Subscribe via RSS Feed

Tag: "ακτιβισμός"

Αποστολή στην Ιερισσό: Τα κορίτσια της ουτοπίας στέκουν στην πρώτη γραμμή

της  Ντίνας Δασκαλοπούλου, φωτογραφίες Μάριος Λώλος

Είναι αυτές που σε κάθε πορεία βγαίνουν στην πρώτη γραμμή. Αυτές που κάνουν καθιστικές διαμαρτυρίες. Αυτές που χτυπιούνται άγρια από τα ΜΑΤ. Αυτές που τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν «τρομοκράτισσες». Στη Χαλκιδική, το κίνημα της αντίστασης των πολιτών γυναικοκρατείται – κι οι άντρες τους είναι πολύ περήφανοι γι” αυτό.

Αυτές τις γυναίκες, τα κορίτσια της ουτοπίας, συναντήσαμε στην Ιερισσό. Ηρθαν εδώ έφηβες και ηλικιωμένες, νοικοκυρές κι επαγγελματίες απ” όλα τα χωριά της βορειοανατολικής Χαλκιδικής. «Κατ” αρχήν, ποιες είναι οι τρομοκράτισσες;» τις ρωτάω. «Ολες, είμαστε όλες τρομοκράτισσες» απαντούν εν χορώ και ξεσπάμε σε δυνατά γέλια. «Αυτό που με έχει εντυπωσιάσει περισσότερο είναι πως σε κάθε διαμαρτυρία κατεβαίνετε με τα παιδιά σας.

Συνήθως οι μάνες είναι υπερπροστατευτικές κι εδώ υφίστασθε άγρια καταστολή. Δεν φοβάστε;» είναι το πρώτο μου ερώτημα. «Κι εγώ το ίδιο ρώτησα την Κυριακή τις μανάδες. Ομως κάνουν έναν αγώνα για τα παιδιά τους και θέλουν να τα έχουν μαζί. Αυτό άλλωστε αποδεικνύει πως κάθε φορά εμείς κατεβαίνουμε με ειρηνική διάθεση» λέει η 65χρονη Ειρήνη Μάρκου, πρόεδρος του συλλόγου «Φίλοι του Περιβάλλοντος». «Εγώ είμαι γιαγιά. Οταν ο άντρας μου καμιά φορά παραπονιέται που λείπω από το σπίτι για τον αγώνα, ο εγγόνος μου τον μαλώνει: Η γιαγιά τρέχει για μένα και την αδερφή μου, να την αφήσεις ήσυχη». Στο ίδιο μήκος κύματος κι ο έφηβος γιος της λογίστριας Χρύσας Λυκάκη: «Τα παιδιά μας είναι συνειδητοποιημένα, κατεβαίνουν σε κάθε διαδήλωση. Ο γιος μου λέει: «Μας αφήσατε μια κατεστραμμένη χώρα, θα μας κληροδοτήσετε και μια λεηλατημένη γη; Απαιτώ να σηκωθείτε από τον καναπέ σας».

Κάπως έτσι -παρακινημένες από τα παιδιά τους και «νιώθωντας ως καθήκον μας να προστατεύσουμε τις ζωές που με τόσο κόπο φέρνουμε στον κόσμο», όπως λένε όλες τους- αποφάσισαν ότι πρέπει να οργανωθούν. «Παλιότερα, αφού στέλναμε τα παιδιά στο σχολείο, μαζευόμασταν πότε στο ένα σπίτι, πότε στο άλλο να πούμε τα νέα μας και να κουβεντιάσουμε περί ανέμων και υδάτων. Οταν ξεκινήσαμε πριν από 2,5 χρόνια αυτό άλλαξε: συναντιόμασταν και πάλι κάθε πρωί, αλλά πια ασχολούμασταν με άλλα πράγματα: φτιάχναμε το μπλογκ, γράφαμε κείμενα, μαζεύαμε υλικό για τεκμηρίωση. Αυτός ο αγώνας μάς άλλαξε όλες» λέει η Κατερίνα Ιγγλέζη. Η δική της ζωή είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα: η επί 2 χρόνια άνεργη δασολόγος είναι πια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

«Μάθαμε πολλά πράγματα που ούτε τα φανταζόμασταν. Σκέψου πόσο άσχετες ήμασταν που την πρώτη φορά που μας πέταξαν χημικά εμείς τρέχαμε κατά πάνω τους, αντί να φύγουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση» θυμάται η 30χρονη Βιβή Λεμπίδα. «Η πρώτη μας εμπειρία ήταν την 25η Μαρτίου πέρσι. Αποφασίσαμε μετά την παρέλαση να ανεβούμε στο βουνί με τα ταγεράκια μας και τα τακουνάκια μας. Με το που άρχισαν να μας ρίχνουν, νομίζαμε ότι πέφτουν ντουφεκιές». Την ίδια μέρα η Σωτηρούλα Ψέμα θα χαθεί για 5 ώρες μέσα στο δάσος: «Με είχε βουτήξει ο ΜΑΤατζής και με τραβολόγαγε. Λέω, τώρα Σωτηρούλα θα δείξεις τη δύναμή σου σαν γυναίκα. Του ξεφεύγω λοιπόν κι αρχίζω να τρέχω. Πέντε ώρες περιπλανιόμουν στο δάσος μέχρι να με βρουν. Τα χρόνια της δικτατορίας ζούσα στην Αθήνα. Τέτοια καταστολή και τόσο φόβο σαν τώρα δεν έζησα».

Λίγους μήνες αργότερα, οι γυναίκες θα ζήσουν ακόμα πιο άγριες καταστάσεις. Στις 21 Οκτωβρίου οργανώνουν καθιστική διαμαρτυρία στον Κάκκαβο. Ενώ τραγουδάνε και φωνάζουν συνθήματα, κάποιοι αρχίζουν να πετάνε πέτρες. «Οι ασφαλίτες ασφαλώς» λέει η Ράνια Βερβερίδου. «Ακούμε τότε να μας φωνάζουν «έρχονται οι πράσινοι, τρέξτε να σωθείτε». Εμείς δεν ξέραμε τι είναι οι πράσινοι, μετά το μάθαμε για τα καλά». Ο κόσμος τρέχει κυνηγημένος προς τον κεντρικό δρόμο.

Οταν πια φτάνουν στα αυτοκίνητά τους, τα ΜΑΤ αρχίζουν να τους σπάνε τα τζάμια με τα κλομπ και να εκτοξεύουν δακρυγόνα μέσα στα οχήματα. «Ερχεται ένας τύπος σαν ρόμποκοπ, μες στο σίδερο, με βουτάει και με βγάζει έξω. «Στα γόνατα, στα γόνατα σε θέλω» μου ούρλιαζε. Γιαγιά είμαι, με 6 εγγόνια και παρ” όλα αυτά γονάτισα. Και τότε έρχεται και μου πατάει την κνήμη. Κρακ έκανε το πόδι μου κι έσπασε». Την ίδια μέρα συνελήφθη και η «γνωστή ξανθιά», όπως τη φωνάζουν πειραχτικά οι φίλες της. Η Λένα Παναγιωτοπούλου κατηγορείται για συμμετοχή σε στάση και αντίσταση κατά της Αρχής: «Ηταν τόσο άγρια εκείνη τη μέρα που ακόμα και κάποιοι ΜΑΤατζήδες φώναζαν στους συναδέλφους τους «φτάνει, μην τις χτυπάτε άλλο». Εμείς πέσαμε κυνηγημένες μέσα σε ένα χαντάκι κι εκεί μας συνέλαβαν. «Είσαι πουτάνα μωρή», μου ούρλιαζαν. «Ακόμα κι οι πουτάνες εκτελούν κοινωνικό έργο, εσείς οι μπάτσοι τι έργο προσφέρετε», τους ούρλιαζα κι εγώ».

