Subscribe via RSS Feed

Tag: "αντίσταση"

Πολίτης ή Τρομοκράτης;

Οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι και η οπτική μιας γυναίκας που συμμετέχει σ’ έναν τέτοιο χώρο (Ιστός – Χαϊδάρι)

της Χριστιάνας Βλαχάκη

Η χρονιά της γέννησής μου ταυτίζεται σχεδόν με την εποχή πτώσης της χούντας στην Ελλάδα. Δεν έχω μνήμες πολέμου, εμφυλίου, δεν έχω ρίζες αριστερές ή δεξιές, δεν έχω αγώνες στο βιογραφικό μου. Είμαι ο μέσος σύγχρονος ανθρωπάκος. Μεγάλωσα στην εποχή των μεγάλων αλλαγών της μεταπολίτευσης. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν εύκολα. Στιγματίστηκαν από δυο γονείς που δούλευαν πολύ για να προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους, που έλπιζαν σε μια καλύτερη κοινωνία, κι απ’ την ιδεολογία πως η τιμιότητα, η γνώση και η εργατικότητα οδηγούν στην προσωπική και επαγγελματική επιτυχία και κοινωνική αναγνώριση. Σ’ αυτό το πλαίσιο δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να ενταχθώ σε συλλογικότητες, πίστευα ότι η πρόοδός μου ήταν καθαρά θέμα ατομικής εργασίας και προσπάθειας. “Κοίτα τη δουλειά σου κι άσε τους άλλους να κάνουν ότι αυτοί νομίζουν. Ο καλός άνθρωπος δε χάνεται. Αν είσαι εσύ εντάξει δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναγνωριστεί.”

Με σημαία μου λοιπόν τις αρχές και τα πιστεύω αυτά, προχωρούσα στη ζωή. Κάθε χρόνος της ενήλικης ζωής μου που περνούσε, λειτουργούσε σαν ένας μικρός σεισμός που κουνούσε τις βάσεις πάνω στις οποίες είχα οικοδομήσει τη ζωή μου. Ήμουν τίμια αλλά οι άλλοι με αντιμετώπιζαν ως γραφική. Ήμουν εργατική, αλλά οι άλλοι το θεωρούσαν βλακεία να μη λουφάρω όταν μπορούσα. Είχα γνώσεις, αλλά δε φαινόταν να ενδιαφέρεται κανείς γι’ αυτές. Πίστευα στην ατομική εργασία και προσπάθεια, αλλά χαρούμενη ήμουν μόνο όταν τύχαινε να συνεργάζομαι και να πετυχαίνω πράγματα μαζί με άλλους.

Όλα αυτά λειτουργούσαν για χρόνια σαν τριγμοί των βάσεών μου, αλλά ποτέ δεν είχα τολμήσει να τ’ αμφισβητήσω. Έως…

Έως ότου έφτασε η εποχή της λεγόμενης κρίσης. Όπως όλοι αρχικά πίστεψα πως: «κρίση είναι θα περάσει». Στήθηκα μπροστά απ’ την TV να δω τι λένε οι «εκπρόσωποί» μας στη βουλή, προσπάθησα να πειστώ από επιχειρήματά τους, αλλά κι από επιχειρήματα δημοσιογράφων των επικρατούντων και κυρίαρχων ΜΜΕ. Το μόνο που κατάφερα ήταν ν’ ανεβάζω την πίεσή μου την ώρα των ειδήσεων και των πολιτικών εκπομπών κι έπειτα για να ισορροπήσω να φλερτάρω με την κατάθλιψη στον καναπέ μου. Μετά από χρόνια αποχής αποφάσισα να πάω να ψηφίσω στις εκλογές. Αυτό που επέλεξα φυσικά δεν ήταν η επικρατούσα τάση. Τότε λοιπόν ήταν που αποφάσισα….δεν ξέρω πως και γιατί -μάλλον είναι αυτή η αρχέγονη δύναμη που όλοι έχουμε μέσα μας και που μας σπρώχνει στη ζωή- να κλείσω την TV. Ξαφνικά ο χρόνος μου πολλαπλασιάστηκε. Κι ενώ για χρόνια θεωρούσα πως η τηλεόραση με βοηθά να χαλαρώσω μετά από μια κουραστική μέρα, ανακάλυψα κι άλλα πράγματα που λειτουργούσαν έτσι, για να μην πω και καλύτερα. Αργότερα ένιωσα την ανάγκη να μην είμαι μόνη πια. Τότε αποφάσισα να συμμετέχω στον Ιστό. Είχα ένα γνωστό εκεί κι ήταν ο μόνος από τους φίλους μου που χαμογελούσε, που είχε μια γλύκα στη ματιά του και μια ηρεμία όταν μιλούσε. Αυτά ήταν που με τράβηξαν σ’ αυτόν -αυτά ήταν μάλλον που μου έλειπαν πιο πολύ στη ζωή μου- κι έτσι σε μια προσπάθεια να τον γνωρίσω καλύτερα, άρχισα να συχνάζω στα «λημέρια» του, ένα εκ των οποίων και μια κατάληψη, ο «Ιστός». Και να ‘μαι πια κοντά στα 40, για πρώτη φορά έως τώρα, σ’ έναν χώρο «κέντρο ανομίας», σύμφωνα με τα λεγόμενα των κουστουμάτων της τηλεόρασης. Αυτό ήταν και το κρίσιμο σημείο, η κρίσιμη καμπή στην ατομικό-κεντρική –έστω οικογενειακό-κεντρική- ζωή μου. Έκανα την υπέρβασή μου να πάω σε κάτι που δε γνώριζα καν τι είναι.

Κι ενώ στην τηλεόραση άκουγα για χώρους ανομίας, γκαζάκια, μπουκάλια μπύρας και κοντάρια εγώ το μόνο γκαζάκι που συνάντησα είναι για να φτιάχνουμε ελληνικό καφέ στη γιαγιά γειτόνισσα που έρχεται πού και πού να μας επισκεφθεί και που χαίρεται καθώς λέει που άνοιξε ο χώρος του Ιστού, γιατί εκεί πήγαινε σχολείο όταν ήταν μικρή και σπάραζε η καρδιά της να τον βλέπει να ρημάζει. Άσε και που οι φωνές των παιδιών που ξαναζωντανεύουν το χώρο της θυμίζουν τους συμμαθητές της. Μπουκάλια μπύρας δε βρήκα καθόλου, γιατί η ομάδα είχε αποφασίσει να αγοράζει αλουμινένια κουτάκια μπύρας για όποιον θέλει να πιει μια μπύρα στο συλλογικό καφενείο και να τα δίνουν όταν αδειάζουν σ’ έναν συντοπίτη τους, ο οποίος τα πάει για ανακύκλωση, κι έτσι βγάζει ένα μεροκάματο για να μεγαλώσει τα παιδιά του. Όσο για κοντάρια… έχουμε πολλά … σκουπόξυλα … βλέπετε ο χώρος είναι μεγάλος, έχουμε και αυλή και….ο καθαρισμός του χώρου είναι δουλειά όλων μας. Δουλειά όλων μας όμως είναι και η συμμετοχή στις αποφάσεις….βλέπετε εδώ δεν έχουμε εκπροσώπους. Ο καθένας εκπροσωπεί τον εαυτό του και μόνο. Καμιά ομάδα, καμιά πολιτική ή άλλη παράταξη. Έμαθα επίσης να έχω γνώμη πάλι γι’ αυτά που μας συμβαίνουν. Να μη φοβάμαι να την εκφράσω δημόσια, εστιάζοντας όμως όχι στη γκρίνια, αλλά στις λύσεις. Έμαθα επίσης, ότι οι γύρω μου σέβονται τη γνώμη μου. Κι έμαθα επίσης και το πιο σημαντικό. Έμαθα να σέβομαι κι εγώ τη γνώμη των άλλων, να μην κρίνω, να μην υποβαθμίζω τίποτα και κανέναν. Ο καθένας έχει τη δική του συνεισφορά, ανάλογα με το χρόνο, τις δυνάμεις, τις γνώσεις, τις ικανότητες και το βαθμό διαθεσιμότητάς του. Ξαναεκπαιδεύτηκα ν’ αποφασίζω όχι με πλειοψηφικό τρόπο, αλλά με συναινετικό. Ναι, ακόμα ρίχνω νερό στο κρασί μου ενίοτε –βλέπετε έχω ποτιστεί από τον ατομισμό της εποχής μου- όμως πια για μένα είναι σημαντικότερη η ομάδα και η συνοχή της, παρά η επικράτηση των δικών μου απόψεων.

Χαίρομαι…ναι, ΧΑΙΡΟΜΑΙ πια που υπάρχει ένας χώρος που μπορώ να προτείνω και να πραγματοποιήσω δράσεις, αλλά και να βοηθήσω στην υλοποίηση δράσεων που έχουν προταθεί από άλλους και που όμως βρίσκω ενδιαφέρουσες ή χρήσιμες. ΧΑΙΡΟΜΑΙ που τα παιδιά μου από μικρά μαθαίνουν στη συνεργασία, τη συνδημιουργία, την αλληλεγγύη, την προσφορά, το μοίρασμα χώρων, αντικειμένων και απόψεων. ΧΑΙΡΟΜΑΙ που η εθελοντική προσφορά των άλλων, αλλά και η δική μου, μπορούν να τους προσφέρουν ό,τι η καπιταλιστική κρίση τους στέρησε -μουσική, χορό, επαφή με το θέατρο, τα εικαστικά– και το κυριότερο όλων, επαφή με ανθρώπους δημιουργικούς, αισιόδοξους, δραστήριους, καλλιεργημένους, ευαίσθητους. ΧΑΙΡΟΜΑΙ που εκπαιδεύομαι στην πράξη στην άμεση δημοκρατία και τη δημοκρατική λήψη αποφάσεων. ΧΑΙΡΟΜΑΙ που ζω και συνδιαμορφώνω πια μια κοινότητα -κοινωνία αλληλεγγύης κι ανθρωπιάς. ΧΑΙΡΟΜΑΙ που δεν είμαστε πια μόνοι μας στην κρίση.

ΝΑΙ, τολμώ να πω ότι χαίρομαι. Ίσως αυτό να είναι και το πιο ριζοσπαστικό κι ανατρεπτικό που μπορεί να ομολογήσει κανείς αυτή την εποχή. Καταλαβαίνω απόλυτα πως οι αυταρχικές δομές του κράτους θα με/μας προτιμούσαν λυπημένους, τρομαγμένους, φοβισμένους κι ακινητοποιημένους στο σπίτι μας. Θα ήταν πιο εύκολο να μας χειραγωγήσουν έτσι. Κι όμως εγώ δεν κάθομαι μόνη στο σπίτι μου πια. Έχω ένα δεύτερο συλλογικό σπίτι, με πολλούς «συγκατοίκους». Αυτή και μόνο αυτή είναι η μοναδική επανάσταση που μπορώ για την ώρα να τολμήσω. Αν γι’ αυτές τις δράσεις μου αξίζει να προσαχθώ στο τμήμα, να συλληφθώ, ή να δικαστώ με χαρά θα το κάνω. Αν γι’ αυτό μου αξίζει να συμπεριληφθώ στους «παράνομους» αυτής της χώρας, θα είναι τιμή μου. Είναι το λιγότερο που οφείλω στα παιδιά μου, στην αξιοπρέπειά μου, στον εαυτό μου. Νιώθω πια στο πετσί μου πως η τιμιότητα και η εργατικότητα μπορούν να μας πάνε –κι όχι να με πάνε – μπροστά, μόνο αν συνδυαστούν με τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, τη συμμετοχή και τις δημοκρατικές κι όχι αντιπροσωπευτικές διαδικασίες. Και φυσικά πια ξέρω, πως η πράξη της κατάληψης δημόσιου χώρου –όχι για ίδιο, αλλά για δημόσιο συμφέρον- είναι καθαρά πολιτική. Όχι όμως παράνομη. Παράνομη την έχρισε η κεντρική εξουσία, καθώς δεν τη βολεύει καθόλου η αυτοοργάνωση των ανθρώπων, η συμμετοχή και αυτενέργεια των πολιτών.

Ναι διεκδικώ τον τίτλο «πολιτικό ον» πια για τον εαυτό μου. Επαναδιεκδικώ την ελληνική ετυμολογία της λέξης «Δήμος». Δήμος δεν είναι για μένα ο Δήμαρχος, το δημοτικό συμβούλιο, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι ή οι υπάλληλοι ή το σύνολο των διοικητικών υπηρεσιών του δήμου. Δήμος είναι: το σύνολο των πολιτών που έχουν δικαίωμα συμμετοχής στα κοινά. Δήμος είμαστε όλοι εμείς. Δικαίωμα και υποχρέωση ν’ αποφασίζουμε για τη ζωή και την πόλη μας έχουμε εμείς. Οι ελάχιστοι δημόσιοι χώροι που έχουν απομείνει πια, ανήκουν σε όλους, σε μας, στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας. Το τι θα κάνουμε μ’ αυτούς, αλλά και με τη ζωή μας συνολικά είναι θέμα δικό μας κι όχι κάποιων που αυτοαποκαλούνται «αυθεντίες» και που καθημερινά αποδεικνύονται διαπλεκόμενοι. Καταλήγω λέγοντας, πως ναι, είναι πράξη πολιτική να διεκδικούμε το μέλλον μας, την αξιοπρέπεια των παιδιών μας.

Ο «Ιστός» είναι χώρος ανοιχτός σ’ όποιον και όποια θέλει να συμμετέχει.

Στον Ιστό είμαστε στο «εμείς» και όχι στο «εγώ».

Ο «Ιστός» είμαστε ΕΜΕΙΣ.

Το μέλλον είναι στα χέρια μας.

 

Share

Ανασφάλιστοι και ανασφάλιστες υγείας: απολογισμός από τη σύσκεψη 15-1-2013

Με προσέλευση πολλών ατόμων και εκπροσώπων συλλογικοτήτων πραγματοποιήθηκε η πρώτη ευρεία σύσκεψη για τη συγκρότηση καμπάνιας που θα απαιτήσει δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους και όλες, ντόπιους και μετανάστες.

Ήρθαν εκπρόσωποι ή μέλη από το ΤΣΜΕΔΕ, το ΚΕΦΙ (εθελοντές/εθελόντριες για τον καρκίνο), το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, το Δίκτυο Συνδικαλιστών ΣΥΡΙΖΑ, την οργάνωση του ΣΥΡΙΖΑ για την ισοτιμία των δύο φύλων, εκπρόσωπος της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών, της μεταναστευτικής οργάνωσης Ασάντε, της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, των Γιατρών του Κόσμου, της Κίνησης «Απελάστε το Ρατσισμό», των Οικολόγων Πράσινων, της κίνησης αλληλεγγύης «Μυρμήγκι», του Δικτύου Επισφαλώς Εργαζομένων και Ανέργων, της ΔΙΟΤΙΜΑ, του Φαρμακείου Αλληλεγγυης Πατησίων, της ACT UP Δράσε Ελλάς (ασχολείται με φορείς του AIDS, χρήστες εξαρτησιογόνων ουσιών και την αντιμετώπιση του τράφικινγκ), της Ομάδας Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών, μέλη του Τμήματος Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ και μεταξύ αυτών οι γιατροί βουλευτές Κώστας Ζαχαριάς και Αφροδίτη Σταμπουλή, καθώς και μέλος του αλληλέγγυου ιατρείου Δήμου Ελληνικού.

Στις πλούσιες παρεμβάσεις που ακολούθησαν, τέθηκαν τα ζητήματα της έλλειψης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, τα οποία συνδέονται με την κατακόρυφη αύξηση της ανεργίας και την αδυναμία πρόσβασης χιλιάδων ανθρώπων στο σύστημα υγείας:

 

► Στο ΤΣΜΕΔΕ περισσότεροι από 40% των μηχανικών είναι αυτή τη στιγμή ανασφάλιστοι, ενώ αγωνιστικές δυνάμεις έχουν αναλάβει ήδη δράσεις για το θέμα.

► Γιατρίνες από δημόσια μαιευτήρια παρουσίασαν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και τον αγώνα που δίνουν για την νοσηλεία των ανασφάλιστων Ελληνίδων και μεταναστριών, τονίζοντας ιδίως τον άδικο τελευταίο νόμο που επιβάλλει διπλά νοσήλεια για τις μετανάστριες και γενικότερα όσους θεωρούνται «μη μόνιμα διαμένοντες» στην Ελλάδα, καθώς και τις μεγάλες ελλείψεις των νοσοκομείων σε υλικά.

► Μέλη του Τμήματος Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ τόνισαν το ενδιαφέρον τους για έναν κινηματικό συντονισμό πάνω στο θέμα, ενώ ο βουλευτής Κ. Ζαχαριάς ανέφερε ότι ετοιμάζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ σχετική ερώτηση στη Βουλή. (Ήδη, ερώτηση για το θέμα των διπλών νοσηλίων των μεταναστών έχει κατατεθεί και από τη βουλευτίνα Μαρία Μπόλαρη).

► Από το ΚΕΦΙ επισημάνθηκαν οι πολύ μεγάλες δυσκολίες και ο αγώνας των εθελοντριών και εθελοντών προκειμένου να προμηθεύσουν φάρμακα στους καρκινοπαθείς για τις θεραπείες τους, ασφαλισμένους και ανασφάλιστους.  Από την ACT UP τονίστηκε η μείωση των κονδυλίων για τους φορείς και νοσούντες του HIV-AIDS.

► Εθελοντής από τους Γιατρούς του Κόσμου Περάματος ανέφερε ότι εξυπηρετούν στην περιοχή 3.500 άτομα, από τα οποία το 92% είναι ντόπιοι.

► Από την καμπάνια «Απελάστε το Ρατσισμό»,  ο Θανάσης Κούρκουλας ανέφερε τη μεγάλη σημασία του κοινού αγώνα ντόπιων και μεταναστών για το βασικό δικαίωμα της υγείας, ενώ στηλίτευσε τον καινούριο νόμο για τα διπλά νοσήλια.

► Από τους Οικολόγους Πράσινους δήλωσαν ότι αξιολογούν το πρόβλημα της υγείας ως ένα από τα σοβαρότερα και δήλωσαν τη διάθεσή τους να μετέχουν σε κοινές και συντονισμένες δραστηριότητες για την ανάδειξη και επίλυσή του.

► Μέλος του Δικτύου Επισφαλώς Εργαζομένων και Ανέργων αναφέρθηκε στην ανάγκη συγκρότησης και συντονισμού ενός μαζικού κινήματος για την υγεία.

► Από το άρτι δημιουργηθέν Φαρμακείο Αλληλεγγύης των Πατησίων τονίστηκε ο μεγάλος αγώνας για το στήσιμο και τον εφοδιασμό του, αλλά η μικρή –προς το παρόν- προσέλευση ανθρώπων που το χρειάζονται.

► Από εκπρόσωπο της ομάδας Γυναίκες ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας αναφέρθηκε το κίνημα «αντιρρησιών συνείδησης» της Ισπανίας, όπου υγειονομικό προσωπικό αγωνίζεται για δωρεάν υγεία.

► Από τους αλληλέγγυους δικηγόρους αναφέρθηκε ότι η Κοινή Υπουργική Απόφαση που επιβάλλει διπλά νοσήλια στους «μη μόνιμα διαμένοντες στην Ελλάδα» θα προσβληθεί στο Συμβούλιο της Επικρατείας, ως εισάγουσα διακρίσεις. Την προσφυγή αποφάσισε να πραγματοποιήσει το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, με την συνυπογραφή και άλλων οργανώσεων με νομικό πρόσωπο.

 

Από πολλούς και πολλές επισημάνθηκε η μικρή μέχρι τώρα προσέλευση των ανασφάλιστων σε ιατρικές ή φαρμακευτικές δομές αλληλεγγύης, είτε λόγω άγνοιας για την ύπαρξή τους, είτε γιατί ντρέπονται να εκθέσουν τις δυσκολίες της ζωής τους, έχοντας περιέλθει σε κατάσταση εσωστρέφειας και κατάθλιψης. Λόγω ακριβώς αυτού του γεγονότος, από κάποιους συμμετέχοντες επισημάνθηκε η ανάγκη αναζήτησης των ανθρώπων που στερούνται ασφάλισης υγείας και η κινητοποίησή τους, παράλληλα με την κινητοποίηση των «προνομιούχων» που διατηρούν ακόμη την (έστω και προβληματική) ασφάλισή τους.

Ακόμα, στηλιτεύθηκε, ότι επιβλήθηκε εισιτήριο για τη εισαγωγή των ασθενών στα νοσοκομεία, δυσχεραίνοντας τη νοσηλεία ακόμη και των μέχρι στιγμής «ασφαλισμένων». Ωστόσο, το πρόβλημα των στερούμενων ιατροφαρμακευτικής ασφάλισης είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα που ήδη αντιμετωπίζει και θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει με μεγαλύτερη οξύτητα στο μέλλον η κοινωνία.

Κοινή πεποίθηση των παρευρισκόμενων ήταν ότι η ανθρωπιστική κρίση που διαμορφώνεται στον τομέα της Υγείας πρέπει να αντιμετωπιστεί με τη συγκρότηση ενός πλουραλιστικού οργανωμένου διεκδικητικού κινήματος, το οποίο θα αναλάβει δράσεις σε πολλά επίπεδα.

Τέλος, συμφωνήσαμε ότι συγκροτούμε προσωρινή συντονιστική επιτροπή, η οποία θα είναι ανοιχτή σε συμμετοχές και θα πραγματοποιήσει την πρώτη συνεδρίασή της την Παρασκευή 25 Ιανουαρίου, 5 μ.μ. Τσαμαδού 15, Εξάρχεια.

Για ενημέρωση και αποφάσεις θα υπάρξει λίστα με τους αρχικά συμμετέχοντες, και θα διευρυνθεί σύντομα.

 

Για την προσωρινή συντονιστική επιτροπή

Σίσσυ Βωβού svovou@otenet.gr

Μάνια Μπαρσέφσκι maniabars@yahoo.gr

 

Share

Η μόνη ελπίδα: Γυναίκες, να αντισταθούμε όλες μαζί, πέρα από τα εθνικά μας σύνορα.

