Subscribe via RSS Feed

Tag: "ακτιβισμός"

Όλες στους δρόμους στις 8 Μάρτη!

φεμινισμός

Κάθε μέρα Αγώνα, για μας είναι Γιορτή!

Στον απόηχο του «Νi una menos!» και του «Womens’ Strike», φέτος στις 8 Μάρτη οι γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις παγκοσμίως μας καλούν να βγούμε στους δρόμους. Στην Ισπανία, εκατοντάδες οργανώσεις απευθύνουν κοινό κάλεσμα για μια φεμινιστική απεργία. Το #WeStrike υπογράφει όλο και περισσότερα καλέσματα στα social media. Στη Βρετανία, στις ΗΠΑ, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και αλλού, γίνονται καλέσματα για συμμετοχή στην απεργία και σε διαδηλώσεις όχι μόνο για τη σεξουαλική βία, αλλά και για τις διακρίσεις στους χώρους εργασίας, για την απλήρωτη οικιακή εργασία, για τον ανισομερή καταμερισμό καθηκόντων στο σπίτι.

Η πολλαπλή καταπίεση των γυναικών από την Πατριαρχία και τον Καπιταλισμό είναι η παγκόσμια καθημερινότητά μας. Σεξουαλική παρενόχληση, βιασμοί, γυναικοκτόνιες, απολύσεις, ακόμη και εγκύων, διακρίσεις στους χώρους δουλειάς, αποκλειστική ανάληψη της φροντίδας στην οικογένεια ξανά και ξανά. Σε κάθε κοινωνική σχέση, η έμφυλη ταυτότητά μας χρησιμοποιείται με διαφορετικό τρόπο εναντίον μας.

Οι ζωές μας!

Στη δουλειά πληρωνόμαστε λιγότερο, μας σέβονται λιγότερο, κινδυνεύουμε με απόλυση όταν μείνουμε έγκυες, δεν παίρνουμε τα απαραίτητα επιδόματα, συχνά μας παρενοχλούν σεξουαλικά. Στο σπίτι, οι περισσότερες δουλειές πέφτουν αυτονόητα πάνω μας -τα πιάτα, η μπουγάδα, η φασίνα, η φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων συγγενών. Στους δημόσιους χώρους φαίνεται ότι είναι δική μας ευθύνη να μην παραβιάσει κάποιος το σώμα μας – κι αν πράγματι κάποιος το κάνει και εμείς το καταγγείλουμε, ο περίγυρος, η αστυνομία, τα δικαστήρια μας αντιμετωπίζουν με δυσπιστία και υποτίμηση.

Tα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, οι περιπτώσεις γυναικών που αντιμετώπισαν προβλήματα στην εργασία τους -επειδή ήταν γυναίκες- και έγιναν γνωστές είναι πολυάριθμες. Πρόσφατα, η εταιρεία NETSCOPESOLUTIONS απέλυσε μια εργαζόμενη με την λήξη της άδειας λοχείας της. Η MIGATO και τα My Market απέλυσαν εργαζόμενες όσο αυτές ήταν έγκυες. Στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου, πολλές γυναίκες κατήγγειλαν πως οι εργοδότες τους αφού τις παρενόχλησαν σεξουαλικά, τις απείλησαν στην συνέχεια με απολύσεις. Στην Δάφνη, θυμόμαστε την κοπέλα που απάντησε σε αγγελία εργασίας για βοήθεια στο σπίτι και ο άντρας που αναζητούσε βοηθό τελικά τη βασάνισε φρικτά και τη βίασε. Το Τριφασικό, στο Μεταξουργείο, απέλυσε τρεις σερβιτόρες επειδή πίεζαν τον εργοδότη να διώξει τον μάγειρα που ξυλοφόρτωσε άλλη σερβιτόρα.

Για όλες τις γυναίκες που σιδερώνουν τα μεσάνυχτα!

Η κοινωνική πίεση πάνω στα σώματά μας είναι αφόρητη. Πρέπει να είμαστε υπάκουες κόρες, καλές μαθήτριες, να σπουδάσουμε, να βρούμε δουλειά, να παντρευτούμε, να φροντίζουμε για τα πάντα, καλές νοικοκυρές, καλές μανάδες, μια Μαίρη Παναγιωταρά.

Ο καπιταλισμός και η πατριαρχία επιβάλλει το πρότυπο της super-woman κι εμείς ενσωματώνουμε τη βία και την καταπίεση, τους πολλαπλούς ρόλους της καθημερινότητας ως παράσημο. Σιωπούμε αντί να αγωνιζόμαστε.

Εμείς αγωνιζόμαστε – Δε σιωπούμε!

Αγανακτούμε γιατί το κράτος προωθεί και η κοινωνία συναινεί στην υποταγή και εξάρτηση των γυναικών. Αντιδρούμε, γιατί απολυόμαστε όταν είμαστε έγκυες, γιατί φτάσαμε στο σημείο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να δικαιώνει τις εταιρίες που απολύουν μαζικά και εγκυμονούσες, γιατί οι άντρες μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν την πατρότητα και τις δουλειές στο σπίτι σαν χόμπι, γιατί δεν υπάρχουν κρατικές δομές που να απασχολούν δημιουργικά τα παιδιά και να αναλαμβάνουν τα άτομα που χρειάζονται φροντίδα. Γιατί να υπάρχουν ακόμη γυναίκες που μένουν στο σπίτι οικονομικά εξαρτημένες από τους συζύγους τους.

Σε έναν κόσμο που ο Καπιταλισμός έχει ενσωματώσει τις πατριαρχικές δομές, οι γυναίκες βρισκόμαστε σε ένα διαρκή αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή βίας. Τον αποκλεισμό από την αγορά εργασίας, την υποτίμησή μας, το μισογυνισμό που διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις κρατικές δομές, τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, τους βιασμούς, τις γυναικοκτονίες, την απαγόρευση των αμβλώσεων. Βλέπουμε τον εξευτελισμό μας στα δικαστήρια όταν καταγγέλλουμε κακοποίηση, βλέπουμε να αποκλείεται από τον διάλογο το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα, βλέπουμε βιαστές να αθωώνονται.

Ακόμα κι αν στα χαρτιά δεν έχουμε λιγότερα δικαιώματα, στην πράξη βγαίνουμε συνεχώς χαμένες. Η κουλτούρα απαξίωσης και υπονόμευσής μας, η αντικειμενοποίησή μας, νομιμοποιούνται καθημερινά από την κοινωνία. Την ημέρα της γυναίκας αυτό δεν αλλάζει και δεν ξεχνιέται! Δεν μπορούμε πια να μένουμε σιωπηλές!

 

Πέμπτη 8 Μαρτίου, όλες και όλοι στις 18:00 στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Καμιά Ανοχή!

event στο facebook: εδώ

κα

***

Το θέμα δεν είναι η 8 Μάρτη

Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, η κοινωνία σπεύδει να γιορτάσει την ημέρα της γυναίκας, με μπόλικα λουλούδια, αρώματα και χρόνια πολλά, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να ξεπλύνει τα βαθιά εξουσιαστικά-πατριαρχικά χαρακτηριστικά της, με ημερίδες και φανφάρες για την ισότητα των φύλων. Για ποιο λόγο όμως χρειάζεται η γυναίκα -και κάθε εκφραζόμενη θηλυκότητα- μία παγκόσμια ημέρα? Η απονοηματοδότηση αυτής της ημέρας, όπως και ο πλήρης διαχωρισμός της από τις ρίζες της, για εμάς, είναι και αυτά ένα κομμάτι της πατριαρχικής κυριαρχίας που βιώνουμε. Ένα εξουσιαστικό σύστημα, όπως χρειάζεται τους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους, έτσι χρειάζεται και την διαγραφή της ιστορικής μνήμης, ώστε να μην υπάρχει βάση για εξέγερση.

Για την υπενθύμιση λοιπόν, η ιστορία της 8 Μαρτίου ξεκινάει μέσα από τους αγώνες των γυναικών από το μόνο μέρος που μπορούσαν να συλλογικοποιήσουν τις ανάγκες τους και να οργανωθούν. Μέσα στους χώρους δουλειάς τους. Από τις πρώτες απεργίες το 1910 στην Νέα Υόρκη μέχρι και σήμερα, μία από τις βασικές διεκδικήσεις, είναι οι ίσοι μισθοί μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι διεκδικήσεις των γυναικών συνέχισαν τις επόμενες δεκαετίες με πολύ αγώνα αλλά και καταστολή: δικαίωμα στην ιδιοκτησία, δικαίωμα ψήφου, δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Γι’ αυτό τα ταξικά χαρακτηριστικά του φεμινιστικού αγώνα είναι βασικά στις διεκδικήσεις του. Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι η καθολική εκκλησία αναγνώρισε ότι έχουμε ψυχή (δηλαδή είμαστε άνθρωποι), μόλις τον 16ο αιώνα (σύνοδος του Τρέντο), ενώ μέσα από το στόμα του Άγιου Βασίλειου μαθαίνουμε την θέση της ορθοδοξίας για εμάς: «Η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήνει τον άνδρα της, αλλά, κι αν δέρνει αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει».

Όσο όμως υπάρχει αντίσταση, υπάρχει και καταστολή. Κάθε φορά που αμυνόμαστε στην έμφυλη βία που καθημερινά δεχόμαστε, τόσο το πατριαρχικό – καπιταλιστικό σύστημα βάζει όλα του τα όπλα εναντίων μας. Ενδεικτική ήταν η αντιμετώπιση από αστυνομία, Μ.Μ.Ε. και δικαιοσύνη, στις πρόσφατες υποθέσεις γυναικών σε κατάσταση αυτοάμυνας από επίδοξους βιαστές και κακοποιητικούς συντρόφους. Φυλάκιση, διαπόμπευση και ψυχολογική εξόντωση. Στην περίπτωση της 22χρονης από την Κόρινθο, η ποινή ήταν 15χρόνια φυλάκισης και της Τ. 10 χρόνια, επειδή έκαναν το αυτονόητο και αμύνθηκαν. Η αυτοάμυνα όμως δεν τους αναγνωρίστηκε στο δικαστήριο. Και κάπου εδώ είναι που η κουλτούρα του βιασμού γίνεται εργαλείο του συστήματος.

Κάθε φορά βιώνουμε την ίδια συνθήκη: ο πατριάρχης παρουσιάζεται ως «έντιμος πολίτης και οικογενειάρχης», ενώ οι γυναίκες που κατάφεραν (ή όχι) να του ξεφύγουν, βαφτίζονται «χαμηλών ηθών ή αξιών», «υστερικές» και «υπερβολικές», αποκαθιστώντας έτσι την έμφυλη τάξη πραγμάτων. Ο δράστης, σύμφωνα με αυτούς, «πρέπει να παραδοθεί λευκός, χωρίς το στίγμα». Προφανώς, για κράτος και εξουσία, ο όρος άμυνα, ισχύει μονάχα για άντρες που υπερασπίζονται το βιος και την τιμή τους.

Κάθε μέρα που περνά, μας υπενθυμίζει ότι ο φεμινισμός είναι το δικό μας εργαλείο ελευθερίας. Κάθε φορά που θεωρείται αυτονόητο ότι στο σπίτι το φαγητό θα μαγειρευτεί από εμάς και τα παιδιά θα ανατραφούν από εμάς – αμισθί. Κάθε φορά που ως γιαγιάδες, επωμιζόμαστε την λειτουργία όλου του σπιτιού. Κάθε φορά που άνεργες, κοιτάμε τις αγγελίες που ζητούν «εμφανίσιμες κοπέλες» και που ως εργαζόμενες βιώνουμε την σεξουαλική παρενόχληση και συγχρόνως αμφισβητείται η ποιότητα της εργασίας μας λόγω του φύλου μας. Κάθε φορά που βλέπουμε τον άνδρα συνάδελφό μας να παίρνει μεγαλύτερο μισθό και κάθε φορά που τα αφεντικά υποχρεώνουν να υπογράψουμε: Δεν θα μείνω έγκυος!. Κάθε φορά που βλέπουμε την νομική επικύρωση του σεξισμού, όπως προσφάτως που επετράπη η απόλυση εγκύων γυναικών από την Ε.Ε.. Κάθε φορά που ακούμε βήματα από πίσω μας στον δρόμο το βράδυ, μα και κάθε φορά που ακούμε αυτή την σιχαμένη συμβουλή μετάθεσης της ευθύνης: «Μην κυκλοφορείς μόνη σου το βράδυ». Κάθε φορά που άλλη μία από εμάς γεμίζει μώλωπες ή πέφτει νεκρή από τα χέρια του συντρόφου, του συζύγου, του πατέρα και του αδελφού, υπό τον τίτλο τους «μεμονωμένο περιστατικό» και κάθε φορά που η ετεροκανονικότητά τους βρωμάει από το κεφάλι: ο «άντρας» ο σωστός δεν είναι γκέι, η τρανς γυναίκα δεν είναι γυναίκα και γενικά ό,τι δεν χωράει στην σεξιστική νοοτροπία τους, δεν του αναγνωρίζεται ανθρώπινη υπόσταση άξια σεβασμού.

Ανέγγιχτη από αυτήν την πατριαρχική σαπίλα δεν μένει προφανώς ούτε η λεβεντογέννα Κρήτη. Οι μούσκαροι, και οι παλικαράδες αλλά και οι «ευυπόληπτοι οικογενειάρχες» που κυκλοφορούν αμέριμνα στους δρόμους, βαφτίσανε ότι τους λείπει σε ποιότητα – παράδοση και λεβεντιά και το οιδιπόδειό τους – μητριαρχία. Κατά τα άλλα, όταν σβήσουν τα φώτα στην πόλη ή στο χωριό, όλοι και όλες μας, κάνουμε πως δεν ακούμε τις φωνές και τα κλάματα από το δίπλα σπίτι.

Οι φεμινισμοί, δεν είναι όρος του παρελθόντα χρόνου, δεν είναι γυναίκες που μισούν τους άντρες, ούτε στόχος τους είναι να κάψουν τα εσώρουχά τους (που πολλές φορές είναι και κάπως χρήσιμα). Στο εδώ και το τώρα, οι φεμινισμοί είναι πολλοί και όλοι έχουν κάτι κοινό: Το τέλος της πατριαρχίας και της επιβολής πάνω στα σώματα και τις ζωές των ανθρώπων βάση φύλου, σώματος και σεξουαλικού προσανατολισμού. Η μάχη δηλαδή ενάντια στην πραγματικότητα όπου ΑΜΕΑ, ΛΟΑΤΚΙΑ+ (Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφιφυλόφιλοι, Τρανς, Κουήρ, Ίντερσεξ, Ασέξουαλ+), ηλικιωμένοι, μετανάστριες, άνθρωποι με διαφορετικό σωματότυπο από αυτόν που δείχνουν τα περιοδικά μόδας, γυναίκες, παιδιά, φύση, γη και γενικότερα ΟΛΑ όσα ξεφεύγουν από τα κυρίαρχα πρότυπα, βιώνουν διακρίσεις, κοινωνική βία και υπόκεινται σε εκμετάλλευση.

Οι αγώνες που γίνονται σήμερα είναι σημαντικοί και είναι παγκόσμιοι. Σε Βρετανία και Ιταλία, η φετινή 8 Μάρτη κηρύχτηκε απεργία των γυναικών, διεκδικώντας ίσους μισθούς. Στην Πολωνία, οι γυναίκες βγαίνουν στους δρόμους, αντιτασσόμενες σε κράτος και εκκλησία, διεκδικώντας δικαίωμα στην άμβλωση και ισότητα των φύλων. Στην Ινδία, οι γυναίκες αυτοοργανώνονται και δημιουργούν ομάδες άμυνας για την προστασία τους απέναντι στην κουλτούρα που έχει νομιμοποιήσει τους βιασμούς. Στο Κομπάνι, οι κούρδισες γυναίκες παίρνουν τα όπλα, και βάζουν την ισότητα των φύλων ως κύριο πρόταγμα της επανάστασης. Στην Τσιάπας του Μεξικού, καλείται η πρώτη διεθνής πολιτική, καλλιτεχνική, αθλητική, πολιτιστική συνάντηση αγωνιζόμενων γυναικών. Στην βαθιά πατριαρχική και σεξιστική βιομηχανία του κινηματογράφου στις ΗΠΑ, οι εργαζόμενες γυναίκες βγάζουν στο φως όλα τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης και βιασμών που έχουν βιώσει. Αυτό πυροδοτεί σε παγκόσμιο επίπεδο, αντίστοιχες καταγγελίες στον χώρο εργασίας, όπως στην Σουηδία, που σωματεία και συνδικάτα καταγγέλλουν σεξουαλική κακοποίηση.

Δεν χρειαζόμαστε, ούτε θέλουμε, άτια ή στολές του μακεδονο-καρνάβαλου. Ο φεμινιστικός αγώνας – άλλοτε αόρατος και άλλοτε ορατός – είναι πέρα από έθνη και πατρίδες και είναι μέσα στην καθημερινότητά μας, όσο βιώνουμε την έμφυλη βία σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

αυτοοργανωνόμαστε και μαχόμαστε αλληλέγγυα μέχρι το τέλος της πατριαρχίας.

ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ – ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΣΕΞΙΣΤΗ

ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΙ ΤΡΑΝΤΑΖΟΥΝΕ ΟΛΑΚΕΡΗ ΤΗ ΓΗ

Φεμινιστική Πρωτοβουλία Ηρακλείου

ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ – 8 ΜΑΡΤΗ, 6 μ.μ. στα ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ

event στο facebook: εδώ

***

Θεσσαλονίκη:

event στο facebook: εδώ

θεσσ

***

Παρακάτω το κάλεσμα της Καμιάς Ανοχής στα αγγλικά

March 8th

Every Μinute of Struggle for Us is a Feast!

In the wake of “Ni una menos!” And “Women’s Strike,” this March, women and feminist organizations all over the world call us to come out on the streets. In the Spanish state, hundreds of organizations are calling for a feminist strike. #WeStrike signs more and more calls on social media. In the United Kingdom, the United States, Latin America and elsewhere, there are calls for participation in the strike and demonstrations not only for sexual violence but also for discrimination in the workplace, unpaid domestic work, and unequal distribution of duties at home.

The multiple oppression of women by patriarchy and capitalism is our global everyday life. Sexual harassment, rape, feminicide, layoffs, even pregnant women, discrimination in workplaces, exclusive taking care of the family over and over again. In every social relationship, our gender identity is used in a different way against us.

Our lives!

At work, we are payed less, we are respected less, we are in danger of being laid off when we are pregnant, we do not get the obligatory allowances and are often sexually harassed. At home, most of the work falls naturally on us – the dishes, the laundry, the cleaning, the care of the children and the elderly relatives. In public, it seems that it is our responsibility to keep our own body from being violated – and if indeed one does, and we report it, the social environment, the police, the courts encounter us with mistrust and devaluation.

In recent years in Greece, women who have experienced problems in their work – because they were women – have become known to be numerous. Recently, NETSCOPESOLUTIONS sacked a worker at the expiration of her maternity leave. MIGATO and My Market cut off workers as they were pregnant. In Agios Nikolaos, Lasithi in Crete many women complained that their employers, having sexually harassed them, threatened them with redundancies. In Daphne, we remember the girl who responded to a job advert for home help, and the guy who was looking for a helper eventually racked her horribly and raped her. The Trifasiko Restaurant, in Metaxourgeio, sacked three waitresses because they pushed the employer to fire the cook who was picking up another waitress.

For all women ironing at midnight.

Social pressure on our bodies is unbearable. We must be obedient daughters, good schoolgirls, we must study, find work, get married, and take care of everything, we must be good housewives, good mothers, a female super-hero. Capitalism and patriarchy impose the model of super-woman and we incorporate violence and oppression, the multiple roles of everyday life as a medal. We are silent instead of fighting.

We fight – We are not silent.

We are angry because the state is promoting and society is consonant with the subordination and dependence of women. We are responding because we are redundant when we are pregnant, we have come to the point where the European Court accepts that pregnant women are included in collective redundancies, while previously protected because of pregnancy, because men learn to treat paternity and housework as a hobby, because we lack social structures that creatively engage with children and take care of those in need. Because, there are still women who stay at home financially depending on their spouses.

In a world where capitalism has embedded patriarchal structures, women are in a constant struggle against all forms of violence. Exclusion from the labor market, our devaluation, misogyny spread across all walks of life and all government structures, sexual harassment, rape, feminicide, prohibition of abortion. We see our humiliation in the courts when we denounce abuse, we see our right to self-defense being excluded from public debate and we see rapists being acquitted.

Even if we do not have fewer rights on paper, we are constantly losing out. The culture of our devaluation and undermining, our objectification, is legitimized by society every day.

This situation is neither different nor forgotten on the “Woman’s Day”.

We can no longer remain silent!

Every day of struggle, for us is a feast !

Thursday 8 March, all at 6 pm at Klafthmonos square!

KAMIA ANOHI

This slideshow requires JavaScript.

Share

Αποχαιρετώντας το 2017 με φεμινιστικές εικόνες

φωτό 2

της Λίνας Φιλοπούλου

Το 2017 γυναίκες σε όλο τον κόσμο οργάνωσαν διαμαρτυρίες ενάντια σε καθετί που απειλεί τα δικαιώματά μας, από την έμφυλη ανισότητα και την ενδοοικογενειακή βία μέχρι τον καθημερινό σεξισμό και τη γυναικοκτονία.

Η χρονιά ξεκίνησε τον Ιανουάριο με τη μεγαλειώδη Πορεία Γυναικών στις ΗΠΑ. Εκατομμύρια γυναίκες και άντρες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων 3,5 εκατομμυρίων στις ΗΠΑ, συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις την ημέρα της ορκομωσίας του Ντόναλντ Τραμπ ενάντια στο μισογυνισμό και το ρατσισμό που χαρακτήρισαν την εκλογική του εκστρατεία.

This slideshow requires JavaScript.

Μια ακόμα γυναικοκτονία συγκλονίζει την Αργεντινή, αυτή της 21χρονης ακτιβίστριας των «Ni Una Menos» (ούτε μία λιγότερη), Μικαέλα Γκαρσία. Η πανδημία γυναικοκτονιών – στην Αργεντινή δολοφονείται μία γυναίκα κάθε 30 ώρες – πυροδότησε για άλλη μια φορά κινητοποιήσεις χιλιάδων γυναικών σε πολές πόλεις της χώρας ενάντια στην έμφυλη βία. Η αργεντίνικη φεμινιστική συμμαχία Ni Una Menos έχει εξαπλωθεί σε όλη τη Λατινική Αμερική με διαδηλώσεις ενάντια στο σεξισμό και τη βία κατά των γυναικών.

This slideshow requires JavaScript.

Από τις ΗΠΑ ως την Αυστραλία, από την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες, την Ινδία και το Πακιστάν ως την Ιαπωνία, από τον Βορρά ως το Νότο της Ευρώπης, εκατομμύρια γυναίκες απείχαν από τις δουλειές τους και πήραν μέρος σε μια 8η Μάρτη πολύ διαφορετική σε σχέση με πολλές άλλες των τελευταίων δεκαετιών. Η 8η Μάρτη όπως και η 25η Νοέμβρη είναι ημερομηνίες συνάντησης των γυναικών σε διαδηλώσεις, ακτιβισμούς, δράσεις, εκδηλώσεις. Είναι ημερομηνίες σταθμοί για την ανασυγκρότηση των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων, με σκοπό να βγουν στο δρόμο για να γίνουν ορατές διεκδικήσεις και δικαιώματα που χρόνο με το χρόνο καταργούνται. Στην Ιρλαδία και στην Πολωνία κυριάρχησαν τα συνθήματα ενάντια στη σχεδιαζόμενη σχεδόν καθολική απαγόρευση της άμβλωσης.

This slideshow requires JavaScript.

Στο δρόμο κατέβηκαν χιλιάδες γυναίκες στην Ιστανμπούλ φωνάζοντας ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Απρίλη που θα έδινε υπερεξουσίες στον πρόεδρο της Τουρκικής δημοκρατίας. Τα τελευταία χρόνια εξάλλου έχουν σημαδευτεί από πολλές αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Ερντογάν που τρέφουν το μισογυνισμό και την έμφυλη βία αλλά και από τις προσπάθειες της κυβέρνησής του να νομιμοποιήσει το βιασμό και να αποδομήσει την αλληλεγγύη των γυναικών.

φωτό 9

Πλησιάζοντας προς το τέλος της χρονιάς, ξεκίνησε η εκστρατεία #MeToo για το μέγεθος της σεξουαλικής επίθεσης εν μέσω καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση εναντίον του παραγωγού ταινιών του Χόλιγουντ Χάρβεϊ Βάινσταϊν. Οι χρήστριες των κοινωνικών μέσων μοιράστηκαν την αλληλεγγύη και τις δικές τους ιστορίες με αυτό το hashtag.

This slideshow requires JavaScript.

Πολύς λόγος έγινε την χρονιά που πέρασε για το φεμινισμό, αλλά αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά θα διαπιστώσουμε ότι ο φεμινιστικός λόγος είναι αρκετά επιφανειακός στα μέινστριμ μέσα, είναι ιδιαίτερα επικεντρωμένος στο άτομο. Η κυρίαρχη κουλτούρα έχει υιοθετήσει τον όρο και του έχει προσδώσει μια στερεοτυπική εικόνα και αμφιλεγόμενες ενδείξεις γυναικείας ενδυνάμωσης, χαρακτηριστικά παραδείγματα η Χίλαρι Κλίντον και η Ιβάνκα Τραμπ. Ο φιλελεύθερος μιντιακός φεμινισμός του 21ου αιώνα είναι μια απαστράπτουσα γιορτή της ατομικής επιτυχίας.

Έχουμε ακόμα ένα μεγάλο και δύσκολο δρόμο μπροστά μας με συλλογικούς αγώνες ενάντια στο ρατσισμό, την ισλαμοφοβία, τον αντισημιτισμό, το μισογυνισμό, την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η ευχή μας για το 2018 είναι η υπόσχεση ενός φεμινισμού του 99% για κοινωνική αλλαγή με κοινωνική δικαιοσύνη. Θα αγωνιστούμε μέχρι να νικήσουμε. Θα αγωνιστούμε μέχρι κάθε γυναίκα να είναι ελεύθερη.

 

Share

Ένας φόνος που αν δεν τον έκαναν μπορεί να μη ζούσαν οι ίδιες*

φιλιππα

της Φιλίππας Διαμάντη

*Το κείμενο αυτό αποτελεί μέρος της εισήγησής μου από τις εκδηλώσεις για τη γυναικεία αυτοάμυνα που πραγματοποιήθηκαν στις 21/10/2017 στη Θεσσαλονίκη στο Μικρόπολις και στις 10/11/2017 στην Αθήνα στο Nosotros.

