Subscribe via RSS Feed

Tag: "ακτιβισμός"

Το Σπίτι των Γυναικών:  Μια επείγουσα αναγκαιότητα!

unite

Αίτημα προς την πολιτεία για τη δημιουργία «Σπιτιού Γυναικών» απευθύνουν δεκάδες ακτιβίστριες μέσω της πλατφόρμας avaaz.org για τα ψηφίσματα πολιτών. Η συλλογή υπογραφών έχει ξεκινήσει.

 

Ένας από τους ουσιαστικότερους δείκτες για την ποιότητα μιας κοινωνίας είναι η θέση των γυναικών και οι δυνατότητες που τους παρέχονται να εξελιχθούν. Όμως, όπως όλοι οι κοινωνικοί δείκτες δείχνουν, τα πρώτιστα θύματα της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης αλλά και της ανθρωπιστικής κρίσης στην χώρα μας, είναι οι γυναίκες. Και μάλιστα οι γυναίκες που ανήκουν στα χαμηλά εισοδήματα και σε μειονοτικές ομάδες, (μεταναστευτικές, σεξουαλικές, αναπηρίας κλπ) οι οποίες γνώριζαν ήδη προ κρίσης κοινωνικό αποκλεισμό. Σε αυτές προστίθενται γυναίκες της εργατικής, μικροαστικής και μεσοαστικής τάξης που εξοβελίστηκαν από την αγορά εργασίας και επιστρέφουν στην μόνωση του σπιτιού όπου ενδέχεται να αντιμετωπίσουν (μάλιστα με αυξημένες πιθανότητες λόγω της κρίσης) κάθε είδους ψυχολογική και σωματική βία.

Στο πλαίσιο αυτό η κινηματική αλληλεγγύη και δράση εναντία στα μνημόνια, για τις ιδιαίτερες ανάγκες των γυναικών είναι  επείγουσα και αναγκαία όσο ποτέ!

Επείγουσα ανάγκη, όσο ποτέ άλλοτε, γιατί ως κοινωνικό φύλο, οι γυναίκες  υφίστανται πολύμορφη καταπίεση (έμφυλη, ταξική,  σεξουαλική, εθνοτική, φυλετική, θρησκευτική, πολιτιστική, οικολογική, κά), η  όποια εντείνεται στο έπακρον λόγο των πολιτικών λιτότητας!

Στο έπακρον λόγω της κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους (οι υπηρεσίες του οποίου τις αφορούσε κατά κύριο λόγο), της  ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών  και των κοινών αγαθών, των μαζικών απολύσεων που πλήττουν πρώτιστα και συντριπτικά τις ίδιες.

Η δημιουργία του “Σπιτιού Γυναικών” στις ιδιαίτερες αυτές συνθήκες συνεισφέρει, αν όχι στην αναστροφή της θυματοποίησης αφού τα αίτια είναι δομικά, τουλάχιστον στην επιβράδυνσή της, αντιμετωπίζοντας τις γυναίκες ως ένα κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο άξιο να υποστηριχθεί ψυχολογικά, γνωστικά, σωματικά, οικονομικά.

Παρόλο που η κρίση δεν αφορά μονάχα τις γυναίκες αλλά την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, οι γυναίκες, λόγω της ιδιαίτερης θέσης  τους ως κοινωνικό φύλο στην κοινωνία, (όντας υπεύθυνες εντός της πατριαρχικής  οικογένειας  για την παροχή προνοιακών υπηρεσιών, όπως απλήρωτη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ανέργων, των αρρώστων) αποκτούν τώρα μια θέση κλειδί στην οικονομία της επιβίωσης. Δηλαδή στην επιβίωση και την αναπαραγωγή ολόκληρης της κοινωνίας και όλων μας! Επομένως, στην εποχή της κρίσης, οι γυναίκες δεν είναι μόνο θύματα αλλά και  πρωταγωνίστριες στην κοινωνική και οικονομική ζωή του τόπου.

Η δημιουργία του “Σπιτιού Γυναικών” στις ιδιαίτερες αυτές συνθήκες συνδράμει έμμεσα και άμεσα σ’ έναν βαθμό το σύνολο της δοκιμαζόμενης κοινωνίας, παρέχοντας στήριξη στο κοινωνικό φύλο που φροντίζει, κατεξοχήν, όσες/ους χρήζουν υποστήριξης. Την ίδια ώρα,  μπορεί να αποτελέσει πλατφόρμα για την συνειδητοποίησή τους. Για την αναγωγή της αλληλεγγύης και της φροντίδας όχι πρώτιστα σε γυναικείο αλλά σε κοινωνικό τωρινό πρόταγμα και μελλοντικό χαρακτηριστικό.

Με δεδομένα όλα αυτά, για να  αποκτήσει  τη δική του  δυναμική  και δική του πολιτική υπόσταση, το Σπίτι Γυναικών επιδιώκει:

Να γίνει το σπίτι γυναικών ένας πολυδιάστατος και πολύμορφος χώρος για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της πολυδιάστατης καταπίεσης και εκμετάλλευσης των γυναικών, και των πολύμορφων βιωμάτων τους στην πατριαρχική, καπιταλιστική κοινωνία: εργαζόμενες, επισφαλώς εργαζόμενες, γυναίκες της ΛΟΑΤ κοινότητας, άνεργες, νοικοκυρές, ανασφάλιστες, γυναίκες με αναπηρία, ηλικιωμένες, σεξουαλικά ή ψυχολογικά  κακοποιημένες, μετανάστριες, πρόσφυγες, γυναίκες στην πορνεία, γυναίκες ως καταναλωτικά προϊόντα.

Να δημιουργηθεί μια ανοιχτή δομή, ένα εργαστήρι όπου οι γυναίκες να μπορούν να συνενώνουν κινηματικές, πολιτιστικές, μορφωτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες,  δράσεις και καμπάνιες, όπως για παράδειγμα:

  • Να λειτουργήσει ως χώρος γυναικείας δημιουργίας για ζωγράφους, ποιήτριες, κλπ, γιατί καθώς οι γυναίκες δεν ανήκουν στα γνωστά ελιτ στέκια, χρειάζεται να δίνουμε χώρο στην οπτική τους μέσα από τις δημιουργίες τους.
  • Να στήσει  πολλαπλές δομές, δράσεις αλληλεγγύης, όχι  όμως με την  λογική της ιδιωτικής πρωτοβουλίας  ή της ελεημοσύνης, αλλά με τη λογική ενός ανεξάρτητου κοινωνικού, φεμινιστικού κινήματος.
  • Να παρέχει ενημέρωση σε ζητήματα αντισύλληψης, έκτρωσης, εγκυμοσύνης, τοκετού, σεξουαλικότητας, πληροφορίες για τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα. Καμπάνια και ευαισθητοποίηση στα σχολεία και στην κοινωνία για την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Συζητήσεις για ανθρώπινες και σεξουαλικές σχέσεις, για τις καινούργιες τεχνολογίες αναπαραγωγής.
  • Σε αυτήν την λογική θα λειτουργεί η ομάδα “Στάση πρώτων βοηθειών για τη βία και το Φόβο” η οποία θα αποτελείται από συλλογικότητα νομικών  που θα κατευθύνουν την κακοποιημένη σε σχέση με τα δικαιώματα της, άλλα και ψυχολόγων που θα ασχολούνται με τις πρώτες ώρες /ημέρες μετά την κακοποίηση, παρέχοντας εφόδια ανάρρωσης από το τραύμα σωματικό και ψυχικό σε συνεργασία και με άλλους κοινωνικούς  φορείς…
  • Να στηρίζει την πρόσβαση ιδιαίτερα των ανασφάλιστων, άνεργων κυρίως φτωχών γυναικών στa κοινά αγαθά και ιδιαίτερα στο σύστημα υγείας και το δικαίωμά τους στην πρόληψη, όπως και στο δωρεάν, ελεύθερο και μη-εμπορευματοποιμενο  τοκετό.
  • Να  εμπνέεται από αρχές  πολύ-πολιτισμικές , αντι-σεξιστικές, αντιρατσιστικές, αντί-φασιστικές  και αντί- θρησκευτικό-φονταμενταλιστικές.
  • Να δημιουργήσει  μια διαδικασία αναζήτησης  εναλλακτικής ριζοσπαστικής  φεμινιστικής πολιτικής, δράσης και οράματος, όχι απολίτικης αλλά ανεξάρτητης από κομματικούς μηχανισμούς. Στα πλαίσια αυτής της αναζήτησης θα διαμορφωθούν αυτοδιαχειριστικές, ανοιχτές και ισότιμες διαδικασίες της συνέλευσης η οποία θα είναι το κυρίαρχο όργανο και δεν θα θυμίζει τις γνωστές πατριαρχικές δομές συγκεντρωτικής λειτουργίας. Το σπίτι θα είναι στέκι αυτοδιαχειριζόμενο, με ευθύνη των συμμετεχόντων οργανώσεων, ατόμων και ομάδων στη βάση εσωτερικού κανονισμού.
  • Να παίρνει πρωτοβουλίες για να ακούγεται και η δική μας φωνή, η δική μας παρουσία  στην  πολιτική  ζωή του τόπου,  απαιτώντας από τα κόμματα να σέβονται την ανεξαρτησία και τη δική μας αυτόνομη πολιτική παρουσία  στην  πολιτική/κοινωνική  ζωή του τόπου.

Εμείς που υπογραφούμε διεκδικούμε από την πολιτεία την χορήγηση ενός σπιτιού στο κέντρο της Αθήνας, ώστε να υποστηριχθούν οι ποικίλες δυνατότητες των γυναικών, ειδικά τώρα που έχουν ανάγκη περισσότερα από ποτέ.

Στήριξε και εσύ και υπόγραψε εδώ

Για επαφή: spiti.gynaikon@gmail.com

 

Οι πρώτες υπογραφές:

Αλεξάκη Ευαγγέλια, μέλος συντονιστικού των απολυμένων καθαριστριών

Αλεξάκη Χαρά, δραματοπαιδαγωγός, Ανοιχτή Συνέλευση του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός

Αλιμπέρτη Μαρία, φοιτήτρια

Αμπραμιάν Αγάπη, Ψυχολόγος, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Αργυροπαΐς Σοφία, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Βαρίκα Ελένη, καθηγήτρια στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Παρίσι VIII

Βενετσάνου Νένα, συνθέτης και τραγουδίστρια

Βαν Μπουσχότεν Ρίκη, καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Βαρβούνη Χριστίνα, δικηγόρος

Βεργάκη Αναστασία, άνεργη

Βλάχου Ευγενία, συνταξιούχος

Γεωργιάδου Μαρία, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Γκουντούμας Μιχαήλ

Γουρνά Στεφανία, εκπαιδευτικός

Γραμμένος Θεοφάνης, Πανεπιστημιακός

Δημητρίου Σωτήρης, ανθρωπολόγος

Ελευθεριάδη Μαρία, Βοηθός Μητρότητας, Σύμβουλος Θηλασμού, Φοιτήτρια Μαιευτικής

Ελευθερίου Λουκάς, φοιτητής

Ζαχαρόγιαννη Μάρω

Ζέης Θοδωρης, νομικός

Θεοδωράτου Κατερίνα, δικηγόρος

Θεοδωροπουλου Στέλλα, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Καστάνη Πηνελόπη, ΚΙΦΑ Ν.  Σμύρνης

Καπράλος Νίκος, οικονομολόγος

Καραγεώργου Δωροθέα, εκπαιδευτικός

Καρασαββίδου Ελένη, μέλος ΔΣ της Εταιρείας Λογοτεχνών Β.Ε. και του ΠΑΔΟΠ (Παρατηρητήριο Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης)

Κατσιαμπούρα Γιάννα, ιστορικός, ΕΙΕ

Κατσιαμπούρα Σούλα

Κοντοθεοδώρου Κώστας

Κοσκώση Έφη

Κουρλάμπα Έρίκα, συντονιστικό ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Κουσιάδη Μαρία, λογίστρια

Κoutsaftis Coulmin Marie-Laure, cinéaste-traductrice,

Καποτοπούλου Βερονίκη, εκπαιδευτικός

Κουτσούμπα Δέσποινα, περιφερειακή σύμβουλος Αττικής

Κοταρά Λίτσα, μέλος ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Λεοντόπουλος Δημήτρης, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Μαγαλιού Βασιλική

Μαγαλιού Βούλα

Μαγαλιού Μαρία, φυσικός

Μακόλι Λορέττα, Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής

Μανδηλαρά Ηρώ

Μελαμπιανάκη Ζέττα, Δασκάλα, μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

Μέρτης Χάρης

Μητραλιά Σόνια, σκιτσογράφος, μέλος της Πρωτοβουλίας Γυναικών εναντία στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας

Μιζάν Λουίζα, μεταφράστρια,

Μιχαηλίδης Απόστολος, σκιτσογράφος

Μπαλή Μαρία

Μπάκου Ελένη

Μπασδέκη Πόπη, Παιδαγωγός Προσχολικής ηλικίας

Μπολοβίνος Λεωνίδας

Moss – Σύψα, Αθηνά,  σκιτσογράφος

Νικολιδάκη Φλώρα, Πρόεδρος του Συλλόγου κατά της Αυθαιρεσίας των Τραπεζών και της Δημόσιας Διοίκησης, Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής

Νικολαΐδου Ελισάβετ, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Ντάνη Σπυριδούλα, Κοινωνική Ψυχολόγος

Ξυγκάκη Σοφία, ηλεκτρονική εφημερίδα «Φύλο Συκής»

Οικονομιδου Φανή, δασκάλα,

Παληγεωργου Νίκη, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Παπαδοπούλου Μαρία, φοιτήτρια

Παπαναστασίου Νίκος, πληροφορικής

Παυλίδου Αλεξάνδρα, Ηθοποιός

Πενταράκη Μαρία, επίκουρη καθηγήτρια Κοινωνικής Εργασίας

Πετράκη Μαρία, Κοινωνική Επιστήμονας

Πετρίτης Σπύρος, θεατρολόγος

Πισσαρίδης Μιχάλης

Πιστόλα Μάρια

Πορτάλιου Ελένη, καθηγήτρια ΕΜΠ, κίνημα κατά του ΤΑΙΠΕΔ, αντιφασιστικό κίνημα

Ποταμιάς Σπύρος

Προβατάς Σπύρος, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Ρίγλη Κατερίνα

Ρόρου Βέρα

Ρουμπάνη Νίκη, εικαστικός και εκπαιδευτικός

Ρούπα Δήμητρα, εκπαιδευτικός

Σάνκο Αουα, Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής

Σεβαστίδου Όλγα, Κοινωνική Ανθρωπολόγος, ερευνήτρια Προφορικής Ιστορίας

Σεργάκη Ελένη, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Σιούλας Δημήτρης

Σκανάτοβιτς Τατιάνα, ηθοποιός

Σκορδούλης Κώστας

Σκούφογλου Παναγιώτης

Σκούφογλου Μάνος, αρχιτέκτονας

Σπανού Δήμητρα, ηλεκτρονική εφημερίδα «Φύλο Συκής»