Το χρέος και τα μέτρα λιτότητας δεν είναι καθόλου ουδέτερα από πλευράς φύλου. Παντού στην Ευρώπη οι γυναίκες πληρώνουν το πιο υψηλό τίμημα για τις πολιτικές που επιβάλλονται στο όνομά του χρέους,  παντού πλήττονται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα, σε όλες τις πλευρές της ζωής τους. Στη διάρκεια δύο εβδομάδων, φεμινίστριες της Πορτογαλίας, της Ισπανίας, της Ελλάδας, της Αγγλίας και της Ουγγαρίας γύρισαν όλη τη Γαλλία και μίλησαν σε μια ντουζίνα συγκεντρώσεις  με θέμα ” Κοινωνικό κραχ, άνομο δημόσιο χρέος, λιτότητα και φεμινισμός”. Ο επόμενος σταθμός της φεμινιστικής περιοδείας θα είναι η Ισπανία. Το κείμενο που ακολουθεί είναι η εισήγηση της Σόνιας Μητραλιά σε αυτή την περιοδεία.

της Σόνιας Μητραλιά

Στην Ελλάδα, εμείς οι γυναίκες υφιστάμεθα μία πρωτοφανή ιστορική οπισθοχώρηση των δικαιωμάτων μας και της καθημερινής μας ζωής.

Και ιδού σε τι συνοψίζεται η  καθημερινή ζωή στην Ελλάδα στην εποχή της Τρόικας: ακραία ανασφάλεια και  φτώχεια, καταπίεση και  εξαρτήσεις, βία, αποκλεισμό από την πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη και… απελπισία!

Απελπισία, επειδή η Τρόικα και οι ντόπιοι  υπάλληλοί της  επιμένουν, σαδιστικά ξανά και ξανά σε αυτή την καταστροφική  και στείρα πολιτική , που έχει ήδη καταστρέψει το κράτος πρόνοιας σε λιγότερο από τρία χρόνια, που τίναξε στον αέρα την οικονομία, που προκάλεσε την ύφεση, και έχει εκτοξεύσει την ανεργία στα ύψη…

Οι δείκτες του χρέους είναι αμείλικτοι. Τα 299 δισεκατομμύρια δολάρια του δημόσιου χρέους  το 2009, πριν τη συμφωνία με την Τρόικα, δηλαδή το 129,3% του ΑΕΠ, ξεπέρασε τα 368 δισεκατομμύρια το 2011(169% του ΑΕΠ), όπως δείχνουν τα  επίσημα στοιχεία της κυβέρνησης, και σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις θα υπερβεί το 200% του ΑΕΠ, το 2020…

Πώς να μην απελπιζόμαστε λοιπόν, όταν η συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες, υφίστανται τις καταστροφικές συνέπειες αυτών των πολιτικών, που όχι μόνο δε λύνουν το πρόβλημα του χρέους, αλλά μας βυθίζουν όλο και περισσότερο στην ανθρωπιστική κρίση και στο χάος, και όλα αυτά…για το τίποτα!

Η ζωή των γυναικών σε αυτή την Ελλάδα που κυβερνιέται από τη Τρόικα

Πρώτα απ όλα, τινάχτηκε στον αέρα το δικαίωμα στην εργασία. Με αφορμή το χρέος, αναστράφηκε η ιστορική τάση συνεχούς βελτίωσης της θέσης της γυναίκας στην αγορά εργασίας από τη δεκαετία του 1980 και μετά. Εφεξής, λοιπόν, έχουμε όχι μια προσωρινή αλλά μια ιστορικών διαστάσεων οπισθοδρόμηση: Πριν την κρίση, η ανεργία στις γυναίκες έφτανε στο 12%, ενώ σήμερα φθάνει αισίως το 29-30 %. Και στις νέες γυναίκες ηλικίας 15-24 ετών φτάνει  το 61%… μία πραγματική καταστροφή για αυτές, που συνειδητοποιούν ότι δεν έχουν πια μέλλον! Σήμερα, υπάρχουν πολλοί περισσότεροι άνεργοι (κυρίως γυναίκες) απ’ ότι εργαζόμενοι. Και το ένα τρίτο των εργαζομένων δεν πληρώνονται. Συχνά, οι πωλήτριες σε σούπερ μάρκετ πληρώνονται σε είδος.

Όσο για το δικαίωμα στην ελεύθερη μητρότητα ή στην ελεύθερη επιλογή να αποφασίζουμε εάν θέλουμε να αποκτήσουμε παιδιά, είναι κενό γράμμα. Τι ειρωνεία της ιστορίας! Σαράντα χρόνια πίσω, αγωνιζόμασταν κατά της καταναγκαστικής μητρότητας, ενώ σήμερα μας αρνούνται το δικαίωμα να αποκτήσουμε παιδί…

Η φτώχεια, η δυστυχία, η ανασφάλεια έχουν ήδη μειώσει τις γεννήσεις κατά 15%. Τρία εκατομμύρια ανασφάλιστοι Έλληνες είναι αναγκασμένοι να πληρώνουν την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη, η οποία έχει εμπορευματοποιηθεί και ιδιωτικοποιηθεί.

Ένα απλό παράδειγμα:  Εδώ και καιρό, ο τοκετός δεν είναι πια δωρεάν, και κοστίζει ακριβά, πολύ ακριβά: 800 ευρώ o  φυσικός τοκετός, και  1600 η καισαρική.

Να τι λέει μία πρόσφατη ανακοίνωση του  -μάλλον συντηρητικού- Ιατρικού Συλλόγου Ελλάδος: «Είναι ένα καθημερινό δράμα που έγκυες γυναίκες έρχονται να γεννήσουν με καισαρική, αλλά δεν το μπορούν επειδή δεν έχουν να πληρώσουν». «Αυτές οι γυναίκες πρέπει τότε να γεννήσουν στο δρόμο, με κίνδυνο να πεθάνουν ή να δώσουν ζωή σε ένα παιδί που θα είναι ανάπηρο εφόρου ζωής».

Επιπλέον, ακόμη και αυτές που μπορούν να πληρώσουν, «γεννούν σε μερικά νοσοκομεία χωρίς την παρουσία γυναικολόγου, καθώς υπάρχει έλλειψη προσωπικού, λόγω των περικοπών»!

Η ληστεία του αιώνα!

Υπάρχουν όμως και χειρότερα. Ολάκερο το ελληνικό Κράτος Προνοίας έχει καταστραφεί. Το αποτέλεσμα είναι ότι όλες οι δημόσιες υπηρεσίες που επωμιζόταν προηγουμένως το Κράτος, από τους βρεφονηπιακούς σταθμούς μέχρι τα γηροκομεία ή ακόμη και αυτή η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη να τις φορτώνονται τώρα… οι γυναίκες στην οικογένεια! Κι όλα αυτά, χωρίς αμοιβή, χωρίς καν να τους αναγνωρίζεται αυτή η απλήρωτη εργασία. Μια εργασία πραγματικά αστρονομικής αξίας, σε κάτι που θα μπορούσαμε δίκαια να  αποκαλέσουμε… μεγαλύτερη ληστεία του αιώνα!

Τα τεράστια ποσά που εξοικονομούνται από αυτή την τυπικά νεοφιλελεύθερη επιχείρηση, πηγαίνουν απευθείας στην αποπληρωμή του χρέους. Γιατί; Επειδή, σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο δόγμα, πρέπει να δοθεί απόλυτη προτεραιότητα στην ικανοποίηση των πιστωτών και των τραπεζιτών, και όχι  στις στοιχειώδεις ανάγκες των πολιτών.

Έχετε ακούσει ποτέ να μιλούν για όλα αυτά; Όχι, κανείς δεν κάνει τον κόπο ούτε καν να αναφέρει αυτήν την κολοσσιαία ληστεία εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.

Λοιπόν, είναι γεγονός πως μόνο τα πρώτα και κύρια θύματα αυτής της επιχείρησης, δηλαδή εμείς οι γυναίκες, μπορούμε να μιλήσουμε, να καταγγείλουμε, και κυρίως να κινητοποιηθούμε και να αγωνιστούμε ενάντια σε αυτήν τη ληστεία. Κι αυτό γιατί δεν πρόκειται απλά και μόνο για την όλο και πιο απλήρωτη εργασία, αλλά επίσης και κυρίως για τη  γενική επίθεση κατά των δικαιωμάτων που έχουμε κατακτήσει με τους αγώνες μας σε αυτά τα τελευταία 40 χρόνια.

Όμως, υπάρχει κάτι παραπάνω. Μία τέτοια ιδιωτικοποίηση των δημοσίων υπηρεσιών χάρη στην απλήρωτη εργασία των γυναικών, πρέπει να δικαιολογηθεί ιδεολογικά προκειμένου να γίνει αποδεκτή. Να λοιπόν γιατί οι γυναίκες παρουσιάζονται ως «φύσει» αφιερωμένες στις οικογένειές τους, στους συζύγους τους, στα παιδιά τους και στα οικιακά.

Γιατί; Επειδή, λένε, αυτή είναι η «αποστολή» τους, η «αποστολή» των γυναικών,  να είναι οι υπηρέτριες των άλλων και στη περίπτωσή μας, να είναι το υποκατάστατο ενός Κράτους Προνοίας που έχει πια διαλυθεί.

Γνωρίζετε πολύ καλά το όνομα αυτού του ιδεολογικού περιτυλίγματος, αυτού του πολιτικού άλλοθι: Το όνομά του είναι πατριαρχία, και μάλιστα, το χειρότερο είδος της παλιάς καλής πατριαρχίας, που, στις μέρες μας, πάει χέρι-χέρι με την πιο πρόσφατη και συγχρόνως, την πιο βάρβαρη έκφραση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού…

Αυτό το πάντρεμα καπιταλισμού και πατριαρχίας μεταφράζεται σε κάτι πολύ συγκεκριμένο. Στο  ότι έχουμε μία μόνο επιλογή: να υπηρετούμε! Να υπηρετούμε , να φροντίζουμε και να αναθρέφουμε, να θρέφουμε και να καθαρίζουμε τα βλαστάρια μας, τους ηλικιωμένους μας, τους γιους μας, τους αδελφούς και τους συζύγους μας, που είναι άνεργοι, όλους εκείνους που δεν μπορούν πια να έχουν το δικό τους διαμέρισμα και αναγκάζονται να στοιβάζονται στο ίδιο σπίτι.

Μήπως, όμως έχουμε να κάνουμε, απλώς, με μία επιστροφή στις εστίες; Με μία επιστροφή στην δεκαετία του ΄50, πριν από τις φεμινιστικές κατακτήσεις, σε ένα οικογενειακό μοντέλο βασισμένο στο ζευγάρι, με τον άνδρα να δουλεύει στο εργοστάσιο και την γυναίκα στο σπίτι; Δεν αποκλείεται η κοινωνική κατάρρευση, μια κοινωνία ανέργων, χωρίς κοινωνικό κράτος, χωρίς κοινωνία πολιτών, να γεννήσουν μία οικογένεια που τείνει να πισωγυρίσει σε μία πιο αρχαϊκή μορφή κοινοτικής ζωής, προς ένα είδος φάρας ή φυλής όπου δεν θα υπάρχουν πια καθόλου ατομικά δικαιώματα για μας.


Γιατί χαραμίζεται μια ολάκερη κοινωνία;

Γιατί όλα αυτά; Επειδή αυτά τα χρήματα πρέπει να πάνε κατά προτεραιότητα και αυτόματα στην αποπληρωμή των δανειστών τους!

Κι έπειτα, θα μας ρωτήσετε, μα γιατί όλα αυτά; Ποια λογική διέπει αυτές τις πολιτικές που σπέρνουν την δυστυχία και καταστρέφουν μία ολάκερη κοινωνία; Γιατί αυτό το κοινωνικό χαράμισμα;

Η απάντησή μας είναι κατηγορηματική: επειδή δεν πρέπει να ικανοποιηθούν κατά προτεραιότητα οι ανάγκες των πολιτών, αλλά εκείνες των πιστωτών και των τραπεζιτών!

Ναι, ήταν τον Φλεβάρη του 2012 που  το Eurogroup, δηλαδή αυτοί που κυβερνούν σήμερα την Ευρώπη, επέβαλλε στην Ελλάδα, όχι μόνο να εγγράψει στο Σύνταγμα της την απόλυτη προτεραιότητα των πιστωτών αλλά και το τερατώδες μέτρο να ανοίξει ένα κλειστό τραπεζικό λογαριασμό στο Λουξεμβούργο, στον οποίο θα κατατίθεται η  λεγόμενη «βοήθεια» της Ευρώπης στην Ελλάδα … που η Ελλάδα δεν θα μπορεί  καν να αγγίξει.

Αυτό συνιστά μία πραγματική αντεπανάσταση παγκόσμιας εμβέλειας. Γιατί; Επειδή  μέχρι αυτό τον μοιραίο Φλεβάρη του 2012, το Διεθνές Δίκαιο είχε για θεμέλιο μια απαραβίαστη αρχή, την αρχή της «Κατάστασης Ανάγκης», που επιβάλλει στις κυβερνήσεις όλου του κόσμου να δίνουν προτεραιότητα στην ικανοποίηση των βασικών αναγκών των πολιτών τους, δηλαδή στην Υγεία, στην Παιδεία, στην Πρόνοια κλπ. Αυτό, λοιπόν, που επιβάλει το Eurogroup στην Ελλάδα, δεν αφορά μόνο την Ελλάδα αλλά όλο το κόσμο!

Γιατί; Επειδή συνιστά ένα προηγούμενο, που αποσκοπεί να καταστρέψει την αρχή της Κατάστασης Ανάγκης, και να την αντικαταστήσει με αυτήν της προτεραιότητας των δανειστών.

Είναι σαν να  μας λένε κυνικά, «μπορείτε να πεθάνετε, εμείς δεν δίνουμε δεκάρα, γιατί το μόνο πράγμα που μας ενδιαφέρει είναι να εξυπηρετήσουμε τα συμφέροντα των πιστωτών και τίποτα άλλο.

Και το μέλλον της δημοκρατίας στην Ελλάδα και στην Ευρώπη;

Ωστόσο, αυτές οι πολιτικές η πολιτική δεν έχουν για μοναδικό αποτέλεσμα την τερατώδη φτωχοποίηση των Ελλήνων. Στην πραγματικότητα, αυτές οι πολιτικές δολοφονούν το μέλλον της δημοκρατίας στην  Ελλάδα και στην Ευρώπη. Γεννούν ένα κόσμο τυφλής βίας, έναν κόσμο χωρίς κανόνες, μια ζούγκλα, όπου το χειρότερο είναι δυνατό. Αυτός ο κόσμος στρώνει το έδαφος στην άκρα δεξιά και στους φασίστες, στα εγκλήματά τους ενάντια στις ελευθερίες, στις εθνικές και σεξουαλικές μειονότητες, στο μίσος τους ενάντια στις γυναίκες και στα φεμινιστικά δικαιώματα.

Θα γίνει, άραγε, η Ελλάδα, και εργαστήρι της απολυταρχικής βίας; Όχι μόνο αρχίζουμε να  συνηθίζουμε στη βίαιη ζωή,  στην αδιαφορία για την ανθρώπινη ζωή, αλλά είναι και η πολιτική που γίνεται ολοένα και πιο βίαιη, ενώ την ίδια ώρα μπαίνουν σε αμφισβήτηση κατακτήσεις, όπως η απαγόρευση των βασανιστηρίων από το κράτος  καθώς αποτελούν πια καθημερινό φαινόμενο.

Λίγες μέρες πριν τις εκλογές του Μάη και προκειμένου να τις κερδίσουν, δύο σοσιαλδημοκράτες υπουργοί διαβόητοι για την άγρια καταστολή των διαδηλώσεων ενάντια στην Τρόικα και τη διάλυση του συστήματος Υγείας,  σκηνοθέτησαν το θλιβερό δημόσιο  θέαμα  ενός πραγματικού λυντσαρίσματος εκδιδόμενων οροθετικών γυναικών (που πίστευαν ότι είναι αλλοδαπές). Με τη δημοσίευση των φωτογραφιών τους στο διαδίκτυο και την τηλεόραση, οι αρχές καλούσαν το λαό  να χαφιεδίζει προκειμένου να συλληφθούν εκείνες  που, σύμφωνα με τους υπουργούς, «αποτελούν μια υγειονομική ωρολογιακή βόμβα”, “μολύνουν τη κοινωνία με μεταδοτικές ασθένειες” και σκοτώνουν με AIDS τους έλληνες  οικογενειάρχες. Η κοινή γνώμη εξοικειώθηκε  για μια ακόμη φορά  με το ρατσιστικό μίσος και το σεξισμό.

Από την άλλη πλευρά, ένας υποψήφιος του νέο-ναζιστικού κόμματος «Χρυσή Αυγή», επιτέθηκε σε δύο βουλευτίνες της αριστεράς, μέσα σε τηλεοπτικό στούντιο, και μάλιστα στη διάρκεια ζωντανής εκπομπής, κατά την προεκλογική περίοδο της περασμένης άνοιξης. Αυτή η πράξη βίας, αντί να προκαλέσει κύμα αγανάκτησης και αποστροφής, δημιούργησε, αντιθέτως, μεγάλο κύμα λαϊκής συμπάθειας και οδήγησε στην εκλογική νίκη της Χρυσής Αυγής, που είναι, σήμερα, τρίτο κόμμα, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις. Χαρακτηρίζοντας τους μετανάστες «υπανθρώπους», και μάλιστα στη διάρκεια συνεδρίασης στην ελληνική Βουλή, το ίδιο νέο-ναζιστικό κόμμα έχει ήδη στο ενεργητικό του πολλές αιματηρές επιθέσεις εναντίον μεταναστών, πιθανώς και φόνους, καθώς και επιθέσεις κατά των Ρομά των ομοφυλοφίλων, των αριστερών και των εθνικών μειονοτήτων! Και καθώς πρεσβεύει την πρόσβαση στα κοινωνικά δικαιώματα (βρεφονηπιακοί σταθμοί, διατροφή, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αλληλεγγύη) μόνο για τους Έλληνες, είναι φυσικό η Χρυσή Αυγή να επιτίθεται περιοδικά σε παιδικούς σταθμούς ή ακόμα και σε νοσοκομεία, με το διακηρυγμένο στόχο να διώξει με τη βία  τους «ξένους», ώστε να κάνει χώρο στους Έλληνες!

Τι πρέπει να κάνουμε πριν είναι πολύ αργά; Πώς να αντισταθούμε στη νεοφιλελεύθερη μάστιγα και στην άνοδο του φασισμού και του ολοκληρωτισμού; Πώς να αντιμετωπίσουμε τον εκβιασμό του χρέους και τα εφιαλτικά μέτρα λιτότητας, πώς να αμυνθούμε κατά της βίας;

Καταρχήν, έχουμε κατεπειγόντως ανάγκη να μην μείνουμε μόνες. Έχουμε ανάγκη από βοήθεια, από την ενεργό αλληλεγγύη των κοινωνικών και φεμινιστικών κινημάτων της Ευρώπης. Πρέπει καθεμία από εμάς, στην χώρα της, να παλέψει ενάντια στις ίδιες ελευθεροκτόνες πολιτικές λιτότητας, που τις εμπνεύστηκαν και τις εφαρμόζουν οι ίδιοι εχθροί.

Με λίγα λόγια, πρέπει να αντισταθούμε όλες μαζί, πέρα από τα εθνικά μας σύνορα.

Ναι, πρέπει να το πούμε δυνατά και καθαρά: πρέπει να χτίσουμε ένα μαζικό ευρωπαϊκό γυναικείο κίνημα ενάντια στη λιτότητα, αλλά και ενάντια στο άνομο χρέος, που βρίσκεται στη ρίζα των προβλημάτων μας.

 

Μετάφραση από τα γαλλικά: Δήμητρα Αγγελοπούλου

 

 

 

Share

Από τη Φλωρεντία στην Εναλλακτική Σύνοδο

της Σίσσυς Βωβού

Η Σύνοδος της Φλωρεντίας τον περασμένο Νοέμβρη είχε κάποια από τα χαρακτηριστικά του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, και κάποια πιο καινούρια. Τα ευρωπαϊκά κινήματα έδωσαν το «παρών», με 4.000 συνολικά συμμετέχοντες και συμμετέχουσες,  από 20 χώρες της Ευρώπης, που εκπροσωπούσαν περισσότερες από 300 οργανώσεις, από τις οποίες πολλά συνδικάτα εθνικά και ευρωπαϊκά, κοινωνικά κινήματα, ινστιτούτα, φεμινιστικές και οικολογικές οργανώσεις.

Παρά το ότι η μαζικότητα ήταν πολύ μικρότερη απ’ ότι στις αρχές της 10ετίας του 2000, η σύνοδος αποτελούσε μια υπόσχεση για το μέλλον.

Το επόμενο ραντεβού των ευρωπαϊκών κινημάτων είναι στην Εναλλακτική Σύνοδο (“Alter Summit”) που θα γίνει το πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου, πιθανότατα στην Αθήνα. Το μότο της, είναι «Η δημοκρατία μας εναντίον της λιτότητάς τους, Ενώνοντας τις δυνάμεις μας για μια Ευρώπη ειρηνική, κοινωνική, οικολογική και δημοκρατική».

Η διοργάνωση της Εναλλακτικής Συνόδου Κορυφής των Κινημάτων θα πραγματοποιηθεί την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου, πιθανότατα στην Αθήνα. Το βασικό κείμενο το οποίο θα συζητηθεί και πάνω το οποίο θα παρουσιαστεί τελικά στην Εναλλακτική Σύνοδο, βρίσκεται ήδη σε διαβούλευση. Στην Ομάδα Εργασίας της Ελλάδας συμμετέχουν πάνω από 20 οργανώσεις, αλλά αναμένεται μεγάλη διεύρυνση πολύ σύντομα. Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας κατά των γυναικών είναι μια από τις 20 συλλογικότητες.

