Subscribe via RSS Feed

Tag: "αθλητισμός"

Γυναίκα διαιτητής διέκοψε το ματς, όταν της είπαν «πλύνε κάνα πιάτο»

rerferi

Το επάγγελμα του διαιτητή είναι σκληρό, ειδικά όταν είσαι γυναίκα. Μία γυναίκα ρέφερι όμως στην Ισπανία δεν είναι διατιθεμένη να ανεχτεί καμία προσβολή για τη δουλειά της.

Μηδενική ανοχή σε προσβολές και ανδρικά σοβινιστικά σχόλια από γυναίκα διαιτητή στην Ισπανία.

Η Μάρτα Γκαλέγκο, σε ματς για την δεύτερη κατηγορία της Καταλανίας, αποφάσισε να διακόψει το παιχνίδι που «σφύριζε» όταν από την εξέδρα ακούστηκαν ανδρικά σοβινιστικά σχόλια και προσβολές για τη δουλειά της.

Εφαρμόζοντας το πρόγραμμα της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Καταλονίας «μηδενική ανοχή στις προσβολές από την εξέδρα» η διαιτητής διέκοψε το παιχνίδι όταν της φώναξαν από την εξέδρα… «πλύνε κάνα πιάτο».

Μάλιστα, δέχθηκε και το χειροκρότημα από το σύνολο της εξέδρας για την απόφαση της.

Πηγή: sportfm

 

Διαβάστε ακόμη

Ποδόσφαιρο: Όταν γυναίκες προπονούν και νικούν

Share

Ποδόσφαιρο: Όταν γυναίκες προπονούν και νικούν

Chan Yuen Ting

της Γεωργίας Μανώλη

Αν και τους 2 τελευταίους μήνες οι αθλητικές ειδήσεις είχαν επικεντρωθεί αναπόφευκτα στο Euro στην Γαλλία όπως και στο Copa America Centenario στις Η.Π.Α και στις δηλώσεις Μέσι περί παραίτησης από την εθνική ομάδα της Αργεντινής, υπήρξε άλλη μια είδηση που απασχόλησε την παγκόσμια αθλητική ειδησεογραφία, και ναι, αφορούσε  μια  προπονήτρια από το Χονγκ Κονγκ. Κι αυτό γιατί η 27χρονη Chan Yuen-ting ήταν η πρώτη προπονήτρια στην ιστορία του ανδρικού ποδοσφαίρου που κερδίζει κορυφαίο τίτλο. Συγκεκριμένα, η Eastern κέρδισε με την Yuen-ting το πρωτάθλημα επαγγελματικού, ανδρικού ποδοσφαίρου του Χονγκ Κονγκ  ξανά μετά από 21 χρόνια! Η ίδια δήλωσε ότι ελπίζει ότι θα βοηθήσει και άλλες γυναίκες στο χώρο και ότι υπήρξε τυχερή καθώς είχε υποστήριξη από την ομάδα, την διεύθυνση και το προσωπικό της Eastern και φυσικά ονειρεύεται μια καριέρα στην Μεγάλη Βρετανία ή στις Η.Π.Α. Η επιτυχία της δεν φαίνεται να ξαφνιάζει καθόλου την Moya Dodd, μέλος της επιτροπής της FIFA (παρεμπιπτόντως η 29μελής επιτροπή της FIFA περιλαμβάνει μόλις 3 γυναίκες) η οποία δηλώνει πώς οι γυναίκες μπορούν να γίνουν επιτυχημένες προπονήτριες αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία. Αυτό που ξαφνιάζει ωστόσο την Dodd είναι ότι δόθηκε αυτή η ευκαιρία στην Yuen-ting σ’ ένα εργασιακό χώρο όπως αυτό του ανδρικού ποδοσφαίρου που αποκλείει τις γυναίκες κατά κόρον και «όπου το μισθολογικό χάσμα ανάμεσα σε γυναίκες και άνδρες είναι μεγαλύτερο και από το Grand Canyon» (Guardian). Μάλιστα δεν έχει μόνο το ανδρικό ποδόσφαιρο απ’ ότι φαίνεται να κάνει με την τεστοστερόνη έχει και το γυναικείο! Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα της UEFA το 80% των προπονητικών θέσεων στο γυναικείο ποδόσφαιρο είναι άνδρες ενώ επίσης το 97% που έχουν πιστοποιημένα πτυχία είναι και πάλι άνδρες (BBC).

Σε κάθε περίπτωση, αν και η Chan Yuen-Ting δηλώνει ότι στο Χονγκ Κονγκ δεν υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες και ότι δεν αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες στην καριέρα της ωστόσο άλλες  προπονήτριες δεν έχουν υπάρξει τόσο τυχερές. Για παράδειγμα η Helena Costa παραιτήθηκε από την γαλλική ομάδα της Β’ Εθνικής, Clermont Foot 63, μετά από μόλις 49 μέρες λέγοντας ότι οι συνάδελφοι της όχι μόνο την παραγκώνισαν αλλά ότι την έπεισαν σχεδόν ότι είναι απλά ένα όμορφο πρόσωπο που μπορεί να φέρει την απαραίτητη δημοσιότητα και τίποτα άλλο. Σχετικά με την παραίτηση της, ο πρόεδρος της ομάδας, Claude Michy, έκανε μια δήλωση φουλ σε old-time classic σεξισμό για το ότι «η Costa είναι γυναίκα και οι γυναίκες είναι ικανές να μας ωθούν να πιστεύουμε συγκεκριμένα πράγματα» (Guardian). Και μετά προσέλαβε στη θέση της την Corinne Diacre.