Στη σημερινή συντροφιά έχουμε άλλες δυο «τρομοκράτισσες»: είναι η Μένη Τσιβίλογλου, που συνελήφθη το περασμένο Σάββατο, και η Λένα Βεργίνη που συνελήφθη τον Αύγουστο. Γυναίκες όμορφες, καλοβαλμένες και εξαιρετικά αγριεμένες. «Ξέρεις τι είναι να φοβούνται τα παιδιά σου να μείνουν μόνα στο σπίτι; Να αργείς λίγο και να νομίζουν ότι σε συνέλαβαν ξανά; Εγώ τι πρέπει να του κάνω τώρα του Δένδια που έκανε τέτοια ζημιά στην ψυχή των παιδιών μου; Να του κάνω μήνυση;» λέει η Μένια. «Είμαστε μανάδες και γιαγιάδες, σας μιλάμε επώνυμα και δείχνουμε τα πρόσωπά μας. Τρομοκράτες είναι αυτοί που θέλουν να αρπάξουν τη γη μας, το νερό μας και τον αέρα μας. Μας συκοφαντούν συστηματικά – και κανένας τους δεν ήρθε εδώ να ακουστεί κι η δική μας άποψη. Αντί να συζητούν για εμάς στα κανάλια και να μας χαρακτηρίζουν, να μας δώσουν χρόνο να μιλήσουμε εμείς για τους εαυτούς μας» λέει η Λένα.

«Εγώ είμαι η μάνα της γνωστής ξανθιάς, που σας μίλησε πριν. Μου λένε την κόρη μου τρομοκράτισσα. Πήγαν να μου σκοτώσουν το παιδί μου και τώρα το βρίζουν». Η κυρία Ματούλα είναι οργανωμένη στο ΠΑΣΟΚ από το ’79 «κι έκανα αγώνα για να βγει ο Πάχτας, που να μου κοπεί το χέρι! Αγράμματη γυναίκα είμαι, δεν έβγαλα ούτε το γυμνάσιο, αλλά καταλαβαίνω πέντε πράγματα. Τους έπιασε ο πόνος για τις θέσεις εργασίας; Τους έπιασε ο πόνος για το ελληνικό κράτος: Οχι γαμώ τη μάνα τους, δεν κόπτονται γι” αυτό. Να βγάλουν λεφτά οι άνθρωποι της εταιρείας θέλουν κι ας ρημάξει ένας τόπος ολόκληρος. Θα είμαστε κι εμείς στην πρώτη γραμμή κι ας μας σκοτώσουν κι εμένα και την κόρη μου. Να ζήσουν τουλάχιστον τα εγγόνια μου».

Μαίρη Λαγούντζου είναι μία από τις τρεις τελάλισσες του κινήματος: μαζί με τη Μελαχροινή Λιάκου και την Γιούλη Ιγγλέζη βγαίνουν στα χωριά πριν από κάθε κινητοποίηση. «Μας φωνάζουν «ντουντούκες» κι είμαστε οι άτιμες» λέει γελώντας η Μαίρη. Στη συγκέντρωση της Κυριακής έδινε από μικροφώνου το έναυσμα για τα συνθήματα. «Εχω τέσσερα παιδιά και δύο εγγόνια. Κι ο ένας μου γιος είναι αστυνομικός. Τι να κάνω; Φωνάζω όλα τα συνθήματα, εκτός από το «μπάτσοι –γουρούνια-δολοφόνοι». Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι μη δω καμιά μέρα το παιδί μου απέναντί μου. Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές. Ομως με στηρίζει, «να πηγαίνεις μάνα, έχετε το δίκιο με το μέρος σας». Μας λέει ο Σαμαράς ότι θα γίνουν οι επενδύσεις με κάθε κόστος. Καταλάβαμε τι εννοεί: το κόστος θα είναι οι ζωές μας. Κι εμείς θα σταματήσουμε τις επενδύσεις με κάθε κόστος: ακόμα και με τις ζωές μας».

Είναι πάρα πολλές οι γυναίκες και πάρα πολλές οι ιστορίες τους. Μιλάνε ταυτόχρονα πολλές φορές, θέλουν όλες να μοιραστούν τις εμπειρίες τους με τις γυναίκες στην υπόλοιπη Ελλάδα. Πιστεύουν ακράδαντα πως ο τόπος τους είναι ένα πείραμα για την κυβέρνηση που τα ξεπουλάει όλα: αν περάσει με τη βία και την καταστολή το ξεπούλημα της Χαλκιδικής, τότε πολύ εύκολα θα πουληθούν όλα. Η Ελενα Ασένζιο είναι από την Αργεντινή και ζει στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Εχει έρθει στη συνάντησή μας μαζί με την 28χρονη κόρη της, την Ειρήνη. Τον λόγο παίρνει πρώτα η κόρη: «Λένε όσοι δουλεύουν στα μεταλλεία πως θα έχουν δουλειά για 10 χρόνια. Εμείς οι υπόλοιποι, που ασχολούμαστε με τον τουρισμό, την αλιεία, την κτηνοτροφία, θα χάσουμε τις δουλειές μας, αλλά αυτό δεν τους απασχολεί. Το ότι θα ζήσουμε για άλλα 40 χρόνια σ΄ ένα λεηλατημένο τόπο δεν τους απασχολεί επίσης;»

Αφήνουμε την τελευταία λέξη στη μαμά: «Είμαι καρκινοπαθής και παρ” όλη την αρρώστια μου τρέχω καθημερινά. Οι άνθρωποι εδώ δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει εργοστάσιο χρυσού. Εγώ έχω δει με τα μάτια μου την καταστροφή που φέρνει στην Αργεντινή. Αυτή τη στιγμή εκατομμύρια άνθρωποι εκεί βγαίνουν στον δρόμο και κινητοποιούνται για το νερό. Δεν θέλω να δω αυτή την ευλογημένη γη, τη Χαλκιδική, να παθαίνει ό,τι έπαθε η πατρίδα μου. Γι” αυτό δεν θα σταματήσω να τρέχω μέχρι να δικαιωθούμε».

……………………………………………………………………………………………………………………………………….

Το συγκρότημα της κινητοποίησης

 Kakaboss Band

«Σκύβω στη γη εκεί που έπινα νερό / Σαν ένας γιος που επιστρέφει από ταξίδι

Μα η πηγή μου έχει στερέψει από καιρό / Κοίταζα αλλού, γιατί το νόμιζα παιχνίδι»

Είναι το τελευταίο μου κόλλημα. Ακούω τα τραγούδια τους ξανά, όπως όλα τα πιτσιρίκια στα χωριά εδώ. Κάποιοι τα έχουν κάνει ringtone, ενώ ακόμα κι οι παππούδες τραγουδάνε σε ρυθμό ελεκτρόνικα: η kakaboss band είναι το συγκρότημα που μελοποιεί τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής. Σε κάθε πορεία, σε κάθε συγκέντρωση, σε κάθε εκδήλωση τα τραγούδια τους παίζουν δυνατά από τα ηχεία. Είναι τα αδέρφια Λογοθέτης και Σπύρος Αβδιμιώτης από την Αμμουλιανή. «Το όνομά μας είναι ένα παιχνίδι: Κάκαβο λένε το βουνό μας, boss είναι αυτοί που ήρθαν σαν αφεντικά στο σβέρκο μας» μας λέει ο 35χρονος Λογοθέτης: «Το πρώτο μας κομμάτι το γράψαμε τον Οκτώβρη και λέγεται «Εχω τη λύση γι’ αυτό». Είναι ένα ρεμίξ με τα συνθήματά μας. Φτιάξαμε μετά ακόμα ένα σε funky, την «Αλληλεγγύη». Το «Όχι» είναι ελεκτρόνικα με τζουρά. Τα Σκιάχτρα είναι το τελευταίο μας. Δεν είμαστε επαγγελματίες, εραστές της μουσικής είμαστε και γράφουμε επειδή μας εμπνέει αυτός ο αγώνας. Μακάρι τα τραγούδια μας να γίνουν το όχημα για να μάθουν τι γίνεται εδώ ακόμα περισσότεροι άνθρωποι». Ολα τους τα κομμάτια είναι ανεβασμένα στο youtube. Διαδώστε τους.

………………………………………………………………………………………………………………………………

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ Προδικτατορική εποχή

«Τη στρατηγική της έντασης που επιχειρεί να μετατρέψει τη Χαλκιδική σε λωρίδα της Γάζας υπηρετούν γεγονότα όπως αυτά του προηγούμενου Σαββάτου» δήλωσε χθες ο Αλέξης Τσίπρας. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συναντήθηκε στο δημαρχείο της Θεσσαλονίκης με κατοίκους της περιοχής και τους δικηγόρους τους. «Ολα αυτά θυμίζουν έντονα προδικτατορική εποχή, όπου επιβαλλόταν καθεστώς έκτακτης ανάγκης στο όνομα του κομμουνιστικού κινδύνου. Τώρα ο κίνδυνος αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ» είπε. Τόνισε δε πως η Χαλκιδική φωτογραφίζει την πορεία της διαπλοκής στη χώρα «μια επένδυση με αδιαφανείς εξπρές διαδικασίες» και πως πρόκειται για «πολιτική αναμέτρηση ανάμεσα στους κατοίκους που δεν διαθέτουν ΜΜΕ, ώστε να ακουστεί η φωνή τους και σ’ ένα σύστημα διαπλοκής και καταστολής».