 

Το φεμινιστικό σεμινάριο στη Φλωρεντία

Από τα μαζικότερα σεμινάρια της διοργάνωσης, με μεγάλη και δυναμική παρουσία των ιταλίδων φεμινιστριών πολλές από τις οποίες ανήκουν και στην αριστερά κάνοντας τον διπλό τους αγώνα. Με παρουσία διεθνών γυναικείων οργανώσεων, όπως η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών και το δίκτυο Γυναίκες για μια Άλλη Ευρώπη. Αναφέρθηκαν οι προσπάθειες περιθωριοποίησης των γυναικείων δικαιωμάτων στη σημερινή περίοδο της κρίσης, και η ανάγκη αντίστασης σ’ αυτές. Αποφασίστηκε η φετινή 8η του Μάρτη να έχει σαν κύριο θέμα της τα μέτρα λιτότητας και την αντίσταση των γυναικών στο πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και ο συντονισμός μέσα από το δίκτυο της Φλωρεντίας 10+10, για εκδηλώσεις και διαδηλώσεις σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Η 8 Μάρτη είναι ήδη πολύ κοντά, άρα αναμένεται η σύντομη προετοιμασία μας για τη διοργάνωση των εκδηλώσεων αυτών.

Χρήσιμοι Σύνδεσμοι: http://www.altersummit.eu/, http://www.firenze1010.eu/

 

Σχετικά άρθρα

Νέοι ορίζοντες στη Φλωρεντία

Άνομο χρέος, λιτότητα, κοινωνικό κραχ και Φεμινισμός

 

 

Share

Το χαμόγελο του Ηλία… (για την Βίλα Αμαλία)

 For Everything thaty lives is Holy!

W. Blake

Στους Ηλίες όλου του κόσμου

της Ελένης Καρασαββίδου

Με τον Ηλία βρεθήκαμε λίγα καλοκαίρια πριν στο ένα καράβι για την Γάζα, μια από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες που μπορεί ένας ή μία άνθρωπος να συμμετέχει, (να συμμετέχει κριτικά) θαμμένη και διαστρεβλωμένη από τα διεθνή και τοπικά μιντιακά τραστ.

Παρόλο που χαθήκαμε στο πλατύ ποτάμι των προσωπικών και κινηματικών ζωών, τον ξανασυνάντησα ξαφνικά όταν είδα το χαμόγελο του σε ένα λεωφορείο. Το λεωφορείο ήταν της Ασφάλειας και ο Ηλίας ήταν ένας από τους συλληφθέντες της ανακατάληψης της Βίλας Αμαλία, αυτού του χώρου που παλινδρομεί –έμπλεος ενός καθόλου ουδέτερου πολιτικού φορτίου- μεταξύ της μιντιακής του αναπαράστασης και της καθαυτό ανθρώπινης συμμετοχής.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως τις τελευταίες δεκαετίες, οι ανθρωπιστικές επιστήμες έχουν ανακαλύψει νέους, διεπιστημονικούς τρόπους στην διερεύνηση του χώρου, θεωρώντας το αστικό περιβάλλον ως μία παράμετρο που προσπερνά τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά και «παίζει τον ρόλο» μιας υλικής καταγραφής των αντιθέσεων, των περιορισμών, των δεδομένων και ιεραρχιών που χαρακτηρίζουν τις κοινωνικο-πολιτισμικές λειτουργίες κι αλληλεπιδράσεις (Habermas, 1980) σε έναν συγκεκριμένο «χώρο και χρόνο».

Η ανάδειξη αυτή σχετίζεται κατά πολύ με τις δυσλειτουργίες “του αστικού αινίγματος” (Harloe and Lebas, 1981), δηλαδή της “μεγάλης πόλης” στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα, όσο και με τη συνειδητοποίηση ότι η γενική παρακμή παραδοσιακών βιομηχανικών μονάδων που στήριζαν την οικονομία και τον κοινωνικό ιστό, μαζί με σύγχρονα ή επανακάπτοντα ρεύματα όπως της μαζικής μετανάστευσης στις νέες συνθήκες, συμβάλλουν σε μια όχι μόνο οικονομική μα και υπαρξιακή/ιδεολογική κρίση.

Η ίδια η πόλη υπήρξε εξαρχής (3 αιώνες πριν) τόσο ένα “πρόβλημα” όσο κι ένα “αίνιγμα”, όσο και πηγή πολλαπλών κοινωνικών διαδικασιών κι εξελίξεων, επηρεάζοντας την κοινωνικο-πολιτισμική, οικονομική κι επιστημονική ιστορία του πλανήτη. Γιατί, η ανάγκη εύρεσης φθηνού εργατικού δυναμικού που η μαζική εκβιομηχάνιση δημιούργησε, αποτέλεσε το έναυσμα για βιαστική συγκέντρωση πληθυσμού που επρόκειτο να αποκαλύψει και να ενισχύσει όσο ποτέ πριν τις κοινωνικές ανισότητες, γεννώντας ή ενισχύοντας κοινωνικά κινήματα και ποικίλες δυναμικές. Οι ετερογένειες μεταξύ των πληθυσμιακών ομάδων, όχι μόνο ήρθαν στην επιφάνεια όπως ποτέ πριν, αλλά και άρχισαν να επιδρούν στην καθημερινή ζωή και στον τρόπο σκέψης των ανθρώπων με εκπληκτικά αποτελέσματα σε όλες σχεδόν τις επιστήμες και σε όλες ανεξαιρέτως τις μορφές τεχνών.

Οι φτωχογειτονιές και τα γκέτο που δημιουργήθηκαν, προκάλεσαν το φόβο των κοινωνικά ενταγμένων, οι οποίοι είδαν τη μεγάλη πόλη ως ένα είδος παράσιτου στο σώμα του έθνους και τον απόκληρο ή τον τότε μετανάστη (όμοια με σήμερα) ως έναν διαφθορέα της φυλετικής αγνότητας και της κοινωνικής αρμονίας. “Μια απειλή στην κοινωνική τάξη και το μέλλον της δημοκρατίας” (Hall, 1988). Αποφασίζοντας την ίδια στιγμή να προωθήσουν την δημιουργία «εξαγνισμένων περιβαλλόντων» (Cunningham. 1997) όπως πχ τα σχολεία και τα κατηχητικά με σκοπό να πάρουν πληθυσμούς όπως τα παιδιά μακριά από τους γεμάτο θυμό και ιδέες δρόμους.

Συχνά, για να το επιτύχουν αυτό δημιουργούσαν έναν «ηθικό πανικό» (Moore, 1987), με σκοπό να επιβάλλουν το «δικαίωμα» μιας «ηθικής» «πλειοψηφίας» (ή μειοψηφίας αφού αναπαράχθηκε μια χαρά και σε εναλλακτικούς χώρους που ενσωμάτωσαν το πρότυπο της εξουσίας την ίδια ώρα που δήθεν το αποδομούσαν ή το αποδομούν) να επιβάλλει στο σύνολο έναν συγκεκριμένο κώδικα ζωής και ιδεολογίας. Αυτό δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί δίχως την δημιουργία του «Γκροτέσκου Άλλου», η χρήση του οποίου, ιδίως σε περιόδους οικονομικής και υπαρξιακής κρίσης, εντάσσει το, αποκλεισμένο από το σύστημα σχηματισμού ταυτότητας, “Άλλο“ των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, τάξεων και μαζών στα πλαίσια της παραγωγής «αποδεκτών» ονείρων και ιδεατών μοντέλων, δηλαδή αποκτά την δική του θέση ως “αντικείμενο επιθυμίας“ ή “αποφυγής”.

Αυτές οι διαδικασίες αναπτύσσονται σε δύο παράλληλες κατευθύνσεις: α) στο επίπεδο της παραγωγής και στο επίπεδο των αντιθέσεων του υλικού περιβάλλοντος που βρίσκονται σε άμεση ή έμμεση αναφορά με τα οικονομικά, κοινωνικά, και πολιτισμικά δεδομένα μιας κοινωνίας και β) στο επίπεδο του τρόπου χρήσης τους τόσο από άτομα όσο και από ομάδες που ζουν στο εσωτερικό του, γεγονός που «τεκμαίρει» την πόλη σε κομμάτια (βλ. Έκο Νεομεσαιωνισμός). Εδώ οι κοινωνικο-ψυχολογικοί παράγοντες, όπως τα δίκτυα κοινωνικών σχέσεων, οι ανάγκες, οι προσδοκίες, το αξιακό σύστημα και τα κοινωνικά μοντέλα (κυρίως αυτά που σχετίζονται με την διαχείριση ή αποδόμηση της κοινωνικής εξουσίας) αποκτούν μεγάλη σπουδαιότητα, αποτελώντας (παράλληλα με το υλικό) την οικονομική, κοινωνική και συμβιωτική ενότητα που ονομάζουμε «πόλη».

 

Η «Βίλα Αμαλία», επιλεγμένη «ξαφνικά» μετά από 22 χρόνια να γίνει η χωροταξική συμπύκνωση αυτού του «Γκροτέσκου Άλλου» κι όλων αυτών των διαδικασιών, (και μάλιστα να το προσέξουμε! επιλεγμένη αρχικά από την Χρυσή Αυγή που πρωτοξεκίνησε τις επιθέσεις 2 χρόνια πριν!) δεν θα μπορούσε παρά να χρησιμοποιηθεί ως κορωνίδα ενός τόσο προβλεπόμενου μα και αποτελεσματικού «ηθικού πανικού». Είναι εντελώς χαρακτηριστικός ο τρόπος αναπαράστασης της βίλας (και «εθολόγοι» όπως ο Chombart de Lawe έχουν αναδείξει την σημασία του «χώρου αναπαράσταση» για την δόμηση και λειτουργία του καθεαυτού «υλικού χώρου»), η οποία μετά από (κυριολεκτικά) εκατοντάδες βραδιές πολιτικής κουβέντας, εικαστικών εκθέσεων, κινηματογραφικών προβολών, στέγασης ανθρώπων, δανειστικής βιβλιοθήκης, (στα οποία όχι μόνο περάσαμε τόσοι και τόσες συνδημιουργώντας τον δωρεάν προσφερόμενο συμμετοχικό πολιτισμό, αλλά και συμμετείχε ολόκληρη η γειτονιά) και προφανώς καλών και κακών στιγμών, (να συγκρίνουμε την ποσόστωση των τελευταίων με τους κριτές της;;) προσφέρεται στον μέσο μικροαστό μαλάκα (και μαλάκο) ως αντικείμενο επικίνδυνης ονείρωξης σε μια διαδικασία «κάθαρσης». (Όποιος κατηγορεί τον ελληνικό λαό ότι δεν πρωτοπορεί πουθενά προφανώς δεν παίρνει υπόψη του τα ποσοστά μαλακίας που εκδηλώνονται με την πρώτη ευκαιρία στους πιο ετερόκλητους φοβάμαι χώρους, από ανώνυμους top commenter στο ίντερνετ μέχρι πολύφερνες επώνυμες γραβάτες, κι ας έκρινε δεκαετίες όλους τους άλλους. Και δεν θα μας απαλλάξει η ιστορία λόγω βλακείας.)

Αυτά από την πλευρά ενός συστήματος που έχει όλους τους μηχανισμούς υπέρ του και παίζει με τις προσλήψεις των μικροαστικών στρωμάτων ένα τόσο ηλίθιο, ώστε δεν θα μπορούσε να μην είναι επιτυχημένο, σκάκι. “Feed them shit!” είναι η αλάνθαστη συνταγή της επιτυχίας σε όλες τις πολιτικές κι όλες τις τέχνες όπως την περιέγραψε ο Mayer της Metro Goldwin Mayer. Ή αλλιώς «λευτεριά στους φυλακισμένους τηλεθεατές!» (ΓΙΔΙΑ! Μπρρρ!) Κι αν ενοχλεί η γλώσσα να θυμίσω πως ο Wordsworth ενέπλεξε επίτηδες τον 19ο αιώνα επιλεγμένες λαϊκές και διανοούμενες εκφράσεις στα Lucy Poems για να σπάσει ακριβώς όλα τα ιδεολογήματα της «νόμιμης» γλώσσας κι άρα της συνείδησης.

 

Το κείμενο αυτό δεν γράφεται βέβαια ούτε για να στηρίξει τις αυτό-τρικλοποδιές της αριστεράς που έχει έτσι κι αλλιώς τον δυσκολότερο ρόλο. (Όποτε κάνω κριτική στην αριστερά, -με δεδομένες τις αγκυλώσεις του χώρου αλλά και την γενναιότητά του σε ιστορικές στιγμές-, νιώθω το βάρος να μην συνεισφέρω στην «απογοήτευση εναντίον όλων», παίζοντας το παιχνίδι ενός συστήματος που θέλει να άρει την ένταξη στο αντίπαλο κοινωνικό –και όχι μόνο ιδεολογικό- αριστερό «δέος», αλλά και την ευθύνη να συμβάλλω με την σωστή ή ηλίθια –γιατί όχι;;- κριτική μου ώστε αυτό το «αντίπαλο δέος» να ξεπεράσει κάτι αντι-διαλεκτικούς του «κοινοτισμούς» και να γίνει πραγματικό «δέος» και πράγματι «κοινωνικό», γιατί η σιωπή δεν προωθεί αλλά αναβάλλει την ανατροπή, μεταμφιέζοντας το «ίδιο»). Κάποιες φορές (ανάμεσα σε άλλα προβλήματα) ο υπερακτιβισμός δεν αφήνει τα χρονικά περιθώρια να συνειδητοποιήσουμε πως υπάρχουν περιπτώσεις που τα σύνορα μεταξύ των κυρίαρχων και των λαϊκών «αντιλήψεων» είναι διαπερατά, κι ότι στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να δημιουργείται η εντύπωση (που θα τοκιστεί ιδεολογικά από ένα κυνικό και στην ουσία του αντιλαϊκό σύστημα) ότι επιτιθέμεθα στην «περιοχή» των λαϊκών αντιλήψεων ή αναπαραστάσεων. Αλλά αντίθετα ότι η αριστερά προσπαθεί (ως κομμάτι τους) να απελευθερώσει τον «λαϊκό χώρο» από την επίβουλη επιβολή (και χρήση) των συμφερόντων της κυριαρχίας.

Αλλά διάολε σε σχέση με τη Βίλα Αμαλία (και παρά σημαντικές επιμέρους δικές μου διαφοροποιήσεις σε αριστερές τοποθετήσεις και στο ζήτημα αυτό, αφού δεν υπάρχουν συνεκτικοί χώροι) έχει κατά βάση απόλυτο δίκιο! Ακόμη και το επιχείρημα περί Δημόσιου χώρου καταντάει κυνικότατο ιδεολόγημα αν σκεφτούμε με τι αντικαθιστούν το Δημόσιο την εποχή της κρίσης, την ίδια ώρα που «φοβούνται» όταν μέρος  του απόκληρου «Δήμου» καταλαμβάνει λίγο δικό του χώρο στο κέντρο της πόλης ως κάρφος στο μάτι για να δούμε (από την κλειδαρότρυπα έστω) έναν κόσμο άλλον. (Και να δείτε τι κόπος θα καταβληθεί ώστε να σβηστεί το κινηματικό όνομα του κτηρίου…. Δεν χάνουμε μόνο σε δικαιώματα  αλλά και σε ό,τι μας σημάδεψε ως γενιά σε συμβολικό επίπεδο, πάρτε τα όλα εσείς του «πάρτα όλα!»)

 

Με τι όπλα όμως μπορεί να το αναδείξει έξω από τους γνωστούς (και κουρασμένους από την αυτοκατανάλωση τους) κύκλους «της» αυτό το δίκιο σε μια «πραγματικότητα» που ακόμη και οι λέξεις δεν της ανήκουν; Δεν έχω καμιά μαγική λύση πέρα από το χαμόγελο του Ηλία. Ο Ηλίας χαμογελά, είναι ένας άνθρωπος που συμμετείχε σε μια ειρηνική καταδρομική ενέργεια έχοντας ως μόνο σίγουρο την σύλληψή του. Χαμογελά πλατιά κι ας έχει κερδίσει το λαχείο, ας μην έχει διοριστεί από κομματόσκυλα ώστε να σώσει την πάρτυ του, ας μην κάνει τις αρπαχτές όσων θέλαν σε 3 μήνες να ζήσουν για έναν χρόνο, ας μην παίρνει τον μισθό του Καμπουράκη του Μέγκα, (και να δείτε που κάποιοι χρήσιμοι ηλίθιοι θα αποπειραθούν να τον ηρωοποιήσουν!) ας μην ζει σε βίλα, κι ας μην έχει η αλληλεγγύη του στο είδος των ανθρώπων την σικέ προβολή της Βαρδινογιάννη. (Χαρακτηριστικό του πόσο το κανάλι των λομπιστών παίζει με την σημειολογία είναι πως είχε φέρει έναν παγκοσμίως άγνωστο νεαρό καθηγητάκο της παντείου την επόμενη της ομιλίας του Ζίζεκ για να… ταυτίσει θαμπωμένος από την κάμερα τον Ζίζεκ με την τρομοκρατία!!!!!, και σε μια  μικροαστική χώρα που το όνειρο της «μαμάς» είναι να πάρεις θέση έρποντας κι όχι πετώντας, οι ημιμαθείς -και ημιθανείς- τηλεθεατές θα «θαμπώνονταν» από το επάγγελμα και θα συμφωνούσαν κι ας μην καταλάβαιναν γρι! Χαρακτηριστικό άλλωστε της  βαθιάς αρρώστιας αυτού του πλανήτη είναι πως άτομα σαν τον Ηλία τα κρίνουν μονίμως ασύλληπτα άτομα σαν τον Βενιζέλο τον Παπακωνσταντίνου και τον Πρετεντέρη! Με κάτι ξανασυμπαθάς τον ΣΥΡΙΖΑ και θέλεις να –τους- κερδίσει μια φορά κι ας μην τον εμπιστεύεσαι! Αλλά πως με αυτά τα βόδια που ψηφίζουν και που θα απαιτούν και τον παράδεισο μετά, και πως όχι αφού «έτσι» τους φλερτάρει και η αριστερά!)

Όμως ο Ηλίας την μοναδική εκείνη στιγμή χαμογελάει! Δεν έχει σημασία αν είμαστε (εγώ κι εσύ) αυτοί που είμαστε, αν τα κινήματα έχουν κι αυτά κάφρους, ούτε αν η κοινωνία (και η πολιτική) είναι αυτή που είναι. Δεν έχει καν σημασία αν ο Ηλίας θα στοχοποιηθεί στην Ασφάλεια αφού οι ανθρωποφύλακες (κι όχι, αυτό δεν αφορά όλους τους ένστολους κι ας το «χαλάω»!) μισούν -από βαθιά λαχανιασμένο τρόμο- το χαμόγελο των ανθρώπων. Ο Ηλίας χαμογελάει και φεύγοντας πιθανότατα στο εξωτερικό σε λίγους μήνες, δεν βρίσκω τίποτε πιο ελπιδοφόρο –μ’ άλλα λόγια ανατρεπτικό- να πάρω μαζί μου…

 

Share

Πολλαπλοί χώροι της δημοκρατίας

Η Doreen Massey* μιλάει για τα κινήματα των πλατειών, την άμεση και την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, τη Λατινική Αμερική, την γκραμσιανή έννοια της ηγεμονίας, το πλήθος των Χαρντ-Νέγκρι, το κίνημα Οccupy, τη συνεταιριστική οικονομία.

Η γεωγράφος Doreen Massey, ομότιμη καθηγήτρια στο Open University του Ηνωμένου Βασιλείου, βρέθηκε τον Νοέμβριο στην Αθήνα, με την ευκαιρία της αναγόρευσή της σε επίτιμη διδάκτορα του Τμήματος Γεωγραφίας του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου. Επισκεφθήκαμε μαζί της χώρους κοινωνικής αυτοδιαχείρισης, τον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο «Βοτανικός Κήπος» στην Πετρούπολη και το καφενείο του «Ευρωπαϊκού Χωριού» στην Ακαδημία Πλάτωνος. Μας μίλησε για το ενδιαφέρον της για τα αυτοδιαχειριστικά εγχειρήματα, για την ελπιδοφόρα πολιτικοκοινωνική κατάσταση στη Λατινική Αμερική, για το διαρκές ερώτημα της δημοκρατίας.

Για την πραγματοποίηση της συζήτησης με τη Doreen Massey και την επιμέλεια του άρθρου συνεργάστηκαν οι μεταπτυχιακοί φοιτητές και υποψήφιοι διδάκτορες του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου και του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου: Γιώργος Βελεγράκης, Χάρης Κωνσταντάτος, Δημήτρης Μπαλαμπανίδης, Παναγιώτης Πάντος, Ίρις Πολύζου, Γεωργία Σολδάτου, Αγάπη Τσίκλη, Ευαγγελία Χατζηκωνσταντίνου.

 

Tελευταία ζήσαμε τα κινήματα «των πλατειών», όπου ξανατέθηκε το ζήτημα της άμεσης δημοκρατίας. Παράλληλα, η κρίση της πολιτικής εκπροσώπησης ανοίγει ξανά το θέμα της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Πιστεύετε ότι πρόκειται για δύο ανταγωνιστικές μορφές δημοκρατίας ή μπορούν να λειτουργήσουν μαζί;

Βρέθηκα πρόσφατα στη Λατινική Αμερική και θα σας μεταφέρω την εμπειρία μου, που συνδέεται με το ερώτημά σας. Η δύναμη της Δεξιάς εκεί είναι ακόμα τεράστια. Παράλληλα, υπάρχει φοβερή πίεση από την Αριστερά καθώς επίσης από τα χαμηλά εισοδήματα και τους αυτόχθονες πληθυσμούς, που νιώθουν αποκομμένοι από τις αλλαγές που συντελούνται. Πιστεύω ότι, για να προχωρήσει μια αλλαγή, οι διαδικασίες είναι μακροχρόνιες και επίπονες. Αυτό όμως που έχει ενδιαφέρον είναι ένα συνολικότερο αίσθημα μιας ηπείρου που βρίσκεται στον αντίποδα της σημερινής Ευρώπης. Μολονότι για πολλούς από εμάς η Ευρωπαϊκή Ένωση ξεκίνησε ως δυνατότητα μιας σοσιαλδημοκρατικής εναλλακτικής απέναντι στις ΗΠΑ, αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι η αποκρυστάλλωση ενός ουσιώδους κομματιού του μονοπολικού νεοφιλελεύθερου κόσμου μας. Αντίθετα, στη Λατινική Αμερική προσπαθούν να αμφισβητήσουν το νεοφιλελευθερισμό και να χτίσουν νέες μορφές δημοκρατίας. Παράλληλα, καλούνται να αντιμετωπίσουν αρκετά προβλήματα, όπως αυτό της διαφθοράς. Αυτός είναι ένας λόγος που ο Τσάβες, ο Μοράλες κ.ά. ενθαρρύνουν μορφές συμμετοχικής άμεσης δημοκρατίας. Στη Βενεζουέλα, κάθε 400 νοικοκυριά δικαιούνται να οργανώσουν κοινοτικά συμβούλια (consejos comunales), που χρηματοδοτούνται από το κράτος για να διαχειρίζονται το χώρο τους, να σχεδιάζουν και να υλοποιούν προγράμματα δράσης. Πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ σημαντικό. Άνθρωποι που δεν είχαν φωνή, που δεν ένιωθαν κομμάτι της πόλης, τώρα εισέρχονται στον πολιτικό χάρτη. Βέβαια, οι δομές αυτές έχουν τις δικές τους αντιφάσεις, μιας και η χρηματοδότησή τους έρχεται από το κράτος, το οποίο αντιπροσωπεύει έναν συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Χωρίς την κρατική βοήθεια, τα συμβούλια δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν, όμως η σύνδεσή τους με το κράτος δημιουργεί εντάσεις.