Άλλη χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή της Annie Zaidi η οποία στην προσπάθεια της να γίνει προπονήτρια δεν αντιμετώπισε μόνο τον προβλεπόμενο σεξισμό αλλά και ρατσισμό και ισλαμοφοβία επειδή είναι μουσουλμάνα Νοτιοασιατικής καταγωγής. Μιλώντας για την εμπειρία της στο BBC αναφέρθηκε μεταξύ άλλων πώς ενώ προπονούσε μια ομάδα νέων ανδρών επίσης Νοτιοασιατικής καταγωγής, πέρασε ένας μουσουλμάνος ιερέας και την αποκάλεσε ντροπή της μουσουλμανικής πίστης ενώ κάποια άλλη στιγμή ο προπονητής της αντίπαλης ομάδας όχι μόνο έκανε σεξιστικά σχόλια κατά τη διάρκεια του αγώνα αλλά στο τέλος πήγε και αντάλλαξε χειραψία με συνάδελφο της, αγνοώντας την τελείως. Η Zeidi παρά τις αρνητικές αντιδράσεις, τα σεξιστικά και ρατσιστικά υβριστικά σχόλια δεν πτοήθηκε και δούλεψε σκληρά για να πραγματοποιήσει το όνειρο της. Έχει περάσει τις εξετάσεις για το δίπλωμα προπόνησης Επιπέδου 2 της Βρετανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και έχει βάλει πλέον ως στόχο την απόκτηση του πιστοποιητικού παρακολούθησης της Σχολής Προπονητών UEFA-B ενώ ονειρεύεται (και γιατί όχι άλλωστε;) να αναλάβει κάποια στιγμή τους Κανονιέρηδες καθώς είναι οπαδός της Άρσεναλ.

Ίσως περάσουν άλλες 2 δεκαετίες και βάλε για να δούμε γυναίκα προπονήτρια στο Εuro ή στο μουντιάλ, ίσως είναι πιο πιθανό να αναλάβει γυναίκα προπονήτρια σε ομάδα quidditch από το να προπονήσει ποτέ π.χ. την Εθνική Γαλλίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Όμως, γυναίκες όπως η Chan Yuen-ting, η Helena Costa, η Annie Zaidi και όσες αναφέρονται παραπάνω αποδεικνύουν ότι επιτέλους το κλισέ ότι «το ποδόσφαιρο είναι ανδρική υπόθεση» (το γνωστό και στα αγγλικά it’s a man’s game) έχει αρχίσει επιτέλους και καταρρίπτεται.

annie_zaidi

 

Share

EURO 2016: Για μια «γιορτή του ποδοσφαίρου» χωρίς σεξισμό και σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών

mouvementdunid1

της Λίνας Φιλοπούλου

Εν μέσω απεργιακών κινητοποιήσεων ενάντια στην εργασιακή νομοθεσία η Γαλλία ετοιμάζεται να υποδεχτεί εκατομμύρια θεατές στα γήπεδα που θα παρακολουθήσουν, μεταξύ 10 Ιουνίου και 10 Ιουλίου, τους συνολικά 51 αγώνες στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Euro 2016.

Έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από τότε που η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφισε τον νόμο που ενισχύει τον αγώνα ενάντια στο σύστημα της πορνείας, ποινικοποιώντας τον πορνοπελάτη και απαλλάσσοντας την εκδιδόμενη γυναίκα από το στίγμα του «εγκλήματος» και της παραβατικότητας (εδώ). Η Γαλλία κατατάσσεται με αυτόν τον τρόπο ανάμεσα στις χώρες με προοδευτική νομοθεσία για την ισότητα των φύλων (σκανδιναβικό μοντέλο). Χωρίς πελάτες δεν υπάρχει πορνεία, χωρίς πελάτες δεν υπάρχει τράφικινγκ. Σε αυτά τα αποτελέσματα έχει οδηγήσει τουλάχιστον ο αντίστοιχος νόμος που εφαρμόζεται στη Σουηδία εδώ και πάνω από μια δεκαετία, σε αντίθεση με τις επιπτώσεις από τη νομιμοποίηση της πορνείας σε Γερμανία και Ολλανδία (αύξηση του τράφικινγκ και της βίας κατά των εκδιδόμενων γυναικών).

Για πολλές γαλλικές φεμινιστικές οργανώσεις η διοργάνωση του Euro 2016 αποτελεί ιδανική στιγμή για μια καμπάνια που θα αποτρέπει τους άντρες από την αγορά του σεξ και τη βία κατά των γυναικών ενημερώνοντάς τους επίσης ότι, με βάση τον πρόσφατα ψηφισθέντα νόμο, ο πορνοπελάτης διαπράττει ποινικό αδίκημα και θα του επιβάλλεται χρηματικό πρόστιμο. Γιατί ο ποδοσφαιρικός κόσμος είναι κυρίως ένας κόσμος ανδρών. Και γιατί οι μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις προσελκύουν φιλάθλους-σεξοτουρίστες.

Ας θυμηθούμε λίγο και την περίπτωση της Αθήνας το 2004 όπου εκτός από τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων έπρεπε να υπάρξει μέριμνα και για τη φιλοξενία και ικανοποίηση των σεξοτουριστών. Γι’ αυτό το λόγο ο Δήμος Αθηναίων είχε προχωρήσει σε «επέκταση» των ρυθμίσεων του νόμου για την πορνεία, δίνοντας δυνατότητα λειτουργίας οίκων ανοχής σε ξενοδοχεία ή άλλους ανάλογους χώρους σύμφωνα με τα ισχύοντα σε ξένες χώρες, ώστε να διευκολυνθεί η παροχή των συγκεκριμένων υπηρεσιών στους χώρους στους οποίους θα κινούνται και θα διαμένουν οι άνδρες επισκέπτες (εδώ).

