Subscribe via RSS Feed

Tag: "ακτιβισμός"

Σαραγόσα: «Το όχι σημαίνει όχι»

zaragoza-3

της Γεωργίας Μανώλη

Τη Δευτέρα 10 Οκτώβρη 2016 περισσότεροι από 200 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πιάτσα Espagna στη Σαραγόσα για να διαμαρτυρηθούν για τον άγριο βιασμό που υπέστη γυναίκα το προηγούμενο Σάββατο στην περιοχή Delicias, κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Πιλάρ αλλά και να προσφέρουν την υποστήριξη τους στο θύμα. Με συνθήματα «Όχι σημαίνει όχι», «Καμία επίθεση δεν θα μείνει χωρίς απάντηση» και «ο βιασμός είναι έγκλημα κατά της ζωής» εξέφρασαν την αποστροφή τους για το έγκλημα αυτό, απαίτησαν αυστηρότερες ποινές για τις σεξουαλικές επιθέσεις και αποκήρυξαν την κουλτούρα του βιασμού ζητώντας ριζικές αλλαγές και στην παιδεία ώστε να κοπεί αυτή η σεξιστική τρομοκρατία από τη ρίζα της. Στο κείμενο της κίνησης αυτής, επίσης δηλώνεται κατηγορηματικά ότι «ο δρόμος και η νύχτα μας ανήκει» και ότι αυτές οι περιπτώσεις είναι «αόρατες» καθώς τα περισσότερα θύματα δεν καταγγέλλουν την επίθεση. Αναφορικά με τους εορτασμούς της Πιλάρ, οι διαδηλώτριες εξέφρασαν την αγανάκτηση τους για το γεγονός ότι πολλοί άνδρες εκμεταλλεύονται την ευκαιρία λόγω του πλήθους να παρενοχλήσουν σεξουαλικά με κάθε τρόπο και επανέλαβαν ότι το «όχι σημαίνει όχι» ακόμα και κατά τη διάρκεια των εορτών.

Η διαμαρτυρία αυτή οργανώθηκε από την Συντονιστική Επιτροπή των Φεμινιστικών Οργανώσεων της Σαραγόσας, με την υποστήριξη όλων των εκπροσώπων του δημοτικού συμβουλίου, ανεξαρτήτως κόμματος. Όσον αφορά τα θεσμικά όργανα της πόλης, αφενός το Δημαρχείο ενεργοποίησε το πρωτόκολλο για τις επιθέσεις που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια εορτασμών για να παύσουν προσωρινά για πέντε λεπτά όλες τις εκδηλώσεις ως διαμαρτυρία κατά του βιασμού αφετέρου εκπρόσωπος της Γραμματείας Ισότητας και Δικαιωμάτων της Γυναίκας της Αραγονίας διευκρίνισε ότι στο θύμα παρέχεται υποστήριξη και προστασία.

Οι συγκρίσεις με την  περίπτωση του ομαδικού βιασμού της Λάρισας ή με όλους τους βιασμούς που έχουν συμβεί στην Ελλάδα και την αντίστοιχη αντιμετώπιση τους είναι αναπόφευκτες. Και η σύγκριση αυτή σε επίπεδο αντιδράσεων και κινητοποιήσεων δείχνει ότι είμαστε ακόμα πολύ πίσω. Είτε στην Ισπανία είτε στην Ελλάδα είτε οπουδήποτε αλλού έχουμε ως γυναίκες ένα κοινό αίτημα, αυτό της απόδοσης της δικαιοσύνης. Οι βιαστές πρέπει να καταδικάζονται, το κράτος οφείλει να παρέχει πλήρη υποστήριξη (νομική, ηθική, ψυχολογική, ιατρική) στο θύμα, αλλά πάνω από όλα ζητάμε να τεθεί πια ένα τέλος στους βιασμούς και στις σεξουαλικές επιθέσεις γιατί δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με τις διαδηλώτριες της Σαραγόσα ότι «η σεξιστική τρομοκρατία πρέπει να κοπεί από τη ρίζα της».

This slideshow requires JavaScript.

Share

Συντριβάνια που ματώνουν στη Ζυρίχη

blood

της Λίνας Φιλοπούλου

Ελβετίδες φεμινίστριες έριξαν κόκκινο χρώμα σε πολλά συντριβάνια στη Ζυρίχη διαμαρτυρόμενες για τις υψηλές τιμές των ταμπόν και άλλων ειδών που χρησιμοποιούν οι γυναίκες όταν έχουν περίοδο. Ας θυμηθούμε ότι και στην Ελλάδα θεωρούνται είδη πολυτελείας.

Κάθε γυναίκα έχει περίοδο πάνω από 400 φορές στη ζωή της. Ωστόσο οι γυναίκες με περίοδο θεωρούνται βρώμικες και η περίοδος κάτι πολύ αηδιαστικό που πρέπει να κρύβεται και να μην συζητιέται ποτέ δημοσίως. Οι γυναίκες από μικρές μαθαίνουν ότι δεν πρέπει ποτέ να μιλούν για την περίοδό τους στους άντρες ώστε να είναι θηλυκές και ελκτικές, ενώ στο χώρο εργασίας οι συνάδελφοι δεν πρέπει ούτε καν να δουν τη σερβιέτα να γλιστράει από την τσάντα στην τσέπη. Για να μην σχολιάσουμε και όλα τα σεξιστικά στερεοτυπικά σχόλια για τα “νευράκια” και τις “ορμόνες” που ακούμε σε σπίτι και δουλειά.

Με αυτή τη δράση λοιπόν οι ελβετίδες φεμινίστριες ζητάνε να προβλεφθεί μια προοδευτική προσέγγιση στο θέμα της έμμηνου ρύσης και στις απαιτήσεις των γυναικών για μια αυτο-προσδιοριζόμενη έκφραση της σεξουαλικότητάς τους, όπως αναφέρει η ομάδα Aktivistin.ch στην ιστοσελίδα της.

Στο hashtag #happytobleed (instagram, twitter) μπορείτε να βρείτε φωτογραφίες από την ξεχωριστή αυτή διαμαρτυρία.

 

Διαβάστε ακόμα

Σερβιέτες, προφυλακτικά και λοιπά είδη πολυτελείας…

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Διαμαρτυρία και Πορεία ενάντια στους βιασμούς

foto40-copy

Το Σάββατο, 24 Σεπτέμβρη, συγκεντρωθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας για να διαμαρτυρηθούμε για τους βιασμούς, τις δολοφονίες, τις κακοποιήσεις και για όλες τις εκφάνσεις της έμφυλης βίας. Για να ενημερώσουμε για όλη αυτή τη βία που, στην πλειοψηφία της, συμβαίνει με την ανοχή της κοινωνίας. Για να εκφράσουμε την αγανάκτηση μας ενάντια σε αυτή την βία και την πατριαρχία συνολικότερα που μας απαξιώνει. Για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στο θύμα βιασμού από τη Λάρισα.

Στην Καπνικαρέα λοιπόν μοιράσαμε την ανακοίνωση μας και ενημερώσαμε τους περαστικούς για τη 14χρονη που απήχθη και βιάστηκε επανειλημμένα στη Λάρισα. Δεν έλειψαν τα απαξιωτικά βλέμματα ή το ύφος «τι γραφικές είναι πάλι αυτές». Πολλοί και πολλές όμως ανταποκρίθηκαν και ζητούσαν επιπλέον ενημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσης και για το  αν έπιασαν τους βιαστές. Μια εξηντάχρονη μας πλησίασε απηυδισμένη με τη φίλη της και μας ρώτησε “Γιατί οι άνδρες δεν δέχονται να πάρουν το ενημερωτικό φυλλάδιο; αυτοί θα έπρεπε να το πάρουν πρώτοι!”. Εκτός από τα φυλλάδια και το πανό, η κίνηση Καμία Ανοχή είχε και πικέτες, με συνθήματα στα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ακόμα και στα τούρκικα. Πολλοί τουρίστες κοντοστάθηκαν να μάθουν και αυτοί γιατί διαμαρτυρόμαστε, γιατί είμαστε εκεί. Η ανάγνωση της ανακοίνωσης της Κίνησης εναλλασσόταν ανά τακτικά διαστήματα με τη μουσική των Siouxsie and the Banshees, Aretha Franklin, La Femme και άλλων. Ο κόσμος πολύς και ο παλμός έντονος. Αποφασίστηκε λοιπόν και η πορεία. Κατεβήκαμε λοιπόν την Ερμού για να καταλήξουμε στο Μοναστηράκι. Και εκεί ο κόσμος ήθελε να μάθει γιατί είμαστε εκεί, γιατί διαμαρτυρόμαστε. Τα συνθήματα συνεχίστηκαν και πάλι δυνατά. Δυο νεαρές Αμερικανίδες από τη Florida μας ρωτήσανε και αυτές τι ακριβώς κάνουμε. Ξαφνιάστηκαν: “Δεν το περιμέναμε ότι και στην Ευρώπη θα έχουν φεμινιστικές αντιδράσεις για την κουλτούρα του βιασμού”. Μας είπανε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στα κολλέγια με το date rape, για την υπόθεση του βιαστή Brock Turner και για το θύμα, που της την κατέστρεψε τη ζωή όχι μόνο ο βιαστής αλλά και ο δικαστής.

Το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου μαζευτήκαμε λοιπόν στο κέντρο της Αθήνας για να σπάσουμε τη σιωπή και την συγκατάβαση. Για να βροντοφωνάξουμε το όχι μας στην κουλτούρα του βιασμού και την επιβολή της πατριαρχίας στο γυναικείο σώμα. Για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας σε όλες τις γυναίκες που αντιμάχονται την έμφυλη βία. Για να δείξουμε ότι βιασμοί σαν αυτόν της 14χρονης στη Λάρισα δεν θα περνάνε πια στα ψιλά και ότι απαιτούμε δικαιοσύνη για όλα τα θύματα βιασμού. Το Σάββατο ήταν μόνο η αρχή.

This slideshow requires JavaScript.

Share

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

end-rape-culture

 

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς

Δελτίο τύπου

Στη Λάρισα ένα κορίτσι 14 χρονών απήχθη, κρατήθηκε παρά τη θέληση του, βιάστηκε ομαδικά και συστηματικά και εξαναγκάστηκε σε πορνεία. Δεν είναι το πρώτο ούτε το τελευταίο περιστατικό βιασμού. Μάλιστα είναι από τα λίγα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας.

Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει προ πολλού. Γι’ αυτόν το λόγο συναντηθήκαμε τη Δευτέρα 12/9/2016 στην Αθήνα και δημιουργήσαμε την κίνηση «Καμιά Ανοχή»: γιατί δεν ανεχόμαστε πια τους βιασμούς, τις δολοφονίες, τους ξυλοδαρμούς, τις παρενοχλήσεις, το σεξιστικό λόγο και συμπεριφορά, την καθημερινή βία που στοχεύει τα γυναικεία σώματα.

Για όσα υπέστη  η 14χρονη κατηγορούνται 5 άτομα, τα οποία παρουσιάζονται για ακόμη μια φορά από τα ΜΜΕ ως «τέρατα», «ανώμαλοι» κλπ. Εμείς όμως κοιτάζοντας τις φωτογραφίες τους, βλέπουμε άντρες καθημερινούς και όχι «εξωκοινωνικά στοιχεία».

Βιασμό δεν διέπραξαν εξωκοινωνικά στοιχεία, τον διέπραξαν συγγενείς, δικηγόροι, μανάβηδες, οικογενειάρχες, γείτονες. Και στον βιασμό –στον κάθε βιασμό- συναινούν σιωπηλά ολόκληρες κοινωνίες. Συναινούν τα ΜΜΕ, που παρουσιάζουν την κάθε περίπτωση βιασμού, δολοφονίας και κακοποίησης ως σοκαριστικό μεμονωμένο γεγονός. Συναινούν όσοι αρχικά πέφτουν από τα σύννεφα, κάθε φορά, και στη συνέχεια ξεχνούν γρήγορα. Συναινούν και όσοι θεωρούν αποκλειστική ευθύνη των ίδιων των γυναικών την προστασία τους.

Εμείς αρνούμαστε να ξεχάσουμε. Ξέρουμε πως στη θέση της κοπέλας μπορούσε να είναι οποιαδήποτε από μας, μια γνωστή, μια φίλη, μια συμμαθήτρια και ξέρουμε πως στη θέση της υπήρξαν και θα υπάρξουν κι άλλες.