 

Τι πιστεύετε ότι μας δείχνει, πιο συγκεκριμένα, η εμπειρία των χωρών της Λατινικής Αμερικής;

Το παράδειγμα των χωρών αυτών δείχνει τη σχεδόν απαραίτητη ένταση μεταξύ της αντιπροσωπευτικής και της άμεσης δημοκρατίας. Η πρώτη εγείρει την κλασική αντιπαράθεση με τη Δεξιά και η δεύτερη παράγει πολιτικά υποκείμενα. Aρκετές μελέτες δείχνουν ότι άνθρωποι που δεν συμμετείχαν στα κοινά έχουν τώρα εμπλακεί ενεργά και μαζικά. Συγκεκριμένα, γυναίκες μέσης ηλικίας, που ποτέ δεν ήταν ορατές σε αυτές τις δομές, για πρώτη φορά αναπτύσσουν μια αίσθηση δημόσιας συμμετοχής και αναγνώρισης. Όταν δεν υφίστανται συμμετοχικές δομές, τότε εμπλέκονται μόνο ορισμένοι και μόνο οι λεγόμενες «δυνατές φωνές» ακούγονται. Πάντα υπάρχουν αυτές οι αντιπαραθέσεις, καμία μορφή δημοκρατίας δεν λειτουργεί χωρίς αυτές και, από την εμπειρία της Λατινικής Αμερικής, ελπίζω ότι μπορούν να λειτουργήσουν από κοινού.

Για κάποια ιδεατή μορφή δημοκρατίας δεν έχω να σας δώσω απάντηση, πιστεύω όμως ότι καμία από τις δύο μορφές δεν μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητα. Έχω σοβαρές φιλοσοφικές και πολιτικές αντιρρήσεις με την ιδέα ότι η άμεση δημοκρατία είναι η μόνη αληθινή μορφή δημοκρατίας. Δεν πιστεύω ότι η άμεση, συμμετοχική και συναινετικού τύπου δημοκρατία μπορεί να είναι η μόνη δυνατή, καθώς εντέλει υπάρχουν διαρκώς αντίπαλοι, με τους οποίους δεν μπορούμε πάντα να επιτυγχάνουμε συναίνεση . Με άλλα λόγια, πρέπει να θέτουμε πολιτικά σύνορα και να αντιμαχόμαστε την απέναντι πλευρά. Τελικά, ακολουθώ περισσότερο τον Γκράμσι, πιστεύοντας ότι πρέπει να παλεύουμε για την ηγεμονία, σε αντίθεση με την ιδέα ότι αυτή θα προκύψει μέσα από την κοινή μας συγκατάθεση, όπως πιστεύει ο Νέγκρι.

 

Ποιες πιστεύετε ότι είναι οι ουσιώδεις διαφορές μεταξύ της νεγκριανής και της γκραμσιανής θεώρησης;

Έμαθα αρκετά διαβάζοντας τους Χαρντ και Νέγκρι, όμως πιστεύω ότι η ιδέα του πλήθους, όπως τη θέτουν, είναι εντέλει α-πολιτική, μια και συνδέεται με την υπόθεση ότι στο τέλος μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε. Για παράδειγμα, στο κίνημα Occupy του Λονδίνου, όπου συμμετείχα, κάθε βράδυ γινόταν συνέλευση. Οι διοργανωτές είχαν την πεποίθηση ότι τελικός στόχος ήταν να υπάρξει συναίνεση. Εδώ υπονοούνταν δύο βασικές υποθέσεις: είτε θεωρούσαν ότι μόνο όσοι συμφωνούν είναι παρόντες, το οποίο συνεπάγεται ότι πρόκειται για έναν κλειστό χώρο, είτε θεωρούσαν ότι πρόκειται για έναν πραγματικά ανοιχτό χώρο στον οποίο όλοι μπορούν να συμμετάσχουν και τελικά να συμφωνήσουν. Τότε όμως θα μπορούσαμε να δώσουμε τα χέρια και με τους τραπεζίτες, τον χρηματοπιστωτικό τομέα, τις εταιρείες αγροτικής καλλιέργειας και τελικά να καταλήξουμε σε συναίνεση. Με αυτό δεν συμφωνώ. Αντιθέτως, πιστεύω ότι πάντα υπάρχει αντιπαράθεση και, για να είμαστε δημοκρατικοί, πρέπει να επιτρέπουμε τη δυνατότητα θεμελιώδους σύγκρουσης. Η έννοια της συναίνεσης πρέπει λιγάκι να μας ανησυχεί, διότι τι θα γίνει εάν μια κοινωνική ομάδα δεν συμφωνεί; Μου φαίνεται ότι αυτή η λογική καταλήγει να είναι η άλλη όψη του νεοφιλελευθερισμού, που υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική.

Σε τοπικό επίπεδο βλέπετε ότι υπάρχουν διάφορες μορφές δημοκρατίας. Το Occupy ήταν ένα τοπικό κίνημα, με την έννοια του πολιτικά αυτοπροσδιορισμένου χώρου, που είχε τη δυνατότητα να συναινεί. Από την άλλη, τα κοινοτικά συμβούλια στη Βενεζουέλα δεν προσδιορίζονται από μία πολιτική συμφωνία αλλά από τον κοινό χώρο στον οποίο λειτουργούν. Εκεί υπάρχουν αντιπαραθέσεις και πολιτικός ανταγωνισμός και η συναίνεση δεν είναι πάντα δεδομένη. Δεν πρέπει να είμαστε ιδεαλιστές, διότι πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν συμφωνούν, και αυτό δεν πρέπει να οδηγεί σε αποκλεισμούς. Το τοπικό επίπεδο αποτελεί προνομιακό πεδίο άσκησης πολιτικής. Εκεί μπορούμε να μάθουμε εντέλει να είμαστε πολίτες, πολιτικά υποκείμενα. Να προσθέσω όμως ότι, παράλληλα, έχει μεγάλη σημασία και η κατανόηση του παγκόσμιου πλαισίου μέσα στο οποίο διαμορφώνονται άλλης κλίμακας δομές εξουσίας, ιδιαίτερα περίπλοκες. Η διαμόρφωσή τους με έναν τρόπο διαφορετικό από τον σημερινό αποτελεί κατά τη γνώμη μου επίσης πολιτική προτεραιότητα.

 

 Ένα άλλο θέμα είναι πώς, μέσα στην κρίση, μπορούμε να προχωρήσουμε σε συνεργατικές μορφές εργασίας και παραγωγής, που εμπλέκονται όμως στις αντιφάσεις του καπιταλισμού. Πώς μπορεί εδώ η Αριστερά να κινηθεί πέρα από το κράτος και την αγορά;

Δεν θα έθετα το κράτος και την αγορά στο ίδιο ακριβώς πλαίσιο. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ο εκδημοκρατισμός της οικονομίας. Και, ενώ ομολογούμε ότι είναι απολύτως θεμελιώδες, πολλές φορές το αφήνουμε εκτός της προβληματικής μας. Οι συνεταιριστικές μορφές τουλάχιστον θέτουν αυτό το ερώτημα. Αποτελούν βήμα προς τα εμπρός αλλά, αν θα πρέπει να ανταγωνίζονται μεταξύ τους λειτουργώντας μέσα στο ευρύτερο καπιταλιστικό σύστημα, μπορεί να είναι πολύ προβληματικές.

Εκεί είναι που συναντάμε «μεγάλες δομές», όπως το κράτος. Προσωπικά δεν θα χρησιμοποιούσα την έκφραση «πέρα από το κράτος». Για μένα, το κράτος είναι μια αρένα πάλης, δεν είναι απαραίτητα καλό ή κακό. Γεννήθηκα παιδί της εργατικής τάξης και με πολύ σοβαρά προβλήματα υγείας. Ως παιδί δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς το κράτος πρόνοιας. Είναι πραγματικά σοβαρό πώς κατασκευάζουμε ιδέες συναφείς με το κράτος, την ιδέα του δημοσίου, της συλλογικότητας.

Ένας τρόπος για την παραγωγή της ιδέας της συλλογικότητας είναι μέσα από το κράτος. Σήμερα το κράτος δεν θυμίζει κάτι τέτοιο, αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Τη δεκαετία του 1950 η λέξη «δημόσιο» αποτύπωνε κάτι καλό ενώ η λέξη «ιδιωτικό» κάτι κακό. Μπορεί να υπήρχε πάντα κριτική, αλλά οι δημόσιες επενδύσεις θεωρούνταν κάτι καλό. Η εκπαίδευση δεν νοούνταν ως κόστος, όπως συμβαίνει στο νεοφιλελευθερισμό, αλλά ως επένδυση, που δείχνει έναν πολύ διαφορετικό τρόπο σκέψης. Αν μπορούν να αλλάξουν αυτές οι θεωρήσεις, τότε μπορεί να αλλάξει και η σχέση του ατόμου με το κράτος ή το τι μπορεί να κάνει ένα κράτος. Συνεπώς, δεν θα ήθελα απλά να αποκλείσω οποιαδήποτε μορφή κρατικής δομής.

Προσωπικά, πιστεύω πως μπορεί να συνδυάζεται ένα προοδευτικό κράτος με έναν μεγάλο αριθμό αυτόνομων κινημάτων. Η αίσθησή μου είναι ότι αυτό επιχειρείται στη Λ. Αμερική σήμερα και είναι ένα τεράστιο πείραμα, επικίνδυνο αλλά και ελπιδοφόρο. Και αισθάνομαι απολύτως αλληλέγγυα σ’ αυτό.

 

Μιλήσατε πριν για ανταγωνισμό μεταξύ των συνεταιρισμών. Είναι απαραίτητα αυτός ο ανταγωνισμός κακός; Για παράδειγμα, η ανταλλαγή υπηρεσιών μεταξύ συνεταιρισμών δεν είναι κάτι θετικό;

Η ισότιμη ανταλλαγή, φυσικά. Για κάτι τέτοιο, όμως, χρειαζόμαστε μια ολόκληρη αλλαγή είτε της παραγωγής είτε συγκεκριμένων τομέων που θα λειτουργούν συνεταιριστικά. Αν δεν δομήσουμε μια διαφορετική οικονομία, οι συνεταιρισμοί θα χτυπηθούν κυρίως από τις δυνάμεις εκτός του συνεταιριστικού τομέα. Κάτι που βρίσκω ενδιαφέρον είναι πως η Λατινική Αμερική χτίζει μια ένωση που δεν είναι μόνο οικονομική. Υπάρχουν πολλές συμμαχίες (UNASUR, ALBA, Petrocaribe) που δεν έχουν να κάνουν με το ελεύθερο εμπόριο, αλλά με την αλληλοβοήθεια. Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει και αλλού.

Στο πλαίσιο του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού, κάθε χώρα πρέπει να ανταγωνίζεται τις άλλες, κάθε περιφέρεια τις άλλες περιφέρειες, κάθε πόλη τις άλλες πόλεις. Πρόκειται για ένα είδος «γεωγραφικοποίησης του ανταγωνισμού», που αποτελεί βασικό σχήμα της νεοφιλελεύθερης οικονομίας: σαν να λέμε ότι όλοι οι χώροι πρέπει να συμπεριφέρονται σαν να ήταν ανταγωνιζόμενα υποκείμενα. Η Λατινική Αμερική σήμερα επιχειρεί να δείξει ότι οι χώρες μπορούν να μην ανταγωνίζονται μεταξύ τους. Ενώ ο νεοφιλελευθερισμός προσπαθεί να αιχμαλωτίσει τη φαντασία μας, εμείς μπορούμε και πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε διαφορετικά.

Πηγή: Ενθέματα

*Η Ντορήν Μάσσεϋ, είναι μια διεθνώς γνωστή γεωγράφος, φεμινίστρια και αριστερή διανοούμενη. Ομότιμη καθηγήτρια του Ανοικτού Πανεπιστημίου του Ηνωμένου Βασιλείου, με τεράστια συμβολή στο χώρο της ριζοσπαστικής γεωγραφίας. Μεταξύ άλλων, μέσα στο έργο της υποστηρίζει ότι η ταυτότητα ενός τόπου είναι ένα αποτέλεσμα σχέσεων, που ξεπερνούν τα όριά του, ασκώντας κριτική σε παραδοσιακές αντιλήψεις που την ταυτίζουν με υποθέσεις μοναδικότητας, αυθεντικότητας και περιχαράκωσης. Απορρίπτοντας δηλαδή προσεγγίσεις εθνικιστικές, τοπικιστικές και ρατσιστικές. Είναι γνωστή για τις προσεγγίσεις της στα ζητήματα της χωρικής διάρθρωσης της εργασίας, της άνισης ανάπτυξης, της ταυτότητας του τόπου και της φεμινιστικής γεωγραφίας. Παράλληλα με την ερευνητική της δουλειά, εργάζεται ως σύμβουλος σε θέματα τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης σε διάφορα μέρη, όπως στο Λονδίνο, στη Νικαράγουα το 1980, στη Νότια Αφρική το 1994 και εσχάτως, το 2007, στη Βενεζουέλα, ενώ παρεμβαίνει στο δημόσιο διάλογο στη χώρα της, από μια αριστερή/φεμινιστική σκοπιά. Βρίσκεται σε επαφή με τα κινήματα και αντλεί υλικό από έρευνες πεδίου και την καθημερινότητα, αντί να βασίζεται αποκλειστικά σε επίσημες στατιστικές φορέων.

Δημ.Σπ.

Share

Η μάχη των γυναικών της Αραβικής Άνοιξης κατά της βίας

της Ελίνας Δεβούρου

«Δεν ξεκινάμε πόλεμο κατά των ανδρών. Ξεκινάμε μια μάχη κατά της ‘πατριαρχίας’», τονίζει σε συνέντευξη της στο Insider, η Γιάλντα Γιούνες, μια από τις γυναίκες που ξεκίνησαν αγώνα μέσα από το facebook κατά της κακοποίησης των γυναικών στον Αραβικό κόσμο.

Σε μια περίοδο δημοκρατικής εξέγερσης του αραβικού κόσμου οι γυναίκες εξακολουθούν να στερούνται το δικαίωμα του λόγου, κακοποιούνται σωματικά και ψυχικά ενώ συχνά πέφτουν θύματα της νομοθεσίας, που τις θεωρεί υπεύθυνες για την οποιαδήποτε σεξουαλική παρενόχληση δεχθούν και τις δικάζει στο όνομα της «τιμής».

«Ήρθε η ώρα για τις γυναίκες και τους άνδρες να ενωθούν ενάντια στην κακοποίηση των γυναικών, στον αραβικό κόσμο. Να πούμε όχι στη βία κατά των γυναικών, όχι στην υποταγή τους στους άνδρες, όχι στην αντιμετώπισή τους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.»

Αυτή είναι η εισαγωγή της σελίδας «Η εξέγερση των γυναικών στον Αραβικό κόσμο» στο facebook, που δημιουργήθηκε ένα χρόνο πριν, με σκοπό την επιμόρφωση και ευαισθητοποίηση του κοινού, σε θέματα κακοποίησης γυναικών στα αραβικά, κυρίως, κράτη από 4 φίλες: Τη χορεύτρια Γιάλντα Γιούνες απ’ το Λίβανο, που κατοικεί στο Παρίσι, τη φυσικό Ντιάλα Χαϊντάρ και τη Φαράχ Μπαρκουάβι της ανθρωπιστικής βοήθειας – επίσης απ’ το Λίβανο, καθώς και την εργαζόμενη στον ΟΗΕ, Σάλι Ζόνι, που κατοικεί στο Κάιρο.

Η σελίδα, παρ’ όλο τον ένα, μόνο, χρόνο λειτουργίας της, έχει συγκεντρώσει πάνω από 80.000 μέλη, απ’ όλο τον κόσμο ενώ η τελευταία καμπάνια τους, προσκαλεί γυναίκες και άντρες, να φωτογραφηθούν κρατώντας μια επιγραφή που να λέει : «Στηρίζω την εξέγερση των γυναικών στον αραβικό κόσμο, γιατί …» , συμπληρώνοντας ότι εκείνοι θέλουν.

Με αφορμή τον ένα χρόνο από τη δημιουργία της σελίδας, αλλά και τις συγκλονιστικές επιγραφές που αναρτήθηκαν στο Facebook, η Γιάλντα Γιούνες (αριστερά) μίλησε στο Insider για τις προσπάθειές τους.

In: Η πλειοψηφία του δυτικού κόσμου, είτε δε γνωρίζει πολλά για την αραβική κουλτούρα, είτε έχει την εικόνα ενός βίαιου, καταπιεστικού, «κακού» άντρα, όταν μιλά για τους Άραβες. Ποια είναι η δική σου/σας αλήθεια ως γυναίκα και ως οργάνωση;

Γ.Γ.: Η «πατριαρχία» δε γνωρίζει θρησκεία –όπως και ο μισογυνισμός είναι διαπολιτισμικό φαινόμενο. Αυτό που περνούν οι γυναίκες του Αραβικού κόσμου σήμερα, το έχουν βιώσει και σε άλλα μέρη του κόσμου στο παρελθόν και εξακολουθεί να παρατηρείται σε μη-αραβικές χώρες μέχρι και σήμερα. Οι γυναίκες έδωσαν μεγάλο αγώνα για να διεκδικήσουν την ισότητα, για να κατοχυρωθούν νομικά αλλά και απ’ τα τοπικά έθιμα, τα δικαιώματά τους.

In: Η σελίδα έχει ήδη 80.000 μέλη πολλά απ’ τα οποία δεν ανήκουν στις αραβικές χώρες –μεγάλη επιτυχία αν θεωρήσουμε πως λειτουργεί μόλις 1 χρόνο. Πως αισθάνεσαι γι’ αυτό και τους ανθρώπους που στηρίζουν τις προσπάθειές σας;

Γ.Γ.: Μέσα απ’ τη σελίδα έχουμε γνωρίσει απίστευτες γυναίκες! Η συμβολή τους είναι έξυπνη, δημιουργική, τολμηρή και μας εμπνέει… Επαναστατούν κατά των κλισέ, που τα ΜΜΕ ανακυκλώνουν για μας, αμφισβητούν την κοινωνία και δίνουν τροφή για σκέψη. Μέσα απ’ τα μηνύματα, τα σχόλια, τις φωτογραφίες και τις δραστηριότητές τους, κάνουν τη σελίδα, αυτό που είναι σήμερα και πιστεύουμε πια, απόλυτα, ότι εμείς, οι γυναίκες του αραβικού κόσμου, θα αποκτήσουμε τα πλήρη δικαιώματά μας, χωρίς κανένα συμβιβασμό.

In: Τι θα πρέπει να συμβεί για να θεωρήσετε πως έχετε καταφέρει το στόχο σας και πως σκοπεύετε να «νικήσετε» τους άντρες και την αντίστασή τους στην προσπάθειά σας;

Γ.Γ.: Δεν ξεκινάμε πόλεμο κατά των ανδρών. Ξεκινάμε μια μάχη κατά της «πατριαρχίας» που ριζώνει σε μερικούς άντρες και (λιγότερες) γυναίκες της κοινωνίας μας, στο εκπαιδευτικό σύστημα και στις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο (ναι, συμπεριλαμβανομένων κυρίως των δυτικών!). Ο αγώνας μας λαμβάνει χώρα στον και για τον αραβικό κόσμο –παλεύουμε για την αύξηση της κοινωνικής ευαισθητοποίησης, προκειμένου να ασκηθεί πίεση για τα δικαιώματα των γυναικών με την επιβολή ισότητας των φύλων, στο σύνταγμα και την εφαρμογή νόμων που να διασφαλίζουν την προστασία αλλά και τα πλήρη δικαιώματά των γυναικών.

In: Η ιδέα της καμπάνιας με τις επιγραφές ήταν καταπληκτική. Κάποια μηνύματα είναι πολύ ενδιαφέροντα, άλλα συγκινητικά και άλλα πολύ σοκαριστικά… Υπάρχει κάποιο μήνυμα που να σου έχει αρέσει περισσότερο μέχρι τώρα;

Γ.Γ.: Τα αγαπημένα μας είναι γύρω στα 100! Υπάρχουν άπειρα, πολύ «δυνατά» μηνύματα…Για παράδειγμα το μήνυμα της Σαμίρα Μπαχρίμ, που ηγήθηκε, ολομόναχη, μιας μάχης κατά του στρατιωτικού καθεστώτος της Αιγύπτου για τους γνωστούς «ελέγχους παρθενίας» στους οποίους επέβαλαν την ίδια, αλλά και πολλές άλλες γυναίκες, που έλεγε: «Στηρίζω την εξέγερση των γυναικών στον αραβικό κόσμο, γιατί οι γυναίκες είναι η μήτρα της επανάστασης!».