* Εν τω μεταξύ, το γαϊτανάκι των προσαγωγών συνεχιζόταν χθες στην Ιερισσό. Στο αστυνομικό τμήμα του Πολύγυρου κλήθηκαν δυο 18χρονοι, ενώ οι μαθητές του Αριστοτέλειου Γενικού Λυκείου Ιερισσού, διαμαρτυρόμενοι για τις προσαγωγές των συμμαθητών τους, απείχαν από τα μαθήματά τους κι έκλεισαν συμβολικά τον κεντρικό δρόμο του χωριού.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Οταν ο ακτιβισμός προτάσσει τα …στήθη του

του Γιώργου Πιτροπάκη

Είναι Ουκρανές, είναι νέες, είναι ωραίες, είναι γυμνόστηθες, είναι οι Φέμεν. Είναι οι «σεξ-τρεμίστριες» που κήρυξαν «ανταρτοπόλεμο» στην πατριαρχία και που η τελευταία εκρηκτική εμφάνισή τους έγινε με την παραίτηση του Πάπα και την κατάληψη της Παναγίας των Παρισίων. Οι Φέμεν μιλούν στην «Κ.Ε.»

«Στην πλατεία Αγίου Πέτρου ο “Μητσάρας”, μαζί με χιλιάδες άλλους πιστούς και περίεργους, περίμενε να δει τον Πάπα. Όμως με το που εμφανίστηκε κι άρχισε να ευλογεί τα πλήθη, να σου γυμνόστηθες οι κοπέλες της ομάδας Φέμεν. Φωνάζουν για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και κατηγορούν την Εκκλησία για υποκρισία. Επεμβαίνουν η αστυνομία και οι άνδρες ασφαλείας, γίνεται χαμός, φασαρία, φωνές, σπρωξίματα ένθεν και ένθεν, αφού το ανδρικό πλήθος θέλει να θαυμάσει τις “καθολικώς διαμαρτυρόμενες” νεαρές. Κι εκεί, πάνω στο χαμό, πετάγεται ένας Ιάπωνας και ρωτάει τον Μητσάρα: “Ποιος είναι ο τύπος με την καπελαδούρα δίπλα στις Φέμεν”».

Έτσι, παραφράζοντας το γνωστό ανέκδοτο αλλά και τη φράση του Τζον Λένον, «Οι Μπιτλς είναι πιο γνωστοί από τον Χριστό», μπορούμε να καταδείξουμε το πόσο διάσημες είναι τώρα πια οι Φέμεν. Μια ομάδα από νεαρές γυναίκες με καταγωγή την Ουκρανία που διαμαρτύρονται κατά της πατριαρχίας επιδεικνύοντας τα γυμνά τους στήθη. Τις είχαμε γνωρίσει τον Οκτώβριο του 2011, όταν μαζί με τον Ρώσο φωτογράφο και συνεργάτη της «Ελευθεροτυπίας» Sergey Kozmin είχαμε επισκεφθεί το Κίεβο. Ήταν τότε, στα δεύτερα εγκαίνια του σταδίου Ολιμπίνσκι μετά την ανακατασκευή του, για τις ανάγκες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του 2012. Σ’ αυτό έγινε και ο τελικός. Είχε κοστίσει ένα κάρο λεφτά και άλλο τόσο κόστισε και η φιέστα των εγκαινίων, αλλά την παράσταση έκλεψαν οι Φέμεν. Μπούκαραν γυμνόστηθες κρατώντας πλακάτ κατά της πορνείας και του σεξοτουρισμού, την ώρα που βρισκόταν επί σκηνής η γνωστή τραγουδίστρια Σακίρα. Το «χάπενινγκ» διήρκεσε μερικά μόνο δευτερόλεπτα αφού σχεδόν πάραυτα οι δυνάμεις ασφαλείας τις συνέλαβαν. Ηταν όμως αρκετά για να περάσουν το μήνυμά τους, αφού όλα τα φώτα στράφηκαν πάνω τους και έκλεψαν τις εντυπώσεις. Από τότε πέρασε κοντά ενάμισης χρόνος και μπορεί να μη συναντηθήκαμε ξανά, όμως είχαμε συχνή επικοινωνία. Μας προϊδέαζαν για τις επόμενες ενέργειές τους και μοιραστήκαμε τη χαρά τους, μέσω skype, για την παραίτηση του Πάπα.

Στο «στρατηγείο»

«Είναι τυχερές που ζουν στην Ουκρανία. Αν αυτά τα έκαναν στη Ρωσία, θα τις είχε φάει το μαύρο σκοτάδι», μου είπε ο Σεργκέι, πηγαίνοντας να τις συναντήσουμε στο «στρατηγείο» των δύο δωματίων με κουζίνα που διατηρούν, κοντά στην πλατεία Ανεξαρτησίας, στο κέντρο του Κιέβου. Όμως, όπως διαπιστώσαμε και με τα μάτια μας, τα μέλη των Φέμεν τελούν υπό μόνιμη παρακολούθηση. Οι πράκτορες της SBU (Ουκρανική Κρατική Ασφάλεια) είναι μόνιμα στημένοι έξω από το γραφείο τους.

Για την ομάδα Φέμεν όλα άρχισαν το 2010 στο Κίεβο της Ουκρανίας όταν έκαναν την πρώτη τόπλες ακτιβιστική τους ενέργεια. Η Αννα Γκουτσόλ, η ιδρύτρια της ομάδας, η Αλεξάνδρα (Σάσα) Σεβτσένκο και η Οκσάνα Σάντσκο γεννήθηκαν στην πόλη Χμελνίτσκι και συναντήθηκαν για πρώτη φόρα πριν συμπληρώσουν τα 15 τους χρόνια, στο «πανεπιστήμιο του δρόμου». Έτσι αποκαλούσαν τα σοκάκια και τις γωνιές των δρόμων ανάμεσα στα σπίτια τους και το σχολείο. «Σε εκείνη τη διαδρομή, πιτσιρίκες ακόμη, πριν και μετά το σχολείο, φλερτάραμε, συζητούσαμε και κυρίως αμφισβητούσαμε τους πάντες και τα πάντα», μας λέει η Οκσάνα.

Πρώτο «τόπλες» το 2010

Αυτά τα ιδιαιτέρως ενεργά κοινωνικά αγόρια και κορίτσια λίγο αργότερα απέκτησαν στέγη. Ηταν το Κέντρο Προοπτικής για την Νεολαία, αλλά δεν μακροημέρευσε, καθώς σύντομα αποσπάσθηκαν και έφτιαξαν τη δική τους, αμιγώς κοριτσίστικη κίνηση, με σκοπό να σπάσουν στερεότυπα που υπήρχαν στη μικρή τους πόλη. «Στα μέρη μας και μόνο η λέξη “φεμινισμός” ήταν “ντροπή” και δυστυχώς εξακολουθεί να είναι, αφού συνεχίζουν να πιστεύουν ότι φεμινίστριες είναι μόνο οι λεσβίες».

Το 2008 πήραν την απόφαση να μετακομίσουν στην πρωτεύουσα της χώρας και η πρώτη εντύπωση που αποκόμισαν από την πόλη τις σόκαρε. «Σε σχέση με το Κίεβο, η μικρή μας πόλη έμοιαζε ότι βρισκόταν σε μόνιμη χειμερία νάρκη. Το Κίεβο είναι μια μεγαλούπολη με συγκεντρωμένες εξουσίες και δραστηριότητες αλλά και με τεράστια συσσωρευμένα προβλήματα. Αυτό ήταν ένα έναυσμα, ένα κίνητρο και για τις τρεις μας. Το πρώτο για το οποίο αρχίσαμε να μιλάμε ανοιχτά ήταν η πορνεία και όχι τυχαία. Τη συναντούσαμε και τη συναντάμε ανά πάσα ώρα και στιγμή μπροστά μας. Από τη στιγμή που φτάσαμε στην πόλη, μας ακολουθεί σε κάθε μας βήμα. Τα κορίτσια στη χώρα μας είναι ανενεργά και άρα πολύ εύκολα μπορούν να ενισχύσουν τη βιομηχανία της πορνείας, που ούτως ή άλλως ανθεί. Μέχρι τότε στην Ουκρανία κανείς δεν είχε μιλήσει γι’ αυτά το θέματα, οπότε αποφασίσαμε να μη μιλήσουμε ούτε κι εμείς. Επρεπε να ουρλιάξουμε ή να μείνουμε για πάντα σιωπηλές. Αρχίσαμε να ουρλιάζουμε αλλά και τότε κανείς δεν μας άκουγε, οπότε περάσαμε σε πιο δραστικά μέσα. Τις τόπλες ακτιβιστικές ενέργειές μας. Το 2010 ήταν η πρώτη», μας λέει η Οκσάνα.