Απαιτούμε να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη σημαίνει ποινή για όλους τους δράστες αντίστοιχη της πράξης τους. Δικαιοσύνη σημαίνει αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο έτσι ώστε να υποστηρίζονται τα θύματα. Δικαιοσύνη σημαίνει τα μέσα ενημέρωσης να μιλούν για το έγκλημα και όχι να ταΐζουν με κανιβαλιστικά άρθρα ένα κοινό που διψάει για θέαμα. Δικαιοσύνη σημαίνει να βρεθούν μπρος των ευθυνών τους όσοι κάνουν ότι δε βλέπουν και δεν ακούν, όσοι ποτέ δεν μιλάνε.

Δικαιοσύνη σημαίνει να μη φοβόμαστε – στο δρόμο, στη δουλειά, στο σπίτι, στην παρέα.

Σας περιμένουμε στην επόμενη συνάντηση μας στις 20/9 (Καλλιδρομίου 50 στις 6μμ) για να προετοιμάσουμε την συγκέντρωση για το Σάββατο 24/9 στην Καπνικαρέα στις 12μμ

Για να μη μείνει ο βιασμός της 14χρονης χωρίς απάντηση.

Για να μην νιώθει καμία μόνη της απέναντι στην πατριαρχία.

Καμία Ανοχή στη κουλτούρα του βιασμού.

 

Share

Η πόλη των εκτοπισμένων γυναικών

colombia

Οικισμός του δήμου Τουρμπάκο, νότια της τουριστικής Καρταχένα- οικισμός γυναικών Γυναίκες της LMD σχηματίζουν έναν κύκλο γύρω από το κοινοτικό τους κέντρο που έγινε στόχος εμπρησμού | @ligademujeres.org

της Χριστίνας Πάντζου

Αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω της ατέρμονης βίας της σύρραξης ανάμεσα σε παραστρατιωτικούς, τον στρατό και τα αριστερά αντάρτικα που στοιχειώνει την Κολομβία εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια.

Οι συμφωνίες ειρήνης προχωρούν, αλλά εκείνες παραμένουν κάποιες από τα έξι εκατομμύρια εκτοπισμένους της χώρας.

Τώρα μένουν σε έναν οικισμό του δήμου Τουρμπάκο, νότια της τουριστικής Καρταχένα, σε σπίτια που έχτισαν μόνες τους με τα ίδια τους τα χέρια, τούβλο το τούβλο.

Σε μια «γειτονιά της περηφάνιας των γυναικών», όπως την αποκαλούν.

Όλες τους είναι μέλη της Ένωσης Εκτοπισμένων Γυναικών (LMD), γυναίκες μόνες, επικεφαλής νοικοκυριών, επιζώσες σφαγών, βιασμών και άλλων εγκλημάτων πολέμου.

colombia1

Μέλη της Ενωσης Εκτοπισμένων Γυναικών (LMD) @ligademujeres.org

Η ιστορία τους πάει χρόνια πίσω, το 1998, όταν έχοντας καταφύγει σε άθλιες παραγκουπόλεις της Καρταχένα για να σωθούν από τη βία των επαρχιών τους, συνάντησαν τη νομικό και ακτιβίστρια Πατρίσια Γκερέρο και οργανώθηκε ο πρώτος πυρήνας οκτώ γυναικών που διεκδίκησαν να εγγυηθεί το κράτος θεμελιώδη δικαιώματά τους που καταπατήθηκαν, την αναγνώρισή τους ως εσωτερικών προσφύγων, την επανεγκατάστασή τους σε ασφαλείς τόπους που οι ίδιες να αποφασίσουν.

Έτσι, γεννήθηκε το σχέδιο για την πρώτη πόλη εκτοπισμένων γυναικών, όπου σήμερα φιλοξενούνται 300 γυναίκες με τα παιδιά τους και εφαρμόζονται παραγωγικά προγράμματα που εγγυώνται τη διατροφική τους αυτάρκεια.

Η ιδέα μιας κοινότητας γυναικών συνάντησε πολλά εμπόδια, προκαταλήψεις ακόμη και μίσος.

Το κοινοτικό τους κέντρο έγινε στόχος εμπρησμού, στα χωράφια που καλλιεργούν «άγνωστοι» πέταξαν ακρωτηριασμένα μέλη πτωμάτων και ο σύντροφος μιας από αυτές τις γυναίκες δολοφονήθηκε την ώρα που φρουρούσε το εργοστάσιο που παράγει τα γκρι τούβλα τα οποία χρησιμοποιούν για να χτίσουν τα σπίτια τους.

Μάταια τις εκφόβισαν: ξανάχτισαν το κοινοτικό κέντρο, έχτισαν τα σπίτια τους, ξανάστησαν μια ζωή που νόμιζαν πως είχε τελειώσει γι’ αυτές.

colombia2

Χτίζοντας την πόλη των εκτοπισμένων γυναικών Χτίζοντας την πόλη των εκτοπισμένων γυναικών | @ligademujeres.org

«Μάθαμε πώς να χτίζουμε μόνες μας, πώς να δουλεύουμε το μυστρί και το σίδερο. Μας έβαλαν κάθε είδους τρικλοποδιές, μας έλεγαν ότι δεν ήμασταν ικανές, αλλά αποδείξαμε πως είμαστε και χτίσαμε μόνες μας τα σπίτια μας», έλεγε στο BBC η Εβερλίδες Αλμάνσα, που φέρει στην πλάτη της 59 χρόνια βίας.

Ο πατέρας της δολοφονήθηκε όταν εκείνη ήταν 9 ετών, έπειτα ήρθε η σειρά δύο ξαδέλφων της κι αργότερα ενός ανιψιού της.

«Οι ένοπλες ομάδες έμπαιναν στα κτήματα όπου δούλευαν οι αγρότες, τους έδεναν και τους βίαζαν μπροστά στις γυναίκες. Κάθε που άκουγα κάποιον θόρυβο, έπαιρνα τη μοναχοκόρη μου και τρέχαμε στα βουνά, μη μου την πειράξουν».

Η κόρη της δολοφονήθηκε πριν από λίγα χρόνια, αλλά η 14χρονη εγγονή της Ναγέλις μεγαλώνει διαφορετικά.

«Για μας είναι πιο εύκολο γιατί δεν χρειάστηκε να περάσουμε όσα πέρασαν εκείνες. Τους είμαστε ευγνώμονες γιατί μας προσφέρουν μια καλύτερη, μια αξιοπρεπή ζωή».

Η Ναγέλις είναι συντονίστρια μιας ομάδας νέων της LMD που θέλουν να συνεχίσουν το έργο που ξεκίνησαν οι μητέρες και οι γιαγιάδες τους.

Ίσως όμως το πιο σημαντικό να είναι πως τα αγόρια που μεγαλώνουν σε αυτόν τον οικισμό αναπτύσσουν μια πιο ισορροπημένη αντίληψη για τις σχέσεις των φύλων, συνηθισμένα να βλέπουν τις μητέρες και γιαγιάδες τους να είναι επικεφαλής των νοικοκυριών, να φροντίζουν για την επιβίωση της οικογένειας, να έχουν λόγο στο κάθε τι.

Ή όπως παραστατικά λέει ο 23χρονος Νταβίντ Ρεάλες: «Τις σέβομαι για το κουράγιο και τη γενναιότητά τους. Μπορούν να κάνουν τα πάντα, δεν έχουν κανένα λόγο να μένουν στο σπίτι, εμπλέκονται σε όλες τις υποθέσεις της χώρας ή και του κόσμου».

Πηγή: efsyn

 

Share

14χρονη κακοποιήθηκε και βιάστηκε κατ’ εξακολούθηση στη Λάρισα: Κάλεσμα για την ανάληψη δράσης

unlearn

του Φύλου Συκής

14χρονη κακοποιήθηκε και βιάστηκε κατ’ εξακολούθηση στη Λάρισα

Κάλεσμα για την ανάληψη δράσης

 

Στα λίγα δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν στον τύπο διαβάσαμε για τη 14χρονη που απήχθη, κακοποιούνταν και  βιαζόταν κατ’ εξακολούθηση στη Λάρισα. Μια ανήλικη που βίαια εξέδιδαν εγκληματίες σε πορνοπελάτες. Ένα κορίτσι που ήρθε αντιμέτωπο με την βία στη χειρότερη μορφή της. Μια περίπτωση βιασμού που μαθεύτηκε. Πόσες άλλες έχουν μείνει κρυφές; Πόσα σεξουαλικά εγκλήματα μένουν ακόμη ατιμώρητα; Μόνο η αλληλεγγύη και η συλλογική δράση μας μπορεί να σπάσει τη σιωπή. Μόνο η ενημέρωση, η αντίδραση και η αγανάκτηση μπορούν να πολεμήσουν την συγκατάβαση. Μόνο θυμός και οργή μας πλημμυρίζει. Ας κάνουμε λοιπόν την οργή μας δύναμη. Συναντιόμαστε, οργανωνόμαστε και αναλαμβάνουμε δράση!

Δευτέρα 12 Σεπτέμβρη, ώρα 18.00, Καλλιδρομίου 50 Εξάρχεια (στο Στέκι της Πρωτοβουλίας Κατοίκων)

Να είσαι ήσυχος όταν κοιμούνται τα παιδιά, όχι όταν βιάζονται

#NoMoreRapeInGreece #Justice4LarissaVictim

.

Share

Féminisme Debout: ναι στις μη-μεικτές συνελεύσεις!

nuitdebout-marion-2

της Doriane Grey

Παρίσι

Έπειτα από τον Μάρτιο, ένα μήνα γεμάτο πορείες κι έπειτα από τις πρώτες συνελέυσεις των Nuit Debout, βρέθηκα τον Απρίλιο στο Παρίσι. Ήμουν πραγματικά ανυπόμονη να δω αυτό που συνέβαινε στη γεμάτη από δραστηριότητες Place de la République (κεντρική πλατεία του Παρισιού).

Είναι το απόγευμα πριν από τη γενική συνέλευση, πηγαίνω από τη μία ομάδα στην άλλη, ανακαλύπτοντας τις διαφορετικές επιτροπές (φεμινιστική, εκπαίδευσης, οικολογίας, οικονομικών, συνταγματική…) Ακούω όσα λέγονται αλλά φτερουγίζω από δω κι από κει και θέλω να είμαι παντού συγχρόνως.  Αποφασίζω να μείνω στην φεμινιστική επιτροπή, χωρίς αμφιβολία, καθώς ενδιαφέρομαι καιρό τώρα γι’ αυτό το ζήτημα, χωρίς ποτέ να κινηθώ πολιτικά επ’ αυτού. Τον τελευταίο καιρό, συμμετείχα σε όλο και περισσότερες συζητήσεις γύρω απ’ το έμφυλο ζήτημα, τη θέση των γυναικών στην κοινωνία, στον δρόμο, στη σχέση, στην εργασία,  στο σεξ… Πριν από κάποια χρόνια είχα ασχοληθεί, επίσης, με τις καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις του γυναικείου φύλου/οργάνου, μια δουλεία που δυστυχώς δεν συνέχισα.

Είμαι περίεργη. Προσεκτική: Ακούω και παρατηρώ τη μικρή αυτή ομάδα που έχουμε συστήσει. Στην αρχή, είμαστε περίπου 15 άτομα, γρήγορα όμως, περισσότερα άτομα στέκονται κι η φεμινιστική επιτροπή γεννά το ενδιαφέρον σε κάποιους άνδρες και γυναίκες διαφόρων ηλικιών. Εκεί συζητώνται μεταξύ άλλων η σεξουαλικότητα, η πορνεία, η δημόσια έκφραση, η αντισύλληψη κτλ. Συζητείται επίσης, η αναγκαιότητα ή όχι, των μη μεικτών συνελεύσεων (δηλαδή εκείνων μόνο ανάμεσα σε γυναίκες).

Η έννοια αυτή του μη μεικτού μου είναι ξένη. Στην αρχή δεν καταλαβαίνω πολύ καλά για το τι ακριβώς πρόκειται, στη συνέχεια όμως, μέσα από την κουβέντα και τα επιχειρήματα που εκτίθενται, γίνεται πιο ξεκάθαρη, πιο συνεκτική και πιο λογική.

Μια κοπέλα μας εξηγεί ότι οι μη μεικτές συνελεύσεις είναι ένα εργαλείο χειραφέτησης των γυναικών που επιτρέπει ν’ απελευθερωθεί ο λόγος των γυναικών ανάμεσα σε γυναίκες. Η Christine Delphy αναφέρεται πολλές φορές. Η κοπέλα συνεχίζει εξηγώντας ότι σε μια σχέση εξουσίας, όποια κι αν είναι αυτή, ο εξουσιαζόμενος δεν μπορεί να εκφράσει την καταστολή που υφίσταται παρουσία του εξουσιαστή του. Πράγματι, δυσκολευόμαστε να φανταστούμε μια συνδικαλιστική συνέλευση με την παρουσία, των αφεντικών. Πρόκειται για ένα εργαλείο (η μη μεικτή διαδικασία) και όχι βέβαια για τον αυτοσκοπό. Κάποιες δεν συναινούν μ’ αυτήν την ιδέα, πιστεύοντας ότι πρόκειται για ένα είδος αποκλεισμού των ανδρών. Όμως, επαναλαμβάνεται συχνά ότι η φεμινιστική επιτροπή οργανώνει κατά κανόνα μεικτές συνελεύσεις όπου οι άνδρες είναι καλοδεχούμενοι, ενώ οι μη μεικτές συνελεύσεις περιορίζονται σε μιάμιση ώρα κάθε μέρα.

