίκες, βιώνουμε και τη διατίμηση των σωμάτων μας.

Το εργασιακό μας μέλλον, προδιαγράφεται με επαγγελματικό προσανατολισμό στη βιομηχανία του sex ,στη βιομηχανία διαχείρισης της φτώχειας, στις οικιακές εργασίες.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στον κανιβαλισμό του καπιταλισμού, που θεωρεί τη φτώχεια ενδογενή ανεργία του συστήματος.

Διεκδικούμε ασφαλή, ασφαλισμένη και πλήρη εργασία για όλες τις γυναίκες.

Βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση, οι κυανόκρανοι του διεθνούς κεφαλαίου μας εκτελούν με δόσεις.

Τα υποσιτισμένα και κουρασμένα παιδιά που αδυνατούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους, οι νέοι που πεθαίνουν από διοξείδιο του άνθρακα στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν, οι πολτοποιημένοι επαίτες μέσα στο σωρό των σκουπιδιών, οι δολοφονημένοι αλλοδαποί από φαλαγγίτες, θεωρούνται παράπλευρες απώλειες.

Παράπλευρες απώλειες και οι αλλοδαπές γυναίκες, που ξεριζώθηκαν από τη γη τους με τη βία, εξαιτίας πολεμικών εκκαθαρίσεων, που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, επειδή τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστών ταυτίζονται με την αυλή τους. Όσες γυναίκες έτυχε να γεννήσουν μακριά από την πατρίδα τους, εκτός του ότι ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, οι ίδιες και τα παιδιά τους, βρίσκονται σ ΄ένα μόνιμο διωγμό. Κουρελόχαρτα οι Διεθνείς Συμβάσεις, τα παιδιά σε όλο τον κόσμο μόνο ΝΟΜΙΜΑ μπορούν να ζουν.

Αυτές τις γυναίκες και όλους τους ανθρώπους της εσχατιάς, χρησιμοποιούν  παράλληλες εξουσίες όπως η εκκλησία, ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί, κεφαλαιοκράτες, για να φιλανθρωπεύονται.

Ο δίκαιος αγώνας μας είναι ένας,  στοχεύει στην απελευθέρωση και την αυτοδιάθεση της γυναίκας. Κάθε γυναίκα δικαιούται να ζει ελεύθερη.

Ο εξατομικευμένος αγώνας δεν οδηγεί παρά μόνο στην αποτυχία, στην παραίτηση και στον κατακερματισμό της δύναμής μας.

Ας συστρατευτούμε μέσα στη διεκδίκηση.

Ο θυμός μας ας γίνει πολιτική. Προχωράμε με αποφασιστικό βήμα.

Σταματάμε να έχουμε ανοχή στα όσα μας συμβαίνουν.

 

Η δύναμη μας είναι η ένωση μας και η αλληλεγγύη μας.

 

8 Μάρτη 2013

Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών

Ασκληπιού 109- Τ.Κ. 11472 ΑΘΗΝΑ, τηλ. 210-3628104, fax. 210-3619287, e-mail: ginaika@otenet.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share

Ανακοίνωση της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για τη μέρα της γυναίκας

8 ΜΑΡΤΗ

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

Δεν γιορτάζουμε, διεκδικούμε

8 Μάρτη οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο αγωνιζόμαστε, για να αποτρέψουμε τις επιθέσεις εναντίον μας, για να πετύχουμε την απελευθέρωση των γυναικών και την ισότητα των δύο φύλων.

Αντιστεκόμαστε στα μέτρα λιτότητας που πλήττουν ιδιαίτερα και βαρύτερα τις γυναίκες, καθώς και άλλες κοινωνικά μειονεκτούσες ομάδες, και στη διεύρυνση των ανισοτήτων. Αντιστεκόμαστε μέσα από τα ποικιλόμορφα κινήματα, σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο.

Αντιστεκόμαστε στη δημοσιονομική πειθαρχία, που επιδιώκει την καταστροφή της ζωής των γυναικών, κυριολεκτικά, όσο και των λαϊκών στρωμάτων γενικότερα, ντόπιων και μεταναστών/μεταναστριών, με άξονα την σωτηρία των πλουσίων και των τραπεζών αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στους ανθρώπους. Ζητούμε την ακύρωση των χρεών και την ανατροπή των πολιτικών και των κυβερνήσεων που τα υπηρετούν.

Αντιστεκόμαστε με τη γυναικεία αλληλεγγύη μας  στην ένταση της βίας λόγω φύλου  -που συνεχώς κλιμακώνεται- και του βιασμού, και προέρχεται συχνά από τους πιο «δικούς» μας ανθρώπους, την  ώρα που η αρωγή της πολιτείας στα θύματα αυτής της βίας συρρικνώνεται, την ώρα που απουσιάζουν οι ξενώνες φιλοξενίας ακόμα και για καταστάσεις επείγουσες. Ζητούμε την τιμωρία των ενόχων γι’ αυτή τη βία.

Αντιστεκόμαστε στην ένταση του σεξισμού, που την διακρίνουμε στην καθημερινότητα και στα ΜΜΕ αλλά με ακόμα πιο ακραία μορφή σε φασιστικές ιδεολογίες και πολιτικές, με την αντίκρουση αυτού του σεξισμού και την ενδυνάμωση του φεμινιστικού κινήματος.

Καλούμε στις αγωνιστικές εκδηλώσεις για τις 8 του Μάρτη, στην Αθήνα 6 μ.μ. στο Μοναστηράκι. Στην Ξάνθη στις 9 του Μάρτη για να τιμήσουμε την Ζωή Νταλακλίδου που δολοφονήθηκε μετά από βιασμό και να διαμαρτυρηθούμε για την κουλτούρα της βίας που οδηγεί πιο συχνά στον καθημερινό βιασμό, ο οποίος περνάει συχνά απαρατήρητος με συνέπεια την ασυλία και ατιμωρησία των δραστών  και την ενοχοποίηση των θυμάτων  τόσο  από την κοινωνία όσο και από τα  δικαστήρια.

Αγωνιζόμαστε για ένα μαζικό φεμινιστικό κίνημα

 

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών

 

 

 

Share

Αποστολή στην Ιερισσό: Τα κορίτσια της ουτοπίας στέκουν στην πρώτη γραμμή

της  Ντίνας Δασκαλοπούλου, φωτογραφίες Μάριος Λώλος

Είναι αυτές που σε κάθε πορεία βγαίνουν στην πρώτη γραμμή. Αυτές που κάνουν καθιστικές διαμαρτυρίες. Αυτές που χτυπιούνται άγρια από τα ΜΑΤ. Αυτές που τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν «τρομοκράτισσες». Στη Χαλκιδική, το κίνημα της αντίστασης των πολιτών γυναικοκρατείται – κι οι άντρες τους είναι πολύ περήφανοι γι” αυτό.

Αυτές τις γυναίκες, τα κορίτσια της ουτοπίας, συναντήσαμε στην Ιερισσό. Ηρθαν εδώ έφηβες και ηλικιωμένες, νοικοκυρές κι επαγγελματίες απ” όλα τα χωριά της βορειοανατολικής Χαλκιδικής. «Κατ” αρχήν, ποιες είναι οι τρομοκράτισσες;» τις ρωτάω. «Ολες, είμαστε όλες τρομοκράτισσες» απαντούν εν χορώ και ξεσπάμε σε δυνατά γέλια. «Αυτό που με έχει εντυπωσιάσει περισσότερο είναι πως σε κάθε διαμαρτυρία κατεβαίνετε με τα παιδιά σας.

Συνήθως οι μάνες είναι υπερπροστατευτικές κι εδώ υφίστασθε άγρια καταστολή. Δεν φοβάστε;» είναι το πρώτο μου ερώτημα. «Κι εγώ το ίδιο ρώτησα την Κυριακή τις μανάδες. Ομως κάνουν έναν αγώνα για τα παιδιά τους και θέλουν να τα έχουν μαζί. Αυτό άλλωστε αποδεικνύει πως κάθε φορά εμείς κατεβαίνουμε με ειρηνική διάθεση» λέει η 65χρονη Ειρήνη Μάρκου, πρόεδρος του συλλόγου «Φίλοι του Περιβάλλοντος». «Εγώ είμαι γιαγιά. Οταν ο άντρας μου καμιά φορά παραπονιέται που λείπω από το σπίτι για τον αγώνα, ο εγγόνος μου τον μαλώνει: Η γιαγιά τρέχει για μένα και την αδερφή μου, να την αφήσεις ήσυχη». Στο ίδιο μήκος κύματος κι ο έφηβος γιος της λογίστριας Χρύσας Λυκάκη: «Τα παιδιά μας είναι συνειδητοποιημένα, κατεβαίνουν σε κάθε διαδήλωση. Ο γιος μου λέει: «Μας αφήσατε μια κατεστραμμένη χώρα, θα μας κληροδοτήσετε και μια λεηλατημένη γη; Απαιτώ να σηκωθείτε από τον καναπέ σας».