Τρία χρόνια μετά την πρώτη τους ενέργεια τα κορίτσια εξακολουθούν όχι μόνο να είναι το ίδιο οργισμένα, αλλά και να έχουν πλέον μετατραπεί σε μια διεθνή «σεξ-τρεμιστριών», όπως αυτοαποκαλούνται, που κάνουν «ανταρτοπόλεμο» με σκοπό να ανατρέψουν την πατριαρχία. Τους τελευταίους μήνες άρχισαν να δραστηριοποιούνται δυναμικά και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Της Γαλλίας και της Γερμανίας κυρίως, όπου έχουν δημιουργηθεί δυναμικοί πυρήνες. «Σε ολόκληρο των κόσμο υπάρχουν γύρω στα 150 κορίτσια που παίρνουν μέρος σε ενέργειες τόπλες, αλλά όπως καταλαβαίνετε υπάρχει από πίσω ένας “μικρός στρατός” που τις υποστηρίζει και αποτελείται όχι μόνο από γυναίκες αλλά και από άντρες», λέει η Σάσα Σεβτσένκο.

Απειλές και κίνδυνοι

«Κάθε μας ενέργεια έχει μεγάλους κινδύνους. Στη Λευκορωσία», υποστηρίζει η Οκσάνα Σάντσκο, «εμένα, την Ινα Σεβτσένκο και τη Σάσα Νενσίμοβα παραλίγο να μας σκοτώσουν. Στη Ρωσία με κράτησαν για 2 εβδομάδες και ύστερα με απέλασαν διά βίου. Στην Ουκρανία κάθε μας ενέργεια τελειώνει με σύλληψη και μώλωπες σε όλο μας το κορμί. Για πολλά κορίτσια ακτιβίστριες εκκρεμούν αρκετές ποινικές υποθέσεις. Η Ινα Σεβτσένκο (σ.σ. ήταν από τις πρωταγωνίστριες στην εισβολή των Φέμεν στη Νοτρ Νταμ) αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα μας και τώρα ζει μόνιμα στη Γαλλία. Τα τηλέφωνά μας παρακολουθούνται και είμαστε σίγουρες ότι και εδώ μέσα υπάρχουν “κοριοί” που καταγράφουν τις συνομιλίες μας. Αλλά αυτό σχεδόν δεν μας απασχολεί. Εξάλλου δεν έχουμε και τίποτα να κρύψουμε. Μόνο όταν σχεδιάζουμε την επόμενή μας ενέργεια, αφήνουμε τα κινητά μας τηλέφωνα και πάμε στο πάρκο και κουβεντιάζουμε».

«Παλιότερα, τον πρώτο καιρό προσπαθούσαμε να “στρατολογήσουμε” κορίτσια στην ομάδα μας. Σήμερα έρχονται και μας βρίσκουν μόνες τους, γυναίκες από όλα τα μέρη του κόσμου. Από τον Καναδά μέχρι την Τυνησία και από την Αργεντινή ώς την Ινδία. Ηλικιακά εμείς (εννοεί τον ηγετικό πυρήνα) είμαστε ανάμεσα στα είκοσι και στα τριάντα, όμως έχουμε κορίτσια από 18 μέχρι κυρίες 65 χρόνων. Δεν υπάρχει κανένας ηλικιακός προσδιορισμός για να ενταχθεί μια γυναίκα στην ομάδα μας. Το βασικό είναι να συμφωνεί με τις απόψεις μας. Αυτό που ελπίζουμε είναι ότι σύντομα θα ακουστεί και στην Ελλάδα η κραυγή-σύνθημα των Φέμεν: Ήρθα! Γδύθηκα! Νίκησα!» συμπλήρωσε γελώντας η Άννα Γκουτσόλ.

Πηγή: enet.gr

 

Share

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

Ποια είναι η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

Η πρωτοβουλία αυτή είναι μια νεοσύστατη ομάδα η οποία αποτελείται από άτομα, που ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, είναι ευαισθητοποιημένα σε ζητήματα ομοφοβίας τοπικά και παγκόσμια. Ξεκίνησε τη δράση της φέτος με προβολές ταινιών και συνέχισε με αφισοκολλήσεις, αντιομοφοβικές και σεξιστικές παρεμβάσεις στην πόλη. Θεωρούμε ότι η ομοφοβία μας αφορά όπως μας αφορά οποιαδήποτε άλλη διάκριση και βία απέναντι σε ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων, θρησκειών, φυλών, τάξεων, φύλων και ατόμων με ειδικές ανάγκες, διότι δε μπορούμε να νιώθουμε ελεύθεροι όταν γύρω μας υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που καταπιέζονται.

Οι δράσεις μας

12-11-2012 στον πολιτιστικό σύλλογο Ξάνθης Φ.Ε.Ξ.

Προβολή ντοκιμαντέρ και συζήτηση με θέμα την ομοφυλοφιλία, την περίοδο του Παγκοσμίου πολέμου υπό τη σκιά του ναζισμού, μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

22-11-2012 στον ανοιχτό κοινωνικό χώροXANADU

Προβολή βίντεο και συζήτηση με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μνήμης για τα τρανσέξουαλ άτομα. Την επιμέλεια και τον υποτιτλισμό τους πραγματοποίησαν μέλη της ομάδας.

13-12-2012 στο Πολυτεχνείο Ξάνθης

Προβολή ταινίας που πραγματεύεται την εξαναγκαστική μετανάστευση μιας λεσβίας από το Ιράν στην «προοδευτική» Δύση.

26-01-2013  Ξάνθη

Κάλεσμα με αφίσα της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας σε αντιφασιστική-αντικατασταλτική πορεία που κάλεσαν τα στέκια της Ξάνθης.

28-01-2013 Ξάνθη

Αφίσα- καταγγελία της βίας κατά των γυναικών.

Στο blog  της ομάδας βρίσκονται οι δράσεις μας καθώς και κείμενα κατά της ομοφοβίας και του σεξισμού.

 

 

Εκδήλωση «Δώσε τέλος στη σιωπή!»         

Με αφορμή το άγριο σεξουαλικό έγκλημα που έγινε στην Ξάνθη τα Χριστούγεννα και «συγκλόνισε» την κατά τα άλλα πατριαρχική και συγκαλυπτική  κοινωνία καλούμε σε ένα διήμερο εκδηλώσεων με θέμα τη βία κατά των γυναικών.

Στο άκουσμα αυτής της φρικτής δολοφονίας ένας ψίθυρος άρχισε να σέρνεται στην πόλη ότι «ο δράστης μάλλον ήξερε το θύμα» ή ότι «σίγουρα ξένος θα ήταν», ότι δεν είναι στην κουλτούρα την ελληνική μια τέτοια αποτρόπαιη πράξη. Φωνές μιας κοινωνίας που θέλει να δικαιολογηθεί, να διαχωρίσει τη θέση της, να προστατεύσει τον εαυτό της, μιας κοινωνίας που αρνείται να δει το πρόσωπό της.