Συμμετείχα αρκετές φορές ξανά στην φεμινιστική επιτροπή, σε συνελεύσεις μεικτές και μη. Όσο για τον χρόνο των περίφημων μη μεικτών συνελεύσεων, για τις οποίες γράφτηκαν τόσα πολλά στον Τύπο, στην πραγματικότητα περνούσε εξηγώντας στους άνδρες τους λόγους για τους οποίους είναι αναγκαίος κάποιος χρόνος μη μεικτών συνελεύσεων. Υπήρξαν ακόμη και βίαιες αντιδράσεις από την πλευρά κάποιων ανδρών.

Προκειμένου να εκτονωθούν οι εντάσεις και να γίνει κατανοητό το γιατί μια κοπέλα προτείνει τη δημιουργία μιας ξεχωριστής ομάδας, η οποία θα εξηγεί την ιδέα αυτής της μη μεικτής συνέλευσης σε εκείνους που τους ενδιαφέρει να μάθουν περισσότερα, έτσι ώστε να μπορέσει τελικά να πραγματοποιηθεί η συνέλευση αυτή.

Όμως ορισμένοι αδυνατούν να καταλάβουν και παραμένουν εκεί. Ένας άνδρας φωνάζει δυνατά: «Έχω το δικαίωμα να είμαι εδώ, είναι πλατεία, δημόσιος χώρος, θα μείνω εδώ αν θέλω να μείνω για ν’ ακούσω». Αμύνεται της θέσης του σαν να του στερείται ένα δικαίωμα (ή μήπως ένα προνόμιο?). Μονοπωλώντας έτσι την προσοχή του κόσμου, αυτός ο άνδρας δεν είχε καν λάβει υπόψη του ότι μιλούσε πιο δυνατά από μια κοπέλα που εκείνη τη στιγμή αφηγούνταν το γεγονός ότι είχε πέσει θύμα βιασμού.

Λίγο αργότερα, ενοχλήθηκα από δύο νεαρούς που βρίσκονταν πίσω μου: σχολίαζαν, έσπαγαν πλάκα ή συζητούσαν άσχετα θέματα. Σοκαρίστηκα όμως όταν ο ένας απ’ τους δύο σκύβει στο αυτί του άλλου και του λέει το εξής: «Όλες αυτές οι κοπέλες είναι τύπισσες που δεν βρήκαν κανέναν να τους γλείψει το μουνί». Το βλέμμα της κοπέλας που καθόταν δίπλα μου συναντιέται με το δικό μου. Είχαμε ακούσει και οι δύο το ίδιο πράγμα. Παρόλα αυτά δεν είπαμε τίποτα. Αισθάνθηκα δειλή και νευριασμένη. Ένα ακόμη σεξιστικό αστείο που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα είδος αντρικής κυριαρχίας και αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα για την ανάγκη μη μεικτών συνελεύσεων.

Θα ήθελα να έχω πάρει το λόγο σ’ αυτές τις συνελεύσεις, άλλα είχα ανάγκη περισσότερο χρόνο, κι αναμφίβολα να νιώσω πιο άνετα όπως σε μια μικρή μη μεικτή επιτροπή. Εντέλει προσωπικά μου φάνηκε πολύ σημαντικό το ότι τέτοιες συνελεύσεις έλαβαν χώρα μέσα στο δημόσιο χώρο, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε γυναίκες όπως εγώ, μη στρατευμένες, αλλά με ευαισθησία πάνω στο ζήτημα του φεμινισμού, ν’ ακούσουν συζητήσεις, πολύ συχνά περιορισμένες σε πολιτικές ομάδες περισσότερο ή λιγότερο προσεγγίσιμες.

Μασσαλία

Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη απ’ τα ερεθίσματα αυτά που είχα στο Παρίσι. Σκεφτόμουν πολύ. Μου είχαν δημιουργηθεί πολλές ερωτήσεις. Ήθελα να μεταφέρω αυτές τις εμπειρίες από την φεμινιστική επιτροπή, από τη συνέλευση των Νuit Debout, και να τις μοιραστώ με τους κοντινούς μου ανθρώπους. Όμως τις περισσότερες φορές, όταν ακουγόταν η λέξη ‘φεμινισμός’, ένιωθα μια καχυποψία. Κι όταν ασχολούμουν με το θέμα της ‘non- mixité’, ήταν φανερό ότι έπεφτε βαρύ. Χωρίς να έχω καν τον χρόνο να διηγηθώ την εμπειρία μου μέχρι τέλους, ακουγόντουσαν κάποια παλιά καλά κλισέ: «Μα ο φεμινισμός είναι λίγο ξεπερασμένος, έτσι δεν είναι; Από το ‘68 και μετά οι γυναίκες έχουν περισσότερα δικαιώματα, πρέπει να τελειώνουμε μ’ αυτό το θέμα. Κι έπειτα, οι μη μεικτές συνελεύσεις αφορούν τις extreme φεμινίστριες που τις χρησιμοποιούν ως στρατηγική προκειμένου ν΄ αποκλείσουν τους άντρες. Είναι μισογυνισμός από την ανάποδη πλευρά κι είναι παράλογο. Κάνουν ακριβώς αυτό για το οποίο κατηγορούν τους άντρες». Εκνευρίζει και προκαλεί έντονα συναισθήματα. Είναι λεπτό ζήτημα.

Νιώθω ακόμη υποχρεωμένη να πείσω ορισμένους/ες για την ανάγκη του φεμινισμού σήμερα. Πρέπει να επιχειρηματολογήσω αλλά δεν είμαι αρκετά δυνατή γι’ αυτό. Μου ζητούν αποδείξεις κι έτσι προσπαθώ να δώσω κάποια απλά παραδείγματα: διαφορά των μισθών σε κοινά επαγγέλματα και πόστα, την διαφορά των ανδρών και των γυναικών στο δημόσιο χώρο, το χρόνο που οι γυναίκες έχουν τον λόγο κτλ. Βρίσκομαι να πρέπει να αιτιολογήσω γιατί πιστεύω ότι η κοινωνία είναι ακόμη φτιαγμένη από και για τους άντρες. Υπάρχει ένα είδος άρνησης του σεξισμού, ακόμη και από την πλευρά των γυναικών.

Οι τελευταίες μου φαίνεται ότι έρχονται σε δύσκολη θέση ακόμα και με την έννοια του φεμινισμού. Είναι όμως κατά πλειοψηφία τους όλες φεμινίστριες στην καθημερινότητα τους, δίχως πάντοτε να το αντιλαμβάνονται ή να το διεκδικούν ανοιχτά. Αυτό που συμβαίνει συχνά είναι η επιθυμία της μη θυματοποίησης κάποιας ως γυναίκας. Προτιμάει καμιά να θεωρεί τον εαυτό της ως ελεύθερο άτομο που δεν υποτάσσεται στις κοινωνικές νόρμες.

Έπειτα απ’ όλες αυτές τις εμπειρίες, και αυτά τα χαστούκια, είμαι αποφασισμένη να συνεχίσω να σκέφτομαι πάνω στο ζήτημα. Αυτό το σύντομο πέρασμα μου από την φεμινιστική επιτροπή μου επέτρεψε ν΄ αναζητήσω τις προσωπικές μου απόψεις και να περάσω στο πολιτικό πεδίο μέσα από τη συλλογικότητα και την ανταλλαγή εργαλείων (αναφορές, εργαστήρια κτλ.). Ο φεμινισμός μένει ένα τεράστιο εργοτάξιο. Ας δημιουργήσουμε ανοίγματα και χώρους συζητήσεων: υπάρχουν ακόμη τόσα πράγματα να πούμε και να κάνουμε μαζί.

* «Φεμινισμός στο πόδι»: Λογοπαίγνιο με το κίνημα των Nuit Debout

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στα Γαλλικά στο τεύχος Ιουνίου του περιοδικού CQFD και μπορείτε να τη βρείτε εδώ. Η μετάφραση προέρχεται από το Δίκτυο Αθήνα Μασσαλία και μπορείτε να τη βρείτε εδώ

 

 

Share

Fearless Collective: H τέχνη κατά της έμφυλης βίας στην Ινδία και στο Πακιστάν

fearless

της Γεωργίας Μανώλη

Οι Fearless, δηλαδή οι Άφοβες, είναι μια κολεκτίβα από καλλιτέχνιδες του δρόμου, κινηματογραφίστριες, φωτογράφους και ακτιβίστριες που θεωρούν ότι η τέχνη τους μπορεί να είναι το μέσο για την κοινωνική αλλαγή. Επικεντρώνονται σε θέματα όπως η ισότητα των φύλων, η σεξουαλικότητα και η καταπολέμηση της έμφυλης βίας. Ιδρύτρια αυτής της κολεκτίβας ήταν η Iνδή καλλιτέχνιδα Shilo Shiv Suleman, η οποία μετά τον ομαδικό βιασμό και τη δολοφονία της Jyoti Singh στο Νέο Δελχί, αποφάσισε να ξεκινήσει μια καμπάνια κατά της έμφυλης βίας και του φόβου που βίωναν οι γυναίκες εκείνη την περίοδο. «Χρειαζόμασταν περισσότερες γυναίκες στο δρόμο, να διεκδικήσουν και πάλι το δικαίωμα τους στο δημόσιο χώρο και την ισότητα» (Fearless Collective). Καθώς η Ινδία απαγορεύει γενικά την δημοσιοποίηση ονόματος θύματος, μέχρι και σήμερα μάλιστα, τα ινδικά ΜΜΕ αποκαλούσαν το θύμα «Nirbhaya» που σημαίνει αυτό ακριβώς, «άφοβη». Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε με κάλεσμα στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης για αφίσες κατά αυτού του φόβου και η απήχηση ήταν τεράστια. Η καμπάνια αυτή συνεχίστηκε και εκτός διαδικτύου σε διαδηλώσεις κατά της έμφυλης βίας στην Καλκούτα και σε καλλιτεχνικές εκθέσεις στην Σιγκαπούρη και στην Αχμενταμπάντ.

Το πιο πρόσφατο εγχείρημα της κολεκτίβας είναι οι τοιχογραφίες στις γειτονιές των πακιστανικών πόλεων. Συγκεκριμένα η Suleman επισκέφτηκε τη Λαχώρη, το Καράτσι και το Ραβαλπίντι μετά από πρόσκληση της Πακιστανής ακτιβίστριας για τα σεξουαλικά δικαιώματα Nida Mushtaq. Εκεί εκπαίδευσε καλλιτέχνες της πακιστανικής Fearless Collective και μαζί με άλλες γυναίκες, για πρώτη φορά στο Πακιστάν, ζωγράφισαν και μεταμόρφωσαν με πολύχρωμα σχέδια και μηνύματα τοίχους σε δημόσιους χώρους. Στη Λαχώρη συνεργάστηκαν με φοιτήτριες της Σχολής Καλών Τεχνών ενώ στο Ραβαλπίντι οι Fearless Collective συναντήθηκαν με την τρανς κοινότητα και μαζί ζωγράφισαν την τρανς ακτιβίστρια Bubbli Malik  πάνω σ’ ένα ποδήλατο σ’ ένα τεράστιο τοίχο όπου αναγράφεται στα Ουρντού η επιγραφή «Είμαι δημιούργημα του Θεού». Τέλος, στο Καράτσι σε μια γειτονιά που μαστίζεται από τη βία των συμμοριών, παρά τις προτροπές των ντόπιων να μην προχωρήσουν το επικίνδυνο σχέδιο τους, η Suleman και οι Fearless Collective δημιούργησαν μια τοιχογραφία που απεικονίζει δυο κορίτσια κυριολεκτικά μέσα στα χαλάσματα. Το εγχείρημα αυτό έλαβε μέρος κατά το τέλος του 2015 αλλά έγινε viral στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης το 2016 και συζητιέται ακόμη. Στόχος άλλωστε και των Fearless Collective και της Mushtaq είναι πρωτίστως η ανάκτηση του δικαιώματος της γυναίκας στο δημόσιο χώρο και στο αστικό τοπίο. «Η δουλειά μας ως καλλιτέχνιδες και ακτιβίστριες είναι να μεταλλάξουμε αυτούς τους χώρους, να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες τους στο έπακρο ενώ ταυτόχρονα μοιραζόμαστε ιστορίες με τις οποίες σχετιζόμαστε και οι οποίες στο τέλος της ημέρας είναι όμορφες» (USIP). Το σημαντικότερο που έχουν όμως καταφέρει οι Fearless Collective είναι να δουλέψουν μέσα στην κοινότητα τόσο με άνδρες όσο και με γυναίκες και να πατάξουν κυριολεκτικά το φόβο που προκαλεί η έμφυλη βία. Σίγουρα οι Fearless Collective έχουν συναντήσει πολλά προβλήματα κατά τις προσπάθειες τους αυτές και κυρίως οικονομικά (αναπόφευκτα υπάρχουν και οι επιχορηγήσεις από αμερικάνικες ΜΚΟ όπως παραδέχεται και η ίδια η Suleman) ωστόσο δεν πτοούνται και συνεχίζουν τις προσπάθειες τους για την καταπολέμηση των στερεοτύπων της έμφυλης βίας μέσα από την τέχνη του δρόμου.