Κάπως έτσι -παρακινημένες από τα παιδιά τους και «νιώθωντας ως καθήκον μας να προστατεύσουμε τις ζωές που με τόσο κόπο φέρνουμε στον κόσμο», όπως λένε όλες τους- αποφάσισαν ότι πρέπει να οργανωθούν. «Παλιότερα, αφού στέλναμε τα παιδιά στο σχολείο, μαζευόμασταν πότε στο ένα σπίτι, πότε στο άλλο να πούμε τα νέα μας και να κουβεντιάσουμε περί ανέμων και υδάτων. Οταν ξεκινήσαμε πριν από 2,5 χρόνια αυτό άλλαξε: συναντιόμασταν και πάλι κάθε πρωί, αλλά πια ασχολούμασταν με άλλα πράγματα: φτιάχναμε το μπλογκ, γράφαμε κείμενα, μαζεύαμε υλικό για τεκμηρίωση. Αυτός ο αγώνας μάς άλλαξε όλες» λέει η Κατερίνα Ιγγλέζη. Η δική της ζωή είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα: η επί 2 χρόνια άνεργη δασολόγος είναι πια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

«Μάθαμε πολλά πράγματα που ούτε τα φανταζόμασταν. Σκέψου πόσο άσχετες ήμασταν που την πρώτη φορά που μας πέταξαν χημικά εμείς τρέχαμε κατά πάνω τους, αντί να φύγουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση» θυμάται η 30χρονη Βιβή Λεμπίδα. «Η πρώτη μας εμπειρία ήταν την 25η Μαρτίου πέρσι. Αποφασίσαμε μετά την παρέλαση να ανεβούμε στο βουνί με τα ταγεράκια μας και τα τακουνάκια μας. Με το που άρχισαν να μας ρίχνουν, νομίζαμε ότι πέφτουν ντουφεκιές». Την ίδια μέρα η Σωτηρούλα Ψέμα θα χαθεί για 5 ώρες μέσα στο δάσος: «Με είχε βουτήξει ο ΜΑΤατζής και με τραβολόγαγε. Λέω, τώρα Σωτηρούλα θα δείξεις τη δύναμή σου σαν γυναίκα. Του ξεφεύγω λοιπόν κι αρχίζω να τρέχω. Πέντε ώρες περιπλανιόμουν στο δάσος μέχρι να με βρουν. Τα χρόνια της δικτατορίας ζούσα στην Αθήνα. Τέτοια καταστολή και τόσο φόβο σαν τώρα δεν έζησα».

Λίγους μήνες αργότερα, οι γυναίκες θα ζήσουν ακόμα πιο άγριες καταστάσεις. Στις 21 Οκτωβρίου οργανώνουν καθιστική διαμαρτυρία στον Κάκκαβο. Ενώ τραγουδάνε και φωνάζουν συνθήματα, κάποιοι αρχίζουν να πετάνε πέτρες. «Οι ασφαλίτες ασφαλώς» λέει η Ράνια Βερβερίδου. «Ακούμε τότε να μας φωνάζουν «έρχονται οι πράσινοι, τρέξτε να σωθείτε». Εμείς δεν ξέραμε τι είναι οι πράσινοι, μετά το μάθαμε για τα καλά». Ο κόσμος τρέχει κυνηγημένος προς τον κεντρικό δρόμο.

Οταν πια φτάνουν στα αυτοκίνητά τους, τα ΜΑΤ αρχίζουν να τους σπάνε τα τζάμια με τα κλομπ και να εκτοξεύουν δακρυγόνα μέσα στα οχήματα. «Ερχεται ένας τύπος σαν ρόμποκοπ, μες στο σίδερο, με βουτάει και με βγάζει έξω. «Στα γόνατα, στα γόνατα σε θέλω» μου ούρλιαζε. Γιαγιά είμαι, με 6 εγγόνια και παρ” όλα αυτά γονάτισα. Και τότε έρχεται και μου πατάει την κνήμη. Κρακ έκανε το πόδι μου κι έσπασε». Την ίδια μέρα συνελήφθη και η «γνωστή ξανθιά», όπως τη φωνάζουν πειραχτικά οι φίλες της. Η Λένα Παναγιωτοπούλου κατηγορείται για συμμετοχή σε στάση και αντίσταση κατά της Αρχής: «Ηταν τόσο άγρια εκείνη τη μέρα που ακόμα και κάποιοι ΜΑΤατζήδες φώναζαν στους συναδέλφους τους «φτάνει, μην τις χτυπάτε άλλο». Εμείς πέσαμε κυνηγημένες μέσα σε ένα χαντάκι κι εκεί μας συνέλαβαν. «Είσαι πουτάνα μωρή», μου ούρλιαζαν. «Ακόμα κι οι πουτάνες εκτελούν κοινωνικό έργο, εσείς οι μπάτσοι τι έργο προσφέρετε», τους ούρλιαζα κι εγώ».

Στη σημερινή συντροφιά έχουμε άλλες δυο «τρομοκράτισσες»: είναι η Μένη Τσιβίλογλου, που συνελήφθη το περασμένο Σάββατο, και η Λένα Βεργίνη που συνελήφθη τον Αύγουστο. Γυναίκες όμορφες, καλοβαλμένες και εξαιρετικά αγριεμένες. «Ξέρεις τι είναι να φοβούνται τα παιδιά σου να μείνουν μόνα στο σπίτι; Να αργείς λίγο και να νομίζουν ότι σε συνέλαβαν ξανά; Εγώ τι πρέπει να του κάνω τώρα του Δένδια που έκανε τέτοια ζημιά στην ψυχή των παιδιών μου; Να του κάνω μήνυση;» λέει η Μένια. «Είμαστε μανάδες και γιαγιάδες, σας μιλάμε επώνυμα και δείχνουμε τα πρόσωπά μας. Τρομοκράτες είναι αυτοί που θέλουν να αρπάξουν τη γη μας, το νερό μας και τον αέρα μας. Μας συκοφαντούν συστηματικά – και κανένας τους δεν ήρθε εδώ να ακουστεί κι η δική μας άποψη. Αντί να συζητούν για εμάς στα κανάλια και να μας χαρακτηρίζουν, να μας δώσουν χρόνο να μιλήσουμε εμείς για τους εαυτούς μας» λέει η Λένα.

«Εγώ είμαι η μάνα της γνωστής ξανθιάς, που σας μίλησε πριν. Μου λένε την κόρη μου τρομοκράτισσα. Πήγαν να μου σκοτώσουν το παιδί μου και τώρα το βρίζουν». Η κυρία Ματούλα είναι οργανωμένη στο ΠΑΣΟΚ από το ’79 «κι έκανα αγώνα για να βγει ο Πάχτας, που να μου κοπεί το χέρι! Αγράμματη γυναίκα είμαι, δεν έβγαλα ούτε το γυμνάσιο, αλλά καταλαβαίνω πέντε πράγματα. Τους έπιασε ο πόνος για τις θέσεις εργασίας; Τους έπιασε ο πόνος για το ελληνικό κράτος: Οχι γαμώ τη μάνα τους, δεν κόπτονται γι” αυτό. Να βγάλουν λεφτά οι άνθρωποι της εταιρείας θέλουν κι ας ρημάξει ένας τόπος ολόκληρος. Θα είμαστε κι εμείς στην πρώτη γραμμή κι ας μας σκοτώσουν κι εμένα και την κόρη μου. Να ζήσουν τουλάχιστον τα εγγόνια μου».

Μαίρη Λαγούντζου είναι μία από τις τρεις τελάλισσες του κινήματος: μαζί με τη Μελαχροινή Λιάκου και την Γιούλη Ιγγλέζη βγαίνουν στα χωριά πριν από κάθε κινητοποίηση. «Μας φωνάζουν «ντουντούκες» κι είμαστε οι άτιμες» λέει γελώντας η Μαίρη. Στη συγκέντρωση της Κυριακής έδινε από μικροφώνου το έναυσμα για τα συνθήματα. «Εχω τέσσερα παιδιά και δύο εγγόνια. Κι ο ένας μου γιος είναι αστυνομικός. Τι να κάνω; Φωνάζω όλα τα συνθήματα, εκτός από το «μπάτσοι –γουρούνια-δολοφόνοι». Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι μη δω καμιά μέρα το παιδί μου απέναντί μου. Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές. Ομως με στηρίζει, «να πηγαίνεις μάνα, έχετε το δίκιο με το μέρος σας». Μας λέει ο Σαμαράς ότι θα γίνουν οι επενδύσεις με κάθε κόστος. Καταλάβαμε τι εννοεί: το κόστος θα είναι οι ζωές μας. Κι εμείς θα σταματήσουμε τις επενδύσεις με κάθε κόστος: ακόμα και με τις ζωές μας».

Είναι πάρα πολλές οι γυναίκες και πάρα πολλές οι ιστορίες τους. Μιλάνε ταυτόχρονα πολλές φορές, θέλουν όλες να μοιραστούν τις εμπειρίες τους με τις γυναίκες στην υπόλοιπη Ελλάδα. Πιστεύουν ακράδαντα πως ο τόπος τους είναι ένα πείραμα για την κυβέρνηση που τα ξεπουλάει όλα: αν περάσει με τη βία και την καταστολή το ξεπούλημα της Χαλκιδικής, τότε πολύ εύκολα θα πουληθούν όλα. Η Ελενα Ασένζιο είναι από την Αργεντινή και ζει στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Εχει έρθει στη συνάντησή μας μαζί με την 28χρονη κόρη της, την Ειρήνη. Τον λόγο παίρνει πρώτα η κόρη: «Λένε όσοι δουλεύουν στα μεταλλεία πως θα έχουν δουλειά για 10 χρόνια. Εμείς οι υπόλοιποι, που ασχολούμαστε με τον τουρισμό, την αλιεία, την κτηνοτροφία, θα χάσουμε τις δουλειές μας, αλλά αυτό δεν τους απασχολεί. Το ότι θα ζήσουμε για άλλα 40 χρόνια σ΄ ένα λεηλατημένο τόπο δεν τους απασχολεί επίσης;»

Αφήνουμε την τελευταία λέξη στη μαμά: «Είμαι καρκινοπαθής και παρ” όλη την αρρώστια μου τρέχω καθημερινά. Οι άνθρωποι εδώ δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει εργοστάσιο χρυσού. Εγώ έχω δει με τα μάτια μου την καταστροφή που φέρνει στην Αργεντινή. Αυτή τη στιγμή εκατομμύρια άνθρωποι εκεί βγαίνουν στον δρόμο και κινητοποιούνται για το νερό. Δεν θέλω να δω αυτή την ευλογημένη γη, τη Χαλκιδική, να παθαίνει ό,τι έπαθε η πατρίδα μου. Γι” αυτό δεν θα σταματήσω να τρέχω μέχρι να δικαιωθούμε».

……………………………………………………………………………………………………………………………………….