Σταμούλη Χαρούλα, Σ.Δ.Ο.Δ. μέλος του συλλόγου Δανειοληπτών – Οφειλετών Δημοσίου

Σταυρίδη Νίκη, μεταφράστρια

Στεφάν Άννα Μαρία, ποιήτρια

Στυψανέλλη Καίτη, πυρηνική ιατρός, μέλος Δ.Σ. σωματείου εργαζομένων «ΓΝΑ» Αλεξάνδρα, μέλος τοπικής πενταμελούς επιτροπής ΕΙΝΑΠ

Σωτηρόπουλου Βίλη, Ηθοποιός – Συγγραφέας – Σκηνοθέτης

Τζίβα Αιμιλία, Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής

Τζιτζίκου Σοφία, Υπεύθυνη κοινωνικού Φαρμακείου Αλληλεγγύης Αθήνας, Αντιπρόεδρος Ελληνικής Επιτροπής UNICEF

Τόμπρου Αγγελική, εκπαιδευτικός, ηθοποιός

Τσάκου Εσμί, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Τσάκου Ιφιγένεια, συντονιστικό ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Τσαλουχιδού Θάλεια, φαρμακοποιός, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Τσάφος Γιώργος, Υπάλληλος  ΕΥΔΑΠ

Τσιντήλα Κωνσταντινα

Tσιφτσή Βασιλική, δασκάλα

Φελέκης Γιάννης

Φέτση Όλγα, εργαζόμενη ΟΤΕ, δημοτική Κίνηση Πολιτών Καλλιθέας

Φίλιππος Φιλιππίδης, Αναλυτής Συστημάτων,

Φίλη Μυρτώ, φοιτήτρια

Φιλοπούλου Λίνα, ηλεκτρονική εφημερίδα «Φύλο Συκής»

Φόστερ Ίλια, Φώκου Ιωάννα, εκπαιδευτικός

Χριστοπούλου Ελένη, καθαρίστρια, δημοτική Κίνηση Πολιτών Καλλιθέας

Χρυσοχού Πωλίνα

Ψαρρά Άντα, δημοσιογράφος

Ψαρρέα  Έλενα, μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού τέχνης “Μανδραγόρας”

 

Υπόγραφες από συλλογικότητες:

Ηλεκτρονική εφημερίδα «Φύλο Συκής»

Λεσβιακή ομάδα  Αθήνας

Πρωτοβουλία Γυναικών εναντία στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας

Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών Αφρικής,

Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο (ΚΙΦΑ) Ν. Σμύρνης

 

Share

Φεμινιστικό Καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

verkami_2

Φεμινιστικό Καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

8 Μαρτίου – 17 Οκτωβρίου 2015

Γυναίκες που έχουμε απηυδήσει με τη ρατσιστική, σεξιστική, ταξική, φασιστική, βίαια, μισογυνιστική, μιλιταριστική και καπιταλιστική, αποικιακή πατριαρχία γράφουμε τη δική μας ιστορία!

Θέλουμε να οικοδομήσουμε την αλληλεγγύη και τη βιωσιμότητα των γυναικείων αγώνων και κινημάτων σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο, προκειμένου να δημιουργήσουμε δεσμούς με τους αγώνες των γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Σκοπεύουμε να ξεκινήσουμε από τις 8 Μαρτίου και έως τις 17 Οκτωβρίου 2015 – ως Παγκόσμια Πορεία Γυναικών – να συνδέουμε φεμινιστικά κινήματα βάσης, αγώνες και αντιστάσεις σε ένα Φεμινιστικό Καραβάνι.

Το καραβάνι θα ξεκινήσει από την Ανατολική Τουρκία και θα ταξιδέψει βόρεια, δυτικά, ανατολικά και νότια και θα καταλήξει στην Πορτογαλία. Το 8μηνο ταξίδι μας θα ξεκινήσει στις 8 Μαρτίου από το Κουρδιστάν, στην Τουρκία, με μια μεγάλη εναρκτήρια εκδήλωση που θα διοργανωθεί από το γυναικείο κουρδικό κίνημα και το τουρκικό Συντονιστικό της ΠΠΓ. Στη συνέχεια θα περάσουμε από την Ελλάδα (Θεσσαλονίκη) στα τέλη Μαρτίου, από τα Βαλκάνια (Απρίλιος), από την Ιταλία και την Ελβετία (Μάιος). Στη συνέχεια θα διασχίσουμε τη βόρεια Γαλλία (Ιούνιος), το Βέλγιο και τη Γερμανία (Ιούλιος) και θα σταματήσουμε στην Πολωνία για μια διεθνή φεμινιστική κατασκήνωση (Αύγουστος). Θα επιστρέψουμε νότια μέσω της Ουγγαρίας και της Αυστρίας για Ρώμη, Ιταλία (Αύγουστος), στη συνέχεια θα διασχίσουμε τη νότια Γαλλία προς Καταλονία, Χώρα των Βάσκων και Γαλικία (Σεπτέμβριος), για να καταλήξουμε στην Πορτογαλία για μια άλλη μεγάλη τελετή λήξης στις 17 Οκτώβρη.

Στόχος μας είναι να δώσουμε ορατότητα σε διάφορους πολιτικούς, οικονομικούς, πολιτιστικούς και κοινωνικούς αγώνες και αντιστάσεις στο πλαίσιο της 4ης διεθνούς δράσης της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών. Η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών έχει δραστηριοποιηθεί στον αγώνα των γυναικών από το 1998, πορευόμενη για την εξάλειψη των βαθύτερων αιτίων της βίας και της φτώχειας στις ζωές των γυναικών.

Επειδή υπάρχουν πάρα πολλές μορφές καταπίεσης των γυναικών και των γυναικείων αγώνων σε όλο τον κόσμο και πρέπει να ενώσουμε τους αγώνες μας, τα αιτήματά μας, τις πραγματικότητες και τις στρατηγικές μας σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο!

Επειδή υπάρχουν πάρα πολλές μορφές καταπίεσης των γυναικών και των γυναικείων αγώνων σε όλο τον κόσμο και πρέπει να ενώσουμε τους αγώνες μας, τα αιτήματά μας, τις πραγματικότητες και τις στρατηγικές μας σε τοπικό, περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο!

Επειδή εμείς οι γυναίκες δεν έχουμε στη διάθεσή μας αρκετούς πόρους, ώστε να μάθουμε τις ιστορίες της καταπίεσης και της αντίστασής μας και πρέπει να καταγράψουμε τις ζωές μας μόνες μας, προκειμένου να αντισταθούμε όλες μαζί!

Επειδή πρέπει να κάνουμε ορατούς τους δικούς μας εναλλακτικούς τρόπους ζωής και αντίστασης ενάντια στον καπιταλισμό και την πατριαρχική πραγματικότητα διακηρύσσοντας σε όλους τους τόνους ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.

Επειδή η φτώχεια, η ξενοφοβία, ο ρατσισμός, η μεγάλη απώλεια και η στέρηση των δικαιωμάτων μας, η λιτότητα, και η άνοδος του φασισμού κάνουν τη ζωή των γυναικών αβίωτη και πρέπει να συνδέσουμε αυτές τις τεμνόμενες καταπιέσεις προκειμένου να ενωθούμε και να ενισχύσουμε τις αντιστάσεις μας και τους απελευθερωτικούς αγώνες.

Επειδή η διαφορετικότητά μας είναι η δύναμή μας. Πρέπει να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε με αλληλεγγύη, επικοινωνώντας τις φεμινιστικές εναλλακτικές μας λύσεις στον κόσμο και στις αδελφές του κινήματός μας, δημιουργώντας δίκτυα και ενισχύοντας τις συμμαχίες μας και τις φεμινιστικές πολιτικές πρακτικές μας.

Κανείς δεν είναι ελεύθερος μέχρι να απελευθερωθούν όλες οι γυναίκες!

 

Για περισσότερες πληροφορίες, δείτε τα παρακάτω λινκ:

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών

Verkami.com

Fem Van

unnamed

 

Share

595 Κόκκινα βήματα: κάλεσμα καθαριστριών για τις 25 Νοέμβρη

violence

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

 Δελτίο τύπου

595 ΚΟΚΚΙΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Εμείς οι Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών είμαστε 15 μήνες στο δρόμο.

595 γυναίκες που έχουμε βιώσει την βία της διαθεσιμότητας, των απολύσεων, της ανεργίας.

Έχουμε βιώσει την βία της κρατικής καταστολής, χτυπημένες βάναυσα από την αστυνομία πολλαπλές φορές.

Την 25η Νοέμβρη, παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, θέλουμε να δηλώσουμε την αλληλεγγύη μας και την υποστήριξή μας σε γυναίκες θύματα βίας στο δρόμο, στην οικογένεια, στην δουλειά. Η βία κατά των γυναικών έχει πολλά πρόσωπα και εμείς έχουμε βιώσει κάποια από αυτά. Καλούμε όλες τις γυναίκες, φεμινιστικές οργανώσεις, συλλογικότητες, στο κέντρο αγώνα, Καραγιώργη Σερβίας 10 – Σύνταγμα.

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΤΡΙΤΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014

  • ΣΤΙΣ 12.00 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
  • ΣΤΙΣ 7.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ «ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ» ΤΗΣ ΑΛΙΝΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

 

Share

Πορεία ευαισθητοποίησης από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων: φωτογραφίες

IMG_2071

κείμενο-φωτογραφίες Λίνα Φιλοπούλου

Φωτογραφίες από την πορεία ευαισθητοποίησης για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις που διοργανώθηκε από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων. Η πορεία είχε πολύ κόσμο, ρυθμό και ευφάνταστα συνθήματα. Ξεκίνησε από την Πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι, όπου έγινε η τελευταία επίθεση μίσους ενάντια σε ζευγάρι ομοφυλόφιλων, και κατέληξε στη Βουλή, την ώρα που ολοκληρωνόταν η συζήτηση για το “αντιρατσιστικό” νομοσχέδιο.

Διαβάστε ακόμα

Πορεία ευαισθητοποίησης για αντιρατσιστικό, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Νίκη στις γυναικείες φυλακές

Prison bars and blue sky

ΝΙΚΗ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Χθες Παρασκευή 29 Αυγούστου επισκέφθηκε τις γυναικείες φυλακές εκπρόσωπος του Υπουργείου Δικαιοσύνης για να συναντηθεί με την επιτροπή αγώνα . Στη συνάντηση που έγινε το υπουργείο δεσμεύτηκε επίσημα να αναβάλλει την μεταφορά μας στην πτέρυγα των χρυσαυγιτών μέχρι να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες διαμόρφωσης του χώρου. Εκτός απ’ τα καρτοτηλέφωνα και τις τουαλέτες που πρέπει να τοποθετηθούν αυτό που παραμένει σημαντικό είναι να υπάρξει προαύλιος χώρος για να προαυλιζόμαστε και να μην καταπατούνται τα δικαιώματα μας. Παραμένουμε σε ετοιμότητα και γνωρίζουμε πως τα δικαιώματα μας κερδίζονται μόνο απ’ τους αγώνες μας

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

30/8/2014

Πηγή: Κινητοποιήσεις Ελληνικών Φυλακών 2014

 

Διαβάστε ακόμη

Ολοήμερη διαμαρτυρία-γυναικείες φυλακές

 

 

Share

Ολοήμερη διαμαρτυρία-γυναικείες φυλακές

prison

ΟΛΟΗΜΕΡΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Σήμερα Παρασκευή 29 Αυγούστου κλιμακώνουμε την κινητοποίση μας ενάντια στην άδικη μεταφορά-στριμωγμά μας στην πτέρυγα των 6 χρυσαυγιτών βουλευτών. Η επιβεβαίωση όλων όσων λέγαμε, ήρθε κιόλας την Τετάρτη, όταν αντιπροσωπεία της Θέμις Κατασκευαστικής (υπεύθυνη για τα κτίρια των φυλακών) έκρινε ακατάλληλη την πτέρυγα για την μεταφορά μας. Όμως παρά τις κινητοποιήσεις μας και τις επαναλαμβανόμενες κρούσεις προς τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου και τον γενικό γραμματέα Μαρίνο Σκανδάμη, οι ίδιοι επιμένουν να κωφεύουν προκλητικά. Για αυτό και εμείς ξεκινάμε σήμερα ολοήμερη διαμαρτυρία-άρνησης εισόδου στα κελιά, μέχρι να δοθεί απάντηση απ’ τους αρμόδιους φορείς στο δίκαιο αίτημα μας. Για ότι συμβεί από εδώ και πέρα υπεύθυνο είναι το υπουργείο Δικαιοσύνης και η αδιαφορία του για τα προβλήματα των κρατουμένων.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

Πηγή: Κινητοποιήσεις Ελληνικών Φυλακών 2014

 

Διαβάστε ακόμα

Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού: Νυχτερινή διαμαρτυρία

Share

Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού: Νυχτερινή διαμαρτυρία

prison

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Σήμερα Τετάρτη 27 Αυγούστου 2014 εμείς οι γυναίκες κρατούμενες των φυλακών Κορυδαλλού πραγματοποιούμε νυχτερινή διαμαρτυρία και αρνούμαστε να μπούμε στα κελιά μας , για μία ώρα μετά το βραδυνό κλείσιμο της φυλακής

Αίτημα μας είναι η ακύρωση της άδικης και άνισης μεταφοράς μας που έχει προγραμματιστεί για το Σάββατο στον πρώτο όροφο της πτέρυγας που κρατούνται οι 6 χρυσαυγίτες βουλευτές.

Το υπουργείο αδιαφορώντας για τα δικαιώματά μας θέλει να μας στριμώξει σαν τα ποντίκια την μία πάνω στην άλλη στον πρώτο όροφο μιας πτέρυγας που δεν πληρεί τους βασικούς κανόνες ανθρώπινης διαβίωσης. Την ίδια στιγμή στην υπόλοιπη μισή πτέρυγα θα αλωνίζουν οι 6 χρυσαυγίτες βουλευτές σε ένα χώρο που αντιστοιχει σε 100 γυναίκες κρατούμενες και θα έδινε λύση στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού .

Επειδή όμως το ψέμα δεν έχει ντροπή ακούσαμε και διαβάσαμε πως κύκλοι του υπουργείου διαρρέουν ότι η μετακίνησή μας αυτή αποσκοπεί στην βελτίωση των συνθηκών κράτησης μας , γι αυτό λοιπόν αναφέρουμε τα εξής :

1) Αυτή τη στιγμή είμαστε 85 κρατούμενες που τον Σεπτέμβρη ο αριθμός μας θα διπλασιαστεί λόγω μεταγωγών των δικαστηρίων και ο όροφος της πτέρυγας που θα μεταφερθούμε δεν επαρκεί ούτε για τις μισές από εμάς . Αυτό σημαίνει πως κάποιες κρατούμενες θα κοιμούνται ακόμα και στο πάτωμα

2) Ο όροφος της πτέρυγας δε διαθέτει ούτε ένα καρτοτηλέφωνο. Εκτός λοιπόν απο τη στέρηση της ελευθερίας μας στερούν και το δικαίωμα της επικοινωνίας με τα συγγενικά μας πρόσωπα.