Εισαγωγή

Ξεκινώντας, θέλω να αυτοπροσδιοριστώ ως προς την ταυτότητα φύλου μου, μιας και πολύ επίκαιρη η συζήτηση για τις ταυτότητες φύλου. Αυτοπροσδιορίζομαι, λοιπόν, ως cis γυναίκα, δηλαδή, το φύλο που μου αποδόθηκε κατά τη γέννησή μου ταυτίζεται με την εξωτερική μου εμφάνιση και συμπεριφορά (η λέξη cis προέρχεται από το cisgender και είναι το αντίθετο του transgender). Είναι πολιτική επιλογή μου να προσδιορίσω δημόσια την ταυτότητα φύλου μου και το κάνω σε κάθε εκδήλωση που καλούμαι ως ομιλήτρια, διότι θέλω να δώσω ορατότητα στις διάφορες ταυτότητες φύλου, όπως τα τρανς άτομα, στα άτομα με διαφοροποιημένα χαρακτηριστικά φύλου, όπως τα ίντερσεξ, καθώς και σε όσα άτομα δεν χωράνε στο δίπολο «αρσενικό»/«θηλυκό». Ταυτόχρονα, δεν θέλω να θεωρείται αυτονόητη η cis κατάσταση. Να διευκρινίσω πως όλα τα περιστατικά έμφυλης βίας στα οποία θα αναφερθώ σήμερα αφορούν cis γυναίκες και όπου αναφέρομαι σε άντρες, εννοώ cis στρέιτ άνδρες.

Το περιστατικό

Στις 23 Ιουνίου 2016, πληροφορηθήκαμε από τον Τύπο[1] πως μια 22χρονη, που βρισκόταν παρέα με μια 17χρονη, σκότωσε στη μέση του δρόμου με ένα μαχαίρι έναν 46χρονο άνδρα στην Κόρινθο. Στη συνέχεια, όπως έγραψε ο Τύπος, τα κορίτσια φυγαδεύτηκαν και κρύφτηκαν στο σπίτι φίλων. Παρόλο που σχεδόν όλα τα ηλεκτρονικά άρθρα άφηναν υπονοούμενα για τη γνωριμία της 22χρονης με τον νεκρό άνδρα και πως ίσως ο φόνος αφορούσε ξεκαθαρίσματα λογαριασμών, παντού αναφερόταν ο ισχυρισμός της κοπέλας πως παρενοχλήθηκε σεξουαλικά και για αυτό τον σκότωσε. Οι κυρίαρχοι τίτλοι ήταν: «Η 22χρονη που μαχαίρωσε τον 46χρονο στην Κόρινθο, ισχυρίζεται ότι την παρενόχλησε σεξουαλικά».[2]

Βλέποντας αυτά τα δημοσιεύματα, μια ομάδα γυναικών από την Αθήνα με εμπειρία αλληλεγγύης σε γυναίκες που δέχονται έμφυλη βία μπόρεσαν να δουν πως ήταν αρκετά ξεκάθαρο πως επρόκειτο για περίπτωση αυτοάμυνας. Βρήκαν τα στοιχεία της 22χρονης κοπέλας, ήρθαν σε επαφή με τον δικηγόρο της, πήγαν στο σπίτι της οικογένειάς της στην Κόρινθο και επισκέφτηκαν την ίδια στον Κορυδαλλό, όπου είχε προφυλακιστεί.

Αυτή η 22χρονη είναι η Παναγιώτα. Τι συνέβη λοιπόν εκείνο το βράδυ; Ένα βράδυ αργά, η Παναγιώτα και η 17χρονη φίλη της κάθονται οι δυο τους σ’ ένα παγκάκι στον πεζόδρομο. Τους πλησιάζει ένας μεθυσμένος άντρας, αρκετά μεγαλύτερός τους, κοντά στα πενήντα. Δεν τον ξέρουν. Στέκεται μπροστά τους και με απειλητική διάθεση αφήνει σεξουαλικά υπονοούμενα. Λέει στη μικρότερη κοπέλα: «εσένα σε ξέρω, που μένεις και τους γονείς σου». «Θα σας γαμήσω», τους λέει και πιάνει τα στήθη της μικρής. Εκείνες αντιδράνε. Πιάνει την Παναγιώτα από τα μαλλιά. Πάει να βγάλει κάτι από την κωλότσεπή του. «Κρατάει μαχαίρι», φωνάζει η μικρότερη κοπέλα. Τότε η Παναγιώτα βγάζει από τη μικρή άσπρη τσάντα που κρατούσε ένα μαχαίρι. Τον χτυπά με αυτό. Πανικοβάλλονται. Φεύγουν τρέχοντας. Πετούν το μαχαίρι λίγα μέτρα παρακάτω. Ο άντρας πέθανε.

Η Παναγιώτα θα μπορούσε να είναι μια οποιαδήποτε γυναίκα από εμάς, η οποία ένιωσε κίνδυνο βλέποντας έναν άγνωστο άνδρα να πλησιάζει τόσο κοντά τους, να τις παραβιάζει με τα χέρια του και να τις απειλεί με τα σεξιστικά λόγια του. Βίωσε σωματική βία όταν την άρπαξε από τα μαλλιά, και φοβήθηκε από το θράσος του. Γιατί όμως φοβήθηκε;

Οι γυναίκες γαλουχούμαστε από πολύ μικρές με τον φόβο του βιασμού. Οι γυναίκες αποφεύγουμε τους σκοτεινούς δρόμους, κοιτάμε διαρκώς πίσω μας αν μας ακολουθεί κανείς, αποφεύγουμε τα ασανσέρ με αγνώστους, περπατάμε πιο γρήγορα όταν μας κορνάρουν μέσα στη νύχτα, κουκουλωνόμαστε για να μην φανεί πως είμαστε γυναίκες καθώς επιστρέφουμε σπίτι, αγχωνόμαστε όταν μπαίνουμε μόνες σε ταξί, ειδοποιούμε πως φτάσαμε ασφαλείς. Οι γυναίκες έχουμε στο νου μας να μη μας ρίξουν κάτι στο ποτό, αποφεύγουμε να κάνουμε οτοστόπ, προσπαθούμε να μην ταξιδεύουμε μόνες μας, δεν συχνάζουμε σε μοναχικές παραλίες. Αυτά και άλλα πολλά τα κάνουμε οι γυναίκες διότι φοβόμαστε τι; Φοβόμαστε μήπως βιαστούμε.

Όταν μια γυναίκα βιάζεται κάθε λίγα λεπτά παγκόσμια, γνωρίζουμε πολύ καλά πώς είναι να σκέφτεσαι κάθε μέρα, κάποια στιγμή της ημέρας ότι ίσως κληθείς να αποτρέψεις τον βιασμό σου. Η βία είναι η πρώτη αιτία θανάτου των γυναικών παγκόσμια.[3] Πρώτα η βία και έπεται ο καρκίνος. Άρα τι μπορεί να φοβήθηκε η Παναγιώτα και έβγαλε μαχαίρι εκείνο το βράδυ; Ότι θα τη βιάσει, ότι θα τη σκοτώσει.

Το προφίλ της Παναγιώτας

Πέρα όμως από την αυτοπροστασία της Παναγιώτας και της φίλης της από ένα βιασμό ή μια γυναικοκτονία, η Παναγιώτα έχει και κάποια άλλα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Η Παναγιώτα ζει στα παγκάκια στην Κόρινθο. Έχει φύγει από το σπίτι της γιατί ο πατέρας της δέρνει τη μητέρα της και η Παναγιώτα δεν αντέχει άλλο αυτή την κατάσταση. Πάντα μπαίνει στη μέση για να τους χωρίσει και τις τρώει. Ο πατέρας άνεργος και αλκοολικός. Η μητέρα άνεργη με καρκίνο. Δεν τολμάει να φύγει από το σπίτι της. Όλο το σπίτι είναι σπασμένο, δεν έχει αφήσει ούτε ποτήρι όρθιο ο πατέρας. Η Παναγιώτα έχει ελαφρά νοητική στέρηση. Κατάφερε όμως να φτάσει μέχρι και το γυμνάσιο. Δεν είχε βοήθεια από πουθενά. Μερικές φορές ζητούσε χρήματα από την εκκλησία για να πάρει να φάει. Κάποιες άλλες, έκανε μεροκάματα στα καλαμπόκια. Είχε μια κολλητή φίλη λίγο μικρότερή της. Μερικές φορές τριγυρνούσαν μαζί τα βράδια. Κυκλοφορούσε με μαχαίρι στην τσάντα διότι φοβόταν τα βράδια που έμενε έξω.

Η μητέρα της Παναγιώτας κακοποιούνταν από τον πατέρα της και η Παναγιώτα έμπαινε στη μέση για να τους χωρίσει. Ξέρουμε τι παθαίνουν τα παιδιά που μπαίνουν στη μέση για να προστατέψουν την μητέρα τους; Πριν δέκα περίπου μέρες, ένας δεκαοχτάχρονος μπήκε στη μέση για να προστατέψει τη μητέρα του που απειλούνταν με μαχαίρι, το μαχαίρι κάρφωσε τον γιο και πέθανε.[4] Στις αρχές Σεπτέμβρη, μια δεκαοχτάχρονη κοπέλα στέλνει μήνυμα στη μητέρα της που είχε φύγει από το σπίτι επειδή κακοποιούνταν: ««Μαμά, μην γυρίσεις στον μπαμπά. Δεν θα διορθωθεί ποτέ» μαμά μη γυρίσεις, ο μπαμπάς δεν θα διορθωθεί ποτέ». Βλέποντας αυτό το μήνυμα ο πατέρας, νευρίασε με την κόρη, προσπάθησε να τη στραγγαλίσει και της έβαλε φωτιά, η κοπέλα πέθανε στο νοσοκομείο.[5] Γνωρίζοντας έστω και λίγα από ψυχολογία, είναι ξεκάθαρο πως το περιστατικό της αυτοάμυνας της Παναγιώτας είναι μια περίπτωση μετάθεσης. Μια Παναγιώτα που πάντα προστάτευε τη μητέρα της και έμπαινε στη μέση, προστατεύει τώρα την κολλητή και μπαίνει και πάλι στη μέση. Δεν μπορούσε να αμυνθεί στον πατέρα της διότι τον φοβάται επειδή είναι ο πατέρας της, που έχει κάθε δικαίωμα πάνω σε αυτή και τη μητέρα της, όπως έχουμε διδαχθεί αυτόν το ρόλο, αλλά μπορεί να αμυνθεί απέναντι στον άγνωστο άντρα.

«Πρόεδρος: Γιατί δεν χτυπήσατε ποτέ τον πατέρα σας που σας κακοποιούσε;

Παναγιώτα: Τον φοβόμουν. Τον τρέμω τον πατέρα μου.»

Εδώ να πω πως μέχρι τελευταία στιγμή ο πατέρας της την απειλούσε να μην πει στο δικαστήριο πως τις χτυπούσε για να μην τον κάνουν ρεζίλι δημόσια. Η Παναγιώτα ακόμη και λίγο πριν το δικαστήριο ήταν χάλια ψυχολογικά, διότι δέχονταν τις απειλές του πατέρα της πως δεν θα επιτρέψει στη μητέρα της να καταθέσει υπέρ της. Τελικά, για μια «καλύτερη» ποινή της κόρης του, πείστηκε να καταθέσει την αλήθεια, δηλαδή ότι τις κακοποιούσε.

Χωρίς αμφιβολία, το σύστημα της πατριαρχίας κληροδοτεί στους άντρες την νομιμοποίηση της εξουσίας πάνω στο γυναικείο σώμα, όμως αυτός που τελικά έχει την ευθύνη είναι ο φορέας της πατριαρχίας, αυτός που επιλέγει να την εφαρμόζει και αυτός είναι ο πατέρας της Παναγιώτας. Ο νεκρός Νίκος Ζαφειρόπουλος, ο επίδοξος βιαστής της Παναγιώτας και της φίλης της, υπήρξε άλλο ένα σεξιστικό αρσενικό, μια παράπλευρη απώλεια της αυτοάμυνας.

Έχει ιδιαίτερη σημασία, όμως, να δούμε πως πιθανότατα η Παναγιώτα δεν θα κοιμόταν στο δρόμο, δεν θα κρατούσε μαχαίρι, δεν θα πανικοβαλλόταν, δεν θα μαχαίρωνε, αν δεν είχε συσσωρεύσει όλη αυτή τη βία από τον πατέρα της και δεν απαντούσε με τόσο έντονη αντιβία. Μπορεί να φώναζε ή να έφευγε, μπορεί και όχι. Αυτός, όμως, που σίγουρα θα έπρεπε να δικαστεί, δεν είναι η Παναγιώτα αλλά ο πατέρας της.

κα

Δυο μύθοι για τη βία κατά των γυναικών

Εδώ θέλω να σταθώ σε δυο σημεία. Το πρώτο είναι πως κάποιοι μπορεί να πέσουν στην παγίδα να αναρωτηθούν μήπως και ο πατέρας της Παναγιώτας ήταν ένα κακοποιημένο παιδί που αναπαρήγαγε τη βία που βίωσε στο σπίτι του. Πολλές φορές, αυτό χρησιμοποιείται σαν επιχείρημα για τη δικαιολόγηση του κακοποιητή. Το αντεπιχείρημα είναι ότι αυτό που παρατηρείται στην πράξη είναι πως τα υποκείμενα που δέχονται βία και κακοποίηση και που έχουν κατώτερη θέση ιεραρχικά στην κοινωνία –παιδιά, γυναίκες, μετανάστριες-ες, γκέι, τρανς, σκλάβες του σεξ– είναι πολύ σπάνιο να ασκήσουν βία προς κάποιον άλλον επειδή ακριβώς έχουν βιώσει στο πετσί τους τον πόνο και το τραύμα της βίας. Μπορεί να χρησιμοποιήσουν τη βία ως εργαλείο αντιβίας και αυτοάμυνας, αλλά δεν θα την ασκήσουν άκριτα. Για παράδειγμα, πάντα είχα την απορία γιατί δεν οργανώνονται αντιφασιστικές περιπολίες από τους ίδιους τους μετανάστες, οι οποίες αποτελούνται κυρίως από cis στρέιτ αρσενικά; Η επιλογή της βίας ως πολιτικό εργαλείο από υποκείμενα που έχουν υποστεί βία λόγω της κοινωνικής τους θέσης είναι μια δύσκολη επιλογή, διότι τα υποκείμενα καλούνται να επανοικειοποιηθούν ένα εργαλείο που τα έχει τραυματίσει.

Το δεύτερο σημείο που θέλω να σταθώ είναι ο αλκοολισμός και η χρόνια ανεργία του πατέρα της Παναγιώτας. Πάλι αυτά τα δυο χρησιμοποιούνται ως επιχειρήματα που δικαιολογούν τους άντρες που ασκούν βία. Στο δικαστήριο ήταν συγκλονιστικό πως όταν κατέθετε η μητέρα της Παναγιώτας πως κακοποιούνταν από το σύζυγό της, μέσα από τα λεγόμενά της δικαιολογούσε το σύζυγό της επειδή έπινε και ήταν άνεργος. Πολλές γυναίκες υιοθετούν και οι ίδιες τις σεξιστικές θέσεις που υπάρχουν στην κοινωνία και γίνονται φορείς τους. Όμως αντί να τις κατηγορούμε πως αυτές φταίνε που μένουν σε μια τέτοια σχέση, μπορούμε να τις αφυπνίσουμε και να τους εξηγήσουμε πως η βία του συζύγου δεν είναι κάτι το «φυσιολογικό» σε καμία συνθήκη. Σίγουρα υπάρχουν πολλές γυναίκες άνεργες και αλκοολικές, όμως δεν επιλέγουν να ξυλοφορτώνουν τους συζύγους τους ή να τους βιάζουν. Να θυμίσω και το σύνθημα: «δεν είναι το αλκοόλ, δεν είναι η ανεργία, το χέρι του σήκωσε η πατριαρχία».

Λίγα λόγια για τη δίκη

Δεν θέλω να αναφερθώ σε λεπτομέρειες της δίκης, γράφτηκαν και αρκετά άρθρα που την παρουσίασαν με λεπτομέρειες. Κάθε φορά που πρόκειται να βρεθούμε σε ένα δικαστήριο για κάποιο περιστατικό έμφυλης βίας, μας είναι οικεία η σεξιστική ρητορική με την οποία ερχόμαστε αντιμέτωπες. Το δικαστήριο έκρινε πως η Παναγιώτα δεν κινδύνευσε και δεν αναγνώρισε πως βρισκόταν σε αυτοάμυνα. Μάλιστα, η εισαγγελέας στην αγόρευσή της ανέφερε πως η Παναγιώτα δεν μπορεί να αντιληφθεί την αξία της ανθρώπινης ζωής όπως εμείς που είμαστε «άλλου μορφωτικού επιπέδου» και ότι «δεν σέβεται τη ζωή μπροστά στο ένστικτο επιβίωσης». Η εισαγγελέας πρότεινε το ελαφρυντικό των μη ταπεινών κριτηρίων, καθώς ενήργησε με βάση τον αξιακό της κώδικα και δεδομένου ότι στο θύμα βρέθηκαν όλα τα προσωπικά του αντικείμενα και η πράξη δεν συνδέεται με κλοπή, όπως είπε.[6]

Ο συνήγορος της πολιτικής αγωγής στην αγόρευσή του ανέφερε πως από τη στιγμή που δεν υπήρχαν ίχνη πάλης, δεν υπάρχει και απόπειρα βιασμού και πως όπως χαρακτηριστικά είπε: «αν το σενάριο του βιασμού είναι αληθές, τα δυο έννομα αγαθά, της λεκτικής κακοποίησης και της ανθρωποκτονίας είναι αναντίστοιχα».

 

Η ρητορική της δίκης

Σε σχέση με τη ρητορική της δίκης έχει ενδιαφέρον να δούμε ότι κατακερματίζει τη σεξουαλικοποιημένη επίθεση – εδώ επίτηδες χρησιμοποιώ τον όρο σεξουαλικοποιημένη και όχι σεξουαλική, διότι σκοπός του βιαστή δεν είναι η σεξουαλική ικανοποίηση αλλά πρωτίστως η επιβολή της εξουσίας στο γυναικείο υποκείμενο. Μια τέτοια επιβολή μπορεί να περιλαμβάνει από προσβολές, απειλές, ακινητοποίηση, αγγίγματα, τράβηγμα μαλλιών, εξαναγκασμό σε στοματικό, καλλιέργεια φόβου, παρακολούθηση, υποτίμηση, κυνήγι, διείσδυση ή και όλα αυτά και άλλα. Αυτό που είδαμε, λοιπόν, είναι πως η σεξιστική ρητορική του δικαστηρίου αντιμετωπίζει διαφορετικά τη λεκτική παρενόχληση, τη σεξουαλική παρενόχληση, την απόπειρα βιασμού και τον βιασμό. Αυτή η κυρίαρχη θέση έχει ως απόρροια να θεωρείται βιασμός μόνο η διείσδυση του φαλλού και όλες οι υπόλοιπες εκφάνσεις του βιασμού να υποτιμώνται.

«Σεξ ίσον φαλλική διείσδυση, άρα βιασμός ίσον φαλλική διείσδυση». Και εδώ κάνουμε μεγάλο αγώνα ενάντια σε αυτή την κυρίαρχη αντίληψη για να καταρρίψουμε αυτό το πατριαρχικό κατάλοιπο που ταυτίζει το σεξ με τη διείσδυση και περιορίζει κατά πολύ την έννοια του βιασμού, αποδίδοντας μάλιστα και διαφορετικές ποινές ανάλογα με τον αν υπήρξε διείσδυση ή όχι. Επίσης, γυναίκες που έχουν βιώσει τον τρόμο του βιασμού, (από προσωπική επιλογή επιλέγω να μη χρησιμοποιώ τον όρο απόπειρα βιασμού, διότι πάλι σαν έννοια υποτιμά όλες τις διαφορετικές εκφάνσεις του βιασμού), το βίωμά τους ήταν τόσο ισχυρό, που πραγματικά δεν υπάρχει διαφοροποίηση στο αν τελικά τις έπιασε ο βιαστής, τις ακούμπησε ή υπήρξε διείσδυση. Οτιδήποτε παραβιάζει το χώρο ενός υποκειμένου, με λόγια, πράξεις, βλέμματα, άσκηση βίας ή εξουσίας αποτελεί βιασμό. Το να ανανοηματοδοτήσουμε την έννοια του βιασμού και τον επανορίσουμε θα μας βοηθήσει πολύ στις δίκες βιασμών, ώστε να μην απαλλάσσονται οι βιαστές ή να πέφτουν στα μαλακά, αλλά και στην ανάδειξη του γυναικείου προσωπικού βιώματος.

Και εδώ να υπενθυμίσω πως οι περισσότεροι βιασμοί λαμβάνουν χώρα μέσα στη σχέση ή στον γάμο, καθώς και μέσα στην οικογένεια από φιλικά και συγγενικά πρόσωπα, απλά σήμερα αναφέρθηκα πιο πολύ στον βιασμό στο δημόσιο χώρο.

Ένα ακόμη σημείο που αναφέρθηκε στη δίκη ήταν πως από τη στιγμή που δεν υπήρχαν ίχνη πάλης, δεν υπήρξε απόπειρα βιασμού. Αυτό είναι ένα επιχείρημα που συναντάμε σε πάρα πολλές δίκες βιασμού. Αφού δεν αντιστάθηκες, δεν έχεις εκδορές, αμυχές κλπ, «άρα τα ήθελες και ήταν συναινετικό σεξ». Αυτό όμως που συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις βιασμού είναι η ψυχολογική αντίδραση του παγώματος λόγω φόβου ή τρόμου. Η γυναίκα παγώνει, δεν αντιδρά και αποστασιοποιείται ψυχικά για να αντέξει τον πόνο. Είναι μια αντίδραση που την έχουν πολλά άτομα που έχουν βιώσει κακοποίηση και πολύ συχνά τα παιδιά. Η ψυχική αποστασιοποίηση στη διάρκεια μιας επίθεσης μπορεί να χρησιμεύσει ως άμυνα όταν, μετά το αρχικό πάγωμα, κάποια μπορεί σκεφτεί ότι δεν μπορεί να γλιτώσει από μια απειλητική κατάσταση.[7] Αυτή η ψυχολογική άμυνα είναι μια καταλυτική παράμετρος που σχεδόν ποτέ δεν λαμβάνεται υπόψη στα δικαστήρια, με αποτέλεσμα να κατηγορείται και πάλι η γυναίκα που δεν αντιστάθηκε στο βιασμό της.

Η Παναγιώτα καταδικάστηκε από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο του Ναυπλίου στις 27 Σεπτεμβρίου, ομόφωνα σε 15 χρόνια κάθειρξης για το κακούργημα της ανθρωποκτονίας από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, 6 μήνες φυλάκιση για το πλημμέλημα της οπλοφορίας και 6 μήνες για αυτό της οπλοχρησίας (τελική ποινή κατά συγχώνευση 15 χρόνια και 4 μήνες). Το δικαστήριο της έδωσε το δικαίωμα έφεσης.

-Το δικαστήριο έκρινε πως η Παναγιώτα δεν κινδύνευσε ούτε να βιαστεί ούτε κινδύνευσε η ζωή της με κάποιο τρόπο. Μάλιστα, η εισαγγελέας ανέφερε πως «ο Ζαφειρόπουλος είπε απλά κάτι παραπάνω».

-Δεν έλαβε υπόψη του τη νοητική στέρηση της Παναγιώτας και τον διαφορετικό τρόπο που μπορεί να αντιλήφθηκε τον κίνδυνο.

-Δεν έλαβε υπόψη ότι η Παναγιώτα εκείνο το βράδυ βίωσε μια δευτερογενή κακοποίηση, η πρώτη ήταν από τον χρόνια κακοποιητικό της πατέρα

Συνολικά καταδίκασε το δικαίωμα μιας γυναίκας να αντιδράσει, να υπερασπιστεί την εαυτή της, να αμυνθεί, να μη βιαστεί. Στο πρόσωπο της Παναγιώτας το ελληνικό δικαστήριο καταδίκασε όλες τις γυναίκες που αντιδρούν στην έμφυλη βία.

κα1

Κινήσεις Αλληλεγγύης στην Π.

Να πω πως η Παναγιώτα από την αρχή της φυλάκισής της είχε αλληλεγγύη από το φεμινιστικό-κουήρ κίνημα. Μια γυναίκα την επισκεπτόταν ανά τακτά χρονικά διαστήματα στη φυλακή και είχαν τηλεφωνική επικοινωνία, είχε αλληλογραφία με μια άλλη γυναίκα, μαζεύτηκαν χρήματα για τα έξοδά της στο κυλικείο της φυλακής και ρούχα. Παράλληλα, η ομάδα αλληλεγγύης προς την Παναγιώτα αποφάσισε την αλλαγή δικηγόρου και προτίμησαν μια γυναίκα που είχε εμπειρία σε παρόμοιες δίκες, την Ιωάννα Σφεντούμη. Καθώς πλησίαζε η δίκη, κοινοποιήθηκε η ανάγκη συγκέντρωσης χρημάτων για τα δικαστικά έξοδα και για αλληλεγγύη. Τα αντανακλαστικά ήταν άμεσα. Δημιουργήθηκε ένα συντονιστικό αλληλεγγύης στην Αθήνα και ένα στη Θεσσαλονίκη. Έγιναν αναρτήσεις πανό και αφισοκολλήσεις σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα. Μαζεύτηκαν χρήματα για οικονομική ενίσχυση από κουήρ στέκια και καταλήψεις, πραγματοποιήθηκαν καφενεία αλληλεγγύης στα πανεπιστήμια. Υπήρξε πολλή σημαντική παρουσία αλληλέγγυου κόσμου στο δικαστήριο από πολλές πόλεις της Ελλάδας, όπου και αναρτήθηκαν τρία πανό. Παράλληλα, γράφτηκαν πάρα πολλά κείμενα αλληλεγγύης και υπήρξε μεγάλη δημοσιοποίηση της απόφασης.

Τι θέλει να πει η ίδια

Αυτή τη στιγμή η Παναγιώτα βρίσκεται ακόμη στον Κορυδαλλό και θα μεταφερθεί στις γυναικείες φυλακές της Θήβας. Ψυχολογικά δεν είναι καλά. Ήδη και πριν τη δίκη είχε κάνει κάποιες απόπειρες αυτοτραυματισμού χαράζοντας τα χέρια της. Οπότε τα πράγματα είναι γενικά δύσκολα για εκείνη. Η αλήθεια είναι πως δεν είχε συνειδητοποιήσει πως θα ξαναπάει φυλακή και επειδή θεωρούσε πως ήταν ατύχημα και πως δεν κατάλαβε πως έγινε, πίστευε πως θα αθωωθεί. Η δική της δήλωση μετά την ποινή ήταν: «Θέλω να επαναλάβω ότι λυπάμαι που η προσπάθεια να αντισταθώ στην επίθεση εναντίον εμένα και της φίλης μου εκείνη τη νύχτα είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο του ανθρώπου. Δεν ήθελα να τον σκοτώσω, και λυπάμαι πολύ για αυτό που έγινε. Δεύτερον, θέλω να ευχαριστήσω όλες τις γυναίκες που μου συμπαραστέκονται και αισθάνομαι δυνατή γι’ αυτό. Τέλος, μου βάζουν 15 χρόνια φυλακή, ενώ εγώ περίμενα μια καλύτερη απόφαση, περίμενα να βγω από τη φυλακή όπου βρίσκομαι εδώ και πολύν καιρό. Θα παλέψω για μια καλύτερη απόφαση».