Πηγή: theinsider

Share

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών: 24 Ώρες Φεμινιστικής Δράσης σε όλο τον κόσμo

Σήμερα γίνονται κινητοποιήσεις σε πολλές χώρες του κόσμου, για να κάνουμε ορατή την παρουσία μας. Μπορείτε να τις παρακολουθείτε στο   www.24heures2012.info Δυστυχώς εμείς δεν καταφέραμε να οργανώσουμε κάποια δράση, αλλά στείλαμε τη συμμετοχή μας στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο της 24-11, με τα φεμινιστικό πανό εναντίον του φασισμού.

Π.Π.Γ.

 

Διεθνής Διακήρυξη

Σήμερα, στις 10 Δεκεμβρίου 2012, εμείς οι ακτιβίστριες της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, θα πραγματοποιήσουμε δράσεις στις κοινότητές μας από τις 12 έως τη 1 το μεσημέρι. Οι δράσεις θα ξεκινήσουν από τη Νέα Καληδονία και θα διασχίσουν τον πλανήτη μέχρι να φθάσουν στο Σιάτλ των ΗΠΑ. Θα κάνουμε κινητοποιήσεις σε διάρκεια 24 ωρών, για να διαδηλώσουμε την ανησυχία μας γι’ αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, τις επιθέσεις που γίνονται στα γυναικεία δικαιώματα, και να κάνουμε γνωστές τις πράξεις αντίστασής μας καθώς και τις εναλλακτικές προτάσεις μας.

Πριν 8 χρόνια, κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνάντησής μας στο Κινγκάλι της Ρουάντα το 2004, υιοθετήσαμε την Παγκόσμια Χάρτα των Γυναικών για την Ανθρωπότητα, μετά από μακρά διαδικασία συλλογικής συγγραφής της. Τότε διαβεβαιώναμε ότι: «Εμείς οι γυναίκες κάνουμε πορείες εδώ και πολύν καιρό για να απαιτήσουμε το τέλος της καταπίεσης που ζούμε ως γυναίκες, για να πούμε ότι η κυριαρχία, η εκμετάλλευση, ο εγωισμός και το ξέφρενο κυνήγι του κέρδους, που οδηγεί σε αδικίες, σε πολέμους, σε κατακτήσεις και σε βία πρέπει να πάρουν τέλος. … Οικοδομούμε έναν κόσμο όπου η ισότητα, η ελευθερία, η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη και η ειρήνη είναι οι αρχές που μας καθοδηγούν. Έναν κόσμο που είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις.”

Σήμερα, το 2012, οι προσπάθειές μας να βρούμε άλλους τρόπους να οργανώσουμε τις ζωές μας, που υπερβαίνουν την πατριαρχία, τον καπιταλισμό, το ρατσισμό και τη λεσβοφοβία έχουν γίνει ακόμα πιο αναγκαίες, καθώς αντιμετωπίζουμε τις συστημικές κρίσεις και στις ψεύτικες λύσεις που προωθούνται γι’ αυτές. Η οικονομική κρίση χειροτερεύει το πρόβλημα της ανεργίας, που συναντιέται με τα μέτρα λιτότητας και τις περικοπές στις κοινωνικές υποδομές. Η μόνη απάντηση που δίνουν για την περιβαλλοντική κρίση και την κλιματική αλλαγή, είναι η ιδιωτικοποίηση της φύσης. Οι επιπτώσεις των περικοπών στο πλαίσιο της κρίσης που αφορούν την εργασία φροντίδας, πέφτουν σε μεγάλο βαθμό στους ώμους των γυναικών, καθώς αυτές εξακολουθούν να θεωρούνται  υπεύθυνες και επωμίζονται την φροντίδα για τις πιο βασικές ανάγκες που έχουμε όλες και όλοι. Αυτές οι ψεύτικες λύσεις επιβάλλονται από τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους τεχνοκράτες του χρηματοπιστωτικού συστήματος που έχουν κατακτήσει τον πολιτικό χώρο, καθώς και από την εγκληματοποίηση των κοινωνικών αγώνων, και την αύξηση του μιλιταρισμού. Ενισχύουν τους εαυτούς τους μέσω της προώθησης του συντηρητισμού, της αύξησης των επιθέσεων από διαφορετικούς θρησκευτικούς φονταμενταλισμούς, της αύξησης κάθε τύπου βίας ενάντια στις γυναίκες, καθώς και μέσω του ελέγχου και της εμπορευματοποίησης των σωμάτων μας, της αποδυνάμωσης των δικαιωμάτων μας και της προόδου που έχουμε κάνει εμείς οι γυναίκες.

Η Φιλιπινέζα ποιήτρια Joe Barrios συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο την κατάστασηη: το να είσαι γυναίκα σημαίνει να ζεις σε μια συνεχή κατάσταση πολέμου.

Εμείς οι γυναίκες υφαίνουμε τον ίδιο τον ιστό της ζωής, ενάντια στην κατρακύλα προς μια διαρκή κρίση. Συγκροτούμε εναλλακτικές προτάσεις για την παραγωγή και την προετοιμασία της τροφής, της φροντίδας, την αλληλέγγυα οικονομία, τα κοινοτικά ραδιόφωνα και πολλά άλλα μέσα επικοινωνίας μέσα στα ίδια μας τα κοινωνικά κινήματα, και οργανώνουμε λαϊκές γιορτές απαλλαγμένες από σεξισμό και διακρίσεις. Αναπτύσσουμε αντι-ηγεμονικές πρακτικές που συνδέονται με τις εναλλακτικές λύσεις μας, που προωθούνται με την λαϊκή ισχύ, που ανακτούν τις μνήμες των γιαγιάδων μας καθώς και πολλών άλλων φεμινιστριών ακτιβιστριών, που επανεγκαθιδρύουν την αρμονία μεταξύ των ανθρώπων και του περιβάλλοντος, που μας προσκαλούν να διαλεχθούμε για το τι σημαίνει αξιοβίωτη ζωή.

Προτείνουμε να οικοδομήσουμε μαζί έναν κόσμο όπου η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η αδιαλλαξία και οι αποκλεισμοί δεν θα υπάρχουν πλέον, και όπου θα υπάρχει σεβασμός στην ακεραιότητα, την ποικιλότητα τα δικαιώματα και ελευθερίες για όλους και όλες.

Μαζί πραγματοποιούμε μια κοινή δράση στις 10 του Δεκέμβρη, καθώς δυναμώνουμε την αντίστασή μας στις αντίστοιχες χώρες μας και σε όλο τον κόσμο:

Πορευόμαστε – Οργανωνόμαστε και αντιστεκόμαστε

Πορευόμαστε – Και εξεγειρόμαστε

Πορευόμαστε – Και οικοδομούμε άλλους τρόπους ζωής

Πορευόμαστε – Και ενωνόμαστε

Πορευόμαστε – Αναγνωρίζουμε η μια την άλλη και αποφασίζουμε

Πορευόμαστε – Μιλάμε και φωνάζουμε

Πορευόμαστε – Και δημιουργούμε την εναλλακτική οικονομία

Πορευόμαστε – Χορεύουμε και τραγουδάμε

Πορευόμαστε – Και κατεβαίνουμε στους δρόμους

Πορευόμαστε – Θυμόμαστε και ανακαλύπτουμε εαυτές

Πορευόμαστε – και από τις ρίζες έως επάνω, είμαστε

Πορευόμαστε – και ζούμε ελεύθερα τη σεξουαλικότητά μας

Πορευόμαστε – Και επαναβεβαιώνουμε το φεμινισμό ως το χώρο για τις πραγματικές λύσεις που επιζητούμε

Πορευόμαστε – Αγωνιζόμαστε

Πορευόμαστε και οικοδομούμε ζωές αξιοβίωτες

 

Θα παραμείνουμε ενωμένες μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες!

Γυναίκες στην αντίσταση, 10 Δεκέμβρη 2012

 

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

www.poreiagynaikon.gr

Τηλ. επικοινωνίας 6932-190370, 6973-035796, 6932-295118

 

Share

Διαμαρτυρίες γυναικών στην Κίνα

της Δήμητρας Σπανού

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Guardian, σε διαμαρτυρία προχώρησαν γυναίκες έξω από κυβερνητικό κτήριο στην πόλη Γουχάν, την πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της κεντρικής Κίνας. Οι γυναίκες, κυρίως φοιτήτριες, διαμαρτύρονται για τους γυναικολογικούς ελέγχους που πρέπει να υποστούν ως προϋπόθεση για την πρόσληψή τους στο δημόσιο. Σύμφωνα με το νόμο, που ισχύει από το 2005, κάθε γυναίκα μαζί με την αίτησή της πρέπει να περάσει από εξέταση για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και κακοήθεις όγκους, καθώς και να δώσει πληροφορίες για τον κύκλο της.

Τον προηγούμενο Μάρτιο μη κυβερνητικές οργανώσεις έστειλαν ανοιχτή επιστολή στις κυβερνητικές υπηρεσίες και στο αρμόδιο υπουργείο ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τους γυναικολογικούς ελέγχους, όμως δεν έλαβαν απάντηση. Έτσι τη Δευτέρα, μια μέρα μετά τις εθνικές εξετάσεις για την πρόσληψη στο δημόσιο, οι λίγες γυναίκες που αποφάσισαν να προχωρήσουν στη διαμαρτυρία στάθηκαν με τα χέρια σταυρωτά και φορώντας κάτι που μοιάζει με πάνα, το οποίο αναγράφει στα κινέζικα «εξέταση», διαγραμμένο με μια λοξή γραμμή. Αίτημά τους φυσικά η κατάργηση των γυναικολογικών εξετάσεων.

Δεν είναι πάντως η πρώτη διαμαρτυρία γυναικών στην Κίνα, μια χώρα όπου κυριαρχούν οι έμφυλες διακρίσεις και ο σεξισμός. Το καλοκαίρι, ακτιβίστριες στη Χουανγκτζού διαμαρτυρήθηκαν για την έλλειψη δημόσιων τουαλετών για γυναίκες, κάνοντας κατάληψη σε αντρικές. Οι αρχές της πόλης ανακοίνωσαν ότι θα υιοθετήσουν μια δικαιότερη αναλογία, κάτι που δεν έγινε σε αντίστοιχες διαμαρτυρίες στο Πεκίνο. Σε άλλη περίπτωση περίπου είκοσι γυναίκες από διάφορες πόλεις ξύρισαν το κεφάλι τους ως συμβολική διαμαρτυρία για τη διάκριση στην εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, καθώς σε κάποια τμήματα απαιτούνται υψηλότεροι βαθμοί για την εισαγωγή γυναικών, πολιτική με την οποία συμφωνεί και το υπουργείο.

Share

Για το ζήτημα της κατοικίας στην κρίση

Αν και η παρακάτω διακήρυξη δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, την αναδημοσιεύουμε γιατί είναι σημαντική. Θίγει ένα από τα μεγάλα προβλήματα που όλες/οι αντιμετωπίζουμε στην κρίση: το ζήτημα της κατοικίας. Ας ελπίσουμε ότι είναι μια αρχή για έναν αγώνα που πρέπει να γίνει σε αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Δημ.Σπ.

 

Είμαστε όλοι άστεγοι

Κείμενο-διακήρυξη του Δι.Κ.Α Εξ. για το Θέμα της Στέγης

“H απόκτηση κατοικίας από αυτούς που την στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Kράτους.”

Αυτά προβλέπει το ελληνικό Σύνταγμα. Όμως το πρόβλημα της Στέγης τα τελευταία χρόνια απετέλεσε το αντικείμενο αισχροκέρδειας, εκμετάλλευσης και αφαίμαξης του εισοδήματος από εργολάβους, κτηματομεσίτες και τράπεζες. Το “όνειρο ενός κεραμιδιού πάνω από το κεφάλι μας” κατέληξε να γίνει ο εφιάλτης για εκατομμύρια έλληνες και μετανάστες, ειδικά για αυτούς που κατέφυγαν στις τράπεζες για να τους βοηθήσουν να πάρουν ένα σπίτι. Του οποίου, αφού “φούσκωσαν” την αξία απόκτησης, αφού ο ιδιοκτήτης του κατέβαλε ένα σημαντικό ποσό από το εισόδημά του, τώρα απαξιώνεται από το σκάσιμο της φούσκας που δημιούργησε ο ίδιος μηχανισμός των κάθε είδους εμπλεκομένων (εργολάβοι, μεσίτες, τράπεζες).

Είναι ξεκάθαρο ότι η φούσκα των ακινήτων αποτέλεσε μοχλό συσσώρευσης πλούτου σε παγκόσμια κλίμακα. Αφού κερδοσκόπησαν μέσω των δανείων των τραπεζών, τώρα όλοι αυτοί απαιτούν την κατάσχεση των σπιτιών μας φροντίζοντας να τα υποθηκεύσουν με τα “ψιλά γράμματα” των δανειακών συμβάσεων. Η πολιτεία προστατεύοντας τα συμφέροντα αυτά, τα εξέθρεψε για δικούς της λόγους, αγνοώντας την προτροπή του Συντάγματος που η ίδια θέσπισε. Και δεν είναι μόνον αυτό. Με κατασχέσεις μας απειλούν θεοί και δαίμονες. Από την εφορία μέχρι κάθε νταβατζή-έμπορο των κοινωνικών αγαθών. Θεωρούμε σαν παράνομη κάθε κατάσχεση λαϊκής κατοικίας, κάθε επιβουλή δανειστών ενάντια στο πατρικό μας σπίτι.

Για τις εξώσεις

Οι ενοικιαστές δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τον ιστό του εμπορίου στέγης, που μέχρι πρότινος διπλασίαζε την περιουσία κάθε ιδιοκτήτη μέσα σε λίγα χρόνια. Αλλά και ο κάθε μικροιδϊοκτήτης (σπιτιού ή καταστήματος), στην παρούσα φάση της λεγόμενης κρίσης, κινδυνεύει με την απαξίωση ή την κατάσχεση των θυσιών του για “ένα μελλοντικό εισόδημα” μιας και η συσσώρευση πλούτου παίρνει μπάλα και αυτόν. Επί δεκαετίες το νομικό και θεσμικό πλαίσιο προστάτευε τους μεγαλοϊδιοκτήτες. Η απουσία θεσμικού πλαισίου και πολιτικής για τη λαϊκή στέγη επέτρεψε σε κάθε εργολάβο την αισθητική υποβάθμιση, την λεηλασία του περιβάλλοντος στο όνομα μιας ανάπτυξης, στην οποία για χρόνια στρατεύθηκαν κάθε είδους συμφέροντα και κερδοσκόποι. Αλλά και λόμπις του υποκόσμου (εμπρηστές, καταπατητές, εκβιαστές, κοράκια).

Ο κάθε ενοικιαστής (σπιτιού ή επαγγελματικής στέγης) αδυνατεί να έχει δική του στέγη και αυτό ισχύει για τη συντριπτική πλειοψηφία των ενοικιαστών. Στον τομέα της κατοικίας το κράτος θα έπρεπε από χρόνια να έχει επέμβει, εκπληρώνοντας αυτά που το Σύνταγμα ορίζει, θεσμοθετώντας είτε τη γενναία επιδότηση του ενοικίου για αυτούς που έχουν χαμηλά εισοδήματα, είτε την παραχώρηση δικών του κενών κατοικιών (χιλιάδες είναι τα άδεια ακίνητα δήμων, εκκλησιών, φορέων του δημοσίου), είτε τη δήμευση κατοικιών που χτίσθηκαν πάνω σε καταπατημένες δημόσιες εκτάσεις και μένουν στα χέρια των καταπατητών, είτε νάχει θεσμοθετήσει ένα πρόγραμμα δωρεάν παραχώρησης στέγης στα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού. Αντί αυτού είδαμε την κατάργηση όλων των προγραμμάτων και των φορέων για την εργατική κατοικία, τον περιορισμό και την οριστική κατάργηση της επιδότησης ενοικίου.

Διεκδικούμε από το κράτος το κοινωνικό ενοίκιο για διαμερίσματα μικροϊδιοκτητών προκειμένου να στεγασθούν άστεγοι ή οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο. Έτσι θα ενισχυθούν και οι μικροϊδιοκτήτες. Είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα τόσο τα προγράμματα κατασχέσεων όσο και αυτά των εξώσεων θα μπούν σε πλήρη εφαρμογή από τους τραπεζίτες, το ίδιο το κράτος για “οφειλόμενα” στις ΔΟΥ, από το λόμπυ του real estate με τη σύμπραξη των νόμων και της δικαιοσύνης τους. Το νομικό πλαίσιο έχει στηθεί, ο νόμος Κατσέλη (κουτσός κι’ αυτός) πάει να καταργηθεί με τις εξαγγελίες-παγίδα του υπουργείου “Ανάπτυξης” και δεν θα αργήσει η στιγμή που θα αρχίσει η αρπαγή των σπιτιών μας, αν δεν αντισταθούμε.

Μπροστά σε αυτή την εξέλιξη στεκόμαστε ενάντια στις εξώσεις οικογενειών που αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιο, στεκόμαστε ενάντια σε κάθε κατάσχεση σπιτιού λαϊκής οικογένειας. Σε κάθε γειτονιά, πόλη, χωριό θα πρέπει να υπάρξουν οργανωμένες αντιστάσεις, δίκτυα πολιτών που θα αποτρέπουν κάθε κατάσχεση, κάθε έξωση. Η πείρα παρόμοιων κινημάτων στην Ευρώπη και αλλού μας έχει διδάξει ότι μόνο ένας οργανωμένος και αποφασιστικός αγώνας μπορεί να έχει αποτελέσματα. Από το να αποτρέψει μια έξωση ή μια κατάσχεση μέχρι στο να εξαναγκάσει το κράτος να συμμορφωθεί στο ελάχιστο των υποχρεώσεών του που προβλέπονται στο Σύνταγμα. Δίκτυα αντίστασης που θα στέκονται απέναντι και στους σύγχρονους μαυραγορίτες, τους μεγαλοϊδιοκτήτες και εργολάβους ακινήτων, που προτιμούν να κρατούν κλειστά τα κτήρια και διαμερίσματα που έχουν, «για να μην πέσουν οι τιμές», ενώ την ίδια ώρα άστεγοι υποφέρουν και πεθαίνουν λίγο λίγο κάθε μέρα στους δρόμους.

Δίπλα μας βρίσκονται οι άστεγοι, δίπλα μας βρίσκονται και τα άδεια κτήρια και τα διαμερίσματά τους. Δεν μπορούμε να κλείνουμε άλλο τα μάτια μας σ΄ αυτή την αδικία, δε μπορούμε να αποδεχόμαστε πια αυτή τη βαρβαρότητα. Είμαστε αλληλέγγυοι και στηρίζουμε έμπρακτα όσους αστέγους/ες επιλέξουν αυτοοργανωμένα να καταλάβουν, να επισκευάσουν και να κατοικήσουν σε οποιοδήποτε άδειο κτήριο που σήμερα ρημάζει αναξιοποίητο (πολλά αποτελούν πλέον και πηγές κινδύνων και εστίες μόλυνσης, λόγω της σκόπιμης εγκατάλειψης). Πάνω από τις προσδοκίες μεγαλύτερων κερδών για τους μεγαλοϊδιοκτήτες, βάζουμε την επιβίωση των αστέγων με αξιοπρέπεια και όχι με ψίχουλα φιλανθρωπίας.

Αν δεν οργανωθούμε και δεν αντισταθούμε ένα σημαντικό μερίδιο πληθυσμού θα μετατραπεί σε νεο-άστεγους, σε ένοικο και “πολίτη” παραγκών και παραγκουπόλεων στο περιθώριο των πόλεων, έξω από τα “τείχη”.

Η φιλευσπλαχνία, μέσω εκτόνωσης, ανάχωμα στις λαϊκές αντιδράσεις, δεν αποτελεί παρά έναν ακόμη σύμμαχο των συμφερόντων, ένα άλλοθι της πολιτείας, έναν εχθρό του κινήματος για αξιοπρεπή στέγαση για όλους.

ΔΙΚΤΥΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ – ΝΕΑΠΟΛΗΣ – ΜΟΥΣΕΙΟΥ (Δι.Κ.Α Εξ.)

Πηγή: Δι.Κα.Εξ.

Share

Ενημέρωση από την πορεία στις 24 Νοέμβρη

 

Στις 24 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική-αντικατασταλτική πορεία στην Αθήνα. Η προσέλευση ήταν μεγάλη, με πολύ κόσμο να να στελεχώνει τα πανό αντιφασιστικών πρωτοβουλιών καθώς και συλλογικοτήτων. Ανάμεσά τους και τα φεμινιστικά πανό, να δηλώνουν τη διακριτή παρουσία μας σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα. Γιατί ο φασισμός είναι απειλή για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά μας, είναι σεξισμός και ομοφοβία, είναι η κουλτούρα του ματσισμού και της βίας, που συχνά στρέφεται εναντίον μας. Και πρέπει να τον ξεριζώσουμε!

 

 

 

Share

Από τις αδερφές Mirabal στην 25η Νοεμβρίου

Ακτιβίστριες του λατινοαμερικάνικου φεμινιστικού κινήματος, σε συνάντησή τους, το 1981, ανέδειξαν την 25η Νοεμβρίου ως Ημέρα ενάντια στη βία κατά των γυναικών. Σ’ αυτή τη συνάντηση, τα φεμινιστικά κινήματα κατήγγειλαν συστηματικά την άσκηση βίας λόγω φύλου, διακρίνοντας την ενδοοικογενειακή βία, τον βιασμό και τη σεξουαλική παρενόχληση, μέχρι την κρατική βία, τα βασανιστήρια και την κακοποίηση των γυναικών πολιτικών κρατουμένων. Το 1999, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών όρισε τη συγκεκριμένη ημερομηνία Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών. Στην πραγματικότητα, η μέρα αυτή τιμά τη μνήμη των δολοφονημένων το 1960 αδερφών Mirabal το 1960. Οι τρεις αδερφές, πολιτικές ακτιβίστριες της Δομινικανής Δημοκρατίας, δολοφονήθηκαν από τον δικτάτορα Rafael Trujillo. Η μέρα χρησιμοποιήθηκε για την παγκόσμια αναγνώριση της έμφυλης βίας.

