Subscribe via RSS Feed

Tag: "αραβικός κόσμος"

Μια γυναικεία πλατεία

arab spring

της Nora Amin

Όταν ήμουν μικρή, στην εφηβεία, νόμιζα ότι είχα διαφορετικό σώμα, επειδή όλα πάνω μου άλλαζαν συνεχώς, άλλαζαν και αυξάνονταν. Αυτή την εικόνα για το σώμα μου την έχω ακόμα και σήμερα, ακόμα και αν αυτό δεν αλλάζει πια επειδή μεγάλωσα. Το σώμα μου αλλάζει ανάλογα με τον τρόπο που το βλέπουν οι άλλοι. Τα σώματά μου, έχω πράγματι πολλά, αλλάζουν ανάλογα με τον τρόπο που τα βλέπουν οι άλλοι.

Τα μαλλιά είναι σημαντικά. Από τα μαλλιά καταλαβαίνουμε ποιες είμαστε. Από τα μαλλιά βλέπουμε επίσης ποιοι είναι οι άλλοι. Τα καστανά σγουρά μαλλιά μου με τοποθετούν στη Γερμανία πάντα μαζί με τους ξένους, προκαλούν φόβο. Τα ίσιωσα. Μαζί με τις μπούκλες μου έχασα κι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Έγινα κομψή, θα έλεγα ακόμα και όμορφη.

Το σώμα των Αραβισσών γυναικών βρίσκεται, τόσο στον αραβικό όσο και στο δυτικό δημόσιο χώρο, πάντα μόνο του: Αυτό το σώμα είναι ναρκοπέδιο συνδηλώσεων, μια επιφάνια προβολής φαντασιώσεων και προκαταλήψεων, κατηγοριών και εξευτελισμών. Το γυναικείο αραβικό σώμα μπορεί να χάνει παντού, να παραβιάζει κώδικες, μέχρι τελικά να παραβιαστεί και το ίδιο.

Παλιά, όταν ήμουν μικρή, είχα πάει μια φορά με τη μητέρα μου στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο. Εκείνη φορούσε μια φούστα μέχρι το γόνατο, θυμάμαι τα μακριά της πόδια. Αυτή την εικόνα, τη θηλυκότητα, τον αέρα, την ανοιχτότητα εκείνης της μέρας, την κουβαλούσα μαζί μου σε ολόκληρη τη ζωή μου. Η πλατεία Ταχρίρ ήταν για μένα Αίγυπτος και μητέρα. Ήταν για μένα μια γυναικεία πλατεία. Έτσι ήθελα να είναι.

Οι κώδικες έσπασαν

Τον Ιανουάριο του 2011 εξεγέρθηκε ο αιγυπτιακός λαός για να διεκδικήσει την ανθρώπινη ακεραιότητά του. Αυτή η χώρα έπρεπε να γίνει η δική μας χώρα. Δεν έπρεπε να ανήκει πλέον στο καθεστώς, αλλά σε εμάς. Ήμασταν ένα: γυναίκες και άντρες, πλούσιοι και φτωχοί, παιδιά και ενήλικες, όλα γίνονταν ένα πάνω στην πλατεία Ταχρίρ και πάνω σε πολλές πλατείες της Αιγύπτου.

Σε μια στιγμή αυτής της επανάστασης ανέκτησα όλες τις αθώες παιδικές μου εμπειρίες: βγήκα πάλι στο δρόμο κρατώντας απ’ το χέρι τη μητέρα μου, νιώθαμε δυνατές. Γυναίκες ήταν στο δρόμο, δίπλα στους άντρες, μαζί με τους άντρες, και ξαφνικά όλη η ιστορία, όλη η υποταγή και η καταπίεση, στην οποία είχαμε μάθει, ήταν σαν να είχε υπάρξει μόνο για μια στιγμή, που μπορούσε μεμιάς να εξαφανιστεί. Οι κώδικες έσπασαν, οι έμφυλες ταυτότητες ακυρώθηκαν. Ήταν μια στιγμή που νιώσαμε ότι υπάρχει ελπίδα.

Ήμουν εννιά χρονών όταν κακοποιήθηκα σεξουαλικά δημόσια για πρώτη φορά. Και ό,τι ακριβώς συνέβη σε μένα, συμβαίνει και σε πολλά κορίτσια και έφηβες, οι οποίες καταθέτουν ένα κομμάτι της μέχρι πρότινος σιγουρεμένης ταυτότητάς τους, όταν εισέρχονται στο δημόσιο χώρο: ο δημόσιος χώρος, είτε είναι ο δρόμος, ο παιδότοπος, το λεωφορείο, αποτελεί για αυτές έναν τόπο πανικού. Η ταυτότητά τους συμπληρώνεται με το φόβο, την απώλεια της αυτοπεποίθησης και της περηφάνειάς τους.

Σε αυτή την κοινωνία, η οποία δεν αναγνωρίζει το βιασμό μέσα στο γάμο ως τέτοιον, η επιθετικότητα παίζει αποφασιστικό ρόλο στη σεξουαλική συναίσθηση των ανθρώπων. Ένας άντρας, ο οποίος δεν ενεργεί επιθετικά, δεν θεωρείται άντρας. Αυτή η αρρενωπότητα όμως του εξασφαλίζει μία θέση στον αιγυπτιακό δημόσιο χώρο.

Χουφτωμένη, προσβεβλημένη, χρησιμοποιημένη

Μια γυναίκα οφείλει να είναι παθητική και υποχωρητική, στο δρόμο, στο σπίτι, στο κρεβάτι. Αυτή η γυναίκα μαθαίνει από νωρίς να κλείνει τα πόδια της, αλλά, κάπου στην ηλικία μεταξύ εφτά και οχτώ χρονών, της τα ανοίγει κάποιος συγγενής – αυτό ισχύει ακόμα για χιλιάδες κορίτσια στην Αίγυπτο – για να της κάνουν κλειτοριδεκτομή.

Αγγίζουν το σώμα της, το κοιτάζουν, την προσβάλλουν, τη χρησιμοποιούν. Ό,τι συμβαίνει εκεί πάνω, ξεπερνάει το σώμα της: έχει να κάνει με την υποταγή. Και έτσι το σώμα της γυναίκας μετατρέπεται σε μέρος του δημόσιου χώρου. Και βέβαια ένα μέρος, το οποίο διεκδικεί να αρπάξει ο αντρικός πληθυσμός. Το να βρίσκεσαι σε δημόσιο χώρο, απαιτεί ότι πρέπει πάντα να προστατεύεις τον εαυτό σου. Έτσι ήταν όλα τα χρόνια. Και αυτή η δυναμική στην πλατεία Ταχρίρ μπορούσε να το αλλάξει αυτό. Σκεφτήκαμε.

Υπήρχε ένα χρονικό διάστημα, κατά το οποίο εξαφανίστηκαν όλες οι ιεραρχίες πάνω στην πλατεία, όπου όλοι οι άνθρωποι ήταν μαζί και συμπεριφέρονταν με σεβασμό και χωρίς φραγμούς. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα οι γυναίκες μπορούσαν να ξεχάσουν τους φόβους τους. Μπορούσαν να πλησιάσουν την ιδέα μιας πραγματικής ελευθερίας. Μπορούσαν να την γευτούν και να την νιώσουν: Πώς είναι να ζεις μια ζωή με ακεραιότητα;

Εκείνη την περίοδο έπαιζα θέατρο σε 30 αιγυπτιακές πόλεις, με 600 ανθρώπους και εκείνη την περίοδο είχα ξεχάσει τι ήταν εκείνο που φοβόμουνα: ήμουν απλά εκεί, ήμουν εγώ, σε κίνηση και με ελπίδα. Πώς τα είχε καταφέρει εκείνο το μικρό, φοβισμένο εννιάχρονο κοριτσάκι να απελευθερωθεί έτσι;

Εξορισμένες από το δημόσιο χώρο

Μια επανάσταση δεν μπορεί να είναι ποτέ αληθινή επανάσταση, εάν δεν αγωνίζεται παράλληλα και για τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα.

Τον Νοέμβριο του 2012 και ακόμη πιο πριν έγιναν μαζικές σεξουαλικές παρενοχλήσεις γυναικών στην πλατεία Ταχρίρ. Πολλές γυναίκες κακοποιήθηκαν σεξουαλικά δημόσια από ομάδες αντρών στην πλατεία και γύρω από αυτήν. Σε μια περίπτωση 70 άντρες βίασαν μια γυναίκα. Οι γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση ήταν ενεργές κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Αυτοί οι βιασμοί έγιναν με συστηματικό τρόπο. Εμπεριείχαν ένα πολιτικό μήνυμα: οι αράβισσες γυναίκες θα έπρεπε να εγκαταλείψουν για άλλη μια φορά το δημόσιο χώρο.

Κάποιοι άντρες κρατούσαν τις γυναίκες για να μπορέσουν να τις βιάσουν κάποιοι άλλοι και μετά άλλαζαν θέση. Μερικοί χρησιμοποίησαν αντικείμενα ή κοφτερά όπλα, άλλοι τα δάχτυλά τους. Στο κέντρο της πλατείας μας, εν μέσω κορναρισμάτων από αυτοκίνητα, ανάμεσα σε περαστικούς, μέσα στην πόλη, το σώμα της αράβισσας γυναίκας διαλύθηκε με τέτοιον τρόπο σαν να ήταν απλά μέρος του δημόσιου χώρου, σαν να μπορούσε οποιοσδήποτε να παίξει μαζί του, να το χρησιμοποιήσει, να το ψηλαφίσει.

Γυμνές στην πλατεία

Πως μπόρεσαν να εναρμονιστούν μεταξύ τους τόσο οργανικά, τόσο από κοινού, σχεδόν σαν κύματα του ωκεανού, την ώρα που βίαζαν μία γυναίκα; Όλοι έγιναν ένα εκείνη τη στιγμή: ανέκτησαν τη χαμένη τους αρρενωπότητα και την επιδείκνυαν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, με όλη τη δημοσιότητα, στην πλατεία Ταχρίρ.

Υπάρχει ένα βίντεο στο youtube, το οποίο δείχνει μια γυμνή γυναίκα να προχωράει δίπλα σε έναν αστυνομικό στην πλατεία Ταχρίρ, εκεί όπου πριν από λίγη ώρα είχε βιαστεί. Ο άντρας, ο οποίος ανέβασε στο ίντερνετ αυτό το βίντεο, δέχθηκε από όλους επίθεση. Είπαν ότι παράτεινε το βιασμό αυτής της γυναίκας, ότι έγδυνε τη γυναίκα με αυτό το βίντεο, την εξέθετε, την εξολόθρευε. Για μένα δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Η δημόσια εκτέλεση αυτής της γυναίκας συντελέστηκε στην πλατεία Ταχρίρ. Το βίντεο έδινε σε αυτή την επιβιώσασα ένα πρόσωπο, την έκανε ηρωίδα. Αυτή η ηρωίδα περπατάει με το γυμνό της κορμί στην πλατεία, ενώ κανείς δεν της προσφέρει ένα ρούχο να καλυφτεί.

Ήταν εγώ, ήταν εμείς

Αυτή η ηρωίδα δεν μπορεί να ντροπιαστεί. Ντροπιάστηκαν όλοι οι υπόλοιποι με αυτό το βίντεο. Ντροπιάστηκαν τόσο που προσπαθούσαν να διαγράψουν αυτές τις εικόνες από το αρχείο της δημοσιότητας. Οι φωτογραφίες έπρεπε να εξαφανιστούν, γιατί το δυνατό σώμα αυτής της γυναίκας έκανε τα ελεεινά σώματα όλων εκείνων των βασανιστών να φαίνονται θλιβερά ορατά.

Ένιωσα τόσο γυμνή όσο εκείνη η γυναίκα. Τα γυμνά της πόδια επανέφεραν στην πλατεία Ταχρίρ όλα τα ίχνη των Αιγύπτιων γυναικών. Μας έφερε κοντά της και μας πήρε μαζί της. Αυτή ήταν εγώ, ήταν εμείς και η εικόνα αυτής της ηρωίδας μού έχει εντυπωθεί.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η πλατεία Ταχρίρ ήταν μια γυναικεία πλατεία, ότι αυτό είναι και ότι θα ξαναγίνει.

Πηγή: taz.de

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

 

 

Share

Γνωρίστε τους νεαρούς γκέι άραβες που κάνουν πάταγο στο Τελ Αβίβ

ταινία για συγκρουση ταυτοτήτων γκέι παλαιστίνιων

Είναι η χειραφέτηση φαινόμενο καθολικό και αμιγές; Πώς χειρίζεται ένα υποκείμενο την κατάσταση στην οποία βιώνει τη χειραφέτηση ως προς μια καταπιεσμένη ταυτότητά του με όρους περαιτέρω καταπίεσης μιας άλλης; Ποιο είναι το πεδίο ελευθεριών που το ίδιο το υποκείμενο ορίζει με τις επιλογές του και πώς είναι να συνειδητοποιεί ότι το πεδίο αυτό λειτουργεί ταυτοχρόνως αυξητικά και μειωτικά ως προς αντικρουόμενες ταυτότητές του; Πόσο ετερόκλητη, μη γραμμική και μη συμπαγής μονάδα αντίληψης και ανάλυσης της πραγματικότητας είναι η υποκειμενικότητα; Φαίνεται ότι η ταινία, περί ης το άρθρο που ακολουθεί, έχει κάτι να πει ως προς τα παραπάνω ερωτήματα.

 ***

του Colin Crummy

Ο Fadi έχει ένα πρόβλημα. Κοιμάται διαρκώς με ακατάλληλους άντρες που γνωρίζει στα γκέι μπαρ του Τελ Αβίβ. Είναι όμορφα, γοητευτικά και καλά Εβραιόπουλα. Και ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι εκείνος είναι ένθερμος Παλαιστίνιος εθνικιστής. «Έχω καψουρευτεί έναν Σιωνιστή» λέει ο Fadi στην καλύτερή του φίλη, τη Nagham, στο ντοκιμαντέρ Oriented. «Είμαι ερωτευμένος με τον εχθρό» λέει.

Οι κίνδυνοι των ερωτικών συναντήσεων στο Τελ Αβίβ είναι μερικά μόνο από τα πολύπλοκα κοινωνικά, πολιτισμικά, πολιτικά και προσωπικά διλήμματα που το Oriented παρουσίασε στην παγκόσμια πρεμιέρα του στο Sheffield Doc/Fest τον Ιούνιο στην Αγγλία. Η ταινία – ντεμπούτο του Βρετανού σκηνοθέτη Jake Witzenfeld, ακολουθεί τρεις εικοσάρηδες γκέι Παλαιστινίους που ζουν στη Γιάφα, έναν στιλάτο παραθαλάσσιο θύλακα στα νότια της πόλης. Ο Khader είναι ένας Παλαιστίνιος κοσμικός ακτιβιστής που ζει με τον Εβραίο γκόμενό του, τον David. Ο Naeem περνάει μια χαρά στη φούσκα του Τελ Αβίβ, αλλά δεν είναι όπεν στους γονείς του, ενώ ο Fadi δυσκολεύεται να συμβιβάσει τον βαθύ παλαιστινιακό εθνικισμό του με τη συνήθειά του να καψουρεύεται ένστολους Ισραηλινούς.

Την επόμενη της πρεμιέρας, οι σταρ της ταινίας, ζωηροί και ενημερωμένοι, μιλούν σε μια ηλιόλουστη καφετέρια. Ο Khader Abu Seif (28, εργάζεται στη διαφήμιση) φοράει πολύχρωμα ρούχα, φλερτάρει και μιλάει πολύ. Ο Fadi Daeem (27, νοσηλευτής) είναι ανέκφραστος, λακωνικός, τρυπημένος παντού και με γυαλιά ηλίου τύπου «στ’αρχίδια μου». Ο Naeem Jiryes (26, επίσης νοσηλευτής) είναι ειλικρινής, γλυκός, με μούσια και καπελάκι του μπέιζμπολ. Πολύ σύντομα φάνηκε γιατί ο Witzenfeld αποφάσισε να ακολουθήσει αυτούς τους τυπάδες για 18 μήνες. Οι τρεις νεαροί Παλαιστίνιοι είναι έξυπνοι, σαματατζήδες, έχουν πλάκα και τους αρέσουν τα ποτά. Ένας σερβιτόρος γίνεται αντικείμενο φλερτ (από τον Khader) και μετά κραξίματος επειδή αργεί με την παραγγελία (επίσης από τον Khader). «Θέλω να τον σκοτώσω» χαριτολογεί.

Ο Witzenfeld ανακάλυψε τα παιδιά μέσω του βίντεο με το όνομα ‘Qambata’ που είχαν ανεβάσει στο YouTube και το οποίο έγινε viral στον Αραβικό κόσμο, καθώς αναδείκνυε κάποια θέματα ταμπού, όπως η ομοσεξουαλικότητα και η έμφυλη ισότητα. Αποφάσισαν να το κάνουν ένα βράδυ που είχαν μεθύσει, λέει ο Khader, θέλοντας να προφέρουν τα αισθήματα μιας νέας γενιάς Αράβων. «Δεν είχαμε γκέι, λεσβιακό ή κουήρ πρότυπο για να ακολουθήσουμε. Αφού, λοιπόν, δεν έχουμε πρότυπο, ας γίνουμε εμείς».

Στο Oriented αυτή η πρόκληση στην παραδοσιακή Αραβική κουλτούρα εκδηλώνεται με την ιστορία του Naeem, ο οποίος αποφασίζει να κάνει coming-out στην οικογένειά του, που δεν καταλαβαίνει γιατί δεν θέλει να γυρίσει στο χωριό τους, να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Ο Naeem πηγαίνει μαζί με τα παιδιά για φαγητό στο σπίτι των δικών του και εκεί ο πατέρας του προτείνει να θυσιάσει 10% της ευτυχίας του για να ακολουθήσει την παράδοση. Η Nagham, η φίλη του αγοριού, αντιτείνει: «Γιατί δεν θυσιάζετε εσείς 10% της ευτυχίας σας για να μπορεί να είναι κι αυτός ευτυχισμένος;».