Κλείνοντας, να πω πως είναι ελπιδοφόρο το ότι υπάρχει ένα δίκτυο αλληλεγγύης προς γυναίκες που έχουν δεχτεί έμφυλη κακοποίηση, το οποίο εξαπλώνεται σε διάφορες πόλεις με τη δημιουργία φεμινιστικών και κουήρ ομάδων που έχουν τη δυναμική των ομάδων της δεκαετίας του ’80.

Προτάσεις

Παράλληλα με το ταμείο αλληλεγγύης σε διωκόμενες γυναίκες σε αυτοάμυνα για το οποίο θα μας μιλήσει η Άννα, έχουμε πολλή δουλειά ώστε να χτίσουμε αυτοοργανωμένες υποστηρικτικές δομές για τις γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί, ώστε να νιώθουν ένα ασφαλές, υποστηρικτικό και φροντιστικό πλαίσιο και να μπορούν να μιλήσουν για τον βιασμό τους και την κακοποίηση τους. Με αυτοργανωμένη ομάδα ψυχολόγων που θα προσφέρουν δωρεάν υπηρεσίες γιατί είναι απαραίτητη η προσωπική φροντίδα του τραύματος του βιασμού, με δικηγόρους που θα έχουν φεμινιστική παιδεία και αναφορές, θα μπορούν να σταθούν στα δικαστήρια αντιπαλεύοντας τα σεξιστικά επιχειρήματα, με ταμείο αλληλεγγύης για τα θύματα βιασμού για όλη την δικαστική διαδικασία, αλλά και για αυτές που βρίσκονται στη φυλακή λόγω αυτοάμυνας, με δίκτυο φιλοξενίας γυναικών που μπορεί να κακοποιούνται μέσα στη σχέση ή στον γάμο. Όλα αυτά μπορεί να ακούγονται μεγαλεπήβολες προτάσεις, όμως αν δεν χτίσουμε σιγά σιγά ένα κίνημα έμπρακτης αλληλεγγύης στους ανθρώπους που καταγγέλλουν τον βιασμό τους και μιλούν για την κακοποίησή τους, δεν μπορούμε να απαιτούμε να τα καταγγείλουν. Το κίνημα έχει πολλή δουλειά ακόμη να κάνει στα ζητήματα του αντισεξισμού, ώστε αυτά να ενταχθούν στην ήδη υπάρχουσα αντιφασιστική ατζέντα και να μην αντιμετωπίζονται ως ειδικά θέματα.

Σε σχέση με το ταμείο αλληλεγγύης διωκόμενων γυναικών, είναι σημαντικό αυτές οι γυναίκες που κατηγορούνται επειδή αμύνθηκαν για να υπερασπιστούν τις εαυτές τους να νιώθουν πως δεν τις ξεχνάμε, πως τις στηρίζουμε και πως θέλουμε να τις βοηθήσουμε να απαλλαχθούν από την κοινωνική κατακραυγή που τις φορτώνει με ενοχές για ένα φόνο που, αν δεν τον έκαναν, μπορεί να μη ζούσαν οι ίδιες.

[1] http://www.cnn.gr/news/ellada/story/36747/agrio-egklima-stin-korintho-22xroni-skotose-46xrono-sti-mesi-toy-dromoy

[2] http://www.mixanitouxronou.gr/22chroni-macherose-sti-mesi-tou-dromou-46chrono-ischirizete-oti-tin-parenochlise-sexoualika/

[3] http://newpost.gr/ellada/454267/h-bia-einai-h-prwth-aitia-thanatoy-twn-gynaikwn-pagkosmiws

[4] http://www.gazzetta.gr/plus/koinwnia/article/1147877/nekros-18hronos-sto-peristeri-apo-ta-heria-toy-patera-toy

[5] https://www.thepressroom.gr/ellada/thrinos-stin-petroypoli-pethane-i-18hroni-poy

[6] Περιγραφή της δίκης https://omniatv.com/6278

[7] http://www.kathimerini.gr/921908/article/epikairothta/episthmh/tonikh-akinhsia-giati-ta-8ymata-viasmoy-den-antistekontai

Share

«ΣΟΚ στα Ιωάννινα ! Συνελήφθη επίδοξος δράκος»

δρακοσ

Κανένα σοκ δεν κράτησε προφυλακιστέο το Γιαννιώτη Κ. Σ., ο οποίος αν και ταυτοποιήθηκε επώνυμα για σεξουαλικές επιθέσεις και μία απόπειρα βιασμού, από 15 γυναίκες και από κάποιες ακόμα ανώνυμα, κυκλοφορεί ελεύθερος στην πόλη.

Το προφίλ του δράστη απογοήτευσε. Αρχικά, η Αστυνομία αναζητούσε έναν «σκουρόχρωμο, αλλοδαπό κι αλλόθρησκο», με τεκμήριο ενοχής ένα μαύρο μπουφάν (!). Για κακή τους τύχη, όμως, ο επίδοξος βιαστής είναι ντόπιος χριστιανός Γιαννιώτης, καθ’ όλα ενταγμένος στο κοινωνικό σύνολο (δουλειά, κοπέλα, φίλους, μανούλα που τον παρηγορούσε στο δικαστήριο…). Αφού τα Μίντια δεν μπόρεσαν να παίξουν το χαρτί του ρατσιστικού παραληρήματος με το «μετανάστη-άγριο κτήνος-βιαστή», κράτησαν διακριτικότητα όσον αφορά στην ταυτότητα του δράστη και στάθηκαν στις συνθήκες κατά τις οποίες συνέβησαν οι επιθέσεις. Κατά τον ίδιο τρόπο προβάλλεται οποιοδήποτε περιστατικό σεξουαλικής επίθεσης που έχει την τύχη να αναγνωριστεί ως τέτοιο. Υπάρχουν αναρίθμητα άλλα περιστατικά τα οποία δεν γνωστοποιούνται ποτέ.

Όσον αφορά στις γυναίκες που δέχονται σεξιστική επίθεση, αυτές συνήθως αναφέρονται από τα ΜΜΕ απλά ως αριθμός (εν προκειμένω 15 θύματα), απασχολούν ανάλογα με το τι φορούσαν και τι ώρα κυκλοφορούσαν και σίγουρα πρέπει να νοιώθουν ντροπή. Ε, όχι! Ντροπή πρέπει να νοιώθουν οι σεξιστές που θεωρούν αυτονόητο το να επιβάλλονται με τη βία (ψυχική, σωματική) σε ανθρώπους για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους. Ντροπή πρέπει να νοιώθουν όσοι σιγοντάρουν τέτοιες συμπεριφορές, με τα σχόλια στο δρόμο, με την αποστροφή του βλέμματος σε φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας, με τα “πειράγματα” από τους συναδέλφους, με τα στριμώγματα από το αφεντικό. Ντροπή πρέπει να νοιώθει η οικογένεια, ως πυλώνας της πατριαρχίας, που χτίζει μέσα στα χρόνια το πρότυπο για το πώς πρέπει να είναι τα κορίτσια και πώς τα αγόρια. Όλα τα παραπάνω παραδείγματα είναι λίγα από αυτά που βιώνουμε καθημερινά και συμπυκνώνονται στον όρο κουλτούρα βιασμού.

Τον κύκλο ολοκληρώνει και η δικαιοσύνη που τη νομιμοποιεί, καννιβαλίζοντας το θύμα και αμφισβητώντας την αξιοπιστία της μαρτυρίας του, ενώ κατασκευάζει ελαφρυντικά για το θύτη. Άλλωστε, δε θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό, αφού τάσσεται στο πλευρό της εξουσίας υπηρετώντας, προασπίζοντας και διατηρώντας το κυρίαρχο status quo, με βασικό της εργαλείο την πατριαρχία, ένα ιεραρχικό σύστημα αξιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο ένοχη μπορεί να είναι η κοινωνική ανοχή απέναντι στην κουλτούρα αυτή, είναι το περιστατικό που συνέβη στην Ξάνθη (12/2012). Ο δράστης ήταν γνωστός για την παρενοχλητική του συμπεριφορά απέναντι σε γυναίκες. Δεν είχε όμως προβεί στην ακραία του μορφή (βιασμό), γι΄ αυτό και δεν θεωρούνταν άξιος ποινής. Η νομιμοποίηση αυτής της συμπεριφοράς από το περίγυρό του οδήγησε εν τέλει στο να βιάσει και να κάψει ζωντανή μια γυναίκα στην πυλωτή της πολυκατοικίας της, απέναντι από το μανάβικό του. Η κοινωνία της Ξάνθης μπορεί να σοκαρίστηκε αντιμέτωπη με την αιχμή του δόρατος, αδιαφορούσε κατ’ επανάληψη ωστόσο για το υπόλοιπο κοντάρι… Στην ίδια πόλη, πέντε χρόνια αργότερα, υπόθεση για ομαδικό βιασμό κατέληξε σε αθώωση των βιαστών και τη διαπόμπευση της κοπέλας. Απ΄ την άλλη μεριά, όταν τα γεγονότα έχουν νεκρό το θύτη και όχι το θύμα, (υπόθεση 22χρονης Ρομά στην Κόρινθο, 22/6/2016), το αποτέλεσμα είναι κάθειρξη σε 15 χρόνια φυλάκισης για τη γυναίκα που αμύνθηκε απέναντι στον επίδοξο βιαστή της. Σε αυτήν την περίπτωση, η στάση της γυναίκας δεν αναγνωρίστηκε ως αυτοάμυνα αλλά καταδικάστηκε ως αυτοδικία, βάσει νόμων της ζούγκλας, ενώ βιασμοί και παρενοχλήσεις αναγνωρίζονται γελοιωδώς ως ζωώδη αντρικά ένστικτα που οφείλουν να ικανοποιηθούν.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ, ΟΧΙ ΓΕΝΝΑΙΕΣ !

Βαρεθήκαμε να νοιώθουμε αηδία σε χυδαία βλέμματα και σφυρίγματα, να κυκλοφορούμε με τα κλειδιά στο χέρι, να αποφεύγουμε τα σκοτεινά δρομάκια και δεν είναι λύση η συνοδεία από άντρες για την ασφάλειά μας, στις εξόδους μας. Δε γουστάρουμε να έχουμε προστάτες και να διακυβεύεται πάνω στα κορμιά μας η τιμή του πατέρα, του αδελφού, του συζύγου.

Τα σώματα και η σεξουαλικότητα μας, μάς ανήκουν!

Για να σπάσουμε τη ντροπή που οδηγεί στην ανοχή και την ενοχή, όταν δεχόμαστε σεξιστικές επιθέσεις.

Για να είμαστε ικανοί και ικανές να τις αναγνωρίζουμε ως τέτοιες. Επικοινωνούμε μεταξύ μας και οργανωνόμαστε απέναντι στην πατριαρχία για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας μας.

 

Κάλεσμα σε συζήτηση σε όσους και όσες εναντιώνονται στην πατριαρχία και την κουλτούρα του βιασμού, την Κυριακή 12/11/17, 12:00 στο Ελευθεριακό εργαστήρι F451 (Τσακάλωφ 20, Άλσος)

Πρωτοβουλία ενάντια στην Πατριαρχία και την κουλτούρα του βιασμού

 

 

Share

Όταν οι ομοφυλόφιλοι και οι Μαύροι Πάνθηρες ενώθηκαν

gays_black_panthers

του Noel Halifax

Τον Αύγουστο του 1970 ο Χιούι Νιούτον έγραψε στην εφημερίδα των Μαύρων Πανθήρων μια «Επιστολή προς τους Επαναστάτες Αδελφούς και Επαναστάτριες Αδελφές για την Απελευθέρωση των Γυναικών και την Απελευθέρωση των Ομοφυλοφίλων», υποστηρίζοντας ότι ήταν σύμμαχα επαναστατικά κινήματα και ζητώντας τη δέσμευση των Πανθήρων ότι θα υποστηρίξουν την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων.

Αυτό ήταν ασυνήθιστο για μια εποχή, όπως τη δεκαετία του 1970 κατά την οποία ο σταλινισμός και ο μαοϊσμός που κυριαρχούσαν στην αριστερά, ειδικά στις ΗΠΑ, έβλεπαν και οι δύο την ομοφυλοφιλία σαν μια αστική παρέκκλιση – ένα χόμπι για τις παρακμιακές ανώτερες τάξεις. Λοιπόν, πώς προέκυψε αυτό;

Την άνοιξη του 1970, οι Μαύροι Πάνθηρες βρίσκονταν σε δύσκολη κατάσταση. Είχαν δημιουργηθεί το 1966 στις μαύρες γειτονιές. Μετά τις πολιτικές εκρήξεις του 1968 το κράτος των ΗΠΑ και το ειδικά FBI αποφάσισαν να τους βγάλουν απ’ τη μέση.

Δολοφονούνταν, διώκονταν και δέχονταν επιθέσεις σε τέτοιο σημείο, που βρίσκονταν σε κίνδυνο κατάρρευσης. Ο Μπόμπι Σιλ, φυλακισμένος από το 1968, περίμενε τη δεύτερη δίκη του. Είκοσι πάνθηρες συνελήφθησαν στη Νέα Υόρκη για συνωμοσία εναντίον της χώρας τους (ανάμεσά τους και η  Ερίκα Χάγκινς που επρόκειτο να γεννήσει στη φυλακή τον ράπερ Τούπακ Σακούρ) και η εγγύηση που τους ζητήθηκε ήταν 2,1 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Έλντριτζ Κλίβερ, φοβούμενος τη δολοφονία ή τη σύλληψη, είχε καταφύγει στην Κούβα και στη συνέχεια, στην Αλγερία. Οι Μαύροι Πάνθηρες αντιμετώπιζαν τεράστια νομικά έξοδα, ενώ την ίδια στιγμή ένα μεγάλο μέρος της προηγούμενης υποστήριξή τους από την αριστερά είχε στερέψει. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν Ζενέ δέχτηκε ένα τηλεφώνημα. Ο Μαύρος Πάνθηρας Ντέιβιντ Χίλλιαρντ απευθύνθηκε στον Ζαν Ζενέ για να ζητήσει τη βοήθεια και την υποστήριξή του.

Η απάντηση του Ζενέ ήταν άμεση: ρώτησε τι θα μπορούσε να κάνει και μέσα σε μια βδομάδα βρισκόταν σε περιοδείες στις πανεπιστημιουπόλεις και τις μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ για να συγκεντρωθούν χρήματα. Έκανε επίσης σκληρή κριτική στην αριστερά, και ιδιαίτερα στο SDS (Φοιτητές για μια Δημοκρατική Κοινωνία, η κύρια οργάνωση των αριστερών φοιτητών), επειδή δεν ήταν περισσότερο αποφασιστική στην αλληλεγγύη της προς τους Πάνθηρες.

Η περιοδεία τριών μηνών ήταν αξιοσημείωτη και για τον λόγο, ότι ο Ζενέ βρισκόταν στις ΗΠΑ παράνομα. Του είχαν αρνηθεί βίζα για να μπει στις ΗΠΑ επειδή είχε καταδικαστεί πολλές φορές ως εγκληματίας και ήταν ένας από τους πιο διαβόητους ομοφυλόφιλους στον κόσμο, για να μην αναφέρουμε τις σχέσεις του με την επαναστατική αριστερά στη Γαλλία. Έτσι ταξίδεψε στον Καναδά, πέρασε κρυφά τα σύνορα και εμφανίστηκε να μιλάει σ’ αυτή τη μεγάλη περιοδεία ενώ τον παρακολουθούσε σε όλη τη διαδρομή το FBI. Τέτοια ήταν η φήμη του, που ποτέ δεν συνελήφθη.

Ο Ζαν Ζενέ ήταν ένα ορφανό αγνώστου πατέρα που το εγκατέλειψε η πόρνη μητέρα του και μεγάλωσε στο φοβερό ημι-στρατιωτικό σύστημα των ορφανοτροφείων της Γαλλίας στη δεκαετία του 1910. Μεγάλωσε σαν κλέφτης, πόρνη τραβεστί, διαρρήκτης και αλήτης, ζώντας στους δρόμους των πόλεων της Γαλλίας και της Ισπανίας της δεκαετίας του 1930. Απεχθανόταν την αξιοσέβαστη γαλλική κοινωνία.

gays_black_panthers2

Φυλακή

Το 1948 βρισκόταν στη φυλακή σε ισόβια κάθειρξη. Έγραψε κάτω από τις πιο άθλιες συνθήκες, συχνά σε χαρτί τουαλέτας. Ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Πολ Σαρτρ και άλλοι στην αριστερά είδαν τα κείμενά του και ενδιαφέρθηκαν για την περίπτωσή του. Μετά από μια εκστρατεία που έκαναν του δόθηκε χάρη και αποφυλακίστηκε. Το πρώτο του μυθιστόρημα εκδόθηκε λίγο μετά τον πόλεμο και ακολούθησαν πολλά, καθώς και θεατρικά έργα, τη δεκαετία του ’50 και του ’60.

Ήταν υπόδειγμα Γάλλου υπαρξιστή συγγραφέα, χωρίς ντροπή για την ομοφυλοφιλία του. Έγραψε λεπτομερείς περιγραφές και συναισθηματικά δράματα για την ομοφυλόφιλη σεξουαλικότητα σε μια εποχή που η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη και έξω από τους κύκλους των μποέμ, θεωρούνταν στην καλύτερη περίπτωση ασθένεια.

Το ενδιαφέρον του Ζενέ για τους Μαύρους Πάνθηρες ήταν έντονο και τους υποστήριξε από την αρχή. Το 1958 έγραψε το θεατρικό έργο Les Negres, που μεταφράστηκε το 1960 στα αγγλικά ως The Blacks [στα ελληνικά: Οι Νέγροι]: μια παντομίμα, ένα έργο με κατάμαυρο καστ και ένα θέμα εκδίκησης ενάντια στους καταπιεστές.

Πρωτοπαίχτηκε στη Νέα Υόρκη το 1961 και επρόκειτο να παίζεται μέχρι το 1963, όταν μεταφέρθηκε στο Μόντρεαλ. Ήταν ένα καθοριστικό έργο για την ανάπτυξη του μαύρου θεάτρου στην Αμερική και πρωταγωνίστησαν αυτοί και αυτές που θα γινόταν η αφρόκρεμα του μαύρου αμερικανικού θεάτρου, ανάμεσά τους ο Τζέιμς Ερλ Τζόουνς και η Μάγια Αγγέλου.

Εξαιτίας αυτού του έργου ο Ζενέ απέκτησε κύρος στη μαύρη Αμερική. Όπως είπε η Άντζελα Ντέιβις, εξαιτίας αυτού του έργου ο Ζαν Ζενέ θεωρήθηκε σύμμαχος. Ήταν επίσης διάσημος επειδή υποστήριξε την Αλγερία εναντίον της χώρας του, καταγγέλλοντας τον γαλλικό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η μοναδική προηγούμενη φορά που ο Ζενέ βρέθηκε στις ΗΠΑ ήταν τον Αύγουστο του 1968, όταν πήρε μέρος στη συγκέντρωση της αριστεράς και στη μεγάλη κινητοποίηση ενάντια στο Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο. Έζησε από πρώτο χέρι τα γεγονότα και ήταν εδώ που μίλησε με τους συγγραφείς Μπάροουζ και Άλλαν Γκίνσμπεργκ και συναντήθηκε για πρώτη φορά με τους Μαύρους Πάνθηρες.

Η Άντζελα Ντέιβις ήταν μεταφράστρια του Ζενέ στην περιοδεία του 1970 και περιγράφει τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Μαύροι Πάνθηρες να πείσουν τους διστακτικούς λευκούς ριζοσπάστες να τους υποστηρίξουν. Στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες είχε ανακοινωθεί ότι θα ερχόταν να μιλήσει ο Ζαν Ζενέ, αλλά δεν ανέφθηκε ότι ήταν εκεί για να υποστηρίξει τους Μαύρους Πάνθηρες. Εμφανίστηκε ένα τεράστιο, σε μεγάλο βαθμό λευκό κοινό, αλλά όταν έγινε σαφές ότι ο Ζενέ δεν θα μιλούσε για το έργο του αλλά μόνο για τους Μαύρους Πάνθηρες, περισσότεροι απ’ τους μισούς έφυγαν.

Η Ντέιβις θυμάται, επίσης, ότι κατά τη διάρκεια της περιοδείας του, όχι μόνο δεν κράτησε μυστική την ομοφυλοφιλία του, αλλά προκάλεσε σκόπιμα συζήτηση – μία φορά ντυμένος drag – και τσακώθηκε με τους Πάνθηρες για την ομοφοβία τους και τη χρήση λέξεων, όπως πούστης. Πιστεύει ότι η λογομαχία οδήγησε αργότερα στο άρθρο του Χιούι Νιούτον στην εφημερίδα των Μαύρων Πανθήρων το οποίο υποστήριζε την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων.

Σήμερα το LGBT κίνημα είναι αξιοσέβαστο, κυριαρχούμενο από τη λευκή μεσαία τάξη, με τις ετήσιες πορείες υπερηφάνειας με τον έλεγχο των εταιρειών και με τις περισσότερες από τις πολιτικές του να είναι άχρωμες. Αυτό δεν ίσχυε πάντα. Και οι θαρραλέες προσπάθειες του Ζαν Ζενέ δεν ήταν ο μόνος λόγος που οι Πάνθηρες υποστήριξαν την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων.

gays_black_panthers3

Κίνημα

Ένα βασικό πρόσωπο στο κέντρο της εξέγερσης στο Stonewall Inn το 1969 ήταν η Σύλβια Ριβέρα. Όπως το περιγράφει η ίδια, μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα, από τι αποτελούνταν το ομοφυλοφιλικό κίνημα με το οποίο σχετίστηκαν οι Πάνθηρες:

«[οι μπάτσοι] μας οδήγησαν έξω από το μπαρ και μας πήγαν όλους στις αστυνομικές κλούβες. Οι μπάτσοι μας έσπρωχναν στα κάγκελα και τους φράκτες. Ο κόσμος άρχισε να πετάει κέρματα στους μπάτσους. Και ύστερα άρχισε να πετάει μπουκάλια… Δεν μπορούσαμε να ανεχτούμε άλλο αυτά τα σκατά.

Στο δρόμο βρίσκονταν γκέι μπροστά από το Village – άστεγοι άνθρωποι που ζούσαν στο πάρκο της πλατείας Σέρινταν έξω από το μπαρ – και ύστερα drag queens πίσω τους και όλοι πίσω μας. Οι τηλεφωνικές γραμμές του Stonewall Inn κόπηκαν και μείναμε στο σκοτάδι.»

Είναι σαφές ότι πολλοί από τους εξεγερμένους ήταν Λατινοαμερικάνοι σαν τη Σύλβια Ριβέρα ή μαύροι όπως  η φίλη και σύντροφος της Marsha P Johnson. Από την εξέγερση ιδρύθηκε το Gay Liberation Front (GLF) με το δικό του πρόγραμμα που καλούσε  σε επανάσταση. Η Σύλβια και η Μάρσα βοήθησαν επίσης να ιδρυθεί το STAR (Street Transvestites Action Revolutionaries), καταλαμβάνοντας ένα άδειο κτίριο για να γίνει μια βάση για τις νέες άστεγες τραβεστί του δρόμου.

Στη Λαϊκή Επαναστατική Συνέλευση στην Φιλαδέλφεια το 1971 η Σύλβια συναντήθηκε με τον Χιούι Νιούτον. Η ίδια λέει ότι ο Χιούι Νιούτον συμφώνησε ότι τέτοιες ομάδες όπως το GLF και το STAR ήταν επαναστατημένος λαός.

Ενώ οι Μαύροι Πάνθηρες πείστηκαν να υποστηρίξουν την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων, πολλές άλλες αριστερές ομάδες που προέρχονταν από ένα σταλινικό ή μαοϊκό πλαίσιο εξακολουθούσαν ακόμα να βλέπουν το κίνημα των ομοφυλοφίλων ως «παρακμιακό». Αλλά και η φιλελεύθερη αριστερά διακωμώδησε το GLF. Η εφημερίδα Village Voice, εκείνη την περίοδο μια ριζοσπαστική και αριστερή εφημερίδα, έκανε πλάκα ότι η εξέγερση του Stonewall συνέβη πιθανώς επειδή οι βασίλισσες ήταν αναστατωμένες για το θάνατο της Τζούντι Γκάρλαντ.

Το γεγονός ήταν ότι οι Μαύροι Πάνθηρες και το πρώιμο γκέι κίνημα, ήταν κινήματα από την ίδια τάξη, και τα δυο από το δρόμο, και συχνά στους ίδιους δρόμους και τα μπαρ. Ο Malcolm X, πριν γίνει ο Malcolm X, ήταν ένας μικοαπατεώνας του δρόμου, το βαποράκι Malcolm Little, που άραζε σε ένα μπαρ στη Βοστώνη παρόμοιο με το Stonewall Inn της Νέας Υόρκης, μαζί με ντραγκ βασίλισσες, εμπόρους ναρκωτικών και ανθρώπους του δρόμου και, όπως φαίνεται, είχε ομοφυλόφυλους εραστές και ένα πλούσιο λευκό αγόρι.

Το μαύρο επαναστατικό κίνημα της δεκαετίας του 1960 και το γκέι κίνημα είχαν ένα πολύ σημαντικό κοινό στοιχείο – την τάξη, όχι τη βιομηχανική, οργανωμένη εργατική τάξη, αλλά την ανοργάνωτη εργατική τάξη του δρόμου. Και τα δυο κινήματα  προέρχονταν από τους δρόμους και τα αντίστοιχα γκέτο τους, τα οποία αποκάλυψαν η Σύλβια Ριβέρα και η Μάρσα Τζόνσον δεν ήταν κλειστά κιβώτια. Η Σύλβια ήταν ενεργή στο γκέι Greenwich Village στο κέντρο της πόλης και στο ισπανικό Χάρλεμ, ήταν μέλος του STAR, του GLF και του εθνικού κινήματος Young Lords των Πορτορικανών.

Επιφανειακά ήταν πολύ διαφορετικές οργανώσεις καταπιεσμένων, σε σχέση με την καταπιεζόμενη ομάδα, αλλά οργανώνονταν από τους ίδιους δρόμους και γειτονιές. Και η Μάρσα ήταν κι αυτή ενεργή στο GLF και στο STAR, αλλά και στο Χάρλεμ. Πίσω από τις διαφορές των ποικίλων μορφών καταπίεσης υπήρχαν οι ομοιότητες της τάξης.

gays_black_panthers4

Άστεγοι

Αυτά τα κινήματα χτίστηκαν από και για τους δρόμους – έξω απ’ τις ντουλάπες και στους δρόμους, όπως ήταν το σύνθημα. Οι άστεγοι και οι περιπλανώμενοι, οι νέοι άνθρωποι που ξέφευγαν από τα καταπιεστικά περιβάλλοντα, συνδέθηκαν με ένα τεράστιο αριθμό ανυπότακτων.

Την εποχή εκείνη οι ΗΠΑ έκαναν επιστράτευση και οι εκατοντάδες χιλιάδες των φτωχών, οι οποίοι δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά να εξαγοράσουν την θητεία τους, ξέφευγαν πηγαίνοντας στο περιθώριο. Εδώ υπήρχε ένας δυναμικός στρατός δυσαρεστημένων νέων ανδρών και γυναικών στις μεγάλες πόλεις, αποξενωμένων από την υπόλοιπη κοινωνία, λόγω επιστράτευσης και ανοικτών στην επαναστατική πολιτική.