Από την καμπάνια των Ηνωμένων Εθνών για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών:

Η βία κατά των γυναικών παίρνει πολλές μορφές: φυσική, σεξουαλική, ψυχολογική και οικονομική. Αυτές οι μορφές βίας σχετίζονται μεταξύ τους και επηρεάζουν τις γυναίκες πριν τη γέννηση και μέχρι τις προχωρημένες ηλικίες. Μερικοί τύποι βίας, όπως το trafficking, διαπερνούν τα διεθνή σύνορα.

Οι γυναίκες που βιώνουν τη βία υποφέρουν από διάφορα προβλήματα υγείας και η δυνατότητά τους να συμμετέχουν στη δημόσια ζωή ελαττώνεται.[…] Η βία κατά των γυναικών δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένη κουλτούρα, θρησκεία ή χώρα ή σε συγκεκριμένες ομάδες γυναικών στην κοινωνία. Οι ρίζες της βίας κατά των γυναικών βρίσκονται στην εξακολουθητική διάκριση εις βάρος των γυναικών. 70% των γυναικών βιώνουν βία κάποια στιγμή στη ζωή τους.

Βία από στενό σύντροφο

Η πιο κοινή μορφή βίας που βιώνουν οι γυναίκες παγκοσμίως είναι η σωματική βία που ασκείται από στενό σύντροφο, με τις γυναίκες χτυπημένες, εξαναγκασμένες σε σεξ ή κακοποιημένες με άλλο τρόπο. Μελέτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) σε 11 χώρες ανέδειξε ότι το ποσοστό των γυναικών που εκτέθηκαν σε σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους ποικίλλει από 6% στην Ιαπωνία μέχρι 59% στην Αιθιοπία. Στην Αυστραλία, τον Καναδά, το Ισραήλ, τη Νότια Αφρική και τις ΗΠΑ, 40-70% των γυναικείων θυμάτων φόνων σκοτώθηκαν από τους συντρόφους τους.

Σεξουαλική βία

Υπολογίζεται ότι, παγκοσμίως, 1 στις 5 γυναίκες θα υπάρξει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού κάποια στιγμή στη ζωή της.[…]

Σεξουαλική βία σε διενέξεις

Η σεξουαλική βία σε διενέξεις είναι μια σοβαρή, σύγχρονη κτηνωδία που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως γυναίκες και κορίτσια. Συχνά αποτελεί συνειδητή στρατηγική που υιοθετούν σε μεγάλη κλίμακα ένοπλες ομάδες για να ταπεινώσουν τους αντιπάλους, να τρομοκρατήσουν τα άτομα και να καταστρέψουν τις κοινωνίες. Οι γυναίκες και τα κορίτσια μπορεί επίσης να υπόκεινται σε σεξουαλική εκμετάλλευση από αυτούς που έχουν εντολή να τις προστατέψουν.[…]

Βία και ιός HIV/AIDS

Οι γυναίκες που χτυπιούνται από τους συντρόφους τους έχουν 48% μεγαλύτερη πιθανότητα να μολυνθούν με τον HIV/AIDS. Οι νεαρές γυναίκες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στο καταναγκαστικό σεξ και αυξάνεται ο αριθμός όσων προσβάλλονται από τον ιό. Πάνω από τις μισές νέες μολύνσεις HIV παγκοσμίως λαμβάνουν χώρα μεταξύ νεαρών ατόμων των ηλικιών 15-24 και περισσότερο από το 60% της οροθετικής νεολαίας είναι γένους θηλυκού.

[…]

Εμπόριο ανθρώπων

Μεταξύ 500.000 και 2.000.000 είναι οι άνθρωποι – θύματα εμπορίου ετησίως, συμπεριλαμβανομένων της πορνείας, της καταναγκαστικής εργασίας, της σκλαβιάς. Οι γυναίκες και τα κορίτσια είναι το 80% των εντοπισμένων θυμάτων.

Βία κατά την εγκυμοσύνη

Η βία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία της μητέρας και του παιδιού. Οδηγεί σε κυήσεις υψηλού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένων των αποβολών, των πρόωρων γεννήσεων και του χαμηλού βάρους στη γέννα.

Διακρίσεις και βία

Πολλές γυναίκες αντιμετωπίζουν πολλαπλά προβλήματα διακρίσεων και υψηλού κινδύνου βίας. Ντόπιες γυναίκες στον Καναδά είναι 5 φορές πιο πιθανό από άλλες γυναίκες της ίδιας ηλικίας να πεθάνουν λόγω ασκούμενης βίας. Στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία, πάνω από τις μισές γυναίκες με αναπηρία έχουν βιώσει σωματική κακοποίηση, όπως και το 1/3 των μη ανάπηρων γυναικών.

Σύμφωνα με δεδομένα της Παγκόσμιας Τράπεζας, οι γυναίκες των ηλικιών 15-44 έχουν μεγαλύτερο ρίσκο βιασμού και ενδοοικογενειακής βίας, παρά καρκίνου, τροχαίου ατυχήματος, πολέμου και μαλάριας.

Mετάφραση: Χρυσάνθη Χειμώνα

Πηγή: Αυγή

Share

Η φωτογραφία μιας νεαρής μουσουλμάνας χωρίς μαντήλα αναστατώνει τον αραβικό κόσμο και το Facebook

της Δήμητρας Δρακάκη

Είμαι μέλος της ”Εξέγερσης των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” γιατί, για 20 χρόνια, δεν μου επιτρεπόταν να αισθάνομαι τον άνεμο στα μαλλιά και  στο σώμα μου “. Μια φωτογραφία με ένα 21χρονο κορίτσι από τη Σαουδική Αραβία που αποκαλύπτει το πρόσωπό της χωρίς μαντίλα έχει κινήσει το ενδιαφέρον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς και η αντίδραση του Facebook να διαγράψει τη φωτογραφία από το γνωστό ιστοχώρο.

Ανάμεσα στα δεκάδες γκρουπ που ξεπηδούν στο Facebook και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με την εξέγερση των Σύριων, μία σελίδα για την υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων έχει ξαφνικά τραβήξει την προσοχή.  Μία μουσουλμάνα δημοσίευσε στο γκρουπ  “Η Εξέγερση των Γυναικών του Αραβικού Κόσμου” μια φωτογραφία της χωρίς να φοράει μαντίλα και κρατώντας στα χέρια της το διαβατήριό της όπου απεικονίζεται η ίδια με μαντίλα. Η απεικονιζόμενη Dana Bakdounis, 21 ετών, μεγάλωσε στη συντηρητική Σαουδική Αραβία και αποφάσισε να σταματήσει να φοράει τη μαντίλα τον Αύγουστο του 2011 αντιδρώντας στην καταπίεση που δέχονται οι γυναίκες στη χώρα της.

“Η μαντίλα δε μου ταίριαζε, αλλά έπρεπε να τη φοράω εξαιτίας της οικογένειας μου και της κοινωνίας. Δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο τα μαλλιά μου ήταν καλυμμένα . Ήθελα να νιώθω την ομορφιά του κόσμου.. Ήθελα να νιώθω τον ήλιο και τον αέρα” δηλώνει η ίδια.

Με ακάλυπτα τα μαλλιά της κοιτώντας απευθείας μέσα στο φακό, επιδεικνύει τη φωτογραφία του διαβατηρίου της συνοδευόμενο με ένα σημείωμα που γράφει: “το πρώτο πράγμα που ένιωσα όταν έβγαλα τη μαντίλα” και “είμαι μέλος της ”Εξέγερσης των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” γιατί, για 20 χρόνια, δεν μου επιτρεπόταν να αισθάνομαι τον άνεμο στα μαλλιά και  στο σώμα μου ” .

Η φωτογραφία από την αρχή της δημοσίευσή της είχε μεγάλη απήχηση στο γκρουπ, καθώς πάνω από 1.600 χρήστες δήλωσαν ότι τους αρέσει, 600 διαμοίρασαν τη φωτογραφία και πάνω από 250 τη σχολίασαν. Η Ντάνα δέχτηκε μεγάλη υποστήριξη τόσο από φίλους της όσο και από άγνωστους χρήστες. Δέχτηκε μηνύματα υποστήριξης και πολλά αιτήματα φιλίας. Όμως η μητέρα της, με την οποία έχει απομακρυνθεί από τότε που αποφάσισε να βγάλει τη μαντίλα, δέχτηκε απειλητικό μήνυμα για τη ζωή της κόρης της.

“Όλα έχουν αλλάξει από τότε που αποφάσισα να βγάλω τη μαντίλα” δηλώνει η ίδια.

“Ήμουν πολύ χαρούμενη όταν έλαβα τόσα μηνύματα από κορίτσια που φορούν μαντίλα. Έδειξαν την υποστήριξή τους, λέγοντας ότι« σεβόμαστε αυτό που έκανες, είσαι γενναία, θέλουμε να κάνουμε το ίδιο, αλλά δεν έχουμε το θάρρος». Επίσης έλαβα μηνύματα και από ηλικιωμένες γυναίκες.”

Βέβαια δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη. Μια γυναίκα σχολίασε τη φωτογραφία λέγοντας πως η αντίθεση προς τη μαντίλα είναι άστοχη. “Ο αγώνας μας πρέπει να είναι η ισότητα στην κοινωνία … Για αυτό θα πρέπει να αγωνιζόμαστε. Όταν μια γυναίκα απορρίπτεται από μια δουλειά επειδή φοράει μαντίλα. Να είστε υπερήφανες γι΄ αυτό, είναι ευλογία! ”

Το γεγονός πήρε ακόμα μεγαλύτερη έκταση εξαιτίας τη απόφασης του Facebook να διαγράψει την εικόνα. Οι διαχειριστές της σελίδας ισχυρίζονται ότι η φωτογραφία κατέβηκε στις 25 Οκτωβρίου, 4 μέρες μετά την αρχική δημοσίευσή της και ότι το facebook μπλόκαρε το λογαριασμό της Ντάνα και τους λογαριασμούς των ίδιων για μερικές ημέρες.

Επίσης υποστηρίζουν ότι αντίγραφα της φωτογραφίας που αναδημοσιεύτηκαν από άλλους χρήστες αλλά και από την ίδια τη σελίδα επίσης διαγράφηκαν και ολόκληρη η σελίδα “Εξέγερση των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” ήταν εκτός λειτουργίας από τις 29 Οκτωβρίου έως τις 5 Νοεμβρίου.

To Facebook ανέφερε ότι διέγραψε τη φωτογραφία κατά λάθος και δημοσίευσε μια δήλωση στην ιστοσελίδα κοινωνικών ειδήσεων Reddit για το εν λόγω περιστατικό.

“Κάναμε ένα λάθος. Μπλοκάραμε κατά λάθος εικόνες από τη σελίδα “εξέγερση των γυναικών στον αραβικό κόσμο”, και δουλέψαμε για να διορθώσουμε το λάθος μόλις ειδοποιηθήκαμε. Λυπόμαστε για την αφαίρεση του περιεχομένου αυτού, και έχουμε ήδη λάβει μέτρα για να αποτρέψουμε παρόμοια περιστατικά στο μέλλον. 
Για να είμαστε σαφείς, οι φωτογραφίες της γυναίκας δεν παραβιάζουν τους όρους λειτουργίας μας. Αντίθετα, έγινε λάθος από τους διαχειριστές του Facebook στη διαδικασία  ανταπόκρισης σε μια αναφορά σχετικά με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο.”

Πρόσθεσε επίσης ότι “αυτό που έκανε την κατάσταση χειρότερη είναι ότι κάναμε πολλά λάθη επί σειρά ημερών, και χρειάστηκε χρόνος για να διορθώσουμε κάθε ένα από αυτά τα λάθη. ”

Το γκρουπ “Εξέγερση των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2011 και μέσα σε ένα χρόνο είχε 35.000 υποστηρικτές.  Ο αριθμός διπλασιάστηκε μετά την έκταση που πήρε το θέμα της εν λόγω φωτογραφίας με αποτέλεσμα σήμερα να ξεπερνάει τα 70.000 μέλη.

Η Ντάνα δηλώνει ότι θέλει να δει μια νέα Συρία! Είναι μια από τις γυναίκες που τολμούν να υψώσουν το ανάστημά τους παρά την αναταραχή που επικρατεί. Δηλώνει:  “Θέλω μια Συρία με πλήρη δικαιώματα, με ισότητα μεταξύ των ανδρών και των γυναικών. Θέλω δικαιοσύνη, επειδή έχω ήδη την ελευθερία μου, και δεν φοβάμαι τίποτα τώρα. Τώρα μπορώ να κάνω ό, τι νομίζω ότι είναι σωστό.”

Πηγή: theinsider

Share

Ανακοίνωση της φεμινιστικής πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών εν όψει 25Νοέμβρη

25 Νοέμβρη – Διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

 

Η σημερινή κατάσταση

Δυστυχώς η βία λόγω φύλου, η βία κατά των γυναικών, συνεχίζεται σε όλο τον πλανήτη, και ο αγώνας για την εξάλειψή της είναι μακρύς και δύσκολος. Ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο της κρίσης και της επιβολής πολιτικών λιτότητας, της περικοπής  κονδυλίων μεταξύ άλλων για «πολυτέλειες» όπως η στήριξη των γυναικών θυμάτων βίας, τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που βρίσκονται σε σχέσεις συστηματικής κακοποίησης, δυσκολεύουν περισσότερο την απεμπλοκή από αυτές. Από πέρυσι μέχρι φέτος, το 2012, στην Ελλάδα περάσαμε στην κατάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης λόγω των πολιτικών λιτότητας με την ανεργία και τη φτώχια να εκτινάσσονται στα ύψη. 

ΟΡΟΘΕΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ: Φέτος είχαμε μια μεγάλη και βάρβαρη επίθεση εναντίον των γυναικείων δικαιωμάτων: είναι η σύλληψη 26 οροθετικών γυναικών τον Μάιο και η διαπόμπευσή τους με ανάρτηση των φωτογραφιών και στοιχείων τους στο Διαδίκτυο από την αστυνομία, με ευθύνη των υπουργείων Προστασίας του Πολίτη και Υγείας. Θέλησαν μ’ αυτή την καταπάτηση κάθε δικαιώματός τους, να «προστατεύσουν» τους πορνοπελάτες από τις οροθετικές γυναίκες, αντί να κάνουν μια καμπάνια ενημέρωσης για τα μεταδιδόμενα νοσήματα και για την ανάγκη χρήσης προφυλακτικού, όπως ζητούμε εδώ και χρόνια. Δεκαέξι από αυτές τις γυναίκες βρίσκονται ακόμα στη φυλακή.

ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ: Παράλληλα είδαμε την άνοδο της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, φορέα ακραίων πατριαρχικών αντιλήψεων και σεξιστικών συμπεριφορών. Η κουλτούρα βίας, συνοδευμένη και από απτά παραδείγματα, με προεξέχων το «χαστούκι στη βουλεύτρια Λιάνα Κανέλη», απενοχοποιεί τη βία κατά των γυναικών και στη συνέχεια άλλων ευάλωτων ομάδων, όπως οι μετανάστριες/ες, ενώ προάγει τα χειρότερα αρρενωπά πρότυπα, γεγονός που θα πρέπει να μας ανησυχήσει ιδιαίτερα ως γυναίκες. Η αποδοχή του θύτη και η καταδίκη του θύματος αποτελούν νοοτροπίες που θα πρέπει να μας βρουν απέναντι, όπως και η αντίληψη των γυναικών της ΧΑ ότι ο ρόλος της γυναίκας εξαντλείται στην τεκνοποίηση (την «αναπαραγωγή»), και ότι ο φεμινισμός είναι ένα από τα δεινά της κοινωνίας!

ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ: Τη φετινή χρονιά έχουμε καλά νέα στον τομέα της δημιουργίας συμβουλευτικών κέντρων από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας με οικονομική στήριξη από το ΕΣΠΑ. Ήδη λειτουργούν από τον Μάρτιο του 2012: τα Συμβουλευτικά Κέντρα Ηρακλείου,  Πάτρας, Λαμίας και Πολύκεντρο στην Αθήνα. Πρόσφατα άρχισε η λειτουργία των ΣΚ Κομοτηνής και  Τρίπολης, ενώ έχει αναγγελθεί ήδη η λειτουργία 25 κέντρων συμβουλευτικής υποστήριξης και 14 ξενώνων φιλοξενίας σε μεγάλους Δήμους. Επίσης λειτουργεί η γραμμή SOS με τον αριθμό 15900 και δωρεάν κλήση από σταθερά, που παραπέμπει σε συμβουλευτική στα υπάρχοντα κέντρα.

ΞΕΝΩΝΕΣ: Τα κακά νέα όμως είναι ότι, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει κανένας ξενώνας φιλοξενίας από την πλευρά της πολιτείας για γυναίκες που υφίστανται βία, και έτσι η συμβουλευτική και η ενδυνάμωση δεν μπορούν να δώσουν λύση σε περιστατικά γυναικών που θέλουν να φύγουν από μια βίαιη σχέση, και δεν έχουν πού να πάνε. Πολύ περισσότερο, η νέα Γραμματέας Ισότητας κυρία Μακρή, είπε ότι στους ξενώνες που ΘΑ δημιουργηθούν πρέπει να φιλοξενούνται και άπορες-άστεγες γυναίκες, ακυρώνοντας έτσι πριν ακόμα την δημιουργία τους, το συγκεκριμένο έργο που πρέπει αυτοί οι ξενώνες να προσφέρουν. Υπάρχουν σήμερα μόνον ελάχιστοι ξενώνες που λειτουργούν από γυναικείες ομάδες, με εθελοντικές δράσεις και χρηματοδότηση αλληλεγγύης (βλ. συνημμένο συγκεκριμένο πανελλαδικό κατάλογο). Οι λίγοι ξενώνες κακοποιημένων γυναικών που υπήρχαν έκλεισαν το 2010, έτσι οι γυναίκες παραπέμπονται στους γενικούς ξενώνες,, που έτσι κι αλλιώς είναι λίγοι και υπερπλήρεις, λόγω της ανθρωπιστικής κρίσης.

ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ: Στον τομέα της νομοθεσίας, επίσης δεν είχαμε καμιά εξέλιξη, ενώ ο νόμος του 2006 για την ενδοοικογενειακή βία θεωρήθηκε ανεπαρκής και ακατάλληλος από την αρχή της ψήφισής του. Υπήρξαν τρεις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, απ’ ότι έχουμε ενημερωθεί, που εργάστηκαν για 1,5 έως 2 χρόνια, για τη δημιουργία σύγχρονης νομοθεσίας για τη βία, έδωσαν τα πορίσματά τους τα οποία κλείστηκαν σε ένα συρτάρι και πρόταση νέου σχετικού νόμου δεν έχει γίνει, ενώ ο παλιός δεν βοηθάει τις γυναίκες σε θέματα διαζυγίου ή απεμπλοκής από μια σχέση λόγω βίας.

ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ: Το θέμα της δωρεάν νομικής συνδρομής σε γυναίκες λόγω βίας επίσης δεν έχει προχωρήσει, παρά τις ανακοινώσεις της Γενικής Γραμματείας Ισότητας πέρυσι, ότι σε συνεργασία με 18 δικηγορικούς συλλόγους της χώρας θα παρέχεται νομική στήριξη δωρεάν. Η ρύθμιση αυτή δεν έχει υλοποιηθεί, συνεπώς δεν υπάρχει δωρεάν νομική στήριξη για θέματα βίας λόγω φύλου στα δικαστήρια, και οι γυναίκες που την χρειάζονται εντάσσονται στη γενική κατηγορία παροχής νομικής στήριξης σε άπορους πολίτες, η οποία δίδεται με μεγάλη δυσκολία.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΕΡΓΟ: Επίσης, είχαμε την ακύρωση διαγωνισμού που είχε προκηρυχθεί προ μηνών, για καλλιτεχνικά έργα που θα προέβαλαν την ισότητα των δύο φύλων, με χρήματα του ΕΣΠΑ φυσικά, τα οποία μάλλον θα χαθούν, αφού η Γενική Γραμματέας Ισότητας μετά από κάποιες δυσκολίες που παρουσιάστηκαν δήλωσε ότι τον ακυρώνει γιατί θα έχει «περιορισμένο κοινωνικό όφελος».

Η ισότητα των φύλων και ο αγώνας εναντίον της βίας λόγω φύλου είναι για εμάς άρρηκτα δεμένα με όλους τους άλλους αγώνες, και δεν δεχόμαστε ότι στις σημερινές δύσκολες εποχές πρέπει να παραγκωνιστεί, όπως και όλοι οι αγώνες για την κατοχύρωση της πραγματικής ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Γι’ αυτό είμαστε εδώ, στις 25 Νοέμβρη και κάθε μέρα του χρόνου, πάντα στον αγώνα για δυνατό γυναικείο και φεμινιστικό κίνημα.

 

Τα αιτήματά της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών είναι διαχρονικά και δεν εξαντλούνται σε πρόσκαιρες διεκδικήσεις ενόψει της Παγκόσμιας Μέρας. Αυτά είναι :

Να παλέψουμε για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας, για μια κοινωνία χωρίς φόβο, φτώχια και βία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, με σεβασμό στην πολυμορφία.

Να σπάσουμε τη σιωπή και την ανοχή, να κάνουμε ορατή την «αθέατη» καθημερινή ενδοοικογενειακή βία, τη βία λόγω φύλου, τον βιασμό και το τράφικινγκ σε όλες τις μορφές και σε όλες τις κατηγορίες.

Να στηρίξουμε όλες τις γυναίκες που τολμούν να την καταγγείλουν,  ιδιαίτερα τις μετανάστριες που είναι πιο ευάλωτες. Να μην επιτρέπουμε την ενοχοποίηση και την περιθωριοποίησή τους.

Να δημιουργηθούν επαρκείς χώροι υποδοχής και υποστήριξης των κακοποιημένων γυναικών. Να υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.

Να δημιουργηθεί το κατάλληλο νομικό πλαίσιο που θα προστατεύει αποτελεσματικά και πλήρως τις γυναίκες που έχουν υποστεί βία ή διακρίσεις λόγω φύλου.

Να ανατρέψουμε τα στερεότυπα και να αλλάξουμε τη νοοτροπία που κυριαρχεί στην οικογένεια, την εκπαίδευση, τα ΜΜΕ, γενικά στην κοινωνία.