3) Το προαύλιο της πτέρυγας θα χρησιμοποιείται απ’ τους χρυσαυγίτες βουλευτές και εμείς θα αναγκαζόμαστε για να προαυλιστούμε να κάνουμε μια ολόκληρη διαδρομή μέσα από κοινόχρηστους χώρους και μαγειρία για να βγαίνουμαι στο παλιό μας (!) προαύλιο.

4) Οι εγκαταστάσεις υγιεινής είναι ανεπαρκείς και ελλειπέστατες. Δεν υπάρχουν καν λεκάνες στις τουαλέτες

5) Η πρόταση να σκεπαστούν τα παράθυρα για να μην υπάρχει οπτική επαφή με τους χρυσαυγίτες και για την αποφυγή λεκτικών επιθέσεων θα μας στερήσει ακόμα και το φυσικό φως μέσα στην ακτίνα.

6) Οι κρατούμενες με αναπηρία και κινητικά προβλήματα θα μένουν καθηλωμένες στα κελιά τους καθώς δεν μπορούν να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες ούτε καν για τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο που λαμβάνουν την ιατροφαρμακευτική τους αγωγή.

Και όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που η πτέρυγα που βρισκόμαστε θα συνεχίσει να λειτουργεί για να στεγαζει την καντινα της φυλακής και την βιβλιοθήκη. Δηλαδή θα είναι μια πτέρυγα χωρίς κρατούμενες. Απέναντι σε αυτόν τον παραλογισμό απαιτούμε απ’ τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου και τον γενικό γραμματέα Μαρίνο Σκανδάμη να βάλουν τέλος σε αυτήν την κοροϊδία. Ζητάμε να ακυρωθεί η άδικη μεταφορά μας και να παραμείνουμε στην πτέρυγα στην οποία κρατούμαστε. Η οποιαδήποτε απόπειρα μεταφοράς μας εκτός απο την αντίδρασή που θα συναντήσει απο τη μεριά μας θα επιβεβαιώσει την ύπαρξη του διαχωρισμού κρατουμένων Α’ κατηγορίας και κρατουμένων Β’ κατηγορίας. Ζητάμε να μπει τέλος στην αδικία. Ζητάμε για δεύτερη φορά να επισκεφτεί τις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού αντιπροσωπεία του υπουργείου για να συζητήσει με την επιτροπή αγώνα και να δώσει λύση στο δίκαιο αίτημα μας.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Πηγή: Κινητοποιήσεις Ελληνικών Φυλακών 2014

 

Share

Hedy Epstein: «Αισθάνομαι ειρηνεμένη με τον εαυτό μου, όταν νιώθω ότι κάνω το σωστό»

Hedy-Epstein-007

του Γιάννη Κοντού

Κόρη θυμάτων του Ολοκαυτώματος, πολιτική ακτιβίστρια, υπέρμαχος των δικαίων των Παλαιστινίων, η εύψυχη 90χρονη Γερμανοεβραία Hedy Epstein αποτελεί την ενσάρκωση της ηθικής και πολιτικής συνείδησης. Πριν από μια βδομάδα συνελήφθη στο Μιζούρι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης εναντίον της δολοφονίας του άοπλου μαύρου έφηβου Michael Brown από τον λευκό αστυνομικό Darren Wilson στο Φέργκιουσον του Μιζούρι στις 9 Αυγούστου. Το γεγονός αυτό υπήρξε η αφορμή της τηλεφωνικής μας συνομιλίας μαζί της.

Αισθάνεστε ειρηνεμένη με τον εαυτό σας;

Αισθάνομαι ειρηνεμένη με τον εαυτό μου, όταν νιώθω ότι κάνω το σωστό. Αυτή τη χρονική στιγμή το σωστό είναι να συμπαραστέκομαι στους ανθρώπους του Φέργκιουσον, να συμπαραστέκομαι στους ανθρώπους στη Γάζα, να συμπαραστέκομαι σε όσους καταπιέζονται. Κι όταν το κάνω, νιώθω πως κάνω το σωστό. Τότε νιώθω ειρηνεμένη, αν αυτό είναι δυνατό. Γιατί ο πόνος που αισθάνομαι για τους ανθρώπους που βιώνουν την καταπίεση είναι τεράστιος.

Μπορεί να υπάρξει ειρήνη, στο Φέργκιουσον και σε παγκόσμιο επίπεδο;

Ο ρατσισμός κι η καταπίεση απέναντι στους φτωχούς, και κυρίως τους έγχρωμους, πρέπει να σταματήσει. Και πρέπει να το δουλέψουμε αυτή τη στιγμή. Μπορεί να υλοποιηθεί, αν όλοι κάνουμε αυτό που μας αναλογεί.

Διαδηλώνετε για διάφορους δίκαιους σκοπούς επί πολλές δεκαετίες. Τι σας ώθησε να βγείτε στο δρόμο κατ’ αρχήν;

Όπως ξέρεις, γεννήθηκα στη Γερμανία, όπου έζησα μέχρι την άνοδο του ναζιστικού καθεστώτος από το 1933 μέχρι το 1939, οπότε και ευτύχησα να μεταφερθώ στην Αγγλία. Αλλά οι γονείς μου κι άλλα μέλη της οικογένειας πέθαναν στο Άουσβιτς. Στην Αγγλία, ως έφηβη, νομίζω ότι απέκτησα την πολιτική μου εκπαίδευση κι αυτό που έμαθα εκεί ήταν ότι πρέπει να αντιδράς, όταν αντιλαμβάνεσαι πως άλλοι πονάνε, βλάπτονται, υφίστανται διακρίσεις. Και ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει αυτό. Δεν μπορώ, λοιπόν, να μείνω αδρανής. Γιατί, αν μείνω, θα είμαι συνένοχη με τους καταπιεστές κι αυτό θα με κάνει εξίσου ένοχη. Δε θα μπορούσα να ζήσω με τον εαυτό μου, αν έμενα αδρανής. Γι’ αυτό πρέπει να είμαι έξω κάνοντας το λίγο που μπορώ.

Έχετε επισκεφτεί τη Δυτική Όχθη πολλές φόρες ανά τα χρόνια και πρόσφατα συνυπογράψατε την ανοιχτή επιστολή/ διακήρυξη επιζησάντων του Ολοκαυτώματος και απογόνων τους, όπου καταδικάζεται η πολιτική του ισραηλινού κράτους εναντίον των Παλαιστινιακών Περιοχών. Πώς θα μπορούσε να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος μακροπρόθεσμα;

Μόνο αν όσοι εμπλέκονται το εννοούν πραγματικά και δουλέψουν σκληρά γι’ αυτό. Αλλά δεν μπορείς να λες ότι «θέλω ειρήνη» και να μην κάνεις τίποτα, ώστε αυτή να υλοποιηθεί. Οι λέξεις είναι πολύ φτηνές, η δράση μετράει.

Έχετε υπάρξει αποδέκτρια απαξιωτικής κριτικής, εξαιτίας των κατά καιρούς επιλογών σας. Σας έχουν, μεταξύ άλλων, αποκαλέσει «Εβραία που μισεί τον εαυτό της», «πλαστή επιζήσασα του Ολοκαυτώματος», «εγωκεντρική». Θα θέλατε να απαντήσετε σε κάποιους από αυτούς τους χαρακτηρισμούς;

Με κριτικάρουν επί πολλά χρόνια. Αυτό, όμως, δε θα με σταματήσει να πράττω ό,τι θεωρώ σωστό. Έχω αποκληθεί «Εβραία που μισώ τον εαυτό μου». Δεν τον μισώ. Είμαι αυτή που είμαι. Οι Ισραηλινοί με έχουν αποκαλέσει «τρομοκράτισσα», «κίνδυνο για την ασφάλεια». Με είχαν υπό κράτηση επί πέντε ώρες, όταν προσπαθούσα να αναχωρήσω από το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν το 2004. Με έγδυσαν, με υπέβαλαν σε σωματικό έλεγχο κι όταν ρώτησα «γιατί», μου είπαν επειδή είμαι «τρομοκράτισσα» και «κίνδυνος για την ασφάλεια». Αναστατώθηκα πολύ για ό,τι μου συνέβη εκείνη τη στιγμή, γιατί αυτό που υπέστην είναι ασυγχώρητο για τον καθένα. Η άμεση αντίδρασή μου ήταν πως δεν πρόκειται να επιστρέψω ποτέ. Σε λιγότερο, όμως, από έξι μήνες ήμουν πίσω στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη. Έχω επιστρέψει συνολικά τέσσερις φορές. Πέντε φορές έχω προσπαθήσει να πάω στη Γάζα, αλλά δεν το έχω καταφέρει. Αλλά ίσως κάποια μέρα καταφέρω να βρεθώ σε ό,τι έχει απομείνει από τη Γάζα, και με όσους έχουν επιβιώσει από τον τρόμο που συνεχίζει να κυριαρχεί εκεί.

Ποιοι άνθρωποι σας έχουν διαμορφώσει ως προσωπικότητα;

Η πρώτη επιρροή υπήρξαν οι γονείς μου. Με δίδαξαν ότι δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, κακοί Εβραίοι ή Χριστιανοί. Υπάρχουν άνθρωποι που διαπράττουν το κακό. Με δίδαξαν, ακόμη, να μη μισώ όσους ίσως είναι διαφορετικοί από μένα και να μην τους καταδικάζω, επειδή μπορεί να έχουν κάνει περισσότερα από ένα κακά. Να είμαι ανοιχτή και να τους δέχομαι στη ζωή μου.

epstein

Παρά την προχωρημένη ηλικία σας, παραμένετε ενεργή σε διάφορα μέτωπα. Πώς το καταφέρνετε, αλήθεια; Αν ποτέ έφτανα στην ηλικία σας, αμφιβάλλω αν θα το μπορούσα, διατηρώντας, παράλληλα, καθαρό μυαλό.

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να σου προτείνω να μη σκέφτεσαι αρνητικά σχετικά με αυτό το ζήτημα. Σίγουρα μπορείς να φτάσεις τα 90 και να είσαι ενεργός. Μη θεωρείς ότι επειδή είσαι 90 πρέπει να κάθεσαι σπίτι και να μένεις άπραγος. Όχι. Όσο μπορείς να κάνεις αυτό που θεωρείς σημαντικό για σένα, συνέχισε να το κάνεις. Κι όταν συνεχίζεις να το κάνεις, η ζωή θα σου επιτρέψει να παραμένεις διανοητικά και βιολογικά υγιής. Κάτι ακόμα που χρειάζεσαι είναι η υποστήριξη της οικογένειάς σου κι αυτό έχω. Έχω υπέροχους φίλους, που στέκονται δίπλα μου και πίσω από μένα.

Πώς συμφιλιωθήκατε με το θάνατο, αν μου επιτρέπεται η ερώτηση;

Κατά τη διάρκεια του πολέμου (σημ.: του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), όταν δεν είχα νέα από τους γονείς μου, απλώς συνέχισα να απωθώ την πιθανότητα να μη βρίσκονται πλέον στη ζωή και να περιμένω μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Ο πόλεμος τέλειωσε κι εξακολουθούσα να μην έχω μάθει κάτι, κανένα ίχνος ζωής, κι έπαιξα ένα ψυχολογικό παιχνίδι με τον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι δεν είχα πλέον γονείς, ότι δεν είχα οικογένεια. Έτσι το 1980, όταν πήγα στην Ευρώπη για να επισκεφτώ τα διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου είχαν βρεθεί οι γονείς μου, το τελευταίο στρατόπεδο που επισκέφτηκα ήταν εκείνο του Άουσβιτς. Όταν, λοιπόν, στάθηκα στο σημείο, όπου έφταναν τα βαγόνια κι ο γιατρός Μένγκελε με τη συνοδεία του αποφάσιζαν ποιος θα ζούσε και ποιος θα πέθαινε, ήταν εκείνη τη στιγμή, το Σεπτέμβρη του 1980, που επιτέλους μπόρεσα να πω: «Δεν υπάρχει περίπτωση να έχουν επιζήσει οι γονείς μου κι άλλα μέλη της οικογένειάς μου». Κι έπρεπε να το πω πολλές φορές και δυνατά, για να το ακούσω και να το πιστέψω. Ήταν ένας τρόπος για να επιβιώσω.

Μια τελευταία, ίσως πιο ανάλαφρη, ερώτηση. Πώς περνάτε συνήθως τις μέρες σας;

Το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις σηκωθώ είναι να βγω έξω και να περπατήσω. Έπειτα γυρνώ σπίτι, κάνω ένα ντους, παίρνω πρωινό, κι η μέρα μου ξεκινά. Δεν είναι κάθε μέρα η ίδια. Αυτή τη βδομάδα (σημ.: την προηγούμενη), οι μέρες μου υπήρξαν πολύ διαφορετικές, αφότου επέστρεψα τη Δευτέρα το βράδυ σπίτι μου μετά τη σύλληψή μου. Το τηλέφωνό μου δεν έπαψε να χτυπά. Έδωσα τηλεφωνικές συνεντεύξεις, ζωντανές συνεντεύξεις, σε πέντε λεπτά κάποιος δημοσιογράφος από γερμανικό Μ.Μ.Ε. θα έρθει σπίτι μου για μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη, ενώ έχω και δυο ακόμη προγραμματισμένες για την Κυριακή το απόγευμα. Κι αυτό είναι κάπως ασυνήθιστο! Δεν περνώ έτσι τη ζωή μου συνήθως και πολλά έχουν μείνει πίσω. Δεν μπορώ, όμως, να κάθομαι άπραγη στην πολυθρόνα μου. Υπάρχουν πράγματα να κάνω και θα τα κάνω όσο μπορώ καλύτερα.

Η Hedy Epstein διατηρεί προσωπικό ιστότοπο (εδώ), μέσω του οποίου μπορείτε να αντλήσετε περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή και τις δράσεις της, καθώς και να έρθετε σε επαφή μαζί της.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τηλεφωνικά την Παρασκευή 22 Αυγούστου.

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Share

Τι Athens Pride δικαιούμαστε; Τι Athens Pride μας σερβίρουνε;

lgbtpride5

Παρέμβαση της ομάδας QueerTrans στο Athens Pride 2014

Κύριο αίτημα του Athens Pride είναι ο γάμος μεταξύ δύο (και όχι παραπάνω) αντρών ή γυναικών μεταξύ τους.  Το συμφώνο συμβίωσης και ο γάμος είναι βασικά θεσμικά δικαιώματα  που στερούμαστε οι λεσβίες και γκέι στην ελλάδα, και η αξία τους είναι αδιαμφισβήτητη. Αλλά εκεί τελειώνουμε;

Η κεντρική φιγούρα του Athens Pride είναι μόνιμα ένας γκέι άντρας, στρέιτ-λούκινγκ, νέος, αδύνατος, ημεδαπός και γυμνασμένος. Πάντα ένας γκέι άντρας, πάντα γύρω από αυτόν όλα. Για να δείτε το μέγεθος της ανισότητας, πέρσι, για ισορροπία, η θεματική του Athens Pride ήταν η Αθηνά Λεσβία και το επίσημο κείμενο έγραφε “”Η θεά Αθηνά δεν ταιριάζει στα στεγανά ούτε των φύλων ούτε των εποχών. Ο μύθος τη θέλει να ήταν παρθένα. Αυτό που ξέρουμε ήταν ότι αντιστέκεται στους άντρες και δεν έχει σχέσεις μαζί τους. ʽΟπως όλες οι λεσβίες.”