Οι πολιτικές του ΛΟΑΤ και του μαύρου κινήματος έχουν από καιρό απομακρυνθεί από τις αρχικές τους ρίζες στις πολιτικές αυτής της επαναστατικής αλλά ασταθούς τάξης. Η ροζ οικονομία και η μαύρη μεσαία τάξη έχουν διαγράψει τις αντίστοιχες καταγωγές τους εδώ και δεκαετίες.

Πρόσφατα, ωστόσο, κάποιες από αυτές τις επαναστατικές ρίζες ξαναβγήκαν στην επιφάνεια με τις αναταραχές στις ΗΠΑ εναντίον των αστυνομικών που δολοφόνησαν νεαρούς μαύρους και με τις διαφωνίες στο Pride του Λονδίνου αυτής της χρονιάς.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Socialist Review, τεύχος 404, Ιούλιος/Αύγουστος 2015.

Μετάφραση: e la libertà

 

Επιστολή προς τους Επαναστάτες Αδελφούς και Επαναστάτριες Αδελφές για την Απελευθέρωση των Γυναικών και την Απελευθέρωση των Ομοφυλοφίλων

του Huey Newton

Τα τελευταία χρόνια οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι έχουν αναπτύξει ισχυρά κινήματα ζητώντας την ελευθερία τους. Έχει δημιουργηθεί, όμως, μια αμφιβολία όσον αφορά το πώς θα συσχετιστούμε μ’ αυτά τα κινήματα.

Όποιες κι αν είναι οι προσωπικές σας αντιλήψεις και οι ανασφάλειές σας για την ομοφυλοφιλία και τα διάφορα απελευθερωτικά κινήματα των ομοφυλόφιλων και των γυναικών (και αναφέρομαι στους ομοφυλόφιλους και τις γυναίκες ως καταπιεσμένες ομάδες) πρέπει να προσπαθήσουμε να ενωθούμε μαζί τους σε μια επαναστατική κατεύθυνση. Λέω «όποιες κι είναι οι ανασφάλειές σας» γιατί όπως ξέρουμε πολύ καλά, καμιά φορά θέλουμε ενστικτωδώς να χτυπήσουμε κάποιον ομοφυλόφιλο στη μούρη, και να πούμε σε μια γυναίκα να βγάλει το σκασμό. Θέλουμε να του σπάσουμε τη μούρη επειδή φοβόμαστε ότι ίσως είμαστε κι εμείς ομοφυλόφιλοιˑ και θέλουμε να χτυπήσουμε μια γυναίκα ή να την κάνουμε να σκάσει γιατί φοβόμαστε ότι μπορεί να μας ευνουχίσει, ή να μας στερήσει τον ανδρισμό που μπορεί να μην έχουμε καν.

Πρέπει να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας, κι επομένως να αποκτήσουμε σεβασμό και αισθήματα για όλους τους καταπιεσμένους ανθρώπους. Δεν πρέπει να αναπαράγουμε τη ρατσιστική συμπεριφορά που οι Λευκοί ρατσιστές χρησιμοποιούν εναντίον των ανθρώπων μας επειδή είναι Μαύροι και φτωχοί. Πολλές φορές ο πιο φτωχός Λευκός είναι και ο πιο ρατσιστής γιατί φοβάται ότι μπορεί να χάσει κάτι, ή να ανακαλύψει κάτι που δεν έχει. Έτσι, είστε κάτι σαν απειλή γι αυτόν. Αυτό το είδος ψυχολογίας τίθεται σε λειτουργία όταν βλέπουμε καταπιεσμένους ανθρώπους και είμαστε θυμωμένοι μαζί τους εξαιτίας της ιδιαίτερης συμπεριφοράς τους, ή της ιδιαίτερης απόκλισής τους από την κυρίαρχη νόρμα.

Θυμηθείτε, δεν έχουμε εγκαθιδρύσει ένα επαναστατικό αξιακό σύστημαˑ δεν είμαστε παρά μόνο στη διαδικασία εγκαθίδρυσής του. Δεν θυμάμαι να έχουμε δημιουργήσει τίποτα αξίες που να λένε ότι ένας επαναστάτης πρέπει να εκτοξεύει προσβολές εναντίον των ομοφυλόφιλων, ή ότι ένας επαναστάτης πρέπει να σιγουρευτεί ότι οι γυναίκες δεν θα μιλάνε άφοβα για τον τρόπο που καταπιέζονται. Για την ακρίβεια, ισχύει το ακριβώς αντίθετο: λέμε ότι αναγνωρίζουμε το δικαίωμα των γυναικών να είναι ελεύθερες. Δεν έχουμε πει τίποτα όσον αφορά τους ομοφυλόφιλους αλλά πρέπει να αποκτήσουμε σχέση με το κίνημα των ομοφυλόφιλων γιατί αποτελεί ένα πραγματικό διακύβευμα. Και ξέρω τόσο μέσα από το διάβασμα όσο και από την προσωπική μου εμπειρία και την παρατήρηση ότι σ’ αυτήν την κοινωνία στους ομοφυλόφιλους δεν έχει δοθεί καμιά ελευθερία από κανένα. Πιθανόν να είναι τα πιο καταπιεσμένα άτομα της κοινωνίας.

Και τι είναι αυτό που τους έκανε ομοφυλόφιλους; Ίσως είναι ένα φαινόμενο που δεν το καταλαβαίνω πλήρως. Κάποιοι λένε ότι είναι η παρακμή του καπιταλισμού. Δεν ξέρω αν είναι αυτή η απάντηση. Μάλλον αμφιβάλλω. Αλλά όποια κι αν είναι η απάντηση, αυτό που ξέρουμε είναι ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί μια υπαρκτή συνθήκη και πρέπει να την κατανοήσουμε στην πιο αγνή της μορφή: η οποία είναι ότι ένα άτομο πρέπει να έχει την ελευθερία να κάνει το σώμα του ό,τι θέλει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δεχτούμε πτυχές της ομοφυλοφιλίας που δεν τις θεωρούμε επαναστατικές. Αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι ένας ομοφυλόφιλος δεν μπορεί να είναι επίσης και επαναστάτης. Και ίσως να εκφράζω κάπως τις προκαταλήψεις μου λέγοντας ότι «ακόμα κι ένας ομοφυλόφιλος μπορεί να είναι επαναστάτης». Το αντίθετο μάλιστα, ίσως ένας ομοφυλόφιλος θα μπορούσε να είναι ο πιο επαναστάτης.

Όταν έχουμε επαναστατικά συνέδρια, συλλαλητήρια και διαδηλώσεις, πρέπει να υπάρχει πλήρης συμμετοχή των κινημάτων για την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων και των γυναικών. Κάποιες ομάδες μπορεί να είναι πιο επαναστατικές από άλλες. Δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τεχνηέντως τις ενέργειες κάποιων λίγων για να πούμε ότι είναι όλοι αντιδραστικοί και αντεπαναστάτες, γιατί δεν είναι.

Πρέπει να αποκτήσουμε σχέσεις μ’ αυτές τις οργανώσεις, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που σχετιζόμαστε με οποιαδήποτε άλλη ομάδα ή κόμμα που ισχυρίζεται ότι είναι επαναστατικό. Πρέπει να κρίνουμε με κάποιο τρόπο κατά πόσο αυτές οι οργανώσεις λειτουργούν με έναν ειλικρινή επαναστατικό τρόπο και από μια πραγματικά καταπιεσμένη θέση. Και θα συμφωνήσουμε ότι εάν είναι γυναίκες μάλλον είναι καταπιεσμένες. Αν κάνουν πράγματα που δεν είναι επαναστατικά ή είναι αντεπαναστατικά, τότε ασκήστε τους κριτική. Αν πιστεύουμε ότι το πνεύμα μιας ομάδας συνεπάγεται και μια επαναστατική πρακτική αλλά δεν ερμηνεύουν σωστά την επαναστατική φιλοσοφία, ή δεν αντιλαμβάνονται τη λειτουργία της διαλεκτικής των κοινωνικών δυνάμεων, σ’ αυτό είναι που πρέπει να ασκήσουμε κριτική κι όχι να κριτικάρουμε τις ίδιες γιατί είναι γυναίκες που προσπαθούν να είναι ελεύθερες. Και το ίδιο ισχύει και για τους ομοφυλόφιλους. Ποτέ δεν πρέπει να λέμε ότι ένα ολόκληρο κίνημα είναι αφερέγγυο όταν εκ των πραγμάτων προσπαθεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη. Απλώς κάνουν καλοπροαίρετα λάθη. Στους φίλους επιτρέπονται τα λάθη. Στον εχθρό είναι που δεν επιτρέπονται τα λάθη, γιατί η ίδια του ύπαρξη είναι ένα λάθος από το οποίο και υποφέρουμε. Αλλά το μέτωπο για την απελευθέρωση των γυναικών και των ομοφυλόφιλων είναι φίλοι μας, εν δυνάμει σύμμαχοί μας και χρειαζόμαστε όσο πιο πολλούς συμμάχους γίνεται.

Πρέπει να είμαστε θετικά διακείμενοι να συζητάμε για τις ανασφάλειες που πολλοί έχουν για την ομοφυλοφιλία. Κι όταν λέω «ανασφάλειες», εννοώ το φόβο ότι αποτελούν κάποιο είδος απειλής για τον ανδρισμό μας. Μπορώ να καταλάβω αυτό το φόβο. Εξαιτίας μιας διαρκούς συνθήκης που δημιουργεί ανασφάλεια στον Αμερικάνο άνδρα, η ομοφυλοφιλία ίσως μας δημιουργεί σοβαρές επιφυλάξεις. Κι εγώ ο ίδιος έχω επιφυλάξεις για την ανδρική ομοφυλοφιλία, αλλά απ’ την άλλη, δεν έχω καμιά επιφύλαξη για την γυναικεία ομοφυλοφιλία. Κι αυτό είναι ένα ζήτημα από μόνο του. Πιστεύω ότι είναι έτσι επειδή η ανδρική ομοφυλοφιλία είναι απειλή για μένα ενώ η γυναικεία όχι.

Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν χρησιμοποιούμε λέξεις που διώχνουν τους φίλους μας. Οι όροι «αδερφή» και «λούγκρα» πρέπει να διαγραφούν από το λεξιλόγιό μας, και κυρίως δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε λέξεις που αρχικά χρησιμοποιήθηκαν για τους ομοφυλόφιλους σε άνδρες που είναι εχθροί του λαού, όπως ο Nixon ή ο Mitchel. Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι εχθροί του λαού.

Πρέπει να δημιουργήσουμε μια πραγματική συμμαχία με τις οργανώσεις για την απελευθέρωση των γυναικών και των ομοφυλόφιλων. Πρέπει πάντα να χειριζόμαστε τις κοινωνικές δυνάμεις με τον πιο κατάλληλο τρόπο.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Περιοδική αντιφασιστική έκδοση, 30 Σεπτεμβρίου 2015.

Πηγή των κειμένων: elaliberta

gays_black_panthers5

 

Share

Keep it Radical: Οι αποφάσεις που παίρνεις, καθορίζουν τελικά και το ποιος/α είσαι

thess rad pride

Δυο δρόμοι διασταυρώθηκαν σε ένα δάσος κι εγώ – εγώ πήρα τον λιγότερο ταξιδεμένο Και αυτό ήταν που έκανε όλη τη διαφορά

Ρόμπερτ Φροστ, Ο Δρόμος που δεν διάλεξα

της Κικής Σταματόγιαννη

Κά­ποιες φορές κα­λεί­σαι να περ­πα­τή­σεις στους δρό­μους που έχουν χα­ρά­ξει άλλες και άλλοι πριν από σένα. Και κά­ποιες άλλες φορές πάλι έρ­χε­σαι αντι­μέ­τω­πη/ος με την επι­λο­γή να ανοί­ξεις και­νού­ρια πε­ρά­σμα­τα. Η επι­λο­γή αυτή εμπε­ριέ­χει φυ­σι­κά το ρίσκο όλων των και­νού­ριων πραγ­μά­των. Θα πρέ­πει να αφή­σεις στην άκρη την ασφά­λεια του σί­γου­ρου και του δο­κι­μα­σμέ­νου, καθώς και τη λο­γι­κή του “έτσι το βρή­κα­με κι έτσι το πάμε κι ως να πε­θά­νου­με εμείς δεν το κου­νά­με”. Γιατί φτά­νει κά­πο­τε η στιγ­μή που αυτά “που βρή­κες” είναι κομ­μά­τια μιας άλλης επο­χής και πρέ­πει να τα αφή­σεις πίσω σου. Και να προ­χω­ρή­σεις.

Αυτό θα μπο­ρού­σε να συ­νο­ψί­σει εξαι­ρε­τι­κά την ιστο­ρία του RADical Pride, του 1ου Αυ­τό-ορ­γα­νω­μέ­νου Pride στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 26/27 Μάη. Μια συλ­λο­γι­κό­τη­τα που απο­φά­σι­σε -σε μια στιγ­μή που όλα γύρω μας ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποιού­νται- να πα­ρα­μεί­νει στον δρόμο της ρήξης με το σύ­στη­μα που γεννά και τρο­φο­δο­τεί την κα­τα­πί­ε­ση, τη βία και τον ρα­τσι­σμό. Οι πολ­λα­πλές ταυ­τό­τη­τες ση­μαί­νουν και πολ­λα­πλή κα­τα­πί­ε­ση .

Τα ερ­γα­στή­ρια και οι εκ­δη­λώ­σεις, που επι­λέ­χθη­καν να γί­νουν, έδω­σαν έμ­φα­ση στην πολ­λα­πλό­τη­τα των ταυ­το­τή­των που φέ­ρου­με. Τα πράγ­μα­τα είναι ήδη ζό­ρι­κα όταν αυ­το­προσ­διο­ρί­ζε­σαι ως άτομο που ανή­κει στην λο­ατ­κια+ κοι­νό­τη­τα. Τι γί­νε­ται, όμως, όταν πα­ράλ­λη­λα είσαι γυ­ναί­κα ή ανά­πη­ρος/η ή πρό­σφυ­γας ή ερ­γα­ζό­με­νος/η μέσα σε συν­θή­κες οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης; Μέσα από τις συ­ζη­τή­σεις έγινε προ­σπά­θεια να αγ­γι­χτούν και αυτά τα ζη­τή­μα­τα των πολ­λα­πλών ταυ­το­τή­των και της κα­τα­πί­ε­σης που συ­νε­πά­γο­νται οι ξε­χω­ρι­στές αυτές ταυ­τό­τη­τες, χωρίς φυ­σι­κά να ιε­ραρ­χη­θούν οι κα­τα­πιέ­σεις. Φε­μι­νι­στι­κό ερ­γα­στή­ρι για τη βία που ει­σπράτ­τουν κα­θη­με­ρι­νά οι γυ­ναί­κες, για τα τρο­μα­κτι­κά πε­ρι­στα­τι­κά βίας σε βάρος των τρανς γυ­ναι­κών σε όλο τον κόσμο, καθώς και την αντί­δρα­ση του κι­νή­μα­τος απέ­να­ντι σε όλο αυτό. Προ­βο­λή ντο­κι­μα­ντέρ και συ­ζή­τη­ση για το πα­ρα­γνω­ρι­σμέ­νο ζή­τη­μα της σε­ξουα­λι­κό­τη­τας των ανά­πη­ρων και ιδίως των λο­ατ­κια+ αν­θρώ­πων.

Μια από τις πρώ­τες προ­σπά­θειες να συ­ζη­τη­θεί ανοι­χτά το ζή­τη­μα των λο­ατ­κια+ προ­σφύ­γων μέσα στα στρα­τό­πε­δα και αυτό που μας ανα­λο­γεί σαν κί­νη­μα να κά­νου­με δρώ­ντας ως αλ­λη­λέγ­γυ­ες/οι προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή. Και τι έχει να πει ο αντί­πα­λος για όλα αυτά; Στο τέλος της πρώ­της μέρας του δι­η­μέ­ρου με­τρού­σα­με μια σβά­στι­κα σχε­δια­σμέ­νη πάνω στην αφίσα ακρι­βώς κάτω από το Στέκι Με­τα­ναστ(ρι)ών, πίσω από το μνη­μείο του Γρ. Λα­μπρά­κη, πολ­λές σκι­σμέ­νες αφί­σες πα­ντού στην πόλη, εμε­τι­κά σε­ξι­στι­κά σχό­λια σε αναρ­τή­σεις στα social media. Η δεύ­τε­ρη μέρα ση­μα­δεύ­τη­κε από ομο­φο­βι­κό λε­κτι­κό επει­σό­διο την ώρα της πο­ρεί­ας σε ένα από τα κε­ντρι­κό­τε­ρα ση­μεία της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Μάλ­λον κά­ποιοι ενο­χλή­θη­καν από τη δράση του RADical Pride. Ωραία, λοι­πόν. Ας είναι.  Πο­λε­μά­με τον κα­πι­τα­λι­σμό και τις πα­τριαρ­χι­κές αντι­λή­ψεις (… αλλά η βροχή απο­δει­κνύ­ε­ται πιο ζό­ρι­κος αντί­πα­λος!)

Το πόσο ζω­ντα­νή είναι μια πο­ρεία φαί­νε­ται κά­ποιες φορές και από τα συν­θή­μα­τα που τη συ­νο­δεύ­ουν. Πέρα από τα γνω­στά και κα­θιε­ρω­μέ­να φω­νά­ξα­με με εν­θου­σια­σμό και το αυ­το­σαρ­κα­στι­κό: “Pride με ήλιο, Pride και με βροχή…” τη στιγ­μή που άρ­χι­σε να βρέ­χει κα­ταρ­ρα­κτω­δώς κατά τη διάρ­κεια της Πο­λύ­χρω­μης Πο­ρεί­ας Ελεύ­θε­ρης Έκ­φρα­σης. Πέρα από τον αυ­το­σαρ­κα­σμό, όμως, η συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride έπρε­πε να απο­δεί­ξει την ικα­νό­τη­τά της και στην τα­χύ­τη­τα των αντα­να­κλα­στι­κών της. Μέσα σε λι­γό­τε­ρο από ένα 24ωρο άλ­λα­ξε ολό­κλη­ρο τον σχε­δια­σμό εβδο­μά­δων για τις εξω­τε­ρι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες στο πάρκο Ξαρ­χά­κου, τις οποί­ες και με­τέ­φε­ρε στη Σχολή Θε­τι­κών Επι­στη­μών του ΑΠΘ. Μπο­ρεί να σώ­θη­κε τε­λευ­ταία στιγ­μή η παρ­τί­δα, αλλά η με­τα­φο­ρά αυτή στέ­ρη­σε αρ­κε­τά και από την ορα­τό­τη­τα στον δη­μό­σιο χώρο (σε ένα δη­μό­σιο πάρκο με εύ­κο­λη πρό­σβα­ση από όλες και όλους) και από την πραγ­μα­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα συμ­με­το­χής στα ερ­γα­στή­ρια και τις εκ­δη­λώ­σεις (δυ­σκο­λό­τε­ρη η πρό­σβα­ση στον χώρο των πα­νε­πι­στη­μί­ων, ιδίως κάτω από συ­νε­χή και δυ­να­τή βροχή). Γιατί είχε ση­μα­σία η συμ­με­το­χή στο RADical Pride; Το RADical Pride πήρε το ρίσκο της δύ­σκο­λης επι­λο­γής. Απο­φά­σι­σε να ορ­γα­νώ­σει κάτι στη­ρι­ζό­με­νο απο­κλει­στι­κά στον κόσμο των κι­νη­μά­των. Χωρίς “χρυ­σές” και “αρ­γυ­ρές” χο­ρη­γί­ες, χωρίς χρη­μα­το­δο­τι­κά ευ­ρω­παϊ­κά πα­κέ­τα, χωρίς σπόν­σο­ρες επι­κοι­νω­νί­ας, χωρίς “εθε­λο­ντές”. Απέ­να­ντι στα ιδρύ­μα­τα-τα­γούς του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει την αυ­τό-ορ­γά­νω­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων της ΒΙΟΜΕ. Απέ­να­ντι σε κάθε λογής Eldorado Gold (που είχε επι­λε­γεί ως “χρυ­σός χο­ρη­γός” από την ορ­γα­νω­τι­κή επι­τρο­πή του Athens Pride, για να απο­συρ­θεί μετά την κα­τα­κραυ­γή των αν­θρώ­πων του κι­νή­μα­τος) απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τις αγω­νί­στριες και τους αγω­νι­στές του κι­νή­μα­τος S.O.S. Χαλ­κι­δι­κή. Επέ­λε­ξε να συ­μπα­ρα­τα­χθεί με αυτές και αυ­τούς που εδώ και χρό­νια βλέ­πουν να κα­τα­στρέ­φε­ται η γη τους και το τί­μη­μα για την αυ­το­νό­η­τη υπε­ρά­σπι­σή της είναι να σέρ­νο­νται οι ίδιοι/ες στα δι­κα­στή­ρια. Απέ­να­ντι στις πο­λυ­ε­θνι­κές εται­ρεί­ες επέ­λε­ξε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τον κι­νη­μα­τι­κό κόσμο, τις πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις της αρι­στε­ράς, τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες της αυ­το­νο­μί­ας, τις αντι­ρα­τσι­στι­κές κι­νή­σεις. Στον “εθε­λο­ντι­σμό” απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τη συν­δια­μόρ­φω­ση, τη λήψη απο­φά­σε­ων από κοι­νού, την ενω­μέ­νη δράση ως απά­ντη­ση στον σε­ξι­σμό, την ομο­φο­βία και την τραν­σφο­βία.

Στο RADical Pride δεν κα­τέ­βη­καν οι χι­λιά­δες κό­σμου που συμ­με­τέ­χουν συ­νή­θως στην πο­ρεία των Pride στη Θεσ­σα­λο­νί­κη τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Αυτό που συ­νέ­βη όμως ήταν ότι συ­σπει­ρώ­θη­κε ένα κομ­μά­τι –κά­ποιες εκα­το­ντά­δες- κό­σμου απο­φα­σι­σμέ­νου για την κρι­σι­μό­τη­τα της επι­λο­γής να στη­ρι­χθεί το εγ­χεί­ρη­μα της αυ­τό-ορ­γά­νω­σης. Στις εκ­δη­λώ­σεις και στην πο­ρεία συμ­με­τεί­χαν όσες και όσοι πί­στε­ψαν στο γε­γο­νός ότι η δύ­να­μη και ταυ­τό­χρο­να η ευ­θύ­νη για να δια­χει­ρι­στού­με τα ζη­τή­μα­τα διορ­γά­νω­σης ενός Pride βρί­σκε­ται σε εμάς και όχι σε κά­ποιους άλ­λους. Κι αυτό δεν το λες μικρό πράγ­μα. Κι επει­δή έχει τη ση­μα­σία του για τις/τους ιστο­ρι­κούς του κι­νή­μα­τος στο μέλ­λον να θυ­μό­μα­στε αυτές και αυ­τούς που πήραν τη γεν­ναία από­φα­ση να στη­ρί­ξουν ορ­γα­νω­μέ­να το πρώτο εγ­χεί­ρη­μα αυ­τό-ορ­γά­νω­σης, καλό είναι να ανα­φερ­θούν: Pride Πά­τρας, lgbtqi+ Pride Κρή­της, ομάδα Sylvia Rivera, Κιου­ρί@, Blender (Πάτρα), Σό­δο­μα και Πό­μο­λα (Αλε­ξαν­δρού­πο­λη), Colour Youth (Αθήνα), ομάδα Πο­λυ­συ­ντρο­φι­κών, ομάδα Προ­σβα­σι­μό­τη­τας, Room 39, Επι­τρο­πή Ενά­ντια στην Εξό­ρυ­ξη Χρυ­σού Θεσ­σα­λο­νί­κης, ΣΕ ΒΙΟΜΕ, Αντιρ­ρη­σί­ες Συ­νεί­δη­σης, Αντι­ρα­τσι­στι­κή Πρω­το­βου­λία Θεσ­σα­λο­νί­κης, Κί­νη­ση Απε­λά­στε τον Ρα­τσι­σμό/ΔΕΑ, ΚΕ­ΕΡ­ΦΑ, Ξε­κί­νη­μα, νΚΑ, ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, Δί­κτυο για τα κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά δι­καιώ­μα­τα.

Γιατί έχει ση­μα­σία να πα­ρέμ­βει το RADical Pride στην πο­ρεία Υπε­ρη­φά­νειας του 6ου Thessaloniki Pride; Η ανοι­χτή συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride έχει κα­τα­φέ­ρει μέχρι στιγ­μής -στα σχε­δόν δυο χρό­νια από τη δη­μιουρ­γία της- να συ­γκα­τα­λέ­γει στα μέλη της το πιο ελ­πι­δο­φό­ρο κι εν­θου­σια­στι­κό κομ­μά­τι της πρω­το­πο­ρί­ας του λο­ατ­κια+ κι­νή­μα­τος της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Συ­γκα­τα­λέ­γει αυτές και αυ­τούς που διέ­βλε­ψαν αρ­κε­τά έγκαι­ρα ότι οι κλει­στές ορ­γα­νω­τι­κές δομές του Thessaloniki Pride, η ιε­ραρ­χι­κή λήψη απο­φά­σε­ων από λί­γους που απο­κλεί­ουν τη συμ­με­το­χή των πολ­λών, η κακή πρα­κτι­κή του “εθε­λο­ντι­σμού”, οι χο­ρη­γί­ες, ο life-style δι­καιω­μα­τι­σμός που δεν πα­τά­ει σε κα­νέ­να τα­ξι­κό κρι­τή­ριο και πα­ρα­βλέ­πει κα­θε­τί άλλο μπρο­στά στην “λο­ατ­κια+ ταυ­τό­τη­τα” θα οδη­γή­σουν στα­δια­κά σε εκ­φυ­λι­σμό. Ήδη η συμ­με­το­χή στο περ­σι­νό 5ο Thessaloniki Pride ήταν αρ­κε­τά μειω­μέ­νη σε σχέση με τις προη­γού­με­νες χρο­νιές.

Ο κό­σμος δεί­χνει να έχει κου­ρα­στεί με την προ­βο­λή και διεκ­δί­κη­ση απο­κλει­στι­κά λο­ατ­κια+ δι­καιω­μά­των χωρίς την πα­ρα­μι­κρή σύν­δε­ση με οτι­δή­πο­τε άλλο. Όσες και όσοι κά­να­με την επι­λο­γή να συμ­με­τέ­χου­με στη συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride συμ­με­τέ­χου­με την ίδια στιγ­μή στο ευ­ρύ­τε­ρο κί­νη­μα της πόλης και επι­διώ­κου­με να κά­νου­με αυτή τη γέ­φυ­ρα που συν­δέ­ει τα επι­μέ­ρους κι­νή­μα­τα. Την ίδια στιγ­μή, όμως, ξέ­ρου­με ότι αν θέ­λου­με να έρ­θου­με σε επαφή και να συ­νο­μι­λή­σου­με με τον λο­ατ­κια+ κόσμο της πόλης, αν θέ­λου­με να γνω­ρί­σουν το εγ­χεί­ρη­μά μας, αν θέ­λου­με τέλος να πεί­σου­με για την ανά­γκη να πά­ρουν οι ίδιες/οι τις τύχες στα χέρια τους, θα πρέ­πει να εί­μα­στε εκεί όπου θα βρί­σκε­ται αυτός ο κό­σμος. Και αυτό το ση­μείο συ­νά­ντη­σης είναι η συ­γκέ­ντρω­ση και πο­ρεία του “θε­σμι­κού” 6ο Thessaloniki Pride στις 17 Ιούνη.