This slideshow requires JavaScript.

 

Διαβάστε ακόμα

Με αφορμή τον ομαδικό βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ινδία

Sarojini Sahoo: «Ο βιασμός είναι ένα όπλο που παραμορφώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα»

Ποτέ μου δεν έχω νιώσει τόσο μόνη

.

Share

Καταγγελία συντονιστικού lgbtqi+ pride Κρήτης για το δημοτικό συμβούλιο Ρεθύμνου

RTX1GDIN

Την Τετάρτη 16 Μαρτίου του 2016, κληθήκαμε μέλη της συντονιστικής ομάδας LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος και Σεξουαλικότητας, να παρευρεθούμε στο ολομελειακό Δημοτικό Συμβούλιο Ρεθύμνης για να εξεταστεί το αίτημά μας για την παραχώρηση του Δημοτικού Κήπου στις 9 και στις 10 Ιουλίου για την πραγματοποίηση του Φεστιβάλ. Παρά τις προσπάθειές μας και τη θετική γνωμοδότηση που μας είχε δοθεί από τη συνέλευση της Δημοτικής Κοινότητας Ρεθύμνου, στην οποία επίσης παρευρεθήκαμε μία εβδομάδα νωρίτερα (στις 9/3), το Δ.Σ. αρνήθηκε να μας παραχωρήσει την άδεια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που από Δημοτικές Αρχές αντιμετωπίζουμε παρόμοια αρνητική στάση. Πέρυσι, ο Δήμος Ηρακλείου, μετά από πολλές συναντήσεις και συνεννοήσεις, φαινομενικά θετικά προσκείμενος και δίνοντάς μας μία καθησυχαστική-άτυπη απάντηση ως προς τη παραχώρηση του πάρκου Γεωργιάδη, λίγες μέρες πριν από τη διεξαγωγή του Φεστιβάλ, με επίσημη ανακοίνωση, υπό την πίεση εκκλησιαστικών και ακροδεξιών στοιχείων, αποποιήθηκε οποιασδήποτε ευθύνης και ανάμιξης με το Φεστιβάλ, φτάνοντας λίγες ώρες πριν την έναρξη, να μας αρνείται την έγγραφη άδεια παραχώρησης/ηλεκτροδότησης του πάρκου.

Με μια ματιά στην ελληνική νομοθεσία, σύμφωνα με απόφαση του συμβουλίου επικρατείας και το άρθρο 11 του Συντάγματος (δικαίωμα του συνέρχεσθαι), θα έπρεπε να είναι δεδομένη η αποδοχή του αιτήματός μας για την παραχώρηση του κήπου. Σε έκθεση του συνηγόρου του πολίτη για τη διαχείριση των κοινόχρηστων χώρων από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, ο εκάστοτε δήμος αναλαμβάνει τη διαχείριση και την αξιοποίηση των κοινόχρηστων χώρων κατά τρόπο που να μην αναιρεί την κοινή χρήση (άρθρο 970 του Αστικού Κώδικα) και να προάγει τη κοινή ωφελεία (άρθρο ι 969 του Αστικού Κώδικα). Κάθε πολίτης έχει την εξουσία να χρησιμοποιεί ελεύθερα τους κοινόχρηστους χώρους, εξουσία που απορρέει από το δικαίωμα της προσωπικότητας (άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα). Τέλος στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των δικαιωμάτων των ανθρώπων στο άρθρο 10 (ελευθερία έκφρασης ) αναφέρεται κατά λέξη «Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα εις την ελευθερία εκφράσεως. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελέυθερίαν γνώμης ως και την ελευθερίαν λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών, άνευ επεμβάσεως δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων»

Αυτό που μας αρνείται κάθε φορά ο Δήμος ή ο φορέας, δεν είναι μόνο η χρήση του εκάστοτε χώρου ή μια νομική διευκόλυνση, αλλά το ίδιο το δικαίωμα στο δημόσιο χώρο. Για όλ@ εμάς που επιτελούμε ταυτότητες έξω από τη νόρμα [cis, λευκός, ευκατάστατος, υγιής, ετεροφυλόφιλος, ετεροκανονικός άνθρωπος], ο δημόσιος χώρος είναι τοξικός. Αποτελεί πεδίο μάχης και η ύπαρξή μας σε αυτόν διαρκώς αμφισβητείται, όταν δεν πολεμάται.

Η απόφαση του Δ.Σ. είναι ενάντια στον διαρκή αγώνα μας για ορατότητα, αυτοδιάθεση και ελευθερία. Με εμφανή άγνοια των μελών του ως προς τη μορφή, το περιεχόμενο και τις διεκδικήσεις του Φεστιβάλ, και παρά τις τοποθετήσεις μας κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, το τυπικό μας αίτημα απορρίφθηκε χωρίς κάποιο λογικό και πρακτικό επιχείρημα. Αντ΄ αυτού, η επιχειρηματολογία τους εξαντλήθηκε στην αναπαραγωγή ομοφοβικών, σεξιστικών, τρανσφοβικών, πατριαρχικών λόγων.

Εφόσον δεν μας δόθηκε ο χώρος να απαντήσουμε κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, σχολιάζουμε παρακάτω κάποια από τα βασικά επιχειρήματα που ακούστηκαν:

Για την παρουσία παιδιών και μητέρων στο κήπο τις ώρες του Φεστιβάλ και τον κίνδυνο που διατρέχουν από την «έκθεσή»’ τους σε αυτό: το Δ.Σ. χαρακτηρίζει «υστερικές» τις μητέρες για τις οποίες κατά τα άλλα νοιάζεται, προδίδοντας το μισογύνικο και σεξιστικό του βλέμμα. Γνωρίζουμε πως όλα αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν με πρώτη και κυρίαρχη υποχρέωση να επιτελέσουν το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους. Πολλά από αυτά είναι ή θα υπάρξουν θύματα ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού. Τα ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας που ανοίγει το Φεστιβάλ δεν αφορούν μόνο την LGBTQI+ κοινότητα αλλά όλους τους ανθρώπους που μεγαλώνουν στην πατριαρχική κοινωνία και καταπιέζονται από τα κυρίαρχα πρότυπα. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να ανοίξουν σε κάθε σχολείο, καφενείο και παιδική χαρά.

Πόσοι Γιακουμάκηδες, πόσοι βιασμοί και δολοφονίες χρειάζονται για να αντιληφθούν την έμφυλη βία; Δεν μπορεί παρά να είναι υποκριτικό το σοκ και η ευαισθητοποίηση για όλα αυτά από φορείς που την επόμενη στιγμή φιμώνουν και εξοστρακίζουν ένα φεστιβάλ που μιλάει για το σώμα, το φύλο την σεξουαλικότητα. Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα πως μέλος του Δ.Σ. απείλησε με αποχώρηση από τη διαδικασία εάν το σώμα συνεχίσει να συνδιαλέγεται με εμάς.

Καμία από τις υποτιθέμενες αντιπροτάσεις του συμβουλίου (κλειστό γυμναστήριο Μ. Μερκούρη, σπίτι του πολιτισμού) δεν μπορεί ρεαλιστικά να στεγάσει το πρόγραμμα και την μορφή του φεστιβάλ. Αντίθετα, το μόνο που κάνουν είναι να υποβαθμίζουν την διοργάνωση και τους συμμετέχοντες σε αυτή. Δε νοείται Φεστιβάλ Ορατότητας σε κλειστό χώρο. Η επόμενη αντιπρόταση για τον κήπο για τις δεύτερες βραδινές ώρες (αυστηρά 21:00-00:00) μας υποβαθμίζει αυτόματα σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, εφόσον γνωρίζουμε ότι ο κήπος είναι διαθέσιμος καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας για οποιαδήποτε άλλη οργανωμένη δραστηριότητα.

Για την άποψη που ορίζει τις έμφυλες και σεξουαλικές μας ταυτότητες ως κάτι ιδιωτικό που πρέπει να συμβαίνει μόνο στα κρεβάτια μας και είναι ανωμαλία: Για εμάς δεν είναι ούτε φύση ούτε ατομική επιλογή ή ιδιωτική υπόθεση. Είναι κομμάτι της κοινωνικοπολιτικής μας υπόστασης, ταυτότητες τις οποίες φέρουμε και με βάση τις οποίες οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε καθημερινά.

Ενδεικτικό της τάσης ορισμένων συμβούλων, ήταν μία τοποθέτηση η οποία αναπαρήγαγε μία ψευδή είδηση περί δημόσιου αυνανισμού στη Πράγα, ταυτίζοντάς την με το Φεστιβάλ μας. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει τόσο την άγνοια του συγκεκριμένου Δημοτικού Συμβούλου για το περιεχόμενο του LGBTQI+ Pride Kρήτης όσο και την ενοχοποίηση του ανθρώπινου σώματος.

Καμία έκπληξη δε μας προκαλεί που στην ίδια διαδικασία λίγα λεπτά πριν, σε ένα προ ημερησίας ψήφισμα σχετικά με το προσφυγικό, εκφέρθηκε ρατσιστικός, ισλαμοφοβικός και εθνικιστικός λόγος. Οι μετανάστες και οι μετανάστριες, η LGBTQI+ κοινότητα και κάθε άλλη καταπιεσμένη ομάδα ανέκαθεν αποτελούσαν τον εύκολο στόχο για κοινωνικό κανιβαλισμό. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί από τους κήρυκες μίσους, ομοφοβικών, τρανσφοβικών και σεξιστικών αντιλήψεων είναι και οι θεσμικοί εκπρόσωποι του ρατσισμού και του φασισμού.

Το Δ.Σ προέβαλε ως βασικό επιχείρημα το φόβο για την δημιουργία επεισοδίων από εχθρικά προσκείμενους κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ. Την προσωπική μας ασφάλεια, την οποία προτάσσει, έχουμε μάθει πολύ καλά να την διαφυλάσσουμε καθημερινά. Είναι τουλάχιστον αστείο να την επικαλείται την στιγμή που με την στάση του στέκεται απέναντί μας, ενώ δημοτικοί σύμβουλοι – πέραν του κακοποιητικού λόγου που εξέφρασαν απέναντί μας – κατά την αποχώρησή των μελών του Συντονιστικού έφτασαν να απειλούν την σωματική μας ακεραιότητα.

Με αφορμή το περιστατικό αυτό καταδεικνύονται για μια ακόμη φορά όλες αυτές οι εξουσιαστικές αντιλήψεις που συντηρούνται στο εσωτερικό της τοπικής – και όχι μόνο – κοινωνίας. Κυρίως, φαίνεται πόσο σημαντικό είναι το να καθιερωθεί στο νησί ένα Φεστιβάλ που θα αγγίξει όλα αυτά για τα οποία φοβόμαστε ή αποφεύγουμε να μιλήσουμε. Αυτοοργανωμένα και αυτοχρηματοδοτούμενα, φτιάχνουμε μόνα μας ασφαλείς χώρους και διεκδικούμε ορατότητα, αυτοδιάθεση, ζωή κ’ ελευθερία.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τον δημόσιο χώρο που μας ανήκει, για την ελευθερία των σωμάτων και των επιθυμιών μας. Όροι καταπίεσης όπως το φύλο, η φυλή, η τάξη μπλέκονται πρώτα απ’ όλα πάνω στα ίδια μας τα σώματα. Γι’ αυτό δεν μπορούμε παρά να συνδεθούμε με κάθε δίκαιο κοινωνικό αγώνα, ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Καλούμε αλληλέγγυα άτομα και συλλογικότητες να συνυπογράψουν την καταγγελία, να δημοσιοποιήσουν το γεγονός και να παράξουν το δικό τους λόγο.