Το συγκρότημα της κινητοποίησης

 Kakaboss Band

«Σκύβω στη γη εκεί που έπινα νερό / Σαν ένας γιος που επιστρέφει από ταξίδι

Μα η πηγή μου έχει στερέψει από καιρό / Κοίταζα αλλού, γιατί το νόμιζα παιχνίδι»

Είναι το τελευταίο μου κόλλημα. Ακούω τα τραγούδια τους ξανά, όπως όλα τα πιτσιρίκια στα χωριά εδώ. Κάποιοι τα έχουν κάνει ringtone, ενώ ακόμα κι οι παππούδες τραγουδάνε σε ρυθμό ελεκτρόνικα: η kakaboss band είναι το συγκρότημα που μελοποιεί τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής. Σε κάθε πορεία, σε κάθε συγκέντρωση, σε κάθε εκδήλωση τα τραγούδια τους παίζουν δυνατά από τα ηχεία. Είναι τα αδέρφια Λογοθέτης και Σπύρος Αβδιμιώτης από την Αμμουλιανή. «Το όνομά μας είναι ένα παιχνίδι: Κάκαβο λένε το βουνό μας, boss είναι αυτοί που ήρθαν σαν αφεντικά στο σβέρκο μας» μας λέει ο 35χρονος Λογοθέτης: «Το πρώτο μας κομμάτι το γράψαμε τον Οκτώβρη και λέγεται «Εχω τη λύση γι’ αυτό». Είναι ένα ρεμίξ με τα συνθήματά μας. Φτιάξαμε μετά ακόμα ένα σε funky, την «Αλληλεγγύη». Το «Όχι» είναι ελεκτρόνικα με τζουρά. Τα Σκιάχτρα είναι το τελευταίο μας. Δεν είμαστε επαγγελματίες, εραστές της μουσικής είμαστε και γράφουμε επειδή μας εμπνέει αυτός ο αγώνας. Μακάρι τα τραγούδια μας να γίνουν το όχημα για να μάθουν τι γίνεται εδώ ακόμα περισσότεροι άνθρωποι». Ολα τους τα κομμάτια είναι ανεβασμένα στο youtube. Διαδώστε τους.

………………………………………………………………………………………………………………………………

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ Προδικτατορική εποχή

«Τη στρατηγική της έντασης που επιχειρεί να μετατρέψει τη Χαλκιδική σε λωρίδα της Γάζας υπηρετούν γεγονότα όπως αυτά του προηγούμενου Σαββάτου» δήλωσε χθες ο Αλέξης Τσίπρας. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συναντήθηκε στο δημαρχείο της Θεσσαλονίκης με κατοίκους της περιοχής και τους δικηγόρους τους. «Ολα αυτά θυμίζουν έντονα προδικτατορική εποχή, όπου επιβαλλόταν καθεστώς έκτακτης ανάγκης στο όνομα του κομμουνιστικού κινδύνου. Τώρα ο κίνδυνος αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ» είπε. Τόνισε δε πως η Χαλκιδική φωτογραφίζει την πορεία της διαπλοκής στη χώρα «μια επένδυση με αδιαφανείς εξπρές διαδικασίες» και πως πρόκειται για «πολιτική αναμέτρηση ανάμεσα στους κατοίκους που δεν διαθέτουν ΜΜΕ, ώστε να ακουστεί η φωνή τους και σ’ ένα σύστημα διαπλοκής και καταστολής».

* Εν τω μεταξύ, το γαϊτανάκι των προσαγωγών συνεχιζόταν χθες στην Ιερισσό. Στο αστυνομικό τμήμα του Πολύγυρου κλήθηκαν δυο 18χρονοι, ενώ οι μαθητές του Αριστοτέλειου Γενικού Λυκείου Ιερισσού, διαμαρτυρόμενοι για τις προσαγωγές των συμμαθητών τους, απείχαν από τα μαθήματά τους κι έκλεισαν συμβολικά τον κεντρικό δρόμο του χωριού.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Οταν ο ακτιβισμός προτάσσει τα …στήθη του

του Γιώργου Πιτροπάκη

Είναι Ουκρανές, είναι νέες, είναι ωραίες, είναι γυμνόστηθες, είναι οι Φέμεν. Είναι οι «σεξ-τρεμίστριες» που κήρυξαν «ανταρτοπόλεμο» στην πατριαρχία και που η τελευταία εκρηκτική εμφάνισή τους έγινε με την παραίτηση του Πάπα και την κατάληψη της Παναγίας των Παρισίων. Οι Φέμεν μιλούν στην «Κ.Ε.»

«Στην πλατεία Αγίου Πέτρου ο “Μητσάρας”, μαζί με χιλιάδες άλλους πιστούς και περίεργους, περίμενε να δει τον Πάπα. Όμως με το που εμφανίστηκε κι άρχισε να ευλογεί τα πλήθη, να σου γυμνόστηθες οι κοπέλες της ομάδας Φέμεν. Φωνάζουν για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και κατηγορούν την Εκκλησία για υποκρισία. Επεμβαίνουν η αστυνομία και οι άνδρες ασφαλείας, γίνεται χαμός, φασαρία, φωνές, σπρωξίματα ένθεν και ένθεν, αφού το ανδρικό πλήθος θέλει να θαυμάσει τις “καθολικώς διαμαρτυρόμενες” νεαρές. Κι εκεί, πάνω στο χαμό, πετάγεται ένας Ιάπωνας και ρωτάει τον Μητσάρα: “Ποιος είναι ο τύπος με την καπελαδούρα δίπλα στις Φέμεν”».

Έτσι, παραφράζοντας το γνωστό ανέκδοτο αλλά και τη φράση του Τζον Λένον, «Οι Μπιτλς είναι πιο γνωστοί από τον Χριστό», μπορούμε να καταδείξουμε το πόσο διάσημες είναι τώρα πια οι Φέμεν. Μια ομάδα από νεαρές γυναίκες με καταγωγή την Ουκρανία που διαμαρτύρονται κατά της πατριαρχίας επιδεικνύοντας τα γυμνά τους στήθη. Τις είχαμε γνωρίσει τον Οκτώβριο του 2011, όταν μαζί με τον Ρώσο φωτογράφο και συνεργάτη της «Ελευθεροτυπίας» Sergey Kozmin είχαμε επισκεφθεί το Κίεβο. Ήταν τότε, στα δεύτερα εγκαίνια του σταδίου Ολιμπίνσκι μετά την ανακατασκευή του, για τις ανάγκες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του 2012. Σ’ αυτό έγινε και ο τελικός. Είχε κοστίσει ένα κάρο λεφτά και άλλο τόσο κόστισε και η φιέστα των εγκαινίων, αλλά την παράσταση έκλεψαν οι Φέμεν. Μπούκαραν γυμνόστηθες κρατώντας πλακάτ κατά της πορνείας και του σεξοτουρισμού, την ώρα που βρισκόταν επί σκηνής η γνωστή τραγουδίστρια Σακίρα. Το «χάπενινγκ» διήρκεσε μερικά μόνο δευτερόλεπτα αφού σχεδόν πάραυτα οι δυνάμεις ασφαλείας τις συνέλαβαν. Ηταν όμως αρκετά για να περάσουν το μήνυμά τους, αφού όλα τα φώτα στράφηκαν πάνω τους και έκλεψαν τις εντυπώσεις. Από τότε πέρασε κοντά ενάμισης χρόνος και μπορεί να μη συναντηθήκαμε ξανά, όμως είχαμε συχνή επικοινωνία. Μας προϊδέαζαν για τις επόμενες ενέργειές τους και μοιραστήκαμε τη χαρά τους, μέσω skype, για την παραίτηση του Πάπα.

Στο «στρατηγείο»

«Είναι τυχερές που ζουν στην Ουκρανία. Αν αυτά τα έκαναν στη Ρωσία, θα τις είχε φάει το μαύρο σκοτάδι», μου είπε ο Σεργκέι, πηγαίνοντας να τις συναντήσουμε στο «στρατηγείο» των δύο δωματίων με κουζίνα που διατηρούν, κοντά στην πλατεία Ανεξαρτησίας, στο κέντρο του Κιέβου. Όμως, όπως διαπιστώσαμε και με τα μάτια μας, τα μέλη των Φέμεν τελούν υπό μόνιμη παρακολούθηση. Οι πράκτορες της SBU (Ουκρανική Κρατική Ασφάλεια) είναι μόνιμα στημένοι έξω από το γραφείο τους.

Για την ομάδα Φέμεν όλα άρχισαν το 2010 στο Κίεβο της Ουκρανίας όταν έκαναν την πρώτη τόπλες ακτιβιστική τους ενέργεια. Η Αννα Γκουτσόλ, η ιδρύτρια της ομάδας, η Αλεξάνδρα (Σάσα) Σεβτσένκο και η Οκσάνα Σάντσκο γεννήθηκαν στην πόλη Χμελνίτσκι και συναντήθηκαν για πρώτη φόρα πριν συμπληρώσουν τα 15 τους χρόνια, στο «πανεπιστήμιο του δρόμου». Έτσι αποκαλούσαν τα σοκάκια και τις γωνιές των δρόμων ανάμεσα στα σπίτια τους και το σχολείο. «Σε εκείνη τη διαδρομή, πιτσιρίκες ακόμη, πριν και μετά το σχολείο, φλερτάραμε, συζητούσαμε και κυρίως αμφισβητούσαμε τους πάντες και τα πάντα», μας λέει η Οκσάνα.

Πρώτο «τόπλες» το 2010

Αυτά τα ιδιαιτέρως ενεργά κοινωνικά αγόρια και κορίτσια λίγο αργότερα απέκτησαν στέγη. Ηταν το Κέντρο Προοπτικής για την Νεολαία, αλλά δεν μακροημέρευσε, καθώς σύντομα αποσπάσθηκαν και έφτιαξαν τη δική τους, αμιγώς κοριτσίστικη κίνηση, με σκοπό να σπάσουν στερεότυπα που υπήρχαν στη μικρή τους πόλη. «Στα μέρη μας και μόνο η λέξη “φεμινισμός” ήταν “ντροπή” και δυστυχώς εξακολουθεί να είναι, αφού συνεχίζουν να πιστεύουν ότι φεμινίστριες είναι μόνο οι λεσβίες».