Είναι τε­ρά­στιο το ιδε­ο­λο­γι­κό χάσμα που μας χω­ρί­ζει από την ηγε­τι­κή ομάδα του “θε­σμι­κού” Thessaloniki Pride. Θέ­λου­με να πι­στεύ­ου­με, ωστό­σο, ότι είναι ελά­χι­στα όσα μας χω­ρί­ζουν από τον κόσμο που θα βρε­θεί στο Λ. Πύργο στις 17 Ιούνη. Και αυτό γιατί είναι ένας κό­σμος που δο­κι­μά­ζε­ται το ίδιο με εμάς από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση και την ανερ­γία, πα­ρα­κο­λου­θεί το δράμα των προ­σφύ­γων και νιώ­θει αλ­λη­λεγ­γύη με αυ­τούς, φρι­κιά μπρο­στά στην τρο­μα­κτι­κή βία που ει­σπράτ­τουν οι γυ­ναί­κες σε κάθε γωνιά του πλα­νή­τη, δεν είναι –γι’ αυτόν τον κό­σμο- αό­ρα­τοι/ες οι ανά­πη­ρες/οι, νιώ­θει την ίδια ανη­συ­χία για την απο­κρου­στι­κή άνοδο της ακρο­δε­ξιάς.

Με αυτόν τον κόσμο θέ­λου­με να συ­νο­μι­λή­σου­με και να του προ­τεί­νου­με το δικό μας εγ­χεί­ρη­μα αυ­τό-ορ­γά­νω­σης και συμ­με­το­χι­κής δρά­σης. Θα εί­μα­στε λοι­πόν και εμείς στην πο­ρεία Υπε­ρη­φά­νειας του 6ου Thessaloniki Pride με το μπλοκ και το πανό του RADical Pride, που ελ­πί­ζου­με να συ­γκε­ντρώ­σει όλο τον κι­νη­μα­τι­κό κόσμο της πόλης και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρους/ες. Κά­ποιες φορές έχει ση­μα­σία να επι­λέ­γεις τον δύ­σκο­λο δρόμο. “Κι αυτό είναι που κάνει τη δια­φο­ρά”.

Πηγή: rproject

 

Διαβάστε ακόμα

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

Η αμερικανική μαρξιστική εμπειρία του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος

Share

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

pride17

της Κατερίνας Κλείτσα

Την Παρασκευή 26/5 επικράτησε ένας μικρός πανικός στα social media, όταν έγινε γνωστό ότι η Eldorado Gold βρίσκεται ανάμεσα στους «Χρυσούς» Χορηγούς (τί ειρωνεία!) του Athens Pride.

ΛΟΑΤ+ άτομα, ακτιβίστριες/ες, αντέδρασαν άμεσα, καταγγέλλοντας την διοργάνωση που δέχεται να χρηματοδοτηθεί από την ίδια εταιρεία που καταστρέφει το δάσος στη Χαλκιδική και μαζί με τις κυβερνήσεις ευθύνεται για την άγρια καταστολή αγωνιστών/τριων που χρόνια τώρα παλεύουν ενάντια στην εξόρυξη χρυσού.

Τα ταχύτατα αντανακλαστικά του κόσμου και η μεγάλη αντίδραση ανάγκασαν το Athens Pride να αποσύρει τη χορηγία της Eldorado Gold, προχωρώντας στην παρακάτω επίσημη ανακοίνωση:

«Μετά από προσεκτικό έλεγχο και με αφορμή παρατηρήσεις μελών της κοινότητάς μας σε σχέση με τη χορηγία της ELDORADO GOLD στο φετινό Athens Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας αποφασίστηκε από κοινού από την επιτροπή Διοργάνωσης και την πολιτική ομάδα του Athens Pride η απόσυρση της χορηγίας και η επιστροφή των χρημάτων».

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να σημειώσουμε πως η απόσυρση της χορηγίας, αποτελεί νίκη για τα ΛΟΑΤ+ άτομα που αντέδρασαν και ασκήσαν πίεση στην Athens Pride, αλλά την ίδια ώρα, η Athens Pride δε μπορεί να μας πείσει για τις καλές της προθέσεις.

Διαβάζοντας την ανακοίνωσή τους, στεκόμαστε στις τέσσερις πρώτες λέξεις, «Μετά από προσεκτικό έλεγχο…» και αναρωτιόμαστε: πώς είναι δυνατόν να χρειάζεται προσεκτικός έλεγχος για να ανακαλύψεις τί εστί Eldorado Gold, όταν το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού είναι από τα πιο μαζικά και δυναμικά των τελευταίων χρονών;

Υπάρχουν δύο πιθανές απαντήσεις. Πρώτον, η Οργανωτική Επιτροπή του Athens Pride έχει πλέον αποκοπεί τόσο πολύ από την κοινωνία, που πραγματικά δεν γνώριζε τί κρύβεται πίσω από το όνομα και το «ρευστό» της Eldorado Gold. Αν ισχύει αυτό το σενάριο, είναι πραγματικά τρομακτικό το να βρίσκεται στα χέρια αυτών των ανθρώπων η διοργάνωση του Pride, ανθρώπων που δεν έχουν ιδέα για τους αγώνες που δίνει η κοινωνία σήμερα, για την καταστολή που έχουν δεχτεί αγωνιστές/τριες, για μία από τις επικείμενες μεγαλύτερες περιβαλλοντικές καταστροφές στην Ελλάδα! Το δεύτερο σενάριο είναι να τα γνώριζαν όλα αυτά, αλλά να επέλεξαν να τα αγνοήσουν γιατί «είναι πολλά τα λεφτά».

Όποιο από τα δύο σενάρια και εάν ισχύει, η αλήθεια είναι ότι η οργανωτική επιτροπή του Athens Pride είναι πολύ «λίγη» για τις ανάγκες των ΛΟΑΤ+ ατόμων.

Εξάλλου, η ανεπάρκεια της Athens Pride, δεν φάνηκε μόνο στην περίπτωση της Eldorado Gold. Το τελευταίο περιστατικό ήταν απλά η απόδειξη ότι όταν αποφασίζεις να βάλεις χορηγούς-επιχειρήσεις σε Φεστιβάλ και γενικά εκδηλώσεις που στόχο έχουν να προβάλλουν αιτήματα ή/και να αναδείξουν την καταπίεση που υφίστανται κοινωνικές ομάδες, δεν υπάρχει όριο για το ποιες είναι οι επιχειρήσεις, οργανισμοί κλπ με τις οποίες θα συνεργαστείς.

Η Eldorado Gold χτύπησε ευαίσθητες χορδές, αλλά η ουσία δεν αλλάζει με την απόσυρση της χορηγίας της, όπως εξάλλου έχουν καταγγείλει μία σειρά από οργανώσεις και ομάδες εδώ και χρόνια για το θέμα των χορηγιών στα Pride.

Αν ρίξουμε μία ματιά στους υπόλοιπους χορηγούς, θα δούμε ανάμεσά τους τη Vodafone, που τους τελευταίους μόνο μήνες έχει περάσει σε «εκκαθάριση» του εργατικού δυναμικού της με σκοπό να διώξει τους/ις παλιούς/ες εργαζόμενους/ες που έχουν καλύτερες συμβάσεις εργασίας και να προσλάβει νέους/ες με λιγότερα δικαιώματα και χαμηλότερους μισθούς. Η ίδια εταιρεία στο παρελθόν έχει απολύσει εργαζόμενους/ες για συνδικαλιστικούς λόγους, έχει απολύσει δηλαδή εργαζόμενους/ες που διεκδίκησαν τα δικαιώματά τους και την ίδια ώρα είναι «χρυσός» χορηγός στο Pride, που θεωρητικά θέλει να προβάλλει και να αγωνιστεί για δικαιώματα των ΛΟΑΤ+ ατόμων!

Φυσικά, όταν τα δικαιώματα δεν έχουν κόστος για την εταιρεία, η Vodafone δεν έχει κανένα πρόβλημα να δώσει ζεστά λεφτάκια για να ανεβάσει το κοινωνικό της προφίλ. Η Athens Pride όμως, δεν έχει πρόβλημα;

Η Vodafone δεν αποτελεί την εξαίρεση, αλλά τον κανόνα των ιδιωτικών επιχειρήσεων-χορηγών, που σα βασικό στόχο έχουν το κέρδος, κέρδος που βγαίνει κυρίως από την εκμετάλλευση των εργαζόμενών τους και στη συνέχεια δίνουν ένα μέρος πίσω, εν είδει χορηγιών.

Αλλά πέρα από τις επιχειρήσεις, για μία ακόμα φορά ανάμεσα στους χορηγούς βρίσκεται και η Αμερικάνικη Πρεσβεία. Σε αντίστοιχη χορηγία του Αμερικάνικου Προξενείου στη Θεσσαλονίκη, είχαν υπάρξει πολύ μεγάλες αντιδράσεις από ΛΟΑΤ+ άτομα, ομάδες και οργανώσεις, που εξήγησαν το πόσο υποκριτικό και επικίνδυνο είναι η χώρα που είναι σχεδόν συνώνυμη με τους βομβαρδισμούς άμαχου πληθυσμού στη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια κοκ, να ξεπλένει τα χέρια της στα Φεστιβάλ Υπερηφάνειας, χτίζοντας και αυτή ένα κοινωνικό προφίλ υπέρ των καταπιεσμένων.

Την ίδια ώρα βέβαια που πολλά ΛΟΑΤ+ άτομα αντιδρούν στις χορηγίες, υπάρχει ένα κομμάτι κόσμου που δε βλέπει ποια ακριβώς είναι η σύνδεση π.χ. της εξόρυξης χρυσού με την καταπίεση που υφίστανται τα ΛΟΑΤ+ άτομα. Συχνά είναι τόσο μεγάλη η καταπίεση των ΛΟΑΤ+ ατόμων, που οποιαδήποτε άλλη ανισότητα ή αδικία, φαντάζει μικρή ή δευτερεύουσα και αυτό είναι κατανοητό. Όμως, ανάμεσα στους/ις εργαζόμενους/ες της Vodafone που απολύθηκαν για παράδειγμα, υπάρχουν ΛΟΑΤ+ που έχασαν τη δουλειά τους γιατί δεν ήταν αρκετά «οικονομικοί/ες» για την εταιρεία. Ανάμεσα στους κατοίκους της Χαλκιδικής, υπάρχουν προφανώς και ΛΟΑΤ+ άτομα που θα δουν τη ζωή, την υγεία και το φυσικό περιβάλλον τους να καταστρέφονται από την εξόρυξη της Eldorado Gold.

Στην πραγματικότητα δηλαδή, οι τρόποι που αυτό το σύστημα μας αδικεί, μας εκμεταλλεύεται, επεμβαίνει στις ζωές μας, είναι τόσο πολλοί, που καθένας και καθεμία από εμάς έχει ταυτόχρονα πολλά «ανοιχτά μέτωπα». Και οι αγώνες που δίνουμε σε κάθε ένα από αυτά τα μέτωπα, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας, αν μας βρουν όλους/ες ενωμένους/ες να τους δίνουμε μαζί.

Με άλλα λόγια, στα Pride δε θέλουμε την Eldorado Gold, θέλουμε τις Επιτροπές Ενάντια στην Εξόρυξη Χρυσού. Δε θέλουμε την Vodafone, θέλουμε τους/ις εργαζόμενους/ες και τους/ιες ανέργους/άνεργες. Δε θέλουμε Πρεσβείες, θέλουμε τους/ις πρόσφυγες και τους/ις μετανάστ(ρι)ες που ξεριζώθηκαν από τις χώρες τους λόγω των πολιτικών και οικονομικών «παιχνιδιών» όσων κατέχουν τον πλούτο και την εξουσία.

Πρέπει το ΛΟΑΤ+ κίνημα να διαλέξει συμμάχους. Θέλει συμμαχία με τα κοινωνικά κινήματα και τα κινήματα των εργαζομένων, που παλεύουν και αντιστέκονται, ή συμμαχία με τις επιχειρήσεις, τις πολυεθνικές και τις κυβερνήσεις των ισχυρών που ληστεύουν τους λαούς και διαλύουν ολόκληρες χώρες, ανάμεσα τους και τη δική μας; Πρέπει να διαλέξει, γιατί και με τους δύο, δε γίνεται.

Χρειαζόμαστε ένα Pride που θα μένει μακριά από τις πολιτικές τον χορηγιών και του PR και θα επενδύει στη σύνδεση με την υπόλοιπη κοινωνία και με τα κινήματα. Χρειαζόμαστε ένα Pride που θα είναι με τη μεριά των καταπιεσμένων και θα γυρνάει την πλάτη στους καταπιεστές.

το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο net.xekinima.org

 

Share

Αι σωφρατζέτ: αναγνώσματα δια κυρίας

Suffragettes

Το Φεβρουάριο του 1908 οι “σωφρατζέτ” μεταξύ των οποίων και η Emily Pankhurst προσπάθησαν να μπουν στην αγγλική Βουλή και  δώσουν ένα ψήφισμα διαμαρτυρίας για το δικαίωμα ψήφου των γυναικών στον τότε Πρωθυπουργό H. Asquith. Η ίδια η Pankhurst συνελήφθη για πρώτη φορά, και όπως και πολλές άλλες “σωφρατζέτ”, καταδικάστηκε σε έξι μήνες φυλάκισης για παρεμπόδιση. Η φυλάκιση τους υπήρξε και η αφορμή για να αρχίσει πλέον το κίνημα να παίρνει δημοσιότητα και το αίτημα τους να γίνεται γνωστό.

ΤΡΙΤΗ 5 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1908

“ΑΘΗΝΑΙ”

ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΔΙΑ ΚΥΡΙΑΣ

ΑΙ ΣΩΦΡΑΤΖΕΤ

Μα είνε να τας λησμονή κανείς; Πάλιν νέας ειδήσεις αγγέλλουν τα αγγλικά φύλλα. Αι σωφρατζέτ πάλιν έκαμαν πραγματικωτάτην και επιστημονικήν έφοδον κατά του Αγγλικού Κοινοβουλίου προ πέντε ημερών επί τω τέλει να επιδώσουν έστω και διά της βίας μίαν αναφοράν εις τον Πρόεδρον αυτού. Ολίγω προ της 4 μ.μ. ώρας ο κόσμος είδε να σταματούν κοντά εις μίαν από τας μεγάλας πύλας του Βουλευτηρίου, δύο τεράστια κάρρα της μετακομίσεως κεκαλυμμένα.

Αιφνιδίως αι θυρίδες ήνοιξαν και τριάκοντα περίπου γυναίκες εξεπήδησαν, ως λύκαιναι δε πεινασμέναι επέπεσαν κατά της πύλης.

Η έφοδος αυτή, καίτοι δεν ανεμένετο – που να υποθέση κανείς ότι αι σωφρατζέτ θα μετεχειρίζοντο δια την άλωσιν του Κοινοβουλίου δύο Δουρείους ίππους – απεκρούσθη εν τούτοις μετά πολλής δραστηριότητος· μερικαί όμως από τας εφορμήσασας κατώρθωσαν να διαφύγουν από τας χείρας των συλλαβόντων αυτάς και να διαβούν το κατώφλιον του Κοινοβουλίου. Αλλ’ οι θυρωροί κατώρθωσαν ταχέως ν’ ανακτήσουν το απολεσθέν έδαφος.

Οι διαβάται οι σπεύσαντες εις τας κραυγάς εγιουχάϊσαν σαρκαστικώτατα την πομπήν των ηττημένων. Τούτο δε εξηρέθισε τας σωφρατζέτ αι οποίαι στραφείσαι εκ νέου εφώρμησαν κατά του Βουλευτηρίου ως λυσσιασμέναι.

Τέλος οι προσδραμόντες αστυφύλακες τας συνέλαβον, τας έδεσαν και τας απήγαγον. Αι συλληφθείσαι ανέρχονται εις πεντήκοντα και τέσσαρας.

Και πάλιν όμως δεν ησύχασαν αι άλλαι σωφρατζέτ, διότι περί την 7 μ.μ. ώραν νέα έφοδος 100 περίπου σωφρατζέτ εγένετο, αλλά και άλλαι είκοσι συλλήψεις επηκολούθησαν. Εάν εξακολουθήσουν αι έφοδοι αυταί θα φθάση η στιγμή κατά την οποίαν θηλυκή γάτα δεν θα μείνη έξω των φυλακών.

Ψηφιοποίηση: Λίνα Φιλοπούλου

σουφραζέτες

Share

Διεθνής Απεργία Γυναικών: Πώς η οργή μετατρέπεται σε δράση

unnamed_92

της Κικής Σταματόγιαννη

Από τις ΗΠΑ ως την Αυστραλία. Από την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες, την Ινδία και το Πακιστάν ως την Ιαπωνία. Από τον Βορρά ως το Νότο της Ευρώπης.

Η υπο­α­μει­βό­με­νη ερ­γα­σία, η ανερ­γία σε συ­ντρι­πτι­κά πο­σο­στά, το ψα­λί­δι­σμα του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, οι πε­ρι­κο­πές στη δη­μό­σια υγεία, η επέμ­βα­ση κρά­τους και εκ­κλη­σί­ας στα σώ­μα­τα των γυ­ναι­κών με την απα­γό­ρευ­ση της άμ­βλω­σης, η εκλο­γή στην ανώ­τε­ρη κυ­βερ­νη­τι­κή θέση στις ΗΠΑ ενός μι­σο­γύ­νη που -όπου βρε­θεί κι όπου στα­θεί- καυ­χιέ­ται με χυ­δαιό­τη­τα για τη σε­ξι­στι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά του, η σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση, η κα­κο­ποί­η­ση, ο βια­σμός και οι γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες. Υπε­ραρ­κε­τοί λόγοι για να βγουν στους δρό­μους οι γυ­ναί­κες σε πε­ρισ­σό­τε­ρες από 40 χώρες στον πλα­νή­τη, συ­ντο­νι­σμέ­να έστω για μία ημέρα.

Εκα­τομ­μύ­ρια γυ­ναί­κες απεί­χαν από τη δου­λειά τους και πήραν μέρος στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις σε μια 8η Μάρτη πολύ δια­φο­ρε­τι­κή σε σχέση με πολ­λές άλλες των τε­λευ­ταί­ων δε­κα­ε­τιών. Σε πολ­λές χώρες οι συ­γκε­ντρώ­σεις πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν έξω από τις αμε­ρι­κα­νι­κές πρε­σβεί­ες, με το γυ­ναι­κείο κί­νη­μα -που προ­σπα­θεί να γεν­νη­θεί εκ νέου- να δεί­χνει την ξε­κά­θα­ρη αντί­θε­σή του στην πο­λι­τι­κή του Τραμπ.

Στην Ιρ­λαν­δία και στην Πο­λω­νία κυ­ριάρ­χη­σαν τα συν­θή­μα­τα ενά­ντια στη σχε­δια­ζό­με­νη -σχε­δόν κα­θο­λι­κή- απα­γό­ρευ­ση της άμ­βλω­σης. Στην Ιτα­λία οι επί­ση­μες στα­τι­στι­κές είναι κα­τα­πέλ­της: 100 γυ­ναί­κες κάθε χρόνο δο­λο­φο­νού­νται από αι­τί­ες που σχε­τί­ζο­νται με το γε­γο­νός και μόνο ότι είναι γυ­ναί­κες, ενώ 3.500 πέ­φτουν θύ­μα­τα σε­ξουα­λι­κής πα­ρε­νό­χλη­σης (από τις οποί­ες μόνο το 22% προ­βαί­νει σε κα­ταγ­γε­λία του συμ­βά­ντος). Στη Ρου­μα­νία ανα­γνώ­στη­κε δη­μό­σια ο θλι­βε­ρός κα­τά­λο­γος των γυ­ναι­κών που δο­λο­φο­νή­θη­καν από τους συ­ντρό­φους/συ­ζύ­γους τους. Στη Ρωσία κατά τη διάρ­κεια των συ­γκε­ντρώ­σε­ων, ένα πανό έξω από τους τοί­χους του Κρεμ­λί­νου στά­θη­κε αφορ­μή για να προ­σα­χθούν 7 άν­θρω­ποι (με­τα­ξύ των οποί­ων 2 δη­μο­σιο­γρά­φοι και ένας φω­το­γρά­φος). Σε Αγ­γλία, Γερ­μα­νία, Γαλ­λία συν­θή­μα­τα κατά του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, που εξα­θλιώ­νει τις ζωές εκα­τομ­μυ­ρί­ων γυ­ναι­κών στην Ευ­ρώ­πη.

Στην Τουρ­κία με­γά­λες ήταν οι συ­γκε­ντρώ­σεις από τις Κούρ­δισ­σες στο Ντι­γιάρ­μπα­κιρ, ενώ με­γα­λειώ­δης ήταν η πο­ρεία στην Ισταν­μπούλ (10.000 και πλέον κό­σμου, στη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία γυ­ναί­κες) και με αντι­κυ­βερ­νη­τι­κά συν­θή­μα­τα κατά του τούρ­κου προ­έ­δρου “Τρέξε, τρέξε, Ερ­ντο­γάν, ερ­χό­μα­στε”.

Στη Νι­γη­ρία κυ­ριαρ­χού­σαν τα συν­θή­μα­τα κατά της ακραί­ας φτώ­χειας και της αδυ­να­μί­ας αντι­με­τώ­πι­σης ασθε­νειών που εύ­κο­λα προ­λαμ­βά­νο­νται και θε­ρα­πεύ­ο­νται σε άλλα μέρη του πλα­νή­τη, καθώς και για την ανι­σο­τι­μία πρό­σβα­σης των γυ­ναι­κών στην εκ­παί­δευ­ση.

Στη Σε­νε­γά­λη ξα­να­κού­σα­με με συ­γκί­νη­ση το οι­κου­με­νι­κής ση­μα­σί­ας σύν­θη­μα «Η αλ­λη­λεγ­γύη είναι το όπλο μας», στον Λί­βα­νο οι γυ­ναί­κες βγή­καν να κα­ταγ­γεί­λουν δη­μό­σια πε­ρι­πτώ­σεις βα­σα­νι­στη­ρί­ων, εξα­φα­νί­σε­ων και δο­λο­φο­νιών γυ­ναι­κών, στο Αφ­γα­νι­στάν υψώ­θη­καν φωνές που απαι­τού­σαν σε­βα­σμό στα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα. Στην Υε­μέ­νη, που βιώ­νει άγριο εμ­φύ­λιο πό­λε­μο και συ­νε­χείς βομ­βαρ­δι­σμούς από την αε­ρο­πο­ρία της Σα­ου­δι­κής Αρα­βί­ας, η συ­γκέ­ντρω­ση έγινε για συμ­βο­λι­κούς λό­γους έξω από τα γρα­φεία του ΟΗΕ.

Στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή κυ­ρί­αρ­χα ήταν τα συν­θή­μα­τα ενά­ντια στη δο­λο­φο­νι­κή βία που υφί­στα­νται οι γυ­ναί­κες, καθώς μόνο στην Αρ­γε­ντι­νή οι γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες έχουν αυ­ξη­θεί κατά το εφιαλ­τι­κό πο­σο­στό του 78% μέσα στην τε­λευ­ταία οκτα­ε­τία. Στη Βρα­ζι­λία συ­γκε­ντρώ­σεις και πο­ρεί­ες σε 60 σχε­δόν πό­λεις, ενά­ντια στον Πρό­ε­δρο Temer, που σκο­πεύ­ει να θέσει εκτός νόμου το “χάπι της επό­με­νης μέρας”. Θλι­βε­ρή ει­ρω­νεία: τη μέρα αυτή που χι­λιά­δες γυ­ναί­κες στη χώρα έβγαι­ναν δια­δη­λώ­νο­ντας στους δρό­μους, μια τρανς γυ­ναί­κα έχανε τη ζωή της, χτυ­πη­μέ­νη και δο­λο­φο­νη­μέ­νη άγρια.

Στις Φι­λιπ­πί­νες οι δια­δη­λώ­τριες στρέ­φο­νταν κατά των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πο­λι­τι­κών επι­λο­γών, κατά της κυ­βέρ­νη­σης που δεν έχει τη­ρή­σει τις προ­ε­κλο­γι­κές υπο­σχέ­σεις της να υπάρ­χει έστω «φα­γη­τό στο τρα­πέ­ζι» και δεν δεί­χνει κα­νέ­να σε­βα­σμό στα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα, ενώ στην Ινδία κυ­ριαρ­χού­σε το αί­τη­μα για ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα (κα­λύ­τε­ρες συν­θή­κες δου­λειάς, ίση αμοι­βή σε σχέση με τους άντρες, αντι­με­τώ­πι­ση του φαι­νο­μέ­νου της σε­ξουα­λι­κής πα­ρε­νό­χλη­σης στον χώρο ερ­γα­σί­ας), για την ανε­πάρ­κεια του κρά­τους πρό­νοιας ή  για επι­δό­μα­τα μη­τρό­τη­τας.

“Η υπο­μο­νή μας στε­ρεύ­ει” φώ­να­ζαν στο Τόκιο, ενώ ακόμα και στη Νότια Κορέα, όπου οι διορ­γα­νώ­τριες εκτι­μού­σαν ότι λόγω της ερ­γα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας δύ­σκο­λα οι γυ­ναί­κες θα συμ­με­τεί­χαν σε απερ­γία, τις εν­θάρ­ρυ­ναν σε έν­δει­ξη αλ­λη­λεγ­γύ­ης με το κί­νη­μα πα­γκο­σμί­ως να φο­ρέ­σουν στη δου­λειά τους συμ­βο­λι­κά για μία ημέρα κόκ­κι­νο χρώμα, το πα­ρα­δο­σια­κό χρώμα της αρι­στε­ράς πα­γκο­σμί­ως.

Ακόμα και στον Κα­να­δά όπου ο πρω­θυ­πουρ­γός Justin Trudeau προ­βάλ­λει αρ­κε­τά “προ­ο­δευ­τι­κός” σε μια σειρά από θέ­μα­τα (πχ ευ­νοϊ­κός απέ­να­ντι στη λο­ατ­κι ατζέ­ντα), οι γυ­ναί­κες που βγή­καν στους δρό­μους στις 8 Μάρτη ζη­τού­σαν εξη­γή­σεις για τις πε­ρί­που 4.000 ιθα­γε­νείς γυ­ναί­κες που έχουν εξα­φα­νι­στεί ή δο­λο­φο­νη­θεί τις τε­λευ­ταί­ες τρεις δε­κα­ε­τί­ες, χωρίς να έχει γίνει καμία σο­βα­ρή έρευ­να σχε­τι­κά με αυτό.