Η ταινία αναδεικνύει πολιτισμικές εντάσεις σαν αυτήν μέσα από προσωπικές ιστορίες. Στο Τελ Αβίβ ξανά, ένα διαφορετικό είδος έντασης προκύπτει: τι κάνουν στο Ισραήλ οι νεαροί Παλαιστίνιοι, δεδομένου του μεγάλου φορτίου ιστορικής έντασης; Όντας Βρετανός, στρέιτ και Εβραίος που ζει στην πόλη, ο Witzenfeld παραδέχεται ότι δεν είχε αντιληφθεί τις πολύπλοκες, μεταβαλλόμενες ταυτότητες που ίσως χρειαστεί να διαχειριστούν οι άντρες αυτοί. Ο σκηνοθέτης καταγράφει τις ζωές τους μεταξύ του 2013 και του 2014 ενώ ξεσπούσαν νέες εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και Γάζας. Το να ζουν στη φιλελεύθερη φούσκα του Τελ Αβίβ ενώ λίγο πιο κάτω μαίνεται η σύγκρουση με τους δικούς τους ανθρώπους, κατά δική τους ομολογία, τους γαμεί το μυαλό.

«Αυτή είναι η ζωή μας. Συνεχώς πολύ μπερδεμένη» λέει ο Fadi. «Κάνω κάτι και είναι σαν να υποστηρίζω το Ισραήλ, σαν να μην είμαι καλός Παλαιστίνιος. Τα πιο μικρά πράγματα, πού σπουδάζεις, πού δουλεύεις, πού βγαίνεις, με ποιους βγαίνεις. Ό,τι και να κάνουμε. Η Μαντόνα, που τη λατρεύουμε, ήταν στο Ισραήλ πριν έξι μήνες. Δεν πήγαμε και δεν θέλαμε να πάμε γιατί θα ήταν σαν να υποστηρίζουμε το να έρχονται καλλιτέχνες στο Ισραήλ κι έτσι να φαίνεται ότι είναι ένα καλό μέρος.»

Το Oriented, όμως, δεν μιλά μόνο για βλοσυρές διαμαρτυρίες και βραδιές στο σπίτι ενώ στην πόλη βρίσκεται η Μαντόνα. Η ταινία έχει έντονες ντοκιμαντο-σαπουνοπερέ ευαισθησίες, καθώς αντανακλά την ενέργεια της νιότης των ηρώων της. Οι περισσότερες πολιτικές συζητήσεις γίνονται, ενώ οι πρωταγωνιστές πίνουν τα κοκτέιλ τους και καπνίζουν. Ο σκηνοθέτης λέει ότι προσπάθησε να συλλάβει τον ακτιβισμό σε μια προσωπική διάσταση. «Η κοινωνική αλλαγή δεν είναι αυτό που διαβάζουμε στα βιβλία Ιστορίας. Είναι τα λόγια και οι πράξεις των ανθρώπων που ζουν την καθημερινότητά τους, είτε γαμιούνται, είτε βγαίνουν ραντεβού, είτε συζητούν για το πού θα βγουν». Όπως προσθέτει στεγνά ο Fadi, «εννοείται ότι δεν πρόκειται να αυτοπυρποληθούμε στη μέση της τοπικής αγοράς».

Παρ’όλα αυτά, τα παιδιά ξέρουν ότι η συμμετοχή σε μια ταινία όπως το Oriented τα εκθέτει. Ανησυχούν πώς θα το πάρουν στο σπίτι τους, αλλά και στη δουλειά τους. Μπορεί οι πολιτικές συζητήσεις να κυριαρχούν στο Τελ Αβίβ, αλλά για τους νεαρούς Παλαιστίνιους της πόλης είναι δύσκολο να εκφράσουν την πολυπλοκότητα όσων νιώθουν. «Δεν μας επιτρέπεται να μιλήσουμε για πολιτική, να εκφραστούμε υπέρ της Παλαιστίνης» λέει ο Naeem. «Είναι εκεί, κάτω από την επιφάνεια, αλλά δεν σου επιτρέπεται να εκφραστείς…να νιώσεις νόμιμος».

Πάντως, τα αγόρια του Oriented έχουν συνηθίσει τις αντιδράσεις. Το viral βίντεό τους στο YouTube είχε σχόλια όπως «λεσβίες, γκέι τσούλες», «προδότες», «Ισραηλινοί Άραβες». Έχουν την υποστήριξη κάποιων Ισραηλινών στο Τελ Αβίβ, κάποιες, όμως, φορές νιώθουν κυνικά, όπως τότε που ένας τύπος πλησίασε τον Khader στο δρόμο και κάγχασε «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». «Χαλάρωσε, μωρή» παρατηρεί ο Fadi. «Μη φωνάζεις ‘Λευτεριά στην Παλαιστίνη’ όταν μας βλέπεις μπροστά σου.»

Έχουν επίσης συνηθίσει να τους κατηγορούν και ότι το παίζουν και ότι δεν το παίζουν θύματα. «Νομίζω ότι οι Παλαιστίνιοι παρουσιάζονται θυματοποιημένοι στις ταινίες» λέει ο Fadi. «Πολύ δύσκολα θα έβλεπαν έναν Παλαιστίνιο που δεν υποφέρει όπως αυτοί. Και το καταλαβαίνω αυτό. Δεν συγκρίνω τον πόνο μου με τον πόνο ενός εφήβου στη Γάζα.»

Ελπίζουν, ωστόσο, ότι με την ταινία θα βοηθήσουν Άραβες εφήβους να κάνουν coming-out. «Το όνειρό μας είναι να μπορέσουμε να προβληθεί η ταινία σε Αραβικές χώρες» λέει ο Naeem. «Σε αυτό το κοινό θέλω να φτάσει.» Ο Khader θέλει να δουν το Oriented γκέι Άραβες έφηβοι και να ταυτιστούν με αυτό όπως έκανε εκείνος με το Hedwig and the Angry Inch. «Σε έναν νεαρό γκέι Άραβα που ζει στην Καμπούλ και που θα δει την ταινία, δεν μπορώ να υποσχεθώ φοβερά γκλαμουράτα πάρτι. Αλλά όταν εγώ είδα το Hedwig ένιωσα ότι ταυτίζομαι. Εμπνεύστηκα. Ελπίζω 50 Άραβες έφηβοι να δουν το Oriented. Για μένα αυτό θα ήταν αρκετό.»

Μετάφραση – Εισαγωγή: Δημήτρης Βασιλειάδης

Πηγή: vice.com

 

Share

8 Μάρτη 100 γυναίκες στη Γάζα – νέα απαγόρευση

Κάιρο, φωτογραφία των αλληλέγγυων γυναικών από την Γαλλία, την Ελβετία και τις ΗΠΑ

επιμέλεια Σίσσυ Βωβού

Με βάση την ανταπόκριση της Ann Wright*

Δυστυχώς, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, δεν κατορθώθηκε η είσοδος στη Γάζα 100 γυναικών από αρκετές χώρες της ευρώπης και τις ΗΠΑ, οι οποίες είχαν σκοπό να γιορτάσουν μαζί με τις έγκλειστες Παλαιστίνιες την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. 16 από αυτές κατάφεραν να φτάσουν στο Κάιρο, όπου και έκαναν μια συμβολική γιορτή, 62 δεν μπόρεσαν να μπουν καθόλου στην Αίγυπτο,  από τη Γαλλία, το Βέλγιο, της ΗΠΑ, την Αλγερία, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Λουξεμβούργο, την Ελβετία και την Αυστραλία, αφού οι αρχές ήταν «ενημερωμένες», ως συνήθως, ενώ οι 22 είχαν ήδη ακυρώσει τη μετάβαση, γιατί γνώριζαν εκ των προτέρων την απαγόρευση, μεταξύ των οποίων η Djamila Bouhired, 79χρονη Αλγερινή που είναι γνωστή για τους αγώνες της.

Η Ann Wright καταγγέλλει στην ενημέρωσή της ότι έχουν κλείσει σχεδόν όλα τα περάσματα από Αίγυπτο σε Γάζα, που ήταν εκατοντάδες, ακόμα και οι οδοί ανεφοδιασμού σε τρόφιμα, από το «φόβο» μήπως εισάγουν όπλα, όπως το δικαιολογούν οι αιγυπτιακές αρχές.

Ο πληθυσμός της Γάζας, περίπου 1,7 εκατομμύρια ψυχές, ζουν σε ανοιχτή φυλακή, με καθημερινές επιθέσεις από μεριάς Ισραήλ και με σοβαρές και συνεχείς ελλείψεις σε τρόφιμα, ενέργεια και άλλα βασικά για την επιβίωση. Οι γυναίκες κάνουν τιτάνιο αγώνα να συντηρήσουν τις οικογένειές τους μ’ αυτές τις συνθήκες.

Λόγω αυτών των συνθηκών κινητοποιήθηκαν κάποιες γυναίκες διεθνώς, για να δείξουν το ενδιαφέρον τους και την αλληλεγγύη τους, ως γυναίκες προς γυναίκες, και να αποδείξουν με την μετάβασή τους ότι δεν έχουν ξεχάσει τις Παλαιστίνιες.

Το μήνυμα που ήθελαν να στείλουν, ήταν ότι εμείς δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίσουμε αληθινά τις δοκιμασίες που περνάτε, σας έχουμε στην καρδιά μας και υποσχόμαστε να συνεχίσουμε την αλληλεγγύη. Επίσης ότι θα μεταφέρουμε στα κοινοβούλια και τις δημόσιες αρχές των χωρών μας τα μηνύματα για τη ζωή σας και θα καταγγείλουμε ότι χορηγούν δισεκατομμύρια δολάρια στις κυβερνήσεις του Ισραήλ και της Αιγύπτου.

* Η Ann Wright έχει ταξιδέψει στη Γάζα έξι φορές από το 2009, με την πορεία Ελευθερίας της Γάζας, στην οποία μετέβηκαν 1300 άτομα από 55 χώρες στο Κάιρο, για να ταξιδέψουν στη Γάζα. Τότε, επιτράπηκε να εισέλθουν στη Γάζα μόνον 100.

Στα 1300 άτομα που αναφέρονται για την αποστολή του 2009, μετείχε και 30μελής αντιπροσωπεία από την Ελλάδα, η οποία επίσης εμποδίστηκε τότε να περάσει, όπως μας ανέφερε η Κατερίνα Παπαγκίκα που μετείχε σ’ αυτήν. Η Αιγυπτιακή κυβέρνηση, επί Μουμπάρακ και δυστυχώς και μετά την αραβική άνοιξη, ακολουθεί την ίδια πολιτική αποκλεισμού και αρνείται να διευκολύνει τη μετάβαση αλληλέγγυων πολιτών από όλο τον κόσμο, είτε για την 8η Μάρτη είτε για οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου. Εξάλλου, και οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου, απαγόρευσαν πριν λίγα χρόνια τον απόπλου του Στολίσκου της Ελευθερίας από τα ελληνικά και κυπριακά λιμάνια για τη Γάζα. 

 

Διαβάστε ακόμα

Εκατό γυναίκες για την Λωρίδα της Γάζας

 

Share

Εκατό γυναίκες για την Λωρίδα της Γάζας

Φωτογραφία: Mohammed Saber/EPA

Να περάσουν στην Λωρίδα της Γάζας παρά τον ισραηλινό αποκλεισμό – τον οποίο σκοπεύουν να καταγγείλλουν – επιδιώκουν περισσότερες από 100 γυναίκες από όλο τον κόσμο. Η κίνηση έχει προγραμματιστεί να γίνει στις 8 Μαρτίου, την ημέρα της γυναίκας, ώστε να γιορτάσουν μαζί με τις Παλαιστίνιες που ζουν εκεί.

Όπως ανακοίνωσε η φιλοπαλαιστινιακή οργάνωση CAPJPO-EuroPalestine, οι συμμετέχουσες, που προέρχονται από τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, την Αλγερία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ελβετία και αλλού θα αναχωρήσουν στις αρχές της επόμενης εβδομάδας για το Κάιρο και θα μεταβούν στη συνέχεια στη Ράφα, το μεθοριακό πέρασμα μεταξύ της Αιγύπτου και των παλαιστινιακών εδαφών, με στόχο να επιχειρήσουν να εισέλθουν στη Γάζα.

Στο δελτίο Τύπου της CAPJPO, ενώ διευκρινίζεται ότι η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί μια ανταπόκριση στην «έκκληση για βοήθεια που απηύθυναν φεμινιστικές οργανώσεις της Λωρίδας της Γάζας».

Πηγή: tvxs

 

Share

Η Αίγυπτος η πιο «νοσηρή» χώρα για τις γυναίκες

Η Αίγυπτος είναι η χειρότερη χώρα του αραβικού κόσμου για να ζει μια γυναίκα. Σεξουαλική παρενόχληση, υψηλά ποσοστά ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, αύξηση της βίας και του ισλαμιστικού αισθήματος μετά τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης καθιστούν το περιβάλλον “νοσηρό” για μια γυναίκα, όπως προκύπτει από δημοσκόπηση του ιδρύματος Thomson Reuters.

Οι μεροληπτικοί νόμοι εις βάρος των γυναικών και η αύξηση των κρουσμάτων διακίνησης ανθρώπων επίσης συμβάλλουν στο να εξασφαλίσει η Αίγυπτος την τελευταία θέση στη λίστα με τις 22 αραβικές χώρες, διαπιστώνει η έρευνα.

«Παρά τις ελπίδες ότι οι γυναίκες θα ήταν από τις πρώτες ευνοημένες από την Αραβική Άνοιξη, είναι τελικά οι μεγάλες ηττημένες, καθώς οι λαϊκές εξεγέρσεις έχουν προκαλέσει συγκρούσεις, αστάθεια, εκτοπισμό και αύξηση των ισλαμιστικών οργανώσεων σε πολλές περιοχές της χώρες», επισημαίνουν οι μελετητές, ενώ η Αιγύπτια αρθρογράφος, Μόνα Ελταχάουι, είπε κατά την παρουσίαση της δημοσκόπησης πως «απομακρύναμε τον Μουμπάρακ από το προεδρικό μέγαρο, αλλά πρέπει να απομακρύνουμε και τον Μουμπάρακ που κατοικεί στο μυαλό μας και στις κρεββατοκάμαρές μας».

«Όπως δείχνουν τα αρνητικά συμπεράσματα της δημοσκόπησης, εμείς οι γυναίκες χρειαζόμαστε μία διπλή επανάσταση, μία εναντίον των διαφόρων δικτατόρων που έχουν καταστρέψει τις χώρες μας και μία κατά του τοξικού συνδυασμού πολιτισμού και θρησκείας που καταστρέφει τις ζωές μας ως γυναικών», πρόσθεσε η αρθρογράφος.

Οι γυναίκες κατείχαν κεντρικό ρόλο στη εξέγερση στη χώρα, αλλά οι ακτιβιστές υποστηρίζουν ότι η αυξανόμενη επιρροή των ισλαμιστών – με αποκορύφωμα την εκλογή του ηγέτη της Μοσουλμανικής Αδλεφότητας Μοχάμεντ Μόρσι στην προεδρία – αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για τα δικαιώματα των γυναικών. Έκθεση των Ηνωμένων Εθνών για τις γυναίκες τον Απρίλιο ανέφερε ότι το 99,3% των γυναικών και κοριτσιών πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης στην Αίγυπτο.

Το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφέρει ότι 91 γυναίκες βιάστηκαν ή δέχτηκαν σεξουαλική επίθεση σε κοινή θέα, στην πλατεία Ταχρίρ, τον Ιούνιο στην διάρκεια της κλιμάκωσης των διαμαρτυριών κατά του Μόρσι. Επίσης καταγράφηκαν υψηλά ποσοστά γάμου δια της βίας και διακίνησης ανθρώπων.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικών γεννητικών οργάνων είναι συχνό και ολοένα αυξανόμενο φαινόμενο στην Αίγυπτο, όπου το 91% των γυναικών και κοριτσιών – συνολικά 27,2 εκατομμύρια – υποβάλλονται σε κλειτοριδεκτομή, σύμφωνα με την UNICEF. Μόνο το Τζιμπουτί έχει υψηλότερα ποσοστά (93%).

Μετά την Αίγυπτο, το Ιράκ βρίσκεται στη δεύτερη χειρότερη θέση της κατάταξης, ακολουθούμενο από τη Σαουδική Αραβία, τη Συρία και την Υεμένη.

Στο Ιράκ, οι ελευθερίες των γυναικών έχουν μειωθεί από την εισβολή των αμερικανικών δυνάμεων το 2003 και την ανατροπή του Σαντάμ Χουσέιν. Μία δεκαετία αστάθειας και συγκρούσεων έχει επηρεάσει δυσανάλογα τις γυναίκες, όπως αναφέρει η έρευνα. Η ενδοοικογενειακή βία και η πορνεία έχουν αυξηθεί, ο αναλφαβητισμός αυξήθηκε δραματικά και έως και 10% των γυναικών – 1,6 εκατομμύριο – έμειναν χήρες και ευάλωτες, σύμφωνα με την οργάνωση Refugees International. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες εκτοπισμένες εσωτερικά και κατά μήκος των συνόρων είναι εύκολο να πέσουν θύματα διακίνησης ανθρώπων, απαγωγών και βιασμών, υποστηρίζει η υπηρεσία προσφύγων του ΟΗΕ.

Η Σαουδική Αραβία παραμένει η μοναδική χώρα που απαγορεύει στις γυναίκες να οδηγούν. Ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις που προώθησε ο βασιλιάς Αμπντάλα πρόσφεραν περισσότερες εργασιακές ευκαιρίες στις γυναίκες και περισσότερο δημόσιο λόγο.

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία έχει καταλυτική επίδραση στις γυναίκες τόσο στο σπίτι όσο και στους καταυλισμούς προσφύγων, όπου καταγράφονται περιστατικά με γάμους παιδιών, διακίνηση και σεξουαλική βία, επισημαίνουν οι ειδικοί. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις υποστηρίζουν ότι οι δυνάμεις του προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ έχουν βάλει στο στόχαστρό τους γυναίκες τις οποίες βιάζουν και βασανίζουν, ενώ οι σκληροπυρηνικοί ισλαμιστές τους έχουν αποστερήσει τα δικαιώματα στα εδάφη που τελούν υπό τον έλεγχό τους.