Ας θυμηθούμε και τη διοργάνωση του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 2006 στη Γερμανία. Αν και νομιμοποιημένη η πορνεία στη Γερμανία, ήδη από το 2002, υπήρξε αύξηση της εμπορίας ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες των σεξοτουριστών οι Γερμανοί προχώρησαν στην κατασκευή ενός ογκώδους πορνείου 3.000 τ.μ. στο Βερολίνο (εδώ), του μεγαλύτερου της Ευρώπης, μερικές δεκάδες μόνον μέτρα από το στάδιο όπου φιλοξενήθηκε ο τελικός, ενώ παράλληλα επέτρεψαν την είσοδο σε 40.000 γυναίκες από χώρες της A. Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Αλλά και η περίπτωση της Βραζιλίας κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου της FIFA το 2014, όπου υπήρξε έξαρση της παιδικής πορνείας καθώς πολλά παιδιά οδηγήθηκαν στα αστικά κέντρα προκειμένου να αντεπεξέλθουν στην αυξημένη ζήτηση των ξένων ποδοσφαιρόφιλων.

Φεμινιστικές οργανώσεις και οργανώσεις για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανά τον κόσμο εκφράζουν πάντα την ανησυχία τους για την αυξημένη ζήτηση της πορνείας – και της παιδικής πορνείας – και των σεξουαλικών υπηρεσιών που παρατηρείται κατά τη διάρκεια Ολυμπιακών Αγώνων ή μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων. Είναι γεγονός ότι η εκδιδόμενη είναι αυτή που ζει καθημερινά με τη βία και το φόβο. Μια γυναίκα στην πορνεία αποτελεί λεία για εκατοντάδες κερδοσκόπους. Ανήκει στις πιο ευάλωτες ομάδες, που υπερεκπροσωπούνται στην πορνεία. Στη ζωή της μόνο ο δήμιός της λαμβάνει ικανοποίηση. Έχει ενδιαφέρον λοιπόν να δούμε τι αντίκτυπο θα έχει αυτός ο νέος νόμος στη Γαλλία, όχι μόνο κατά τη διάρκεια του EURO 2016, αλλά και μετέπειτα.

mouvementdunid

 

 

 

Share

Η Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας του Αφγανιστάν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης

Afghan-Cycles2

της Jessica Strange

Αυτές οι χειραφετημένες γυναίκες είναι στο δρόμο για Νόμπελ.

Οι γυναίκες στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να αγωνίζονται με περιορισμένο εξοπλισμό και λίγους συμποδηλάτες-αλλά στο Αφγανιστάν η Εθνική Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας έχει να αντιμετωπίσει κατηγορίες ανηθικότητας και βίαιες απειλές απλά και μόνο γιατί οι γυναίκες ανεβαίνουν στο ποδήλατο. Το κάνουν όμως ούτως ή άλλως, και για αυτό το λόγο έχουν προταθεί για το Νόμπελ Ειρήνης.

Η ομάδα έχει προταθεί από ένα γκρουπ Ιταλών βουλευτών για το Νόμπελ Ειρήνης 2016 λόγω της αφοσίωσης τους και της σκληρής προσπάθειάς τους να προωθήσουν την ποδηλασία στο Αφγανιστάν.

Αυτές οι δυνατές γυναίκες ποδηλατούν ενάντια στα στερεότυπα εδώ και χρόνια-έχουν υποστεί προσβολές και απειλές εναντίον της ίδιας τους τη ζωή ώστε να έχουν το δικαίωμα να ποδηλατούν.

Ένα ποδήλατο μπορεί να καταστρέψει το μέλλον μιας γυναίκας αλλά αυτές οι γυναίκες ανεβαίνουν στο ποδήλατο έτσι και αλλιώς.

Η Zahra Hussain είναι η περήφανη αρχηγός της Γυναικείας Ομάδας Ποδηλασίας, και εξηγεί ότι οι γυναίκες σπάνε τα στερεότυπα με το να βγαίνουν έξω, να ασχολούνται με την ποδηλασία αλλά και με άλλα αθλήματα.

Αντί να πτοούνται από τις απειλές και τη παρενόχληση στο δρόμο, η Zahra και οι σαράντα δυνατές γυναίκες της ποδηλατικής της ομάδας βλέπουν αυτές τις απειλές σαν προκλήσεις που οφείλουν να υπερνικήσουν.

Σ’ ένα τρέιλερ ενός ντοκιμαντέρ για την ομάδα, μια από τις ποδηλάτισσες μας λέει: «Μας κοιτάζουν από πίσω, είναι τρομακτικό» και μια άλλη προσθέτει: «Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι γυναίκες είναι προορισμένες να μένουν σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μαγειρεύουν και να ασχολούνται με το νοικοκυριό».

Μας δηλώνουν: «Λένε ότι ένα ποδήλατο μπορεί να καταστρέψει το μέλλον ενός κοριτσιού. Οι άνθρωποι λένε διάφορα πράγματα.  Αν τους ακούγαμε δεν θα βγαίναμε ποτέ από το σπίτι μας».

Η υποψηφιότητα της ομάδας προέκυψε μετά από αίτημα 118 Ιταλών βουλευτών προκειμένου να συμπεριληφθεί στις υποψηφιότητες και η  Αφγανική Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας.

Αφού τα ιταλικά κοινωνικά δίκτυα και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί πρότειναν να συμπεριληφθεί το ποδήλατο[1] στις υποψηφιότητες για Νόμπελ Ειρήνης, ο Ermette Realacci ψήφισε επισήμως την Αφγανική Γυναίκεια Ομάδα Ποδηλασίας να εκπροσωπήσει την υποψηφιότητα-κατηγορία του Ποδηλάτου. Ο Realacci βλέπει τον αγώνα τους σαν μια συνεχή μάχη για την ελευθερία σε μια χώρα εξαντλημένη από τους πολέμους αλλά και ένα δυναμικό βήμα προόδου για τα γυναικεία δικαιώματα.