Οι λεσβίες είναι παρθένες; Οι λεσβίες «αντιστέκονται» στους άντρες και «δεν έχουν σχέσεις μαζί τους;» Αυτή είναι η στερεοτυπική εικόνα που προβάλλει το Pride για τις λεσβίες; Γιατί νομίζετε ότι ο θεσμός που σημαίνει αγώνα και διεκδίκηση για εμάς τα lgbtqi άτομα, γράφει εξονόματός μας τέτοιες απαράδεκτα σεξιστικές, λεσβοφοβικές, αντιφεμινιστικές θέσεις; Είναι απλά ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα της μονοθεματικής ενασχόλησής του γύρω απ’τον μη-τρανς, γκέι άντρα.

Λέμε «μονοθεματικής» γιατί τo Athens Pride δεν προάγει δημόσιο λόγο γύρω από τους τρανς άντρες και τις τρανς γυναίκες, τις λεσβίες, γύρω απ’τον σεξισμό, τον ρατσισμό, τον Εθνικισμό που χρησιμοποιεί κατά κόρον στις αφίσες “για να προκαλέσει τους φασίστες” αλλά ταυτόχρονα για να θέσει και τον τόνο του ποιοί είναι ευπρόσδεκτοι στη διοργάνωση: έλληνες, και άντε με το ζόρι ελληνίδες. Το Athens Pride δεν προάγει δημόσιο λόγο για την πατριαρχία, την τρανσφοβία, την ομοκανονικότητα, την εσωτερικευμένη ομοφοβία και τρανσφοβία, την ταξική πάλη, τη μνημονιακή πολιτική (ο μνημονιακός Καμίνης που έχει ρημάξει οικονομικά τις ζωές μας χαιρετάει άραγε σήμερα ανερυθρίαστα, σαν να μη συμβαίνει τίποτα; Ή ούτε καν θα ασχοληθεί να πατήσει το πόδι του; Ποιό απ’τα δυο είναι χειρότερο άραγε;).

Το Athens Pride προάγει ένα αστικό lgbti κίνημα αστών gay αντρών. Οι αστοί γκέι άντρες δέχονται αναντίρρητα ομοφοβία. Όμως όλα συνηγορούν ότι το Athens Pride δε θέλει να μιλήσει για τίποτε άλλο εκτός από μια πολύ συντηρητική, πολύ αποστειρωμένη, καθωσπρέπει και προσεγμένη εικόνα του τί είναι lgbtqi άνθρωποι. Και δεν επιτρέπεται. Δεν *επιτρέπεται* όλη η συζήτηση να είναι μόνο γύρω απο όποιους από εμάς είμαστε αστοί γκέι άντρες. Τα τρανς ζητήματα, ο αντισεξισμός, ο αντιρατσισμός πώς γίνεται να μην είναι ποτέ στην ατζέντα; Δεν πουλάνε αρκετά; Πώς γίνεται όλη η συζήτηση να περιορίζεται σε μια διαλεκτική της ομοιομορφίας και όχι σε μια διαλεκτική της ετερότητας; “Είμαστε σαν εσάς τους μη-τρανς, είμαστε σαν εσάς τους στρέιτ και τις στρέιτ, είμαστε σαν εσάς”; Μα δεν είμαστε “σαν εσάς”, δε θέλουμε να είμαστε σαν εσάς, δε χρειάζεται να είμαστε σαν εσάς για να αξιώσουμε σεβασμό, για να έχουμε δικαίωμα ύπαρξης. Θέλουμε να είμαστε σαν ΕΜΑΣ. Και υποχρεούνται να μας αποδεχτούν εμάς που είμαστε φτερούδες, θηλυκά αγόρια, νταλίκες, τραβέλια, ανώμαλες, χοντροί και χοντρές, πολυσυντροφικές και πολυσυντροφικοί, μονογονείς, τσούλες, άνθρωποι με αναπηρία, μετανάστριες και μετανάστες, φτωχές, κακοντυμένες, δωδεκάχρονοι, ενενηντάχρονες.

Και επειδή ακούγεται συχνά η δικαιολογία “μα οι γκέι άντρες είναι ό,τι πιο προβοκατόρικο για την κοινωνία, γι’αυτό επικεντρωνόμαστε σ’αυτό”, σκεφτείτε το λίγο: Οι στρέιτ-λούκινγκ, στρέιτ-άκτινγκ, νέοι gym γκέι άντρες (φαλακροί/θηλυπρεπείς να μην ενοχλούν, όπως λένε και όλα τα προφίλ στο Gay Romeo), είναι στην πραγματικότητα το λιγότερο απειλητικό, πιο ευκολοχώνευτο κομμάτι του LGBTQI. Δε γίνεται να είναι το σημείο ρήξης με την κοινωνία. Η κοινωνία πρέπει να δει και να αποδεχτεί τις πιο ανώμαλες, πιο φτερά και πούπουλα, φούστα-μπλούζα, αδερφίστικες, νταλικολεσβιακές, καθημερινές εκφάνσεις του lgbtqi κινήματος. Όχι αύριο, σήμερα. Όχι αφού γίνουν αποδεκτοί οι γκέι άντρες. Τώρα.

Αλλιώς χαϊδεύουμε αυτιά. Αλλιώς λέμε ψέματα για την πραγματικότητα. Αλλιώς σβήνονται οι εμπειρίες και οι καταπιέσεις των υπόλοιπων απο εμάς. Των τρανς ανθρώπων που δε μπορούν να περάσουν πάντα ως αξιοσέβαστα cisgender, «κανονικά» άτομα και τρώνε τρανσφοβική βια στο μετρό πανεπιστημίου, μέσα στο βαγόνι, μέρα μεσημέρι με κόσμο να κοιτάει απαθής. Των φτωχών γκέι και λεσβιών που δε μπορούν να ζητήσουν υποστήριξη από την οικογένεια και δε μπορούν να διεκδικήσουν ούτε τον μισθό πείνας του επιθετικού καπιταλισμού που μας δυναστεύει, χωρίς να κρύψουν ότι είναι γκέι και λεσβίες. Των θηλυκών αγοριών και των αρσενικών κοριτσιών που η εφηβεία τους είναι ένα bullying από γονείς, μαθητές και καθηγητές. Των μεταναστών και μεταναστριών που είναι γκέι και λεσβίες και τρανς, και τρώνε τρίδιπλη κακοποίηση, τρίδιπλη ντουλάπα και κανείς δε θυμάται ότι υπάρχουν, και που πολλοί έλληνες lgbt πιστεύουν ότι ήρθαν “εδώ” και “μας” κλέβουν τις δουλειές. Των lgbtqi ανθρώπων με αναπηρία. Του intersex παιδιού στην επαρχία που μεγάλωσε στο φύλο που επέλεξαν οι γιατροί και οι γονείς του, και τώρα το εμποδίζουν να είναι το φύλο που νιώθει γιατί τί θα πει ο κόσμος.

Το Athens Pride οικειοποιείται όλο το φάσμα του lgbtqi αλλά δεν κάνει προσπάθεια να *εκπροσωπεί* όλο το φάσμα, μόνο τα υποκείμενα που βολεύουν. Η οργανωτική επιτροπή δεν έχει τρανς μέλος, και δεν έχει νιώσει την ανάγκη να ψάξει για τρανς μέλος. Η διοργάνωση δε συνδιαμορφώνεται από τις ελληνκές lgbtqi ομάδες που παράγουν πολιτική αντίστασης στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και τον σεξισμό στην Αθήνα και την επαρχία. 10 χρόνια Pride, δέκα χρόνια το ίδιο πράγμα, είμαστε όλοι και όλες καλεσμένες σε μια προκαθορισμένη γιορτή και όχι ενεργά υποκείμενα σε μια θυμωμένη διεκδίκηση.

Γι’ αυτό μας πληγώνει που το Athens Pride τείνει να γίνει ένας συντηρητικός θεσμός. Μας τη σπάει που είμαστε άνεργες και φτωχές, πούστηδες τρανς και λεσβίες που πρέπει να πληρώσουμε 8 ευρώ είσοδο σε μπαρ που το παίζει φιλικό. Ένα μπαρ που έχει μονοπώλιο το οποίο το Pride όχι μόνο δε θέλει να το σπάσει αλλά το ενισχύει. Δε θεωρούμε καθόλου απαραίτητο κομμάτι του Pride και της lgbtqi διεκδίκησης τα μαγαζιά της κατανάλωσης που συμμετέχουν ως χορηγοί.

Μας τρομάζει που είναι καλεσμένο το ΚΕΕΛΠΝΟ, το φασιστικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, που ποινικοποίησε τον HIV, ιεράρχησε γυναικεία σώματα σε άξια και ανάξια και υποστήριξε τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, και τη δήλωση Λοβέρδου για την προστασία της ελληνικής οικογένειας (όχι βέβαια της γκέι ή μονογονεϊκής ελληνικής οικογένειας) από την “υγειονομική βόμβα”. Το ΚΕΕΛΠΝΟ που μην ξεχνάμε κάνει επιχειρήσεις “σκούπα” στη Συγγρού, αποφασίζει και διατάσσει παράνομους υποχρεωτικούς ελέγχους σε εκδιδόμενες και μη γυναίκες και μετά δημοσιοποιεί τα στοιχεία τους. Για να μπαίνουμε ακόμα στη θέση να εξηγούμε ότι το να είσαι τρανς, εκδιδόμενη, οροθετική, χρήστρια δε σε κάνει λιγότερο άνθρωπο.

Εμείς που παλεύουμε για αλλαγή και κοινωνική δικαιοσύνη κάθε μέρα, χρειαζόμαστε να μιλάμε με επικίνδυνη, όχι διπλωματική γλώσσα για τις καταπιέσεις μας. Χρειαζόμαστε το Pride και πολλές απο εμάς δεν έχουμε χάσει ούτε ένα. Γι’αυτό δε θα το αφήσουμε χωρίς κριτική.

Κάτω τα χέρια απ’τα φύλα, τα σώματα και τις επιθυμίες μας.

Πηγή: QueerTrans

 

Share

 1η Δράση Δρόμου για την Καμπάνια για τη Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου

logo_access040214

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) αναγνωρισμένο μη κερδοσκοπικό Σωματείο για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, με υπερηφάνεια ανακοινώνει την 1η δράση δρόμου στα πλαίσια της συμμετοχής του στην πανευρωπαϊκή καμπάνια που διοργανώνει η ευρωπαϊκή οργάνωση για τα δικαιώματα της τρανς κοινότητας TransgenderEurope (TGEU) για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου:

«ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ: Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΟΡΤΕΣ»

Όπως είχε αναφερθεί σε προηγούμενο Δελτίο Τύπου μας από τις 24 Απριλίου, σκοπός της καμπάνιας είναι η παρότρυνση των ευρωπαϊκών κοινωνιών να αναγνωρίσουν τις σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι στην καθημερινή ζωή τους.

Η 1η Δράση Δρόμου μας, θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 8 Ιουνίου, ώρες: 12.00-20.00 μ.μ. στην Πλατεία Κοραή, στο κέντρο της Αθήνας, όπου μέλη μας, εθελοντές άλλων οργανώσεων και υποστηρικτές, θα βρίσκονται εκεί μαζί μας, για την ενημέρωση των πολιτών για το κρίσιμο θέμα της τρανς κοινότητας που είναι η Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου.

Την Δράση Δρόμου, υποστηρίζει το ελληνικό γραφείο της Διεθνούς Αμνηστίας, η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», η Colour Youth, οι «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο», η Θετική Φωνή, η Praksis, η Λεσβιακή Ομάδα Αθηνών, η ΟΛΚΕ, το AthensPride, η Homophonia – ThessalonikiPride, η Good asYou(th), η Λεσβιακή Ομάδα Θεσσαλονίκης και το ThessalonikiPride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης. Τους/τις ευχαριστούμε από καρδιάς.

Διεκδικούμε την γρήγορη, προσιτή και διαφανή Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου και τη δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των τρανς ανθρώπων χωρίς ιατρικές προϋποθέσεις. Η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, προστατεύει από τις διακρίσεις, προστατεύει την ιδιωτικότητα ενός ατόμου και αποτελεί την βάση για μια αξιοπρεπή ζωή.

Ευχαριστούμε ξανά την TransgenderEuropeγια τη χρηματοδότηση της εκτύπωσης του υλικού της καμπάνιας, το οποίο δημιουργήθηκε με την υποστήριξη του ιδρύματος Open Society Foundation, της Κυβέρνησης της Ολλανδίας και της Επιτροπής της Ε.Ε.

 

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

Πηγή: ΣΥΔ 

 

Share

Κράτος εν κράτει: Κουλτούρα κακομεταχείρισης και ατιμωρησίας στην ελληνική αστυνομία

επιμέλεια Σίσσυ Βωβού

Τον παραπάνω τίτλο είχε η εκδήλωση / συζήτηση που οργάνωσε η Διεθνής Αμνηστία την Παρασκευή 3 Απριλίου στον Δικηγορικό Σύλλογο της Αθήνας για να παρουσιάσει την έρευνά της για το θέμα. Η έρευνα αυτή είναι σοκαριστική, παρουσιάζει πληροφορίες που τις γνωρίζουμε μια-μια, αλλά όταν αναφέρονται όλες μαζί σοκάρονται ακόμα και οι άνθρωποι που παρακολουθούν όλες αυτές τις εξελίξεις.

Το σοκ και η συγκίνηση ήταν φανερά ακόμα και στους ομιλητές /ομιλήτριες του πάνελ.

Στην εκδήλωση όπου προήδρευε ο Κώστας Αρβανίτης, διευθυντής του Ραδιοσταθμού «Στο Κόκκινο 105,5», μίλησαν αρχικά οι διευθυντές της Διεθνούς Αμνηστίας Ελλάδας Ηλίας Αναγνωστόπουλος και Τουρκίας, Murat Cekic. Επίσης, ο Γιάννης Καυκάς, απεργός που έπεσε θύμα της αστυνομικής βίας και παρά λίγο δεν έχασε τη ζωή του (πέρασε 10 μέρες στην εντατική), ο δημοσιογράφος Μανώλης Κυπραίος που δέχθηκε επίθεση μέσα σε στοά και έχασε την ακοή του αλλά υπέστη και άλλες μεγάλες βλάβες στην υγεία του, ο φωτογράφος Μάριος Λώλος που χτυπήθηκε στο κεφάλι και κινδύνευσε η ζωή του και η Λόλα Χρυσούλη από τις Σκουριές, που βρίσκεται από την αρχή στον αγώνα της καμπάνιας SOS Χαλκιδική και μάλιστα συμμετέχει ενεργά στην ομάδα γυναικών αυτού του αγώνα που έχει παίξει το δικό της σημαντικό ρόλο, όπως αναφέρεται και σε προηγούμενες δημοσιεύσεις του Φύλου Συκής.