Μαζί με τη Συρία, όλες οι χώρες μέλη του Αραβικού Συνδέσμου, με εξαίρεση τη Σομαλία και το Σουδάν, έχουν υπογράψει ή επικυρώσει την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την Εξάλειψη όλων των μορφών Διακρίσεων κατά των Γυναικών (CEDAW). Επιπλέον, ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς συμβολικά επικύρωσε την Σύμβαση εκ μέρους της Παλαιστινιακής Αρχής και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η προστασία που παρέχει στις γυναίκες η Σύμβαση είναι επιφανειακή. Οι χώρες μέλη της μπορούν να εγείρουν αντιρρήσεις απέναντι σε ό,τι θεωρούν ότι είναι αντίθετο προς την σαρία (ισλαμικός νόμος), τον οικογενειακό κώδικα μίας χώρας ή σε οποιαδήποτε εθνική νομοθεσία.

Αντίθετα στην κατάταξη της δημοσκόπησης βρίσκονται οι Κομόρες, όπου οι γυναίκες κατέχουν το 20% των υπουργικών θέσεων και διατηρούν το σπίτι ή την γη μετά το διαζύγιο, και ακολουθούνται από το Ομάν, το Κουβέιτ, την Ιορδανία και το Κατάρ.

Στη δημοσκόπηση συμμετείχαν 336 ειδικοί σε θέματα ισότητας των δύο φύλων τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο. Διενεργήθηκε σε 21 χώρες του Αραβικού Συνδέσμου και στη Συρία, η οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Αραβικού Συνδέσμου αλλά διαγράφηκε το 2011. Οι ερωτήσεις βασίστηκαν στους όρους της CEDAW, την οποία 19 αραβικές χώρες έχουν υπογράψει ή επικυρώσει.

Η δημοσκόπηση αξιολόγησε τα κρούσματα βίας κατά των γυναικών, τα δικαιώματα στην αναπαραγωγή, την μεταχείριση των γυναικών μέσα στην οικογένεια, την ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία και την αντιμετώπιση ως προς τον ρόλο των γυναικών στην πολιτική και στην οικονομία.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

 

Share

Η συκοφαντία για το 9χρονο κοριτσάκι που το έβγαλαν τάχα σε δημοπρασία στο Αφγανιστάν

του Νίκου Σαραντάκου 

Λένε πως μια φωτογραφία αξίζει όσο χίλιες λέξεις, αλλά συχνά λίγες λέξεις μπορούν να αλλάξουν εντελώς τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε μια φωτογραφία και τα συμπεράσματα που βγάζουμε. Το Διαδίκτυο είναι γεμάτο όχι μόνο από παραποιημένες φωτογραφίες, αλλά και από φωτογραφίες αυθεντικές μεν αλλά που συνοδεύονται από παραπλανητικές λεζάντες ώστε να οδηγήσουν όποιον τις βλέπει σε ένα ορισμένο συμπέρασμα. Αυτό γίνεται πολύ συχνά για προπαγανδιστικούς σκοπούς -θα θυμάστε για παράδειγμα τη φωτογραφία που έδειχνε γαμπρούς με παρανυφάκια στη Μέση Ανατολή, και που παρουσιάστηκε, από τα ιστολόγια του μίσους και της ψευτιάς, ότι τάχα παρουσιάζει παιδεραστικούς γάμους, ότι δηλαδή τα παρανυφάκια ήταν νύφες. Μια άλλη ανάλογη περίπτωση, με την οποία είχαμε επίσης ασχοληθεί στο ιστολόγιο, ήταν το οχτάχρονο αγόρι που το έπιασαν τάχα να κλέβει και του σύνθλιψαν το χέρι, βάζοντας ένα αυτοκίνητο να περάσει από πάνω -στην πραγματικότητα, το αγόρι έδινε υπαίθρια παράσταση.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει τις τελευταίες μέρες και με τη φωτογραφία που βλέπετε, που κι εμένα μου την έστειλε προχτές ένας φίλος ρωτώντας με αν είναι αυθεντική, μια φωτογραφία που δείχνει… τι δείχνει άραγε; Σύμφωνα με όσους χάλκευσαν την είδηση ή την αναπαράγουν ανεξέταστα, δείχνει “δημοπρασία 9χρονου κοριτσιού” στο Αφγανιστάν ή στο Πακιστάν. Στη βασική παραλλαγή του μύθου, αυτή που κυκλοφορεί περισσότερο, (π.χ. εδώ από το inews), το εννιάχρονο κοριτσάκι το έχουν βγάλει σε δημοπρασία και αυτό κρύβει από ντροπή και απόγνωση το πρόσωπό του -και με κάποιο περίεργο τρόπο αυτό συνδέεται με την είδηση ότι η Μαντόνα εκποίησε πρόσφατα έναν πίνακα της συλλογής της, προκειμένου να διαθέσει τα έσοδα (7 εκατ. δολάρια) για την κατασκευή σχολείων για κορίτσια στο Πακιστάν και το Αφγανιστάν. Χρειάζονται πολλά περισσότερα στο Αφγανιστάν μέχρι να φθάσουμε στα σχολεία για κορίτσια, αποφαίνεται βαθυστόχαστα ο χαλκευτής.

Σε μια άλλη παραλλαγή, μπαίνει ο τίτλος “‘Δημοκρατία” του Ισλάμ και η “ανοιχτή δημοπρασία” του 9χρονου κοριτσιού θεωρείται χαρακτηριστικό παράδειγμα της ελευθερίας που έφεραν στο Αφγανιστάν οι Αμερικανοί. Άλλοι πάλι, πιο μερακλήδες, δεν παραλείπουν να προειδοποιήσουν: Δεν έχει σημασία αν το αντέχει το μυαλό μας, σημασία έχει ότι θα μας το φέρει ο πολυπολιτισμός… Στο όνομα του πολυπολιτισμού, λοιπόν, αύριο και στη γειτονιά σου…!  Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πήρε 7% η Χρυσή Αβγή….

Βέβαια, με μια πιο προσεχτική ματιά, η ερμηνεία ότι η φωτογραφία δείχνει δημοπρασία αρχίζει να μπάζει νερά. Για παράδειγμα, σε κάθε δημοπρασία απαραίτητο είναι να υπάρχει κάποιος που τη διευθύνει και που θα κατακυρώσει το έκθεμα στον πλειοδότη. Δεν είναι ανάγκη να έχει γραφείο ή έδρανο, δεν είναι καν ανάγκη να έχει σφυράκι, αλλά δημοπρασία χωρίς διευθυντή δεν γίνεται -και στη φωτογραφία δεν φαίνεται τίποτα τέτοιο.

Και δεν φαίνεται, διότι καμιά δημοπρασία δεν συμβαίνει. Το Διαδίκτυο είναι δίκοπο μαχαίρι, και όπως δίνει στον χαλκευτή τη δυνατότητα να πλασάρει γρήγορα το ψέμα του, δίνει και στον ανασκευαστή των μύθων εργαλεία για να ξεσκεπάσει το ψέμα. Υπάρχουν ας πούμε ιστότοποι που αναγνωρίζουν φωτογραφίες και σου λένε πού αλλού έχουν δημοσιευτεί (και που ςξαιτίας τουςτα διάφορα κουίζ που γίνονταν με βάση φωτογραφίες έχουν πια αχρηστευτεί). Ένας από αυτούς τους ιστοτόπους είναι το tineye.com (υπάρχουν κι άλλοι), με τη βοήθεια του οποίου βρίσκουμε ότι η φωτογραφία είχε αρχικά δημοσιευτεί στο reuters.com στις 18 Μαΐου του 2011. Δεν μπορώ να την απομονώσω, αλλά είναι η πρώτη φωτογραφία της ένατης σειράς εδώ, και η λεζάντα λέει:

RTR2MKDQ
18 May. 2011
Taloqan, Afghanistan

An Afghan girl whose family members were killed overnight after a raid by NATO and Afghan forces, covers her face as she weeps during a protest in Taloqan May 18, 2011. Ten people have been killed and fifty wounded in violent protests against the killing of two men and two women in a night-time raid in north Afghanistan, a top local health official said. REUTERS/Wahdat (AFGHANISTAN – Tags: CIVIL UNREST POLITICS IMAGES OF THE DAY)

Δηλαδή, το κορίτσι θρηνεί τους δικούς της που σκοτώθηκαν σε νυχτερινή επιδρομή δυνάμεων του ΝΑΤΟ και του αφγανικού στρατού, ενώ οι συγκεντρωμένοι διαμαρτύρονται για τους σκοτωμούς! Καμιά σχέση φυσικά με δημοπρασίες και άλλα που φαντάζονται διεστραμμένα μυαλά.

Ο καινούργιος αυτός μύθος είναι ακόμα σχετικά νέος, δεν έχει προφτάσει να εξαπλωθεί πολύ, σαν τους προηγούμενους που αναφέρω στην αρχή του άρθρου. Παρατηρώ όμως με ικανοποίηση ότι σε καναδυό σάιτ έχει ήδη δημοσιευτεί η ανασκευή του -αυτά τα πράγματα καλό είναι να τα σκοτώνεις μικρά, που λέει και το ανέκδοτο, γι’ αυτό κι έκανα κι εγώ τη σημερινή δημοσίευση.

Υστερόγραφο: Όμως μια και μιλάμε για παραποιήσεις και μύθους, θέλω να καταγγείλω μια παραποίηση λεξικογραφικού χαρακτήρα που εντόπισα πρόσφατα. Κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο μια φωτογραφία που δείχνει δήθεν ένα απόσπασμα από το λεξικό Μπαμπινιώτη και συγκεκριμένα το λήμμα “φαήλος”. Πρόκειται για λαθροχειρία. Το λεξικό Μπαμπινιώτη δεν έχει λήμμα “φαήλος” (το έλεγξα) -άλλωστε, δεν περιλαμβάνει ιδιωματικές λέξεις σαν κι αυτές που δίνονται ως συνώνυμα της λ. φαήλος (γρόθος, μινάρας). Εύκολα βλέπουμε ότι πρόκειται για μια καλοφτιαγμένη απομίμηση, κύριος οίδε με ποιο σκοπό.

Πηγή: sarantakos.wordpress

 

Share

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Φωτό: Άνοιξη 2013, γυναίκες καραδαίνουν μαχαίρια σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους βιασμούς, που μένουν ατιμώρητοι

 

της Ελένης Τσερεζόλε

«Αν δεν κυνηγούσα τις γυναίκες, οι φίλοι μου θα με περνούσαν για ομοφυλόφιλο». Με τον τρόπο αυτό ένας αιγύπτιος έφηβος που τον συνέλαβαν πρόσφατα να παρενοχλεί σεξουαλικά μια γυναίκα στην Αλεξάνδρεια, δικαιολόγησε την πράξη του. Το περιστατικό, πέρα από αποκαλυπτικό μιας γενικευμένης νοοτροπίας τόσο έναντι των γυναικών όσο και έναντι των ομοφυλόφιλων στην Αίγυπτο, είναι και… σπάνιο. Ελάχιστες δηλαδή είναι οι φορές που οι άνδρες οι οποίοι επιτίθενται μαζικά και κακοποιούν σεξουαλικά γυναίκες σε δημόσιους χώρους, συλλαμβάνονται και προσάγονται ενώπιον της Δικαιοσύνης. Τις περισσότερες φορές, είτε δεν συλλαμβάνονται καθόλου είτε τα θύματα, υπό τις πολλαπλές πιέσεις (εκ μέρους των οικογενειών των ιδίων, των δραστών, της αστυνομίας, κ.α.) κάνουν πίσω. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Για παράδειγμα, το 2006, νεαρές γυναίκες δέχθηκαν επίθεση από ομάδα ανδρών, στο κέντρο του Καΐρου, χωρίς η αστυνομία να παρέμβει. Απλά σήμερα, μετά από την πτώση του καθεστώτος Μουμπάρακ αλλά και χάρη στο θάρρος μερικών γυναικών που έπεσαν θύματα τέτοιων επιθέσεων, να τις δημοσιοποιήσουν, έχει έλθει δυναμικά στο προσκήνιο, αναγκάζοντας τους δημόσιους παράγοντες, από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που είναι στην εξουσία, ως διάφορες οργανώσεις, να πάρουν θέση.

Οι βίαιες και μαζικές αυτές επιθέσεις ενάντια σε γυναίκες σε δημόσιους χώρους, και κυρίως στην εμβληματική για το ρόλο της στην ανατροπή του Μουμπάρακ, πλατεία Ταχρίρ (αλλά όχι μόνο σε αυτή), συνιστούν πλέον σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο. Για την «ενδέκατη πληγή της Αιγύπτου» έκανε πρόσφατα λόγο η γαλλική Μοντ ενώ η Χέραλντ Τρίμπιουν είχε τίτλο: «κύμα σεξουαλικών επιθέσεων φοβίζει την Αίγυπτο». Το πρόβλημα είναι ότι φαινόμενο δεν «φοβίζει» γενικώς και αορίστως την Αίγυπτο, αλλά φέρνει στην επιφάνεια οπισθοδρομικές αντιλήψεις πολλών ετών, και μάλιστα εκ μέρους σημαντικών παραγόντων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, του τύπου «οι γυναίκες τα θέλανε, προκαλούν», κλπ. Για παράδειγμα αυτή είναι η θέση του δημοφιλούς σεΐχη Αμπού Ισλάμ: «Αυτές που πηγαίνουν στην πλατεία Ταχρίρ είναι γυναίκες γυμνές, που δεν καλύπτονται με το χιτζάμπ, χήρες, που επιδιώκουν να τις βιάσουν».

Υποψήφια θύματα όλες οι γυναίκες…

Πέραν της προκλητικότητάς της, η τοποθέτηση αυτή (που δεν είναι μεμονωμένη) είναι και ανακριβής: ακόμη και γυναίκες που φορούν το χιτζάμπ πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης. Είτε στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είτε στο δρόμο. Ενίοτε η επίθεση αυτή λαμβάνει μαζικό χαρακτήρα: δεκάδες, εκατοντάδες άνδρες περικυκλώνουν μία ή περισσότερες γυναίκες, τις γδύνουν, τις ξυλοφορτώνουν, και τους επιτίθενται σεξουαλικά. Συχνά τα θύματα δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ποιοι είναι οι δράστες της επίθεσης και ποιοι σπεύδουν προς βοήθειά τους… Καμία δε γυναίκα δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο τέτοιου είδους βάρβαρων επιθέσεων: νέες ή μεγαλύτερης ηλικίας, παντρεμένες ή ανύπαντρες, με χιτζάμπ ή χωρίς, ευκατάστατες ή όχι… Και το να καλέσουν σε βοήθεια είναι, τις περισσότερες φορές, μάταιο. Καλύτερα να πουν ότι τους έκλεψαν την τσάντα. Οι αστυνομικοί δεν προσφέρουν προστασία καθώς θεωρούνται εν δυνάμει βιαστές και αυτοί…

Όσοι πίστευαν ότι η ανατροπή του καταπιεστικού καθεστώτος Μουμπάρακ, θα άλλαζε τα πράγματα διαψεύστηκαν. Στην αρχή των διαμαρτυριών, στην πλατεία Ταχρίρ, συνυπήρχαν άνδρες και γυναίκες διαδηλωτές, χωρίς να σημειωθεί κάποιο περιστατικό. Ωστόσο, τη 18η ημέρα, η αμερικανίδα ανταποκρίτρια του CBS, Λόρα Λόγκαν, δέχθηκε επίθεση από… διακόσιους άνδρες… Τους επόμενους μήνες παρεμφερείς επιθέσεις δέχθηκαν δύο γαλλίδες δημοσιογράφοι, των δημόσιων καναλιών France 3 και France24, οι οποίες γλίτωσαν τα χειρότερα χάρη στην παρέμβαση άλλων ανδρών… Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων είναι αιγύπτιες – απλά τα περιστατικά με τις ξένες δημοσιογράφους έστρεψαν τα φώτα των διεθνών ΜΜΕ στο φαινόμενο.

Όταν η επανισλαμοποίηση ανοίγει το δρόμο στην αυθαιρεσία σε βάρος των γυναικών…

Ποιοι είναι οι δράστες; Ποια τα κίνητρά τους;

Η ερμηνεία του φαινομένου δεν μπορεί να είναι μονοπαραγοντική: οικονομικοί παράγοντες (υψηλότατη ανεργία των νέων, μεγάλα ποσοστά φτώχειας), σεξουαλική στέρηση (μεγάλη διάδοση κάθε είδους πορνογραφίας) αλλά και η ισλαμιστική προσέγγιση της γυναίκας και του σώματός της, μπορούν (σε κάποιο βαθμό) να εξηγήσουν τις επιθέσεις αυτές.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε η επανισλαμοποίηση της κοινωνίας που ξεκίνησε επί Μουμπάρακ, βάζοντας φρένο σε σειρά νομοθετημάτων του παρελθόντος (επί Νάσερ και Σαντάτ), που έδιναν δικαιώματα στις γυναίκες. Όποιος ανέμενε ότι τα ανοίγματα του Μουμπάρακ προς τους ισλαμιστές θα συντηρητικοποιούσαν την κοινωνία, και θα προστάτευαν τις γυναίκες από σεξουαλικές επιθέσεις σε δημόσιους χώρους, σε ΜΜΜ, έπεσαν έξω. Και τούτο γιατί, όπως παρατηρεί ο γνωστός συγγραφέας (του «Μεγάρου Γιακουμπιάν») στο νέο του βιβλίο, «Χρονικά της Αιγυπτιακής Επανάστασης», Αλάα αλ-Ασουάνι, «οι ουαχαμπίτες βλέπουν τη γυναίκα ως σεξουαλικό αντικείμενο, όργανο πειρασμού ή μέσο τεκνοποίησης. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να καλύψουν το σώμα της και να την απομονώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο από την κοινωνία, για να απωθήσουν το κακό που μπορεί να προέλθει από τη γοητεία τους». Δεν είναι έτσι δύσκολο η γυναίκα να μετατραπεί σε θήραμα…

Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι η Αίγυπτος ήταν η πρώτη αραβική χώρα όπου αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1920 το φεμινιστικό κίνημα: το 1923, η Χόντα Σαράουϊ τολμούσε να πετάξει τη μαντίλα που κάλυπτε το πρόσωπό της, προκαλώντας σκάνδαλο και βάζοντας τα θεμέλια του γυναικείου κινήματος στη χώρα. Στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, οι γυναίκες αποσπούσαν το δικαίωμα ψήφου, πρόσβασης στην εκπαίδευση, στην απασχόληση. Ακόμη, επί Ανουάρ αλ Σαντάτ, ψηφίστηκαν οι νόμοι για την προστασία της γυναίκας στο πλαίσιο του γάμου. Επί Μουμπάρακ, το πάνω χέρι στα κοινωνικά ζητήματα (με αντάλλαγμα τη διατήρηση της πολιτικής του εξουσίας) που έδωσε ο «ραίς» στους ισλαμιστές προκάλεσε σοβαρά προβλήματα – π.χ. η βάρβαρη πρακτική της κλειτοριδεκτομής, την οποία δεν επιβάλλει το Κοράνι και που είναι παράνομη από το 2008, μετατράπηκε σε ισλαμικό κανόνα! Προβλήματα που σήμερα γίνονται ακόμη πιο αισθητά, με την άνοδό τους στην εξουσία.