Είναι υπέροχο να βλέπεις αυτές τις δυναμικές γυναίκες, αφοσιωμένες στο να ξεπεράσουν τα κοινωνικά όρια στην ίδια τους την πατρίδα και να είναι υποψήφιες για το εξέχον αυτό βραβείο, το Νόμπελ Ειρήνης.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Total Women’s Cycling και μπορείτε να το βρείτε εδώ 

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη

 

Σημειώσεις:

[1] Όντως Ιταλοί δημοσιογράφοι υποστήριξαν αυτή την υποψηφιότητα καθώς θεωρούν ότι το ποδήλατο είναι το πιο δημοκρατικό μέσο μετακίνησης και σύμβολο της ειρήνης. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

 

 

 

Share

Μπαλίτσα χωρίς γκομενάκια γίνεται;

mountial

της Anasta kef

Πφφφ! Τη μπάλα πάντα την αποστρεφόμουν… Και δεν είναι μόνο τα εγκλήματα που γίνονται στο όνομα της «στρογγυλής θεάς» και των κερδών (είναι πολλά τα λεφτά Άρη!). Εγκλήματα σε Βραζιλία, Ελλάδα και αλλού (Δεν ξεχνώ τις ζητωκραυγές της εθνικής μας -ποδοσφαιρικής- υπερηφάνειας που κάλυπταν τα ουρλιαχτά των ξυλοκοπημένων Αλβανών, «που δεν θα γίνουν Έλληνες ποτέ!»). Αυτό το δίπολο γυναίκα και μπάλα είναι που με ξενερώνει ακαριαία! Τρελάθηκες! θα μου πεις, πρόκειται για ανδρικό, ανδροκρατούμενο καλύτερα,  άθλημα, με αρσενικούς παίχτες και στην πλειοψηφία τους θεατές. Άλλωστε από παιδί ξέρουν ότι, όταν έχει μπάλα οι γυναίκες είναι (ή πρέπει να είναι) απούσες, χωρίς απαιτήσεις, υπομονετικές, περιποιητικές, να φτιάχνουν και κάνα μεζεδάκι για τα φιλαράκια. Και αν δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μεγάλων διοργανώσεων, όπως το Μουντιάλ, δεκάδες γυναικεία περιοδικά και ιστοσελίδες σπεύδουν να τη συνετίσουν «Κορίτσια Μουντιάλ είναι θα περάσει» και ακολουθούν οι  οδηγοί επιβίωσης (εδώ)

Κι όμως, ακόμη και αν η φυσική της παρουσία, εντός γηπέδου ή ακόμη και στον καναπέ μπροστά από την οθόνη, είναι μηδαμινή, η γυναίκα ως φιγούρα υπάρχει στο ποδόσφαιρο. Παρούσα, πρόθυμη και χαμογελαστή! Χυμώδης, ξανθιά συνήθως, με μπούστο «ζηλευτό». Με ή και χωρίς μαγιό, με το φωτογραφικό φακό να μην ξεκολλά από τα επίμαχα σημεία (φάτε μάτια ψάρια!).

“Στημένη. Πάντα στημένη: Ναζιάρα, αγριόγατα, λάγνα, τσουλί. Πάντα ένας ρόλος! Ποτέ ο εαυτός της. Με βλέμματα έκφυλα, χείλη υγρά, λαγόνες πρόθυμους”

Η γυναίκα είναι διαρκώς εκεί, και να θες, δεν μπορείς να την αποφύγεις. Κρύβεται στο «σαλόνι» της αθλητικής εφημερίδας, σου χαμογελά στα …πιπεράτα πλάνα από την κερκίδα, τρυπώνει στις ιντερνετικές ειδήσεις για την αθλητική διοργάνωση.

Ακόμη και να είσαι απορροφημένος σε τρίπλες, σουτ, σκορ και στοιχήματα από κάπου θα πεταχτεί, ξαφνιάζοντας σε (ευχάριστα πάντα), διαλαλώντας σου, υποτίθεται, θέλγητρα και πόθους. Αθόρυβη, ακούραστη, βουβή και ατσαλάκωτη θα σου εμφανίζεται περιοδικά (μην σε κουράσει κιόλας!) με ένα και μοναδικό σκοπό, να σε χαλαρώσει.

“Το κλειδί είναι η χαλάρωση!, γιατί το παιχνίδι είναι  στρεσογόνο και εντασιακό, γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις θρονιασμένες στον καναπέ… «Τι καλύτερο από μια ημίγυμνη, λοιπόν, στα διαλλείματα». Το συνιστούν άλλωστε 150 διαφημιστές, αθλητικογράφοι και λοιποί εμπλεκόμενοι…”

Ελάτε, μη μου πείτε πως είμαι υπερβολική! Πώς έχω γίνει αλλόκοτη. Αυτό το… εξαιρετικό ρεπορτάζ για τα καυτά και σέξι κορίτσια του Μουντιάλ δεν το είδατε; «Για τα πιο όμορφα μοντέλα της Παραγουάη που φωτογραφήθηκαν με σέξι μαγιό στα χρώματα διαφόρων χωρών, που θα συμμετέχουν στο Παγκόσμιο κύπελλο» λέω, «και παρουσίασαν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο με σκέρτσο και με νάζι το πρόγραμμα των αγώνων», λέω. (βλ. ενδεικτικά εδώ, την είδηση αναπαρήγαγαν πολλά site). Αμ το άλλο, με τις καλλίγραμμες Λατίνες που είναι φανατικές ποδοσφαιρόφιλες;, (εδώ) ούτε αυτό είδες; Ή εκείνο με την πιο σέξι ενδεκάδα (εδώ) και το άλλο για τις διάσημες WAGs (wives and girlfriends των παικτών) (εδώ και εδώ). Ή το εμπνευσμένο βίντεο με τα κορίτσια που βγάζουν τα ρούχα τους για να τονώσουν την αυτοπεποίθηση των παικτών (εδώ)

Δεν συνεχίζω.