Να διεκδικήσουμε συλλογικά τον δημοτικό κήπο του Ρεθύμνου για τις 9-10 Ιούλη, για το 2o LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος,Σεξουαλικότητας

Ολόκληρη η Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου Ρεθύμνης, υπάρχει βιντεοσκοπημένη και προσβάσιμη διαδικτυακά στον παρακάτω σύνδεσμο :

Η πλατφόρμα συνυπογραφής online είναι στο παρακάτω σύνδεσμο :

http://www.ipetitions.com/petition/public-garden-of-rethymno-for-the-2nd-lgbtqi 

 

lgbt

Share

Πρώτη φορά Αριστερά, δεύτερη φορά Στάλιν

πανο

Στις 29 Ιουνίου ημέρα Δευτέρα συνέβη κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του κινηματικού-ριζοσπαστικού ή όπως αλλιώς θέλετε, χώρου της Ξάνθης. Άλλωστε οι λέξεις πολλές φορές μέσα στην ανθρώπινη ιστορία έχασαν  και εξακολουθούν να χάνουν την αξία τους και το σημασιακό τους μάγμα. Το γιγαντοπανό που κρέμασε η Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και την έμφυλη βία στην εξωτερική όψη του αναγνωστηρίου του Δ.Π.Θ και αφορούσε την ανάδειξη και την καταγγελία δεκάδων περιστατικών βιασμών στην Ξάνθη,  καθώς  και την επιθετική μας διάθεση απέναντι στην κουλτούρα του βιασμού, μιας και για εμάς τουλάχιστον, η έμφυλη βία, αποτελεί κεντρική και αυτόνομη κοινωνική σχέση σε όλο το εύρος του ιστορικού χρόνου,  κατέβηκε με πρωτοβουλία μελών της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ξάνθης. Στην θέση του αναρτήθηκε ένα άλλο πανό, στα πλαίσια της καμπάνιας για την στήριξη του «όχι» από τα μέλη της συγκεκριμένης νεολαίας. Το πανό της συνέλευσής μας μεταφέρθηκε στο στέκι τους, το kardelen. Όταν μέλος της συνέλευσης πήγε να το πάρει πίσω, οι δημοκράτες ακτιβιστές  και υπερασπιστές μιας δικαιότερης κοινωνίας της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του είπανε πως το κατέβασαν προσωρινά, για ένα πενθήμερο και μέχρι να τελειώσει η καμπάνια από την μεριά τους,  για την στήριξη του «όχι» στο δημοψήφισμα. Μετά θα μας το επέστρεφαν. «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Όντως η Δημοκρατία δεν έχει διλήμματα!

Φαίνεται βέβαια  πως πέσαμε πάνω σε μια  άσχημη, για εμάς τουλάχιστον, πολιτική συγκυρία και όταν λέμε «εμάς», δεν υπονοούμε τίποτα άλλο παρά τον δικό μας χώρο ιδεών. Ή αλλιώς, η έμπνευσή μας πήγε και τράκαρε και χωροθετικά ακόμη αν το προτιμάτε, πάνω σε μία εξεγερσιακή στιγμή της ένδοξης ελληνικής κοινωνίας και μάλιστα του πιο πατριωτικά συνειδητοποιημένου της κομματιού. Αυτού της αριστεράς. Κομματιού πάντα διακριτού μέσα στην κοινωνική και πολιτική κονίστρα, που αδυνατεί να αντιληφτεί τον εαυτό του έξω από το πατριωτικό και εθνικό συγκείμενο. Ιστορικός θεματοφύλακας της εθνικής ενότητας και των συμφερόντων της. Που πάντα πιστό στις αρχέγονες και αδιαπραγμάτευτες δημοκρατικές παραδόσεις του, με έντονες πινελιές αμεσοδημοκρατίας και αντιιεραρχίας τα τελευταία χρόνια, ιεράρχησε το ζήτημα του δημοψηφίσματος σαν πιο σπουδαίο, παίρνοντας έτσι την «πρωτοβουλία», πάντα από μόνο του, και σε συστοιχία με την επαναστατική του συνείδηση, ηθική και προοπτική,  να κατεβάσει το πανό μας και στην θέση του να τοποθετήσει ένα δικό του για να στηρίξει την καμπάνια του «όχι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Ένα «όχι» των Ελλήνων, όπως αρέσκονται να λένε μεταξύ τους, που θα γίνει ο πυροκροτητής και το εφαλτήριο για περισσότερη δημοκρατία εντός της Ευρώπης. Ολοκληρωτικός ακτιβισμός, εθνικισμός, σιχασιά ή και όλα μαζί; Αποκαΐδια της Δημοκρατίας που ευαγγελίζονται ή ράκη αυτής, που ιεραρχώντας για άλλη μία φορά σκοπούς και μέσα, υποτάσσουν τον πρώτο (σκοπό), στον δεύτερο (μέσο); Πρακτική, εκτίμηση και τροφός πολύ σκοτεινών στιγμών στην διάρκεια και εντός της ανθρώπινης ιστορικής περιπέτειας.

Αυτή η επιλογή τους βέβαια, δεν αποτελεί κάποια έκπληξη. Τουλάχιστον σε όσες/ους ασχολούνται με ζητήματα έμφυλης βίας και έμφυλων διαχωρισμών. Η στάση της ελληνικής κοινωνίας και της αριστεράς που της αναλογεί και όχι μόνο, είναι παλιά και γνωστή σε τέτοιου είδους ζητήματα. Έτσι και τα μέλη της Νεολαίας Σύριζα Ξάνθης δεν αποτελούν κάποιου είδους εξαίρεση από τις άλλες κομματολάγνες και εξουσιομανείς φοιτητικές παρατάξεις. Ενώ έχουν βιαστεί φοιτήτριες μέσα στη χρονιά, έχουν συνωμοτήσει με τη συγκαλυπτική και σεξιστική τοπική κοινωνία τηρώντας την ίδια συναινετική στάση στους βιασμούς.

Για  όλους αυτούς λοιπόν, αυτά είναι ζητήματα δευτερεύοντα. Λύση υπάρχει. Και όρεξη ταυτοχρόνως. Και έμπνευση επίσης. Ιεράρχηση, υποβάθμιση και τέλος αποσιώπηση. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε. Πρωτεύει ο όχλος και οι ενοράσεις του. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως αν και αποτελούμε μια νεοπαγή συνέλευση, προλάβαμε να δούμε να κατεβαίνει πανό μας μέσα στην πόλη καθώς και άλλη μία φορά συστηματικά και στοχευμένα οι αφίσες μας. Είτε από μπράβους είτε από αριστερούς.

Υ.Γ.  Το πανό της συνέλευσής  μας υπολογίζουμε ότι κατέβηκε γύρω στις 9 το βράδυ της Δευτέρας. Το ίδιο βράδυ πράξαμε το αυτονόητο. Το πανό της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α αποκαθηλώθηκε με την σειρά του. Στο μεσοδιάστημα και μέχρι να ξανατοποθετήσουμε το πανό της συνέλευσης  μας, ανέβηκε νέο, στο ίδιο σημείο από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Το βράδυ της Πέμπτης 2 Ιουλίου κατεβάσαμε εκ νέου και το δεύτερο πανό τοποθετώντας αυτό της συνέλευσης μας. Πράξαμε αυτό που ήδη ορίσαμε σαν το αυτονόητο για εμάς. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Παλεύοντας κάθε στιγμή να συστοιχηθούμε  με ό,τι ορίζουμε και ό,τι ορίζει το πολιτικό και ηθικό αξιακό μας σύστημα. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη, στο δημόσιο χώρο και όχι εν κρυπτώ.

Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και την έμφυλη βία

22 Ιουλίου 2015

 

Διαβάστε ακόμα

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

 

Share

Κείμενο αντιρατσιστικών, ΛΟΑΤ και εργατικών οργανώσεων της Θεσσαλονίκης για ένα βροντερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα

οχι3

Τα κινήματα στον αγώνα για το ΌΧΙ

Όλα αυτά τα χρόνια, όλοι και όλες εμείς που συμμετέχουμε στα κοινωνικά κινήματα έχουμε δώσει μικρές και μεγάλες μάχες για την υπεράσπιση των κοινών αγαθών, για την εργατική αξιοπρέπεια και την προοπτική της εργατικής χειραφέτησης, για τα δικαιώματα των προσφύγων, των μεταναστών και των παιδιών τους, για την ισότητα και την κατάργηση των πατριαρχικών και σεξιστικών διακρίσεων, για την άρση των κοινωνικών αποκλεισμών που η καταστολή, η φτώχεια, ή ακόμα οι κοινωνικές προκαταλήψεις επιβάλλουν απέναντι στους πολίτες με αναπηρίες, την LGBTQI κοινότητα, τους φυλακισμένους και αποφυλακισμένους, τους τοξικοεξαρτημένους ή τα άτομα με ψυχιατρικές διαγνώσεις.

Αυτό που καταλαβαίναμε όλο και πιο καθαρά μέσα από τη συμμετοχή μας σε όλα αυτά τα κινήματα, είναι ότι οι επιμέρους αγώνες δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα, αν δεν συνδυάζονται με τον αγώνα για τα δικαιώματα όλων μας, ντόπιων και ξένων, σε δουλειά με αξιοπρέπεια, στη δημόσια υγεία και παιδεία, με τον αγώνα ενάντια στη φτώχεια που έφεραν η κρίση και τα μνημόνια. Για αυτό και συμμετείχαμε όλοι μαζί στις μεγάλες εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις των περασμένων χρόνων, στις πλατείες και τις απεργίες. Ισχύει βέβαια και το αντίστροφο: οι αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία δεν έχουν αποτέλεσμα και νόημα αν δεν συμπεριλαμβάνουν όλους τους φτωχούς και καταπιεσμένους, αν δεν αίρουν στα λόγια και στην πράξη τους διαχωρισμούς ανάμεσα σε ντόπιους και ξένους εργαζόμενους, ανάμεσα σε νόμιμους και «λαθραίους» μετανάστες, αν δεν αναμετρώνται καθημερινά με το ρατσισμό, τo φασισμό και τον εθνικισμό που μας θέλουν χωρισμένους και νικημένους.

Σήμερα, οι αγώνες αυτοί βρίσκονται μπροστά σε ένα κρίσιμο κατώφλι: μετά από ένα διάστημα υποχώρησης και αμηχανίας, η προκήρυξη του δημοψηφίσματος φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα κινήματα, τις κοινωνικές αντιστάσεις, το λαϊκό παράγοντα. Το δημοψήφισμα συνδέει τους διαφορετικούς αγώνες σε ένα κοινό μέτωπο ενάντια στη φτωχοποίηση, τους αποκλεισμούς και τη δυστυχία που θα φέρει η συνέχιση των μνημονίων και αναδεικνύει ένα ξεκάθαρο διαχωρισμό ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, την εξουσία και τους καταπιεσμένους, τους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους, αυτούς που παλεύουμε για να μείνουμε όρθιοι και αξιοπρεπείς και αυτούς που παλεύουν για να «μείνουν Ευρώπη». Ένα «ναι» στο δημοψήφισμα θα οδηγήσει σε ολική παλινόρθωση του μνημονιακού καθεστώτος, στην πιο στυγνή και αποκρουστική του εκδοχή.

Ένα ΌΧΙ, κι ακόμα περισσότερο ένα μεγάλο, ριζοσπαστικό, λαϊκό ΌΧΙ, βγαλμένο μέσα από την κινητοποίηση του λαού και της κοινωνίας, θα ανοίξει νέους δρόμους διεκδίκησης και αξιοπρέπειας. Πολλοί από εμάς έχουμε διαφορετικές απόψεις για το τι πρέπει να γίνει μετά, ποιος δρόμος είναι ο καλύτερος για το λαό και τους εργαζόμενους. Αυτό όμως που όλοι και όλες μας συμφωνούμε, είναι ότι αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να περνά μέσα από την υποταγή και τη διολίσθηση στο μνημονιακό καθεστώς, μέσα από τη συνέχιση της λιτότητας, την ιδιωτικοποίηση των κοινών αγαθών και υπηρεσιών. Για αυτό, το ΟΧΙ σε αυτό το δημοψήφισμα, σημαίνει για εμάς ταυτόχρονα και ΌΧΙ σε κάθε άλλη μνημονιακή και αντιλαϊκή συμφωνία. Και γνωρίζουμε ότι όσο πιο δυνατό θα είναι το ΌΧΙ της Κυριακής, όσο περισσότερο κινητοποιηθεί για αυτό η κοινωνία και τα κινήματα, τόσο περισσότερο θα καθορίσει και τις εξελίξεις από τη Δευτέρα, αποτρέποντας τις υπαναχωρήσεις. Αυτή την εβδομάδα, τα κινήματα και ο λαός βγαίνουμε ξανά στους δρόμους και δεν πρόκειται να μαζευτούμε ξανά εύκολα.