Αυτό το έγκλημα στην Ξάνθη είναι ένα ακόμα από τα πολλά που έχουν σημειωθεί  στην ευρύτερη περιοχή, αλλά δεν έτυχαν της ανάλογης προβολής από τα σεξιστικά ΜΜΕ, που ακόμη και όταν σπάνια τα προβάλλουν, αποσκοπούν στην εμπορευματοποίηση της «είδησης»: Οι «αποκλειστικές πληροφορίες», συνήθως από πηγές που «πρόσκεινται» στην ΕΛΑΣ, οι διάφορες δηλώσεις συγγενών και μη, οι απευθείας συνδέσεις με τον τόπο του εγκλήματος και άλλοι μιντιακοί χειρισμοί, το μόνο που καταφέρνουν, ή μάλλον το μόνο στο οποίο αποσκοπούν, είναι το να αναχθεί το έγκλημα σ’ ένα καλοστημένο ριάλιτι, ακριβώς τέτοιο που να αναπαράγει και να καλλιεργεί την αντίληψη ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό και αποτέλεσμα της παράνοιας ενός αρρωστημένου άνδρα…

Ως ομάδα θεωρούμε έγκλημα κατά των γυναικών όχι μόνο τη δολοφονία, αλλά οποιαδήποτε μορφή σωματικής και ψυχολογικής βίας: απαξίωση, απειλές, απομόνωση, αποκλεισμός, βιασμός, βρισιά, δολοφονία, εκβιασμός, εκφοβισμός, έλλειψη /παρεμπόδιση πρόσβασης στην εκπαίδευση και την ιατρική περίθαλψη, ενδοοικογενειακή βία, ενδυματολογικός παρεμβατισμός, εξαναγκαστική εκπόρνευση/ εγκυμοσύνη/ έκτρωση, κάψιμο, κλειτοριδεκτομή, λεκτικές προσβολές, ξυλοδαρμός, παραβίαση της ατομικότητας, περιορισμός ανεξαρτησίας, σεξουαλική παρενόχληση, ταπείνωση, τράφικινγκ, ψυχολογική βία.

 

Καλούμε  στις  9 Μάρτη στην εκδήλωση με γενικό σύνθημα

«Δώσε τέλος στη σιωπή!»

Στη σιωπή που αναπαράγεται από τα συγκαλυπτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στη σιωπή που καλλιεργείται μέσα στην υποκριτική οικογένεια, στη σιωπή της πατριαρχικής κοινωνίας, στη σιωπή του σεξιστικού σχολείου, στη σιωπή των θυματοποιημένων γυναικών, στη σιωπή του μεροληπτικού δικαστικού συστήματος, στη σιωπή της μισογυνικής θρησκείας.

Καλούμε για να δώσουμε ένα τέλος σε όλες αυτές τις σιωπές, καλούμε στην Ξάνθη για να καταγγείλουμε όλα αυτά στα οποία η τοπική κοινωνία έκλεισε τα μάτια και που βρίσκονται πίσω από κάθε μορφή βίας απέναντι στις γυναίκες, τον σεξισμό και την πατριαρχία. Γιατί οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί που δικαιολογούνται, καλύπτονται, αποκρύπτονται και προστατεύονται από την κοινωνία και τα ΜΜΕ.

Πρόγραμμα και επιλογή χώρου

Σάββατο 9 Μάρτη στη 13.00 Πορεία ενάντια  στη βία κατά των γυναικών στο κέντρο της πόλης. Συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο Ξάνθης

Σάββατο 9 Μάρτη στις 18.00  Συζήτηση –Εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Ξάνθης

Ο χώρος που προγραμματίστηκε να γίνει η εκδήλωση-συζήτηση είναι το εργατικό κέντρο Ξάνθης. Είναι ένας πολιτικός  χώρος που συμμετέχει  στους ταξικούς αγώνες  για τα εργατικά δικαιώματα, στο κέντρο της πόλης, εύκολα προσβάσιμος και ανοιχτός στην κοινωνία.  Επιλέγουμε να φιλοξενηθούμε στο εργατικό κέντρο διότι η ομάδα μας συνομιλεί με χώρους που αγωνίζονται ενάντια σε διάφορες μορφές καταπίεσης και ανισοτήτων, γιατί πιστεύουμε ότι οι αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση είναι κοινοί.

Συμμετοχές

Όσο αφορά τις συμμετοχές οι επιλογές έγιναν με γνώμονα την επιθυμία να καλύψουμε  το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών πολυδιάστατα. Επιλέχτηκαν ομιλήτριες/ομάδες, οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στον αγώνα του γυναικείου κινήματος  με διαφορετικούς τρόπους η κάθε μια.

-Σίσσυ Βωβού, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Είναι ενεργό μέλος σε ομάδες για θέματα γυναικείων δικαιωμάτων από το 1987 και έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών και το τράφικινγκ. Οι ομάδες που συμμετέχει: Ευρωπαϊκό Φόρουμ Αριστερών Φεμινιστριών, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της καταναγκαστικής πορνείας αλλοδαπών γυναικών, Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Συμμετείχε σε όλες τις διοργανώσεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, από το 2001 έως το 2010, και τελευταία στην ευρωπαϊκή συνάντηση Φλωρεντία 10+10.

-Ομάδα Terminal 119 για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

Το terminal 119 είναι ένα περιοδικό και μια αυτόνομη ομάδα ταυτόχρονα, που ξεκίνησε πριν επτά χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Σκοπός της ζωής του είναι η κριτική ανάλυση και η έμπρακτη αντίθεση στις έμφυλες και εθνικές σχέσεις εξουσίας. Τα μέλη του έχουν διοργανώσει ή συμμετείχαν σε είκοσι περίπου δημόσιες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις και έχουν εκδώσει τέσσερα τεύχη ως σήμερα. Το περιεχόμενο των περιοδικών και δράσεων αναδεικνύουν το ριζοσπαστικό και μαχητικό αντιφασισμό και εναντιώνονται στο ρατσισμό, στον αντισημιτισμό και τον εθνικισμό.

-Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Από το 1989 έως σήμερα συμμετέχει στο σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων καταπολέμησης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και της εκπαίδευσης. Συμμετείχε σε πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα, έχει δημοσιεύσει βιβλία, άρθρα σε συλλογικούς τόμους και σε περιοδικά, έχει συμμετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια και έχει οργανώσει ημερίδες /συνέδρια στο επιστημονικό της πεδίο. Τα αντικείμενα των μαθημάτων της περιλαμβάνουν: Αντιρατσιστική-αντισεξιστική-διαπολιτισμική εκπαίδευση, Κοινωνικό φύλο και εκπαίδευση, Κοινωνική και πολιτισμική κατασκευή των ταυτοτήτων του φύλου κ.α.

 

Καλούμε άτομα και συλλογικότητες να στηρίξουν τόσο την πορεία του Σαββάτου 9 Μάρτη, όσο και τις εκδηλώσεις. Το κάλεσμα αυτό δεν έχει κανέναν κομματικό χρωματισμό και ζητούμε από όλες/όλους συμμετέχουσες/ντες να το σεβαστούν. Η κάθε ομάδα-συλλογικότητα μπορεί να έχει το δικό της πανό, να φωνάζει συνθήματα που την εκφράζουν (σχετικά πάντα με το περιεχόμενο του καλέσματος), και δικό της έντυπο υλικό που  μπορεί να μοιράζει στην πορεία και στις εκδηλώσεις.

Θεωρούμε επιτακτική ανάγκη τη μαζική συμμετοχή στην πορεία αυτή, καθώς είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην τοπική κοινωνία της Ξάνθης, δίνοντας φεμινιστικό, αντισεξιστικό, αντιρατσιστικό χαρακτήρα, απαντώντας στο σεξισμό,  στο ρατσισμό  και τις εκφράσεις αυτοδικίας  που καταγράφηκαν αμέσως μετά το περιστατικό βίας από μεγάλη μερίδα του κόσμου.

ΜΜΕ

Η ομάδα μας έχει επιλέξει να δημοσιεύσει κάποιες από τις προηγούμενες δράσεις σε συγκεκριμένα ΜΜΕ του τοπικού τύπου, καθώς στον lgbtq αγώνα το πεδίο της ορατότητας είναι πολύ σημαντικό και ένα μέρος αυτής της ορατότητας επιτυγχάνεται με τα μίντια όταν μπορούμε να επιβάλλουμε τους δικούς μας όρους στα μέσα αυτά.

Στη συγκεκριμένη δράση έχουμε επιλέξει να μην συνεργαστούμε με τα κυρίαρχα-καθεστωτικά ΜΜΕ αλλά μόνο με τα Μέσα αντιπληροφόρησης διότι δε θα θέλαμε να χρησιμοποιηθεί η εκδήλωσή μας ως αφορμή για να θιγεί ακόμα μια φορά, με ακατάλληλο τρόπο, η δολοφονία μιας γυναίκας προς χάριν της θεαματικότητας.

Μεταφορά

Θα πραγματοποιηθεί μεταφορά με λεωφορείο από Αθήνα

Το λεωφορείο θα ξεκινήσει στις 23.30 το βράδυ την Παρασκευή 8 Μάρτη από Αθήνα (το ταξίδι διαρκεί περίπου 10 ώρες). Θα υπάρξει διανυκτέρευση το Σάββατο στην Ξάνθη σε ξενοδοχείο ή σε φιλόξενες-ους συντρόφους-φισσες και αναχώρηση την Κυριακή 10 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.