Μέσα σε αυτό το γκρίζο τοπίο για τα γυναικεία δικαιώματα, όπως αυτό διαγράφεται από τις βάρβαρες δημόσιες σεξουαλικές επιθέσεις, υπάρχουν και φωτεινά σημεία. Είναι η δράση θαρραλέων γυναικών που τολμούν τα πουν τα πράγματα με το όνομά τους και να θέσουν, π.χ., την εξουσία των Αδελφών Μουσουλμάνων προ των ευθυνών της. Όπως για παράδειγμα, η Έβιν Νάγκα, φεμινίστρια, που κατήγγειλε «μια ισλαμιστική εξουσία, σκοταδιστική, που, με το πρόσχημα της σαρία και των παραδόσεων, θέλει να κλείσει τις γυναίκες στα σπίτια τους και να ακυρώσει την επανάσταση». Ή η Χάνια Μοχίμπ, η 42χρονη δημοσιογράφος, που ήταν ένα από τα πρώτα θύματα που δημοσιοποίησε την εμπειρία της. Μέχρι σήμερα μόλις 18 τέτοιες επιθέσεις έχουν καταγραφεί, ωστόσο είναι σίγουρα πολύ περισσότερες καθώς πολλές γυναίκες αποθαρρύνονται από το να τις καταγγείλουν.

Οι Αιγύπτιες πάντως δεν το βάζουν κάτω. Και όσο οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι διαπληκτίζονται με τα άλλα κόμματα για το θέμα των ευθυνών, εκείνες συνεχίζουν να δίνουν το παρόν στις διαδηλώσεις. Είτε συνοδευόμενες από… σωματοφύλακες. Είτε με ίδια μέσα προστασίας: «μην ανησυχείτε για μένα» έλεγε πρόσφατα μια 40χρονη δικηγόρος, η Άμπερ Χαρίντι, «οπλοφορώ».

Όπως και νάναι οι μαζικοί, δημόσιοι βιασμοί αποτελούν μία από τις πολλές πτυχές ενός καθημερινού και σε πολλά μέτωπα αγώνα που δίνουν οι αιγύπτιες: για τη ζωή τους, για την αξιοπρέπειά τους. Κι εντέλει για την τελική έκβαση της εξέγερσης που ανέτρεψε το καθεστώς του Μουμπάρακ…

 

Περισσότερα

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

Share

Τυνησία: Συνέλαβαν την Αμίνα

Τυνήσια φεμινίστρια που ανέβασε στο ίντερνετ τόπλες φωτογραφίες της σκανδαλίζοντας τους συμπατριώτες της συνελήφθη και αντιμετωπίζει κατηγορίες για «προκλητικές πράξεις».

Η 19χρονη Αμίνα Τάιλερ είναι μέλος της ουκρανικής φεμινιστικής οργάνωσης Femen που χρησιμοποιεί τη γύμνια σε διαμαρτυρίες. Την Κυριακή πήγε στην πόλη Καΐρουάν όπου η αστυνομία εμπόδισε την πραγματοποίηση συνεδρίου της ισλαμιστικής οργάνωσης Ανσάρ αλ-Σαρία θεωρώντας το απειλή για την δημόσια τάξη.

Η Τάιλερ έγραψε με μπογιά «Femen» σε ένα τοίχο κοντά στο κεντρικό τζαμί και ετοιμαζόταν να κρεμάσει ένα πανό αλλά συγκεντρώθηκε οργισμένο πλήθος που την αναγνώρισε, φωνάζοντάς της να φύγει. «Μας ατιμάζει. Θα προστατεύσουμε την πόλη μας. Μια τόσο βρώμικη κοπέλα δεν θα έπρεπε να βρίσκεται ανάμεσά μας», φώναζαν οι συγκεντρωμένοι.

Τον Μάρτιο, η Τάιλερ είχε ανεβάσει στο ίντερνετ φωτογραφίες που την έδειχναν τόπλες με τη φράση «Το σώμα μου μού ανήκει» αλλά στη συνέχεια άρχισε να κρύβεται διότι έλαβε απειλές κατά της ζωής της. Η οικογένειά της την έστειλε να ζήσει με συγγενείς έξω από την πρωτεύουσα, όμως δραπέτευσε και άρχισε να κρύβεται σε φίλους.

Τον περασμένο μήνα δήλωσε ότι επιθυμούσε να πραγματοποιήσει μία ακόμη θεαματική διαμαρτυρία προτού αναχωρήσει για τη Γαλλία όπου θα σπουδάσει δημοσιογραφία.

Ο Μοχάμεντ Αλί Αρουί, εκπρόσωπος του υπουργείου Εσωτερικών, περιέγραψε τις πράξεις της Τάιλερ ως «προκλητικές», λέγοντας ότι είναι υπό έρευνα και ενδέχεται να της απαγγελθούν κατηγορίες. Πρόσθεσε ότι κατανοεί την οργισμένη αντίδραση των ντόπιων μόλις αντιλήφθηκαν ποια είναι.

Το υπουργείο απαγόρευσε το ετήσιο συνέδριο της ισλαμιστικής Ανσάρ αλ-Σαρία και έστειλε 11.000 στρατιώτες και αστυνομικούς στην Καϊρουάν για να εμποδίσουν τους σκληροπυρηνικούς ισλαμιστές της οργάνωσης να μπουν μέσα στην πόλη. Μικρής έκτασης επεισόδια σημειώθηκαν στο κέντρο της Καϊρουάν και πολύ σοβαρότερα _ με εκατοντάδες διαδηλωτές να συγκρούονται με αστυνομικούς _ σε προάστιο της Τύνιδας όπου ένα άτομο σκοτώθηκε.

Σύμφωνα με τον Αρουί, η Τάιλερ κατάφερε να μπει στην Καϊρουάν περνώντας από πολλά σημεία ελέγχου διότι φορούσε μαντίλα και οι αστυνομικοί δεν την αναγνώρισαν.

Πηγή: το Βήμα

 

Περισσότερα

4 Απριλίου Διεθνής Ημέρα της Γυμνόστηθης Τζιχάντ!

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

 

Share

4 Απριλίου Διεθνής Ημέρα της Γυμνόστηθης Τζιχάντ!

 Κάναμε έκκληση στον κόσμο για στήριξη και ο κόσμος απάντησε! Η μοίρα της Femen – Τυνησίας ακτιβίστριας Amina Tyler ταρακούνησε και ένωσε χιλιάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Η πράξη πολιτικής ανυπακοής της Amina είχε ως αποτέλεσμα το φονικό μίσος των ισλαμιστικών απάνθρωπων τεράτων, για τους οποίους ο θάνατος μιας γυναίκας είναι πιο φυσικός από την αναγνώριση του δικαιώματός της να κάνει ό,τι θέλει το ίδιο το σώμα της. Γι ‘αυτούς, βλέπουμε τώρα, η αγάπη για την ελευθερία είναι το πιο επικίνδυνο είδος ψυχιατρικού νοσήματος, που χρειάζεται δραστική αναγκαστική θεραπεία στο της φασιστικής τιμωρητικής ιατρικής. Η «αραβική άνοιξη», για τις γυναίκες της Βόρειας Αφρικής, κατέληξε να είναι ένας ψυχρός χειμώνας της σαρίας που τις έχει στερήσει από ό, τι λίγα πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες απολάμβαναν.

Λιθοβολισμός και μαστίγωμα, απαγωγές και βιασμοί, αναγκαστική ψυχιατρική θεραπεία και άλλα είδη σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων είναι αυτά που επιφυλάσσει το νέο Χαλιφάτο της Σαρία για τις γυναίκες. Η ένωση θρησκείας και κράτους γεννά μορφές Ιεράς Εξέτασης και οι Ιερές Εξετάσεις ανάβουν τις εξιλαστήριες φωτιές της θρησκο-πολιτικής τρομοκρατίας, φωτιές που καίνε με τα σώματα των γυναικών ως καύσιμα – αυτό είναι και το μήνυμα που η αιματηρή ιστορία των μεσαιωνικών θεοκρατιών φωνάζει σε εμάς.

Κάθε μορφωμένη, με ελεύθερη σκέψη γυναίκα είναι, για τους Ιεροεξεταστές, μια μάγισσα που αξίζει καταδίκη και δολοφονία. Μουσουλμάνοι άντρες καλύπτουν τις γυναίκες τους σε μαύρες κουκούλες υποταγής και φόβου και φοβούνται όπως τον διάολο τη στιγμή που εκείνες θα δραπετέυσουν στο φως, την ειρήνη, την ελευθερία. Η θρησκευτική δικτατορία αρχίζει με την υποδούλωση των γυναικών, όμως η πράξη αυτό-ελευθέρωσης μιας γυναίκας είναι το πρώτο βήμα για την καταστροφή του καθεστώτος της σαρίας. Οι γυμνόστηθες διαμαρτυρίες είναι οι σημαίες πολέμου της γυναικείας αντίστασης, ένα σύμβολο της απόκτησης μιας γυναίκας των δικαιωμάτων της επί του ίδιου της του σώματος!

Η Femen  κηρύσσει  την 4η Απριλίου ημέρα ανελέητη γυμνόστηθης τζιχάντ κατά του ισλαμισμού!

Αλληλεγγύη στη γενναία Amina Tyler από την Τυνησία! Ελάτε στην πρεσβεία της Δημοκρατίας της Τυνησίας και διαμαρτυρηθείτε γυμνόστηθες, με το σύνθημα «Το σώμα μου κατά του ισλαμισμού!” γραμμένο στο σώμα σας, πάρτε μια φωτογραφία του εαυτού σας, και ποστάρετέ την στη σελίδα σας στα social media, καθώς και για στη σελίδα των Fan των Femen στο Facebook 

Αυτή η μέρα θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας, γνήσια Αραβικής Άνοιξης, μετά την οποία η αληθινή ελευθερία, η ελευθερία χωρίς μουλάδες και χαλίφηδες, θα έρθει στην Τυνησία! Ζήτω η γυμνόστηθη τζιχάντ εναντίον απίστων! Βυζιά μας είναι πιο θανατηφόρα από ό, τι πέτρες σας!

Πηγή: σελίδα Facebok των Femen

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

 

Περισσότερα

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

 

 

Share

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

Με λιθοβολισμό απειλείται η 19χρονη ακτιβίστρια Άμινα Τάιλερ στην Τυνησία η οποία πόσταρε στην σελίδα της φωτογραφία στην οποία έχει γράψει στο στήθος της «Το σώμα μου ανήκει σε μένα». Ισλαμιστής ιεροκήρυκας ζήτησε να εκτελεστεί με λιθοβολισμό.Συγκεκριμένα ο σαλαφίτης ιεροκήρυκας Αντέλ Αλμί υποστήριξε ότι «Σύμφωνα με το Θείο Νόμο, πρέπει να τιμωρηθεί με 80 ως 100 βουρδουλιές, αλλά αυτό που έκανε επισείει πολύ περισσότερα. Πρέπει να θανατωθεί με λιθοβολισμό και μέχρι τότε να τεθεί υπό περιορισμό, γιατί αυτό που έκανε μπορεί να προκαλέσει επιδημία … Είναι σαν κάποιον που υποφέρει από σοβαρή μεταδοτική ασθένεια και πρέπει να απομονωθεί και να θεραπευτεί».

Η φεμινιστική οργάνωση FEMEN της οποίας φέρεται να είναι μέλος η 19χρονη τονίζει σε ανακοίνωσή της ότι

«Η 4η Απριλίου θα σηματοδοτήσει την αρχή μίας νέας, γνήσιας Αραβικής Ανοιξης, μετά την οποία η πραγματική ελευθερία, χωρίς μουλάδες και χαλίφηδες, θα έρθει στην Τυνησία»«Τα στήθη μας είναι πιο φονικά από τις πέτρες σας!». Η 4η Απριλίου ανακηρύχτηκε από την οργάνωση παγκόσμια ημέρα δράσης  δράσης για την συγκεκριμένη υπόθεση, ενώ ανέβασε και ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών, στην οποία έχουν ανταποκριθεί ήδη πάνω από 10.000 άτομα, τα οποία ζητούν να ασκηθεί δίωξη σε όσους απειλούν την 19χρονη.

Η οργάνωση για τα δικαιώματα” Human Rights Watch” τονίζει  ότι «Τα σχόλια του Αντέλ Αλμί … έθεσαν την Αμίνα Τάιλερ σε άμεσο κίνδυνο … το τυνησιακό κράτος θα πρέπει να δράσει άμεσα τουλάχιστον καταδικάζοντας τις δηλώσεις και προστατεύοντάς την από επιθέσεις, αλλά και με διερεύνηση για το αδίκημα της προτροπής σε βίαιες πράξεις».

Πηγή: alterthess

 

Περισσότερα

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

 

Share

Οι Δυναμικές Τυνήσιες καλούν στη συνέλευση των γυναικών στην Τύνιδα

Σας καλωσορίζουμε στη Συνέλευση των Γυναικών του Παγκόσμιου Κοινωνικού φόρουμ, στις 26 Μαρτίου 2013, στην Τύνιδα

Εμείς, οι Δυναμικές Τυνήσιες του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, καλούμε τις γυναίκες από όλο τον κόσμο να συναντηθούμε στη συνέλευση των γυναικών, στις 26 Μαρτίου, με θέμα

«Γυναικεία Δικαιώματα».

Η συνέλευση των γυναικών είναι μια κρίσιμη στιγμή για εμάς τις γυναίκες, για να συναντηθούμε και να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας με όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται και την απόρριψη του αχαλίνωτου καπιταλισμού και κάθε μοντέλου ανάπτυξης που μας αντικειμενοποιεί, μας περιθωριοποιεί, ασκεί βία εναντίον μας, μας ρίχνει στην ανεργία και την επισφάλεια, μας αποκλείει από τα κέντρα εξουσίας και πλούτου.

Θέλουμε η παρουσία μας να είναι τόσο ισχυρή όσο και οι αγώνες μας ενάντια στις διακρίσεις, τόσο ποικιλόμορφη όσο οι μορφές βίας τις οποίες υφιστάμεθα και τόσο σημαντική όσο ο αγώνας μας για να κάνουμε εφικτό έναν άλλο κόσμο.

Ας κάνουμε αυτό το χώρο μια στιγμή που βιώνουμε την αλληλεγγύη, μια στιγμή που ξαναφορτίζουμε την αγωνιστική δημιουργικότητά μας, το αγωνιστικό πνεύμα μας και τις μορφές της αντίστασης και του αγώνα: Του αγώνα ενάντια στη βία στον ιδιωτικό και το δημόσιο χώρο, σε καιρούς σύγκρουσης και ειρήνης. Του αγώνα ενάντια στην θηλυκοποίηση της φτώχιας και της επισφάλειας. Του αγώνα για  πρόσβαση στη γη και στην κατοικία. Του αγώνα για τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματά μας. Του αγώνα για τη διατήρηση του πλανήτη και της υγείας μας.

Θέλουμε η παρουσία μας στη νέα Τυνησία της αξιοπρέπειας να είναι η φωνή της επανάστασης, όχι η φωνή της καταπιεσμένης ελευθερίας.

Ας ενώσουμε τις φωνές των γυναικών ενάντια στην κυρίαρχη πατριαρχία και ενάντια σε όλες τις μορφές του φονταμενταλισμού που επιδιώκει την κατάληψη και τον έλεγχο των σωμάτων μας.

Η παρουσία σας είναι μια έκφραση αλληλεγγύης σε εμάς, τις γυναίκες της Τυνησίας και όλες τις γυναίκες του Αραβικού κόσμου που αγωνιζόμαστε να διασφαλίσουμε την εξέλιξη της επαναστατικής διαδικασίας, την διασφάλιση των δικαιωμάτων και ελευθεριών μας και την δίκαιη κατανομή του πλούτου. Ας αντιμετωπίσουμε μαζί τις προκλήσεις, ας διεκδικήσουμε μαζί τα οικουμενικά, αδιαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπειά μας, το δικαίωμά μας ως πολιτών, τις ελευθερίες μας.

Για έναν κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης, για οικονομικές επιλογές που ευνοούν το λαό και όχι ένα σύστημα εκμετάλλευσης που βασίζεται στο κέρδος και τις επιταγές του χρέους.

Ας συναντηθούμε πολλές και δυνατές, στις 26 Μαρτίου στην Τύνιδα, στις 10 το πρωί στο Πανεπιστήμιο της Τύνιδας.

Περισσότερες πληροφορίες: www.fsm2013

Μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

 

 

Share

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

Εξαφανισμένη είναι εδώ και μερικές ημέρες η 19χρονη Αμίνα, «η πρώτη Femen της Τυνησίας», γεγονός που κάνει τη φεμινιστική, ακτιβιστική οργάνωση να εκφράζει φόβους για τη ζωή της.  Είναι η πρώτη Τυνήσια που είχε το θάρρος να δημοσιεύσει γυμνόστηθες φωτογραφίες της στο Facebook σε ένδειξη συμπαράστασης στο φεμινιστικό κίνημα Femen.

Αγνοείται από την Τρίτη και παγκόσμιες ανθρωπιστικές οργανώσεις την αναζητούν.

Οι φωτογραφίες της ανέβηκαν και στην ιστοσελίδα της ομάδας Femen. «Το σώμα μου ανήκει σε εμένα και σε κανέναν άλλο»,  έγραψε με μελάνι στο στήθος της στα αραβικά, καθώς και το «Fuck you morals».

Η σελίδα της στο Facebook δεν έχει ανανεωθεί, το τηλέφωνο της δεν απαντά, ενώ ο λογαριασμός της στο Skype είναι κλειστός.

Οι φωτογραφίες της είχαν προκαλέσει ηλεκτρονικό πόλεμο στον αραβικό κόσμο, με πολλούς χρήστες να καταφέρονται εναντίον της με υβριστικά μηνύματα και απειλές για τη ζωή της.