Το 2008 πήραν την απόφαση να μετακομίσουν στην πρωτεύουσα της χώρας και η πρώτη εντύπωση που αποκόμισαν από την πόλη τις σόκαρε. «Σε σχέση με το Κίεβο, η μικρή μας πόλη έμοιαζε ότι βρισκόταν σε μόνιμη χειμερία νάρκη. Το Κίεβο είναι μια μεγαλούπολη με συγκεντρωμένες εξουσίες και δραστηριότητες αλλά και με τεράστια συσσωρευμένα προβλήματα. Αυτό ήταν ένα έναυσμα, ένα κίνητρο και για τις τρεις μας. Το πρώτο για το οποίο αρχίσαμε να μιλάμε ανοιχτά ήταν η πορνεία και όχι τυχαία. Τη συναντούσαμε και τη συναντάμε ανά πάσα ώρα και στιγμή μπροστά μας. Από τη στιγμή που φτάσαμε στην πόλη, μας ακολουθεί σε κάθε μας βήμα. Τα κορίτσια στη χώρα μας είναι ανενεργά και άρα πολύ εύκολα μπορούν να ενισχύσουν τη βιομηχανία της πορνείας, που ούτως ή άλλως ανθεί. Μέχρι τότε στην Ουκρανία κανείς δεν είχε μιλήσει γι’ αυτά το θέματα, οπότε αποφασίσαμε να μη μιλήσουμε ούτε κι εμείς. Επρεπε να ουρλιάξουμε ή να μείνουμε για πάντα σιωπηλές. Αρχίσαμε να ουρλιάζουμε αλλά και τότε κανείς δεν μας άκουγε, οπότε περάσαμε σε πιο δραστικά μέσα. Τις τόπλες ακτιβιστικές ενέργειές μας. Το 2010 ήταν η πρώτη», μας λέει η Οκσάνα.

Τρία χρόνια μετά την πρώτη τους ενέργεια τα κορίτσια εξακολουθούν όχι μόνο να είναι το ίδιο οργισμένα, αλλά και να έχουν πλέον μετατραπεί σε μια διεθνή «σεξ-τρεμιστριών», όπως αυτοαποκαλούνται, που κάνουν «ανταρτοπόλεμο» με σκοπό να ανατρέψουν την πατριαρχία. Τους τελευταίους μήνες άρχισαν να δραστηριοποιούνται δυναμικά και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Της Γαλλίας και της Γερμανίας κυρίως, όπου έχουν δημιουργηθεί δυναμικοί πυρήνες. «Σε ολόκληρο των κόσμο υπάρχουν γύρω στα 150 κορίτσια που παίρνουν μέρος σε ενέργειες τόπλες, αλλά όπως καταλαβαίνετε υπάρχει από πίσω ένας “μικρός στρατός” που τις υποστηρίζει και αποτελείται όχι μόνο από γυναίκες αλλά και από άντρες», λέει η Σάσα Σεβτσένκο.

Απειλές και κίνδυνοι

«Κάθε μας ενέργεια έχει μεγάλους κινδύνους. Στη Λευκορωσία», υποστηρίζει η Οκσάνα Σάντσκο, «εμένα, την Ινα Σεβτσένκο και τη Σάσα Νενσίμοβα παραλίγο να μας σκοτώσουν. Στη Ρωσία με κράτησαν για 2 εβδομάδες και ύστερα με απέλασαν διά βίου. Στην Ουκρανία κάθε μας ενέργεια τελειώνει με σύλληψη και μώλωπες σε όλο μας το κορμί. Για πολλά κορίτσια ακτιβίστριες εκκρεμούν αρκετές ποινικές υποθέσεις. Η Ινα Σεβτσένκο (σ.σ. ήταν από τις πρωταγωνίστριες στην εισβολή των Φέμεν στη Νοτρ Νταμ) αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα μας και τώρα ζει μόνιμα στη Γαλλία. Τα τηλέφωνά μας παρακολουθούνται και είμαστε σίγουρες ότι και εδώ μέσα υπάρχουν “κοριοί” που καταγράφουν τις συνομιλίες μας. Αλλά αυτό σχεδόν δεν μας απασχολεί. Εξάλλου δεν έχουμε και τίποτα να κρύψουμε. Μόνο όταν σχεδιάζουμε την επόμενή μας ενέργεια, αφήνουμε τα κινητά μας τηλέφωνα και πάμε στο πάρκο και κουβεντιάζουμε».

«Παλιότερα, τον πρώτο καιρό προσπαθούσαμε να “στρατολογήσουμε” κορίτσια στην ομάδα μας. Σήμερα έρχονται και μας βρίσκουν μόνες τους, γυναίκες από όλα τα μέρη του κόσμου. Από τον Καναδά μέχρι την Τυνησία και από την Αργεντινή ώς την Ινδία. Ηλικιακά εμείς (εννοεί τον ηγετικό πυρήνα) είμαστε ανάμεσα στα είκοσι και στα τριάντα, όμως έχουμε κορίτσια από 18 μέχρι κυρίες 65 χρόνων. Δεν υπάρχει κανένας ηλικιακός προσδιορισμός για να ενταχθεί μια γυναίκα στην ομάδα μας. Το βασικό είναι να συμφωνεί με τις απόψεις μας. Αυτό που ελπίζουμε είναι ότι σύντομα θα ακουστεί και στην Ελλάδα η κραυγή-σύνθημα των Φέμεν: Ήρθα! Γδύθηκα! Νίκησα!» συμπλήρωσε γελώντας η Άννα Γκουτσόλ.

Πηγή: enet.gr

 

Share

One billion rising: για τη βία κατά των γυναικών

της Δήμητρας Σπανού

Χθες, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, σε διάφορες πόλεις του κόσμου πραγματοποιήθηκε ένα διαφορετικό event για την ευαισθητοποίηση πάνω στη βία κατά των γυναικών. Γυναίκες, αλλά και άντρες που αισθάνονται αλληλέγγυοι, μαζεύτηκαν για να χορέψουν σε δημόσιους χώρους ως μια μορφή διαμαρτυρίας σε αυτό το σοβαρό ζήτημα, ανταποκρινόμενες/οι στην πρωτοβουλία της οργάνωσης V-day. Από το Σικάγο και το Λονδίνο μέχρι το Νέο Δελχί και την Καμπούλ, η χθεσινή μέρα προσπάθησε να ενώσει τις φωνές των γυναικών.

Αν και πολλά μπορούν να ειπωθούν για το κατά πόσο αυτή η κίνηση αποτελεί μια ουσιαστική διαμαρτυρία ή αν όντως μπορεί ο χορός να ευαισθητοποιήσει τις κοινωνίες, η πραγματικότητα δείχνει ότι η συμμετοχή ήταν μεγάλη και μάλιστα σε χώρες όπου τα δικαιώματα των γυναικών είναι σχεδόν -έως και τελείως- ανύπαρκτα. Η μεγάλη ανταπόκριση φανερώνει και τη μεγάλη ανάγκη για αλλαγές τόσο σε πολιτισμικό όσο και σε θεσμικό επίπεδο, ειδικά σε μια συγκυρία όπου εγκλήματα κατά των γυναικών προβάλλονται διαρκώς από τα διεθνή μέσα.

Για περισσότερες πληροφορίες, εντοπίσαμε μερικά χρήσιμα λινκς. Για φωτογραφίες από διάφορα μέρη στο aljazeera

Ενδιαφέροντα βιντεάκια φιλοξενεί και η Guardian. Καμπούλ, Κονγκό, Λονδίνο, Σίδνεϋ, Κατμαντού, Μανίλα

Στη Wall Street Journal (India) μερικά βιντεάκια από το Νέο Δελχί και τη Βομβάη

Φυσικά, υλικό υπάρχει και στην ιστοσελίδα του καλέσματος one billion rising

 

Στην Αθήνα υπήρξαν δύο καλέσματα, το πρώτο το μεσημέρι στο θέατρο Εμπρός και το δεύτερο το απόγευμα στην πλατεία Μοναστηρακίου, στα οποία και βρέθηκε το Φύλο Συκής. Αν και ο καιρός μας τα χάλασε λίγο, οι διοργανώτριες και στις δύο περιπτώσεις δε φάνηκαν πτοημένες. Η ομάδα του Εμπρός μάλιστα μας δήλωσε ότι επέλεξαν να βάλουν το ραντεβού το μεσημέρι, γιατί το νόημα είναι να σπάσουμε τη ρουτίνα μας για αυτό το σοβαρό ζήτημα. Παρακάτω και μερικές φωτογραφίες που λάβαμε από το δεύτερο κάλεσμα, που έγινε από εργαζόμενες στο Ιταλικό Σχολείο.

 

 

Share

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

Ποια είναι η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

Η πρωτοβουλία αυτή είναι μια νεοσύστατη ομάδα η οποία αποτελείται από άτομα, που ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, είναι ευαισθητοποιημένα σε ζητήματα ομοφοβίας τοπικά και παγκόσμια. Ξεκίνησε τη δράση της φέτος με προβολές ταινιών και συνέχισε με αφισοκολλήσεις, αντιομοφοβικές και σεξιστικές παρεμβάσεις στην πόλη. Θεωρούμε ότι η ομοφοβία μας αφορά όπως μας αφορά οποιαδήποτε άλλη διάκριση και βία απέναντι σε ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων, θρησκειών, φυλών, τάξεων, φύλων και ατόμων με ειδικές ανάγκες, διότι δε μπορούμε να νιώθουμε ελεύθεροι όταν γύρω μας υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που καταπιέζονται.

Οι δράσεις μας

12-11-2012 στον πολιτιστικό σύλλογο Ξάνθης Φ.Ε.Ξ.

Προβολή ντοκιμαντέρ και συζήτηση με θέμα την ομοφυλοφιλία, την περίοδο του Παγκοσμίου πολέμου υπό τη σκιά του ναζισμού, μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

22-11-2012 στον ανοιχτό κοινωνικό χώροXANADU

Προβολή βίντεο και συζήτηση με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μνήμης για τα τρανσέξουαλ άτομα. Την επιμέλεια και τον υποτιτλισμό τους πραγματοποίησαν μέλη της ομάδας.

13-12-2012 στο Πολυτεχνείο Ξάνθης

Προβολή ταινίας που πραγματεύεται την εξαναγκαστική μετανάστευση μιας λεσβίας από το Ιράν στην «προοδευτική» Δύση.