Καλούμε την Παρασκευή στις 7 στη μεγάλη συναυλία για το ΟΧΙ στο Λευκό Πύργο.

 

ΟΧΙ στα μνημόνια της φτώχειας

Όλοι και όλες στους δρόμους

 

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Ομάδα Sylvia Rivera για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride

Δίκτυο Ανέργων κι Επισφαλώς Εργαζομένων,

Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Θεσσαλονίκης

Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό

Σχολείο Αλληλεγγύης “Οδυσσέας”

Share

“Εμείς το “όχι” το είπαμε – θα το πούμε την κυριακή – θα συνεχίσουμε να το λέμε αν χρειαστεί και στη συνέχεια!!!”

κριση

Χώρος αλληλεγγύης γυναικων-πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στο χρέος και στα μέτρα λιτότητας

“Εμείς το “όχι” το είπαμε – θα το πούμε την κυριακή – θα συνεχίσουμε να το λέμε αν χρειαστεί και στη συνέχεια!!!”

Εδώ και πέντε χρόνια εμείς οι γυναίκες έχουμε ζήσει σκληρά τις μνημονιακές πολιτικές λιτότητας που πήραν οι προηγούμενες κυβερνήσεις υπηρετώντας τις διαταγές της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ στο όνομα του χρέους.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ λοιπόν ό,τι και να κάνουν μέσα από την μιντιακή προπαγάνδα τους ΝΑ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΟΥΝ!!!

Γιατί εμείς ξέρουμε καλά ότι η μεγαλύτερη Βια είναι η Φτώχεια, όταν:

*μας φτάσανε να μην έχουμε φαγητό και εμβόλια-φάρμακα για τα παιδιά και τους ηλικιωμένους γονείς μας

*είμασταν οι πρώτες που απολύσανε, οι περισσότερο ανασφάλιστες

*είμασταν οι πρώτες στα ποσοστά ανεργίας

*είμασταν εμείς που αποχωριζόμασταν τα παιδιά μας που φεύγαν μετανάστες

*είμασταν εμείς που κρατούσαν τα μωρά μας όταν δεν είχαμε να πληρώσουμε για τη γέννα

*είμασταν αυτές που δεχτήκαμε τις συνέπειες από την αυξανόμενη βία στην κοινωνία

ΑΛΛΑ είμασταν κι αυτές που μέσα από την ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ και την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μας ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΜΕ και θα συνεχίσουμε ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ!!!

ΓΙΑΤΙ:

– εμείς το “όχι” το είπαμε μαζί με τις αγωνιζομενες καθαριστριες, τους/τις διαθέσιμους στην εκπαίδευση, τους σχολικούς φύλακες, τους απολυμένους της coca-cola και μαζί με όλα τα κινήματα που εδώ και πέντε χρόνια είμασταν μαζί στους δρόμους!!!

– εμείς το “όχι” το είπαμε από την πρώτη στιγμή που έπεσε το μαύυρο στην δημόσια ραδιοτηλεόραση!!!

– εμείς το “όχι” το είπαμε – θα το πούμε την κυριακή – θα συνεχίσουμε να το λέμε αν χρειαστεί και στη συνέχεια!!!

 

 

Share

Για ένα φεμινιστικό «όχι»

οχι1

Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, εμείς, οι γυναίκες της πληττόμενης πλειοψηφίας οφείλουμε στους εαυτούς μας να καταψηφίσουμε την πρόταση των πιστωτών· και θα εξηγήσουμε τους λόγους. Είναι αλήθεια ότι την τελευταία εβδομάδα έχουμε ίσως κάποια στιγμή νιώσει φόβο, ανασφάλεια, αβεβαιότητα και πως οι αποφάσεις παίρνονται κάπου εκεί έξω, πέρα από τον έλεγχό μας. Ακούμε διαρκώς για εκβιασμούς και για τελεσίγραφα· για «περηφάνεια» και «υποτέλεια»· για βράχια, γκρεμούς και άλλα ατυχήματα ή δυστυχήματα. Και πολύ φανατισμό και οργή, που συχνά επισκιάζει τα όποια λογικά επιχειρήματα. Πώς να μην ανησυχούμε; Πώς να κρατηθούμε στα λογικά μας; Και κυρίως, τι κάνουμε;

Ας κοιτάξουμε λοιπόν γύρω  μας. Από τη μια αντικρίζουμε το χάλι που έχουν επιφέρει τα συνεχή μέτρα σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Ειδικά οι γυναίκες, κληθήκαμε τα τελευταία χρόνια να σηκώσουμε ακόμα περισσότερα βάρη. Και δεν έφτανε η «φροντίδα» που επωμιστήκανε πολλές από εμάς στα πλαίσια της οικογένειας, όπως και η αυξημένη ανεργία και ευελιξία εκτός σπιτιού. Μαζί τους αυξήθηκε και η βία, η παρενόχληση και κάθε είδους καθημερινός σεξισμός. Άλλες πάλι παραμένουμε εγκλωβισμένες στην οικογενειακή εστία, με πατεράδες και αδερφούς πάνω από το κεφάλι μας (τους οποίους μπορεί και να υπεραγαπάμε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, έτσι δεν είναι;) ενώ άλλες θα θέλαμε να ξεκινήσουμε τη δική μας οικογένεια, αλλά δεν μπορούμε. Σαν να μην έφτανε ότι ανησυχούμε για εμάς τις ίδιες, τις δουλειές μας, τα δικαιώματά μας που εξαφανίζονται, ανησυχούμε επιπλέον για τα παιδιά, τους/τις συντρόφους, τους γονείς, τους γείτονες και τις φίλες/φίλους μας και τρέχουμε να προλάβουμε (να «φροντίσουμε») τους πάντες. Κι όλα αυτά για όσες δεν είμαστε τρανς, λεσβίες ή με σκούρο δέρμα, για να αντιμετωπίζουμε επιπλέον αποκλεισμούς, βία και προβλήματα…

Από την άλλη βέβαια είδαμε και την ελπίδα. Είδαμε πρωτοβουλίες, κολλεκτίβες και κάθε είδους συλλογικά εγχειρήματα. Ζήσαμε τις πλατείες, φτιάξαμε λαϊκές συνελεύσεις και οργανώσαμε συλλογικές κουζίνες. Στηρίξαμε τις καθαρίστριες και την ΕΡΤ –ακόμα και με κριτική, δεν έχει σημασία. Μάθαμε το ίντερνετ, το φέισμπουκ και τα μπλόγκ. Μάθαμε ακόμα να βάζουμε τα παλιά ρούχα πλυμμένα και διπλωμένα δίπλα στον κάδο για εκείνους/ες που δεν έχουν, καθώς και το φαΐ που περισσεύει. Όταν είδαμε ότι τα όνειρά μας δεν πρόκειται να υλοποιηθούν, φοβηθήκαμε πολύ. Αλλά προσαρμοστήκαμε κιόλας και επιβιώσαμε. Και στην πορεία είδαμε ότι μπορούμε και αλλιώς. Όταν κοιτάμε λοιπόν γύρω μας, αυτές είναι οι εμπειρίες που σαν ψηφίδες μπαίνουν σε τάξη και συνθέτουν αυτά που ζούμε.

Κάποιοι θα μας πούνε βέβαια ότι όλα αυτά είναι λαϊκισμός και πως πολιτική είναι μόνο όταν μιλάς με μακροοικονομικούς δείκτες και στατιστικές, για το «λαό», το «έθνος» και κάποιο –αφηρημένο- καλό του. Όμως, ο φεμινισμός μας έχει διδάξει ότι η πολιτική δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από τα βιώματα της καθημερινότητάς μας. Μας έχει διδάξει ακόμα ότι αυτές οι γενικεύσεις, πάνω στις οποίες βασίζονται πολλές από τις αναλύσεις που ακούμε καθημερινά και χαράζονται πολιτικές, δεν είναι τελικά παρά αφηγήσεις λευκών, δυτικών, (μέσο)αστών στρέιτ αντρών. Άρα είναι κάθε άλλο παρά περιεκτικές και συνολικές. Για αυτό και εμείς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν έχουμε καμία σχέση με κοκορομαχίες για το ποιός πολιτικός είναι δειλός και ποιός έχει «τ’αρχίδια». Δεν μας ενδιαφέρει να ματώσουμε για κάποια «εθνική ομοψυχία», γιατί ξέρουμε ποιά είναι η θέση των γυναικών σε αυτή την αφήγηση, και δεν εξαρτούμε την «περηφάνεια» και την «ταπείνωσή» μας από την πορεία των διαπραγματεύσεων ή από μια κάλπη. Είμαστε περήφανες ούτως ή άλλως γιατί οι αγώνες μας είναι καθημερινοί, στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο και δεν αφήνουμε κανέναν να υποθέτει το αντίθετο.

Εμείς θα κλείσουμε τα αυτιά σε όσες φωνές προσπαθούν να διαστρεβλώσουν αυτά που ξέρουμε και ζούμε και να μας πουλήσουν τη δική τους πραγματικότητα ως μοναδική αφήγηση. Θα πούμε «όχι» σε νέα μέτρα λιτότητας γιατί δεν ξεχνάμε ότι αυτή η κρίση δεν είναι δική μας, οπότε ούτε και η εξοντωτική λιτότητα πρέπει να φορτώνεται στις πλάτες μας. Θα πούμε «όχι» στην Ευρωπαϊκή Ένωση της ανισότητας, του σεξισμού και της λιτότητας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση που προϋποθέτει και προωθεί την απλήρωτη εργασία «φροντίδας» από όλες εμάς και μας επιβραβεύει με ευέλικτη απασχόληση και βία για να σώζει τράπεζες. Εμείς έχουμε πλέον μάθει στην αλληλεγγύη και τη συλλογική προσπάθεια, γνωρίσαμε τη δημοκρατία των συνελεύσεων και αυτή την Ευρώπη απαιτούμε. Η ανάγκη μας είναι να υπάρχουμε και την επόμενη μέρα. Η επιθυμία μας είναι να υπάρχουμε σε μια κοινωνία με ισότητα και δικαιοσύνη –και θα αγωνιστούμε για αυτό.

Ενώνουμε τις φωνές μας, στηρίζουμε τους αγώνες!

5/7 όλες ψηφίζουμε «όχι» στα μνημόνια, στη λιτότητα, στους εκβιασμούς

 

φύλο συκής /www.fylosykis.gr

 

 

Share

Συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις στο Χωριάτικο

χωριατικο 9

της Μαρίας Παπαδοπούλου

Μπορεί η δικαιοσύνη να επέτρεψε στους ενόχους της υπόθεσης «Χωριάτικο» να κυκλοφορούν ελεύθεροι, όμως ένα μέρος της κοινωνίας αρνείται να νομιμοποιήσει αυτή την απόφαση. Έτσι, εδώ και περίπου τρεις μήνες, σε διάφορες γειτονιές συνεχίζουν να γίνονται δράσεις ενημέρωσης και ακτιβισμοί ενάντια στην αλυσίδα, που εκφράζουν την αλληλεγγύη του κινήματος στις γυναίκες-θύματα και καλούν σε μποϊκοτάζ των φούρνων.

Πίσω απ τις βιτρίνες του «Χωριάτικου» και των θυγατρικών «Αττικών Φούρνων» λειτουργεί κύκλωμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης αλλοδαπών γυναικών. Μετά από 2 επιχειρήσεις της αστυνομίας, σύλληψη των κατηγορούμενων και 2 δικογραφίες οι υπεύθυνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι, οι φούρνοι λειτουργούν κανονικότατα (και μάλιστα με κακές εργασιακές συνθήκες για τους/τις υπαλλήλους). Οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και οι ιδιοκτήτες της αλυσίδας, κρίθηκαν ένοχοι με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και σωματεμπορίας, ενώ ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν άλλοι 18. Ωστόσο, όλοι οι καταδικασθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι με καταβολή εγγυοδοσίας και περιοριστικούς όρους. Για τον Άγγελο Γιαννακόπουλο ορίστηκε το ποσό των 200.000 ευρώ, για τον Φλιοστόρ Ιγκόρ 70.000 ευρώ, για τον Κωνσταντίνο Κύρου, η εγγύηση ορίστηκε στα 50.000 ευρώ και, τέλος, για τον Μιχάϊ Κρέτου στα 20.000 ευρώ. Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα και για την παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών.