Από το ακροατήριο, κατά τη συζήτηση, μίλησαν δύο γυναίκες που συμμετέχουν στον αγώνα αλληλεγγύης Κούρδων και Τούρκων πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα, και κατήγγειλαν τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των φυλακισμένων συμπατριωτών τους από μεριάς ελληνικού κράτους, καθώς και την προσαγωγή 7 ατόμων στο Ναύπλιο, όπου είχαν πάει για διαμαρτυρία με ένα πανό έξω από τις φυλακές, την ίδια ημέρα και την κακομεταχείρισή τους.

Η πολυσέλιδη και τεκμηριωμένη έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας και τα σχετικά δελτία τύπου βρίσκονται εδώ

Ολόκληρη η ομιλία της Λόλας Χρυσούλη:

Βρίσκομαι σήμερα εδώ για να σας μεταφέρω κάποιες απ΄τις εμπειρίες μας και σας ευχαριστώ που μας δίνετε αυτή την ευκαιρία.

Για όσους δε γνωρίζουν, στη Χαλκιδική ήδη υλοποιείται ένα τεραστίων διαστάσεων εξορυκτικό σχέδιο, με ανοιχτή εξόρυξη, τέλματα αποβλήτων και μεταλλουργία. Μια τέτοια δραστηριότητα – σύμφωνα με πορίσματα Πανεπιστημιακών Ιδρυμάτων και επιστημονικές μελέτες – θα είναι καταστροφική για το περιβάλλον, τις υπάρχουσες οικονομικές δραστηριότητες, την ανθρώπινη υγεία. Κάτοικοι της περιοχής και αλληλέγγυοι απ΄όλη την χώρα, βρίσκονται εδώ και χρόνια στο δρόμο και στο βουνό, προσπαθώντας να αποτρέψουν μια τέτοια καταστροφή και να προστατέψουν τον τόπο και τις ζωές τους.

Οι περισσότεροι από εμάς – που συμμετέχουμε στο κίνημα ενάντια στις εξορύξεις χρυσού στη Χαλκιδική – έχουμε βιώσει στο σώμα και το μυαλό μας την αστυνομική βία. Και όλοι μας έχουμε κάποιο αγαπημένο πρόσωπο που κακοποιήθηκε ή εξευτελίστηκε από αστυνομικούς.

Οι προσωπικές μνήμες και εμπειρίες μας, μπερδεύονται και συνεργούν δημιουργώντας τελικά μια συλλογική εμπειρία. Δεν βρίσκομαι εδώ μόνο ως Λόλα.

Είμαι η κ. Ρ., 60 χρονών, που μέχρι πριν λίγα χρόνια πίστευα ότι οι αστυνομικοί δε χτυπούσαν ποτέ διαδηλωτές απρόκλητα, ότι δε χρησιμοποιούσαν ποτέ υπέρμετρη και αδικαιολόγητη βία. Κι όμως βρέθηκα να με κυνηγούν πάνοπλοι ΜΑΤατζήδες για 7 χιλιόμετρα μέσα στο δάσος. Ένιωσα το χέρι του αστυνομικού – που θα μπορούσε να είναι ο γιός μου – να με τραβάει έξω απ΄το αυτοκίνητο και να με ρίχνει στην άσφαλτο. Ένιωσα την μπότα του να μου τσακίζει τον αστράγαλο κι άκουσα βρισιές από το στόμα του που η παιδεία και αξιοπρέπειά μου δε μου επιτρέπουν να ξεστομίσω.

Είμαι η Α., ετών 16, που αφού με πνίξανε στα χημικά ενώ βρισκόμουν στο σχολείο, δε δίστασαν να με ανακρίνουν σ΄ένα υπόγειο της ασφάλειας – απουσία κηδεμόνα ή δικηγόρου – σαν εγκληματία και με ρωτήσουν πράγματα που με προσβάλλουν ως άτομο και νέα γυναίκα.

Είμαι ο Β. που την 5η Αυγούστου του 2012, στη διαμαρτυρία στο βουνό ήθελα να πάω με τις έφηβες κόρες μου. Μέχρι που έπιασα στα χέρια μου την πλαστική σφαίρα και είδα τα τραύματα στα σώματα άλλων διαδηλωτών. Και τότε ήμουν ευγνώμων που τα παιδιά μου έμειναν στο χωριό. Ήταν ασφαλή. Η αστυνομία δεν είχε λόγο και αφορμή να τα πειράξει. Ήταν απλώς μαζεμένα στην πλατεία του χωριού, περιμένοντας να γυρίσουμε. Κι όμως λίγες ώρες αργότερα τα έψαχνα αλλόφρονας στο χωριό, μέσα στους καπνούς των χημικών και τις ευθείες βολές δακρυγόνων.

Είμαι ο κ. Χ. 65 χρονών, συντηρητικός και ευυπόληπτος πολίτης. Και καρδιοπαθής. Λίγο οξύθυμος και παρορμητικός αλλά δε νομίζω ότι μπορώ να απειλήσω μια διμοιρία πάνοπλων ΜΑΤατζίδων. Κι όμως βρέθηκα να με σέρνουν απ΄τα πόδια στο χωματόδρομο για να “καθαρίσουν” το δρόμο απ΄την ενοχλητική μου παρουσία.

Είμαι ο Μ. που την 21η Οκτωβρίου 2012, αφού με συνέλαβαν 4 πάνοπλοι ΜΑΤατζίδες, με ξυλοκόπησαν στο δρόμο μέχρι που έφτυσα αίμα. Όταν τους ρώτησα γιατί με χτυπάνε μου απάντησαν “Γιατί έχεις μακριά μαλλιά, κι η μάνα σου γαμιέται”

Είμαι ο Τ., 20 χρονών, που με απήγαγαν οι αστυνομικοί για μια “βόλτα” και οι συγγενείς, φίλοι, συγχωριανοί και δικηγόροι με έψαχναν για ώρες σε νοσοκομεία και χαντάκια. Κι εγώ βρισκόμουν στα μπουντρούμια της ασφάλειας, με 6 θεόρατους αστυνομικούς που προσπαθούσαν να με πείσουν – με “ψιλές” – να δώσω τη συγκατάθεσή μου στη λήψη του γενετικού μου υλικού.

Είμαι ο Β. και ο Γ. που ξημερώματα σπάσανε την πόρτα του σπιτιού μου οι ράμπο της αντιτρομοκρατικής, και με σύρανε με τις μπιτζάμες και χωρίς παπούτσια στο θωρακισμένο ασφαλίτικο αυτοκίνητο. Είμαι οι γυναίκες τους, που υπό την απειλή των όπλων δεν μπόρεσα ούτε να τους αποχαιρετίσω. Είμαι τα ανήλικα παιδιά τους, που δεν κατάλαβα τί έγινε και γιατί! Που στο γεμάτο απορία βλέμμα μου ο αστυνομικός απάντησε “Κοίτα τον τώρα, γιατί όταν βγει δε θα τον θυμάσαι”

Είμαι η Γ. 11 μηνών που στις 7 Μαρτίου 2013 μετά από την αλόγιστη χρίση χημικών που έπεσαν στο χωριό μου και ενώ εγώ βρισκόμουν στο σπίτι μου , πνίγηκα από τους καπνούς. Μεταφέρθηκα με αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο εκεί νοσηλευτικά για πολλές μέρες και ανακάλυψαν ότι τα χημικά είχαν εισχωρήσει στο αίμα μου .

Είμαι η Λόλα, μητέρα τριών παιδιών, που στις 12 Μαΐου το 2013 ημέρα της μητέρας, μαζί με άλλες 50 γυναίκες πήγα να διαμαρτυρηθώ  για την καταστροφή του Κακάβου, για την καταστροφή της ζωής και του μέλλοντος των παιδιών μου. Δεν περίμενα ότι θα κατέληγα στο Νοσοκομείο Πολυγύρου! Δυο άνδρες των ΟΠΚΕ, στην προσπάθεια τους να με συλλάβουν, με τραβούσαν ο ένας από το χέρι προς τα εμπρός και ο άλλος από τον σκούφο της μπλούζας μου προς τα πίσω. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μην έχω οξυγόνο και να χάνω της αισθήσεις μου. Με έριξαν με δύναμη στο έδαφος. Στο νοσοκομείο πέρα από τους μώλωπες στο σώμα μου και τον ξυλοδαρμό που είχα υποστεί, διέγνωσαν και ευθειασμό στον αυχένα μου – ο κατά τ’ αλλά συμπαθής αστυνομικός μου είχε προκαλέσει μια μόνιμη βλάβη για να τον θυμάμαι. Όταν τον συνάντησα μετά από μήνες στο δικαστήριο φορώντας κολάρο στον λαιμό, τον κοιτούσα επίμονα στα μάτια. Μετά από ώρες συναντήθηκαν τα βλέμματα μας. Το μόνο που μου είπε ήταν “εντάξει είσαι δεν σου έκανα μεγάλη ζημιά”. Την ίδια μέρα συνελήφθησαν άλλες 3 γυναίκες, οι δύο μητέρες δύο και τριών παιδιών και η τρίτη μια νεαρή κοπέλα 23. Μεταφέρθηκαν στην ασφάλεια Πολυγύρου σαν κοινοί εγκληματίες. Στις 2:οο τα ξημερώματα για την “ασφάλεια τους” τις μετέφεραν στην ασφάλεια Θεσσαλονίκης όπου τους έγινε ο γνωστός σωματικός έλεγχος –ξέρετε αυτός που σε ξεφτιλίζει ως άνθρωπο, αυτός που τσαλαπατά την αξιοπρέπεια σου και κάθε ανθρώπινο δικαίωμα.

Είμαστε όλοι πλέον ένα κράμα ιστοριών, που αν τις κοιτάξει κανείς αποστασιοποιημένα δεν είναι δα και τόσο τραγικές. Ακούμε για βασανιστήρια, φόνους, κακοποιήσεις, σχεδόν καθημερινά. Βλέπουμε την αστυνομική βία, τον υπερβάλλοντα ζήλο, τη σαδιστική ευχαρίστηση στα μάτια κάποιων αστυνομικών, την κατάχρηση εξουσίας και την ατιμωρησία.

Δεν είμαστε τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας. Είμαστε όμως η απόδειξη ότι όταν η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η κατάχρηση εξουσίας, η ατιμωρησία της αστυνομικής αυθαιρεσίας γίνονται κατεστημένο – αν όχι εργαλείο της εξουσίας – τότε στο στόχαστρο δε βρίσκονται μόνο συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων. Δεν είναι μόνο ο μετανάστης, ο άστεγος, ο αναρχικός, ο οροθετικός, ο κρατούμενος που μπορεί να πέσουν θύματα αστυνομικής βίας. Μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Ο καθένας που βρίσκεται στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή. Ο καθένας που η εμφάνισή του, ο σεξουαλικός του προσανατολισμός ή η ιδεολογία του δεν αρέσει στα αστυνομικά όργανα. Ο καθένας που τολμά να αντισταθεί, ή να διεκδικήσει τα δικαιώματά του.

Η αστυνομική αυθαιρεσία και η κατάχρηση εξουσίας που ασκείται από την σημερινή ΕΛ.ΑΣ δεν είναι μόνο επικίνδυνη για τη ζωή και σωματική ακεραιότητα των πολιτών αλλά και για την δημοκρατία. Εμείς στην Χαλκιδική την ζήσαμε και την ζούμε καθημερινά στο πετσί μας. Θα συνεχίσουμε να το καταγγέλλουμε και να φωνάζουμε για τα δικαιώματα μας.

Κι αφού ξέρουμε ότι ο στόχος είναι το μυαλό …. το νου μας!

 

 

Share

Στον Ευαγγελισμό τέσσερις καθαρίστριες- Χτυπήθηκαν από τα ΜΑΤ

Στον Ευαγγελισμό μεταφέρθηκαν, τέσσερις από τις απολυμένες καθαρίστριες στον τομέα καθαριότητας του υπ. Οικονομικών, μετά από επίθεση των ΜΑΤ εναντίον τους. Οι απολυμένες ζητούσαν συνάντηση με τον Γιάννη Στουρνάρα, το οποίο δεν έγινε δεκτό για ακόμα μία φορά. Όπως οι ίδιες κατήγγειλαν στον στον ρ/σ “Στο Κόκκινο”, οι άνδρες των ΜΑΤ τις απομάκρυναν από το χώρο, χρησιμοποιώντας βία.

Οι καθαρίστριες σε διαθεσιμότητα, πιστές στο καθημερινό αγωνιστικό ραντεβού τους βρέθηκαν και σήμερα έξω από το υπουργείο Οικονομικών, ζητώντας συνάντηση με τον Γ. Στουρνάρα τον οποίο κατηγορούν για εμπαιγμό.

Πριν από το μεσημέρι, τους ανακοινώθηκε ότι τετραμελής επιτροπή θα γινόταν δεκτή από συνεργάτη του υπουργού Οικονομικών.

Μόλις όμως  μπήκαν στο κτήριο ενημερώθηκαν ότι η συνάντηση αναβάλλεται για αύριο.

Η επιτροπή έμεινε στο ισόγειο φωνάζοντας συνθήματα και λίγο αργότερα μια διμοιρία εισέβαλε στο χώρο και τις …απώθησε χτυπώντας τες, ενώ οι προπηλακισμοί συνεχίστηκαν και έξω από το κτίριο.

Πηγή: ertopen

 

Διαβάστε ακόμα

Σκούπα σε Μνημόνια και Κυβέρνηση

Μια ιστορία δύναμης και αξιοπρέπειας

Δελτίο τύπου: προπυλακισμοί και απειλές στις καθαρίστριες του Υπ.Οικ.

 

Share

8 Μάρτη 100 γυναίκες στη Γάζα – νέα απαγόρευση

Κάιρο, φωτογραφία των αλληλέγγυων γυναικών από την Γαλλία, την Ελβετία και τις ΗΠΑ

επιμέλεια Σίσσυ Βωβού

Με βάση την ανταπόκριση της Ann Wright*

Δυστυχώς, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, δεν κατορθώθηκε η είσοδος στη Γάζα 100 γυναικών από αρκετές χώρες της ευρώπης και τις ΗΠΑ, οι οποίες είχαν σκοπό να γιορτάσουν μαζί με τις έγκλειστες Παλαιστίνιες την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. 16 από αυτές κατάφεραν να φτάσουν στο Κάιρο, όπου και έκαναν μια συμβολική γιορτή, 62 δεν μπόρεσαν να μπουν καθόλου στην Αίγυπτο,  από τη Γαλλία, το Βέλγιο, της ΗΠΑ, την Αλγερία, το Ηνωμένο Βασίλειο, το Λουξεμβούργο, την Ελβετία και την Αυστραλία, αφού οι αρχές ήταν «ενημερωμένες», ως συνήθως, ενώ οι 22 είχαν ήδη ακυρώσει τη μετάβαση, γιατί γνώριζαν εκ των προτέρων την απαγόρευση, μεταξύ των οποίων η Djamila Bouhired, 79χρονη Αλγερινή που είναι γνωστή για τους αγώνες της.