Σε κά­ποιες πο­λι­τεί­ες των ΗΠΑ (Μέ­ρι­λαντ, Β. Κα­ρο­λί­να, Βιρ­τζί­νια) κά­ποια σχο­λεία έμει­ναν κλει­στά λόγω έλ­λει­ψης εκ­παι­δευ­τι­κού προ­σω­πι­κού, καθώς οι εκ­παι­δευ­τι­κοί -γυ­ναί­κες στη συ­ντρι­πτι­κή τους πλειο­ψη­φία- είχαν δη­λώ­σει ότι θα πά­ρουν μέρος στην απερ­γία/κι­νη­το­ποί­η­ση.

Στο Λος Άν­τζε­λες πρω­το­στα­τού­σε το αί­τη­μα για το μι­σθο­δο­τι­κό χάσμα, για τις πε­ρι­κο­πές στις δα­πά­νες για τη δη­μό­σια υγεία και για τη δια­κο­πή χρη­μα­το­δό­τη­σης στα συμ­βου­λευ­τι­κά κέ­ντρα και στις κλι­νι­κές που προ­χω­ρούν σε αμ­βλώ­σεις. Και φυ­σι­κά το αντι­κυ­βερ­νη­τι­κό σύν­θη­μα που κο­ντεύ­ει να γίνει κλα­σι­κό “Stop Trump”, “Στα­μα­τή­στε τον Τραμπ”.

Πέρα από τις συμ­βο­λι­κές ενέρ­γειες, όπως ήταν ο συμ­βο­λι­κός φω­τι­σμός κά­ποιων δη­μό­σιων κτι­ρί­ων (όπως στο Empire State Building) αυτό που μένει, πη­γαί­νει πολύ πιο πέρα από τον συμ­βο­λι­σμό: στο ου­σια­στι­κό γε­γο­νός ότι οι γυ­ναί­κες αντι­λαμ­βά­νο­νται πως η θλίψη, η αγα­νά­κτη­ση ή η οργή τους θα πρέ­πει να με­τα­τρα­πεί σε ορ­γα­νω­μέ­νη δράση αν θέ­λουν να αλ­λά­ξει ρι­ζι­κά η άσχη­μη κα­τά­στα­ση στην οποία δια­βιούν. Και για να γίνει αυτό δεν αρκεί η αμυ­ντι­κή στάση απέ­να­ντι στις κυ­βερ­νη­τι­κές επι­λο­γές όπου γης: Χρειά­ζε­ται μια αντε­πί­θε­ση που θα στρέ­φε­ται συ­νο­λι­κά απέ­να­ντι στο σύ­στη­μα που γεν­νά­ει την κα­τα­πί­ε­σή τους.

Μια κα­θη­γή­τρια μέσης εκ­παί­δευ­σης στη Ν. Υόρκη το συ­νο­ψί­ζει εξαι­ρε­τι­κά: «Οι εκλο­γές του πε­ρα­σμέ­νου Νο­εμ­βρί­ου με έκα­ναν να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σω ότι η ψήφος δεν είναι πλέον αρ­κε­τή».

Και κάπως έτσι κλεί­νε­ται μέσα σε μια φράση όλο αυτό που πάει να γεν­νη­θεί αυτή τη στιγ­μή πα­γκό­σμια.

Πηγή: RProject

 

Διαβάστε ακόμα

Καλέσματα για την απεργία γυναικών από όλο τον κόσμο

Η φετινή 8η Μάρτη επιστρέφει στις ανατρεπτικές της ρίζες

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

 

Share

Η φετινή 8η Μάρτη επιστρέφει στις ανατρεπτικές της ρίζες

revolution

του Φύλου Συκής

Στο αρκετά πρόσφατο παρελθόν η 8η Μάρτη στη συνείδηση πολλών γυναικών είχε συνδεθεί με την προσφορά λουλουδιών από άντρες και εκπτώσεις σε καλλυντικά. Σε κάποιες περιπτώσεις, σε αυτή η γιορτή θηλυκότητας έρχονταν να προστεθούν πινελιές από την πετυχημένη πορεία πολύ λίγων γυναικών στην πολιτική και τις επιχειρήσεις, για να μας διαβεβαιώσουν φυσικά ότι γίνεται να συνδυαστεί η καριέρα με την οικογένεια και το άψογο στιλ. Όλα αυτά συνέθεσαν το προφίλ ενός τόσο εύπεπτου και εύκολου φεμινισμού, που στο τέλος η 8η Μάρτη έπαψε να έχει σχέση με τις ριζοσπαστικές και διεκδικητικές της ρίζες.

Το τελευταίο διάστημα κάτι έχει αλλάξει. Αν και τα παραπάνω δεν έχουν εκλείψει, παρακολουθώντας τον κυρίαρχο λόγο στα μίντια εδώ και καιρό, το μήνυμα της εποχής είναι πως κάθε μια από εμάς μπορεί να γίνει μια ξεχωριστή, «δυνατή» γυναίκα. Μας λένε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά, ο χώρος έχει δημιουργηθεί πια για εμάς ώστε να κατακτήσουμε κάθε κορυφή, στη δουλειά, στο σπίτι και στην κοινωνία ευρύτερα.

Σε αυτά τα πλαίσια, ο φεμινισμός, μια έννοια συκοφαντημένη και απαξιωμένη στο παρελθόν, επανέρχεται στη μόδα, σε βαθμό που ακόμα και διάσημοι/ες από τη σόουμπιζ ανά τον κόσμο καλούνται να τοποθετηθούν πάνω στο ζήτημα. Τσιτάτα που πλασάρονται ως φεμινιστικά ή «ενδυναμωτικά» για τις γυναίκες τυπώνονται σε μπλουζάκια, κούπες και κονκάρδες, ενώ εταιρείες ρούχων και καλλυντικών υιοθετούν στο μάρκετινγκ των προϊόντων τους τα νέα προτάγματα. Παρότι πολλές φεμινίστριες θα χαίρονταν να δουν τους αγώνες μιας ζωής να καταλήγουν στην ευρύτερη αποδοχή των ριζοσπαστικών και ανατρεπτικών προταγμάτων του φεμινισμού, ο σημερινός βομβαρδισμός απέχει παρασάγγας από το όραμά τους. Ο φιλελεύθερος μιντιακός φεμινισμός του 21ου αιώνα είναι μια απαστράπτουσα γιορτή της ατομικής επιτυχίας. Για να αποκτήσει μεγαλύτερη απήχηση στο (καταναλωτικό) κοινό, ακόμα και η ίδια η λέξη επανανοηματοδοτείται ως ένας προσιτός και φιλικός όρος που συμβολίζει μια αφηρημένη ισότητα και ενδυνάμωση που μας χωράει όλες, απλώς και μόνο γιατί μπορούμε να κάνουμε «επιλογές».

Το σύγχρονο πρόταγμα ότι μπορούμε κι εμείς να είμαστε «δυνατές» είναι πράγματι ισχυρό γιατί ακουμπά πάνω σε βασικές ελπίδες και φιλοδοξίες ζωής, ενώ καθησυχάζει τις ανασφάλειές μας. Αρκεί να θέλουμε και να το προσπαθήσουμε. Μας λένε ότι μπορούμε να πετύχουμε φτάνει μόνο να κάνουμε σωστή διαχείριση της ζωής μας, να γίνουμε αποφασιστικές, να πετάξουμε από τη ζωή μας όσα γίνονται εμπόδιο στην ευτυχία μας, να αγαπήσουμε το σώμα μας και να διεκδικήσουμε «αυτά που μας αξίζουν» στη δουλειά. Με σκοπό να μας πείσουν ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό για κάθε μια από εμάς, επιστρατεύονται όντως θετικά αλλά μεμονωμένα παραδείγματα γυναικών που πέτυχαν στους τομείς τους, από την πολιτική και τη σόουμπιζ, μέχρι και πιο ασυνήθιστα ή ανδροκρατούμενα επαγγέλματα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ταυτόχρονα κατακλυζόμαστε από δεκάδες άρθρα με συμβουλές βελτίωσης ενώ μια ολόκληρη βιομηχανία αυτοβοήθειας, με βιβλία και σεμινάρια, ανθεί στοχεύοντας στο γυναικείο κοινό. Αν δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, τότε ή δεν προσπαθούμε αρκετά ή πρέπει να διαβάσουμε άλλο ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης.

Στην πραγματικότητα αυτό αποτελεί μια νέα εκδοχή του ίδιου γνώριμου κανόνα για τις ζωές των γυναικών, σύμφωνα με τον οποίο μετράμε εφόσον πληρούμε τις προϋποθέσεις που κάποιοι άλλοι θέτουν για εμάς. Επιπλέον, όσο δεν καταφέρνουμε να ανταποκριθούμε στους ρόλους που μας έχουν ανατεθεί τόσο αυτό αποτελεί σημάδι της προσωπικής μας αποτυχίας. Η επιταγή να είμαστε «δυνατές» ή ξεχωριστές υπονοεί αφενός ότι ξεκινάμε ως αδύναμες και ανάξιες και πρέπει να κερδίσουμε τη θέση και την αξία μας και αφετέρου ότι κάποιες από εμάς ίσως και να μην τους αξίζει να τα καταφέρουν ποτέ. Αυτό αποτελεί κι ένα από τα πιο παλιά κόλπα της πατριαρχίας. Οι γυναίκες για αιώνες μεγαλώνουμε με την πεποίθηση ότι οι διακρίσεις που βιώνουμε είναι δικό μας φταίξιμο και ατομική μας ευθύνη. Κάπως έτσι καταλήγουμε να ενσωματώνουμε ως ατομική αδυναμία δομικές ανισότητες εις βάρος μας, εγγεγραμμένες σε κοινωνικές νόρμες και με νομικές και οικονομικές απολήξεις. Και για να μην παρεξηγούμαστε, θεωρούμε θετική την παρουσία γυναικών σε ολοένα και περισσότερους εργασιακούς κλάδους και στο δημόσιο χώρο γενικότερα. Όμως οι αστραφτερές ή συγκινητικές ιστορίες ατομικής ανέλιξης που διαβάζουμε ολοένα συχνότερα στα μίντια είναι εξιστορημένες με τέτοιο τόπο ώστε να αποσπάσουν τα βλέμματα και τη συζήτηση από το ευρύτερο πλαίσιο και τις διάφορες μορφές και εντάσεις συστημικής καταπίεσης που δεχόμαστε ως γυναίκες – με τις γεωγραφικές διαφοροποιήσεις και διαθεματικές επιπλοκές τους. Για να το πούμε και αλλιώς, όπως συνηθίζεται για ζητήματα που αφορούν τη ζωή των γυναικών και τα βιώματά τους, εξόχως πολιτικά ζητήματα μετατρέπονται σε προσωπικά ώστε να υποτιμηθούν ή να απαξιωθούν.

feminism-for-the-99-percent

Η συλλογικές αντιστάσεις επαναπολιτικοποιούν τη γυναικεία εμπειρία

Η απόπειρα επαναλανσαρίσματος του φεμινισμού ως μια χαρωπή και ατομική υπόθεση ή και ως εμπόρευμα, στη συγκυρία που διανύουμε έχει αποκτήσει πια ένα ισχυρό αντίπαλο δέος. Σε μια περίοδο κατά την οποία η νεοφιλελεύθερη επίθεση εντείνεται, με επιβολή πολιτικών φτωχοποίησης και διαρκή συρρίκνωση των δημοκρατικών κεκτημένων, η φιλελεύθερη και ξεπλυμένη εκδοχή του φεμινισμού των σταρ και των χάσταγκ μοιάζει χρεωκοπημένη και ανίκανη να προσεγγίσει τη μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών που βλέπουν τη ζωή και τα δικαιώματά τους να απειλούνται ολοένα περισσότερο. Απέναντι στην απογύμνωση από κάθε ριζοσπαστικό περιεχόμενο η φετινή 8η Μάρτη έρχεται να επαναπολιτικοποιήσει τα γυναικεία βιώματα, με απεργίες, πορείες και άλλες πολύμορφες δράσεις, σε 50 χώρες.

Οι πρόσφατες τεράστιες σε όγκο και δυναμική κινητοποιήσεις γυναικών σε πολλές γωνιές του κόσμου ήταν συγκλονιστικές. Παρακολουθήσαμε με δέος την έφοδο των γυναικών στο προσκήνιο στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, στην Πολωνία, την Τουρκία, την Ισπανία και σε τόσα άλλα μέρη. Παρότι τα μίντια, όταν πια δεν μπορούσαν να αγνοήσουν την ορμή των διαδηλωτριών, παρουσίαζαν κάθε φορά που οι γυναίκες κατέβαιναν στους δρόμους ως μεμονωμένη και αναπάντεχη, συνδεδεμένη με κάποιο εξαιρετικό «σοκαριστικό» περιστατικό, οι γυναίκες δεν ξεκίνησαν μόλις τους αγώνες τους. Καιρό τώρα οργανώνονται γυναίκες που δεν γεννήθηκαν ηρωίδες ή ακτιβίστριες, συμμετέχουν σε συλλογικότητες ή τις χτίζουν από την αρχή και δείχνουν έμπρακτη καθημερινή αλληλεγγύη. Αυτό που παρακολουθήσαμε πρόσφατα δεν είναι η αρχή, αλλά η άνθιση. Και αυτό που αναμένεται να ακολουθήσει στις 8 Μάρτη εμπνέει πολύ περισσότερες γυναίκες -και άντρες!- από κάθε τσιτάτο που θα δούμε για τη μέρα στα σόσιαλ μίντια.

Μόλις πριν λίγα χρόνια συζητούσαμε για τις πλατείες, τα Occupy και τις καταλήψεις δημόσιων χώρων στο όνομα του 99%, της υπεράσπισης των κοινών, της σύγχρονης εργατικής τάξης κοκ. Σήμερα, σε μια περίοδο ύφεσης, τα φεμινιστικά κινήματα πιάνουν αυτό το νήμα. Σίγουρα, για πολλές γυναίκες αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που βγήκαν στους δρόμους. Όπως σίγουρα ένα μεγάλος μέρος γυναικών το προηγούμενο διάστημα συμμετείχε σε όλο αυτό τον αναβρασμό· πολλές θα ριζοσπαστικοποιήθηκαν σε αυτές τις διαδικασίες. Όπως πολλές είναι και εκείνες που πολύ πιο πριν θα τις έβλεπες στα αντιπαγκοσμιοποιητικά, θα είχαν απεργήσει ή κάποια στιγμή θα χρειάστηκε να παλέψουν για τη γη και τις κοινότητές τους. Εν ολίγοις, γυναίκες ήταν παρούσες σε όλους αυτούς τους αγώνες, ακόμα κι αν η φωνή και η συμμετοχή τους συχνά απαξιώθηκε. Στην Ελλάδα της κρίσης και της λιτότητας η εμπειρία είναι ενδεικτική. Από το Σύνταγμα και έπειτα έχει γίνει σαφές ότι οι γυναίκες έχουν βγει στο δημόσιο χώρο και θα μείνουν. Εκτός από αυτοτελείς υποδειγματικούς αγώνες, όπως για παράδειγμα αυτός των 595 Καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, γυναίκες στελεχώνουν με πείσμα, υπομονή και κουράγιο τις δεκάδες συλλογικότητες από τα κάτω και τα κινήματα αλληλεγγύης. Η συμμετοχή τους και μόνο είναι σημαντική όχι μόνο για τις ίδιες, αλλά και για όλες εκείνες τις γυναίκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας που είτε δεν έχουν ακόμα πειστεί ότι οι συλλογικοί αγώνες μπορεί να είναι νικηφόροι είτε -πολύ πιθανό- γιατί δεν μπορούν, λόγω καθημερινών εμποδίων που τους στερούν αυτή τη δυνατότητα και συνδέονται με τους έμφυλους ρόλους. Η φετινή 8η Μάρτη που διεθνώς βάζει επιτακτικά το ζήτημα της αποχής από κάθε μη αμειβόμενη γυναικεία απασχόληση, θέλει να συμπεριλάβει εξίσου και αυτές τις γυναίκες.

Τα κινήματα γυναικών που βλέπουμε να αναπτύσσονται ανά τον κόσμο διατυπώνουν ένα φεμινιστικό λόγο με συνολικότερο όραμα. Πρώτον, αγκαλιάζουν τις διάφορες πτυχές της καθημερινής γυναικείας εμπειρίας, αναγνωρίζοντας τόσο τις διαφορετικές μορφές που παίρνει η καταπίεση όσο και τις πολλές εμπειρίες αντίστασης, ατομικές και συλλογικές. Δεύτερον, συνδέουν τα φεμινιστικά αιτήματα με άλλα σύγχρονα προτάγματα, για την υπεράσπιση των λοατ δικαιωμάτων, αντιρατσιστικά, αντι-ιμπεριαλιστικά, ενάντια στην περιβαλλοντική υποβάθμιση, αντικαπιταλιστικά κοκ. Τρίτον, παρά τις οργανωτικές αδυναμίες που ενδεχομένως διαπιστώθηκαν και φυσικά αποτελούν θέματα προς συζήτηση, τα κινήματα που αναπτύσσονται βασίζονται στη συσπείρωση, την οργάνωση και την ανάπτυξη συλλογικών μορφών συζήτησης, πολιτικοποίησης και αντίστασης. Αυτά τα χαρακτηριστικά ενδεχομένως κάνουν τη συμμετοχή να φαντάζει πιο πολύπλοκη και με περισσότερες απαιτήσεις σε επένδυση κόπου, χρόνου και συναισθήματος σε σχέση με ένα ιντερνετικό ποστ ή με την ψήφο μας σε κάποια φιλελεύθερη γυναίκα πολιτικό. Είναι όμως ένας φεμινισμός που πηγάζει και ακουμπάει πάνω στη μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών και τελικά φαίνεται να πιάνει. Είναι ένας φεμινισμός πολύχρωμος και σύνθετος, που μας καλεί να φανταστούμε τη χειραφετημένη κοινωνία που θέλουμε και να αρχίσουμε να τη χτίζουμε από σήμερα, για αυτό και μας δίνει ελπίδα.

ni-una-menos1

Share

Στα πανό των γυναικών

womens-march

της Έλενας Ψαρρέα

Η 8η του Μάρτη όπως και η 25η Νοέμβρη είναι ημερομηνίες συνάντησης των γυναικών σε διαδηλώσεις, ακτιβισμούς, δράσεις, εκδηλώσεις. Είναι ημερομηνίες σταθμοί για την ανασυγκρότηση των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων, με σκοπό να βγουν στο δρόμο για να γίνουν ορατές διεκδικήσεις και δικαιώματα που χρόνο με το χρόνο καταργούνται. Οι συλλογικότητες των γυναικών υπάρχουν, δραστηριοποιούνται και θέτουν τα επίκαιρα ζητήματα της γυναικείας καταπίεσης σε μια διάρκεια η οποία υπερβαίνει τις μέρες μνήμης. Από αυτή την παρουσία κρίνεται κάθε φορά το ίδιο το περιεχόμενο αυτών των ημερομηνιών σταθμών. Και για αυτό το λόγο είναι πολύ σημαντική η δραστηριοποίηση των γυναικών, ιδιαίτερα των νέων, σε ομάδες και συλλογικότητες οι οποίες εντάσσουν την πορεία των φεμινιστικών αιτημάτων στο κρίσιμο παρόν, δίνοντας το διαχρονικό στίγμα των γυναικείων διεκδικήσεων.

Κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη του γυναικείου κινήματος ανατρέπει τις όποιες αρνητικές συνέπειες για την πλειοψηφία της κοινωνίας. Γιατί όταν τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια μπορούν και νικούν, οι προσδοκίες γιγαντώνονται, η αντίσταση δυναμώνει. Το δικαίωμα σε καλύτερες συνθήκες εργασίας, στο ωράριο, στο μισθό, το δικαίωμα ψήφου, το δικαίωμα στο σεξουαλικό προσανατολισμό καλύπτει κατακτήσεις για το σύνολο της κοινωνίας. Οι κινητοποιήσεις των γυναικών, ο ανατρεπτικός τρόπος διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους έχουν καταγράψει στην ιστορία σπουδαίες νίκες. Είναι αυτές οι κινητοποιήσεις που έχουν αναγκάσει σε θεσμικό, πολιτικό επίπεδο αλλά και κοινωνικό τις αλλαγές και την θεμελίωση μια σειράς δικαιωμάτων. Ωστόσο η κατοχύρωση αυτών των δικαιωμάτων δεν κρίνεται κατά προτεραιότητα στο θεσμικό επίπεδο και στην ενδυνάμωση του ρόλου των θεσμικών οργάνων, αλλά εξαρτάται άμεσα από την αναζωπύρωση των αγώνων του γυναικείου κινήματος. Τα παραδείγματα είναι πολλά και το αποδεικνύουν. Αν και το ευρωπαϊκό κεκτημένο θεωρείται ότι λειτουργεί προστατευτικά για τα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία, στην πράξη αυτό που εφαρμόζει είναι οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η μερική απασχόληση, η ενίσχυση του εργοδοτικού εκφοβισμού, η υποβάθμιση των κρατικών δομών της υγείας και της πρόνοιας, συνολικά η απορρύθμιση της εργασίας. Αν και υπάρχει η Ευρωπαϊκή σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτό δεν εμποδίζει χώρες όπως η Πολωνία να έχουν υιοθετήσει ένα πλαίσιο για τις εκτρώσεις εξαιρετικά αυστηρό και να προτείνουν την πλήρη απαγόρευση, γεγονός που απετράπη λόγω των μεγάλων διαδηλώσεων του γυναικείου κινήματος στην Πολωνία αλλά και διεθνώς. Αν και το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο εναντιώνεται και μάχεται τη βία κατά των γυναικών, τα ποσοστά της έμφυλης βίας  αυξάνονται, ενώ παράλληλα η εμπλοκή σε πολέμους σε μια σειρά χώρες οδηγεί μετανάστριες και μετανάστες, πρόσφυγες στην εξαθλίωση, σε πνιγμό.

Το θεσμικό πλαίσιο προστασίας των γυναικείων δικαιωμάτων είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που εμφανίζεται, είναι ένα πλαίσιο το οποίο στην πράξη ακυρώνεται, διαγράφεται, αγνοείται και τελικά μένει ανενεργό. Οι γυναίκες στην Αμερική ανέδειξαν τι σημαίνει η εντεινόμενη ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση του Trump σε συνδυασμό με τις ακραία επιθετικές μισογύνικες, ομοφοβικές, τρανσφοβικές και ρατσιστικές πολιτικές. Η επιβολή πολιτικών ακραίας φτώχειας και η συνέχιση της λιτότητας καταστρέφει οποιαδήποτε προοδευτική δυνατότητα, οδηγώντας στην οπισθοδρόμηση, στη συντηρητικοποίηση. Η εναντίωση σε ένα τέτοιο μέλλον είναι εναντίωση απέναντι στη βία κατά των γυναικών, στην ανεργία, στην περιστασιακή εργασία, στην απαγόρευση των εκτρώσεων, στην ομοφοβία, στις ρατσιστικές μεταναστευτικές πολιτικές. Χρειαζόμαστε 100% κατάργηση αυτών των πολιτικών. Δεν είναι δυνατόν να συμβιβαστούμε ούτε με την ανεργία, ούτε με τη φτώχεια, ούτε με τη βία, ούτε με τη μερική πρόσβαση, την προάσπιση με όρους, τις προϋποθέσεις συμμετοχής. «Θα αγωνιστούμε μέχρι να νικήσουμε».

 

Share

8 Μαρτίου: μια γυναικεία ιστορία αγώνα

image1

της Esra Dogan

Σήμερα είναι 8 του Μάρτη, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Είναι η ημέρα κατά την οποία οι περισσότερες από εμάς τις γυναίκες θα λάβουν προσφορές σε καλλυντικά, ρούχα, οικιακές συσκευές από τις εταιρείες που θα κάνουν ουρά για να μας κάνουν να νιώσουμε ξεχωριστές και η ημέρα στην οποία θα λάβουμε φιλιά και λουλούδια από τους άντρες γύρω μας που θέλουν να νιώσουμε ότι μας σέβονται.

Όμως τι σημαίνει η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και γιατί γιορτάζεται στις 8 Μαρτίου; Αμφιβάλλω εάν πέρα από λίγες/οι γνωρίζουν τη σημαντικότητα της προέλευσης της συγκεκριμένης ημέρας, η οποία βασίζεται σε παραπάνω από ένα ιστορικά γεγονότα και αμέτρητο αριθμό γυναικών παγκοσμίως που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματά  τους.

Για την ακρίβεια, η καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, υπήρξε η αποκορύφωση πάνω από ενός αιώνα αγώνων γυναικών μέσα στα σοσιαλιστικά, φεμινιστικά κι ενάντια στη δουλεία κινήματα. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες που δημιούργησαν και συμμετείχαν σε σωματεία, που κατέβηκαν σε απεργίες που διήρκησαν εβδομάδες, που βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τα δικαιώματά τους. Υπήρξαν γυναίκες των οποίων η αποφασιστικότητα να αντιταχθούν στον πόλεμο σε αλληλεγγύη με γυναίκες σε όλο τον πλανήτη, πυροδότησε την έναρξη μίας Επανάστασης. Υπήρξαν οι γυναίκες που συνελήφθησαν από την αστυνομία ή εξορίστηκαν λόγω της προσπάθειάς τους να κινητοποιήσουν τις μάζες. Πίσω από την 8η Μαρτίου βρίσκονται γυναίκες των οποίων τα ονόματα δεν πρέπει να ξεχάσουμε, καθώς κι αυτές των οποίων τα ονόματα δεν θα γνωρίσουμε ποτέ. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να θυμόμαστε συνεχώς ότι το θάρρος τους ήταν που διαμόρφωσε την ιστορία του αγώνα μας.

Μακάρι να γινόταν να αναφέρω στο άρθρο αυτό τις ιστορίες όλων αυτών των γυναικών με λεπτομέρεια, αλλά είναι προτιμότερο να σας παρουσιάσω σύντομα την ιστορία του αγώνα των γυναικών, την οποία τείνουμε να υπονομεύουμε, και να σας ενθαρρύνω να μάθετε περισοτερα για τις γυναίκες που βρίσκονται πίσω από τα δικαιώματα που απολαμβάνουμε σήμερα και πίσω από την μάχη μας για ισότητα.

Η πρώτη Ημέρα της Γυναίκας στις Η.Π.Α. το 1909

Οπότε, ας ξεκινήσουμε από τις αρχές του 20ου αιώνα, στη Νέα Υόρκη, όπου η πρώτη καταγεγραμμένη Ημέρα της Γυναίκας διοργανώθηκε από τις Αμερικανίδες σοσιαλίστριες στις 28 Φεβρουαρίου 1909, οι οποίες είχαν προβεί σε διαμαρτυρίες υποστηρίζοντας το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν στις εκλογές. Αυτή η μέρα, η οποία είχε επιλεγεί προς τιμή των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργατριών του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα, δεν απείχε πολύ χρονικά από τις κινητοποιήσεις του 1908 του International Ladies Garment Workers Union (Παγκόσμιου Σωματείου Γυναικών Εργατριών Ενδυμασίας), στις οποίες 15.000 γυναίκες είχαν διαδηλώσει υπέρ της οικονομικής ασφάλειας, υψηλότερων μισθών και λιγότερων ωρών εργασίας.