Αυτή λοιπόν τη γυναίκα που …παίζει μπαλίτσα στα γήπεδα του Μουντιάλ και τις άλλες ποδοσφαιρικές φιέστες την ξέρεις καλά. Σε έχουν υποβάλλει να τη δεις πολλές φορές μαζί με το παρεάκι, εκεί ανάμεσα στις μπύρες, τις πίστες, τα αστειάκια και τα προγνωστικά. Πρόκειται για μία, τη μοναδική, ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ, το πρότυπο, που είναι γυμνή από κλίσεις και κυρίως πληθυντικότητες. Πλαστική κούκλα, κατασκεύασμα νοσηρών διαφημιστικών εγκεφάλων, βασικό αξεσουάρ των  καταναλωτικών ονειρώξεων με τα κάμπριο και τις πισίνες, που θα ζήσεις όταν πιάσεις την καλή (από το στοίχημα; πας στοίχημα;!).

Άλλωστε, οι κάθε λογής διαφημιστές και διαχειριστές του αθλητικού ρεπορτάζ, (λέμε τώρα) στο λένε καθαρά: Μπαλίτσα χωρίς γκομενάκια γίνεται; Δεν γίνεται! Τι είμαστε τίποτα πούστηδες; Βρωμάμε τεστοστερόνη (και ομοφοβικές εμμονές) εμείς. Καπνίζοντας και πίνοντας, φωνάζοντας και φτύνοντας, ξεστομίζουμε βρισιές μπροστά από οθόνες ανοιχτές, για «πουτάνες διαιτησίες» και «καριόλες μπάλες». Και κάπου ανάμεσα στη κάψα και την υπερένταση ξύνουμε απενοχοποιημένα και τα αχαμνά μας… Μεγάλοι μάγκες και ζόρικοι άντρες.

“Δεν φταίνε όμως μόνο αυτοί, βρίσκουν και τα κάνουν. Το target  group υπάρχει και εκείνοι φροντίζουν να το ανατροφοδοτούν διαρκώς. Μάλιστα κάποιες φορές το target group αποδεικνύει περίτρανα ότι έμαθε καλά το μάθημά του”

Όπως λίγες μέρες πριν, όταν οι ελληναράδες στόλισαν στο twitter την κολομβιανή Sofia Vergara, επειδή πανηγύρισε τη νίκη της ομάδας της, γράφοντας Vamos Colombia! Τα άκουσε κι αυτή και όλο της το σόι, γένους θηλυκού, από τους …προικισμένους μας τσολιάδες (εδώ) Μάλιστα 1800 like πήρε το σχόλιο «Άντε γ@μήσου μωρή πεταμένη»! Πρόκειται για τους ίδιους βαρβάτους άντρακλές που ξερογλείφονται κοιτώντας το προφίλ της, ολημερίς και ολονυχτίς, περιμένοντας να ανεβάσει καμιά αποκαλυπτική φωτογραφία.

ΥΓ: Κοίτα, δεν σε κράζω, δεν ξέρω καν αν η αναπαραγωγή σεξιστικών προτύπων, λόγων, στερεοτύπων και αναπαραστάσεων από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, σε ψήνει. Στην τελική μπορεί να σε αφήνει αδιάφορο, να σε εξοργίζει, να σε θλίβει ή και να σε ματαιώνει. Πάντως μη μου πεις πως δεν το βλέπεις: η ματσίλα, αποτελεί την κυρίαρχη αφήγηση για το φύλο σου, κι αυτή η αφήγηση με πνίγει, όπως πνίγει και εσένα.

Πηγή: το περιοδικό

 

Διαβάστε ακόμα

Μια Γυναικεία Ματιά σε έναν Αντρικό Τελικό

Share

Μια Γυναικεία Ματιά σε έναν Αντρικό Τελικό

paok

της Μαρίας Λούκα, Φωτογραφίες: Μενέλαος Μυρίλλας

«Μα καλά, εσύ δεν ξέρεις τι είναι το off side». Είναι μακράν η πιο στερεοτυπική βαρετή ατάκα που ακούει μια γυναίκα μαζί με το all time classic «Άντε πήγαινε να πλύνεις κανένα πιάτο» τη στιγμή που προσπαθείς να παρκάρεις σε στενό ανηφορικό στενάκι στο Γκύζη και σου παίρνει κάτι παραπάνω από πέντε δευτερόλεπτα. Δεν έχει καμία σημασία ποια είσαι, αν ασχολείσαι ή όχι, αν έχεις φιλοξενήσει άπειρα ρεμάλια στο σπίτι σου για να δείτε τον τελικό του Champion Leage, αν έχεις πανηγυρίσει ως έφηβη στο Πασαλιμάνι ή στη Λεωφόρο, αν έχεις γράψει χιλιάδες λέξεις για τη μπάλα. Δεν τη γλιτώνεις. Θα ακούσεις το κλισέ. Δεν έχει νόημα να απαντήσεις σοβαρά στους φίλους και τους συναδέλφους σου που επαίρονται τόσα χρόνια ότι αυτοί δεν είναι σεξιστές.

Καλύτερα να κάνεις λίγο χιουμοράκι και να ενσωματώσεις όσο πιο υπερβολικά γίνεται το αρχέτυπο της ανίδεης γκόμενας πχ «Έλα ρε, θέλω να δω το Νικοπολίδη, είναι κούκλος». Γιατί είσαι τόσο άσχετη που δεν ξέρεις ότι ο Νικοπολίδης έχει σταματήσει εδώ και χρόνια να αγωνίζεται και πλέον είναι υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά. Μετά θα χαμογελάσεις συγκαταβατικά με μια εσάνς αθώας απορίας στο πιο πατερναλιστικό «Να προσέχεις» και θα πας.