Η Ann Wright καταγγέλλει στην ενημέρωσή της ότι έχουν κλείσει σχεδόν όλα τα περάσματα από Αίγυπτο σε Γάζα, που ήταν εκατοντάδες, ακόμα και οι οδοί ανεφοδιασμού σε τρόφιμα, από το «φόβο» μήπως εισάγουν όπλα, όπως το δικαιολογούν οι αιγυπτιακές αρχές.

Ο πληθυσμός της Γάζας, περίπου 1,7 εκατομμύρια ψυχές, ζουν σε ανοιχτή φυλακή, με καθημερινές επιθέσεις από μεριάς Ισραήλ και με σοβαρές και συνεχείς ελλείψεις σε τρόφιμα, ενέργεια και άλλα βασικά για την επιβίωση. Οι γυναίκες κάνουν τιτάνιο αγώνα να συντηρήσουν τις οικογένειές τους μ’ αυτές τις συνθήκες.

Λόγω αυτών των συνθηκών κινητοποιήθηκαν κάποιες γυναίκες διεθνώς, για να δείξουν το ενδιαφέρον τους και την αλληλεγγύη τους, ως γυναίκες προς γυναίκες, και να αποδείξουν με την μετάβασή τους ότι δεν έχουν ξεχάσει τις Παλαιστίνιες.

Το μήνυμα που ήθελαν να στείλουν, ήταν ότι εμείς δεν μπορούμε ποτέ να γνωρίσουμε αληθινά τις δοκιμασίες που περνάτε, σας έχουμε στην καρδιά μας και υποσχόμαστε να συνεχίσουμε την αλληλεγγύη. Επίσης ότι θα μεταφέρουμε στα κοινοβούλια και τις δημόσιες αρχές των χωρών μας τα μηνύματα για τη ζωή σας και θα καταγγείλουμε ότι χορηγούν δισεκατομμύρια δολάρια στις κυβερνήσεις του Ισραήλ και της Αιγύπτου.

* Η Ann Wright έχει ταξιδέψει στη Γάζα έξι φορές από το 2009, με την πορεία Ελευθερίας της Γάζας, στην οποία μετέβηκαν 1300 άτομα από 55 χώρες στο Κάιρο, για να ταξιδέψουν στη Γάζα. Τότε, επιτράπηκε να εισέλθουν στη Γάζα μόνον 100.

Στα 1300 άτομα που αναφέρονται για την αποστολή του 2009, μετείχε και 30μελής αντιπροσωπεία από την Ελλάδα, η οποία επίσης εμποδίστηκε τότε να περάσει, όπως μας ανέφερε η Κατερίνα Παπαγκίκα που μετείχε σ’ αυτήν. Η Αιγυπτιακή κυβέρνηση, επί Μουμπάρακ και δυστυχώς και μετά την αραβική άνοιξη, ακολουθεί την ίδια πολιτική αποκλεισμού και αρνείται να διευκολύνει τη μετάβαση αλληλέγγυων πολιτών από όλο τον κόσμο, είτε για την 8η Μάρτη είτε για οποιαδήποτε άλλη μέρα του χρόνου. Εξάλλου, και οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου, απαγόρευσαν πριν λίγα χρόνια τον απόπλου του Στολίσκου της Ελευθερίας από τα ελληνικά και κυπριακά λιμάνια για τη Γάζα. 

 

Διαβάστε ακόμα

Εκατό γυναίκες για την Λωρίδα της Γάζας

 

Share

Καπνικαρέα 8 Μάρτη

Δυναμική η παρουσία γυναικείων και φεμινιστικών οργανώσεων στην οδό Ερμού, με συνθήματα, εκφώνηση ανακοινώσεων, διανομή φυλλαδίων και χαιρετισμούς. Οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών ήταν πολύ δυναμικές και αγωνιστικές, όπως μας έχουν συνηθίσει τους τελευταίους μήνες με τις καθημερινές κινητοποιήσεις τους.

Όλες οι ομάδες που συνυπέγραφαν την έκκληση είχαν παρουσία στην εκδήλωση, πάνω από 200 άτομα. Τα φεμινιστικά συνθήματα, για τη βία κατά των γυναικών, την πατριαρχία, τις διακρίσεις στην εργασία, έδωσαν το δικό τους χρώμα στην εμπορική κίνηση της περιοχής και το μήνυμα, στις διερχόμενες και διερχόμενους, ότι η 8 Μάρτη δεν είναι γιορτή, είναι μέρα αγώνα.

Την εκδήλωση ακλούθησε πορεία προς τη Βουλή, με διαρκή συνθήματα. Το επίδικο βέβαια, σ’ αυτή τη διαδήλωση όπως και σε κάθε δημόσια εκδήλωση γυναικείων οργανώσεων, είναι η σχέση ανάμεσα στην κρίση και την πατριαρχία, με τις φεμινίστριες να επιμένουν ότι η 8η Μάρτη πρέπει να καταγγέλλει κάθε μορφής πατριαρχία και να αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο πλήττονται οι γυναίκες μέσα σε μια καινούρια κατάσταση. Η αυτονομία του γυναικείου σώματος και η καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω φύλου δεν είναι αποτέλεσμα μόνο της σημερινής κρίσης, είναι ένα διαχρονικό αίτημα που χρειάζεται διεκδίκηση και όχι υποταγή στις πατριαρχικές δομές της πολιτείας και των διαφόρων μορφών κινημάτων, όπως τονίζει και η σχετική ανακοίνωση της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Τα συνθήματα που ακούστηκαν στη διαδήλωση είχαν και τις δύο αυτές χροιές, μιας και πολλές γυναικείες ομάδες υπάγουν τα αιτήματα του φύλου στον γενικότερο αγώνα για την αλλαγή της κοινωνίας, ενώ άλλες υποστηρίζουν την ανάγκη για φεμινοποίηση του πολιτικού λόγου και ισότιμη ένταξη των φεμινιστικών αιτημάτων στους αγώνες για την κοινωνική αλλαγή και την ισότητα των δύο φύλων.

Share

Τουρκία 8 Μάρτη – Ιστανμπούλ

της Σίσσυς Βωβού

Η εκδήλωση της 8ης Μάρτη, το βράδυ, στην Ιστανμπούλ ήταν επιτυχημένη, είχε πάνω από 2000 γυναίκες που πορεύθηκαν με δάδες στην κεντρική λεωφόρο Ιστικλάλ κάτω από ισχυρή βροχή. Στην λεωφόρο αυτή οι διαδηλώσεις έχουν απαγορευθεί από τον περασμένο Ιούνιο. Στο τέλος της πορείας σημειώθηκε σύγκρουση με κάποιες ομάδες μαρξιστών που είχαν παραταχθεί μπροστά στην αστυνομία, αλλά και με την ίδια την αστυνομία, όπως μας δείχνουν τα βίντεο και οι φωτογραφίες. Οι φεμινιστικές ομάδες κάλεσαν τις άλλες ομάδες να παραμερίσουν, καθώς και την αστυνομία να μην κλείνει το δρόμο. Δυστυχώς, αυτό δεν έγινε, με αποτέλεσμα η πορεία να διασκορπιστεί πριν φθάσει στο σημείο τερματισμού της. Δείτε το βίντεο εδώ. Η Φεμινιστική Κολεκτίβα της Ιστανμπούλ, εξέδωσε ανακοίνωση όπου καταδικάζει αυτές τις αντι-φεμινιστικές ομάδες, όπως μας λένε σε δική τους ενημέρωση.


Η συμμετοχή νέων γυναικών ήταν το καινούριο στοιχείο της διαδήλωσης. Στον ίδιο δρόμο είχαμε πορευθεί χιλιάδες γυναίκες απ’ όλη την Ευρώπη, κατά τη διάρκεια του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ που έγινε στην Ιστανμπούλ τον Ιούνιο του 2010, κατά την εναρκτήρια μέρα του Φόσουμ, και μετά τις εκδηλώσεις που είχαν γίνει. Φυσικά από την Ελλάδα, ως γειτόνισσες, είχαμε και μαζική συμμετοχή. Τότε, η διαδήλωση στην Ιστικλάλ δεν είχε ακόμα απαγορευθεί, όπως έγινε μετά τα γεγονότα στο πάρκο Γκεζί πέρυσι. Επίσης, είχαμε πορευθεί κατά την διεθνή εκδήλωση του 2005 της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, αρκετές γυναίκες από την Ελλάδα, στη μεγάλη, δυναμική και χαρούμενη διαδήλωση 2000 γυναικών που ξεκίνησε από την Ιστινκλάλ για να καταλήξει στην προκυμαία, μετά από πορεία περισσότερο από μία ώρα.

Βίντεο με παλιότερες δράσεις:

YouTube Preview Image

 

Έκκληση αλληλεγγύης

Η φεμινιστική κολεκτίβα είχε στείλει έκκληση αλληλεγγύης προς τις ευρωπαϊκές φεμινιστικές οργανώσεις, στις αρχές του Μάρτη. Στην έκκληση αυτή αναφέρει:

«Όταν μια ομάδα γυναικών άρχισε το 2003 να κάνει πορεία στην Πλατεία Ταξίμ, δεν φανταζόμασταν ότι θα φθάσουμε χιλιάδες γυναίκες και διεμφυλικά άτομα καθώς τα χρόνια περνούσαν. Η Ταξίμ έχει γίνει συμβολικός τόπος που κερδήθηκε με αγώνες, και όπου γιορτάζουμε τη φεμινιστική εξέγερση κάθε χρόνο. Εντούτοις, τη χρονιά αυτή υπάρχει απειλή για αστυνομική βία στην πλατεία Ταξίμ. Κάποιες από εσάς γνωρίζετε καλά, κάποιες απλώς μπορεί να έχετε ακούσει για το μπλοκάρισμα στης πλατείας Ταξίμ μετά τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί».

Για να τις υποστηρίξουμε, λένε στην έκκλησή τους, μπορούμε να απευθυνθούμε στον υπουργό Εσωτερικών και το γραφείο του πρωθυπουργού

Δεν γνωρίζουμε πόσες γυναικείες οργανώσεις έκαναν αυτή τη διαμαρτυρία, είναι όμως σίγουρα μια μεγάλη κατάκτηση ότι οι γυναίκες κατέκλυσαν την Ιστικλάλ και έσπασαν την απαγόρευση, έστω και με το βίαιο τέλος που είχε η εκδήλωση.

Την έκκλησή τους για αλληλεγγύη, συνοδεύουν με μια αναλυτικότερη ανακοίνωσή τους για τις 8 του Μάρτη:

Εμείς, οι γυναίκες, είμαστε στην πλατεία Ταξίμ της Ισταμπούλ, την 8η Μάρτη!

Εμείς οι γυναίκες που ζούμε στην Τουρκία, φωνάζουμε στους δρόμους εδώ και 11 χρόνια, ενάντια στην πατριαρχία, ενάντια στην ανδρική βία, το σεξισμό, τον ετεροσεξισμό, τον καπιταλισμό, το μιλιταρισμό και τον πόλεμο, στις νυχτερινές πορείες της 8ης του Μάρτη.

Από την τελευταία 8η του Μάρτη, η χρονιά πέρασε με αυξανόμενη βία κατά των γυναικών.

Κάθε μέρα διαβάζουμε για μια ακόμα συζυγοκτονία στις ειδήσεις. Κάθε μέρα τρεις γυναίκες δολοφονούνται στην Τουρκία. Οι φονιάδες και οι βιαστές δεν τιμωρούνται. Το κράτος δεν προσπαθεί να σταματήσει τη βία κατά των γυναικών, προσπαθεί μόνο να σταματήσει τα διαζύγια.

Το ΑΚΠ (το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) που κυβερνά, που είναι δικαστική και νομοθετική εξουσία μαζί, μας έχει αφαιρέσει το δικαίωμα στην έκτρωση. Μας διώχνουν από τα νοσοκομεία από την πόρτα κιόλας. Το κράτος περιορίζεται στο να παρέχει τις αντισυλληπτικές μεθόδους. Η κυβέρνηση δεν διστάζει να προχωρήσει στον έλεγχο του γυναικείου σώμαος. Προετοιμάζουν νόμους που θα μας καταδικάσουν σε μια ζωή με ευέλικτη και επισφαλή εργασία. Τα κέντρα για τις γυναίκες και κέντρα πληροφόρησης στη χώρα είναι συμβολικά και ανεπαρκή. Η κυβέρνηση κατάργησε το υπουργείο Γυναικών για να το αντικαταστήσει με το υπουργείο Οικογένειας και Κοινωνικής Πολιτικής. Αυτό το νέο υπουργείο μετατρέπει τα καταφύγια των γυναικών και κέντρα πληροφόρησης, σε χώρους που προστατεύουν την οικογένεια και εξαναγκάζουν τις γυναίκες να επιστρέψουν σ’ αυτήν. Εμείς, ως γυναίκες που ήμασταν στους δρόμους στην αντίσταση στο Πάρκο Γκεζί, αμφισβητούμε τις σεξιστικές πολιτικές του κράτους. Αντιμετωπίσαμε βία και σεξουαλική παρενόχληση από την αστυνομία στη διάρκεια της αντίστασής μας.

Αυτή όμως δεν ήταν η πρώτη φορά. Οι γυναίκες αντιμετώπισαν την αστυνομική βία στις 8 του Μάρτη, κατά της εκδηλώσεις του 2005 στο Μπεγιαζίτ. Το τουρκικό κράτος καταδικάστηκε γι’ αυτό από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, λόγω της αστυνομικής βίας που άσκησε το 2005.

Η Ταξίμ, όπου εμείς οι γυναίκες στην Ιστανμπούλ εξακολουθούμε να αντιστεκόμαστε, να υπάρχουμε, παρά την αστυνομική βία και όλα τα εμπόδια, και να επαναλαμβάνουμε ότι ‘δεν εγκαταλείπουμε αυτούς τους δρόμους και αυτές τις νύχτες’, βρίσκεται τώρα σε αστυνομικό μπλόκο. Στους δρόμους αυτούς, απ’ όπου φωνάζουμε προς όλο τον κόσμο για την ελευθερία των γυναικών εδώ και 11 χρόνια, αντιμετωπίζουμε τώρα την απειλή της αστυνομικής βίας, της παρενόχλησης και των δακρυγόνων για την επερχόμενη 8η του Μάρτη.

Η καταπίεση αυξάνεται αλλά εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε την αντίστασή μας και την εξέγερση ενάντια στην πατριαρχία! Όπως τα προηγούμενα 11 χρόνια έτσι και φέτος θα είμαστε στην Ταξίμ στις 8 του Μάρτη για τη νυχτερινή πορεία μας.

Η κυβέρνηση του ΑΚΠ, που επιτίθεται στους χώρους μας και στις ζωές μας, προσπαθεί επίσης να μας πάρει τους δρόμους πάνω στους οποίους περπατούμε. Αλλά, παρά όλες τις απαγορεύσεις, θα συναντηθούμε στην Ταξίμ και θα φωνάξουμε με όλη μας τη δύναμη.

Καλούμε τις γυναίκες απ’ όλο τον κόσμο να φωνάξουν για την ελευθερία των γυναικών, ενάντια στην πιθανή αστυνομική βία και για αλληλεγγύη, παρ’ ότι δεν θα μπορούνε να είναι μαζί μας στην Ταξίμ. Θα διαβούμε τα οδοφράγματα της αστυνομίας μαζί στην Ταξίμ.