Χωρίς αμφιβολία, πίσω από το αλληλέγγυο κίνημα των γυναικών, μέσα στο οποίο τελικά δημιουργήθηκε η έμπνευση για την Ημέρα της Γυναίκας, βρίσκονται οι ρίζες του εργατικού κινήματος. Με την άνοδο του βιομηχανικού καπιταλισμού, όλο και περισσότερες γυναίκες εισήχθησαν στο εργατικό δυναμικό, ιδιαίτερα στη βιομηχανία της κλωστοϋφαντουργίας, αυξάνοντας σημαντικά τη γυναικεία παρουσία στο εργατικό κίνημα. Παρόλο που οι συγκεκριμένες γυναίκες απελευθερώνονταν από τα δεσμά των σπιτιών τους και αποκτούσαν οικονομική ανεξαρτητοποίηση, αντιτασσόμενες στον πατριαρχικό τρόπο ζωής που τους είχε επιβληθεί, γίνονταν θύματα στυγνής εκμετάλλευσης από τους καπιταλιστές που τις θεωρούσαν φτηνά εργατικά χέρια και πειθήνιες σε επισφαλείς συνθήκες εργασίας.

Καθόλου περίεργο που πολλές εξ’ αυτών που διαδήλωσαν στη Νέα Υόρκη για τα εργατικά τους δικαιώματα το 1908 ήταν νέες γυναίκες μετανάστριες από την Ευρώπη που είχαν φτάσει στις Η.Π.Α. για ένα καλύτερο μέλλον. Υποστήριζαν ενεργά τη σοσιαλιστική ατζέντα για δικαίωμα ψήφου των γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο και για εργατικά δικαιώματα που θα συμπεριλαμβάνουν τις γυναίκες.

Η εξέγερση των 20.000 το 1909 και η Πυρκαγιά στη Triangle Waist Company το 1911

Οι γυναίκες στο εργατικό κίνημα είχαν ένα αρκετά σημαίνοντα ρόλο στην ιστορία των σωματείων. Για παράδειγμα, η συντονισμένη απεργία που ξεκίνησε όταν οι μετανάστριες γυναίκες εργάτριες της Triangle Shirtwaist Company στη Νέα Υόρκη, αποχώρησαν από το εργοστάσιο το Νοέμβριο του 1909, διήρκησε 14 εβδομάδες και είναι γνωστή ως η Εξέγερση των 20.000, με τη συμμετοχή χιλιάδων που οργανώθηκαν ενάντια στις σκληρές συνθήκες των sweatshops στα οποία εργάζονταν. Η απεργία καταστάλθηκε βίαια, και παρότι  ήταν μόνο μερικώς πετυχημένη σε ό,τι αφορά τις απαιτήσεις των εργατριών, ήταν έμπνευση για όλα τα κινήματα που ακολούθησαν.

Δυστυχώς, η Triangle Shirtwaist Company είναι γνωστή περισσότερο για την τραγωδία που διαδραματίστηκε λιγότερο από 2 χρόνια αργότερα, όταν το κτίριο έπιασε φωτιά στις 25 Μαρτίου 1911, αφήνοντας 146 νεκρούς ανθρώπους, όλοι τους μετανάστες, 123 εκ των οποίων ήταν γυναίκες. Αποκαλύπτοντας τις φρικιαστικές συνθήκες εργασίας, αυτό το τραγικό περιστατικό όχι μόνο συνέβαλε στη παρουσία άνω των 100.000 ατόμων στη νεκρική πομπή των θυμάτων, αλλά και συνετέλεσε στην ψήφιση νομοθετικών αλλαγών στη Νέα Υόρκη που απαιτούσαν συγκεκριμένα μέτρα προστασίας και ασφάλειας για τον εργασιακό χώρο, θεσμοθέτηση κατώτατου μισθού για το εργατικό προσωπικό και παροχές για τους άνεργους.

image3Η Πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας το 1911

Εντωμεταξύ, στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, το εργατικό κίνημα ηγούμενο από τις γυναίκες στην κλωστοϋφαντουργία της Βόρειας Αμερικής, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τις Ευρωπαίες γυναίκες σοσιαλίστριες για να οργανωθούν οι γυναίκες παγκοσμίως, προωθώντας την ιδέα μίας ετήσιας Ημέρας της Γυναίκας που θα προκηρυσσόταν παγκοσμίως. Το 1910, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Συνεδρίου των Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη, οι Γερμανίδες πολιτικοί του Εργατικού κόμματος Clara Zetkin και Luise Ziets, πρότειναν τη εγκαθίδρυση μίας Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας εις μνήμη των γυναικών που μάχονταν για ισότητα. Αν και δεν είχε επιλεγεί κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία, υποστηρίχθηκε η αρχή της μαζικής κινητοποίησης γυναικών σε συμφωνία με το ταξικά συνειδητοποιημένο εργατικό κίνημα των προλετάριων.

Εδώ πρέπει να ανοίξω μία παρένθεση και να μιλήσω για την Clara Zetkin, η οποία δικαίως θεωρείται ως η αρχιτέκτονας της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Η Zetkin, μία Γερμανίδα θεωρητική Μαρξίστρια, ακτιβίστρια και δημοσιογράφος, η οποία είχε ζήσει σχεδόν μία δεκαετία στο Παρίσι στην εξορία τη δεκαετία του 1880, αφού επέστρεψε στη Γερμανία, είχε γίνει μία από τις κύριες φιγούρες του αριστερού κόμματος SPD, μαζί με τη Rosa Luxemburg, και ήταν αυτή που ανέπτυξε το σοσιαλιστικό δημοκρατικό κίνημα των γυναικών στη Γερμανία. Η Zetkin ως γυναίκα που πίστευε ταυτόχρονα στην επαναστατική σοσιαλιστική ατζέντα, όσο και στα δικαιώματα των γυναικών, θεωρούσε τη γυναίκα της εργατικής τάξης ως την κινητήρια δύναμη στη μάχη για την απόκτηση ψήφου σε παγκόσμιο επίπεδο και την ισότητα για όλες και όλους. Οπότε, εξέφραζε ανοιχτά και ενεργά την ένταξη του γυναικείου κινήματος στο σοσιαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης, με βάση τα κοινά αιτήματα και στόχους, ενώ παράλληλα αρνείτο έντονα τη συμμαχία με φεμινίστριες της αστικής τάξης της εποχής, οι οποίες ενώ απαιτούσαν το δικαίωμα ψήφου, εθελοτυφλούσαν στην προαπαίτηση κατοχής τίτλου ιδιοκτησίας για την δυνατότητα ψήφου.

Συμπερασματικά, η κινητοποίηση των γυναικών εντός του εργατικού κινήματος, σύμφωνα με τις ιδέες της Zetkin και άλλων σοσιαλιστριών γυναικών στο συνέδριο της Κοπεγχάγης, ήταν το χαρακτηριστικό της πρώτης Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, η οποία έλαβε χώρα στις 19 Μαρτίου 1911 στην Αυστρία, στη Δανία, στη Γερμανία και στην Ελβετία, όπου πάνω από ένα εκατομμύριο γυναίκες και άντρες παρευρέθηκαν, απαιτώντας το τέλος στη διάκριση βάσει φύλου στον εργασιακό χώρο και στο δικαίωμα ψήφου.

Με την έναρξη του Α’ Π.Π, η άνοδος τάσεων υπέρ του πολέμου εντός του σοσιαλιστικού κόμματος που έφερε ρήξη με τους εργάτες που ήταν συνδεδεμένοι με την Τρίτη Διεθνή είχε σημαντικές συνέπειες στην συνέχιση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Η ύπαρξη και σημασία της όμως αναβίωσε με τις μετέπειτα εξελίξεις.

image4

Η Απεργία των Γυναικών στην Αγ. Πετρούπολη και η Ρωσική Επανάσταση του 1917

Όντως, το 1913 η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτέλεσε το μηχανισμό για τα ειρηνευτικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη, όπου οι γυναίκες διαδήλωναν ενάντια στον πόλεμο (Α’ Π.Π.) και εξέφραζαν παγκόσμια αλληλεγγύη με άλλες/ους ειρηνικές/ούς ακτιβίστριες/ιστές. Η χρονιά αυτή επίσης σηματοδότησε την οργάνωση της πρώτης Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας από Ρωσίδες που είχαν αναπτύξει μία αντιπολεμική πλατφόρμα. Την επόμενη χρονιά, οι διαδηλώσεις της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας στη Γερμανία έγιναν στις 8 Μαρτίου, επειδή συμπτωματικά ήταν Κυριακή. Όμως η ημέρα απέκτησε τη σημασία της το 1917, όταν Ρωσίδες εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στο Πέτρογκαρντ (Αγία Πετρούπολη) προχώρησαν σε μαζική απεργία για “Ψωμί και Ειρήνη”, την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο που τότε ακόμη χρησιμοποιούσε η Ρωσία (που αντιστοιχούσε με την 8η Μαρτίου στο Γρηγοριανό ημερολόγιο).

Η εξέγερση χιλιάδων γυναικών στο Πέτρογκαρντ που βγήκαν στους δρόμους για να γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και να απαιτήσουν ένα τέλος στον πόλεμο και στον τσαρισμό, σύντομα γιγαντώθηκε, ανάβοντας τη σπίθα που οδήγησε στη Ρωσική Επανάσταση του Φλεβάρη του 1917, με το Ιουλιανό ημερολόγιο της Ρωσίας. Μόλις τέσσερις μέρες αργότερα, ο Τσάρος αναγκάστηκε να υποκύψει και η προσωρινή κυβέρνηση παραχώρησε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Αργότερα, η 8η Μαρτίου κηρύχθηκε ως εθνική εορτή στη Σοβιετική Ρωσία το 1917, και μετά το τέλος τους Β’ Π.Π. γιορταζόταν επίσημα στις σοσιαλιστικές χώρες ως η Παγκόσμια Ημέρα των Εργαζόμενων Γυναικών.

image2

Η αναγνώριση της Ημέρας της Γυναίκας από τον Ο.Η.Ε. το 1977

Εν τω μεταξύ, στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, η αναβίωση της 8ης Μαρτίου, η οποία γιορταζόταν περιστασιακά για περίπου μισό αιώνα, είναι συνδεδεμένη ουσιαστικά με την ανάπτυξη του δεύτερου κύματος του φεμινισμού τη δεκαετία του 1960 στη Βόρεια Αμερική και την παγκόσμια άνθιση του γυναικείου κινήματος τη δεκαετία του 1970, που επιζητούσε να επαναφέρει την καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας στη μνήμη των αγώνων των γυναικών εντός του κινήματος της εργατικής τάξης. Τελικά Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 1977 προσκάλεσε τα μέλη της να διακηρύξουν την 8η Μαρτίου ως την Ημέρα των Γυναικείων Δικαιωμάτων και της Παγκόσμιας Ειρήνης.

Ας επιστρέψουμε λοιπόν πίσω στο παρόν, στις 8 Μαρτίου 2017, τη μέρα που θα σημαδέψει η Παγκόσμια Απεργία των Γυναικών, στην οποία γυναίκες από πάνω από 40 χώρες θα ενώσουν τις φωνές τους, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη πλατφόρμα αλληλεγγύης των γυναικών παγκοσμίως, είτε με την απεργία, είτε με την αποχή από έμμισθες ή άμισθες εργασίες, είτε με το να κατεβούν στους δρόμους, είτε με όποιο άλλο τρόπο μπορούν να δείξουν τη συμπαράστασή τους.

Σήμερα θα αντιταχθούμε στην προσπάθεια του καπιταλιστικού συστήματος και της πατριαρχικής κοινωνίας που προσπαθούν να παραμορφώσουν το νόημα αγώνων αιώνων από γυναίκες, ριζωμένες στο κίνημα της εργατικής τάξης, σε μία ημέρα εκπτώσεων, προσφορών καλλυντικών και δώρων λουλουδιών στις γυναίκες. Σήμερα δε θα γιορτάσουμε, αλλά θα τιμήσουμε αυτό τον αμέτρητο αριθμό γυναικών των οποίων οι αγώνες σηματοδότησαν την ιστορία της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Και θα συνεχίσουμε να γράφουμε ιστορία με τους αγώνες μας μέχρι την ημέρα που θα γιορτάσουμε τη νίκη μας.

Τα καλέσματα για τις πορείες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο

 

image5

 

Share

Καλέσματα για την απεργία γυναικών από όλο τον κόσμο

strike

της Δήμητρας Σπανού

Η απεργία γυναικών που έχει προκηρυχτεί σε πάνω από 30 χώρες βρίσκεται μια ανάσα μακριά. Καθώς η μέρα πλησιάζει, πληθαίνει και το υλικό που κυκλοφορούν γυναικείες συλλογικότητες, κόμματα, οργανώσεις και φορείς, που καλεί τις γυναίκες να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις στις χώρες τους. Παρακάτω δημοσιεύουμε κάποιο από αυτό το υλικό που κυκλοφορεί. Δεν είναι όλο! Αδυνατούμε να συγκεντρώσουμε τα δεκάδες καλέσματα, πολλές φορές πολλαπλά σε κάθε χώρα, λόγω των διαφορετικών ομάδων. Το υλικό που μαζέψαμε δίνει όμως μια γεύση του τι θα ακολουθήσει. Επιπλέον, οι λόγοι που καλούνται οι απεργίες και λοιπές κινητοποιήσεις και οι αιχμές που βάζουν έχει κάτι ανατριχιαστικά γνώριμο και οικείο. Οι τυχόν ομοιότητες αποτελούν άλλη μια απόδειξη ότι, παρά τις επιμέρους εκφράσεις, η επίθεση που δέχονται οι γυναίκες είναι κοινή.

Όσο βρίσκουμε υλικό, το ποστ θα ανανεώνεται.

Θυμίζουμε, ότι στην Αθήνα το κάλεσμα είναι πλ. Κλαυθμώνος, ώρα 19.00 και πορεία προς τη Βουλή και στη Θεσσαλονίκη ώρα 18.00 στο Άγαλμα Βενιζέλου.

 

Διαβάστε ακόμα

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Ένας φεμινισμός που θα μας αγκαλιάζει όλες

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

This slideshow requires JavaScript.

 

This slideshow requires JavaScript.

Πουέρτο Ρίκο

Αργεντινή

Ιταλία

Τουρκία

Σουηδία

Μιλάνο

Ισπανία

ΗΠΑ

This slideshow requires JavaScript.

Αθήνα

Share

Ένας φεμινισμός που θα μας αγκαλιάζει όλες

niunamenos

της Δήμητρας Σπανού

Στις 8 Μάρτη σε πολλά μέρη του κόσμου οι γυναίκες ετοιμάζονται να κατέβουν στους δρόμους. Στις ΗΠΑ, στην Πολωνία, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, στην Τουρκία και αλλού, έχουν ήδη εξαγγελθεί απεργίες γυναικών.

Αυτό που έστρωσε το δρόμο ήταν η εντυπωσιακή απεργία των γυναικών στην Πολωνία τη «Μαύρη Δευτέρα» στις αρχές Οκτώβρη, ενάντια στην πρόταση της κυβέρνησης για καθολική απαγόρευση των αμβλώσεων. Η επιτυχία της προκάλεσε το ερώτημα στις Πολωνές φεμινίστριες «και μετά τι;». Εν τω μεταξύ, μερικές εβδομάδες αργότερα, στις 19 Οκτώβρη, τη σκυτάλη πήρε η Αργεντινή, όπου δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στην έμφυλη βία με αφορμή τον άγριο βιασμό και δολοφονία της δεκαεξάχρονης Lucia Perez, με κάλεσμα της ομάδας Ni Una Menos και άλλων συλλογικοτήτων. Δεν ήταν η πρώτη φορά, ενώ παρόμοιες κινητοποιήσεις είχαμε πρόσφατα και σε άλλες χώρες της περιοχής. Δυστυχώς στη Λατινική Αμερική αυτό μοιάζει να είναι ένας θλιβερός κανόνας. Στην Αργεντινή μια γυναίκα δολοφονείται κάθε 30 ώρες. Στο Μεξικό 7 γυναίκες δολοφονούνται τη μέρα και στη Βραζιλία 15. Κάπου εκεί γεννήθηκε μεταξύ φεμινιστριών στη Λατινική Αμερική η ιδέα για μια κοινή μέρα δράσης, με «αποχή» κάθε γυναικείας δραστηριότητας ή «απεργία». Και η ιδέα εξαπλώθηκε. Η διοργάνωση κινητοποιήσεων για τις 25 Νοέμβρη σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο έδωσε νέα πνοή, καθώς αποτέλεσε αφορμή για να στηθούν συνελεύσεις και κανάλια επικοινωνίας, που σε πολλές περιπτώσεις ξεπέρασαν τοπικά και εθνικά όρια. Αυτό αποδείχτηκε στις πορείες που οργανώθηκαν με αφορμή την ορκωμοσία του Τραμπ τον Γενάρη, που όχι μόνο ξεπέρασαν κάθε προσδοκία των εκεί διοργανωτριών, αλλά εξαπλώθηκαν σε όλες τις ηπείρους, σε μια επίδειξη διεθνιστικής αλληλεγγύης και συντροφικότητας.

Μέσα σε αυτό τον αναβρασμό, αυτό που είδαμε να κερδίζει έδαφος είναι ένας φεμινιστικός λόγος με συνολικότερο όραμα. Παρά τις όποιες αντιφάσεις και τα ακόμα άλυτα ζητήματα, στην εποχή της κρίσης και των πολιτικών λιτότητας που ευνοούν τους λίγους και υφαρπάζουν από τις/τους πολλές/ους, τα νέα φεμινιστικά κινήματα αντλούν τη δύναμή τους από τη συνάρθρωση των διαφορετικών αγώνων. Πρώτα από όλα, ο φεμινιστικός λόγος που εκφράστηκε στις ανά τον κόσμο κινητοποιήσεις συνέδεσε τα κινήματα γυναικών με εκείνα για λοατ δικαιώματα, για υπεράσπιση των μεταναστών/τριών, των μη λευκών ομάδων και εντέλει όλων των καταπιεσμένων ενάντια στις πολλές μορφές που παίρνει η εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Έπειτα, η αναγνώριση της σημασίας τόσο των διαφορετικών εμπειριών αντίστασης όσο και της βιωμένης καθημερινότητας με τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα και τις προκλήσεις της, απέδειξε οριστικά πως η ιεράρχηση των καταπιέσεων και η αδιαφορία για κάποιες από αυτές αποτελούν αγκυλώσεις του παρελθόντος. Αυτό που κατεβάζει κόσμο στο δρόμο για την υπεράσπιση της ζωής του μπορεί να είναι εξίσου τα εργασιακά δικαιώματα και ο φόβος να γυρίσεις μόνη στο σπίτι το βράδυ. Η ανάδειξη μιας συνέχειας ανάμεσα σε αυτές –και άλλες βέβαια!- μορφές καταπίεσης είναι που στρώνει το δρόμο για τη συνολικότερη αμφισβήτηση του κυρίαρχου καπιταλιστικού, ρατσιστικού και πατριαρχικού συστήματος.

Η απεργία που καλείται για τις 8 Μάρτη αποτυπώνει ακριβώς τη συνολικότητα των αιτημάτων: αποχή τόσο από την αμειβόμενη όσο και τη μη αμειβόμενη εργασία. Πρόκειται για καλέσματα σε ολικό σταμάτημα κάθε γυναικείας δραστηριότητας, σε κλασική απεργία, ακόμα και σε αποχή από την κατανάλωση. Αφορά τόσο εργασιακούς χώρους όσο και το νοικοκυριό, τις εργαζόμενες εκτός σπιτιού και τις άνεργες, αυτές που έχουν έγγραφα αλλά και εκείνες που τα στερούνται, τις φοιτήτριες και τις συνταξιούχες. Όλες. Αφορά τόσο τη σεξουαλική βία, τις παρενοχλήσεις και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα όσο και την ελαστικοποίηση της εργασίας, τη μισθολογική ανισότητα και τη διάλυση των παροχών πρόνοιας. Αφορά κάθε πτυχή της ζωής μας.

Αυτό που έχει ξεκινήσει δεν φαίνεται να σταματάει στην 8η Μάρτη, είναι μόνο η αρχή. Στην Ιταλία οι γυναίκες δηλώνουν χαρακτηριστικά: «Από παλίρροια σε ωκεανό. Είμαστε μια καταιγίδα. Και καμιά πλαγιά δεν μπορεί να μας σταματήσει».

 

Διαβάστε ακόμα

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

 

Share

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

καμια_ανοχη

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Η ημέρα της γυναίκας δεν είναι μια μέρα για εκπτώσεις και προσφορές καλλυντικών σε γυναίκες. Ούτε και είναι μια μέρα για να δώσεις λουλούδια στο «ωραίο φύλο». Η ημέρα της γυναίκας, που καθιερώθηκε το 1911 προς τιμή των κινητοποιήσεων εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ το 1908, συμβολίζει τους αγώνες των γυναικών για ίσα δικαιώματα, στην εργασία και στο σπίτι. Κι εμείς πιάνουμε το νήμα, την κλωστή των αγώνων, που ξεκινά αιώνες πριν, και φτάνει σήμερα στην Τουρκία, στο Κομπάνι, στην Πολωνία, στην Λατινική Αμερική, στις ΗΠΑ την επομένη κιόλας της εκλογής του Trump.

Ζούμε καθημερινά, ως γυναίκες, τις συνέπειες της κρίσης, της ανεργίας, της επισφάλειας, τους περιορισμούς και την βία της πατριαρχίας, του σεξισμού και της κουλτούρας του βιασμού. Βγαίνουμε στους δρόμους για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, από τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και την κατακραυγή της ανδρικής βίας, μέχρι την εναντίωση στην επισφάλεια και τον περιορισμό των κοινωνικών παροχών. Βγαίνουμε στους δρόμους ενάντια στην ομοφοβία, στην τρανσφοβία και στο ρατσισμό.

Και στις 8 Μαρτίου θα ξαναβγούμε στο δρόμο.

Θα ενώσουμε τις φωνές μας με κάθε αγωνιζόμενη γυναίκα: γυναίκες που συμμετέχουν σε σωματεία, σε συλλογικότητες στις γειτονιές, σε δομές αλληλεγγύης και δίκτυα αλληλοβοήθειας· γυναίκες που επενδύουν κόπο και χρόνο για τη «φροντίδα» της κοινωνίας και την κοινωνική αλλαγή· γυναίκες που υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στο σεξουαλικό και έμφυλο αυτοπροσδιορισμό και αρνούνται τις ταμπέλες και τους κοινωνικά επιβεβλημένους ρόλους. Αλλά και γυναίκες που έχουν γίνει χίλια κομμάτια για να ταΐσουν τα παιδιά τους και να φροντίσουν τις οικογένειές τους, γυναίκες μετανάστριες και πρόσφυγες που αναζητούν μια καλύτερη μοίρα. Θέλουμε ακόμα να ενώσουμε τις φωνές μας με όσους και όσες καταπιέζονται από την πατριαρχία και τους συμμάχους μας που αντιλαμβάνονται την ανάγκη εναντίωσης σε αυτή. Στόχος μας είναι να αντιταχθούμε συλλογικά στις πολιτικές, πολιτισμικές και οικονομικές επιθέσεις εναντίων των γυναικών και να καταστήσουμε ορατές τις ανάγκες και τις προσδοκίες μας. Μέχρι την ημέρα που θα γιορτάσουμε τη νίκη μας.

8η Μάρτη οι αγώνες των γυναικών μπροστά

Συγκέντρωση πλ. Κλαυθμώνος, ώρα 19.00 και πορεία προς τη Βουλή

Καμιά Ανοχή

Event στο Facebook εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Διαμαρτυρία και Πορεία ενάντια στους βιασμούς

Share

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

women

 

Οι μαζικές πορείες γυναικών στις 21 Γενάρη μπορεί να σηματοδοτήσουν την αρχή ενός νέου κύματος μαχητικού φεμινιστικού αγώνα. Αλλά πού ακριβώς θα επικεντρώνεται αυτός ο αγώνας; Κατά την άποψή μας, η αντίδραση ενάντια στον Τραμπ και τις  επιθετικά μισογυνικές, ομοφοβικές, τρανσφοβικές και ρατσιστικές του πολιτικές δεν είναι αρκετή· πρέπει επίσης να στοχοποιήσουμε τη συνεχιζόμενη νεοφιλελεύθερη επίθεση στις κοινωνικές παροχές και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Παρότι ο κραυγαλέος μισογυνισμός του Τραμπ αποτέλεσε το έναυσμα για τη μαζική απάντηση τις 21ης  Γενάρη, η επίθεση κατά των γυναικών (και όλου του κόσμου της εργασίας) έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό. Οι συνθήκες ζωής των γυναικών, ιδιαίτερα των έγχρωμων, των εργαζομένων, των ανέργων και των μεταναστριών, έχουν επιδεινωθεί σταθερά τα τελευταία 30 χρόνια, λόγω της χρηματιστικοποίησης και της εταιρικής παγκοσμιοποίησης. Ο “lean-in” και οι άλλες παραλλαγές του εταιρικού φεμινισμού έχουν απογοητεύσει τη συντριπτική πλειοψηφία από εμάς, που δεν έχουμε πρόσβαση στην αυτο-προώθηση με ατομικούς όρους και την εταιρική ανέλιξη και των οποίων οι συνθήκες ζωής μπορούν να βελτιωθούν μόνο μέσω πολιτικών που υπερασπίζονται την κοινωνική αναπαραγωγή, διασφαλίζουν αναπαραγωγική δικαιοσύνη και εγγυόνται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Κατά την άποψή μας, το νέο κύμα της κινητοποίησης των γυναικών πρέπει να αντιμετωπίσει όλους αυτούς τους προβληματισμούς με κατά μέτωπο. Πρέπει να είναι ένα φεμινισμός για το 99%.

Το είδος του φεμινισμού που αναζητούμε ήδη αναδύεται διεθνώς, από αγώνες σε όλο τον κόσμο: από την απεργία των γυναικών στην Πολωνία κατά της απαγόρευσης των αμβλώσεων, στις απεργίες και τις πορείες των γυναικών στη Λατινική Αμερική κατά της ανδρικής βίας· από τις μαζικές διαδηλώσεις γυναικών τον περασμένο Νοέμβρη στην Ιταλία, στις διαμαρτυρίες και την απεργία των γυναικών για την υπεράσπιση των αναπαραγωγικών τους δικαιωμάτων στη Νότια Κορέα και την Ιρλανδία. Το εντυπωσιακό σε αυτές τις κινητοποιήσεις είναι ότι πολλές από αυτές συνδύαζαν αγώνες κατά της ανδρικής βίας με την εναντίωση στην ελαστικοποίηση της εργασίας και τις μισθολογικές ανισότητες, ενώ αντιτάσσονταν επίσης στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και τις ξενοφοβικές πολιτικές για τη μετανάστευση. Μαζί, προαναγγέλλουν ένα νέο διεθνές φεμινιστικό κίνημα με μια διευρυμένη ατζέντα, που είναι ταυτόχρονα αντιρατσιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιετεροσεξιστική και αντι-νεοφιλελεύθερη.