Το κόστος είναι: 40 ευρώ για το λεωφορείο με επιστροφή και 17,5 σε δίκλινο δωμάτιο με πρωινό το άτομο. Σύνολο:57,50 ευρώ.

Τηλέφωνα για δηλώσεις συμμετοχής από Αθήνα

1. Λίτσα-Άρτεμις     210-8228225 και 6974907304

2. Μαριάννα              6972149480

3. Χάρις                 210-3306303 (εσωτ.112)

Δηλώστε συμμετοχή σε ένα από τα παραπάνω τηλέφωνα!

Θα πραγματοποιηθεί μεταφορά με λεωφορείο από Θεσσαλονίκη

Το λεωφορείο θα ξεκινήσει το Σάββατο πρωί 9 Μάρτη από Θεσσαλονίκη (το ταξίδι διαρκεί 2,5 ώρες). Θα υπάρξει διανυκτέρευση το Σάββατο στην Ξάνθη σε ξενοδοχείο ή σε φιλόξενες-ους συντρόφους-φισσες και αναχώρηση την Κυριακή 10 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.

Το κόστος είναι 16 ευρώ με επιστροφή.

Τηλέφωνο για δηλώσεις συμμετοχής από Θεσσαλονίκη

Ευτυχία       6948190196

Φιλοξενία

Θα προσπαθήσουμε να φιλοξενήσουμε όσο πιο πολύ κόσμο μπορούμε, παρακαλούμε να δηλώσετε στα τηλέφωνα που θα πάρετε αν ενδιαφέρεστε για ξενοδοχείο ή φιλοξενία. Η φιλοξενία, δεν εγγυάται ανέσεις, απαραίτητα αξεσουάρ: υπνόσακος.

 

 

Share

8 Φεβρουαρίου, έξω από τον Άρειο Πάγο

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών κάλεσε σε δημόσια διαμαρτυρία με αφορμή την εκδίκαση της αναίρεσης στον Άρειο Πάγο, της προσφυγής του καταδικασμένου “βιαστή με την τυρόπιτα”, για αναπομπή της υπόθεσης στο Εφετείο

Από πλευράς γυναικείων ομάδων, στη διαμαρτυρία συμμετείχε το Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη και μέλη του Αρχείου Γυναικών ΔΕΛΦΥΣ. Σταθήκαμε μπροστά στον Άρειο Πάγο και μοιράσαμε το φυλλάδιο της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας, το οποίο θα κατατεθεί και στο δικαστήριο τη Δευτέρα, ως αίτημα των οργανώσεών μας για τη συγκεκριμένη υπόθεση.

Κατά την υποβολή της αναίρεσης από δικηγόρο, του οποίου δεν γνωρίζουμε το όνομα, (η επί 7 χρόνια συνήγορος του βιαστή Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν εμφανίστηκε) υποβλήθηκαν τα αιτήματα, και στη συνέχεια ο εισαγγελέας τοποθετήθηκε υπέρ της απόρριψης των αιτημάτων ως αβάσιμων. Η απόφαση θα βγει σε μερικούς μήνες.

Η διαμαρτυρία μας πήρε μεγάλη δημοσιότητα, ήδη από τις προηγούμενες ημέρες, λόγω της σκανδαλώδους αργοπορίας των δικαστηρίων να προχωρήσουν στην εκδίκαση της προσφυγής άλλων τριών από τα τέσσερα θύματα του βιαστή.

Ένας δεύτερος λόγος είναι η εμπλοκή της συνηγόρου του βιαστή Ζωής Κωνσταντοπούλου  -που ως γνωστόν έχει στο μεταξύ εκλεγεί βουλευτίνα με τον ΣΥΡΙΖΑ- η οποία συμμετέχει στην Εξεταστική Επιτροπή της βουλής για τη λίστα Λαγκάρ, γεγονός που τα ΜΜΕ θέλουν να συνδέσουν με το θέμα της υπεράσπισης του βιαστή που καταγγέλλουν οι γυναικείες οργανώσεις. Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ ενεπλάκη σ’ αυτή την ανάμειξη των δύο θεμάτων, χωρίς να πάρει καθαρή θέση για το θέμα του βιαστή και της σκανδαλώδους δικονομικής συμπεριφοράς της βουλευτίνας του. Ερώτημα επ’ αυτού καθώς και ερώτημα για το τι θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση που γίνει κυβέρνηση για το θέμα της βίας κατά των γυναικών και της αρωγής των θυμάτων υπέβαλε η Φεμινιστική Πρωτοβουλία απευθείας στον ΣΥΡΙΖΑ με δημόσια ερώτησή της, την επίσης οποία επέδωσε σε μέλος του καθοδηγητικού οργάνου.

Ο αγώνας μας για το σοβαρό θέμα του βιασμού συνεχίζεται με τις εκδηλώσεις που οργανώνονται στην Ξάνθη στις 9 Μαρτίου, με πανελλαδική συμμετοχή. Παρακάτω το αίτημα της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας προς τον ΣΥΡΙΖΑ:

 

Ερώτηση προς τον ΣΥΡΙΖΑ

Ως «Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών» βλέπουμε με θλίψη να συνδέεται το θέμα ενός κατά συρροή βιαστή με τις επιθέσεις κατά του  ΣΥΡΙΖΑ για τη λίστα Λαγκάρ. Εννοούμε τον γνωστό «βιαστή με την τυρόπιτα» που την υπεράσπισή του έχει αναλάβει εδώ και 7 χρόνια η Ζωή Κωνσταντοπούλου, που εξελέγη στο μεταξύ βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα τοποθετήθηκε υπεύθυνη του τομέα Δικαιοσύνης.

Η αίτηση αναιρέσεως, θα συζητηθεί στον Άρειο Πάγο στις 8 Φεβρουαρίου 2013. Σε απάντηση σχετικού άρθρου των ΝΕΩΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ, σε ανακοίνωσή του, αναφέρει ότι η επίθεση στη βουλεύτριά του Ζωή Κωνσταντοπούλου γίνεται λόγω ενασχόλησής της  στη Βουλή με τη λίστα Λαγκάρ.

Επειδή εμείς αγωνιζόμαστε για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών και συνακόλουθα την καταδίκη των βιαστών, ρωτάμε τον ΣΥΡΙΖΑ αν εγκρίνει την ανάμειξη της βουλεύτριάς του στο συγκεκριμένο θέμα, ως συνηγόρου του βιαστή, η οποία μάλιστα προσπαθεί με στρεψοδικία, αρνησιδικία, κωλυσιεργία να μην καταδικαστεί ο βιαστής, ώστε ως αποτέλεσμα να κουραστούν τα θύματα να ταξιδεύουν από τις μακρινές τους χώρες, υφιστάμενες συν τοις άλλοις και προσωπική οικονομική ζημία. Απευθύνουμε, τέλος, ερώτημα προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ποια μέτρα σκοπεύει  να λάβει για την πρόληψη αλλά και τον τερματισμό  της βίας κατά των γυναικών και ειδικότερα  για την τιμωρία των δραστών του ειδεχθούς και αποτρόπαιου εγκλήματος του βιασμού, εφόσον  γίνει κυβέρνηση.

Απευθύνουμε δημόσια την ερώτηση αυτή στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως σκοπεύουμε αναλόγως να κάνουμε και με την απάντηση εφόσον τη λάβουμε.

 

Αθήνα, 6-2-2013

Με τιμή,

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας  κατά των Γυναικών

 

 

Share

Για τα κοινωνικά κινήματα στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης: τριήμερο εργαστήριο

των Δημήτρη Μπαλαμπανίδη, Έλενας Πατατούκα & Δήμητρας Σπανού, εκ μέρους της ομάδας encounter Athens

Με το ξέσπασμα της κρίσης, οι χώρες της Νότιας Ευρώπης αντιμετωπίζουν πρωτοφανείς κοινωνικούς, πολιτικούς και οικονομικούς μετασχηματισμούς. Με παρόμοιες ιστορικές, κοινωνικοπολιτικές και πολιτισμικές βάσεις, αλλά και με τις δικές τους ιδιαιτερότητες, οι χώρες αυτές συνιστούν σε μεγάλο βαθμό μία περιφέρεια στο περιθώριο της Ευρώπης. Ιδιαίτερα στη συγκυρία της κρίσης, οι ανισότητες εντός του ευρωπαϊκού χώρου φαίνεται να εντείνονται, αναπαράγοντας προηγούμενα μοντέλα άνισης γεωγραφικά ανάπτυξης και θέτοντας στο επίκεντρο τον προβληματισμό γύρω από την έννοια της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ωστόσο, η ίδια η συνθήκη της κρίσης μπορεί να γίνει αντιληπτή ως ένα κοινό πλαίσιο κατανόησης των εξελίξεων στη Νότια Ευρώπη. Αν και εκδηλώθηκε με διαφορετικούς τρόπους σε κάθε χώρα, οι αιτίες και οι συνέπειές της, καθώς και οι πολιτικές που υιοθετούνται για τη διαχείρισή της φαίνεται να ακολουθούν παρόμοια πρότυπα.