Ας έρθει ο πατέρας, ας έρθει ο σύζυγος, ας έρθει ο αστυνομικός, ας έρθει το στυλιάρι!

Συνειδητά σε εξέγερση! Συνειδητά για την ελευθερία!

Η Φεμινιστική Κολεκτίβα της Ιστανμπούλ

 

 

Share

Η ανακοίνωση των ομάδων γυναικών / LGBTQ της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. για την 8η Μάρτη

Στην κρίση δεν γιορτάζουμε, διεκδικούμε !

Τα τελευταία 5 χρόνια βιώνουμε όλες και όλοι τεράστιες αλλαγές λόγω της οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης, λόγω των πολιτικών επιλογών της κυβέρνησης, της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. Η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία έχει υποστεί ανεργία, μαύρη εργασία, μειώσεις μισθών και συντάξεων, καταστροφή κοινωνικών δομών και παροχών.

Είναι όμως για όλους το ίδιο δύσκολο; Ως γυναίκες θεωρούμε πως βιώνουμε την κρίση πιο έντονα και με διαφορετικό τρόπο σε πολλές στιγμές της καθημερινότητας μας. Το να είσαι γυναίκα εργαζόμενη, άνεργη, μητέρα, σύντροφος ποτέ δεν ήταν κάτι απλό. Τώρα όμως έχει γίνει ασύγκριτα πιο δύσκολο.

Καθώς ποτέ δεν ενταχτήκαμε ως γυναίκες ισότιμα στην εργασία, με την κρίση η ανισότητα αυτή έχει γίνει ακόμα πιο έντονη. Πέρα από αυτό, πολλές γυναίκες εργάζονταν ως ημιαπασχολούμενες ή απασχολούνταν σε ανασφάλιστους κλάδους όπως καθαρίστριες, baby-sitting, οικιακές βοηθοί, στη φροντίδα ηλικιωμένων κ.α., κλάδοι με θολό εργασιακό καθεστώς, όπου πολλά από τα δικαιώματα συστηματικά καταπατούνται. Με τον ίδιο τρόπο που το σύστημα καταπιέζει και στερεί δικαιώματα από τις γυναίκες, περιθωριοποιεί και εκμεταλλεύεται την ΛΟΑΤ (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανς) κοινότητα. Γι’ αυτό και μαζί με τη πάλη ενάντια στη γυναικεία καταπίεση, έχουμε να δώσουμε τη μάχη για την απενοχοποίηση της σεξουαλικότητας.

Επιπλέον, ενώ πάντα μια εγκυμοσύνη μπορούσε να αποτελέσει αιτία μη πρόσληψης ή και απόλυσης, πλέον οι γυναίκες καλούνται να επιλέξουν ένα μόνο από τα δύο. Μια άδεια εγκυμοσύνης μπορεί και να είναι πολυτέλεια. Στο μεταξύ, στα πλαίσια των περικοπών, για τις ανασφάλιστες ο τοκετός είναι κάτι που δικαιούνται μόνο αν έχουν τα χρήματα όπως και η έκτρωση, αρκετά ενοχοποιημένη ακόμα, που πληρώνεται ολόκληρη από την τσέπη της γυναίκας. Παράλληλα η ενημέρωση σχετικά με την αντισύλληψη είναι ελλιπέστατη και η πρόσβαση σε αυτήν περιορισμένη.

Η κρίση όμως αποτέλεσε και μια δικαιολογία για να στερήσει από τον κόσμο κοινωνικές παροχές και δομές. Η διάλυση των νοσοκομείων, το κλείσιμο του ΕΟΠΥΥ, των σχολείων και των παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών, των γηροκομείων, η μείωση των επιδομάτων, η αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, ωθούν τον κόσμο  σε μια κατάσταση μόνιμου φόβου επιβίωσης. Για μας ως γυναίκες, αυτή η κατάσταση αποτελεί ένα επιπλέον βάρος, καθώς όταν παραστεί ανάγκη, είναι βέβαιο πως θα είμαστε αυτές που θα επιφορτιστούν με την φροντίδα του ηλικιωμένου πατέρα, της μητέρας, του μικρού παιδιού που δεν θα έχει νηπιαγωγείο, θα είμαστε αυτές που θα κληθούν να αφήσουν την δουλειά τους προκειμένου να φροντίσουν το νοικοκυριό, σύμφωνα με τα πατριαρχικά στερεότυπα.

Άλλα δεν είναι μόνο αυτά. Τα προβλήματα που είχαμε και πριν λόγω του φύλου μας εντείνονται λόγω της κρίσης. Ο φόβος του να περπατάς μόνη τη νύχτα στο δρόμο, η σεξουαλική παρενόχληση και η υποτίμηση που δέχεσαι σε κάθε πτυχή της ζωής σου, από τον χώρο δουλειάς μέχρι τον σύντροφο σου. Τα πρότυπα ζωής, συμπεριφοράς και ομορφιάς που ακόμα και τώρα μας καταπιέζουν. Αλλά και η ενδοοικογενειακή βία που πάντα βάραινε τη γυναίκα τώρα πια είναι μεγαλύτερη από ποτέ, με τις γυναίκες να μιλάνε πιο δύσκολα για αυτό, μιας και η άθλια οικονομική κατάσταση τις αναγκάζει να μένουν σε ανεπιθύμητες, συχνά καταπιεστικές σχέσεις. Η απεμπλοκή των θυμάτων έχει γίνει ακόμα πιο δύσκολη, μιας και οι αντίστοιχες δομές και τα καταφύγια έχουν αποδεκατιστεί με ευθύνη του κεντρικού και τοπικού κράτους. Τα περιστατικά ομοφοβικών και τρανσφοβικών επιθέσεων έχουν επίσης εξαπλωθεί επικίνδυνα, πολλές φορές κι από τα όργανα καταστολής του κράτους (π.χ. χυδαίες συλλήψεις τρανς ατόμων στη Θεσσαλονίκη).

Κοινωνικές ομάδες που ήδη καταπιέζονταν βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη μοίρα λόγω της κρίσης. Παίρνουν συχνά τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου, γκετοποιούνται ή περνάνε αόρατοι οι ίδιοι και οι ανάγκες τους. Οι μετανάστριες είναι από τις πρώτες που θα χάσουν τη δουλειά τους και από τις τελευταίες που θα έχουν περίθαλψη και πρόσβαση στις κοινωνικές δομές. Αντίστοιχη κατάσταση αντιμετωπίζουν και τα παιδιά τους, που συχνά δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, ενώ δύσκολα μπορούν να αιτηθούν την ελληνική ιθαγένεια. Οι φυλακισμένες ζουν σε συνθήκες εξαθλίωσης, χωρίς στοιχειώδη είδη υγιεινής και χωρίς πρόνοια για τα παιδιά τους που μέχρι κάποια ηλικία μεγαλώνουν αποκλειστικά μέσα στη φυλακή, ενώ σε πολλές περιπτώσεις δεν δικαιούνται να μειώσουν την ποινή τους μέσω εργασίας. Φυσικά δεν ξεχνάμε την περίπτωση των οροθετικών γυναικών, που οι ίδιες διαπομπεύτηκαν πανηγυρικά, ενώ οι πελάτες αντιμετωπίστηκαν ως θύματα μιας κακής συναλλαγής.

Για όλα αυτά υπάρχουν υπεύθυνοι. Είναι οι πολιτικές των κυβερνήσεων, οι επιταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Δίπλα τους στέκει η ΧΑ, που δολοφόνησε το Παύλο Φύσσα, το Σαχζάτ Λουκμάν, ως συστημική δύναμη και οργανωμένος εκφραστής του φασισμού, που επιβάλλει κυρίως με τη φυσική βία το καθεστώς τρομοκρατίας απέναντι στους πιο ευάλωτους, έχοντας πρωταγωνιστικό ρόλο σε πογκρόμ μεταναστών/μεταναστριών, ομοφυλόφιλων γυναικών και αντρών, τρανς ατόμων. Το πραγματικό της πρόσωπο, είναι αυτό του καταπιεστή όλων των πληττόμενων κομματιών της κοινωνίας και του υπερασπιστή κάθε συντηρητικού, αντιδραστικού και καταπιεστικού θεσμού και ιδέας. Η επίθεση νομιμοποιείται από τα ΜΜΕ, που ακόμα και σήμερα προβάλλουν τα πιο αντιδραστικά πρότυπα για τα φύλα, ενώ εξαίρουν κάθε καταπιεστή και αφεντικό που προχωράει σε ολοένα πιο αντιλαϊκά, ομοφοβικά και μισογύνικα μέτρα. Είναι δε αυτά που συστηματικά προωθούν και νομιμοποιούν το κλίμα βίας, ποινικοποιώντας κάθε μορφή αντίστασης ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα, υποθάλποντας ακόμα και τους δολοφόνους της ΧΑ.

Βρισκόμαστε στους χώρους εργασίας, στις γειτονιές, στους δρόμους και στις πλατείες. Στη διάρκεια αυτών των πέντε χρόνων, όπως και πριν, οι γυναίκες αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα μας. Είμαστε παντού και θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε και να παλεύουμε αντικαπιταλιστικά, με απεργίες διαρκείας και κινητοποιήσεις, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς καταπίεση από άνθρωπο σε άνθρωπο!

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΣΗ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ ΤΑ ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ

ΙΣΟΤΗΤΑ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ-ΑΓΩΝΑΣ

 

ΟΜΑΔΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ  ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

ΟΜΑΔΑ ΦΥΛΟΥ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΟΤΗΤΑΣ – LGBTQ  ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α.

 

Share

Ανακοίνωση της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

8 Μάρτη 2013

Στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο

Αγωνιζόμαστε, διεκδικούμε!

8 Μάρτη οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο αγωνιζόμαστε, για να εδραιώσουμε και να διευρύνουμε τις κατακτήσεις μας, να αποτρέψουμε τις επιθέσεις εναντίον μας, για να πετύχουμε την απελευθέρωση των γυναικών και την ισότητα των δύο φύλων.

Στη συγκυρία της κρίσης, κάθε χρονιά που περνάει κάνει την ημέρα της γυναίκας ολοένα και πιο επίκαιρη. Οι πολιτικές που ακολουθούνται από τις τελευταίες κυβερνήσεις, βρίσκοντας εύφορο έδαφος σε παγιωμένες σεξιστικές και μισογύνικες αντιλήψεις για τους ρόλους και τις θέσεις των φύλων, αποτελούν ολομέτωπη επίθεση στα δικαιώματα των γυναικών, άμεσα ή έμμεσα.

Όμως οι γυναίκες είμαστε παντού, στους χώρους εργασίας, στην υγεία, την εκπαίδευση, τις γειτονιές, τις πόλεις και τα χωριά, στις δομές αλληλεγγύης, στον αντιφασιστικό αγώνα. Σε όλο τον κόσμο, από το μεγάλο κίνημα στην Ινδία μέχρι τις δυναμικές Πούσι Ράιοτς στη Ρωσία, από την Ισπανία μέχρι την Παλαιστίνη και τη Βενεζουέλα, αγωνιζόμαστε ενάντια στην πατριαρχία, για την κοινωνική χειραφέτηση, για κοινωνική δικαιοσύνη και αλλαγή των κοινωνιών μας, για την ειρήνη. Διεκδικούμε:

  • Δουλειά για όλες, με πλήρη ασφάλιση και υγειονομική περίθαλψη.
  • Αυτοδιάθεση του σώματός μας.
  • Ίσα δικαιώματα ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.
  • Νομιμοποίηση των μεταναστριών/των – ίσα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, άσυλο στις/στους πρόσφυγες / ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά.
  • υγειονομική περίθαλψη για όλες, ντόπιες και μετανάστριες – όχι στα διπλά νοσήλια-δωρεάν και ασφαλής αντισύλληψη /άμβλωση/τοκετός.
  • Καταπολέμηση του σεξουαλικού και εργασιακού τράφικινγκ – εργασιακή διέξοδο και ψυχολογική υποστήριξη για τα θύματα.
  • Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών – ενημέρωση, κέντρα στήριξης, καταφύγια, ψήφιση νόμου που αντιμετωπίζει συνολικά τη βία λόγω φύλου.
  • Βελτίωση των συνθηκών κράτησης για τις φυλακισμένες, δυνατότητα εργασίας για μείωση ποινής, ειδική μεταχείριση των μητέρων ανήλικων τέκνων, ιδιαίτερα σε περίπτωση μόνης γονέα.
  • Διακοπή κράτησης γυναικών με σοβαρές μολυσματικές ασθένειες, ιδιαίτερα φορείς hiv/aids.
  • Ισότιμη συμμετοχή και εκπροσώπηση των γυναικών σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα σήμερα, ενόψη των αυτοδιοικητικών εκλογών και ευρωεκλογών.

Διαδηλώνουμε στις 8 Μάρτη στην Αθήνα (Καπνικαρέα, οδός Ερμού) στις 12 το μεσημέρι.

Αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ισότητας και δικαιοσύνης

 

Share

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών: Διακήρυξη για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

8 ΜΑΡΤΗ 2014

Ενισχύουμε τους αγώνες και την αλληλεγγύη μας για να προωθήσουμε την αυτονομία, ελευθερία και υπεράσπιση των σωμάτων μας καθώς και την πρόοδο που έχει επιτευχθεί από τα φεμινιστικά κινήματα όλου του κόσμου.

Οι γυναίκες στον κόσμο αντιμετωπίζουν τις επιπτώσεις πολιτικών συνθηκών, βίας, ακραίας φτώχιας και φυσικών φαινομένων που προέρχονται από την καταστροφή και υπερ-εκμετάλλευση της φύσης, στην οποία εκμετάλλευση συμμετέχουν οι εταιρίες εξόρυξης. Οι καταστάσεις αυτές επιδρούν στις ζωές όλων των γυναικών στον κόσμο και μας ωθούν να βρούμε δημιουργικούς τρόπους αντιμετώπισής τους. Στο μεταξύ, οργανωνόμαστε και συνεχίζουμε να προωθούμε δράσεις και αγώνες που μπορούν να οικοδομήσουν εναλλακτικές λύσεις για μια ικανοποιητική ζωή των γυναικών.

• Στην Αφρική, γνωρίζουμε ότι σε συνθήκες πολέμου, οι γυναίκες της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας εργάστηκαν σκληρά και πέτυχαν να εκλέξουν μια γυναίκα, την Catherine Samba- Panza, ως επικεφαλής  της κρατικής Μετάβασης. Αυτό είναι ένα πρώτο βήμα για την αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στην εξελισσόμενη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, που παράλληλα δημιουργεί νέες προκλήσεις: μια από αυτές είναι η επιστροφή των 500.000 εκτοπισμένων ανθρώπων στο Μπανγκούι, στους οποίους περιλαμβάνονται άτομα που εκτοπίστηκαν στους 16 δήμους και 78 κοινότητες  ή πρόσφυγες, η αποκατάσταση της λειτουργίας του νόμου, η ανάκαμψη της οικονομίας μετά την οικονομική ύφεση της χώρας.