Πρόσφατα, σύμφωνα με την εφημερίδα Kapitalis, ο ιεροκήρυκας Adel Almi, δήλωσε πως η ποινή της θα έπρεπε να είναι από 100 χτυπήματα με μαστίγιο στην πλάτη, μέχρι και λιθοβολισμός. «Η πράξη της μπορεί να αποκαλέσει αποτρόπαιες μιμήσεις της, να εξαπλωθεί σαν επιδημία και σε άλλες γυναίκες. Επιβάλλεται να τιμωρηθεί», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Αν η Αμίνα συλληφθεί, η ποινή που προβάλλεται από το Δίκαιο της χώρας της για προσβολή των ηθών και του θρησκευτικού νόμου, είναι δίχρονος εγκλεισμός στη φυλακή και χρηματικό πρόστιμο.

Πάνω από 15.000 άνθρωποι, έχουν υπογράψει αίτηση, ζητώντας την τιμωρία όσων απειλούν τη ζωή της νεαρής γυναίκας. Φεμινιστικές ομάδες κινητοποιούνται παράλληλα σε παγκόσμιο επίπεδο για την εύρεση και προστασία της.

Η 4η Απριλίου, έχει μάλιστα οριστεί ως «Η Ημέρα της Αμίνα», καμπάνια στην οποία συμμετέχει και ο Ρίτσαρντ Ντόκινς.

Χρήστες του Twitter δημιούργησαν το Hashtag  #Amina, όπου και δημοσιεύονται πληροφορίες και εξελίξεις για την υπόθεση της 19χρονης.

Από τη μεριά της, η ομάδα Femen, ανέφερε σε γραπτή της ανακοίνωση: «Οι βαρβαρικές απειλές εις βάρος της Αμίνα είναι απαράδεκτες. Φοβόμαστε για τη ζωή της. Καλούμε όλες τις γυναίκες να παλέψουν για την ελευθερία τους κατά των θρησκευτικών αγριοτήτων. Χρησιμοποιήστε το σώμα σας σαν “καμβά” για τα συνθήματα υπέρ της ελευθερίας. Γυμνά στήθη ενάντια στο Ισλάμ (Bare breasts against Islamism)».

Λίγο αργότερα η σελίδα τους στο διαδίκτυο δέχτηκε επίθεση από hackers, που αντικατέστησαν τις γυμνές φωτογραφίες με αντίστοιχες του Κορανίου.

 

Πηγή: tvxs

 

 

Share

Η Sea LATELEC στην περιοχή Fouchana της Τυνησίας εκ νέου σε απεργία!

της Monika Karbowska*

Στις 21 και 22 Φεβρουαρίου το συνδικάτο βάσης αυτού του γαλλικού εργοστασίου αεροναυπηγικής καλωδίωσης, θυγατρική της Latecoere και υπεργολάβος της Airbus που βρίσκεται στα προάστια της Τύνιδας, πήρε απόφαση για ένα σημαντικό αγώνα.

Οι 450 εργαζόμενοι της περιοχής, σχεδόν όλες γυναίκες, απαιτούν από τη γαλλική εταιρεία να σεβαστεί το εργατικό δίκαιο της Τυνησίας και να υπογράψει σύμβαση αορίστου χρόνου με τους επισφαλείς εργαζόμενους που δουλεύουν εκεί για πάνω από 4 χρόνια.

Οι κοινωνικές συγκρούσεις βρίσκονται σε εξέλιξη στο εργοστάσιο, το οποίο παρουσιάζεται από τη διοίκησή του ως «μοντέλο» νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και επιτυχημένης αποαποικιοποίησης. Εκτός από το ότι οι μισθοί είναι μισθοί πείνας, οι συνθήκες υγιεινής και ασφάλισης καθώς και τα εργατικά δικαιώματα δε γίνονται σεβαστά ενώ η ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι δεν υπήρχε πριν η Sonia Jebali και η Monia Dridi, δύο γενναίες και αποφασισμένες συνδικαλίστριες, δημιουργήσουν αυτό το συνδικάτο βάσης, θυγατρικό της UGTT (Τυνησιακή Γενική Εργατική Ένωση).

Οι εκλεγμένες εκπρόσωποι Sonia Jebali και Monia Dridi έπαιξαν πρωτεύοντα ρόλο στη συμφωνία σχετικά με την κατάταξη των επαγγελμάτων στις επιχειρήσεις, την οργάνωση των προαγωγών και των μισθολογικών αυξήσεων, η οποία υπεγράφη μεταξύ της UGTT και της εταιρείας. Αλλά τον περασμένο Οκτώβριο η γαλλική διοίκηση απάντησε με lockout ενός μηνός, κλείσιμο του εργοστασίου, με απειλές μετεγκατάστασης και “ανεξέλεγκτη” βία σε βάρος των συνδικαλιστών!

Ο Γάλλος διευθυντής μάλιστα απείλησε με θάνατο την Sonia Jebali (λέγοντας της «Αν είχα όπλο, θα σε σκότωνα!) το οποίο στο σημερινό πλαίσιο δολοφονιών και αποπειρών δολοφονίας ηγετών της Τυνησιακής αριστεράς από τάγματα μισθοφόρων της πολιτικο-οικονομικής εξουσίας, παίρνει μια πολύ ρεαλιστική και ανησυχητική στροφή…

Σήμερα, οι εργαζόμενοι της Sea Latelec απαιτούν σύμβαση αορίστου χρόνου για δύο συναδέλφους τους που εργάζονταν χωρίς αποδοχές για 3 μήνες, εφαρμογή της συμφωνίας για τις κατατάξεις και -το πιο σημαντικό- το τέλος των απειλών για μετεγκατάσταση του εργοστασίου στο Μεξικό ή … στη Γαλλία – μέρος της παραγωγής της Latelec πράγματι μεταφέρθηκε στη Γαλλία σε μια απομακρυσμένη τοποθεσία προκειμένου να τιμωρηθούν οι Τυνήσιοι … όπου δεν υπάρχει συνδικάτο παρά μόνο επισφαλείς εργαζόμενοι!

Η γαλλική CGT FTM υποστήριξε αυτούς τους αγώνες στη Fouchana, αλλά φαίνεται ότι αυτός ο αγώνας δεν μπορεί να νικήσει χωρίς ευρύτερη υποστήριξη.

Οι γυναίκες της Τυνησίας αγωνίζονται για την κοινωνική δικαιοσύνη, το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και την ισότητα!

Όπως λέει ένα σύνθημα σε μία διαμαρτυρία τους έξω από την πρεσβεία της Γαλλίας: «Ναι στις επενδύσεις, όχι στην αποικιοκρατία”!

Εμείς, οι ακτιβιστές/ιες της Ευρώπης, δεν μπορούμε να μείνουμε θεατές αυτού του αγώνα, αλλά πρέπει να τον υποστηρίξουμε ενεργά!

 

*Για την επιτροπή Τυνησίακο-ευρωπαϊκής στήριξης του συνδικάτου της UGTT στο  Sea Latelec στην Fouchana.

Μετάφραση: Η.Κ.

Πηγή: CADTM

 

 

 

Share

Τυνησία: ένα βήμα εμπρός δύο βήματα πίσω;

της Δήμητρας Σπανού

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου η Τυνήσια  Habiba Ghribi κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο στα 3000 μέτρα με φυσικά εμπόδια. Η ίδια αφιέρωσε το μετάλλιό της στον αραβικό κόσμο, στις Τυνήσιες γυναίκες και στη νέα Τυνησία, τη γενέτειρα της αραβικής άνοιξης. Πίσω στην Τυνησία όμως, δεν μοιράζονται όλοι τον ίδιο ενθουσιασμό για το μετάλλιό της κι ας αποτέλεσε η νίκη της ορόσημο για την αθλητική ιστορία της χώρας. Υπήρξαν φωνές που επέλεξαν να εστιάσουν στην ενδυμασία της, δηλαδή το τυπικό σορτς και μπλουζάκι που φοράνε οι αθλήτριες του στίβου. Για μερίδες της κοινωνίας, η Ghribi αγωνίστηκε με τα «εσώρουχά» της και αυτό αποτελεί τέτοια ντροπή που θα έπρεπε ακόμα και να της αφαιρεθεί η ιθαγένεια. Η χώρα δεν χρειάζεται μετάλλια από ακάλυπτες και γυμνές γυναίκες!

Η αναφορά της Ghribi στις γυναίκες και στη νέα μέρα για τη χώρα της, αλλά και η συζήτηση για την ενδυμασία της  δεν είναι τυχαία, καθώς αυτή την περίοδο οι γυναίκες στην Τυνησία βρίσκονται σε αναβρασμό. Αφορμή αποτελεί το προσχέδιο για το νέο σύνταγμα, που στο άρθρο 28 αναφέρει πως η γυναίκα είναι «συμπληρωματική του άντρα στην οικογένεια και συνεργάτης του στην ανάπτυξη της χώρας». Το συγκεκριμένο απόσπασμα έχει πυροδοτήσει μια δημόσια αντιπαράθεση που συνοδεύεται από κινητοποιήσεις. Η πιο σημαντική ήταν στις 13 Αυγούστου, ημέρα εθνικής γιορτής των γυναικών, όπου τουλάχιστον 6000 γυναίκες και άντρες συμμετείχαν σε διαμαρτυρία ενάντια του προσχεδίου, αλλά και του μετριοπαθούς ισλαμικού κόμματος που ηγείται του κυβερνητικού συνασπισμού.

Για την ιστορία, θα πρέπει να σημειωθεί πως η Τυνησία από τη συγκρότησή της ως ανεξάρτητο κράτος αποτελεί ένα φάρο για τα δικαιώματα των γυναικών ανάμεσα στον αραβικό κόσμο. Άμεσα υιοθέτησε μια αρκετά προοδευτική νομοθεσία για την ισότητα των φύλων, που αναγνώρισε τις γυναίκες ως πολίτες και ισχύει έκτοτε. Στο σύνταγμα της νέας χώρας διακηρύχτηκε η αρχή της ισότητας , ενώ το 1956 τέθηκε σε ισχύ ο Κώδικας Προσωπικής Κατάστασης, προβλέποντας ένα σύνολο προοδευτικών ρυθμίσεων, το οποίο έχει υποστεί πολλές τροποποιήσεις έκτοτε. Με βάση αυτόν η πολυγαμία και η αποκήρυξη καταργούνται, επιτρέπεται στις γυναίκες να ζητήσουν διαζύγιο, θεσπίζεται μια ελάχιστη ηλικία για γάμο και προβλέπεται η συναίνεση και των δύο συζύγων πριν από το γάμο. Όλα αυτά επέτρεψαν στις γυναίκες να εισέλθουν σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και σε «μη παραδοσιακούς» τομείς εργασίας (π.χ. ιατρική, στρατός και μηχανικοί), καθώς και να ανοίξουν τραπεζικούς λογαριασμούς και να δημιουργήσουν επιχειρήσεις. Επιπλέον, οι γυναίκες κέρδισαν το δικαίωμα ψήφου το 1957 ενώ από το 1962, η πρόσβαση στην αντισύλληψη είναι νόμιμη και από το 1965 η έκτρωση –τη στιγμή που στις ΗΠΑ αυτό έγινε το 1973 και στην Ελλάδα το 1984.

Όλο αυτό το ευνοϊκό νομοθετικό πλαίσιο για τις γυναίκες εφαρμόστηκε προφανώς με αντιφάσεις και ανάμεσα σε λεπτές πολιτικές ισορροπίες, εκφράζοντας ένα όραμα «εκσυγχρονισμού» και απομάκρυνσης από το Ισλάμ. Η πολιτική στόχευση ήταν τριπλή: πρώτον, η ικανοποίηση ιμπεριαλιστικών συμφερόντων ισχυρών χωρών, κυρίως της Γαλλίας και των ΗΠΑ. Δεύτερον, η αποδυνάμωση των ισλαμιστών που ήταν πολιτικοί αντίπαλοι και αντι-δυτικοί. Τρίτον, την ενσωμάτωση των εργατικών αγώνων. Η βασική κριτική είναι πως αναπαρήγαγε έναν κρατικό φεμινισμό που στόχευε στην ένταξη των γυναικών στο εργατικό δυναμικό και αποτελούσε κομμάτι ενός προγράμματος συνολικών μεταρρυθμίσεων σε διάφορους τομείς. Επιπλέον, μετά τη δεκαετία 1980 και ιδιαίτερα επί δικτατορίας Μπεν Αλί χρησιμοποιήθηκε ως επίφαση δημοκρατικότητας, απέναντι στις επικρίσεις των δυτικών για τις καταπατήσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Βέβαια, το ισλαμικό στοιχείο, ως σύστημα αξιών και ταυτότητας των κατοίκων, συνέχισε να αποτελεί ισχυρό παράγοντα οργάνωσης της κοινωνίας. Το κράτος ποτέ δεν επιδιώχθηκε να μετατραπεί σε κοσμικό, απλώς η νομοθεσία βασίστηκε σε μια χαλαρή ερμηνεία της σαρίας. Κατά τη δεκαετία 1990 οι ισλαμικές ομάδες συγκροτήθηκαν ως ο ισχυρότερος πόλος αντιπολίτευσης, εκφράζοντας και οικονομικά συμφέροντα ισχυρών χωρών της Μέσης Ανατολής, αλλά και μερίδες της κοινωνίας που εξαθλιώνονταν. Βγήκαν εκτός νόμου και καταπιέστηκαν ενώ, επί Μπεν Αλί, επικράτησαν ακόμα και διώξεις κατά γυναικών επειδή φορούσαν μαντίλα.

Εκτός όμως από τις πολιτικές συμφωνίες και τα συμφέροντα των από πάνω υπάρχει η αυτενέργεια και ο αγώνας των ίδιων των υποκειμένων. Θα πρέπει να σημειωθεί πως το εκσυγχρονιστικό πρόγραμμα της Τυνησίας αντανακλούσε πραγματικές δυναμικές μέσα στην κοινωνία. Η σύγχρονη ιστορία της χώρας είναι και ένα αποτέλεσμα εργατικών αγώνων, κάτι που δεν είναι αυτονόητο για μια αραβική χώρα. Οι μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και την κοινωνία κατά τις δεκαετίες 1950-1960, μεταξύ των οποίων η ισότητα των φύλων, έγιναν πραγματικότητα και λόγω της δύναμης των συνδικάτων και των πιέσεων που ασκούσαν. Αργότερα, οι όποιες παραχωρήσεις του Μπεν Αλί, παρά τον αυταρχισμό του καθεστώτος, ήταν αποτέλεσμα του κινδύνου στα αριστερά του και της ανάπτυξης αυτόνομου φεμινιστικού κινήματος στη χώρα κατά της δεκαετία 1980 που διεκδικούσε περισσότερες ελευθερίες, ουσιαστική ισότητα και δημοκρατία.

Μέσα σε αυτά τα πλαίσια, οι γυναίκες στην Τυνησία μπορούν να μορφωθούν, να εργαστούν χωρίς άδεια από άντρα ή σύζυγο, να διεκδικήσουν ακόμα και αξιώματα και έχουν το δικαίωμα ελέγχου του σώματός τους. Σαν σύνολο, αυτές οι ρυθμίσεις ρίζωσαν στην κοινωνία και αποτέλεσαν μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη καθώς έδωσαν δυνατότητες και αυτοπεποίθηση στις γυναίκες, ενώ γαλούχησαν γενιές αντρών και γυναικών με μια ιδέα ισότητας. Στην πράξη βέβαια, παρά το πλέγμα προστασίας των δικαιωμάτων των γυναικών, η καθημερινή εφαρμογή είχε αποκλίσεις, γεωγραφικές, οικονομικές και κοινωνικές. Παρατηρείται φεμινοποίηση της φτώχειας, όπως σε όλα τα μέρη τα ποσοστά ανεργίας είναι υψηλότερα για τις γυναίκες ενώ η νομοθεσία για την ισότητα στην εργασία συχνά δεν τηρείται. Μέσω παρελκυστικών πρακτικών πολλές γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση -πόσο μάλλον στην έκτρωση- και δεν ενθαρρύνονται να διεκδικήσουν αξιώματα ή ακόμα και να εργαστούν μακριά από την περιοχή κατοικίας τους. Για μερίδες της τυνησιακής κοινωνίας, ο ρόλος, η τιμή και η κοινωνική αποδοχή της γυναίκας συνδέεται άμεσα με την προσήλωσή της στην οικογένεια και την ανατροφή παιδιών.

Κατά την περίοδο της αραβικής άνοιξης στην Τυνησία, όπως και σε άλλες χώρες του αραβικού κόσμου που βρέθηκαν στη δίνη της εξέγερσης, οι γυναίκες αγωνίστηκαν για την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματά τους ως πολίτες. Διαμαρτυρήθηκαν, ονειρεύτηκαν, ανοίχτηκαν στην κοινωνία και στον κόσμο, τραυματίστηκαν και σκοτώθηκαν. Οργανωμένες αυτόνομα, σε συλλογικότητες και εργατικά σωματεία και διεκδίκησαν δημοκρατία και ισότητα για όλους και όλες. Άλλωστε, οι γυναίκες της Τυνησίας ήταν πάντοτε παρούσες στους κοινωνικούς αγώνες, ιδιαίτερα σε συνδικαλιστικούς. Αποτελούν το 40% του μεγαλύτερου εργατικού συνδικάτου UGTT, εκπροσωπώντας κυρίως ευάλωτους κλάδους εργασίας, όπως η υφαντουργία. Επιπλέον, έχουν οργανώσει και πρωτοστατήσει σε σημαντικά κινήματα διεκδικήσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, όπως στις εξεγέρσεις της Κάφσα το 2008[1]. Κατά την αραβική άνοιξη συμμετείχαν στις γενικές απεργίες καθώς και σε επιτροπές και οργανώσεις γειτονιάς που θα υλοποιούσαν τα οράματα της εξέγερσης. Μετά την πτώση του Μπεν Αλί πραγματοποίησαν πορείες και διαμαρτυρίες γυναικών για να επεκτείνουν –και όχι απλά να διατηρήσουν- τα δικαιώματά τους ως γυναίκες, όπου πέτυχαν την ψήφιση ενός νόμου για την ισότιμη συμμετοχή στις εκλογές του 2011. Για εκείνες η εξέγερση εξέφρασε πέρα από την απόγνωση και μια ελπίδα χειραφέτησης και κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η συμμετοχή τους στην ανατροπή του καταπιεστικού καθεστώτος ήταν ελπιδοφόρα και για έναν ακόμη λόγο. Σχημάτισε μια εικόνα απομακρυσμένη από τα στερεότυπα του κόσμου για τις γυναίκες στον αραβικό κόσμο. Στα μάτια των δυτικών τουλάχιστον, η συμμετοχή τους ανέδειξε ακόμη περισσότερο ως ρεαλιστική τη δυνατότητα συγκρότησης μιας νέας κοινωνίας με λιγότερη καταπίεση και περισσότερο σεβασμό.