Έκανα την τελετουργία λοιπόν και πήγα! Με απόλυτη επίγνωση ότι το ποδόσφαιρο είναι το πιο άκαμπτο ανδρικό οχυρό σε όλα τα επίπεδα, από τους παίκτες και τις διοικήσεις των ομάδων, μέχρι τους οπαδούς και τους αθλητικούς συντάκτες. Είναι αυτό που έγραφε ο Ερικ Ντάνινγκ στη μελέτη του «Κοινωνικός δεσμός και βία στον αθλητισμό»: «Το ποδόσφαιρο ως έκφραση μιας έντονης ανδρικής κυριαρχίας που αποτυπώνει σχετικά απροκάλυπτα τις ματσό αξίες». Προφανώς ισχύει. Το ποδόσφαιρο είναι η αναπαράσταση της «επιθετικής αρρενωπότητας», όπου η αντιπαράθεση των ομάδων έχει το χαρακτήρα μιας εικονικής μάχης σ’ ένα συμβολικό σύμπαν σημείων και λέξεων που κανονικοποιεί τον ακραίο ανταγωνισμό και διαμορφώνει σχέσεις υποταγής. Ο αντίπαλος «εξαφανίζεται» ή «ξεφτιλίζεται».

This slideshow requires JavaScript.

Η σεξουαλική πράξη εντάσσεται σ’ ένα πρίσμα σχέσεων εξουσίας στο συνθηματικό λόγο των φιλάθλων «ΠΑΟΚ γ… τη Λεωφόρο και κάθε π… φλώρο Παναθηναϊκό» και η γυναίκα στην καθαγιασμένη μορφή της «μάνας» για την ελληνική κοινωνία γίνεται αντικείμενο υπέρτατης προσβολής και ταπείνωσης του αντιπάλου «Είναι π… των … οι μάνες». Σ’ αυτό το συμβολικό σύμπαν δε χωράει η ετερότητα και η γυναίκα παίρνει το ρόλο αυτής που βαριεστημένα συνοδεύει κάποιον παράγοντα στις κερκίδες των επισήμων ή μιας μικρής μειοψηφίας στους φιλάθλους που για να κάνει αποδεκτό τον εαυτό της ως κάτι παραπάνω από life style πρέπει να οικειοποιηθεί στοιχεία αρσενικής σημειολογίας.

Βέβαια, επειδή το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ παραπάνω από πεδίο κοινωνιολογικής έρευνας ή ελιτίστικης καταγγελίας, είναι συνάμα το άθλημα με το μεγαλύτερο λαϊκό έρεισμα, καθηλωτική ισχύ και συναρπαστικό θέαμα, δε γίνεται να χάσεις τον τελικό που περίμενε η Τούμπα 11 χρόνια , χωρίς τον Ολυμπιακό στους φιναλίστ και τον Άρη Πορτοσάλτε να κάνει σχόλιο δίπλα στους sportcasters. Πραγματικά αν ισχύει αυτό που έλεγε ο Εντουάρντο Γκαλεάνο ότι «ένας αγώνας χωρίς οπαδούς, είναι σα χορός χωρίς μουσική», απλά η ομάδα του ΠΑΟΚ έχασε τα βήματα γιατί μουσική υπήρχε.

Ήταν η μεγάλη κάθοδος, 220 πούλμαν, χιλιόμετρα στην Εθνική, 14 ώρες στο πούλμαν , επίθεση με μολότοφ στη διαδρομή, αμπαρωμένοι στο ΟΑΚΑ από τις 3 το μεσημέρι αλλά δε μασήσανε. Είχαν κέφι, πάθος και χιούμορ. Ακόμα και το τεράστιο πανό που τόσο πολύ συζητήθηκε «Η μεγαλύτερη μετακίνηση ναρκωτικών στην Ελλάδα» ήταν μια ευρηματική κι ίσως λίγο υπερβολική απάντηση στους φιλάθλους του Άρη στον τελικό του 2010 που ισχυρίζονταν ότι επρόκειτο για τη μεγαλύτερη μετακίνηση οπαδών στην Ελλάδα. Αντίστοιχα απάντησαν και τους οπαδούς του Παναθηναϊκού, όταν έβγαλαν μαζικά πράσινα σημαιάκια στην εξέδρα. Αυτοί έβγαλαν μαζικά τις μπλούζες τους. Βράχηκαν, εκδικήθηκαν το γκρίζο αθηναϊκό ουρανό με φωτοβολίδες και πάγωσαν μόνο μετά το 3ο γκολ. Φεύγοντας έφαγαν και ξύλο από την αστυνομία.

Η ομάδα από την άλλη εξάντλησε όλη την ενέργεια στον ημιτελικό με τον Ολυμπιακό και δεν τραβούσε. Σε αντίθεση με την ομάδα του Παναθηναϊκού, που η αλήθεια είναι ότι έγραψε μια νέα σελίδα φέτος για το ελληνικό ποδόσφαιρο, δείχνοντας ότι μπορεί μια ομάδα με τεράστια οικονομικά και διοικητικά προβλήματα, χωρίς ακριβές μεταγραφές , να έχει ψυχραιμία και συνοχή και να νικάει. Τώρα η εικόνα της κοινής εισόδου Σαββίδη – Αλαφούζου και η προτροπή προς τους φιλάθλους να τιμηθεί ο θεσμός και να προασπιστούν τα συμφέροντα των ομάδων, πολύ λίγο πείθει για το λανσάρισμα ενός νέους «ήθους» και περισσότερο μοιάζει με μια επικοινωνιακή στρατηγική σε μια περίοδο έντονων επιχειρηματικών διενέξεων των παραγόντων των ΠΑΕ (Μαρινάκης, Μελισσανίδης, Σαββίδης, Αλαφούζος).

Εξάλλου πολύ λίγο φταίνε οι οπαδοί για τις άδειες κερκίδες, τα στημένα ματς, την ακραία βία. Το ποδόσφαιρό έχει προ πολλού απομακρυνθεί από τη ρομαντική αντίληψη της «φανέλας» και έχει μετατραπεί σε μια υπόθεση πολλών δισεκατομμυρίων. Υπάρχει μια διαρκής υποτίμηση των οπαδών. Οι αρχές τους αντιμετωπίζουν ως κάφρους, η σύγχρονη διανόηση ως υποκείμενα που έμειναν ανέγγιχτα από την τομή του Διαφωτισμού και οι αθλητικοί συντάκτες ως αναλφάβητους που πρέπει να τους απευθύνεται με ιαχές και κοφτό, διχαστικό λόγο.