Έπειτα από μια μακρά περίοδο νεοφιλελεύθερων πολιτικών –οι οποίες κατά κύριο λόγο οδήγησαν στη σημερινή κρίση– επιβάλλονται ακόμη πιο επιθετικές μεταρρυθμίσεις από διεθνείς και τοπικούς παίχτες και συμφέροντα, οι οποίες παρουσιάζονται ως «η αναγκαία και αναπόφευκτη λύση». Μέσα σε ένα «καθεστώς εκτάκτου ανάγκης», υιοθετούνται όλο και πιο αυταρχικές πολιτικές, παραβιάζοντας ή καταργώντας ανθρώπινα, πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα και άλλα κεκτημένα, οδηγώντας σε κοινωνική και οικονομική κατάρρευση.

Στο παραπάνω πλαίσιο, οι πόλεις αναδεικνύονται στους κατεξοχήν τόπους συμπύκνωσης της κοινωνικής δυσαρέσκειας και των κοινωνικών αγώνων. Σε συνθήκες αυξανόμενης φτώχειας και περιορισμού των ήδη ανεπαρκών κοινωνικών παροχών, ένα ευρύ φάσμα κοινωνικών κινημάτων αναδύεται, επιχειρώντας να εκφράσει τις ανάγκες των κοινωνικών ομάδων που βιώνουν τις επιπτώσεις τις κρίσεις. Ως απάντηση, νέες στρατηγικές επιβίωσης, πρακτικές αλληλεγγύης και κοινωνικά δίκτυα συγκροτούνται σε τοπικό, περιφερειακό και εθνικό επίπεδο. Τα κινήματα αυτά αποκτούν πολλαπλές μορφές και οργανωτικές δομές και, παρότι έχουν συγκεκριμένη χωρική αναφορά, τα αιτήματά τους στρέφονται σε όλες τις κλίμακες λήψης αποφάσεων. Οι διεκδικήσεις και οι δράσεις τους στέκονται κριτικά απέναντι στις παρούσες συνθήκες αποκλεισμού και ανισότητας ενώ εισάγουν νέους συλλογικούς τρόπους οργάνωσης της καθημερινής ζωής στην πόλη.

Η συζήτηση για τις επιπτώσεις της κρίσης στον αστικό χώρο και τις απαντήσεις που επιχειρούν να δώσουν υποκείμενα προερχόμενα από διαφορετικά χωροκοινωνικά πλαίσια, που αντιμετωπίζουν όμως κοινά προβλήματα, αποτελεί βασικό ζητούμενο στη συγκυρία. Αυτό είναι και το θέμα του τριήμερου διεθνούς εργαστηρίου με τίτλο «Καθεστώτα κρίσης και αναδυόμενα κοινωνικά κινήματα στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης», το οποίο θα διεξαχθεί στην Αθήνα, στις 7-9 Φεβρουαρίου, στο Πολυτεχνείο. Το εργαστήριο διοργανώνεται από την ομάδα encounter Athens, σε συνεργασία με το INURA Athens και το Ινστιτούτο Δημόσιων Πολιτικών και Διακυβέρνησης του Αυτόνομου Πανεπιστημίου της Βαρκελώνης, με την υποστήριξη του τομέα Πολεοδομίας και Χωροταξίας της Σχολής Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ και χρηματοδότηση από το Antipode Foundation.

Πρόθεση της διοργάνωσης είναι να έρθουν σε επαφή ακτιβιστές και ακτιβίστριες, ερευνητές και ερευνήτριες, που δραστηριοποιούνται σε κοινωνικά κινήματα σε πόλεις της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ιταλίας και Ισπανίας. Ξεπερνώντας τις όποιες εθνικές αφηγήσεις για την κρίση, που δημιουργούν συνθήκες απομόνωσης και ανταγωνισμού, αυτό που επιχειρείται είναι η ανταλλαγή των διαφορετικών εμπειριών, η συζήτηση γύρω από κοινές βάσεις και προοπτικές και, τελικά, η συλλογική παραγωγή ιδεών και εναλλακτικών κατευθύνσεων ριζοσπαστικής δράσης. Στην ίδια κατεύθυνση, έχει προγραμματιστεί και μία δημόσια εκδήλωση με τίτλο «Ενάντια και πέρα από την κρίση: ο ρόλος των κοινωνικών κινημάτων πόλης», με ομιλητές τη Margit Mayer, τον Boaventura de Sousa Santos και τον David Harvey, που θα επιχειρήσουν να θίξουν ευρύτερα ζητήματα γύρω από τη δράση των κοινωνικών κινημάτων. Όλη η διοργάνωση είναι ανοιχτή σε άτομα και κοινωνικές ομάδες που ενδιαφέρονται να την παρακολουθήσουν και να συνεισφέρουν στις σχετικές συζητήσεις. Το εργαστήριο οργανώνεται γύρω από τρεις θεματικές ενότητες:

1. Στην πρώτη, με τίτλο «Υπερ-νεοφιλελεύθερη αστική ανάπτυξη», η έμφαση δίνεται στις ισχυρές πιέσεις που ασκούνται για την ιδιωτικοποίηση και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και των υποδομών, την αυξανόμενη απορρύθμιση του χωρικού σχεδιασμού, την αποδυνάμωση του δημόσιου ελέγχου και τη δημιουργία μεγάλων αστικών έργων/προγραμμάτων. Αυτές οι μεταρρυθμίσεις αποτελούν τμήματα ευρύτερων πολιτικών, οι οποίες παρουσιάζονται ως η μόνη λύση, στο πλαίσιο ενός επιθετικού νεοφιλελευθερισμού που πατάει πάνω στη ρητορική περί κατάστασης «έκτακτης ανάγκης» για να συνδέσει ευθέως την έννοια του «κοινού καλού» με την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους. Απέναντι σε αυτούς τους ταχύτατους μετασχηματισμούς, αναδύονται μορφές αντίστασης και προσπάθειες κριτικής των κυρίαρχων μοντέλων μεγέθυνσης, που προτείνουν εναλλακτικές πρακτικές αστικής ανάπτυξης.

2. Η δεύτερη θεματική, «Κατοικία στην κρίση», αναδεικνύει τη συζήτηση σχετικά με το δικαίωμα στην κατοικία και την ασφάλεια της στέγης, που κερδίζει ολοένα μεγαλύτερη δημόσια προσοχή και σημασία στα αιτήματα και τις δράσεις των κοινωνικών κινημάτων. Σε όλες τις χώρες που εκπροσωπούνται στο εργαστήριο, η κρίση και οι συναρτημένες με αυτήν πολιτικές έχουν επηρεάσει τόσο τις συνθήκες κατοίκησης ευρύτερων κοινωνικών ομάδων όσο και την αγορά κατοικίας. Άλλωστε, το ζήτημα της κατοικίας αποτέλεσε εξαρχής συστατικό στοιχείο της κρίσης, με πιο προφανή εκδήλωση την κρίση των ενυπόθηκων δανείων στις ΗΠΑ και τη φούσκα των κατασκευών στην Ισπανία.

3. Η τρίτη θεματική, με τίτλο «Το τοπικό ως άξονας για νέες κινητοποιήσεις, δίκτυα αλληλεγγύης και δράσης», εστιάζει στη δράση των τοπικών πρωτοβουλιών, στη μεταξύ τους δικτύωση και τη σημασία τους για τη διαχείριση των καθημερινών αναγκών. Μέσα στην καθημερινότητα της πόλης και τις γειτονιές, όπου οι συνέπειες τις κρίσης βιώνονται με ιδιαίτερα σκληρό τρόπο, αναδύονται και οι μελλοντικές δυνατότητες και προοπτικές. Ίσως περισσότερο από το παρελθόν, το τοπικό επίπεδο αναδεικνύεται σήμερα ως ένα ιδιαίτερα προνομιακό πεδίο πολιτικής σκέψης και δράσης για την πόλη και τους κατοίκους της.