(Μερικά δέιγματα των πρόσφατων κινητοποιήσεων εδώ, εδώ, εδώ, εδώεδώ και εδώ)

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Κάλεσμα για φεμινιστική παρέμβαση στο Blockupy: Ας νοιαστούμε! Ας χορέψουμε! Ας μπλοκάρουμε – Φεμινιστικά!

blockupy

Στις 18 Μαρτίου 2015 διοργανώνεται μια μεγάλη διεθνής κινητοποίηση του Δικτύου Blockupy International, ενάντια στα εγκαίνια του νέου κτιρίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη. Στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων υπάρχει κάλεσμα από κουήρ-φεμινιστικές ομάδες για συμμετοχή στον αποκλεισμό του νέου κτιρίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Ολόκληρο το κάλεσμα των φεμινιστικών παρεμβάσεων:

Κάλεσμα για φεμινιστική παρέμβαση: Ας νοιαστούμε! Ας χορέψουμε! Ας μπλοκάρουμε – Φεμινιστικά!

Τμήμα των δράσεων Blockupy είναι και οι queer-φεμινιστικές ομάδες από το 2012. Εμείς λέμε ότι δεν είναι αρκετό να αλλάζει απλώς χέρια η εξουσία και η ιδιοκτησία. Πρέπει να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή. Εμείς ως φεμινίστριες τοποθετούμε τη ζωή στο κέντρο και την αντιπαραβάλλουμε ως ουτοπία απέναντι στη λογική του κέρδους. Η παραγωγή, η κατανομή του χρόνου, ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να αλλάξουν ριζικά!

Ο εορτασμός των εγκαινίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις 18 Μαρτίου θα πρέπει να γίνει η δική μας γιορτή. Τελικά ο εορτασμός τους κατέληξε να γίνει δείπνο με κεριά – το πάρτυ ακυρώθηκε. Αυτό δεν εμποδίζει εμάς να χορέψουμε: οι απολιθωμένες συνθήκες απαιτούν χορό, ώστε να τραγουδήσουμε τη δική τους μελωδία. Το Blockupy θα είναι εκεί, όταν η ΕΚΤ θα ανοίξει στις 18 Μαρτίου για κάποιους λίγους. Το πάρτυ τους θα παραμείνει κλειστό. Η επίδραση των πολιτικών τους όμως συνεχίζουν να οδηγούν σε συνθήκες, τις οποίες δεν θέλουμε, εναντίον των οποίων αντιστεκόμαστε – μαζί με πολλούς και πολλές. Η γιορτή της ΕΚΤ θα είναι χαμηλόφωνη, εμείς όχι!

Η διπλή μας καταπίεση ακούει στο όνομα καπιταλισμός και πατριαρχία!

Τι σχέση έχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με το γεγονός ότι η ανησυχία για την ανθρωπότητα συνεχίζει να παραμένει στο παρασκήνιο; Οι πολιτικές της ΕΕ ασκούν όλο και πιο τεράστια πίεση σε όλους τους τομείς της κοινωνικής αναπαραγωγής. Για την πολιτική αυτή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποτελεί σύμβολο – ένα ισχυρό σύμβολο. Από την κρίση που ξέσπασε το 2008, τα πακέτα διάσωσης βρίσκονται συνεχώς στο δημόσιο διάλογο. Δεν έσωσαν όμως ανθρώπους, ούτε κοινωνικά επιτεύγματα, ούτε το δημόσιο συμφέρον. Όχι! Έσωσαν τις τράπεζες και τα ιδιωτικά κεφάλαια. Too big to fail! Οι ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων δεν έχουν την παραμικρή σημασία – τόσο εδώ στην Ευρώπη όσο και πέρα από τα σύνορά της.

Οι τράπεζες και το κεφάλαιο κερδίζουν από την κρίση. Οι συνέπειες της κρίσης, που μας επηρεάζουν όλους/ες άμεσα – όπως είναι η μαζική ανεργία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η έλλειψη ιατρικής φροντίδας, οι περικοπές στην εκπαίδευση, κλπ – πρέπει να επιλυθούν μεμονωμένα. Και σε ό,τι αφορά τη φροντίδα, είναι κυρίως οι γυναίκες, οι οποίες καλούνται στην κοινωνία μας να αναλάβουν την ευθύνη να αποδεχτούν από «αγάπη» την εκμετάλλευση ως φυσιολογική κατάσταση. Το γεγονός ότι οι γυναίκες είναι σε θέση να φροντίζουν, δεν είναι στοιχείο αδυναμίας, αλλά η δύναμη η δική τους και όλων, όσοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν χρειάζεται να έχεις γεννηθεί γυναίκα για να θεωρείς τη φροντίδα, την αγάπη και την αλληλεγγύη κέντρο της ζωής.

Η κρίση της αναπαραγωγής είναι μια παγκόσμια και πολύμορφη κρίση, στην οποία μπορούμε να απαντήσουμε μόνο με παγκόσμια αντίσταση. Η αντίσταση αυτή έχει αρχίσει εδώ και καιρό. Απέναντι στο διαχωρισμό και στις στρατηγικές ατομικής λύσης αντιπαραβάλλουμε την  αλληλεγγύη και αναπτύσσουμε στρατηγικές συλλογικής δράσης. Η επανάσταση δεν θα ξεκινήσει από τα εργοστάσια. Μαθαίνουμε από τα αγροτικά, αντι-αποικιακά, φεμινιστικά κινήματα και τα κινήματα αυτόχθονων. Στεκόμαστε στο πλευρό των κινημάτων αντίστασης στα εργοστάσια, αλλά επεκτείνουμε την αντίσταση και στον αναπαραγωγικό τομέα. Η απλήρωτη εκμετάλλευση που επικρατεί εδώ, μειώνει με ουσιαστικό τρόπο το κόστος της εργατικής δύναμης, αυξάνει τα κέρδη και ως εκ τούτου συμβάλλει στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Αν κοιτάξουμε λίγο παραπέρα θα δούμε νέες προοπτικές και στρατηγικές για μια ζωή χωρίς καπιταλισμό. Υπάρχουν ήδη σε όλο τον κόσμο προσεγγίσεις που φέρνουν την καλή ζωή στο προσκήνιο. Σε όλες τις χώρες που η τρόικα επιβάλλει σήμερα με το μαστίγιο μέτρα λιτότητας και εξαθλίωση δημιουργούνται εναλλακτικές λύσεις στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής ενώ αυξάνεται η αλληλεγγύη και η αντίσταση. Η αλληλεγγύη μας είναι για εκείνους/ες που έχουν πληγεί από τον πόλεμο των πλουσίων ενάντια στους φτωχούς. Η αλληλεγγύη μας είναι για εκείνους/ες που στέκονται δίπλα δίπλα, που δημιουργούν το καινούριο και αντιστέκονται στην καταστροφή του ανθρώπου και της φύσης.

Ας ρίξουμε μια ματιά στην Ελλάδα: στην Αθήνα μόνο, υπάρχουν 250.000 έως 280.000 άτομα που τρώνε στα συσσίτια. Ο αριθμός των αστέγων στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 30 τοις εκατό από τότε που ξεκίνησε η κρίση. Στην Αθήνα, περισσότεροι από 20.000 Αθηναίοι/ες κοιμούνται στο δρόμο. Το καινούριο δεδομένο είναι η δραματική αύξηση της ανεργίας και ειδικά το υψηλό ποσοστό των γυναικών. 65 τοις εκατό των νέων Ελληνίδων δεν έχουν δουλειά. Η νέα ελληνική κυβέρνηση ζητά με αυτοπεποίθηση το αυτονόητο: να μπορέσει να «προωθήσει εκείνες τις ουσιαστικές και ολοκληρωμένες μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες για να εξασφαλίσει το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων Ελλήνων/ίδων πολιτών μέσω μιας βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης, μέσω της επαρκώς αμειβόμενης απασχόληση και της κοινωνικής συνοχής».

Μόνο με διεθνή κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη θα καταφέρει η Ελλάδα να δώσει ένα σήμα ενάντια στην καπιταλιστική πολιτική. Γι’ αυτό το λόγο χρειάζεται ένα κίνημα όπως το Blockupy – εδώ και παντού.

Η κρίση είναι ο καπιταλισμός – κάθε μέρα, παντού στον κόσμο. Θα μεταφέρουμε την αντίσταση στην καρδιά του ευρωπαϊκού καθεστώτος. Θα συμμετέχουμε στις διαδηλώσεις του Blockupy στη Φρανκφούρτη με φεμινιστικές κινητοποιήσεις:

Ανατρέπουμε την πατριαρχία και τον καπιταλισμό: βάζουμε τη ζωή στο κέντρο! Να είστε εκεί! Rise up! Dance! Take care!

18μηδέντρία – εμείς θα είμαστε εκεί! Ανατρέπουμε την πατριαρχία και τον καπιταλισμό! Να είστε εκεί! Rise up! Dance! Take care!

  • Θα κάνουμε μια πολύχρωμη, δημιουργική και χωρίς βία βόλτα γύρω από το νέο κτίριο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
  • 144η επέτειος της Παρισινής Κομμούνας – Οι γυναίκες στα μπλόκα! – Συμμετέχουμε στις δράσεις κοινωνικής ανυπακοής!
  • Κοινό συλλαλητήριο στο κέντρο της Φρανκφούρτης των τραπεζών
  • Από τις 17.00 στο black block – Δεν διασπόμαστε! Κουήρ-φεμινιστικό μπλοκ στην κεντρική διαδήλωση του Blockupy

 

Χάρτης δράσεων εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για τις κινητοποιήσεις μπορείτε να διαβάσετε εδώ

logo-care-revolution

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Blockupy

 

Share

Η στιγμή μιας γυναίκας

vivianmaierVivian Maier, Untitled, 1956 Photography by Vivian Maier

της Φλώρας Νικολιδάκη

-Μπαίνω στη Βαρβάκειο Αγορά. Αγοράζω κρέας και κατευθύνομαι στο ταμείο. Μια νέα γυναίκα γύρω στα 40, πίσω από τον πάγκο. Τυλίγει το πακέτο και το ζυγίζει. Ξαφνικά παρατηρώ ότι τρέχουν δάκρυα από τα μάτια της. Αισθάνομαι άσχημα, αλλά την κοιτώ πιο προσεκτικά. Παίρνω την απόφαση:

-Τι σας συμβαίνει?

-Αισθάνομαι ότι διαλύομαι

-Σας απολύουν?

-Όχι, είναι καλοί άνθρωποι, αν και η δουλειά έχει πέσει πολύ. Ο  άνδρας μου ήταν άνεργος πάνω από 2 χρόνια. Τα μόνα χρήματα ήταν τα δικά μου. Αλλά προσπάθησα πολύ να τον στηρίξω όλο αυτό τον καιρό και τα παιδιά μου. Και τώρα που τον ξαναπήραν στη δουλειά, έσπασα. Δεν το θέλω που κλαίω.

Είπα διάφορα και έφυγα. Όλα διπλά τα κάνουν οι γυναίκες τελικά σκέφτηκα. Διπλά τα ωράρια, διπλές οι προσπάθειες, διπλή και η κρίση.

-Τι καλά που κάναμε στο Φύλο Συκής και αποφασίσαμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα για την επέτειο της 8 Μάρτη. Τι να πούμε? Ακόμα μια φορά άλλες και επείγουσες είναι οι προτεραιότητες. Και το χειρότερο, άλλες είναι οι προτεραιότητες και των γυναικών που αναδείχνονται σε δημόσια αξιώματα. Κουβέντα δεν έχει ακουστεί εδώ και καιρό, αλλά για τις 8 του Μάρτη, σαν κουρδισμένα στρατιωτάκια αρχίσανε: -«Τα προβλήματα των αιρετών γυναικών», «Γυναίκες και εξουσία», «Ο σεξισμός στο Κοινοβούλιο» κλπ. κλπ. κλπ.  Θέματα καυτά  για την απλή εργαζόμενη γυναίκα με τους 200 ρόλους.

-Απομακρύνομαι από την Αγορά και σκέφτομαι την όλη κατάσταση. Πάλι eurogroup τη Δευτέρα, αγωνία και άγχος. Σκέφτομαι την κόρη μου. Μετά από 2 μήνες δουλειάς τους έδωσαν από 300 ευρώ και τους είπαν να μην τους ξαναενοχλήσουν μέχρι το Πάσχα. Σκέφτομαι τον εαυτό μου που μπαίνω στον 4ο χρόνο αναμονής της σύνταξής μου. Σκέφτομαι και αυτό το νεαρό παιδί που είδα σήμερα στον κάδο των σκουπιδιών.

-Θέλεις να σου φέρω κάτι μπουκάλια μπύρας, το ρώτησα.

-Ναι, σας ευχαριστώ.

-Ευγενικός, ούτε 25 χρονών, ελληνότατος. Δε σήκωσε το βλέμμα του να με κοιτάξει. Τα μάτια καρφωμένα κάτω.

-Όχι, πρέπει να είναι πολύ βολεμένος κανείς ή καμιά, για να μην καταλαβαίνει από πού πηγάζει η βιασύνη προς τη νέα κυβέρνηση. Είναι που το νερό φτάνει στο πηγούνι.