Όχι πως είναι όλοι αγγελούδια. Ειδικά τα «κεφάλια» των συνδέσμων βρίσκονται συχνά σε ανοιχτή γραμμή με τις διοικήσεις των ομάδων, επιδίδονται σε μαφιόζικες πρακτικές, κάνουν business και εύκολα στελεχώνουν εξτρεμιστικά πολιτικά σχέδια. Αυτή πραγματικότητα όμως δεν αρκεί να χαρακτηρίσει ολόκληρο το οπαδικό κίνημα. Κάπως σκόπιμα καλλιεργήθηκε και αναπαράγεται το στερεότυπο του «ανεγκέφαλου χούλιγκαν», για να αποσείει τις ευθύνες των ΠΑΕ και της Πολιτείας, να εγκλωβίζει ένα δυναμικού στη λειτουργία του «ιδιωτικού στρατού» και να επιτυγχάνεται ο κοινωνικός αντιπερισπασμός.

Η χθεσινή εικόνα της Αστυνομίας το επιβεβαίωσε. Δημιουργήθηκε μια δραματοποιημένη εικόνα στην πόλη για την «κάθοδο των βαρβάρων», γέμισαν οι δρόμοι με κλούβες και άδειασαν από κατοίκους. Παρά όμως τις επισημάνσεις για τα ασφυκτικά μέτρα ασφαλείας και τους πολλαπλούς ελέγχους πάντα περνάνε τα πάντα στον αγωνιστικό χώρο, πάντα παίρνεις μια τζούρα από δακρυγόνα και ποτέ δε μπορεί να διασφαλιστεί ένα ασφαλές αλλά όχι τρομολαγνικό πλαίσιο για τη διεξαγωγή ενός αγώνα.

paok1

Στη δική της τελετουργία, η Αστυνομία στο τέλος επιτίθεται στους οπαδούς που απλώς μπαίνουν στα πούλμαν για να αποχωρήσουν. Προφανώς οι οπαδοί, ειδικά σ’ αυτή τη συγκυρία της γενικευμένη αποστέρησης νοήματος και της πλήρους εξατομίκευσης, συσπειρώνονται γύρω από τις ομάδες γιατί η ομοιομορφία και ο κοινός σκοπός , διαμορφώνουν μια έννοια ταυτότητας στο εσωτερικό τους. Είναι μια διαδικασία συλλογικής αποφόρτισης, που συχνά παρεκτρέπεται στην παραβατικότητα και τη βία αλλά διατηρεί πάντα στο συλλογικό υποσυνείδητο το απωθημένο του παιχνιδιού.

Σ’ αυτό το παιχνίδι όμως έπρεπε να χωράνε όλοι, γυναίκες, παιδιά, ομοφυλόφιλοι, ανάπηροι, μετανάστες. Σα γυναίκα λοιπόν, που δεν καταλαβαίνει τι είναι το off side, κρατάω από τον Τελικό Κυπέλλου τις πιο σημαντικές στιγμές: τη φωτογραφία του Φιλόπουλου στην εξέδρα του Παναθηναϊκού ως διαρκή υπόμνηση αυτού που δεν πρέπει να είναι το ποδόσφαιρο και ως απώλεια που δεν έχει δικαιωθεί, το 16χρονο που έψαχνε τσιγάρο τα μεσάνυχτα στο έξω από την πόρτα του ιατρείου του ΟΑΚΑ περιμένοντας το χτυπημένο με γκλοπ φίλο του με τα πούλμαν να έχουν αποχωρήσει, το γιατρό που αρνήθηκε να δώσει τα στοιχεία των τραυματιών στην Αστυνομία κι ένα ποστάρισμα των οπαδών του ΠΑΟΚ στο δρόμο της επιστροφής που δείχνει ότι η νίκη ή η ήττα είναι απλώς το αποτέλεσμα ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Nothing more. «Με τέτοια βροχή στα επόμενα διόδια στο γκισέ θα μας περιμένει γοργόνα»…

Πηγή: vice

 

Share

ΗΠΑ: Ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος ποδοσφαιριστής μπήκε στο γήπεδο

Ένα σημαντικό βήμα ως προς την κατάργηση των, αόρατων αλλά υπαρκτών, διακρίσεων κατά των ομοφυλοφίλων έγινε στο αμερικανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο Ρόμπι Ρότζερς, ο οποίος παραδέχθηκε δημόσια πως είναι ομοφυλόφιλος, έκανε την Κυριακή το βράδυ το ντεμπούτο του με τη φανέλα των Γκάλαξι των Λος Αντζελες στον αγώνα εναντίον του Σιάτλ.

Οι New York Times χαρακτήρισαν τη στιγμή της εισόδου του 26χρονου Ρότζερς στον αγωνιστικό χώρο για τα τελευταία 13 λεπτά της άνετης νίκης με 4-0, ως «ορόσημο για τους γκέι αθλητές».

«Επαναλαμβάνω τη λέξη “φυσιολογικό”, “φυσιολογικό”, αλλά όντως ήταν εντελώς φυσιολογικό» σχολίασε μετά τον αγώνα ο Ρόμπι Ρότζερς.

Σύμφωνα με το Euronews, o 26χρονος ποδοσφαιριστής έγραψε όντως ιστορία. Εγινε ο πρώτος ομοφυλόφιλος ο οποίος το παραδέχθηκε δημόσια, που παίζει σε επαγγελματικό ομαδικό άθλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πριν από λίγες εβδομάδες βέβαια, ο Τζέισον Κόλινς είχε ταράξει τα νερά του ΝΒΑ, αφού σε δημόσια εμφάνιση του παραδέχθηκε ότι είναι ομοφυλόφιλος, αλλά οι περιπτώσεις τους έχουν διαφορά.