Πρόσφατα η κυβέρνηση της Ουγκάντα ψήφισε ένα νόμο που ποινικοποιεί την ομοσεξουαλικότητα προβλέποντας έως και την ποινή του θανάτου, και ακόμα περισσότερο, ο υπουργός Ηθών και Ακεραιότητας ισχυρίστηκε ότι «το να βιάζουν οι άνδρες κορίτσια είναι φυσικό και φαίνεται να υπαινίσσεται ότι ο ετεροσεξουαλικός βιασμός είναι ηθικά προτιμότερος απ’ ότι η συναινετική ομοερωτική δραστηριότητα».

Στη συνέχεια, ο πρόεδρος Μουγκάμπε της Ζιμπάμπουε χαιρέτισε την κυβέρνηση της Ουγκάντα και υποσχέθηκε ότι και η δική του χώρα θα περάσει παρόμοιο νόμο στο μέλλον. Αυτές οι θέσεις που παίρνουν οι αρχηγοί κρατών δείχνουν καθαρά την αντεπίθεση ενάντια στα γυναικεία δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα γενικότερα.

• Στη Δυτική Σαχάρα συνεχίζει η βάρβαρη καταστολή των Μαροκινών Σαχαράουι που ζουν στην επικράτεια που κατέχουν οι δυνάμεις. Η Εθνική Ένωση των Γυναικών Σαχαράουι (UNMS), καταγγέλλει  την συνενοχή των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, που υπέγραψαν τη συνθήκη για την αλιεία μεταξύ της ΕΕ και του Μαρόκο, και καλούν σε αλληλεγγύη τις γυναίκες όλου του κόσμου. Η κατάληψη του πρόσφατου συνεδρίου αλληλεγγύης με τις γυναίκες Σαχαράουι, ήταν μια έκκληση προς τη διεθνή κοινότητα, τον ΟΗΕ, την Αφρικανική Ένωση και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, για τον τερματισμό της λεηλασίας των πόρων της Δυτικής Σαχάρα, την καταγγελία των παραβιάσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην κατεχόμενη από το Μαρόκο περιοχή της Σαχάρα, μέσα από έναν μηχανισμό προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την εξάλειψη του τείχους του αίσχους και την εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ, που προβλέπουν ένα δημοψήφισμα για την αυτο-διάθεση του λαού Σαχαράουι, ο οποίος θα εκφραστεί ελεύθερα και με διαφάνεια.

• Στην Ασία, η επιθετική ιδιωτικοποίηση και η κατάληψη των δημόσιων γαιών και υπηρεσιών από τις επιχειρήσεις εξακολουθούν να φτωχοποιούν τις γυναίκες και τις οικογένειές τους, ιδιαίτερα στις αγροτικές και τις ιθαγενικές κοινότητες και τις στερούν από πόρους τροφής και ευημερίας. Αυτή η κατάσταση κάνει τις γυναίκες, τα κορίτσια και τα παιδιά ευάλωττα στο τράφικινγκ, την εκμετάλλευση, την πορνεία και τη σεξουαλική βία. Σε πολλές περιπτώσεις, η αρπαγή αστικών χώρων από ιδιωτικές επιχειρήσεις έχει καταλήξει σε εκτοπισμό των αστικών κοινοτήτων φτωχών ανθρώπων, που τους έχουν οδηγήσει στα δάση, σε περιοχές εξόρυξης και ερημωμένες περιοχές. Οι ιδιωτικές επιχειρήσεις που αρπάζουν τη γη, έχουν εντείνει την καταστροφή και τις επιπτώσεις από τυφώνες και άλλα φυσικά φαινόμενα. Με την αποστέρηση κοινωνικών υπηρεσιών, εισοδήματος και ευημερίας, η αυτονομία των γυναικώ, κινδυνεύει περισσότερο από τις φονταμεντσλιστικές θρησκευτικές δυνάμεις που τους αρνούνται τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, καθώς προωθούν την ομοφοβία και τη λεσβοφοβία.

Από την άλλη μεριά, η εκταταμένη κυριαρχία της βίας εναντίον των γυναικών είναι ένα σοβαρό ζήτημα, ιδιαίτερα αναφορικά με την ενδοοικογενειακή βία και τον συζυγικό βιασμό, τους γάμους παιδιών και το τράφικινγκ γυναικών και κοριτσιών. Οι ομαδικοί βιασμοί στην Ινδία και η υποβάθμιση των εργασιακών συνθηκών στην περιοχή, αποτελούν στοιχείο ανησυχίας.

• Στην Ευρώπη, οι γυναίκες είναι στους δρόμους για την υπεράσπιση του δικαιώματος για ασφαλή έκτρωση που απειλείται σε πολλές χώρες της ηπείρου όπου η έκτρωση ήταν ήδη κατοχυρωμένη. Στο ισπανικό κράτος, η υπερσυντηρητική δεξιά κυβέρνηση θέλει να αλλάξει τον νόμο που προβλέπει την πρόσβαση στην έκτρωση. Διαδηλώσεις επίσης καταγγέλλουν την άνοδο του συντηρητισμού και των δεξιών ομάδων, που επιτίθενται ιδιαίτερα στα δικαιώματα και τα επιτεύγματα των γυναικών, και την κρατική καταστολή λαϊκών κινητοποιήσεων. Στην Ευρώπη, οι γυναίκες παλεύουν καθημερινά ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τα μέτρα λιτότητας που καταστρέφουν την πρόσβασή μας στην υγεία, την εκπαίδευση, την κατοικία και τις κοινωνικές υπηρεσίες και ωθούν κάποους ανθρώπους στον ρατσισμό και την ξενοφοβία.

• Στη Λατινική Αμερική υπάρχουν προσπάθειες πραξικοπήματος ενάντια στην συνταγματική κυβέρνηση της Βενεζουέλας, μέσα από βίαιες και συστηματικές επιθέσεις των αντιπολιτευόμενων δυνάμεων, μέσα από την κοινωνική δικτύωση. Οι αδελφές μας από την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών έχουν μιλήσει δημόσια καταγγέλλοντας τις επιθέσεις και τις μανούβρες που γεννούν τη δεξιά και που υποστηρίζονται από τα τηλεοπτικά κανάλια των ΗΠΑ και τα λατινοαμερικάνικα κανάλια στις ΗΠΑ.

• Πολλές χώρες συνεχίζουν να υπερασπίζονται τις περιοχές τους καθώς αντιμετωπίζουν φυσικές και ψυχολογικές επιθέσεις. Οι γυναίκες επίσης αντιμετωπίζουν σεξουαλική βία μέσα από εξαναγκαστικούς γάμους και γάμους μικρής ηλικίας, που θέτουν τις κοπέλες σε μια ζωή σκλαβιάς, όπως γίνεται και με την παγκόσμια ανάπτυξη της βιομηχανίας του σεξ.

• Η αυξημένη δύναμη των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων έχει συμβάλει στην εκτόπιση πληθυσμών και στην συσσώρευση φυσικών πόρων όπως η γη, το νερό, τα δάση και αντικαθιστούν την οικιακή αγροοικονομία από την εξόρυξη και τις μονοκαλλιέργιες, ωθώντας τις γυναίκες και πολλές κοινότητες σε αδιέξοδο, χωρίς εναλλακτικές λύσεις για τις ζωές τους. Το κράτος αποσύρεται από την ευθύνη του να διασφαλίζει την πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγείας, εκπαίδευσης και στέγασης, εκεί όπου οι γυναίκες και οι οικογένειές τους εξαναγκάζονται να αναλάβουν το βάρος και την ευθύνη μετακίνησης χωρίς μέσα και το κόστος που αυτή συνεπάγεται. Παρόμοια, συνεχίζουμε να συμβάλουμε στον αγώνα για την εξάλειψη της πατριαρχίας, του καπιταλισμού και της αποικιοκρατίας, προωθώντας την κοινωνική οργάνωση για την υπεράσπιση των προοδευτικών κυβερνήσεων στις διάφορες ηπείρους, αυτών που πιστεύουν ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός. Σε αυτές τις καταστάσεις, εμείς οι γυναίκες εξακολουθούμε να αυτοοργανωνόμαστε, να βρίσκουμε δημιουργικούς τρόπους να υπερασπίζουμε τη ζωή, να επεκτείνουμε τα κινήματά μας, τις συμμαχίες μας, να δημιουργούμε εναλλακτικές λύσεις, έτσι ώστε να συμβαδίζουμε στη δράση.

• Η 9η Διεθνής Συνάντησή μας στο Σάο Πάολο ήταν στιγμή επαναβεβαίωσης της σημαντικής μας παρουσίας, της δύναμής μας, της ποικιλομορφίας μας και πάνω απ’ όλα της ενότητας και αλληλεγγύης στην δέσμευσή μας να συνεχίσουμε την πορεία μας. Με αυτή την δύναμη και έμπνευση ζητούμε από όλς τις γυναίκες που συναντήσαμε και τις νέες κοπέλες που πορεύονται πλάι μας, να προετοιμάζονται για την 4η Παγκόσμια Δράση το 2015, να επιτύχουμε την κινητοποίηση που μας ενδυναμώνει στην υπεράσπιση των σωμάτων και των περιοχών μας, και να αναπτύξουμε την ανεξαρτησία, την ελευθερία και την ειρήνη για τις γυναίκες και τους λαούς.

Η αλληλεγγύη των γυναικών σε όλο τον κόσμο είναι ουσιώδης για την επιβίωση, την αυτοπροστασία μας και την εξέλιξή μας.

Γυναίκες του κόσμου, πορευόμαστε μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες

 

World March of Women International Secretariat Rua Vilanamwali, 246 • Malhangalene • Maputo • Moçambique • Caixa Postal: 3632 Tel. +258 21414189 • Fax: +258 21414037 • info@marchemondiale.org • www.worldmarchofwomen.org

Μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

 

 

Share

Εκατό γυναίκες για την Λωρίδα της Γάζας

Φωτογραφία: Mohammed Saber/EPA

Να περάσουν στην Λωρίδα της Γάζας παρά τον ισραηλινό αποκλεισμό – τον οποίο σκοπεύουν να καταγγείλλουν – επιδιώκουν περισσότερες από 100 γυναίκες από όλο τον κόσμο. Η κίνηση έχει προγραμματιστεί να γίνει στις 8 Μαρτίου, την ημέρα της γυναίκας, ώστε να γιορτάσουν μαζί με τις Παλαιστίνιες που ζουν εκεί.

Όπως ανακοίνωσε η φιλοπαλαιστινιακή οργάνωση CAPJPO-EuroPalestine, οι συμμετέχουσες, που προέρχονται από τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, την Αλγερία, τη Μεγάλη Βρετανία, την Ελβετία και αλλού θα αναχωρήσουν στις αρχές της επόμενης εβδομάδας για το Κάιρο και θα μεταβούν στη συνέχεια στη Ράφα, το μεθοριακό πέρασμα μεταξύ της Αιγύπτου και των παλαιστινιακών εδαφών, με στόχο να επιχειρήσουν να εισέλθουν στη Γάζα.

Στο δελτίο Τύπου της CAPJPO, ενώ διευκρινίζεται ότι η πρωτοβουλία αυτή αποτελεί μια ανταπόκριση στην «έκκληση για βοήθεια που απηύθυναν φεμινιστικές οργανώσεις της Λωρίδας της Γάζας».

Πηγή: tvxs

 

Share

Ανακοίνωση της Διεθνούς Αμνηστίας για την 8η Μάρτη

Τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα απειλούνται σε όλο τον κόσμο

Τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα αποτελούν παγκόσμια ανθρώπινα δικαιώματα- ανήκουν στον καθένα μας, ανεξάρτητα από την σεξουαλικότητα, τη γονιμότητα, τις επιλογές αναπαραγωγής, το φύλο, τη φυλετική ιδιότητα και τη διαμόρφωση των προσωπικών σχέσεων.

Όμως, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: Η υγεία και οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο απειλούνται λόγω της αποτυχίας των κυβερνήσεων να εγγυηθούν τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματά τους. Τα κράτη ταυτόχρονα άμεσα και έμμεσα προσπαθούν να ελέγξουν την σεξουαλικότητα, την εκδήλωση της φυλετικής ταυτότητας και την αναπαραγωγή χρησιμοποιώντας τις δυνάμεις τους, συμπεριλαμβάνοντας τις αστυνομικές μεθόδους, για να επιβάλλουν κοινωνικά διαμορφωμένους κανόνες και ρόλους βασισμένους σε φυλετικά στερεότυπα. Η παράδοση, η θρησκεία και το έθιμο συχνά επικαλούνται για να δικαιολογήσουν την άρνηση των δικαιωμάτων, ενώ ταυτόχρονα προκατειλημμένες συμπεριφορές προκαλούν τέτοιου είδους αρνήσεις.

Μερικά στοιχεία που έχουμε συγκεντρώσει με βάση την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας «My body my rights» δείχνουν πως:

  • 150 εκατομμύρια κορίτσια κάτω των 18 ετών έχουν πέσει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης
  • 142 εκατομμύρια κορίτσια είναι πιθανό να παντρευτούν σε παιδική ηλικία (κατά το διάστημα 2011 – 2020)
  • 14 εκατομμύρια έφηβες γεννούν κάθε χρόνο, ως αποτέλεσμα εξαναγκαστικού σεξ και ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης
  • 215 εκατομμύρια γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην αντισύλληψη, παρόλο που θέλουν να σταματήσουν ή να καθυστερήσουν την απόκτηση παιδιών
  • Η ομοφυλοφιλική δραστηριότητα είναι σήμερα παράνομη σε τουλάχιστον 76 χώρες, 36 από τις οποίες βρίσκονται στην Αφρική

Η νέα εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας My Body My Rights – Το Σώμα Μου Τα Δικαιώματά Μου στοχεύει στην ατομική ενδυνάμωση, έτσι ώστε ο καθένας να μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τη σεξουαλικότητά του. Η εκστρατεία ενθαρρύνει τους νέους σε όλο τον κόσμο να γνωρίσουν και να απαιτήσουν το δικαίωμά τους να λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με την υγεία τους, το σώμα τους, τη σεξουαλικότητά τους, καθώς και τον τρόπο αναπαραγωγής που θα επιλέξουν, χωρίς αυτά να υπόκεινται σε κρατικό έλεγχο, αλλά και χωρίς φόβο, εξαναγκασμό ή διακρίσεις. Επιδιώκει, επίσης, να υπενθυμίσει στους ηγέτες του κόσμου την υποχρέωσή τους να αναλάβουν θετική δράση, η οποία περιλαμβάνει και την πρόσβαση όλων σε ιατρικές υπηρεσίες.

Στις 8 του Μάρτη συμμετέχουμε στο κάλεσμα των γυναικείων οργανώσεων και συμπαραστεκόμαστε σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται σε όλη τη γη για ισότητα, ελευθερία, ισονομία, αξιοπρέπεια.

Εκδήλωση διαμαρτυρίας, ενδυνάμωσης και αλληλεγγύης στην Καπνικαρέα

(οδός Ερμού), 8 Μάρτη, 12 μ.μ.

event στο facebook εδώ 

 

Share