26-01-2013  Ξάνθη

Κάλεσμα με αφίσα της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας σε αντιφασιστική-αντικατασταλτική πορεία που κάλεσαν τα στέκια της Ξάνθης.

28-01-2013 Ξάνθη

Αφίσα- καταγγελία της βίας κατά των γυναικών.

Στο blog  της ομάδας βρίσκονται οι δράσεις μας καθώς και κείμενα κατά της ομοφοβίας και του σεξισμού.

 

 

Εκδήλωση «Δώσε τέλος στη σιωπή!»         

Με αφορμή το άγριο σεξουαλικό έγκλημα που έγινε στην Ξάνθη τα Χριστούγεννα και «συγκλόνισε» την κατά τα άλλα πατριαρχική και συγκαλυπτική  κοινωνία καλούμε σε ένα διήμερο εκδηλώσεων με θέμα τη βία κατά των γυναικών.

Στο άκουσμα αυτής της φρικτής δολοφονίας ένας ψίθυρος άρχισε να σέρνεται στην πόλη ότι «ο δράστης μάλλον ήξερε το θύμα» ή ότι «σίγουρα ξένος θα ήταν», ότι δεν είναι στην κουλτούρα την ελληνική μια τέτοια αποτρόπαιη πράξη. Φωνές μιας κοινωνίας που θέλει να δικαιολογηθεί, να διαχωρίσει τη θέση της, να προστατεύσει τον εαυτό της, μιας κοινωνίας που αρνείται να δει το πρόσωπό της.

Αυτό το έγκλημα στην Ξάνθη είναι ένα ακόμα από τα πολλά που έχουν σημειωθεί  στην ευρύτερη περιοχή, αλλά δεν έτυχαν της ανάλογης προβολής από τα σεξιστικά ΜΜΕ, που ακόμη και όταν σπάνια τα προβάλλουν, αποσκοπούν στην εμπορευματοποίηση της «είδησης»: Οι «αποκλειστικές πληροφορίες», συνήθως από πηγές που «πρόσκεινται» στην ΕΛΑΣ, οι διάφορες δηλώσεις συγγενών και μη, οι απευθείας συνδέσεις με τον τόπο του εγκλήματος και άλλοι μιντιακοί χειρισμοί, το μόνο που καταφέρνουν, ή μάλλον το μόνο στο οποίο αποσκοπούν, είναι το να αναχθεί το έγκλημα σ’ ένα καλοστημένο ριάλιτι, ακριβώς τέτοιο που να αναπαράγει και να καλλιεργεί την αντίληψη ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό και αποτέλεσμα της παράνοιας ενός αρρωστημένου άνδρα…

Ως ομάδα θεωρούμε έγκλημα κατά των γυναικών όχι μόνο τη δολοφονία, αλλά οποιαδήποτε μορφή σωματικής και ψυχολογικής βίας: απαξίωση, απειλές, απομόνωση, αποκλεισμός, βιασμός, βρισιά, δολοφονία, εκβιασμός, εκφοβισμός, έλλειψη /παρεμπόδιση πρόσβασης στην εκπαίδευση και την ιατρική περίθαλψη, ενδοοικογενειακή βία, ενδυματολογικός παρεμβατισμός, εξαναγκαστική εκπόρνευση/ εγκυμοσύνη/ έκτρωση, κάψιμο, κλειτοριδεκτομή, λεκτικές προσβολές, ξυλοδαρμός, παραβίαση της ατομικότητας, περιορισμός ανεξαρτησίας, σεξουαλική παρενόχληση, ταπείνωση, τράφικινγκ, ψυχολογική βία.

 

Καλούμε  στις  9 Μάρτη στην εκδήλωση με γενικό σύνθημα

«Δώσε τέλος στη σιωπή!»

Στη σιωπή που αναπαράγεται από τα συγκαλυπτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στη σιωπή που καλλιεργείται μέσα στην υποκριτική οικογένεια, στη σιωπή της πατριαρχικής κοινωνίας, στη σιωπή του σεξιστικού σχολείου, στη σιωπή των θυματοποιημένων γυναικών, στη σιωπή του μεροληπτικού δικαστικού συστήματος, στη σιωπή της μισογυνικής θρησκείας.

Καλούμε για να δώσουμε ένα τέλος σε όλες αυτές τις σιωπές, καλούμε στην Ξάνθη για να καταγγείλουμε όλα αυτά στα οποία η τοπική κοινωνία έκλεισε τα μάτια και που βρίσκονται πίσω από κάθε μορφή βίας απέναντι στις γυναίκες, τον σεξισμό και την πατριαρχία. Γιατί οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί που δικαιολογούνται, καλύπτονται, αποκρύπτονται και προστατεύονται από την κοινωνία και τα ΜΜΕ.

Πρόγραμμα και επιλογή χώρου

Σάββατο 9 Μάρτη στη 13.00 Πορεία ενάντια  στη βία κατά των γυναικών στο κέντρο της πόλης. Συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο Ξάνθης

Σάββατο 9 Μάρτη στις 18.00  Συζήτηση –Εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Ξάνθης

Ο χώρος που προγραμματίστηκε να γίνει η εκδήλωση-συζήτηση είναι το εργατικό κέντρο Ξάνθης. Είναι ένας πολιτικός  χώρος που συμμετέχει  στους ταξικούς αγώνες  για τα εργατικά δικαιώματα, στο κέντρο της πόλης, εύκολα προσβάσιμος και ανοιχτός στην κοινωνία.  Επιλέγουμε να φιλοξενηθούμε στο εργατικό κέντρο διότι η ομάδα μας συνομιλεί με χώρους που αγωνίζονται ενάντια σε διάφορες μορφές καταπίεσης και ανισοτήτων, γιατί πιστεύουμε ότι οι αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση είναι κοινοί.

Συμμετοχές

Όσο αφορά τις συμμετοχές οι επιλογές έγιναν με γνώμονα την επιθυμία να καλύψουμε  το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών πολυδιάστατα. Επιλέχτηκαν ομιλήτριες/ομάδες, οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στον αγώνα του γυναικείου κινήματος  με διαφορετικούς τρόπους η κάθε μια.

-Σίσσυ Βωβού, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Είναι ενεργό μέλος σε ομάδες για θέματα γυναικείων δικαιωμάτων από το 1987 και έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών και το τράφικινγκ. Οι ομάδες που συμμετέχει: Ευρωπαϊκό Φόρουμ Αριστερών Φεμινιστριών, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της καταναγκαστικής πορνείας αλλοδαπών γυναικών, Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Συμμετείχε σε όλες τις διοργανώσεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, από το 2001 έως το 2010, και τελευταία στην ευρωπαϊκή συνάντηση Φλωρεντία 10+10.

-Ομάδα Terminal 119 για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

Το terminal 119 είναι ένα περιοδικό και μια αυτόνομη ομάδα ταυτόχρονα, που ξεκίνησε πριν επτά χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Σκοπός της ζωής του είναι η κριτική ανάλυση και η έμπρακτη αντίθεση στις έμφυλες και εθνικές σχέσεις εξουσίας. Τα μέλη του έχουν διοργανώσει ή συμμετείχαν σε είκοσι περίπου δημόσιες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις και έχουν εκδώσει τέσσερα τεύχη ως σήμερα. Το περιεχόμενο των περιοδικών και δράσεων αναδεικνύουν το ριζοσπαστικό και μαχητικό αντιφασισμό και εναντιώνονται στο ρατσισμό, στον αντισημιτισμό και τον εθνικισμό.

-Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Από το 1989 έως σήμερα συμμετέχει στο σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων καταπολέμησης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και της εκπαίδευσης. Συμμετείχε σε πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα, έχει δημοσιεύσει βιβλία, άρθρα σε συλλογικούς τόμους και σε περιοδικά, έχει συμμετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια και έχει οργανώσει ημερίδες /συνέδρια στο επιστημονικό της πεδίο. Τα αντικείμενα των μαθημάτων της περιλαμβάνουν: Αντιρατσιστική-αντισεξιστική-διαπολιτισμική εκπαίδευση, Κοινωνικό φύλο και εκπαίδευση, Κοινωνική και πολιτισμική κατασκευή των ταυτοτήτων του φύλου κ.α.

 

Καλούμε άτομα και συλλογικότητες να στηρίξουν τόσο την πορεία του Σαββάτου 9 Μάρτη, όσο και τις εκδηλώσεις. Το κάλεσμα αυτό δεν έχει κανέναν κομματικό χρωματισμό και ζητούμε από όλες/όλους συμμετέχουσες/ντες να το σεβαστούν. Η κάθε ομάδα-συλλογικότητα μπορεί να έχει το δικό της πανό, να φωνάζει συνθήματα που την εκφράζουν (σχετικά πάντα με το περιεχόμενο του καλέσματος), και δικό της έντυπο υλικό που  μπορεί να μοιράζει στην πορεία και στις εκδηλώσεις.

Θεωρούμε επιτακτική ανάγκη τη μαζική συμμετοχή στην πορεία αυτή, καθώς είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην τοπική κοινωνία της Ξάνθης, δίνοντας φεμινιστικό, αντισεξιστικό, αντιρατσιστικό χαρακτήρα, απαντώντας στο σεξισμό,  στο ρατσισμό  και τις εκφράσεις αυτοδικίας  που καταγράφηκαν αμέσως μετά το περιστατικό βίας από μεγάλη μερίδα του κόσμου.

ΜΜΕ

Η ομάδα μας έχει επιλέξει να δημοσιεύσει κάποιες από τις προηγούμενες δράσεις σε συγκεκριμένα ΜΜΕ του τοπικού τύπου, καθώς στον lgbtq αγώνα το πεδίο της ορατότητας είναι πολύ σημαντικό και ένα μέρος αυτής της ορατότητας επιτυγχάνεται με τα μίντια όταν μπορούμε να επιβάλλουμε τους δικούς μας όρους στα μέσα αυτά.