Αν και είναι απλουστευτικό να θεωρούμε πως κάθε εξέγερση οδηγεί με ακρίβεια σε ένα καλύτερο αύριο, ενάμιση χρόνο μετά την αραβική άνοιξη την αρχική ελπίδα διαδέχεται ο προβληματισμός. Παρά την ψήφιση του νόμου για ισότιμη συμμετοχή, οι γυναίκες όχι μόνο δεν ηγήθηκαν σε καμία λίστα, αλλά στις περισσότερες υποεκπροσωπήθηκαν. Μετά τις εκλογές, λιγότερο από το 1/4 της βουλής είναι γυναίκες, ενώ στην κυβέρνηση των 41 προσώπων μόνο 3. Σήμερα, το μετριοπαθές ισλαμικό κόμμα Ennahda αποτελεί την πρώτη δύναμη στη χώρα και κατέχει την πλειοψηφία στην προσωρινή κυβέρνηση συνασπισμού, στην οποία συμμετέχουν οι σοσιαλδημοκράτες και οι κεντροαριστεροί, υπέρμαχοι και οι δύο του κοσμικού κράτους. Από την πρώτη μέρα, το ζήτημα των δικαιωμάτων των γυναικών τέθηκε ψηλά στην ατζέντα και απασχόλησε το δημόσιο λόγο τόσο στη χώρα όσο και διεθνώς. Όμως, τα αρχικά καθησυχαστικά μηνύματα των εκπροσώπων της πλειοψηφίας διαδέχτηκε το επίμαχο απόσπασμα που προτείνουν. Εάν αυτό εγκριθεί, σημαίνει ότι το σύνταγμα θα εγγυάται τα δικαιώματα των γυναικών επειδή πηγάζουν από τον ρόλο τους ως συμπληρωματικές του άντρα και όχι επειδή είναι ανεξάρτητα ανθρώπινα όντα που δικαιούνται ανθρώπινα δικαιώματα. Δηλαδή, αυτό που ίσχυε μέχρι σήμερα και ακόμα και το προηγούμενο καταπιεστικό καθεστώς σεβάστηκε τουλάχιστον θεσμικά.

Μια ενδεχόμενη περιστολή των δικαιωμάτων των γυναικών σημαίνει ουσιαστικά την εγκαθίδρυση ενός ακόμη συστήματος που θα εγγυάται περισσότερη καταπίεση στον μισό πληθυσμό της χώρας και μαζί τη διάψευση των όποιων ελπίδων γέννησε η αραβική άνοιξη. Οι σημερινές διεκδικήσεις τους πιάνουν το νήμα της εξέγερσης που συντάραξε τον αραβικό κόσμο και αποτελούν μια συνέχιση των οραμάτων που αυτή ενέπνευσε πρώτιστα στους ίδιους τους εξεγερμένους/ες για μια πιο δίκαιη κοινωνία, με ελευθερία και αξιοπρέπεια. Σε μια στγμή καμπής, αποκαλύπτουν τα πολλά πρόσωπα της καταπίεσης, υποδεικνύοντάς μας πως οι αγώνες μπορούν και πρέπει να διενεργούνται σε πολλαπλά επίπεδα.


[1] Ίσως η πιο σημαντική κινητοποίηση στην Τυνησία τα τελευταία 20 χρόνια. Ξέσπασε λόγω εργατικού ατυχήματος στα ορυχεία της φτωχής περιοχής Κάφσα και διήρκησε έξι μήνες. Συμμετείχαν, εκτός από τους εργάτες και τις οικογένειές τους, πολλές κοινωνικές ομάδες, όπως μαθητές, δάσκαλοι, φοιτητές κτλ.

 

Πηγή: το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη Λεύγα 09, Νοέμβρης 2012

 

Σχετικά άρθρα

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

Αραβική Άνοιξη: πώς οι γυναίκες χρησιμοποιούν το σώμα τους για να κάνουν επανάσταση

Η μάχη των γυναικών της Αραβικής Άνοιξης κατά της βίας

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

 

Share

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

του Γιώργου Καλπαδάκη

Στην πολυβραβευμένη ταινία Οι σιωπές του παλατιού (1994), την πρώτη αραβική μεγάλου μήκους με γυναίκα σκηνοθέτη, η Μουφιντά Τλατί πραγματεύεται την ιστορία μιας εικοσιπεντάχρονης κοπέλας η οποία έχει κακοποιηθεί από τον πατέρα της, πρώην ηγέτη των αντιαποικιακών εξεγέρσεων που συντάραξαν την Τυνησία στη δεκαετία του 1950. Καταγράφει με μελανά χρώματα τη ραγδαία διάψευση των φεμινιστικών προσδοκιών στη μετεπαναστατική Τυνησία του Μπουργκίμπα. Η απογοήτευση που συνοδεύει τη νεαρή πρωταγωνίστρια αντικατοπτρίζεται σήμερα σε γυναίκες όπως η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Νατάσα Σμιθ, η οποία έσπευσε στην πλατεία Ταχρίρ σε ένα κλίμα περιρρέουσας ευφορίας προκειμένου να στηρίξει τους εξεγερθέντες – λίγο προτού υποστεί σεξουαλική επίθεση από πλήθος ανδρών σε ένα σοκάκι[1]. Καθώς πύκνωναν τα περιστατικά βίας κατά των γυναικών, ολοένα περισσότεροι αναλυτές κι ακτιβιστές στη Δύση άρχισαν να εκφράζουν το φόβο ότι οι διεργασίες ανατροπής του ‘en-nizaam’, του παλαιού καθεστώτος, κινδυνεύουν να καταλήξουν μια αυστηρά ανδρική υπόθεση. Ενώ η Διεθνής Αμνηστία αναφέρθηκε στην «ελάχιστη θετική βελτίωση» που επέφεραν οι εξεγέρσεις στη ζωή των γυναικών, η υπόμνηση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υπήρξε ακόμα λιγότερο ενθαρρυντική: «η μαζική κατάληψη του δημοσίου χώρου από τις γυναίκες στη διάρκεια των επαναστάσεων, σε καμία περίπτωση δεν εξασφαλίζει ότι θα έχουν ρόλο στα αντιπροσωπευτικά σώματα των νέων καθεστώτων που θα συγκροτηθούν»[2].

Οι αραβικές χώρες κατατάσσονται σταθερά τελευταίες στον δείκτη για την παγκόσμια ανισότητα ανάμεσα στα φύλα, που εκδίδει το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ· κι αυτό ανεξάρτητα από το ύψος του ΑΕΠ τους ή τις εγκωμιαστικές αναφορές εξωτερικών παρατηρητών[3]. Το Μαρόκο, που έχει εξυμνηθεί στη Δύση για την ψήφιση ενός «προοδευτικού» νόμου για την οικογένεια, βρίσκεται στη 129η θέση μεταξύ 135 χωρών. Στην τελευταία της λίστας, Υεμένη, το 55% των γυναικών είναι αγράμματο και το 79% είναι αποκλεισμένο από την αγορά εργασίας. Στη Σαουδική Αραβία – όπου ο διάδοχος του γηραιού βασιλιά Αμπντάλα έχει βγει, σύμφωνα με τη φεμινίστρια Μόνα Ελταχάουι, «κατευθείαν από τον Μεσαίωνα» – η οδήγηση είναι απαγορευμένη στις γυναίκες, ενώ όσες πέφτουν θύματα βιασμού καταδικάζονται σε ποινές φυλάκισης εάν «καταδειχθεί» ότι είχαν συναινέσει να μείνουν μόνες τους με έναν άντρα που δεν ήταν συγγενής τους – ήτοι με τον θύτη. Πριν από λίγα χρόνια, 15 μαθήτριες είχαν καεί ζωντανές όταν η ειδική αστυνομία που περιπολεί τους δρόμους για να εξασφαλίσει την τήρηση των νόμων της Σαρίας, τους απαγόρευσε την έξοδο από το φλεγόμενο σχολείο επειδή δεν φορούσαν μαντίλες.

Σε πιο ‘πεφωτισμένες’ αραβικές χώρες σε θέματα δικαιωμάτων, εν προκειμένω στην Αίγυπτο, περισσότερο από το 90% των παντρεμένων γυναικών έχουν υποβληθεί σε κλειτοριδεκτομή, ενώ οι άνδρες που ξυλοφορτώνουν τις συζύγους τους απαλλάσσονται της ποινικής ευθύνης εάν στοιχειοθετηθεί ότι, καίτοι έδρασαν εν βρασμώ ψυχής, εντούτοις ορμώντο από «καλές προθέσεις». Το στρατιωτικό καθεστώς που ανήλθε στην εξουσία μετά τον Μουμπάρακ έχει υποβάλει πολλές ακτιβίστριες σε ‘τεστ παρθενίας’ (με το πρόσχημα ότι έτσι οι Αρχές προστατεύονται από μελλοντικές κατηγορίες ότι τις κακοποίησαν σεξουαλικά) ενώ η Μουσουλμανική Αδελφότητα, νικήτρια στις πρόσφατες εκλογές, τάσσεται και επισήμως κατά της παρουσίας των γυναικών σε διαδηλώσεις. Όσο για τη γυναικεία πολιτική συμμετοχή, είναι χαρακτηριστικό το ότι οι δύο επιτροπές που ορίστηκαν για τον καταρτισμό νέου συντάγματος απαρτίζονταν εξ ολοκλήρου από άντρες. Αλλά και στη Λιβύη, μία από τις πρώτες πράξεις του επικεφαλής της μεταβατικής κυβέρνησης ήταν να άρει τους περιορισμούς που υφίσταντο σχετικά με την πολυγαμία, αφήνοντας παράλληλα ανέπαφα τα κανταφικά ‘κέντρα κοινωνικής αποκατάστασης’ στα οποία φυλακίζονταν οι γυναίκες-θύματα σεξουαλικών επιθέσεων από κοινού με όσες κατηγορούνταν για «ηθικά παραπτώματα»[4]. Ακόμα όμως και υπό το αραβικό καθεστώς που εκτιμάται ως το ανεκτικότερο προς τις γυναίκες, το τυνησιακό, το τελευταίο διάστημα έχουν καταγραφεί σωρεία περιστατικών με σεξιστικές επιθέσεις από μουσουλμάνους ζηλωτές, οι οποίοι ενδυναμώθηκαν ύστερα από την επικράτηση του ισλαμιστικού κόμματος Ενχάντα στις εκλογές του Ιουνίου.

Παρά τις αρχικές προσδοκίες – ιδιαίτερα υπό το φως του κομβικού αγωνιστικού ρόλου που διαδραμάτισαν οι γυναίκες στην Τυνησία, την Αίγυπτο και την Υεμένη – ότι η κοινωνική ανάφλεξη στον αραβικό κόσμο θα συνέτεινε στη βαθμιαία ανατροπή της ζοφερής αυτής κατάστασης, τα προβλήματα παραμένουν. Κατά ορισμένους, μάλιστα, η κατάσταση επιδεινώνεται ως απόρροια της κατά τόπους ενδυνάμωσης του υπερσυντηρητικού σαλαφικού στοιχείου, το οποίο κινδυνεύει να αναλάβει ηγεμονικό ρόλο στο ρευστό μετακαθεστωτικό τοπίο των εξεγερθεισών κοινωνιών[5]. Εκείνο που φαίνεται να άλλαξε, ωστόσο, είναι το γεγονός ότι την αχολογή των διαδηλώσεων δεν συνοδεύει το μοιρολόι των κινητοποιημένων γυναικών που πενθούν για τις θνησιγενείς επαναστατικές τους ουτοπίες. Αντίθετα οι γυναίκες συνεγείρουν, προκαλούν, αντεπιτίθενται· συγκρούονται με περισσό ζήλο ακόμα και αναμεταξύ τους, με επίδικο το πόσο επιτακτικά πρέπει να τεθούν τα αιτήματα των γυναικών εν μέσω των πυρακτωμένων αραβικών υψικαμίνων.

Εσχάτως η Ελταχάουι – η 45χρονη Αμερικανο-αιγύπτια που κακοποιήθηκε σεξουαλικά στην πλατεία Ταχρίρ από την αστυνομία αλλά κι από επαναστάτες συνοδοιπόρους της – έχει προκαλέσει έναν μικρό ‘σεισμό’ στις ΗΠΑ με την παρέμβασή της για τον «πραγματικό πόλεμο κατά των γυναικών» που θεωρεί ότι συντελείται στη Μέση Ανατολή. Παράλληλα με την επανάσταση με στόχο την ανατροπή της τυραννίας, επισημαίνει, βρίσκεται σε εξέλιξη ένας λιγότερο ορατός αλλά εξίσου κρίσιμος αγώνας κατά του μισογυνισμού. Ήγγικεν η ώρα, γράφει, για τις εξεγερθείσες γυναίκες του αραβικού κόσμου να προελάσουν κάτω κι από δικά τους λάβαρα, για την προάσπιση των βασικών τους δικαιωμάτων: την καταπολέμηση της κλειτοριδεκτομής και την εκχώρηση οικονομικών ελευθεριών· την ελεύθερη επιλογή συντρόφου και την εξάλειψη του φαινομένου των γάμων ανηλίκων· το δικαίωμα της ψήφου και την άρση των περιορισμών στις μετακινήσεις τους· αλλά και την άμεση κατάργηση πλήθους άρθρων του Ποινικού Κώδικα σε πολλές χώρες που απαλλάσσουν όσους ασκούν συζυγική βία. Δεν μπορούμε πλέον να παραβλέψουμε τη γυμνή αλήθεια, τονίζει η Ελταχάουι, που είναι ότι οι αραβικές κοινωνίες απλούστατα «μισούν τις γυναίκες τους». Μνημονεύοντας σειρά θαρραλέων γυναικών που έχουν εκμεταλλευθεί την επαναστατική συγκυρία προκειμένου να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στο εγχώριο πατριαρχικό κατεστημένο, καταλήγει στο ότι ο αραβικός ξεσηκωμός που πυροδοτήθηκε από έναν άνδρα – τον Τυνήσιο οπωροπώλη που αυτοπυρπολήθηκε – μπορεί και θα πρέπει «να ολοκληρωθεί από γυναίκες»[6].

Οι σφοδρότερες αντιδράσεις για την παρέμβαση της Ελταχάουι, η οποία χαίρει εκτενούς προβολής από τα αμερικανικά ΜΜΕ και έχει δώσει το στίγμα στο δημόσιο διάλογο που διεξάγεται στις ΗΠΑ, προήλθαν βασικώς από δύο εστίες. Αφενός πολλές μουσουλμάνες που δραστηριοποιούνται στις αραβικές χώρες αντέτειναν στην άθρησκη φεμινίστρια ότι ουσιαστικά εξαπολύει μια επίθεση ενάντια στο Ισλάμ, απλουστεύοντας τη σύνθετη εικόνα των συνεχιζόμενων αγώνων που διεξάγονται εντός των υφιστάμενων θρησκευτικών δομών. Το βασικότερο πρόβλημα το εντοπίζουν στο δυτικοκεντρισμό της Ελταχάουι, η οποία παραγνωρίζει τις χειραφετητικές ρίζες του ίδιου του Ισλάμ. Οι επιτυχείς αγώνες των γυναικών στην Αίγυπτο και την Τυνησία, οι οποίοι μάλιστα προηγήθηκαν των αραβικών ξεσηκωμών, υποδεικνύονται ως ενδείξεις που πιστοποιούν το ριζοσπαστισμό που φέρεται να είναι εγγενής στη ‘φύσει ανεκτική’ μουσουλμανική θρησκεία. Ακόμα και μορφές όπως η Ιρανή νομπελίστρια ειρήνης και ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Σιρίν Εμπαντί, ακολουθεί την ίδια συλλογιστική, τονίζοντας ότι «με την ορθή ερμηνεία και εφαρμογή του Ισλαμικού νόμου, μπορούμε να κατοχυρώσουμε την απόλυτη ισονομία των γυναικών, αλλά και να καταργήσουμε νόμους που θεσπίζουν τιμωρίες όπως ο λιθοβολισμός και ο ακρωτηριασμός»[7].

Η δεύτερη εστία αντιδράσεων προήλθε εκ των έσω, υποκινούμενη από ένα πρόσωπο το οποίο η ίδια η Ελταχάουι συγκαταλέγει στο πάνθεον των προσωπικών της ‘ηρώων’: την συμπατριώτισσά της Λέιλα Αχμέντ. Μουσουλμάνα καθηγήτρια θεολογίας στο πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και συγγραφέας του έργου-σταθμός για τη μελέτη της γυναίκας στο μουσουλμανικό κόσμο, Γυναίκα και Φύλο στο Ισλάμ (1992), η 72χρονη Αχμέντ βρίσκεται στην εμπροσθοφυλακή όσων βλέπουν με δυσπιστία τις δυτικές ανησυχίες για την καταπίεση της γυναίκας στις ισλαμικές κοινωνίες – ακόμα κι αν αυτές εκφράζονται από πρόσωπα υπεράνω πάσης υποψίας όπως η Ελταχάουι. Η στήριξη προς τις γυναίκες του αραβικού κόσμου, διατείνεται η Αχμέντ, βοηθά μόνο στο βαθμό που δεν εξυπηρετεί «τους στόχους του ιμπεριαλισμού» και θα έπρεπε να προβληματιζόμαστε όταν η συγκίνηση γι’ αυτές συνυπάρχει με μια βαθύτατη αδιαφορία προς τις ίδιες γυναίκες όταν γίνονται θύματα της δυτικής βίας[8].