Θέλουμε να συμβάλουμε στην ανάπτυξη αυτού του νέου, διευρυμένου φεμινιστικού κινήματος

Ως πρώτο βήμα, προτείνουμε να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση μιας διεθνούς απεργίας κατά της ανδρικής βίας και σε υπεράσπιση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων, στις 8 Μαρτίου. Σε αυτό, συντασσόμαστε με φεμινιστικές ομάδες από περίπου τριάντα χώρες, που έχουν απευθύνει αντίστοιχη έκκληση. Η ιδέα είναι να κινητοποιηθούν γυναίκες, trans- γυναίκες και όλοι όσοι τις υποστηρίζουν σε μια διεθνή ημέρα αγώνα: μια μέρα απεργίας, πορειών, κλεισίματος δρόμων, γεφυρών και πλατειών, αποχής από την οικιακή εργασία, τη φροντίδα και την εργασία του σεξ, μποϊκοταρίσματος και αμφισβήτησης των μισογυνιστικών πολιτικών και επιχειρήσεων και απεργιών σε εκπαιδευτικά ιδρύματα. Οι δράσεις αυτές στοχεύουν στο να καταστήσουν ορατές τις ανάγκες και τις προσδοκίες εκείνων τις οποίες ο νεοφιλελεύθερος φεμινισμός αγνοεί: τις γυναίκες στην επίσημη αγορά εργασίας, τις γυναίκες που εργάζονται στον τομέα της κοινωνικής αναπαραγωγής και της φροντίδας, τις άνεργες και επισφαλώς εργαζόμενες γυναίκες.

Ασπαζόμενες ένα φεμινισμό για το 99%, εμπνεόμαστε από την Αργεντίνικη συμμαχία Ni Una Menos. Η βία κατά των γυναικών, όπως εκείνες την ορίσανε, έχει πολλές όψεις: είναι η ενδοοικογενειακή βία, αλλά και η βία της αγοράς, του χρέους, των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας και του κράτους· η βία των πολιτικών που συνεπάγονται διακρίσεις εναντίον των λεσβιών, των τρανς και queer γυναικών, η βία της ποινικοποίησης των μεταναστευτικών ροών από το κράτος, η βία των μαζικών φυλακίσεων και η θεσμική βία κατά του γυναικείου σώματος μέσω της απαγόρευσης των αμβλώσεων και της ελλιπούς πρόσβασης σε δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και δωρεάν αμβλώσεις. Η οπτική τους επικαιροποιεί τη δική μας αποφασιστικότητα να αντιταχθούμε στις θεσμικές, πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές επιθέσεις εναντίον μουσουλμάνων γυναικών και μεταναστριών, έγχρωμων, εργαζόμενων και άνεργων γυναικών, λεσβίων, των μη συμμορφούμενων με ένα φύλο και των trans-γυναικών.

Οι πορείες στις 21 Γενάρη έδειξαν ότι και στις ΗΠΑ μπορεί να υπάρχει ένα νέο φεμινιστικό κίνημα εν τη γενέσει. Είναι σημαντικό να μη χαθεί η δυναμική. Ας ενωθούμε στις 8 Μάρτη για να απεργήσουμε, να κατέβουμε στους δρόμους και να διαδηλώσουμε. Ας αδράξουμε την ευκαιρία αυτής της διεθνούς ημέρας δράσης για να τελειώσουμε με το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό και να τον αντικαταστήσουμε με ένα φεμινισμό για το 99%, έναν από τα κάτω, αντικαπιταλιστικό φεμινισμό – ένα φεμινισμό σε αλληλεγγύη με τις γυναίκες της εργασίας, τις οικογένειές και τους συμμάχους τους διεθνώς.

 

Cinzia Arruzza

Tithi Bhattacharya

Angela Davis

Nancy Fraser

Linda Martín Alcoff

Keeanga-Yamahtta Taylor

Rasmea Yousef Odeh

 

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τη σελίδα στο facebook εδώ και το event εδώ 

#womenstrikeus #march8strike

 

Share

“Η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί όπως οι ιστοσελίδες”

αντζελα ντειβις

Η ακτιβίστρια των πολιτικών δικαιωμάτων Angela Davis μίλησε το Σάββατο στην Ουάσινγκτον στο πλαίσιο της Πορείας Γυναικών μπροστά σε πλήθος εκατοντάδων χιλιάδων που συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν για τη νέα κυβέρνηση Trump. Η Davis, γνωστή για τη συγγραφή βιβλίων όπως το Γυναίκες, Φυλή και Τάξη, έκανε μια παθιασμένη έκκληση για αντίσταση και ζήτησε από τον κόσμο να γίνει πιο μαχητικός στα αιτήματά του για κοινωνική δικαιοσύνη για τα επόμενα τέσσερα χρόνια της προεδρίας Τραμπ.

 

Ολόκληρη η ομιλία:

«Σε μια γεμάτη προκλήσεις στιγμή της ιστορίας μας, ας θυμηθούμε ότι εμείς οι εκατοντάδες χιλιάδες, τα εκατομμύρια των γυναικών, των τρανς, των αντρών και των νέων που είμαστε σήμερα εδώ στην Πορεία των Γυναικών, εμείς αντιπροσωπεύουμε τις ισχυρές δυνάμεις της αλλαγής που είναι αποφασισμένες να αποτρέψουν τις ετοιμοθάνατες κουλτούρες του ρατσισμού και της ετερο-πατριαρχίας από το να αναβιώσουν.

Αναγνωρίζουμε ότι είμαστε συλλογικά υποκείμενα της ιστορίας και ότι η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί, όπως οι ιστοσελίδες. Ξέρουμε ότι μαζευόμαστε σήμερα το απόγευμα σε γη αυτόχθονων και ακολουθούμε το παράδειγμα των πρώτων λαών που, παρά τη μαζική βία και τις γενοκτονίες, ποτέ δεν εγκατέλειψαν τον αγώνα για τη γη, το νερό, τον πολιτισμό, τους ανθρώπους τους. Σήμερα απευθύνουμε ιδιαίτερο χαιρετισμό στη φυλή των Ινδιάνων Sioux του Standing Rock.

Οι αγώνες για ελευθερία των μαύρων που έχουν διαμορφώσει την ίδια τη φύση της ιστορίας αυτής της χώρας δεν μπορούν να διαγραφούν με το πέρασμα ενός χεριού. Δεν μπορούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι οι μαύρες ζωές έχουν σημασία. Πρόκειται για μια χώρα στηριγμένη στη δουλεία και την αποικιοκρατία, που σημαίνει καλώς ή κακώς ότι η ίδια η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι μια ιστορία μετανάστευσης και υποδούλωσης. Η διάδοση της ξενοφοβίας, οι κατηγορίες για φόνους και βιασμούς και η ανέγερση τειχών δεν θα διαγράψουν την ιστορία.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος.

Ο αγώνας για να σώσουμε τον πλανήτη, να σταματήσουμε την κλιματική αλλαγή, να εξασφαλίσουμε την προσβασιμότητα στο νερό από τα εδάφη των Sioux στο Standing Rock, το Flint, το Michigan, μέχρι τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Ο αγώνας για να σώσουμε τη χλωρίδα και την πανίδα μας, να σώσουμε τον αέρα, αποτελεί το σημείο μηδέν του αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη.

Αυτή είναι μια πορεία γυναικών και αυτή η πορεία γυναικών αντιπροσωπεύει την υπόσχεση του φεμινισμού απέναντι στις ολέθριες δυνάμεις της κρατικής βίας. Ενός συμπεριληπτικού και διαθεματικού φεμινισμού που καλεί όλες και όλους μας να συμμετάσχουμε στην αντίσταση απέναντι στο ρατσισμό, την ισλαμοφοβία, τον αντισημιτισμό, το μισογυνισμό, την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ναι, χαιρετίζουμε τον αγώνα για τα 15 δολάρια ωρομίσθιο. Αφιερωνόμαστε στη συλλογική αντίσταση. Αντίσταση απέναντι στους δισεκατομμυριούχους που κερδοσκοπούν με τα ενυπόθηκα δάνεια και στους gentrifiers. Αντίσταση απέναντι στους υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης της υγειονομικής περίθαλψης. Αντίσταση απέναντι στις επιθέσεις σε μουσουλμάνους και μετανάστες. Αντίσταση στις επιθέσεις σε άτομα με αναπηρία. Αντίσταση στην κρατική βία που διαπράττεται από την αστυνομία και το βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα. Αντίσταση τόσο στη θεσμική έμφυλη βία όσο και σε εκείνη μέσα στις στενές σχέσεις, ιδιαίτερα ενάντια σε έγχρωμες τρανς γυναίκες.

Τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα σε όλο τον κόσμο και αυτός είναι ο λόγος που ζητάμε ελευθερία και τη δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη. Πανηγυρίζουμε για την επικείμενη απελευθέρωση της Chelsea Manning. Και του Oscar López Rivera. Αλλά ζητάμε επίσης την απελευθέρωση του Leonard Peltier. Του Mumia Abu-Jamal. Της Assata Shakur.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών και ετών θα κληθούμε να εντείνουμε τις διεκδικήσεις μας για κοινωνική δικαιοσύνη, να γίνουμε πιο μαχητικές/οί στην υπεράσπιση ευάλωτων πληθυσμών. Αυτοί που εξακολουθούν να υπερασπίζονται την υπεροχή της λευκής ανδρικής ετερο-πατριαρχίας ας έχουν το νου τους.

Οι επόμενες 1.459 ημέρες κυβέρνησης Τραμπ θα είναι 1.459 ημέρες αντίστασης: αντίστασης στο έδαφος, αντίστασης στις σχολικές αίθουσες, αντίστασης στους χώρους εργασίας, αντίστασης στην τέχνη και στη μουσική μας.

Αυτή είναι μόνο η αρχή, και όπως έλεγε η αμίμητη Ella Baker, ‘Εμείς που πιστεύουμε στην ελευθερία, δεν μπορούμε να ησυχάσουμε μέχρι να έρθει’. Ευχαριστώ».

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

Άντζελα Ντέιβις: «Στις ΗΠΑ υπάρχει μια αδιάσπαστη συνέχεια στην αστυνομική βία που μας πηγαίνει πίσω στην εποχή της δουλείας»

 

Share

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

πορεία γυναικών 21_1 2

της Λίνας Φιλοπούλου

Οι πρόσφατες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες και η ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ σε Πρόεδρο προκάλεσαν αυθόρμητες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας χιλιάδων διαδηλωτών σε πολλές πόλεις με κεντρικό σύνθημα «not my president», θέλοντας να διαχωρίσουν τη θέση τους και να σταθούν απέναντι στην επιθετική προεκλογική ρητορική του και στις ρατσιστικές, σεξιστικές και ξενοφοβικές απόψεις του. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ απέδειξε πόσο πραγματική είναι η απειλή των συλλογικών δικαιωμάτων των γυναικών και των ελευθεριών τους καθώς η προεκλογική του εκστρατεία των τελευταίων εβδομάδων επικεντρώθηκε στο μισογυνισμό και τη μισαλλοδοξία.

Αυτό που ξεκίνησε ως αυθόρμητη αντίδραση αμέσως μετά την εκλογή Τραμπ, παίρνει πλέον οργανωτική μορφή στις 21 Ιανουαρίου, όταν χιλιάδες γυναίκες θα ενώσουν τις φωνές τους στην Ουάσιγκτον, στην Πορεία Γυναικών, διεκδικώντας την προστασία των δικαιωμάτων τους, ασφάλεια, υγεία για τις ίδιες και τις οικογένειές τους. Εκατοντάδες συγκεντρώσεις, μάλιστα, διοργανώνονται στις 21 Ιανουαρίου σε όλον τον κόσμο στο πλαίσιο του καλέσματος της Πορείας Γυναικών στην Ουάσινγκτον (Womens’ March Washington), η οποία αναμένεται να είναι η ιστορικά μεγαλύτερη αντι-συγκέντρωση που διοργανώνεται στο πλαίσιο ορκωμοσίας Προέδρου των ΗΠΑ. Όπως τονίζουν οι διοργανώτριες, η ρητορική των τελευταίων εκλογών προσέβαλε, δαιμονοποίησε και απείλησε πολλές κατηγορίες γυναικών – μετανάστριες, γυναίκες με διαφορετική θρησκεία, ιδιαίτερα τις μουσουλμάνες, LGBTQIA άτομα, ιθαγενείς και αυτόχθονες, αφροαμερικάνες, άτομα με αναπηρία, φτωχές και επιβιώσασες σεξουαλικής βίας.

Όλες αυτές οι γυναίκες, καθώς και άντρες σύμμαχοί τους, θα ενώσουν τις διαφορετικές τους ταυτότητες υπερασπιζόμενες τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη σε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση που δύσκολα θα μπορέσει να αγνοήσει η καινούρια κυβέρνηση. Σύμφωνα με την προκήρυξη που έχει κυκλοφορήσει η πορεία αυτή τοποθετείται στο πλαίσιο παλιότερων αλλά και σύγχρονων κινημάτων για την ισότητα, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο την κληρονομιά κινημάτων, όπως οι Σουφραζέτες και το κίνημα για την κατάργηση της δουλείας, το Κίνημα για τα Αστικά Δικαιώματα, το φεμινιστικό κίνημα, το Κίνημα των Ινδιάνων της Αμερικής, το Occupy Wall Street, το κίνημα για την Ισότητα στο Γάμο, το Black Lives Matter, κ.α. Δεν παραλείπει να αναφέρει επίσης μια σειρά ηγετικών μορφών του φεμινιστικού κινήματος, συμπεριλαμβανομένων των Angela Davis, Harriet Tubman, Gloria Steinem, Audre Lorde, Malala Yousafzai, Dolores Huerta, από το αγροτικό κίνημα, Wilma Mankiller, πρώην αρχηγός της φυλής των Τσερόκι, και Sylvia Rivera, η τρανς αγωνίστρια της εξέγερσης του Stonewall, κ.α. Όλες αυτές οι γυναίκες είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα μπορούμε όλες εμείς να συνεχίσουμε τον αγώνα για την ισότητα.

Οι συμμετέχουσες θα φτάσουν στην Ουάσινγκτον από όλη τη χώρα με πούλμαν. Σύμφωνα με τις διοργανώτριες, πρωταρχικός σκοπός της κινητοποίησης είναι η διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες και η υπεράσπιση των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Επιπλέον επιδιώκουν η Πορεία Γυναικών στην Ουάσινγκτον να στείλει αφενός ένα ηχηρό μήνυμα προς τη νέα κυβέρνηση από την πρώτη κιόλας μέρα και αφετέρου, προς τον κόσμο, ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Περισσότερες από 200 οργανώσεις έχουν δηλώσει ότι θα συμμετέχουν στην πορεία, συμπεριλαμβανομένων των Planned Parenthood, Define American και United We Dream, την NARAL Pro-Choice America – θέτοντας στην ατζέντα και το δικαίωμα στην έκτρωση –, την NAACP, τον Εθνικό Οργανισμό για τις Γυναίκες και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την Ένωση Μουσουλμάνων Γυναικών, των Girls Who Code και Black Girls Rock, προσωπικότητες από τον καλλιτεχνικό κόσμο, ενώ δεκάδες είναι οι ομιλήτριες και ομιλητές σε αυτή την εκδήλωση. Πρόκειται επίσης για μια πορεία που στόχο έχει να αναδείξει τα θετικά στοιχεία της αντίστασης και κυρίως να ενδυναμώσει τις γυναίκες, να δυναμώσει την αλληλεγγύη.

Η πολιτική αναταραχή και η προκλητική τέχνη συναντήθηκαν επίσης στον απόηχο της νίκης του Ντόναλντ Τραμπ. Πριν καν προλάβει να ορκιστεί η νέα κυβέρνηση, ένα νέο κίνημα διαμαρτυρίας γυναικών καλλιτέχνιδων έκανε ήδη την εμφάνισή του με την έκθεση «Nasty Woman» στη Νέα Υόρκη. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν συγκλονιστική. Το πρότζεκτ Pussyhat, που ξεκίνησε από τις Krista Suh και Jayna Zweiman στο Λος Άντζελες λίγες εβδομάδες μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, έχει κάνει πάταγο. Γυναίκες πλέκουν σκουφάκια με αυτιά γάτας από ροζ νήμα για τις ίδιες και για τις εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, άνδρες, και γενικά τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων των γυναικών που αναμένεται να συμμετάσχουν στην πορεία στην Ουάσιγκτον. Το όνομα τους προέκυψε μετά την διαρροή video του 2005 με τον Trump να λέει για τις γυναίκες “grab them by the pussy”, που ελληνικά πάει να πει ότι ο τωρινός Πρόεδρος των Η.Π.Α. κοκορευόταν πως άρπαζε τις γυναίκες από το μουνί αφού στα αγγλικά η λέξη γατούλα-pussy χρησιμοποείται στην αργκώ και για το αιδοίο.

Οι γυναίκες δεν σιωπούμε και δεν θα ησυχάσουμε μέχρι να κερδίσουμε ισοτιμία και ισότητα. Οι γυναίκες δεν θα επιτρέψουμε να υποβιβαστούν τα δικαιώματά μας χωρίς μάχη. Την ίδια μέρα διοργανώνονται συγκεντρώσεις σε πολλές άλλες χώρες σε ένδειξη αλληλεγγύης και με επίκεντρο την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών. Δημιουργείται μια δυνατότητα μέσα σε αυτήν την αντίσταση, με οργανωμένες κινητοποιήσεις τη μέρα της ορκωμοσίας. Η εμφάνιση στο δρόμο ενός ριζοσπαστικού κινήματος αντίστασης στον Τραμπ, από την ημέρα της ορκωμοσίας κιόλας, είναι μια πολύ αισιόδοξη αρχή για τους αγώνες που θα ακολουθήσουν και η ενδεχόμενη επιτυχία του θα αποτελέσει σημαντική επίδειξη ενότητας σε ένδειξη διαμαρτυρίας και μηδενικής ανοχής στον νέο πρόεδρο.

Γυναίκες, ετοιμαστείτε να διαδηλώσουμε!

 

Μπορείτε να δείτε σε ποια μέρη διοργανώνονται συγκεντρώσεις εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για την Πορεία Γυναικών στην Ουάσινγκτον μπορείτε να βρείτε:

EventbriteOfficial WebsiteTwitterInstagram

Βίντεο: #WhyIMarch #WhyWeMarch on January 21st εδώ και εδώ 

Λίστα με βιβλία που πρέπει να διαβάσεις αν σκοπεύεις να συμμετάσχεις στην πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στον Τραμπ εδώ

#ResistTrump  #OccupyInauguration #BlackLivesMatter #Taxtherich #healthcareforall

 
πορεία γυναικών 21_1

Share

«Θέλουμε να ζήσουμε!» φώναξαν χιλιάδες για τις γυναίκες στο Κίτο

vivas-nos-queremos-16-720x477

του Walker Vizcarra

Αυτό το Σάββατο, 26 Νοεμβρίου η πλατφόρμα διαφόρων οργανισμών «Θέλουμε να ζήσουμε», στόχος των οποίων είναι η εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, κινητοποίησε χιλιάδες ανθρώπους σε μια πορεία για τη ζωή στην πόλη του Κίτο.

Γυναίκες, άνδρες, νέοι, ηλικιωμένοι και παιδιά συνόδευσαν την πορεία που βγήκε από την περιοχή Arbolito μέχρι και την παραδοσιακή περιοχή «24 Μαΐου» στο ιστορικό κέντρο του Κίτο.

Μουσική, μηνύματα, τελετές, τραγούδια, παραστάσεις και ακόμη περισσότερα παρουσιάστηκαν κατά μήκος της πορείας «επειδή η ζωή των γυναικών, η ζωή μας, είναι πολύ σημαντική» – σύμφωνα με όσους βρέθηκαν εκεί.

Εδώ μερικές φωτογραφίες της ημέρας:

Πηγή: pressenza

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

kamia_ano

Πορεία ενάντια στη σεξιστική βία

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Πόσες γυναίκες ζούμε χωρίς βία; Κάποιες στατιστικές λένε πως 1 στις 3 γυναίκες έχει πέσει – ή θα πέσει – θύμα επίθεσης ή βιασμού. Είναι όμως μόνο ο βιασμός και το ξύλο βία;

Σε πόσες από εμάς την έχουν πέσει χοντρά άγνωστα άτομα στο λεωφορείο ή στο δρόμο; Πόσες από μας έχουμε αναγκαστεί να κάνουμε σεξ σε μια σχέση ενώ δεν θέλαμε; Πόσες έχουμε δεχτεί γλοιώδη και εν γένει παραβιαστικά σχόλια από κάποιον θείο, γείτονα, γνωστό άτομο; Πόσες μας έχουν χουφτώσει ή αγγίξει χωρίς την άδεια μας; Πόσες μας έχουν πει “πουτάνες” ή “σεμνότυφες” επειδή δεν συμμορφωθήκαμε σε κανονιστικά πρότυπα ή απλά δεν κάναμε το χατίρι σε κάποιους; Πόσες μας έχουν παρενοχλήσει στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο, στη σχολή, στη συλλογικότητα, σε κάποιο μαγαζί;

Στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή βιώνουμε βία και συνεχείς διακρίσεις. Τα σώματά μας θεωρούνται δημόσιος χώρος, όπου άλλα άτομα πέρα από εμάς νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν (σχόλια, άγγιγμα κτλ.). Όσες εργαζόμαστε αντιμετωπίζουμε μισθολογική ανισότητα ή δυσμενέστερη μεταχείριση σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους –κι ας είμαστε εξίσου, αν όχι περισσότερο, ικανές από πολλούς απ’ αυτούς. Πολλές αναγκαζόμαστε να αφήσουμε δουλειά, χόμπι, κοινωνική ζωή για την οικογένεια γιατί ο άντρας είναι αδιανόητο να τα κάνει αυτά. Τα ποσοστά ανεργίας είναι σαφώς μεγαλύτερα για τις γυναίκες. Η αθέατη γυναικεία εργασία, το νοικοκυριό και η μητρότητα δεν υποστηρίζονται  επαρκώς θεσμικά, ενώ αντίθετα εξακολουθεί να αναπαράγεται η μη ορατότητα και ο αποκλεισμός των γυναικών.

Ό,τι η κοινωνία αντιλαμβάνεται ως «γυναικείο» ιεραρχείται ως κατώτερo και υποτιμάται. Ο μισογυνισμός κι η έμφυλη βία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά κομμάτι ενός συνολικού συστήματος σκέψης και καταπίεσης – της πατριαρχίας – που αναπαράγει βία κι αγγίζει όλα τα άτομα ανεξαιρέτως.

Πολλές πιστεύουμε ότι ζούμε χωρίς βία. Επειδή το σώμα μας δεν δέχεται επίθεση, επειδή η ψυχολογική βία ήταν πάντα εκεί και είναι η μόνη πραγματικότητα που ξέρουμε. Επειδή είμαστε γυναίκες η κάθε μας κίνηση καταγράφεται και κατακρίνεται. Είμαστε υπόλογες για κάθε τι λέμε και κάνουμε, λες και το δικαίωμά μας στο δημόσιο λόγο και χώρο μας παραχωρείται ή μας χαρίζεται. Ακούμε συχνά ότι είμαστε τρελές, υστερικές κι ότι είναι υπερβολή ή ακόμη και διχαστικό όταν προσπαθούμε να μιλήσουμε για τον σεξισμό που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας.

Όμως όλα τα παραπάνω είναι επιθέσεις. Όλα τους είναι βία. Ως γυναίκες αναγκαζόμαστε καθημερινά να νιώθουμε στριμωγμένες, στοχοποιημένες, ανασφαλείς. Σήμερα και κάθε μέρα όλες οι γυναίκες θα βιώσουμε μια, έστω «μικρή», σεξιστική επίθεση.

Αρκετά έχουμε ανεχτεί!

Δεν θα αγγίζετε ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Σήμερα και κάθε μέρα μιλάμε για αυτήν την καθημερινότητα και αντιστεκόμαστε σε αυτήν.

Αυτός ο κόσμος ανήκει και σε μας: Ενώνουμε τις φωνές μας με όλες τις γυναίκες και με τα κινήματα τους  που αγωνίζονται και διεκδικούν διεθνώς, στην Πολωνία, στην Αργεντινή, στη Ν. Κορέα, στην Ισλανδία! Νίκη στους αγώνες τους!

Καμιά Ανοχή

kamia-anoxi@googlegroups.com

fb:  Καμιά Ανοχή

Όλες 25/11 στις 8μμ στην πλατεία Καπνικαρέας!

 

Τι είναι βία:

  • Βία είναι να σε σκοτώνουν
  • Βία είναι να σε βιάζουν
  • Βία είναι να σε χτυπάνε
  • Βία είναι να σε ρωτάνε τι φόραγες όταν βιάστηκες ή παρενοχλήθηκες
  • Βία είναι να «πρέπει να του κάτσεις»
  • Βία είναι να σε τραμπουκίζει κάποιος επειδή τον απέρριψες ή τον χώρισες
  • Βία είναι να φοβάσαι μόνη στο δρόμο το βράδυ
  • Βία είναι να πρέπει να ξέρει συνέχεια που είσαι
  • Βία είναι να σε απαξιώνουν όταν εκφράζεις την σεξουαλικότητα σου
  • Βία είναι να σου λένε να χαμογελάσεις, λες και οφείλεις να είσαι χαρούμενη συνέχεια
  • Βία είναι να νιώθει άνετα κάποιος να σχολιάζει το σώμα και την εμφάνιση σου επειδή είσαι γυναίκα
  • Βία είναι να θεωρείται «ευγενής» όποιος δεν θα χτύπαγε γυναίκα λες και σου κάνει χάρη
  • Βία είναι το να σου λέει ότι «πάλι για αυτά τα φεμινιστικά θα μας πεις;;;»
  • Βία είναι το να σε αποκαλούνε «σκύλα» επειδή εξέφρασες την άποψή σου
  • Βία είναι να κρύβουν σεξιστικά σχόλια σε «χιούμορ»
  • Βία είναι να σε ρωτάνε σε συνέντευξη για δουλειά αν «σκοπεύειες να κάνεις οικογένεια»
  • Βία είναι να σε απολύουν επειδή έμεινες έγκυος
  • Βία είναι να πρέπει να αφήσεις εσύ τη δουλειά σου και τα ενδιαφέροντα σου για να προσέχεις τα παιδιά
  • Βία είναι να αποδίδουν την επιτυχία σου στην εμφάνιση σου και όχι στις ικανότητες σου
  • Βία είναι να σε πιέζουν να κάνεις καισαρική
  • Βία είναι να μην σ’ αφήνουν να μιλάς για την καταπίεση σου
  • Bία είναι η κακοποίηση που υφίστανται από μπάτσους-δικαστές οι γυναίκες που καταγγέλλουν τους βιαστές τους/βιασμούς τους
  • Βία είναι το να είσαι μετανάστρια και να θεωρούν αυτομάτως ότι εκδίδεσαι.
  • Βία είναι ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός, όπου γυναίκες πια έχουμε δεχτεί και αναπαράγουμε τη πατριαρχική βία μεταξύ μας
  • Βία είναι να σε ενοχοποιούν επειδή έκανες ή σκέφτεσαι να κάνεις έκτρωση
  • Βία είναι να σε μεγαλώνουν με την ιδέα ότι θα εξαρτάσαι από έναν άντρα
  • Βία είναι να πρέπει να ξαναγυρίσεις στο σπίτι των γονιών σου και στην πατρική εξουσία γιατί είσαι άνεργη

 

Share