Στη συγκεκριμένη δράση έχουμε επιλέξει να μην συνεργαστούμε με τα κυρίαρχα-καθεστωτικά ΜΜΕ αλλά μόνο με τα Μέσα αντιπληροφόρησης διότι δε θα θέλαμε να χρησιμοποιηθεί η εκδήλωσή μας ως αφορμή για να θιγεί ακόμα μια φορά, με ακατάλληλο τρόπο, η δολοφονία μιας γυναίκας προς χάριν της θεαματικότητας.

Μεταφορά

Θα πραγματοποιηθεί μεταφορά με λεωφορείο από Αθήνα

Το λεωφορείο θα ξεκινήσει στις 23.30 το βράδυ την Παρασκευή 8 Μάρτη από Αθήνα (το ταξίδι διαρκεί περίπου 10 ώρες). Θα υπάρξει διανυκτέρευση το Σάββατο στην Ξάνθη σε ξενοδοχείο ή σε φιλόξενες-ους συντρόφους-φισσες και αναχώρηση την Κυριακή 10 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.

Το κόστος είναι: 40 ευρώ για το λεωφορείο με επιστροφή και 17,5 σε δίκλινο δωμάτιο με πρωινό το άτομο. Σύνολο:57,50 ευρώ.

Τηλέφωνα για δηλώσεις συμμετοχής από Αθήνα

1. Λίτσα-Άρτεμις     210-8228225 και 6974907304

2. Μαριάννα              6972149480

3. Χάρις                 210-3306303 (εσωτ.112)

Δηλώστε συμμετοχή σε ένα από τα παραπάνω τηλέφωνα!

Θα πραγματοποιηθεί μεταφορά με λεωφορείο από Θεσσαλονίκη

Το λεωφορείο θα ξεκινήσει το Σάββατο πρωί 9 Μάρτη από Θεσσαλονίκη (το ταξίδι διαρκεί 2,5 ώρες). Θα υπάρξει διανυκτέρευση το Σάββατο στην Ξάνθη σε ξενοδοχείο ή σε φιλόξενες-ους συντρόφους-φισσες και αναχώρηση την Κυριακή 10 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.

Το κόστος είναι 16 ευρώ με επιστροφή.

Τηλέφωνο για δηλώσεις συμμετοχής από Θεσσαλονίκη

Ευτυχία       6948190196

Φιλοξενία

Θα προσπαθήσουμε να φιλοξενήσουμε όσο πιο πολύ κόσμο μπορούμε, παρακαλούμε να δηλώσετε στα τηλέφωνα που θα πάρετε αν ενδιαφέρεστε για ξενοδοχείο ή φιλοξενία. Η φιλοξενία, δεν εγγυάται ανέσεις, απαραίτητα αξεσουάρ: υπνόσακος.

 

 

Share

Για τα κοινωνικά κινήματα στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης: τριήμερο εργαστήριο

των Δημήτρη Μπαλαμπανίδη, Έλενας Πατατούκα & Δήμητρας Σπανού, εκ μέρους της ομάδας encounter Athens

Με το ξέσπασμα της κρίσης, οι χώρες της Νότιας Ευρώπης αντιμετωπίζουν πρωτοφανείς κοινωνικούς, πολιτικούς και οικονομικούς μετασχηματισμούς. Με παρόμοιες ιστορικές, κοινωνικοπολιτικές και πολιτισμικές βάσεις, αλλά και με τις δικές τους ιδιαιτερότητες, οι χώρες αυτές συνιστούν σε μεγάλο βαθμό μία περιφέρεια στο περιθώριο της Ευρώπης. Ιδιαίτερα στη συγκυρία της κρίσης, οι ανισότητες εντός του ευρωπαϊκού χώρου φαίνεται να εντείνονται, αναπαράγοντας προηγούμενα μοντέλα άνισης γεωγραφικά ανάπτυξης και θέτοντας στο επίκεντρο τον προβληματισμό γύρω από την έννοια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ωστόσο, η ίδια η συνθήκη της κρίσης μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένα κοινό πλαίσιο κατανόησης των εξελίξεων στη Νότια Ευρώπη. Αν και εκδηλώθηκε με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε χώρα, οι αιτίες και οι συνέπειές της, καθώς και οι πολιτικές που υιοθετούνται για τη διαχείρισή της φαίνεται να ακολουθούν παρόμοια πρότυπα.

Έπειτα από μια μακρά περίοδο νεοφιλελεύθερων πολιτικών –οι οποίες κατά κύριο λόγο οδήγησαν στη σημερινή κρίση– επιβάλλονται ακόμη πιο επιθετικές μεταρρυθμίσεις από διεθνείς και τοπικούς παίχτες και συμφέροντα, οι οποίες παρουσιάζονται ως «η αναγκαία και αναπόφευκτη λύση». Μέσα σε ένα «καθεστώς εκτάκτου ανάγκης», υιοθετούνται όλο και πιο αυταρχικές πολιτικές, παραβιάζοντας ή καταργώντας ανθρώπινα, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και άλλα κεκτημένα, οδηγώντας σε κοινωνική και οικονομική κατάρρευση.

Στο παραπάνω πλαίσιο, οι πόλεις αναδεικνύονται στους κατεξοχήν τόπους συμπύκνωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας και των κοινωνικών αγώνων. Σε συνθήκες αυξανόμενης φτώχειας και περιορισμού των ήδη ανεπαρκών κοινωνικών παροχών, ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών κινημάτων αναδύεται, επιχειρώντας να εκφράσει τις ανάγκες των κοινωνικών ομάδων που βιώνουν τις επιπτώσεις τις κρίσεις. Ως απάντηση, νέες στρατηγικές επιβίωσης, πρακτικές αλληλεγγύης και κοινωνικά δίκτυα συγκροτούνται σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Τα κινήματα αυτά αποκτούν πολλαπλές μορφές και οργανωτικές δομές και, παρότι έχουν συγκεκριμένη χωρική αναφορά, τα αιτήματά τους στρέφονται σε όλες τις κλίμακες λήψης αποφάσεων. Οι διεκδικήσεις και οι δράσεις τους στέκονται κριτικά απέναντι στις παρούσες συνθήκες αποκλεισμού και ανισότητας ενώ εισάγουν νέους συλλογικούς τρόπους οργάνωσης της καθημερινής ζωής στην πόλη.

Η συζήτηση για τις επιπτώσεις της κρίσης στον αστικό χώρο και τις απαντήσεις που επιχειρούν να δώσουν υποκείμενα προερχόμενα από διαφορετικά χωροκοινωνικά πλαίσια, που αντιμετωπίζουν όμως κοινά προβλήματα, αποτελεί βασικό ζητούμενο στη συγκυρία. Αυτό είναι και το θέμα του τριήμερου διεθνούς εργαστηρίου με τίτλο «Καθεστώτα κρίσης και αναδυόμενα κοινωνικά κινήματα στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης», το οποίο θα διεξαχθεί στην Αθήνα, στις 7-9 Φεβρουαρίου, στο Πολυτεχνείο. Το εργαστήριο διοργανώνεται από την ομάδα encounter Athens, σε συνεργασία με το INURA Athens και το Ινστιτούτο Δημόσιων Πολιτικών και Διακυβέρνησης του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης, με την υποστήριξη του τομέα Πολεοδομίας και Χωροταξίας της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ και χρηματοδότηση από το Antipode Foundation.

Πρόθεση της διοργάνωσης είναι να έρθουν σε επαφή ακτιβιστές και ακτιβίστριες, ερευνητές και ερευνήτριες, που δραστηριοποιούνται σε κοινωνικά κινήματα σε πόλεις της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ιταλίας και Ισπανίας. Ξεπερνώντας τις όποιες εθνικές αφηγήσεις για την κρίση, που δημιουργούν συνθήκες απομόνωσης και ανταγωνισμού, αυτό που επιχειρείται είναι η ανταλλαγή των διαφορετικών εμπειριών, η συζήτηση γύρω από κοινές βάσεις και προοπτικές και, τελικά, η συλλογική παραγωγή ιδεών και εναλλακτικών κατευθύνσεων ριζοσπαστικής δράσης. Στην ίδια κατεύθυνση, έχει προγραμματιστεί και μία δημόσια εκδήλωση με τίτλο «Ενάντια και πέρα από την κρίση: ο ρόλος των κοινωνικών κινημάτων πόλης», με ομιλητές τη Margit Mayer, τον Boaventura de Sousa Santos και τον David Harvey, που θα επιχειρήσουν να θίξουν ευρύτερα ζητήματα γύρω από τη δράση των κοινωνικών κινημάτων. Όλη η διοργάνωση είναι ανοιχτή σε άτομα και κοινωνικές ομάδες που ενδιαφέρονται να την παρακολουθήσουν και να συνεισφέρουν στις σχετικές συζητήσεις. Το εργαστήριο οργανώνεται γύρω από τρεις θεματικές ενότητες:

1. Στην πρώτη, με τίτλο «Υπερ-νεοφιλελεύθερη αστική ανάπτυξη», η έμφαση δίνεται στις ισχυρές πιέσεις που ασκούνται για την ιδιωτικοποίηση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των υποδομών, την αυξανόμενη απορρύθμιση του χωρικού σχεδιασμού, την αποδυνάμωση του δημόσιου ελέγχου και τη δημιουργία μεγάλων αστικών έργων/προγραμμάτων. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις αποτελούν τμήματα ευρύτερων πολιτικών, οι οποίες παρουσιάζονται ως η μόνη λύση, στο πλαίσιο ενός επιθετικού νεοφιλελευθερισμού που πατάει πάνω στη ρητορική περί κατάστασης «έκτακτης ανάγκης» για να συνδέσει ευθέως την έννοια του «κοινού καλού» με την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Απέναντι σε αυτούς τους ταχύτατους μετασχηματισμούς, αναδύονται μορφές αντίστασης και προσπάθειες κριτικής των κυρίαρχων μοντέλων μεγέθυνσης, που προτείνουν εναλλακτικές πρακτικές αστικής ανάπτυξης.