Ο διάλογος που βρίσκεται σε εξέλιξη με επίκεντρο τη γυναικεία διάσταση της ‘Αραβικής Άνοιξης’[9]  φαίνεται να εμπεριέχει κωδικοποιημένο τον κεντρικό προβληματισμό που διέπει τις ενδοφεμινιστικές συζητήσεις των τελευταίων δεκαετιών: οδηγεί αφεύκτως η ενδυνάμωση των γυναικών στο αίτημα για την ισότητα των φύλων, έτσι όπως την οραματίζονται ρεύματα εμπνεόμενα από το Διαφωτισμό; Εκ πρώτης όψεως, η απάντηση μοιάζει αρνητική. Η εκχώρηση πολιτικών δικαιωμάτων στις γυναίκες του Κουβέιτ, επί παραδείγματι, δεν τις εμπόδισε από το να υποστηρίξουν κόμματα τα οποία είναι καταστατικά αντίθετα προς την παροχή ψήφου στις γυναίκες. Αντίστοιχα, από περυσινή σφυγμομέτρηση της αιγυπτιακής κοινής γνώμης προκύπτει ότι το 73% των γυναικών εκεί διάκειται δυσμενώς προς την προοπτική μιας γυναικείας υποψηφιότητας για το προεδρικό αξίωμα της χώρας[10]. Ακόμα και υπό το καθεστώς του προοδευτικότερου συστήματος ποσόστωσης ανά φύλο, του τυνησιακού, το 86% των γυναικών που εκλέχθηκε στο κοινοβούλιο ανήκει στο ισλαμιστικό κόμμα Αλ-Νάντα, φορέα αντιδραστικών ανδροκρατικών αντιλήψεων[11]. Στις περισσότερες μουσουλμανικές χώρες έχει καταγραφεί το φαινόμενο η κατάκτηση πολιτικών ελευθεριών να μην συνοδεύεται απαραιτήτως από την υιοθέτηση αιτημάτων εφάμιλλων με αυτά που έχουν εγκολπωθεί τα δυτικά φεμινιστικά κινήματα. Από αυτή τη σκοπιά, επιχειρηματολογείται, ακόμα και οι μετεξεγερσιακές κοινωνίες της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής δείχνουν ότι θα υιοθετήσουν διαφορετικές στρατηγικές προς τη διεύρυνση των γυναικείων δικαιωμάτων· φωνές όπως της Ελταχάουι συνιστούν τα αθέλητα όργανα της Δύσης, που αρνείται να αναγνωρίσει τις ιδιαίτερες αυτές οδούς που επιθυμούν να ακολουθήσουν οι γυναίκες του αραβικού κόσμου.

Την ίδια στιγμή, δύσκολα διαλάθει της προσοχής ο ακραιφνής αντινεωτερισμός που συχνά υποβόσκει στις επιθέσεις κατά των παρεμβάσεων τύπου Ελταχάουι· παρεμβάσεις που ενθαρρύνουν τη μετωπική σύγκρουση με το ανδροκρατικό κατεστημένο του μουσουλμανικού κόσμου. Οι δυνάμεις που ισχυρίζονται ότι προωθούν τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα στον αραβικό κόσμο, είναι αλήθεια ότι τείνουν συχνά να χειραγωγούνται από εξόχως ανελεύθερα κι αντιδραστικά συστήματα της Δύσης. Γιατί όμως δι’ αυτού να τίθενται εν αμφιβόλω οι αρχές του Διαφωτισμού εν τω συνόλω τους; Ο πολιτιστικός σχετικισμός και η συλλήβδην ταύτιση των αρχών αυτών ως στοιχείων αναπόσπαστων της ‘δυτικής κουλτούρας’ έχει αποδειχθεί ότι εγκυμονεί πλείστους κινδύνους. Συχνά μάλιστα οδηγεί σε αλλόκοτες ατραπούς, όπως ο πρόσφατος ισχυρισμός της Ινδής φεμινίστριας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια, Γκαγιάτρι Σπίβακ, ότι με την εμμονή τους να καταργήσουν την παράδοση της πυρπόλησης της συζύγου μετά από το θάνατο του άνδρα της, οι Βρετανοί αποικιοκράτες ουσιαστικά στερούσαν από τις Ινδές ‘την υποκειμενικότητά τους.’ Αντίστοιχα, σε μια κατά τα άλλα οξυδερκή ανάλυση της ειδησεογραφικής κάλυψης των αραβικών ξεσηκωμών στις ΗΠΑ, δεν αναδεικνύεται απλά η διαδικασία αναπαραγωγής των οριενταλιζουσών αναπαραστάσεων του αραβικού κόσμου· ο μελετητής αποφαίνεται ότι οι επαναστάσεις είναι λογικό να έχουν ως στόχο το ίδιο αυτό «το οικοδόμημα της δυτικής νεωτερικότητας»[12]. Ισχυρισμοί αυτού του είδους, απότοκοι άλλοτε της εύλογης ευαισθησίας προς τις πολιτιστικές συνέπειες της δυτικής ‘επέλασης’ κι άλλοτε του ακαδημαϊκού μετανεωτερικού αποκρυφισμού, κατατείνουν όχι μόνο στο να σχετικοποιούν τον οικουμενικό χαρακτήρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και στο να κάμπτουν τη μαχητικότητα φορέων και κινημάτων που απορρίπτονται αφετηριακά ως ‘εργαλεία του δυτικού ορθολογισμού.’

Όσο σημαντικό είναι να επανεξετάζεται διηνεκώς ο λόγος του Διαφωτισμού και να αποδομούνται τα κίνητρα και οι ενέργειες όσων διατείνονται ότι ενστερνίζονται τις ιδέες του, άλλο τόσο θα πρέπει να διαφυλάσσεται ο πολύτιμος πυρήνας αρχών που τον διέπει. Η διαδεδομένη ιδέα ότι ο αραβικός κόσμος οφείλει να ‘εξελιχθεί’ κατά το πρότυπο της Δύσης – ακολουθώντας τα στάδια της Μεταρρύθμισης και του Διαφωτισμού – είναι οπωσδήποτε εσφαλμένη αλλά κι επικίνδυνη. Το κύριο ζητούμενο θα πρέπει να είναι όχι το πώς οι αρχές αυτές θα ‘αφυπνίσουν’ περαιτέρω τις γυναίκες των κοινωνιών αυτών, αλλά το πώς θα συνταιριασθούν αρμονικά με το βασικό κορμό των υφιστάμενων παραδόσεων. Έτσι, η λύση δεν θα προέλθει τόσο από την άνωθεν εφαρμογή μέτρων που έχουν αποδειχθεί ατελέσφορα, όπως η ποσόστωση στα αντιπροσωπευτικά σώματα, ή από τη ‘διαφώτιση’ των Αράβων ‘ιθαγενών’ δια της μεταβίβασης επείσακτων ιδεών λαξευμένων στο εργαλειοστάσιο της δυτικής σκέψης· ούτε όμως θα προκύψει ως αποτέλεσμα του έργου γυναικείων οργανώσεων παραδοσιακά ελεγχόμενων από τα καθεστώτα[13]. Σε μια ανομοιογενή περιοχή πολλαπλών δημοκρατικών ταχυτήτων, καταλυτικό ρόλο στη χειραφέτηση των γυναικών του αραβικού κόσμου θα διαδραματίσουν οι γηγενείς ομάδες πολιτών και οι αυτοφυείς οργανώσεις – με τη στήριξη διεθνών φορέων όπως ο ΟΗΕ, που ήδη τις ενθαρρύνει να αναπτυχθούν[14]. Αυτές είναι που θα κληθούν, σε πείσμα τόσο της προϊούσας σαλαφικής επιρροής όσο και των προσπαθειών εργαλειοποίησής τους από ξένα κέντρα εξουσίας, να διεκδικήσουν τους όρους με τους οποίους θα απαγκιστρωθούν από τα πατριαρχικά δεσμά των εγχώριων μουσουλμανικών δομών και αντιλήψεων.

 



[1] Natasha Smith, «Please God. Please make it stop», 26 Ιουνίου 2012, natashajsmith.wordpress.com/2012/06/26/please-god-please-make-it-stop.

[2] «Women and the Arab Spring: Taking their place?», 7 Μαρτίου 2012, arabwomenspring.fidh.net/index.php.

[3] Για την έκθεση, βλ. http://www3.weforum.org/docs/WEF_GenderGap_Report_2011.pdf.

[4] Mathieu von Rohr, «Arab spring: feminists live in fear of rollback of rights granted under past dictatorships»,  29 Νοεμβρίου 2011, http://theburqahdebates.com/index2.php?option=com_content&do_pdf=1&id=157.

[5] Isobel Coleman, «Why the Arab Spring Hasn’t Been Better for Women», The Atlantic, 8 Μαρτίου 2012, www.theatlantic.com/international/archive/2012/03/why-the-arab-spring-hasnt-been-better-for-women/254150.

[6] Mona Eltahawy, «Why do they hate us? The real war on women is in the Middle East», Foreign Policy, Μάιος-Ιούνιος 2012.

[7] «Women urged to put their stamp on Arab Spring» Reuters, 11 Νοεμβρίου 2011. Βλ. επίσης Kristine Goulding, «Tunisia: women’s winter of discontent»,  25 Οκτωβρίου 2011, www.opendemocracy.net/print/62215 καθώς και Kimberly Latta, «Whither the revolution for women in Egypt and Yemen?», 5 Απριλίου 2011.

[8] Leila Ahmed, A Quiet Revolution: The Veil’s Resurgence from the Middle East to America (Yale University Press 2011). Εδώ η Αχμέντ απηχεί τον μαρξιστή ιστορικό Νηλ Ντέιβιντσον, που σημειώνει ότι εκείνοι που εμμένουν περισσότερο στην ανάγκη το Ισλάμ να περάσει από μια ανάλογη περίοδο ‘Διαφωτισμού’ «είναι οι ίδιοι που φωνασκούν υπέρ του πολέμου». Neil Davidson, «Islam and the Enlightenment», Socialist Review, Μάρτιος 2006.

[9] Δεδομένου ότι η χρήση του όρου ‘Αραβική Άνοιξη’ έλκει την καταγωγή της από δυτικοκεντρικές αντιλήψεις για τον αραβικό κόσμο, θα ήταν ίσως χρησιμότερο να αναζητηθούν οι όροι αυτοπροσδιορισμού των ίδιων των υποκειμένων των εξεγέρσεων. Ένας επιφανής Λιβανέζος δημοσιογράφος παρατηρεί ότι όποτε ζητά από Τυνήσιους, Αιγυπτίους, Λιβύους, Σύρους, και Υεμενίτες να περιγράψουν την πολιτική τους δράση, οι απαντήσεις είναι πάντοτε οι ίδιες: επανάσταση (thawra), ξεσηκωμός (intifada), αφύπνιση (sahwa) ή αναγέννηση (nahda). Rami G. Khouri, «Drop the Orientalist term ‘Arab Spring», The Daily Star (Lebanon), 17 Αυγούστου 2011.

[10] Βλ. «YouGov Siraj survey results», http://cdn.yougov.com/today_uk_import/ygs-archives-yougovsiraj-egypt-200411.pdf.

[11] Shadi Hamid, «Debating the war on women», 24 Απριλίου 2012, http://www.foreignpolicy.com/articles/2012/04/24/debating_the_war_on_women.

[12] Steven Salaita, «Corporate American media coverage of Arab revolutions: the contradictory message of modernity», Interface, Vol. 4/issue 1, pp. 131-145, Μάιος 2012.

[13] Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Αίγυπτος, όπου το καθεστωτικό ‘Εθνικό Συμβούλιο Γυναικών’ αρνήθηκε να στηρίξει τις 15 Αιγυπτιώτισσες οι οποίες συνελήφθησαν τον Μάιο στις αιματηρές διαδηλώσεις κατά του κυβερνώντος Στρατιωτικού Συμβουλίου. Η πρόεδρος του Συμβουλίου αιτιολόγησε την απόφαση στην κρατική εφημερίδα al-Ahram, επισημαίνοντας ότι «όσοι κλείνουν δρόμους και προκαλούν το κλείσιμο σχολείων δεν είναι πατριώτες Αιγύπτιοι». Manar Ammar, «Egypt: National Women’s Council refuses to help female detainees», Bikya Masr, 5 Μαΐου 2012.

Share

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

του Γρηγόρη Καυκιά

Σκληροπυρηνικοί Αιγύπτιοι κληρικοί ζητούν την εκτέλεση των αρχηγών της αντιπολίτευσης και δικαιολογούν τις απόπειρες βιασμού γυναικών, που διαμαρτύρονται στις πλατείες. O αρχηγός της αντιπολίτευσης Χαμντίν Σαμπάχι δηλώνει πως οι οποιεσδήποτε απειλές δεν είναι ικανές να αποτρέψουν τον ίδιο αλλά ούτε και τους υποστηρικτές του κόμματός του «Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας», από το να διαδηλώνουν ειρηνικά.

Ο Αιγύπτιος κληρικός Αχμέντ Μοχάμεντ Αμπντάλα σε δημόσια ομιλία του καταφέρθηκε λεκτικά εναντίον των γυναικών που διαδηλώνουν στη πλατεία Ταχρίρ, ενώ ανέφερε πως ο βιασμός τους δικαιολογείται ως αποτέλεσμα της ανάρμοστης συμπεριφοράς τους.

Υποστήριξε ακόμα πως οι γυναίκες που παρευρίσκονται σε τέτοιες διαδηλώσεις είναι, στην πλειονότητά τους, Χριστιανές και οι άλλες είναι χήρες που απλά δεν έχουν κάποιον να τις χαλιναγωγήσει.

Τα στοιχεία μόνο σοκ μπορούν να προκαλέσουν καθώς στις 25 Ιανουαρίου, ημέρα εορτασμού της διετούς επετείου από την αιγυπτιακή επανάσταση, τουλάχιστον 19 γυναίκες έπεσαν θύματα επιθέσεων, μία εκ των οποίων χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, καθώς υπέστη κλειτοριδεκτομή με μαχαίρι κατά τη διάρκεια των επεισοδίων.

Όπως μεταδίδουν ξένα Μέσα Ενημέρωσης, πολλοί κληρικοί δεν διστάζουν να εκφέρουν ακραίες απόψεις με στόχο τον εκφοβισμό των διαδηλωτών, απειλώντας με τιμωρία που φτάνει ως και στη θανατική καταδίκη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γουατζί Γκονέιμ που καλεί τους πιστούς να «σκοτώσουν τους εγκληματίες και τους κακοποιούς που καίνε τη χώρα», αναφέροντας πως αν δεν δράσει η κυβέρνηση του Μοχάμεντ Μόρσι θα πρέπει να το πράξουν οι πολίτες.

Οι προτροπές των κληρικών για την επιβολή της θανατικής ποινής, του ακρωτηριασμού ή της σταύρωσης είναι εμπνευσμένες από το νόμο της Σαρία.

Ο Μόρσι, την περασμένη Πέμπτη, καταδίκασε τις ακραίες απόψεις των κληρικών και τόνισε πως «η άσκηση θρησκευτικής βίας ή οι απειλές αυτής αποτελούν μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η Αραβική Άνοιξη». Παράλληλα, κάλεσε όλες τους φορείς, θρησκευτικούς και πολιτικούς να απορρίψουν τη ρητορική της βίας που υποδαυλίζει τα αισθήματα βίας μεταξύ των πολιτών.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε σχετικά

Διαμαρτυρία στην Αιγυπτιακή Πρεσβεία

Βιασμοί και σεξουαλικές επιθέσεις στην πλατεία Ταχρίρ

 

Ακόμα, για την αντίσταση των γυναικών στον αραβικό κόσμο

Η μάχη των γυναικών της Αραβικής Άνοιξης κατά της βίας

Η φωτογραφία μιας νεαρής μουσουλμάνας χωρίς μαντήλα αναστατώνει τον αραβικό κόσμο και το Facebook

Αραβική Άνοιξη: πώς οι γυναίκες χρησιμοποιούν το σώμα τους για να κάνουν επανάσταση

 

 

Share

Βιασμοί και σεξουαλικές επιθέσεις στην πλατεία Ταχρίρ

 

αλιεύει η Λίνα Φιλοπούλου

Τουλάχιστον 19 γυναίκες κατήγγειλαν πως κακοποιήθηκαν σεξουαλικά ή βιάστηκαν στην πλατεία Ταχρίρ του Καϊρου, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων που σημειώθηκαν την περασμένη εβδομάδα στο πλαίσιο των διαδηλώσεων για τη δεύτερη επέτειο της εξέγερσης που ανέτρεψε το καθεστώς Μουμπάρακ.

Διεθνή μέσα, που επικαλούνται καταγγελίες οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναφέρουν πως ένας όχλος επιτέθηκε σε μία 19χρονη τραυματίζοντάς την με λεπίδα στα γεννητικά όργανα. Η κοπέλα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κασρ αλ Αΐνι, έπειτα από επίθεση 25 ανδρών, οι οποίοι τη βίασαν την τραυμάτισαν σοβαρά και την εγκατέλειψαν.

Όπως τονίζουν οι ακτιβιστές οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και επιθέσεις στην Αίγυπτο έχουν αυξηθεί από την έναρξη της εξέγερσης τον Φεβρουάριο του 2011. Αριστερές οργανώσεις καταγγέλλουν ότι οι επιθέσεις πραγματοποιούνται από ομάδες ατόμων που αντιτίθενται των διαδηλωτών.

Οι επιθέσεις πραγματοποιούνται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο. Ένας όχλος από άνδρες πλησιάζει γυναίκες απομονωμένες, στην αρχή την παρενοχλούν και στη συνέχεια της επιτίθενται προσπαθώντας να τη γδύσουν.

«Οι επιθέσεις έχουν αυξηθεί από την επανάσταση» δήλωσε στο Bloomberg ακτιβίστρια από την οργάνωση ενάντια στα σεξουαλικά εγκλήματα OpAntiSH με έδρα το Κάιρο.

Η οργάνωση OpAntiSH έχει δημιουργήσει τηλεφωνικές γραμμές αλλά και ομάδες δράσεις που επεμβαίνουν με χρήση φωτοβολίδων σε περίπτωση που αντιληφθούν κάποια επίθεση ή ειδοποιηθούν. Όπως σημειώνεται στο International Business Times πολλοί από τους ακτιβιστές της OpAntiSH έχουν δεχτεί επίθεση κατά την προσπάθειά τους να βοηθήσουν κάποιο θύμα.

«Ξαφνικά βρέθηκα στη μέση και γύρω μου άντρες που σχημάτιζαν έναν κύκλο, ο οποίος όλο και στένευε» έγραψε ένα θύμα επίθεσης στο Facebook. «Με άγγιζαν με χάιδευαν, έβαλαν τα χέρια τους κάτω από τα ρούχα μου και μέσα στο παντελόνι μου. Δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω, πραγματικά νόμιζα πως θα πεθάνω από ασφυξία», τονίζει.