Να παλέψουμε ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που μας οπισθοδρομούν οικονομικά και κοινωνικά σε περασμένες δεκαετίες, σπρώχνοντας και την ισότητα των δύο φύλων στο περιθώριο.

Να αντισταθούμε στο φασιστικό τέρας που σηκώνει το αποκρουστικό κεφάλι του στη χώρα μας, με πρώτο στόχο τα γυναικεία δικαιώματα, τις μετανάστριες και τους μετανάστες.

Καλούμε σε συμμετοχή στην αντιφασιστική πορεία το Σάββατο 24 Νοέμβρη 12.00 Προπύλαια

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ  ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

 

Share

Του Πολυτεχνείου οι Ήρωες

της Κατερίνας Στυψανέλη

Οι πραγματικοί ήρωες του Πολυτεχνείου (όπως αναδείχθηκαν την χρονική αυτή περίοδο) δεν ήταν αυτοί που εξαργύρωσαν πολύ ακριβά την εκπομπή του ραδιοσταθμού, την παραμονή τους στις αίθουσες των συνελεύσεων, στο Πολυτεχνείο,

Οι ήρωες λοιπόν του Πολυτεχνείου δεν ήταν αυτοί που εμφανίστηκαν ως παρατρεχάμενοι, στελέχη υπουργείων και περιέφεραν αντιστασιακές περγαμηνές μεταξύ καναλιών, κομματικών γραφείων, ευρωβουλής, εν μέσω αμφισβητήσεων και διαπλοκής με τις εκάστοτε κυβερνητικές εξουσίες.

Οι ήρωες του Πολυτεχνείου δεν ήταν αυτοί, που γλείφοντας και έρποντας, τρέχανε στα κομματικά γραφεία να αρπάξουνε χαρτιά που βεβαίωνα την αντίσταση με μικρό ή μεγάλο οικονομικό όφελος.

Ήρωες του Πολυτεχνείου ήταν οι αφανείς άνθρωποι του μόχθου, οι εργάτες και οι αγρότες της Ελευσίνας και των Μεγάρων, οι μεροκαματιάρηδες, οι φοιτητριούλες και οι φοιτητές που δούλευαν το πρωί για να εξασφαλίσουν το χαρτζιλίκι και βρέθηκαν το μεσημεράκι έξω από τις πύλες του Πολυτεχνείου για να ενωθούν με τη φωνή και την αντίσταση των μαχόμενων φοιτητών.

Ήρωες ήταν αυτοί που αναρριχήθηκαν στα κάγκελα με τον ενθουσιασμό της νιότης, με πόθο για την ελευθερία και την ανατροπή της οστεωμένης χούντας των συνταγματαρχών. Δυστυχώς όμως, αργά το μεσημέρι οι πόρτες είχαν κλείσει. Γι’ αυτούς το Πολυτεχνείο ήταν και έμεινε ένα όνειρο ανεκπλήρωτης αντίστασης και ανατροπής.

Ήρωες ήταν αυτοί που βοήθησαν ενεργά με φάρμακα, τροφή και υλικά τους εγκλωβισμένους.

Ήρωες ήταν αυτοί που ξεχύθηκαν στους δρόμους προς την Ομόνοια, ύστερα από ανθρωποκυνηγητό και άλλοι κατέφυγαν στις διπλανές πολυκατοικίες γιατί ρίχναν στο ψαχνό, άλλους μαζέψανε και βασανίσανε στην  Ασφάλεια και άλλοι γυρνάγανε την επόμενη μέρα στους δρόμους, ψάχνοντας συγγενείς και φίλους.

Ηρωίδα ήταν η φίλη συντρόφισσα, συναδέλφισα Αγγελική, που βασανίστηκε φρικτά στην Ασφάλεια με φάλαγγα, έγινε κουρέλι γιατί την ανάγκασαν να ξαναδεί τους βασανιστές της στη δίκη της Χαλκίδας και ποτέ της δεν εξαργύρωσε τίποτα.

Ήρωες τελικά είναι οι πολλές δεκάδες νεκροί που πέρασαν στην Αθανασία.

Οι άνθρωποι, που με σεμνότητα αναζήτησαν άλλους συντρόφους να στήσουνε το σπίτι τους και να μεταφυτεύσουν στα παιδιά τους την αξία της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας είναι και αυτοί ήρωες.

Έγιναν θεατές της καθημερινής γελοιότητας, της ασυδοσίας των καναλιών, της διαφθοράς, της εξαγοράς και της αναλγησίας των δήθεν ηρώων του Πολυτεχνείου. Έγιναν θεατές της πολιτιστικής υποκουλτούρας και του καθημερινού βιασμού των συναισθημάτων, της καθημερινής υποτίμησης της νοημοσύνης από τους ήρωες του Πολυτεχνείου.

Ήταν όλοι εκεί οι ήρωες στην πορεία φέτος. Μεσήλικες πια, λίγο σκυφτοί, μα με πύρινη ματιά και φλόγα στην καρδιά. Με ανεκπλήρωτο έρωτα για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ανατροπή. Αυτοί είναι η καθαρή ηρωική γενιά του Πολυτεχνείου μαζί με τα παιδιά τους, τους συγγενείς και τους φίλους. Φώναξαν το ίδιο σύνθημα που φώναζαν πριν 39 χρόνια «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». «Η Χούντα δεν τελείωσε το ’73». Από την χούντα των συνταγματαρχών στη χούντα της εξωτερικής και εσωτερικής τρόικας.

Ήταν και οι καλλιτέχνες, οι μουσικοί, οι ηθοποιοί και οι ποιητές. Αυτοί που μετρούν τ’ αστέρια, αγκαλιάζουν τις ρυτίδες, κατεβαίνουν σε απεργίες και διαδηλώσεις, γράφουν ποιήματα για την πύλη και τα τάνκς, για την πενηντάχρονη νεόπτωχη που ζητιανεύει στους δρόμους, για τον μετανάστη στη γωνία του δρόμου. Είναι αυτοί που ερωτεύονται και ονειρεύονται. Κρατάνε τη ζωή τους στα χέρια τους.

 

Et par le pouvoir d’un mot

Je recommence ma vie

Je suis né pour te connaître

Pour te nommer. Liberté.

 

Πηγή: www.ygeianet.gr

Share

Παγκόσμια ημέρα μνήμης Διεμφυλικών 2012

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), σας προσκαλεί την Τρίτη 20 και Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012, ώρες 17:00-21.00, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, Αμφιθέατρο Αντώνης Τρίτσης, Ακαδημίας 50, Αθήνα, στην διημερίδα εκδηλώσεων αφιερωμένων στην Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των Διεμφυλικών ατόμων.

Η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών, πραγματοποιείται για τρίτη συνεχή χρονιά στην Ελλάδα, και είναι ημέρα μνήμης για όσα διεμφυλικά / τρανς άτομα υπήρξαν θύματα τρανσφυλοφοβικού μίσους, εγκλημάτων και βίας, αλλά και αφύπνισης για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα διεμφυλικά άτομα στην καθημερινότητά τους.

Για περισσότερες πληροφορίες, καθώς και το πρόγραμμα της εκδήλωσης απευθυνόμαστε στο:

 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΦΜΥΛΙΚΩΝ

Ζαν Μωρέας 17, Κουκάκι, Αθήνα, 11741

Τηλ. επικοινωνίας: 6944820441

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

Share

Πρόσκληση σε εκδήλωση: ο ρόλος των γυναικών στην αραβική άνοιξη

Δημοσιεύουμε την πολύ ενδιαφέρουσα πρόσκληση σε εκδήλωση της Διεθνούς Αμνηστίας

Ο ρόλος των γυναικών στην Αραβική Άνοιξη

 

Στο πλαίσιο της δράσης της για τα δικαιώματα των γυναικών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών (25/11), η Διεθνής Αμνηστία διοργανώνει την εκδήλωση «Ο ρόλος των γυναικών στην Αραβική Άνοιξη», την Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου, ώρα 19:00, στο Ινστιτούτο Θερβάντες (Μητροπόλεως 23, Αθήνα).

Από τις απαρχές των εκρηκτικών διαδηλώσεων στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, οι γυναίκες έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στη διοργάνωση των συγκεντρώσεων, τη μεταφορά πληροφοριών σε διεθνή μέσα ενημέρωσης και τη φροντίδα των τραυματιών. Πολλές διαδηλώτριες υπέστησαν παρενοχλήσεις, κακομεταχείριση, συλλήψεις και βασανιστήρια, επειδή άσκησαν τα θεμελιώδη δικαιώματα της συνάθροισης και της ελεύθερης έκφρασης. Στην εκδήλωση θα συζητηθούν ο ρόλος των γυναικών στην Αραβική Άνοιξη και η κατάσταση των δικαιωμάτων τους σήμερα, δύο χρόνια μετά.

Θα μιλήσουν:

Ντορέττα Αστέρη, πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας

Συμμετοχή των Γυναικών σε Διαδηλώσεις στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και οι δράσεις αλληλεγγύης της Διεθνούς Αμνηστίας

Κλεοπάτρα Γιούσεφ, αιγυπτιακής καταγωγής ερευνήτρια σε θέματα μεταναστευτικής πολιτικής και ισότητας των φύλων

«Η Αραβική Άνοιξη μέσα από τα μάτια των γυναικών. Ιστορίες Γυναικών από την Αίγυπτο»: Ανάλυση του ρόλου της γυναίκας από την αρχή των εξεγέρσεων στην Αίγυπτο μέχρι και σήμερα. Η ομιλία θα περιλαμβάνει και παρουσίαση οπτικοακουστικού υλικού.

Ιωάννης Θ. Μάζης, καθηγητής, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ο ρόλος των γυναικών στο Ισλάμ

Σάρα Μακμπέρ, Συντονίστρια Προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (MSF) για την υποστήριξη γυναικών θυμάτων βίας στο Μαρόκο

Τα κρυμμένα θύματα της βίας: γυναίκες μετανάστριες δίχως έγγραφα, θύματα σεξουαλικής και σωματικής βίας στο Μαρόκο, η ανταπόκριση των MSF, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης και οι προοπτικές καλύτερης ανταπόκρισης των αναγκών τους.

Heydar Amal, πρόσφυγας από το Χαλέπι της Συρίας, αιτούσα άσυλο στην Ελλάδα

Η ζωή των γυναικών στη Συρία

 

Θα κάνουν παρέμβαση:

Ahdaf Soueif, αιγύπτια συγγραφέας, πολιτική και πολιτισμική σχολιάστρια σε διεθνή μέσα ενημέρωσης, συγγραφέας των βιβλίων «Κάιρο: Η πόλη μου, η επανάστασή μας (Cairo: My City, Our Revolution)» και «Ο Χάρτης της Αγάπης (The Map of Love)».

Η φωτογράφος Στεφανία Μιζάρα θα παρουσιάσει φωτογραφίες και video από αποστολές και ταξίδια στην Αίγυπτο, τη Συρία και την Παλαιστίνη. Επίσης, θα παρουσιάσει συνεντεύξεις γυναικών προσφύγων από τη Συρία οι οποίες διέφυγαν στην Ελλάδα και μένουν προσωρινά στο Κέντρο Υποδοχής Αιτούντων Άσυλο Αλλοδαπών στο Λαύριο.

 

Θα προβληθούν, επίσης, φωτογραφίες και βίντεο από αποστολές της Διεθνούς Αμνηστίας στη Συρία και την Αίγυπτο.

 

Share

La Via Campesina: η διατροφική αυτάρκεια και ο παγκόσμιος φεμινιστικός αγώνας

της Esther Vivas

μετάφραση: Δέσποινα Σπανού και Δήμητρα Σπανού

Η Via Campesina είναι η κορυφαία διεθνής κίνηση μικρών αγροτών στον κόσμο. Προωθεί το δικαίωμα όλων των λαών στη διατροφική αυτάρκεια. Η Via Campesina ιδρύθηκε το 1993 στην αυγή του αντι-παγκοσμιοποιητικού  κινήματος και σταδιακά μετατράπηκε σε μια από τις βασικές οργανώσεις που ασκούν κριτική στη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Η άνοδός της είναι μια έκφραση της αντίστασης των αγροτών απέναντι στην κατάρρευση του κόσμου της υπαίθρου που προκαλείται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και την εντατικοποίηση αυτών των πολιτικών, καθώς ενσωματώνονται στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (Antentas and Vivas, 2009a).

Από την ίδρυσή της, η Via Campesina προωθεί μια ταυτότητα των «γυναικών αγροτισσών» που είναι πολιτικοποιημένη, δεμένη με τη γη, την παραγωγή της τροφής και την υπεράσπιση της διατροφικής αυτάρκειας –χτισμένη σε αντιπαράθεση με το σημερινό αγροτοβιομηχανικό μοντέλο παραγωγής και μεταποίησης της τροφής (Desmarais, 2007). Η Via Campesina ενσαρκώνει ένα νέο είδος «αγροτικού διεθνισμού» (Bello, 2009), που μπορεί να ιδωθεί ως μια «αγροτική συνιστώσα» στη νέα παγκόσμια αντίσταση που παρουσιάζει το αντι-παγκοσμιοποιητικό κίνημα (Antentas and Vivas, 2009).

Το 1996, που συμπίπτει με τη Σύνοδο Κορυφής για τον Επισιτισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων (FAO) στη Ρώμη, η Via Campesina υπογράμμισε τη σημασία της διατροφικής αυτάρκειας ως μια πολιτική εναλλακτική σε ένα βαθιά άδικο και εξοντωτικό σύστημα παραγωγής της τροφής. Αυτό δεν υπονοεί μια ρομαντική επιστροφή στο παρελθόν,  αλλά μάλλον ανακτά τις γνώσεις και τις παραδοσιακές πρακτικές, τις οποίες συνδυάζει με τις νέες τεχνολογίες και γνώσεις  (Desmarais, 2007). Όπως τονίζει ο McMichael (2006), υπάρχει μια «μυθοποίηση του μικρού» μέσω του αναστοχασμού πάνω στο παγκόσμιο σύστημα παραγωγής τροφής, που ενθαρρύνει δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις στην παραγωγή και διάθεση της τροφής.

Η φεμινιστική οπτική

Με την πάροδο του χρόνου, η Via Campesina έχει ενσωματώσει μια φεμινιστική οπτική, δουλεύοντας για να επιτευχθεί ισότητα των φύλων μέσα στις οργανώσεις που την αποτελούν και να χτίσει συμμαχίες με φεμινιστικές ομάδες, συμπεριλαμβανομένης της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, μεταξύ άλλων.

Στην καρδιά της Via Campesina, ο αγώνας των γυναικών τοποθετείται σε δύο επίπεδα: την υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων μέσα στις οργανώσεις και την κοινωνία συνολικά και τον αγώνα τους ως αγρότισσες μαζί με τους συνεργάτες τους ενάντια στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο αγροτικής παραγωγής (EHNE and La Via Campesina 2009).

Η φεμινιστική δουλειά της Via Campesina έχει προχωρήσει σημαντικά από την εποχή της σύλληψής της. Στο πρώτο διεθνές συνέδριο στο Mons του Βελγίου το 1993, όλοι οι εκλεγμένοι συντονιστές ήταν άντρες. Στην τελική διακήρυξη, η κατάσταση των γυναικών της υπαίθρου δεν λήφθηκε υπόψη. Αν και αναγνωρίστηκε η ανάγκη να ενσωματωθούν οι ανάγκες των γυναικών στη δουλειά της Via Campesina, το συνέδριο απέτυχε να εφαρμόσει μηχανισμούς που θα εγγυώνται τη συμμετοχή των γυναικών στις διαδοχικές συναντήσεις. Έτσι, στο 2ο διεθνές συνέδριο στην Tlaxcala του Μεξικού το 1996, το ποσοστό των γυναικών που συμμετείχαν ήταν 20% επί του συνόλου: το ίδιο με το 1ο συνέδριο. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το ζήτημα, δημιουργήθηκε μια Γυναικεία Επιτροπή (που αργότερα έγινε γνωστή ως Γυναικεία Επιτροπή της Via Campesina) και εφαρμόστηκαν μέτρα που επέτρεψαν μεγαλύτερη συμμετοχή και αντιπροσώπευση.

Αυτή η κίνηση διευκόλυνε την ενσωμάτωση μιας φεμινιστικής ανάλυσης στη Via Campesina. Έτσι, όταν η Via Campesina παρουσίασε δημόσια τη θεωρία της για τη διατροφική αυτάρκεια στη Σύνοδο Κορυφής για τον Επισιτισμό του FAO στη Ρώμη το 1996, οι γυναίκες συνεισέφεραν με τα αιτήματά τους. Αυτά περιλάμβαναν την ανάγκη η τροφή να παράγεται τοπικά, ενώ πρόσθεταν τη διάσταση της «ανθρώπινης υγείας» στις «βιώσιμες αγροτικές πρακτικές», ζητώντας τη δραστική μείωση των επιβλαβών χημικών εισροών και υπερασπίζοντας την δραστική προώθηση της οργανικής γεωργίας. Οι γυναίκες επέμειναν επίσης ότι η κυριαρχία στην τροφή δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς τη μεγαλύτερη συμμετοχή τους στη χάραξη αγροτικών πολιτικών (Desmarais, 2007).

Το έργο της Γυναικείας Επιτροπής βοήθησε να προωθηθούν ανταλλαγές μεταξύ γυναικών από διαφορετικές χώρες , συμπεριλαμβανομένων ξεχωριστών συναντήσεων γυναικών που συμπίπτανε με τις διεθνείς συναντήσεις.  Μεταξύ του 1996 και του 2000, το έργο της εστίαζε κυρίως στη Λατινική Αμερική – μέσα από εκπαίδευση, ανταλλαγές και συζητήσεις – και έτσι η συμμετοχή των γυναικών της υπαίθρου αυξήθηκε σε όλα τα επίπεδα και δραστηριότητες της Via Campesina.

Τον Οκτώβριο 2000, λίγο πριν το 3ο Διεθνές Συνέδριο στη Bangalore της Ινδίας, διοργανώθηκε η 1η Διεθνής Συνέλευση Γυναικών Αγροτισσών. Αυτό επέτρεψε ακόμα μεγαλύτερη συμμετοχή γυναικών μέσα στην οργάνωση. Η Συνέλευση υιοθέτησε τρεις βασικούς στόχους: 1) να εξασφαλίσει τη συμμετοχή κατά 50% γυναικών σε όλα τα επίπεδα λήψης αποφάσεων και δραστηριοποίησης της Via Campesina, 2) να διατηρηθεί και να ενισχυθεί η Γυναικεία Επιτροπή και 3) να εξασφαλίσει ότι όλα τα κείμενα, οι εκπαιδευτικές δράσεις και οι ομιλίες της Via Campesina δεν θα έχουν σεξιστικό περιεχόμενο ή γλώσσα (Desmarais, 2007).

Τα μέλη του συνεδρίου συμφώνησαν να αλλάξουν τη θεσμική δομή ώστε να εξασφαλιστεί η ισότητα των φύλων. Όπως σημειώνει ο Paul Nicholson της Via Campesina: «διαπιστώθηκε ότι η ισότητα αντρών και γυναικών σε χώρους και θέσεις εκπροσώπησης στην οργάνωσή μας άνοιξε μια ολόκληρη εσωτερική διαδικασία αναστοχασμού πάνω στο ρόλο των γυναικών στον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών της υπαίθρου. … Η διάσταση του φύλου αντιμετωπίζεται τώρα με πιο σοβαρό τρόπο, όχι μόνο στα πλαίσια της ισοτιμίας των ευθυνών, αλλά και ως ένας διάλογος με βάθος επάνω στις ρίζες και τα πλοκάμια της πατριαρχίας και της βίας κατά των γυναικών στον αγροτικό κόσμο.» (Food Sovereignty, Biodiversity and Cultures 2010: 8).

Αυτή η στρατηγική ανάγκασε τα μέλη των οργανώσεων που αποτελούν τη Via Campesina σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο να ξανασκεφτούν τη δουλειά τους μέσα από την έμφυλη διάσταση και να ενσωματώσουν νέα μέτρα ώστε να ενισχυθεί ο ρόλος των γυναικών (Desmarais, 2007). Η Josie Riffaud της Confédération Paysanne στη Γαλλία δηλώνει ότι: «η απόφαση ήταν επικριτική προς την έλλειψη της έμφυλης ισοτιμίας στην Via Campesina, όπως προβλέπεται στην οργάνωσή μου, την Confédération Paysanne. Εμείς εφαρμόζουμε αυτό το μέτρο.» (La Via Campesina, 2006: 15).

Ως τμήμα του 4ου Διεθνούς Συνεδρίου στο Sao Paulo της Βραζιλίας, τον Ιούνη 2004, η 2η Διεθνής Συνέλευση των Γυναικών Αγροτισσών έφερε κοντά περισσότερες από εκατό γυναίκες από 47 χώρες όλων των ηπείρων. Οι βασικές γραμμές δράσης που αναδείχτηκαν από τη συνάντηση ήταν η λήψη μέτρων ενάντια στη φυσική και σεξουαλική βία κατά των γυναικών, τόσο εθνικά όσο και διεθνώς και η απαίτηση ίσων δικαιωμάτων και η επένδυση στην εκπαίδευση. Στην τελική δήλωση αναφέρεται ότι: «Απαιτούμε το δικαίωμά μας σε μια αξιοπρεπή ζωή, σεβασμό στα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά μας δικαιώματα και την άμεση υλοποίηση μέτρων για την εξάλειψη όλων των μορφών φυσικής, σεξουαλικής, λεκτικής και ψυχολογικής βίας. … Προτρέπουμε τα κράτη να υλοποιήσουν μέτρα που θα εξασφαλίζουν οικονομική αυτονομία, πρόσβαση σε γη, στην υγεία, στην εκπαίδευση και σε ίση κοινωνική θέση.» (2nd International Assembly of Women Farmers, 2004).