Ο Κόλινς έκανε καριέρα στο επαγγελματικό πρωτάθλημα του μπάσκετ ως στρέιτ και δημοσιοποίησε ύστερα από 12 χρόνια το ότι είναι τελικά γκέι – έγινε ο πρώτος εν ενεργεία αθλητής στις ΗΠΑ που παραδέχθηκε δημοσίως ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Ο Ρότζερς από την άλλη, είναι ο πρώτος αθλητής που αρχίζει καριέρα ως ομοφυλόφιλος.

Ο κόσμος του ποδοσφαίρου, με την υποκουλτούρα των μάτσο οπαδών κυρίαρχη, ουδέποτε υπήρξε δεκτικός στην ομοφυλοφιλία. Τουναντίον ελάχιστοι ήταν εκείνοι οι γκέι ποδοσφαιριστές που τόλμησαν να παραδεχθούν τον διαφορετικό σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Μια από τις πιο γνωστές και τραγικές περιπτώσεις ήταν του βρετανού ποδοσφαιριστή Τζάστιν Φάσανου, ο οποίος το 1990 είχε πει δημόσια σε συνέντευξή του σε εφημερίδα ότι ήταν ομοφυλόφιλος.

Ωστόσο από τη στιγμή που το κοινό μυστικό έγινε βεβαιότητα, η ζωή του πήρε την κάτω βόλτα. Ύστερα από μια εμπλοκή του σε σεξουαλικό σκάνδαλο στις ΗΠΑ, επέστρεψε στην Αγγλία και αυτοκτόνησε το 1998 σε ηλικία 37 ετών.

Αλλά και τα άλλα αθλήματα είναι επίσης σκληρά με την ομοφυλοφιλία. Μόλις το 2007, ο Τζον Αμαέτσι, ένας βρετανός μπασκετμπολίστας με καριέρα στο ΝΒΑ και στον Παναθηναϊκό, τόλμησε να παραδεχθεί δημοσίως ότι είναι γκέι. Και έγινε ο μόλις ο πρώτος βετεράνος του αμερικανικού πρωταθλήματος μπάσκετ που κάνει κάτι τέτοιο…

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Τζέισον Κόλινς: Ο πρώτος εν ενεργεία αθλητής των ΗΠΑ που δηλώνει ομοφυλόφιλος

 

 

Share

Οίκος ανοχής χορηγός ερασιτεχνικής ομάδας: ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα

της Δήμητρας Σπανού

Τις τελευταίες μέρες με μεγάλη έκπληξη πληροφορηθήκαμε από διάφορα αθλητικά σάιτ την απόφαση μιας ερασιτεχνικής ομάδας της Λάρισας, του Βουκεφάλα να αναζητήσει τη χορηγία μεγάλου οίκου ανοχής της πόλης. Ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη είναι η αντιμετώπιση στα διάφορα δημοσιεύματα αυτής της απόφασης ως πρωτοποριακής, πικάντικης, διαφορετικής και ως προϊόν έξυπνων επιχειρηματικών πρωτοβουλιών στους δύσκολους καιρούς της κρίσης. Ως μιας κίνησης θετικής για την ενίσχυση του ερασιτεχνικού αθλητισμού, που φυσικά αποτελεί ένα πεδίο που η πολιτεία από καιρό έχει απαξιώσει.

Χορηγός είναι ο «οίκος εποχής Σούλα», μια μεγάλη επιχείρηση στον τομέα του αγοραίου έρωτα που εγκαινιάστηκε τον Ιούλιο. Τα εγκαίνια έκανε η Τζούλια Αλεξανδράτου αυτοπροσώπως στα οποία, σύμφωνα με την ιδιοκτήτρια, παρεβρέθηκαν τρεις χιλιάδες άνθρωποι. Σκοπός της ίδιας είναι να σημάνει μια νέα εποχή στο επάγγελμα, για αυτό και το όνομα, με παροχές πολυτελείας, καθαρά κορίτσια και χαμηλές τιμές.

Αν και για τις γυναίκες που εργάζονται στην πορνεία είναι προτιμότερο να βρίσκονται σε νόμιμα σπίτια από ό,τι στο δρόμο, όπου τηρούνται οι κανονισμοί, το παραπάνω νέο δεν μπορεί να μας ενθουσιάζει κιόλας. Η πορνεία αποτελεί μια βάναυση μορφή εκμετάλλευσης των γυναικών και απέχει έτη φωτός από τη σεξουαλική απελευθέρωση που οι υπερασπιστές της πορνείας ευαγγελίζονται. Ακόμα και με πλήρη νομιμότητα, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι το σώμα των γυναικών και το σεξ αντιμετωπίζονται ως εμπορεύματα που καταναλώνονται. Καλλιεργεί αντιλήψεις για τον έρωτα, τις σχέσεις και τα δύο φύλα που βασίζονται στην άσκηση εξουσίας και την ικανοποίηση μόνο του ενός, του άντρα, αντί στην ισότιμη και αμοιβαία ικανοποίηση.

Το γεγονός ότι ο ερασιτεχνικός αθλητισμός πάσχει στην Ελλάδα είναι γεγονός. Η λύση είναι η ενίσχυσή του από την πολιτεία, τον μόνο αρμόδιο φορέα, που οφείλει να επενδύσει στην προώθησή του. Παράλληλα, ως κοινωνία ας σκεφτούμε εναλλακτικούς τρόπους άθλησης, μακριά από τα πρότυπα του πρωταθλητισμού και τα προβλήματα που τον συνοδεύουν, απαλλαγμένο από τον ανταγωνισμό και πιο κοντά στη ψυχαγωγία και τη διασκέδαση. Η άσκηση είναι δικαίωμα των πολιτών, όλων των ηλικιών και φύλων, για αυτό και η διάδοση του αθλητισμού είναι ένα σημαντικό έργο. Όμως ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

Share