2. Η δεύτερη θεματική, «Κατοικία στην κρίση», αναδεικνύει τη συζήτηση σχετικά με το δικαίωμα στην κατοικία και την ασφάλεια της στέγης, που κερδίζει ολοένα μεγαλύτερη δημόσια προσοχή και σημασία στα αιτήματα και τις δράσεις των κοινωνικών κινημάτων. Σε όλες τις χώρες που εκπροσωπούνται στο εργαστήριο, η κρίση και οι συναρτημένες με αυτήν πολιτικές έχουν επηρεάσει τόσο τις συνθήκες κατοίκησης ευρύτερων κοινωνικών ομάδων όσο και την αγορά κατοικίας. Άλλωστε, το ζήτημα της κατοικίας αποτέλεσε εξαρχής συστατικό στοιχείο της κρίσης, με πιο προφανή εκδήλωση την κρίση των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ και τη φούσκα των κατασκευών στην Ισπανία.

3. Η τρίτη θεματική, με τίτλο «Το τοπικό ως άξονας για νέες κινητοποιήσεις, δίκτυα αλληλεγγύης και δράσης», εστιάζει στη δράση των τοπικών πρωτοβουλιών, στη μεταξύ τους δικτύωση και τη σημασία τους για τη διαχείριση των καθημερινών αναγκών. Μέσα στην καθημερινότητα της πόλης και τις γειτονιές, όπου οι συνέπειες τις κρίσης βιώνονται με ιδιαίτερα σκληρό τρόπο, αναδύονται και οι μελλοντικές δυνατότητες και προοπτικές. Ίσως περισσότερο από το παρελθόν, το τοπικό επίπεδο αναδεικνύεται σήμερα ως ένα ιδιαίτερα προνομιακό πεδίο πολιτικής σκέψης και δράσης για την πόλη και τους κατοίκους της.

 

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ

Καθεστώτα κρίσης και αναδυόμενα κοινωνικά κινήµατα στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης

ΕΜΠ (Συγκρότηµα Πατησίων)  7-9 Φεβρουαρίου

Πέµπτη 7 Φεβρουαρίου

15.00-17.00. Υποδοχή στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ

17.30-20.00. Ενότητα 1: Καθεστώτα κρίσης. Μεταλλαγές και εκφάνσεις της κρίσης στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης. Παρουσιάσεις: Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα. Συζήτηση. Σχολιαστής: Κωστής Χατζηµιχάλης (Χαροκόπειο Πανεπιστήµιο)

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου

10.00-13.30. Ενότητα 2. Υπερ-νεοφιλελεύθερη αστική ανάπτυξη. Παρουσιάσεις κοινωνικών κινηµάτων και οργανώσεων: * Πόλεις για την ανάκαµψη (Λισαβόνα) * No-TAV (Τορίνο) * Να ξαναπάρουµε την πόλη. Η Ρώµη δεν πωλείται (Ρώµη) * Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό (Αθήνα) *Συντονιστική Επιτροπή για τη Διάσωση του Σαρωνικού (Αθήνα) * Πλατφόρµα για την υπεράσπιση του παλιού λιµανιού (Βαρκελώνη) *Πλατφόρµα όχι στο Eurovegas (Μαδρίτη). Συζήτηση. Σχολιαστής: Νίκος Μπελαβίλας (ΕΜΠ).

14:30-18.00. Ενότητα 3. Η κρίση της κατοικίας. Παρουσιάσεις κοινωνικών κινηµάτων και οργανώσεων: * Blocchi Precari Metropolitani (Ρώµη) * Κίνηµα για τον αγώνα για την κατοικία (Φλωρεντία) * Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων-Νεάπολης-Μουσείο (Αθήνα) * Ανοιχτή κοινωνική κατάληψη «Επιβίωση» (Θεσσαλονίκη) * Πλατφόρµα για τα θύµατα του ενυπόθηκου δανεισµού (Βαρκελώνη/ Ισπανία) * Στεγαστικές καταλήψεις και κίνηµα 15Μ (Μαδρίτη) * HΑΒΙΤΑ – Κολεκτίβα για το δικαίωµα στην κατοικία και την πόλη (Λισαβόνα) *Δίκτυο πρώην κρίσιµων γειτονιών (Λισαβόνα). Συζήτηση. Σχολιαστής: Σταύρος Σταυρίδης (ΕΜΠ).

18:30-21:00. Δηµόσια εκδήλωση: Ενάντια και πέρα απο την κρίση: ο ρόλος των κοινωνικών κινηµάτων πόλης. Διαλέξεις: Margit Mayer (Ελεύθερο Πανεπιστήµιο του Βερολίνου), Boaventura de Sousa Santos (Πανεπιστήµιο της Κοϊµπρα). Σύντοµη παρέµβαση:  David Harvey (CUNY Graduate Centre).

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου

10:00-13.30. Ενότητα 4. Το τοπικό ως αναφορά για νέες κινητοποιήσεις, δίκτυα αλληλεγγύης και δράσεις. Παρουσιάσεις κοινωνικών κινηµάτων και οργανώσεων: * Επιτροπή κατοίκων Εξαρχείων (Αθήνα) * Επιτροπή κατοίκων Ακαδηµίας Πλάτωνος (Αθήνα) * Πλατφόρµα για την ανάκτηση του Can Batllo (Βαρκελώνη) * Συνελεύσεις γειτονιάς και κίνηµα 15Μ (Μαδρίτη) * Σύλλογος για την περιβαλλοντική αναβάθµιση των γειτονιών της Άνω Λισαβόνα (Λισαβόνα) * Πλατφόρµα Γκέτο (Λισαβόνα) * temporiuso.net (Μιλάνο) * Ο κήπος που θέλουµε (Παλέρµο). Συζήτηση. Σχολιάστρια: Ντίνα Βαΐου (ΕΜΠ).

17:00-20:30. Ενότητα 5: Διερευνήσεις της κρίσης στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης και προοπτικές για συλλογική δράση. Στρογγυλό τραπέζι και συζήτηση.

Για περισσότερες πληροφορίες: http://urbanrise.net

Η ομάδα encounter Athens (http://encounterathens.wordpress.com/)συγκροτήθηκε το 2010 από νέους ερευνητές και ερευνήτριες, που ζουν και εργάζονται στην Αθήνα και ασχολούνται με τα ζητήματα του χώρου. Σε συνθήκες κλιμακούμενης κρίσης, σκοπός της ομάδας είναι να διαμορφώσει μια κριτική-εναλλακτική σκέψη για τον χώρο, κυρίως απέναντι στις προωθούμενες αστικές πολιτικές και τις παραμορφώσεις που προωθούνται από τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο, στηρίζοντας το αίτημα για μια δίκαιη πόλη. 

Πηγή: Ενθέματα

 

 

Share

Ανοιχτή επιστολή στον Νίκο Ρωμανό

της Φλώρας Νικολιδάκη

Φίλε μου,

Σε θυμάμαι από την κηδεία του Αλέξη. Όλα αυτά τα χρόνια αναρωτήθηκα μερικές φορές για την ύπαρξή σου. Τώρα κατάλαβα.

Ήταν πολύ βαρύ αυτό που έγινε τότε. Ήταν απόλυτο. Γι’αυτό και ικανό να ανατρέψει τα πάντα. Πρέπει να ξέρεις ότι τότε αφυπνιστήκαμε πολλές και πολλοί. Όσες και όσοι βέβαια μπορούσαμε να αφουγκραστούμε.

Αφυπνίστηκαν όμως και όλα τα κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένας φίλος μου είπε ότι 2 χρόνια μετά το Δεκέμβρη συζητιόταν ακόμα το θέμα σε διάφορα γραφεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Θα σκεφτόντουσαν ασφαλώς πως είναι δυνατό σε μια χώρα που θεώρησαν ότι το «σύστημα εδραιώθηκε», (η φράση αυτή ανήκει σε βιβλίο που πραγματεύεται το τραπεζικό δίκαιο, και αναλύει ότι η δράση του ιδιωτικού τραπεζικού συστήματος αναπτύσσεται σε χώρες που θεωρούνται «σίγουρες»), να πάρει τέτοια έκταση και ένταση η αντίδραση σε μια δολοφονία.

Από τότε έγιναν πολλά. Συχνά σκέπτομαι τα συνθήματα του Δεκέμβρη. Είχαν μεγάλη προβλεπτικότητα,  για το μέλλον της χώρας που ζούμε, και μάλιστα το άμεσο μέλλον.

Η νεολαία κατάλαβε. Αλλά όποιοι καταλαβαίνουν πολλά όπως ξέρεις γίνονται στόχοι. Το «σωστό» είναι να καταλαβαίνουμε αυτά που οι άλλοι προσπαθούν να μας δώσουν να καταλάβουμε. Τότε θεωρείται σωστή η επικοινωνία.

Θέλω να σου πω ότι έχεις δίκιο. Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος. Το κακό έχει νικήσει. Τα πάντα αγοράζονται και πωλούνται. Άπειροι τόνοι υποκρισίας κατακλύζουν όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Υπάρχουν όμως τα παιδιά, τα ζώα, τα δένδρα και τα λουλούδια, και αυτά αξίζουν μια προσπάθεια. Θα καταλαβαίνεις ότι δεν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει κάτι με πράξεις ακραίες εναντίον του συστήματος από πολύ λίγους ανθρώπους. Έχω πεισθεί ότι οι αλλαγές γίνονται με τεράστια επιμονή και προσήλωση στους κανόνες της δημοκρατίας. Στο κάτω-κάτω αν ελάχιστοι αντιδράσουν σε κάτι που οι πάρα πολλοί δεν καταλαβαίνουν, πoιο είναι το αποτέλεσμα?

Ίσως να σκέπτομαι έτσι, γιατί δεν μου αρέσει τίποτα που γίνεται με βίαιο τρόπο, δεν μου αρέσει καθόλου ο πόλεμος και τα όπλα. Δεν αντέχω και τα αποτελέσματά τους. Γνωρίζω βέβαια ότι κάποιες φορές το αρνί μπορεί να γίνει λιοντάρι μπροστά σε καταστάσεις ακραίας αδικίας και επιβολής.