 

Share

Διαμαρτυρία στα γραφεία της Καθημερινής για το άρθρο Κασιμάτη

This slideshow requires JavaScript.

 

Με αφορμή άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή και το οποίο, με δήθεν χιουμοριστικό τρόπο, καταφερόταν κατά της πολιτικής δράσης των γυναικών και του κινήματος ενώ εγκωμίαζε τη ματσίλα και εντέλει το βιασμό, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της εφημερίδας.

Διαβάστε το σχετικό κείμενο-καταγγελία εδώ

Βίντεο-φωτογραφίες: Άγγελος Καλοδούκας 

 

YouTube Preview Image
Share

Βίντεο: η 4η παγκόσμια δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών ξεκινάει στις 8 Μάρτη 2015 από το Κουρδιστάν

unnamed

Το Φεμινιστικό Καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών ετοιμάζεται να ξεκινήσει. Δείτε το βίντεο-κάλεσμα στις δράσεις που θα λάβουν χώρα στο Ντιγιάρμπακιρ, καθώς και τις ίδιες τις γυναίκες από την πόλη Nusaybin να μας καλούν, με σύνθημα “Women on the march until we are all free” ή αλλιώς “Γυναίκες στο δρόμο μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες”!

Το καραβάνι θα ξεκινήσει επίσημα στις 8 Μάρτη από το Ντιγιάρμπακιρ με την πορεία για τη Μέρα της Γυναίκας και άλλες εκδηλώσεις, για να συνεχίσει σε άλλες τουρκικές πόλεις. Θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη στις 17 Μάρτη. Το ταξίδι θα συνεχιστεί καθώς το καραβάνι θα περάσει από μια σειρά από πόλεις, διασχίζοντας την Ευρώπη, για να καταλήξει στις 17 Οκτώβρη στην Πορτογαλία.

Περισσότερες πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένου και του χάρτη της διαδρομης εδώ

Διαβάστε ακόμα

Φεμινιστικό Καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image
Share

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

 

Ozgecan Aslan1

Χιλιάδες γυναίκες σε πολλές πόλεις της Τουρκίας κατέβηκαν στους δρόμους το Σάββατο 14/2 με αφορμή τον βιασμό και δολοφονία της 20χρονης φοιτήτριας Ozgecan Aslan.

Η αστυνομία βρήκε τη σωρό της κοπέλας σε κοίτη ποταμού κοντά στην πόλη Μερσίν την Παρασκευή. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η Ozgecan Aslan απήχθη την Τετάρτη καθώς γύριζε με ένα λεωφορείο στο σπίτι της. Ο οδηγός του λεωφορείου προσπάθησε να τη βιάσει, αφού οδήγησε το λεωφορείο σε απομονωμένο μέρος, και εκείνη τον απέκρουσε με σπρέι πιπεριού. Τότε εκείνος τη μαχαίρωσε και τη χτύπησε στο κεφάλι με σιδερένιο σωλήνα, με αποτέλεσμα το θάνατό της. Στη συνέχεια ζήτησε την αρωγή του πατέρα του και ενός φίλου για να καλύψει τα ίχνη του, οι οποίοι φέρεται ότι τον βοήθησαν να κάψει τη σωρό και να την πετάξει στην κοίτη του ποταμού όπου και βρέθηκε. Οι τρεις άντρες έχουν συλληφθεί.

Η βαρβαρότητα του εγκλήματος προκάλεσε κατακραυγή, ενώ γυναικείες οργανώσεις οργάνωσαν διαμαρτυρίες σε πολλές πόλεις ενάντια στη βία κατά των γυναικών και τις γυναικοκτονίες. Κατά τη διάρκεια της κηδείας στη Μερσίν, στην πατρίδα της Ozgecan Aslan στη νοτιοανατολική Τουρκία, οι γυναίκες αψήφησαν τον Ιμάμη που τις κάλεσε να μείνουν στο πίσω μέρος της πομπής. Όχι μόνο βγήκαν μπροστά, αλλά κουβάλησαν και το φέρετρο.

Στην Ισταμπούλ πραγματοποιήθηκαν κινητοποιήσεις όλη τη μέρα. Το πρωί, εκατοντάδες γυναίκες μαζεύτηκαν στην πλατεία Ταξίμ πίσω από ένα πανό που έγραφε “Αρκετά, θα σταματήσουμε τη δολοφονία των γυναικών”. Οι διαδηλώτριες φώναξαν συνθήματα και απαίτησαν την παραίτηση της υπουργού Οικογενειακών και Κοινωνικών Πολιτικών  Aysenur Islam. Το βράδυ το πλήθος μεγάλωσε, καθώς χιλιάδες γυναίκες όλων των ηλικιών κατέβηκαν στους δρόμους.

Πέντε γυναίκες σκοτώνονται κάθε μέρα στην Τουρκία, οι περισσότερες από τους άντρες τους, σύμφωνα με την Yasemin Yucel, αναπληρωτή πρόεδρο του Σωματείου Εκπαιδευτικού Προσωπικού στην Ταρσό. Σύμφωνα με το BBC, μόνο τον τελευταίο χρόνο, 300 γυναίκες δολοφονήθηκαν και πάνω από 100 βιάστηκαν. Διαδηλώτριες και μέλη γυναικείων οργανώσεων υποστηρίζουν ότι οι γυναικοκτονίες στην Τουρκία είναι αποτέλεσμα της κουλτούρας βιασμού και των μισογυνιστικών κρατικών πολιτικών. Υποστηρίζουν δε πως έχουν αυξηθεί κατά την περίοδο που του ΑΚΡ βρίσκεται στην εξουσία, καθώς προάγει πατριαρχικά κοινωνικά πρότυπα και αξίες. Αρκεί να θυμηθούμε δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης, ακόμα και του ίδιου του Ερντογάν, όπως η εμμονή στο ότι οι γυναίκες πρέπει να γεννούν τρία παιδιά, την απαγόρευση των δημόσιων εκδηλώσεων τρυφερότητας και γενικά “συστάσεις” σχετικά με το πώς και πότε οι γυναίκες μπορούν κυκλοφορούν και τι να φοράνε. Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί η ατιμωρησία που καλύπτει βίαια εγκλήματα κατά των γυναικών ή οι χαμηλές ποινές που επιβάλλονται, με δικαιολογίες που βασίζονται στη στοχοποίηση και ενοχοποίηση των θυμάτων (“τα ‘θελε”, “είχε συναινέσει” κτλ).

 

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Πανελλαδική κινητοποίηση στις 13/2 σε καταστήματα της MIGATO για την απόλυση εγκύου

migato_apoliseis

Σε παραστάσεις διαμαρτυρίας σε όλη την χώρα καλεί το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, την Παρασκευή 13 Φλεβάρη στις 6 μμ, σε καταστήματα της Migato. Η κεντρική συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στο κατάστημα Migato, Ερμού & Νίκης (Σύνταγμα).

Ολόκληρη η ανακοίνωση και το κάλεσμα του Σωματείου Μισθωτών και Τεχνικών:

Να φοβηθούν τη δύναμή μας!

Τα τελευταία χρόνια η εργοδοτική αυθαιρεσία έχει γίνει καθεστώς σε όλους τους χώρους δουλειάς. Τα μνημόνια, το κεφάλαιο, και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιτάσσουν ελαστικές μορφές εργασίας, μείωση μισθών, απολύσεις. Η εργοδοσία φροντίζει με κάθε ευκαιρία να δώσει το μήνυμα «Μην αγωνίζεστε, μην απαιτείτε, μην οργανώνεστε συλλογικά» γιατί η απόλυση και η χειροτέρευση των εργασιακών όρων περιμένουν στη γωνία όσους τολμούν να «σηκώσουν κεφάλι».

Από τις πιο ακραίες μορφές εργοδοτικής αυθαιρεσίας, οι συνεχείς επιθέσεις σε γυναίκες, εργαζόμενες μητέρες και εγκύους. Οι καταγγελίες τον τελευταίο καιρό δεν έχουν τελειωμό: εκφοβισμός εγκύου από την ΠΑΝΘΕΟΝ στο Ηράκλειο, ξυλοδαρμός εργαζόμενης στην ίδια πόλη, απειλές για απολύσεις και ψυχολογικές πιέσεις σε εγκύους και μητέρες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αυθαιρεσίες των αφεντικών δε γίνονται καν γνωστές καθώς οι συναδέλφισσες συνήθως φοβούνται να καταγγείλουν τις πρακτικές της εργοδοσίας.

Την ίδια τακτική εφαρμόζει και η εταιρία υποδημάτων ΜΙGATO. Η εργοδοσία αποθρασσυμένη από τα μνημόνια και τους αντεργατικούς νόμους, μοιάζει να μην υπολογίζει κανένα εργατικό δικαίωμα, ενώ την ίδια στιγμή σημειώνει τζίρους εκατομμυρίων και ενισχύει τα κέρδη της. Το προηγούμενο διάστημα ξεπέρασε κάθε όριο, απολύοντας εργαζόμενη τεχνικό, μέλος του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, αμέσως μόλις ανακοίνωσε την εγκυμοσύνη της. Η συνάδελφος που εργαζόταν υπό το άθλιο καθεστώς του δελτίου παροχής υπηρεσιών, μόλις ενημέρωσε ότι είναι έγκυος, η εργοδοσία την ανάγκασε να υποβάλλει την παραίτησή της, επικαλούμενη υπογραφή νέας σύμβασης με αλλαγή των όρων εργασίας. Η νέα σύμβαση δεν κοινοποιήθηκε ποτέ στην εργαζόμενη. Αντιθέτως, στις συνεχείς ερωτήσεις της συναδέλφου, η εταιρία απάντησε ότι δεν τίθεται ζήτημα καθώς θεωρεί ότι πρόκειται για οικειοθελή αποχώρηση!

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών στήριξε από την πρώτη στιγμή τον αγώνα της εργαζόμενης για την επαναπρόσληψή της. Πραγματοποίησε παραστάσεις διαμαρτυρίας στα κεντρικά γραφεία της MIGATO και σε καταστήματα. Τη συμπαράστασή τους έχουν εκφράσει πρωτοβάθμια σωματεία δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, εργατικές λέσχες, εργατικές συλλογικότητες και συνελεύσεις κατοίκων τόσο εκδίδοντας ψηφίσματα αλληλεγγύης όσο και με την παρουσία τους στις κινητοποιήσεις.

Οι υπεύθυνοι της εταιρίας επέλεξαν να τηρήσουν αδιάλλακτη στάση. Στην επιθεώρηση εργασίας στις 4/2, ζήτησαν αναβολή. Πιεζόμενοι από τη μαζικότητα και την επιμονή των κινητοποιήσεων ζήτησαν να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις, επικαλούμενοι «διαπραγματεύσεις» των δικηγόρων έως την συνάντηση στην επιθεώρηση εργασίας στις 20/02, χωρίς ωστόσο να αποδέχονται τα αιτήματα της εργαζόμενης.

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών δηλώνει ότι δε θα σταματήσει τον αγώνα μέχρι την επαναπρόσληψη και την πλήρη ηθική αποκατάσταση της εγκύου συναδέλφου. Οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν μέχρι τη δικαίωση της εργαζόμενης.

Καλούμε Σωματεία, συλλογικότητες, συνελεύσεις γειτονιών και κάθε μαχόμενη δύναμη του κινήματος να οργανώσουν και να στηρίξουν παραστάσεις διαμαρτυρίας στα καταστήματα της MIGATO σε όλη την Ελλάδα, ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία, την Παρασκευή 13 Φλεβάρη στις 6μμ.

Ζητάμε από κάθε συλλογικότητα, από κάθε εργαζόμενο, να καταδικάσουν την εταιρία MIGATO και να σταθούν έμπρακτα αλληλέγγυοι στον αγώνα στης εργαζόμενης.

Να στείλουμε μήνυμα στην εργοδοσία της MIGATO αλλά και σε κάθε αφεντικό που νομίζει ότι μπορεί να αυθαιρετεί σε βάρος των εργαζομένων ότι θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Σε ανυποχώρητους, μαχητικούς αγώνες για την αξιοπρέπεια στη ζωή και τη δουλειά. Καμία απειλή, καμία απόλυση, καμιά αυθαιρεσία δεν θα μείνει αναπάντητη.

Η συλλογικότητα είναι το όπλο μας! Με αγώνες σπάμε την εργοδοτική τρομοκρατία.

Να ανακληθεί άμεσα η παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου συναδέλφου από τη MIGATO

Απαιτούμε την άμεση επαναπρόσληψη και την πλήρη ηθική αποκατάσταση της συναδέλφου!

 

Διαβάστε ακόμα

Παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου εργαζόμενης από την εταιρία MIGATO AE.

 

Share