Ένα άλλο θύμα δημοσιεύει τη μαρτυρία της στην ιστοσελίδα της φεμινιστικής οργάνωσης Nazra. «Εκατοντάδες χέρια με άγγιζαν και προσπαθούσαν να μου βγάλουν τα ρούχα. Δεν υπάρχει διέξοδος. Ένιωθα μόνο ο κύκλος να κλείνει. Βρέθηκα τελείως γυμνή σε ένα στενό δρομάκι παρασυρόμενη από τη μάζα. Κάθε φορά που φώναζα για βοήθεια γινόντουσαν περισσότερο βίαιοι».

«Η Ταχρίρ είναι ένας χώρος που θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δεν είναι ένα σύμβολο επανάστασης από μόνη της, αλλά μόνο αν αυτοί που διαδηλώνουν πάνω της το πιστεύουν πραγματικά», γράφει ο Tom Dale της εφημερίδας «Egypt Independent».

Πηγή: tvxs

 

 

Share

Η μάχη των γυναικών της Αραβικής Άνοιξης κατά της βίας

της Ελίνας Δεβούρου

«Δεν ξεκινάμε πόλεμο κατά των ανδρών. Ξεκινάμε μια μάχη κατά της ‘πατριαρχίας’», τονίζει σε συνέντευξη της στο Insider, η Γιάλντα Γιούνες, μια από τις γυναίκες που ξεκίνησαν αγώνα μέσα από το facebook κατά της κακοποίησης των γυναικών στον Αραβικό κόσμο.

Σε μια περίοδο δημοκρατικής εξέγερσης του αραβικού κόσμου οι γυναίκες εξακολουθούν να στερούνται το δικαίωμα του λόγου, κακοποιούνται σωματικά και ψυχικά ενώ συχνά πέφτουν θύματα της νομοθεσίας, που τις θεωρεί υπεύθυνες για την οποιαδήποτε σεξουαλική παρενόχληση δεχθούν και τις δικάζει στο όνομα της «τιμής».

«Ήρθε η ώρα για τις γυναίκες και τους άνδρες να ενωθούν ενάντια στην κακοποίηση των γυναικών, στον αραβικό κόσμο. Να πούμε όχι στη βία κατά των γυναικών, όχι στην υποταγή τους στους άνδρες, όχι στην αντιμετώπισή τους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.»

Αυτή είναι η εισαγωγή της σελίδας «Η εξέγερση των γυναικών στον Αραβικό κόσμο» στο facebook, που δημιουργήθηκε ένα χρόνο πριν, με σκοπό την επιμόρφωση και ευαισθητοποίηση του κοινού, σε θέματα κακοποίησης γυναικών στα αραβικά, κυρίως, κράτη από 4 φίλες: Τη χορεύτρια Γιάλντα Γιούνες απ’ το Λίβανο, που κατοικεί στο Παρίσι, τη φυσικό Ντιάλα Χαϊντάρ και τη Φαράχ Μπαρκουάβι της ανθρωπιστικής βοήθειας – επίσης απ’ το Λίβανο, καθώς και την εργαζόμενη στον ΟΗΕ, Σάλι Ζόνι, που κατοικεί στο Κάιρο.

Η σελίδα, παρ’ όλο τον ένα, μόνο, χρόνο λειτουργίας της, έχει συγκεντρώσει πάνω από 80.000 μέλη, απ’ όλο τον κόσμο ενώ η τελευταία καμπάνια τους, προσκαλεί γυναίκες και άντρες, να φωτογραφηθούν κρατώντας μια επιγραφή που να λέει : «Στηρίζω την εξέγερση των γυναικών στον αραβικό κόσμο, γιατί …» , συμπληρώνοντας ότι εκείνοι θέλουν.

Με αφορμή τον ένα χρόνο από τη δημιουργία της σελίδας, αλλά και τις συγκλονιστικές επιγραφές που αναρτήθηκαν στο Facebook, η Γιάλντα Γιούνες (αριστερά) μίλησε στο Insider για τις προσπάθειές τους.

In: Η πλειοψηφία του δυτικού κόσμου, είτε δε γνωρίζει πολλά για την αραβική κουλτούρα, είτε έχει την εικόνα ενός βίαιου, καταπιεστικού, «κακού» άντρα, όταν μιλά για τους Άραβες. Ποια είναι η δική σου/σας αλήθεια ως γυναίκα και ως οργάνωση;

Γ.Γ.: Η «πατριαρχία» δε γνωρίζει θρησκεία –όπως και ο μισογυνισμός είναι διαπολιτισμικό φαινόμενο. Αυτό που περνούν οι γυναίκες του Αραβικού κόσμου σήμερα, το έχουν βιώσει και σε άλλα μέρη του κόσμου στο παρελθόν και εξακολουθεί να παρατηρείται σε μη-αραβικές χώρες μέχρι και σήμερα. Οι γυναίκες έδωσαν μεγάλο αγώνα για να διεκδικήσουν την ισότητα, για να κατοχυρωθούν νομικά αλλά και απ’ τα τοπικά έθιμα, τα δικαιώματά τους.

In: Η σελίδα έχει ήδη 80.000 μέλη πολλά απ’ τα οποία δεν ανήκουν στις αραβικές χώρες –μεγάλη επιτυχία αν θεωρήσουμε πως λειτουργεί μόλις 1 χρόνο. Πως αισθάνεσαι γι’ αυτό και τους ανθρώπους που στηρίζουν τις προσπάθειές σας;

Γ.Γ.: Μέσα απ’ τη σελίδα έχουμε γνωρίσει απίστευτες γυναίκες! Η συμβολή τους είναι έξυπνη, δημιουργική, τολμηρή και μας εμπνέει… Επαναστατούν κατά των κλισέ, που τα ΜΜΕ ανακυκλώνουν για μας, αμφισβητούν την κοινωνία και δίνουν τροφή για σκέψη. Μέσα απ’ τα μηνύματα, τα σχόλια, τις φωτογραφίες και τις δραστηριότητές τους, κάνουν τη σελίδα, αυτό που είναι σήμερα και πιστεύουμε πια, απόλυτα, ότι εμείς, οι γυναίκες του αραβικού κόσμου, θα αποκτήσουμε τα πλήρη δικαιώματά μας, χωρίς κανένα συμβιβασμό.

In: Τι θα πρέπει να συμβεί για να θεωρήσετε πως έχετε καταφέρει το στόχο σας και πως σκοπεύετε να «νικήσετε» τους άντρες και την αντίστασή τους στην προσπάθειά σας;

Γ.Γ.: Δεν ξεκινάμε πόλεμο κατά των ανδρών. Ξεκινάμε μια μάχη κατά της «πατριαρχίας» που ριζώνει σε μερικούς άντρες και (λιγότερες) γυναίκες της κοινωνίας μας, στο εκπαιδευτικό σύστημα και στις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο (ναι, συμπεριλαμβανομένων κυρίως των δυτικών!). Ο αγώνας μας λαμβάνει χώρα στον και για τον αραβικό κόσμο –παλεύουμε για την αύξηση της κοινωνικής ευαισθητοποίησης, προκειμένου να ασκηθεί πίεση για τα δικαιώματα των γυναικών με την επιβολή ισότητας των φύλων, στο σύνταγμα και την εφαρμογή νόμων που να διασφαλίζουν την προστασία αλλά και τα πλήρη δικαιώματά των γυναικών.

In: Η ιδέα της καμπάνιας με τις επιγραφές ήταν καταπληκτική. Κάποια μηνύματα είναι πολύ ενδιαφέροντα, άλλα συγκινητικά και άλλα πολύ σοκαριστικά… Υπάρχει κάποιο μήνυμα που να σου έχει αρέσει περισσότερο μέχρι τώρα;

Γ.Γ.: Τα αγαπημένα μας είναι γύρω στα 100! Υπάρχουν άπειρα, πολύ «δυνατά» μηνύματα…Για παράδειγμα το μήνυμα της Σαμίρα Μπαχρίμ, που ηγήθηκε, ολομόναχη, μιας μάχης κατά του στρατιωτικού καθεστώτος της Αιγύπτου για τους γνωστούς «ελέγχους παρθενίας» στους οποίους επέβαλαν την ίδια, αλλά και πολλές άλλες γυναίκες, που έλεγε: «Στηρίζω την εξέγερση των γυναικών στον αραβικό κόσμο, γιατί οι γυναίκες είναι η μήτρα της επανάστασης!».

Πηγή: theinsider

Share

Η φωτογραφία μιας νεαρής μουσουλμάνας χωρίς μαντήλα αναστατώνει τον αραβικό κόσμο και το Facebook

της Δήμητρας Δρακάκη

Είμαι μέλος της ”Εξέγερσης των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” γιατί, για 20 χρόνια, δεν μου επιτρεπόταν να αισθάνομαι τον άνεμο στα μαλλιά και  στο σώμα μου “. Μια φωτογραφία με ένα 21χρονο κορίτσι από τη Σαουδική Αραβία που αποκαλύπτει το πρόσωπό της χωρίς μαντίλα έχει κινήσει το ενδιαφέρον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς και η αντίδραση του Facebook να διαγράψει τη φωτογραφία από το γνωστό ιστοχώρο.

Ανάμεσα στα δεκάδες γκρουπ που ξεπηδούν στο Facebook και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με την εξέγερση των Σύριων, μία σελίδα για την υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων έχει ξαφνικά τραβήξει την προσοχή.  Μία μουσουλμάνα δημοσίευσε στο γκρουπ  “Η Εξέγερση των Γυναικών του Αραβικού Κόσμου” μια φωτογραφία της χωρίς να φοράει μαντίλα και κρατώντας στα χέρια της το διαβατήριό της όπου απεικονίζεται η ίδια με μαντίλα. Η απεικονιζόμενη Dana Bakdounis, 21 ετών, μεγάλωσε στη συντηρητική Σαουδική Αραβία και αποφάσισε να σταματήσει να φοράει τη μαντίλα τον Αύγουστο του 2011 αντιδρώντας στην καταπίεση που δέχονται οι γυναίκες στη χώρα της.

“Η μαντίλα δε μου ταίριαζε, αλλά έπρεπε να τη φοράω εξαιτίας της οικογένειας μου και της κοινωνίας. Δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο τα μαλλιά μου ήταν καλυμμένα . Ήθελα να νιώθω την ομορφιά του κόσμου.. Ήθελα να νιώθω τον ήλιο και τον αέρα” δηλώνει η ίδια.

Με ακάλυπτα τα μαλλιά της κοιτώντας απευθείας μέσα στο φακό, επιδεικνύει τη φωτογραφία του διαβατηρίου της συνοδευόμενο με ένα σημείωμα που γράφει: “το πρώτο πράγμα που ένιωσα όταν έβγαλα τη μαντίλα” και “είμαι μέλος της ”Εξέγερσης των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” γιατί, για 20 χρόνια, δεν μου επιτρεπόταν να αισθάνομαι τον άνεμο στα μαλλιά και  στο σώμα μου ” .

Η φωτογραφία από την αρχή της δημοσίευσή της είχε μεγάλη απήχηση στο γκρουπ, καθώς πάνω από 1.600 χρήστες δήλωσαν ότι τους αρέσει, 600 διαμοίρασαν τη φωτογραφία και πάνω από 250 τη σχολίασαν. Η Ντάνα δέχτηκε μεγάλη υποστήριξη τόσο από φίλους της όσο και από άγνωστους χρήστες. Δέχτηκε μηνύματα υποστήριξης και πολλά αιτήματα φιλίας. Όμως η μητέρα της, με την οποία έχει απομακρυνθεί από τότε που αποφάσισε να βγάλει τη μαντίλα, δέχτηκε απειλητικό μήνυμα για τη ζωή της κόρης της.

“Όλα έχουν αλλάξει από τότε που αποφάσισα να βγάλω τη μαντίλα” δηλώνει η ίδια.

“Ήμουν πολύ χαρούμενη όταν έλαβα τόσα μηνύματα από κορίτσια που φορούν μαντίλα. Έδειξαν την υποστήριξή τους, λέγοντας ότι« σεβόμαστε αυτό που έκανες, είσαι γενναία, θέλουμε να κάνουμε το ίδιο, αλλά δεν έχουμε το θάρρος». Επίσης έλαβα μηνύματα και από ηλικιωμένες γυναίκες.”

Βέβαια δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη. Μια γυναίκα σχολίασε τη φωτογραφία λέγοντας πως η αντίθεση προς τη μαντίλα είναι άστοχη. “Ο αγώνας μας πρέπει να είναι η ισότητα στην κοινωνία … Για αυτό θα πρέπει να αγωνιζόμαστε. Όταν μια γυναίκα απορρίπτεται από μια δουλειά επειδή φοράει μαντίλα. Να είστε υπερήφανες γι΄ αυτό, είναι ευλογία! ”

Το γεγονός πήρε ακόμα μεγαλύτερη έκταση εξαιτίας τη απόφασης του Facebook να διαγράψει την εικόνα. Οι διαχειριστές της σελίδας ισχυρίζονται ότι η φωτογραφία κατέβηκε στις 25 Οκτωβρίου, 4 μέρες μετά την αρχική δημοσίευσή της και ότι το facebook μπλόκαρε το λογαριασμό της Ντάνα και τους λογαριασμούς των ίδιων για μερικές ημέρες.

Επίσης υποστηρίζουν ότι αντίγραφα της φωτογραφίας που αναδημοσιεύτηκαν από άλλους χρήστες αλλά και από την ίδια τη σελίδα επίσης διαγράφηκαν και ολόκληρη η σελίδα “Εξέγερση των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” ήταν εκτός λειτουργίας από τις 29 Οκτωβρίου έως τις 5 Νοεμβρίου.

To Facebook ανέφερε ότι διέγραψε τη φωτογραφία κατά λάθος και δημοσίευσε μια δήλωση στην ιστοσελίδα κοινωνικών ειδήσεων Reddit για το εν λόγω περιστατικό.

“Κάναμε ένα λάθος. Μπλοκάραμε κατά λάθος εικόνες από τη σελίδα “εξέγερση των γυναικών στον αραβικό κόσμο”, και δουλέψαμε για να διορθώσουμε το λάθος μόλις ειδοποιηθήκαμε. Λυπόμαστε για την αφαίρεση του περιεχομένου αυτού, και έχουμε ήδη λάβει μέτρα για να αποτρέψουμε παρόμοια περιστατικά στο μέλλον. 
Για να είμαστε σαφείς, οι φωτογραφίες της γυναίκας δεν παραβιάζουν τους όρους λειτουργίας μας. Αντίθετα, έγινε λάθος από τους διαχειριστές του Facebook στη διαδικασία  ανταπόκρισης σε μια αναφορά σχετικά με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο.”

Πρόσθεσε επίσης ότι “αυτό που έκανε την κατάσταση χειρότερη είναι ότι κάναμε πολλά λάθη επί σειρά ημερών, και χρειάστηκε χρόνος για να διορθώσουμε κάθε ένα από αυτά τα λάθη. ”

Το γκρουπ “Εξέγερση των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2011 και μέσα σε ένα χρόνο είχε 35.000 υποστηρικτές.  Ο αριθμός διπλασιάστηκε μετά την έκταση που πήρε το θέμα της εν λόγω φωτογραφίας με αποτέλεσμα σήμερα να ξεπερνάει τα 70.000 μέλη.

Η Ντάνα δηλώνει ότι θέλει να δει μια νέα Συρία! Είναι μια από τις γυναίκες που τολμούν να υψώσουν το ανάστημά τους παρά την αναταραχή που επικρατεί. Δηλώνει:  “Θέλω μια Συρία με πλήρη δικαιώματα, με ισότητα μεταξύ των ανδρών και των γυναικών. Θέλω δικαιοσύνη, επειδή έχω ήδη την ελευθερία μου, και δεν φοβάμαι τίποτα τώρα. Τώρα μπορώ να κάνω ό, τι νομίζω ότι είναι σωστό.”

Πηγή: theinsider

Share

Ηλεκτρονικό σύστημα εντοπισμού των γυναικών στη Σαουδική Αραβία

Υπό ακόμη πιο αυστηρό έλεγχο τίθενται οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία. Οι αρχές εγκατέστησαν ένα νέο ηλεκτρονικό σύστημα που θα προειδοποιεί την οικογένεια μιας γυναίκας τη στιγμή που αυτή ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα. Το νέο μέτρο ηλεκτρονικού ελέγχου έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων.

Το σύστημα αυτό ειδοποιεί μέσω γραπτού μηνύματος στο κινητό τον «κηδεμόνα» των γυναικών – πατέρα, σύζυγο, αδελφό ή δάσκαλο – και τον ενημερώνει ότι η γυναίκα η οποία είναι υπό τη νόμιμη κηδεμονία του, διέσχισε τα σύνορα της χώρας, ακόμα κι αν ταξιδεύει μαζί του.

Την πληροφορία αυτή ανακοίνωσε στο Twitter η ακτιβίστρια Μανάλ αλ Σέριφ, που αγωνίζεται για το δικαίωμα των γυναικών στην οδήγηση, η οποία ενημερώθηκε σχετικά από ένα ζευγάρι.

Ο σύζυγος, ο οποίος ωστόσο ταξίδευε μαζί με τη γυναίκα του, έλαβε ένα μήνυμα στο κινητό του από την υπηρεσία μετανάστευσης που τον ενημέρωνε ότι η σύζυγός του «αναχώρησε από το διεθνές αεροδρόμιο του Ριάντ».

«Οι αρχές κατέφυγαν στην τεχνολογία για να ελέγχουν τις γυναίκες», τονίζει η συγγραφέας και αρθρογράφος Μπαντρίγια αλ Μπισρ, η οποία καταγγέλλει «τις συνθήκες σκλαβιάς στις οποίες παραμένει η γυναίκα στη Σαουδική Αραβία».

Οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα να βγουν από τη χώρα χωρίς την άδεια του «κηδεμόνα» τους, που για μια χήρα ή διαζευγμένη μπορεί να είναι ο ίδιος ο γιος της. Για να τούς επιτραπεί η έξοδος από τη χώρα θα πρέπει να επιδείξουν στο αεροδρόμιο ή τα σύνορα ένα «κίτρινο έγγραφο» στο οποίο ο κηδεμόνας, ο οποίος το υπογράφει, θα δίνει την άδειά του.

Πηγή: tvxs

Share