Καταλαβαίνω ότι εσύ τη ζωή σου τη «διέθεσες», ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Επίσης δεν μπορώ να προβλέψω τι θα γίνει από δω και πέρα. Απλώς αισθάνομαι την ανάγκη, ως πολίτης αυτής της χώρας, να διαχωρίσω τη θέση μου από όλο αυτό τον οχετό περί τρομοκρατίας, αλητείας, εγκληματικότητας και πολλά άλλα. Και διαχωρίζω τη θέση μου γιατί δε νομίζω ότι παριστάνοντας ότι συμφωνώ, βοηθάω τη δημοκρατία.

Υπομονή και καλή δύναμη.

 

Share

Καταδικαστική η απόφαση για την Πινάρ Σελέκ

της Δήμητρας Σπανού

Χθες Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2013, δικαστήριο της Ιστανμπούλ καταδίκασε την αντιμιλιταρίστρια και φεμινίστρια κοινωνιολόγο Πινάρ Σελέκ που ζει στη Γαλλία όπου εκπονεί τη διατριβή της, σε ισόβια κάθειρξη και εξέδωσε ένταλμα σύλληψής της.

Η απόφαση προκαλεί μόνο αγανάκτηση και οργή, καθώς η Πινάρ Σελέκ καταδικάζεται για ένα έγκλημα που όχι μόνο δεν διέπραξε, αλλά που δεν υπάρχει καν. Το δικαστήριο έκρινε ότι τον Ιούλιο του 1998 βοήθησε Κούρδους αντάρτες να διαπράξουν βομβιστική επίθεση στην αγορά των μπαχαρικών της Κωνσταντινούπολης, με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους επτά άνθρωποι και να τραυματιστούν περισσότεροι από 100. Να θυμίσουμε όμως ότι το 2000 δημοσιοποιήθηκε έρευνα που απέδιδε την έκρηξη όχι σε τρομοκρατική ενέργεια αλλά σε διαρροή φυσικού αερίου. Παρόλα αυτά, οι διώξεις εναντίον της συνεχίστηκαν και παρότι αθωώθηκε τρεις φορές από τα δικαστήρια, το εφετείο κάθε φορά αναιρούσε την αθωωτική απόφαση και η δίκη επαναλαμβανόταν.

Σύμφωνα με καταγγελίες των συνηγόρων της, η τελευταία δίκη ήταν στημένη και η απόφαση προειλημμένη, όπως φαίνεται και από το γεγονός ότι ο προεδρεύων δικαστής είχε ζητήσει την καταδίκη της κατηγορουμένης προτού καν αρχίσει η διαδικασία. Επιπλέον, η παρουσία στο δικαστήριο του δικαστή που την αθώωσε τις προηγούμενες τρεις φορές και εξακολούθησε να ψηφίζει κατά της καταδίκης της δεν άλλαξε τίποτα.

Η δίκη έχει χαρακτηριστεί ως παρωδία από διεθνείς οργανισμούς για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πολιτικές οργανώσεις και κόμματα, καθώς και διανοούμενους και ακτιβιστές/-ιες σε Τουρκία και διεθνώς. Η Πινάρ Σελέκ διώκεται για τη δράση και το έργο της. Μόνος στόχος αυτής της απόφασης, όπως και της πολύχρονης καταδίωξης, είναι η σιωπή της και η τρομοκράτηση όσων αγωνίζονται για τα δικαιώματα των καταπιεσμένων.

Σήμερα Παρασκευή 25 Γενάρη καλέστηκε συνέντευξη τύπου στο Στρασβούργο. Δίπλα της θα είναι, όπως τόσα χρόνια, το κίνημα αλληλεγγύης.

 

Σχετικά άρθρα:

Δικάζεται και πάλι η Πινάρ Σελέκ

 

 

Share

Δικάζεται και πάλι η Πινάρ Σελέκ

της Σίσσυς Βωβού

Δικάζεται ξανά στην Ιστανμπούλ η φεμινίστρια και αντιμιλιταρίστρια Πινάρ Σελέκ, σήμερα 24 Ιανουαρίου, μετά από 3 αθωώσεις από τα δικαστήρια, το 2006, 2008 και 2011. Η τελευταία δίκη της έγινε στις 21 Νοεμβρίου 2012, και διακόπηκε μετά την ένσταση εγκυρότητας  εκ μέρους των συνηγόρων της στις αρχές Δεκέμβρη. Συνεχίζεται σήμερα.

Η πρώτη της σύλληψη και κατηγορία, ήταν ότι μαζί με άλλους έβαλε βόμβα στην αγορά μπαχαρικών της Ιστανμπούλ, στις 9 Ιουλίου 1998, με επτά νεκρούς, όταν η ίδια ήταν 27 ετών, μετά από «μαρτυρία» ενός Κούρδου, ο οποίος μήνες αργότερα την αναίρεσε. Συνελήφθη και έμεινε στη φυλακή για δύο χρόνια. Μετά την αρχική σύλληψή της, βασανίστηκε για να πει ονόματα «συνεργατών» της, με την υπόσχεση ότι θα αφεθεί ελεύθερη, όμως αυτή προτίμησε να σωπάσει, με το βαρύ τίμημα των δύο χρόνων φυλάκισης. Στα τέλη του 2000 αποφυλακίστηκε με εγγύηση, αφού βγήκε μια επίσημη έκθεση σύμφωνα με την οποία η έκρηξη στην αγορά οφειλόταν σε γκάζι. Αθωώθηκε για πρώτη φορά το 2006.

Μετά την αποφυλάκισή της, η Πινάρ ξαναρχίζει τη δουλειά της στο πεδίο, με αγώνες ενάντια στην πατριαρχία, τον ετεροσεξισμό, τον εθνικισμό, το μιλιταρισμό. Συνεχίζει να δημοσιεύει κείμενά της πάνω σε θέματα ταμπού. Το 2001 ιδρύει μαζί με άλλες γυναίκες την φεμινιστικό ένωση Amargi, για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, για την ειρήνη και ενάντια σε όλες τις εξουσίες και ανοίγει το πρώτο φεμινιστικό βιβλιοπωλείο στο κέντρο της Ιστανμπούλ.

Πραγματοποίησε μια έρευνα για την ένοπλη σύγκρουση στη νοτιοανατολική Τουρκία, στην πολεμική ζώνη. Ενδιαφερόταν ιδιαίτερα για τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του ΠΚΚ, που επέλεξαν τον ένοπλο αγώνα..

Το 2008 δικάστηκε με κατηγορίες για αποδοχή κλοπιμαίων, συνέργεια και συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση, αλλά απαλλάχθηκε. Το 2009 εξέδωσε ένα βιβλίο για την ομοφοβία και το πώς διαμορφώνει την αρρενωπότητα των Τούρκων η στρατιωτική θητεία. Το βιβλίο είχε εμπορική επιτυχία, όμως η συγγραφέας δέχθηκε πολλές απειλές για τη ζωή της και έφυγε στο εξωτερικό, πρώτα στη Γερμανία και μετά στη Γαλλία, όπου ζει στο Στρασβούργο. Μετά την αθώωσή της το 2011, ακολούθησε μια τρίτη προσφυγή της εισαγγελίας στο Ανώτατο Δικαστήριο. Η δίκη ξεκίνησε το Νοέμβριο του 2012 και συνεχίζεται σήμερα, στο 12ο Κακουργιοδικείο της Ιστανμπούλ, το ίδιο που την είχε αθωώσει το 2011. Οι συνήγοροί της ζήτησαν τη διακοπή της δίκης πριν εκδοθεί η απόφαση καθώς ήταν προφανές ότι υπήρχε προειλημμένη καταδικαστική απόφαση που θα αντιστοιχούσε σε ισόβια κάθειρξη

Μεγάλη διεθνής αντιπροσωπεία αλληλεγγύης θα παρίσταται στο δικαστήριο σήμερα από τη Γαλλία, και ιδιαίτερα από τις πόλεις Μασσαλία, Παρίσι και Στρασβούργο όπου έχουν συγκροτηθεί επιτροπές αλληλεγγύης. Θα βρίσκονται εκεί βουλευτές και βουλεύτριες, εκπρόσωποι από το Γαλλικό Ινστιτούτο Κοινωνιολογίας, από το Μέτωπο της Αριστεράς, την συνδικαλιστική Συνομοσπονδία CGT, το Νέο Αντικαπιταλιστικό Κόμμα, την  ATTAC, το Σοσιαλιστικό Κόμμα, την Παγκόσια Πορεία Γυναικών, το Σπίτι των Γυναικών του Παρισιού, Το Φεγγάρι, κι άλλες γυναικείες και φεμινιστικές συλλογικότητες καθώς και από το Ίδρυμα Ντανιέλ Μιτεράν.

 

Περισσότερες πληροφορίες: www.pinarselek.fr

 

Βιογραφικά στοιχεία.

Γεννήθηκε το 1971 στην Τουρκία. Ο πατέρας της, Alp Selek, είναι δικηγόρος, υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συνελήφθη μετά την κήρυξη της δικτατορίας το 1980, και φυλακίστηκε για πέντε χρόνια. Ο παππούς της Haki Selek, ήταν πρωτοπόρος της επαναστατικής αριστεράς  και συνιδρυτής του Κόμματος των Εργαζομένων στην Τουρκία (TIP). Η Pinar ακολούθησε σπουδές στο γυμνάσιο Notre dame de Sion όπου έμαθε γαλλικά και συνάντησε αντιρρησίες συνείδησης.

Είναι κοινωνιολόγος, αγωνίστρια για τα δικαιώματα και συγγραφέας. Έχει αναγνωριστεί για τη συγγραφική δουλειά της εις όφελος των αποκλεισμένων, των καταπιεσμένων της κοινωνίας και πιο ιδιαίτερα, όπως φαίνεται στο σύνολο του έργου της, υπέρ των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των παιδιών του δρόμου, των διεμφυλικών και των Κούρδων. Η δίωξή της και οι διάφορες παραπομπές της στη δικαιοσύνη, προφανώς για να την τρομοκρατήσουν και να σταματήσει τη δράση της, διαρκεί πλέον 14 χρόνια. Ελπίζουμε και ευχόμαστε την αθώωσή της στη σημερινή δίκη.

 

 

Share