Τον Οκτώβριο 2006, το Παγκόσμιο Συνέδριο των Γυναικών της Via Campesina έλαβε χώρα στο Santiago de Compostela της Ισπανίας. Στις συμμετέχουσες  περιλαμβάνονταν γυναίκες από αγροτικές οργανώσεις στην Ασία, τη Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Σκοπός τους ήταν η ανάλυση και η συζήτηση της έννοιας της ισότητας στο χωράφι από μια φεμινιστική οπτική, καθώς και ένα πλάνο δράσεων ώστε αυτή να επιτευχθεί. Όπως τονίστηκε σε μια από τις παρουσιάσεις, της Sergia Galván, μέλος της Women’s Health Collective, από τη Δομινικανή Δημοκρατία, οι γυναίκες της Via Campesina έχουν τρεις προκλήσεις μπροστά τους:

1) να προχωρήσει η θεωρητική συζήτηση ώστε να ενσωματωθεί η διάσταση των γυναικών αγροτισσών στην ευρύτερη φεμινιστική ανάλυση,

2) να συνεχιστεί η αυτόνομη δουλειά ως μια ζωτικής σημασίας αναφορά για την παγίωση του κινήματος των γυναικών αγροτισσών

3) να ξεπεραστεί το αίσθημα ενοχής σε σχέση με τους άντρες στον αγώνα για υψηλότερες θέσεις εξουσίας (La Via Campesina, 2006).

Το Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών της Via Campesina τόνισε την ανάγκη να ενισχυθεί περαιτέρω η διάρθρωση των γυναικών της Via Campesina και να δημιουργηθούν μηχανισμοί για μεγαλύτερη ανταλλαγή πληροφοριών και συγκεκριμένων πρωτοβουλιών αγώνα. Ανάμεσα στις συγκεκριμένες προτάσεις ήταν η άρθρωση μιας παγκόσμιας εκστρατείας για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, η επέκταση της συζήτησης σε όλες τις οργανώσεις που αποτελούν τη  Via Campesina και η δουλειά για την αναγνώριση των ίσων δικαιωμάτων των αγροτισσών για την πρόσβαση σε γη, σε πίστωση, στις αγορές, καθώς και στα δικαιώματα διαχείρισης όλων αυτών (La Via Campesina, 2006).

Στο 5ο Διεθνές Συνέδριο στο Maputo της Μοζαμβίκης τον Οκτώβριο 2008, η Via Campesina φιλοξένησε την 3η Διεθνή Συνέλευση των Γυναικών. Η συνέλευση ενέκρινε την αρχή μιας καμπάνιας που θα στόχευε όλες τις μορφές βίας που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στην κοινωνία (φυσική, οικονομική, κοινωνική, σεξιστική, πολιτισμική και πρόσβασης στην εξουσία) οι οποίες είναι παρούσες και στις αγροτικές κοινωνίες και τις οργανώσεις τους.

Μια δουλειά που στοχεύει στην επίτευξη μεγαλύτερης ισότητας των φύλων δεν είναι εύκολη. Παρά τη θεσμική ισότητα, οι γυναίκες αντιμετωπίζουν εμπόδια όταν ταξιδεύουν ή παρακολουθούν τις συγκεντρώσεις και τις συσκέψεις. Όπως σημειώνει η Annette Desmarais (2007:282), «Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους οι γυναίκες δεν συμμετέχουν σε αυτό το επίπεδο. Για παράδειγμα, ο καταμερισμός της εργασίας κατά φύλο σημαίνει ότι οι αγρότισσες έχουν μειωμένη πρόσβαση στους περισσότερους πολύτιμους πόρους και χρόνο ώστε να συμμετέχουν σε ηγετικές θέσεις σε αγροτικές οργανώσεις. Η εμπλοκή στην αναπαραγωγική, παραγωγική και κοινωνική εργασία καθιστά πολύ λιγότερο πιθανό για αυτές να διαθέτουν χρόνο για εκπαίδευση και μάθηση ώστε να γίνουν ηγέτες.»

Είναι ένας αγώνας ενάντια στο κύμα και παρά μερικές σαφείς νίκες, αντιμετωπίζουμε μια μεγάλη μάχη στις οργανώσεις μας και πιο γενικά.

Δημιουργώντας Συμμαχίες

H Via Campesina έχει καθιερώσει συμμαχίες με διάφορες οργανώσεις και κοινωνικά κινήματα σε διεθνές, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Μία από τις σημαντικότερες συμμαχίες της είναι με την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών, ένα κορυφαίο διεθνές φεμινιστικό δίκτυο, με το οποίο έχει καλέσει σε κοινές συναντήσεις και δράσεις και έχει συνεργαστεί, μεταξύ άλλων στο Διεθνές Φόρουμ για την Διατροφική Αυτάρκεια που πραγματοποιήθηκε στο Μάλι το 2007.

Η αρχική συνάντηση μεταξύ των δύο παραπάνω δικτύων, έγινε υπό το αντι-παγκοσμιοποιητικό κίνημα με στόχο τη συμφωνία στη δημιουργία αντι-συνόδων και δράσεων εντός του Διεθνούς Κοινωνικού Φόρουμ. Η ενσωμάτωση μιας φεμινιστικής οπτικής μέσα στη Via Campesina δημιούργησε περισσότερη αλληλεγγύη, η οποία χτίζεται με την πάροδο του χρόνου. Στο Φόρουμ για τη Διατροφική Αυτάρκεια το 2007 στο Sélingué του Μάλι, μία συνάντηση έγινε με πρωτοβουλία κορυφαίων διεθνών κοινωνικών κινημάτων όπως η Via Campesina, η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών, Το Διεθνές Φόρουμ των Ψαράδων και άλλων, με σκοπό την προώθηση στρατηγικών σε ευρύ φάσμα κοινωνικών κινημάτων (αγρότες, αλιείς, καταναλωτές) για τη διατροφική αυτάρκεια.

Οι γυναίκες ήταν βασικός καταλύτης αυτής της συνάντησης, ως διοργανώτριες αλλά και ως συμμετέχουσες. Το Nyéléni Forum στη Sélingué ονομάστηκε προς τιμή του μύθου μίας αγρότισσας από το Μάλι, που πάλεψε για να διεκδικήσει τα δικαιώματα της ως γυναίκα μέσα σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Απεσταλμένες από την Αφρική, την Αμερική, την Ευρώπη, την Ασία και την Ωκεανία που συμμετείχαν στη συνάντηση, αναγνώρισαν το καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα ως τους κύριους υπευθύνους για την καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών, επιβεβαιώνοντας παράλληλα τη δέσμευσή τους να το αλλάξουν.

Η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών θεωρεί τη διατροφική αυτάρκεια ως αναφαίρετο ανθρώπινο δικαίωμα, ειδικά για τις γυναίκες. Η Miriam Nobre, συντονίστρια της διεθνούς γραμματείας της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, συμμετείχε τον Οκτώβρη 2006 στο Διεθνές Συνέδριο των Γυναικών της Via Campesina στο διεθνές φεμινιστικό κίνημα. Η 7η Διεθνής Συνάντηση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στη Vigo της Ισπανίας τον Οκτώβρη 2008 διοργάνωσε ένα φόρουμ και μία έκθεση για τη διατροφική αυτάρκεια, προβάλλοντας έτσι τους συνδέσμους μεταξύ του φεμινιστικού κινήματος και των γυναικών αγροτισσών.

Η επιτυχία αυτής της συνεργασίας εγγράφεται στη διπλή συμμετοχή όσων γυναικών είναι ενεργά μέλη και στις δύο οργανώσεις. Οι εμπειρίες αυτές ενθαρρύνουν στενότερες σχέσεις και συνεργασίες μεταξύ των δύο δικτύων και ενδυναμώνουν τον φεμινιστικό αγώνα των γυναικών της υπαίθρου, που είναι κομμάτι ενός μεγαλύτερου αγώνα εναντίον του καπιταλισμού και της πατριαρχίας.

Συμπεράσματα

Το διατροφικό σύστημα έχει αποτύχει να εξασφαλίσει την διατροφική ασφάλεια των κοινοτήτων. Αυτή τη στιγμή, περισσότεροι από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι υποφέρουν από την πείνα παγκοσμίως. Επίσης, το σύστημα αυτό έχει μία βαθύτατα αρνητική επίπτωση στο περιβάλλον, καθώς προωθεί ένα εντατικό αγροτοβιομηχανικό μοντέλο που έχει συμβάλει στην αλλαγή του κλίματος και την καταστροφή της βιοποικιλότητας. Το σύστημα αυτό είναι ιδιαιτέρως επιβλαβές για τις γυναίκες.

Η δημιουργία εναλλακτικών σε αυτό το μοντέλο απαιτεί την ενσωμάτωση της έμφυλης οπτικής. Η διατροφική αυτάρκεια, για να είναι μια εναλλακτική στο κυρίαρχο αγροτοβιομηχανικό μοντέλο, πρέπει να περιέχει μία φεμινιστική οπτική για να σπάσει την πατριαρχική και καπιταλιστική λογική.

Η Via Campesina, το μεγαλύτερο διεθνές κίνημα για την διατροφική αυτάρκεια προχωράει προς την εξής κατεύθυνση: να δημιουργήσει συμμαχίες με άλλα κοινωνικά κινήματα, ειδικά φεμινιστικές οργανώσεις όπως η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών, με σκοπό την προώθηση της δικτύωσης και της αλληλεγγύης μεταξύ των γυναικών σε Βορά και Νότο, τις πόλεις και την ύπαιθρο, καθώς και μεταξύ αυτών και των συντρόφων τους. Όπως λέει και η ίδια η Via Campesina, «Παγκοσμιοποίησε τον Αγώνα, Παγκοσμιοποίησε την Ελπίδα.»

 

Βιβλιογραφία

The 2nd International Assembly of Women Farmers (2004) Declaration of the Second International Assembly of Women Farmers.

Antentas, JM. and Vivas, E. (2009a) “La Via Campesina to Global Justice” in Political Ecology, No. 38, pp. 97-99.

Bello, W. (2009). The Food Wars London. Verso.

Desmarais, Annette A. (2007) La Via Campesina. Globalization and the power of the peasantry Madrid. Editorial Popular.

La Vía Campesina EHNE and (2009) La Vía Campesina. The struggles of the peasantry and world.

La Via Campesina (2006) World Congress of Women of La Via Campesina.

McMichael, P. (2006) “Feeding the world: agriculture, development and ecology” en Panitch, L. y Leys, C. Socialist Register 2007. London. Merlin Press, pp. 170-194.

Food Sovereignty, Biodiversity and Cultures (2010) “Tour of the Peasant Struggles” in Soberanía alimentaria, biodiversidad y culturas, nº1, pp. 3-10.

This was originally part of a longer article first published in Food Movements Unite! Strategies to Transform Our Food System (Food First, 2011).

 

Πηγή: International Viewpoint

Share

Η υπόθεση της Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στο προσκήνιο

Σήμερα επαναφέρουμε την υπόθεση της Σανιέ Οσμάνογλου, η οποία σκότωσε τον σύζυγό της σε αυτοάμυνα, με την αναδημοσίευση της ανακοίνωσης της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών της 18 Μαρτίου 2012, επειδή στις 13 Νοεμβρίου θα συζητηθεί η αναίρεση της απόφασης του Εφετείου στον Άρειο Πάγο. Δυστυχώς πολύ πρόσφατα μάθαμε την ημερομηνία, και ενημερώνουμε ότι απαιτείται παράβολο 2000 ευρώ, για τη συλλογή του οποίου έχει δεσμευθεί η Φεμινιστική Πρωτοβουλία, όπως φαίνεται και στην ανακοίνωση. Και άλλες γυναικείες οργανώσεις έχουν ανταποκριθεί στην έκκληση για τη συλλογή των χρημάτων, ο έρανος προχωράει, ζητούμε την άμεση ανταπόκριση όποιας ή όποιου ενδιαφέρεται να συμβάλει με οποιοδήποτε ποσόν. Παρακαλούμε να στείλετε μέιλ για την διευκόλυνση της κατάθεσης σε τραπεζικό λογαριασμό στο info@fylosykis.gr.

Ζητούμε δικαιοσύνη για την Σ. Ο.

 

Η Σ.Ο. δικάστηκε και καταδικάστηκε από το Εφετείο της Θεσσαλονίκης, τον Ιανουάριο, με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας του συζύγου της, το 2003, όταν η ίδια ήταν 37 χρόνων. Πρωτοδίκως καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση, ενώ είχε αποφυλακιστεί με εγγύηση μέχρι την έφεση. Στην πραγματικότητα σκότωσε τον σύζυγό της σε κατάσταση άμυνας, αφού χρησιμοποίησε μια σφαίρα με την οποία  εκείνος την απειλούσε να την σκοτώσει, μετά τον άγριο ξυλοδαρμό της.

Η πρωτοβουλία μας, που ασχολείται συστηματικά με τη βία κατά των γυναικών και την αλληλεγγύη στα θύματα αυτής της βίας, θέλει να ξαναφέρει στην επιφάνεια το γεγονός ότι στις περισσότερες περιπτώσεις συζυγοκτονιών όπου η γυναίκα σκοτώνει τον άντρα ή σύντροφό της, υπάρχει χρόνια κακοποίηση, όπως και στην παρούσα υπόθεση. Επομένως η πράξη της γυναίκας αποτελεί αυτοάμυνα. Αυτό έχουν δεχτεί τα δικαστήρια της Ευρώπης σε πολλές χώρες, μετά από μια αρχική απόφαση βρετανικού δικαστηρίου, την δεκαετία του 1980, όπου η έννοια του βρασμού ψυχής, για τις περιπτώσεις χρόνιας κακοποίησης έχει επανανοηματοδοτηθεί, και έχει γίνει δεκτό ότι η χρόνια κακοποίηση λειτουργεί σωρευτικά ως βραδύκαυστη θρυαλλίς για το θύμα, και η αντίδραση σε αυτήν μπορεί να εκδηλωθεί έστω και αν δεν είναι  μια στιγμιαία. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, όταν η γυναίκα σκοτώσει τον άντρα έστω και την ώρα που κοιμάται, η πράξη θεωρείται αυτοάμυνα και αθωώνεται.

Στην προκειμένη περίπτωση η πράξη της Σ.Ο., που πραγματοποιήθηκε μετά από άγριο ξυλοδαρμό και απειλή ζωής αποτελεί αυτοάμυνα. Θυμίζουμε ακόμα την περίπτωση της Παπαδάτου, που έπνιξε τον άντρα της με τη γραβάτα του και αθωώθηκε, τη δεκαετία του 1990, γιατί εκείνος την είχε πάρει σε ερημική τοποθεσία, την κακοποιούσε και την απειλούσε για τη ζωή της, μετά από χρόνια και συστηματική κακοποίηση. Κάποια στιγμή που αυτός χαλάρωσε μέσα στο αυτοκίνητο, στην ερημική τοποθεσία που αναφέρουμε, αυτή τον έπνιξε για να σώσει τη ζωή της.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην Σ.Ο., που είναι ρομά και ελληνίδα πολίτις, και ελπίζουμε η αναίρεση που έγινε στον Άρειο Πάγο να γίνει δεκτή όταν συζητηθεί, να οδηγήσει σε επανεξέταση της υπόθεσης από το Εφετείο, το οποίο με τη σειρά του ελπίζουμε να την αθωώσει.  Σε αυτή την τόσο βασανισμένη γυναίκα, που είπε στο δικαστήριο ότι είχε φάει περισσότερο ξύλο παρά ψωμί κατά τη διάρκεια του 19χρονου έγγαμου βίου της, πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να μπορέσει να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής της χωρίς απειλή και καθημερινό φόβο, και παράλληλα να φροντίσει σε καλύτερες συνθήκες ζωής τα οκτώ παιδιά της, όλα από τα οποία ήταν ανήλικα κατά την τέλεση της πράξης, το 2003, ενώ σήμερα παραμένουν ανήλικα τα τρία από αυτά.

Υπενθυμίζουμε ότι η ενδοοικογενειακή βία είναι το πιο διαδεδομένο και πιο αποσιωπημένο κακούργημα εναντίον των γυναικών, σε όλα τα πλάτη και μήκη του πλανήτη, και ότι μία στις τέσσερεις γυναίκες ζει σε συνθήκες κακοποίησης μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Πλέον και οι διεθνείς οργανισμοί έχουν δεχθεί ότι η κοινωνία και η πολιτεία πρέπει να προστατεύει τις γυναίκες θύματα ενδοοικογενειακής βίας, με θεσμούς πρόληψης.

Επίσης θέλουμε να υπογραμμίσουμε με την ευκαιρία αυτού του τραγικού περιστατικού, το πάγιο αίτημά μας προς την πολιτεία για δομές αρωγής στις γυναίκες θύματα κακοποίησης, για συμβουλευτικά κέντρα, ψυχική στήριξη, ξενώνες υποδοχής και οικονομική βοήθεια για να μπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους, οι ίδιες και τα παιδιά που συνήθως υπάρχουν, μακριά από μια σχέση κακοποίησης.

Με αυτή την ευκαιρία θέλουμε επίσης να καταγγείλουμε ότι έχουν κλείσει οι περισσότεροι ξενώνες υποδοχής κακοποιημένων γυναικών, λειτουργούν ελάχιστοι με εθελοντική προσφορά, και ότι ακόμα και για να δοθεί ένα ραντεβού για ψυχική στήριξη ή συμβουλές στις γυναίκες που καταφεύγουν στην γραμμή ΣΟΣ της Γενικής Γραμματείας Ισότητας για ενδοοικογενειακή βία, περνούν κατά μέσον όρο 3 εβδομάδες μετά το αίτημα, γιατί το σχετικό κέντρο, θύμα της μείωσης προσωπικού λόγω μνημονίων, βρίσκεται απελπιστικά υποστελεχωμένο.

Η Πρωτοβουλία μας, με τις μικρές της δυνάμεις έχει αναλάβει να καλύψει τα, όχι ευκαταφρόνητα, δικαστικά έξοδα που απαιτούνται για τον Άρειο Πάγο και την αίτηση αποφυλάκισης της Σ.Ο.

 Αθήνα, 18 Μαρτη 2012

http://feministikiprotovoulia.wordpress.com/

Share

Λεωφορεία «μόνο για Έλληνες»

Η Ραμπάπ γεννήθηκε στην Ελλάδα το 1983. Το ίδιο και τα δύο αδέρφια της, το ίδιο και το παιδί της. Ο μικρός της γιος διανύει μόλις τον τρίτο χρόνο της ζωής του, όμως ήδη έχει δει το πιο σκληρό της πρόσωπο: αυτό της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού στην ίδια του τη χώρα.

«Ήταν 7 παρά 10’ το απόγευμα, όταν το λεωφορείο όπου επιβαίναμε έφτασε στον προορισμό μας, στη στάση Μπάτης στο Φάληρο» διηγείται η Ραμπάπ, η οποία φορά μουσουλμανική μαντήλα. «Περίμενα τους συνεπιβάτες μου να αποβιβαστούν, καθώς είχα τον μικρό στο καρότσι. Όταν έφτασε η σειρά μου και άρχισα να τον κατεβάζω σιγά σιγά, είδα την πόρτα να κλείνει επάνω στο καρότσι με δύναμη. Το λεωφορείο ήταν διπλό κι εγώ βρισκόμουν στο πίσω μέρος. “Δεν βλέπεις το καρότσι;” φώναξα στον οδηγό. Κι εκείνος άνοιξε αμέσως την πόρτα, μόνο και μόνο για να την ξανακλείσει δυνατά. Τρεις φορές την ανοιγόκλεισε πάνω στο καρότσι του παιδιού μου. Εάν είχε το χεράκι του απ’ έξω, θα του το είχε κόψει…» διηγείται η νεαρή γυναίκα.

«Αν δεν ανοίξεις την πόρτα, θα πάω τώρα να σου κάνω μήνυση», φώναξε στον οδηγό για τελευταία φορά. Κι εκείνος εκνευρίστηκε, άνοιξε με δύναμη και τη δική του πόρτα, και κατέβηκε απ’ το λεωφορείο για να πάει να τη βρει. Σχεδόν κόλλησε το πρόσωπό του στο δικό της κι άρχισε να την προπηλακίζει.

«Σε “μένα θα κάνεις μήνυση; Ποια είσαι εσύ;» ρωτούσε τη γυναίκα, η οποία ξέρει τα δικαιώματά της και δεν φοβάται να τα διεκδικήσει. «Άι πνίξου μωρή μες τη θάλασσα και γύρνα πίσω στη χώρα σου. Και άμα σε ξαναδώ στο δρόμο, δεν σε βάζω μες το λεωφορείο», φώναξε έξαλλος ο οδηγός πριν φύγει.

«Η μαμά μου, που ήταν μαζί μας, τα ‘χε παίξει» αναφέρει η Ραμπάπ. «Κοίταζε πώς θα προστατέψει το μωρό, ενώ γινόταν ένας χαμός. Οι επιβάτες του λεωφορείου ήταν αμίλητοι και στο δρόμο δεν έδινε κανείς σημασία. Κοιτούσαν μόνο, κι εγώ είχα τρελαθεί. Το παιδί ούρλιαζε. Είχε τρομάξει πάρα πολύ με τις φωνές και με την πόρτα να κλείνει πάνω του. Κι από τότε, απ’ τις 9 Σεπτέμβρη, όταν συνέβη το περιστατικό, ακόμα το θυμάται. Πάντα, πριν μπούμε σε λεωφορείο με ρωτάει “Θα μου κλείσουν το χέρι στην πόρτα; Θα με χτυπήσει ο οδηγός;” Μου ζητά να τον πάρω αγκαλιά γιατί έχει αυτό το φόβο στο λεωφορείο και το τρόλεϊ».

Η ίδια η Ραμπάπ, που κατάγεται από την Αίγυπτο, έχει ξανασυναντήσει τέτοιες συμπεριφορές σε μέσα μαζικής μεταφοράς. «Με έχουν βρίσει πολύ χυδαία μέσα σε τρόλεϊ, επειδή με άκουσαν να μιλάω αραβικά με τη μητέρα μου. Άλλες φορές δεν με αφήνουν να μπω στο λεωφορείο γιατί έχω το καρότσι. “Απαγορεύεται το καρότσι στο λεωφορείο” μου είπε μία φορά ο οδηγός κι άλλη μια φορά μια κυρία που ήταν μέσα. Και όταν τη ρώτησα: “Εγώ πώς θα πάω;” μου απάντησε “με τα πόδια, τα λεωφορεία είναι μόνο για μας, όχι για εσάς”.

Πηγή: 1againstracism.gr

Share