 

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΤΡΙΗΜΕΡΟΥ

Καθεστώτα κρίσης και αναδυόμενα κοινωνικά κινήµατα στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης

ΕΜΠ (Συγκρότηµα Πατησίων)  7-9 Φεβρουαρίου

Πέµπτη 7 Φεβρουαρίου

15.00-17.00. Υποδοχή στη Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ

17.30-20.00. Ενότητα 1: Καθεστώτα κρίσης. Μεταλλαγές και εκφάνσεις της κρίσης στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης. Παρουσιάσεις: Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα. Συζήτηση. Σχολιαστής: Κωστής Χατζηµιχάλης (Χαροκόπειο Πανεπιστήµιο)

Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου

10.00-13.30. Ενότητα 2. Υπερ-νεοφιλελεύθερη αστική ανάπτυξη. Παρουσιάσεις κοινωνικών κινηµάτων και οργανώσεων: * Πόλεις για την ανάκαµψη (Λισαβόνα) * No-TAV (Τορίνο) * Να ξαναπάρουµε την πόλη. Η Ρώµη δεν πωλείται (Ρώµη) * Επιτροπή Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Ελληνικό (Αθήνα) *Συντονιστική Επιτροπή για τη Διάσωση του Σαρωνικού (Αθήνα) * Πλατφόρµα για την υπεράσπιση του παλιού λιµανιού (Βαρκελώνη) *Πλατφόρµα όχι στο Eurovegas (Μαδρίτη). Συζήτηση. Σχολιαστής: Νίκος Μπελαβίλας (ΕΜΠ).

14:30-18.00. Ενότητα 3. Η κρίση της κατοικίας. Παρουσιάσεις κοινωνικών κινηµάτων και οργανώσεων: * Blocchi Precari Metropolitani (Ρώµη) * Κίνηµα για τον αγώνα για την κατοικία (Φλωρεντία) * Δίκτυο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Εξαρχείων-Νεάπολης-Μουσείο (Αθήνα) * Ανοιχτή κοινωνική κατάληψη «Επιβίωση» (Θεσσαλονίκη) * Πλατφόρµα για τα θύµατα του ενυπόθηκου δανεισµού (Βαρκελώνη/ Ισπανία) * Στεγαστικές καταλήψεις και κίνηµα 15Μ (Μαδρίτη) * HΑΒΙΤΑ – Κολεκτίβα για το δικαίωµα στην κατοικία και την πόλη (Λισαβόνα) *Δίκτυο πρώην κρίσιµων γειτονιών (Λισαβόνα). Συζήτηση. Σχολιαστής: Σταύρος Σταυρίδης (ΕΜΠ).

18:30-21:00. Δηµόσια εκδήλωση: Ενάντια και πέρα απο την κρίση: ο ρόλος των κοινωνικών κινηµάτων πόλης. Διαλέξεις: Margit Mayer (Ελεύθερο Πανεπιστήµιο του Βερολίνου), Boaventura de Sousa Santos (Πανεπιστήµιο της Κοϊµπρα). Σύντοµη παρέµβαση:  David Harvey (CUNY Graduate Centre).

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου

10:00-13.30. Ενότητα 4. Το τοπικό ως αναφορά για νέες κινητοποιήσεις, δίκτυα αλληλεγγύης και δράσεις. Παρουσιάσεις κοινωνικών κινηµάτων και οργανώσεων: * Επιτροπή κατοίκων Εξαρχείων (Αθήνα) * Επιτροπή κατοίκων Ακαδηµίας Πλάτωνος (Αθήνα) * Πλατφόρµα για την ανάκτηση του Can Batllo (Βαρκελώνη) * Συνελεύσεις γειτονιάς και κίνηµα 15Μ (Μαδρίτη) * Σύλλογος για την περιβαλλοντική αναβάθµιση των γειτονιών της Άνω Λισαβόνα (Λισαβόνα) * Πλατφόρµα Γκέτο (Λισαβόνα) * temporiuso.net (Μιλάνο) * Ο κήπος που θέλουµε (Παλέρµο). Συζήτηση. Σχολιάστρια: Ντίνα Βαΐου (ΕΜΠ).

17:00-20:30. Ενότητα 5: Διερευνήσεις της κρίσης στις πόλεις της Νότιας Ευρώπης και προοπτικές για συλλογική δράση. Στρογγυλό τραπέζι και συζήτηση.

Για περισσότερες πληροφορίες: http://urbanrise.net

Η ομάδα encounter Athens (http://encounterathens.wordpress.com/)συγκροτήθηκε το 2010 από νέους ερευνητές και ερευνήτριες, που ζουν και εργάζονται στην Αθήνα και ασχολούνται με τα ζητήματα του χώρου. Σε συνθήκες κλιμακούμενης κρίσης, σκοπός της ομάδας είναι να διαμορφώσει μια κριτική-εναλλακτική σκέψη για τον χώρο, κυρίως απέναντι στις προωθούμενες αστικές πολιτικές και τις παραμορφώσεις που προωθούνται από τον κυρίαρχο δημόσιο λόγο, στηρίζοντας το αίτημα για μια δίκαιη πόλη. 

Πηγή: Ενθέματα

 

 

Share

Παρίσι: Χιλιάδες στου δρόμους υπέρ του γάμου ομοφυλοφίλων

Χιλιάδες  διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στους δρόμους του Παρισιού υποστηρίζοντας το δικαίωμα των ομοφυλοφίλων στον γάμο, όπως προωθείται μέσω νομοσχεδίου από την κυβέρνηση Ολάντ. Πριν από δύο εβδομάδες μεγάλη διαδήλωση είχε διεξαχθεί από το αντίπαλο στρατόπεδο, όσων ήταν εναντίον των γάμων ομοφύλων ζευγαριών και του δικαιώματος υιοθεσίας από αυτούς.

αλιεύει η Δήμητρα Σπανού 

Περίπου 125 χιλιάδες άνθρωποι κατέβηκαν στους δρόμους, σύμφωνα με τη γαλλική αστυνομία.

«Η ισότητα στα δικαιώματα δεν είναι απειλή», «Ισότητα τώρα, όχι στις διακρίσεις» και άλλα συνθήματα, ήταν γραμμένα στα πανό των διαδηλωτών, που ξεκίνησαν από την πλατεία  Denfert-Rochereau και κατευθύνθηκαν προς το νότιο τμήμα της πόλης, κρατώντας πολύχρωμες σημαίες.

Πολίτες από διάφορα μέρη διάφορα μέρη της Γαλλίας έφτασαν στο Παρίσι αψηφώντας τη βροχή προκειμένου να εκφράσουν την υποστήριξή τους στα αιτήματα των ομοφυλόφιλων για το δικαίωμα σύναψης γάμου και υιοθεσίας.

Ένα ζευγάρι 68χρονων ανέφερε ότι προσήλθαν στη διαδήλωση για να υποστηρίξουν «την ισότητα, τις ιδέες και τον (gay) γιο μας».

Υποστηρικτής της πορείας και ο υπουργός Jean-Marc Ayraul, ο οποίος το Σάββατο δήλωσε πως δεν υπάρχει αμφιβολία για την εξέλιξη του νομοσχεδίου. «Θα περάσει με πολύ μεγάλη πλειοψηφία», τόνισε.

Την Τρίτη αναμένεται να συζητηθεί στο κοινοβούλιο η πρόταση της σοσιαλιστικής κυβέρνησης για τη ψήφιση του νόμου, που έχει προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση και κοινωνικές αντιδράσεις.

Στις 13 Ιανουαρίου έγινε η μαζικότερη μέχρι τώρα πορεία από αντίπαλους της μεταρρύθμισης, στην οποία υπολογίζεται ότι συμμετείχαν περισσότεροι από 300.000 πολίτες.

Πηγή: tvxs

 

Share

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών: 24 Ώρες Φεμινιστικής Δράσης σε όλο τον κόσμo

Σήμερα γίνονται κινητοποιήσεις σε πολλές χώρες του κόσμου, για να κάνουμε ορατή την παρουσία μας. Μπορείτε να τις παρακολουθείτε στο   www.24heures2012.info Δυστυχώς εμείς δεν καταφέραμε να οργανώσουμε κάποια δράση, αλλά στείλαμε τη συμμετοχή μας στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο της 24-11, με τα φεμινιστικό πανό εναντίον του φασισμού.

Π.Π.Γ.

 

Διεθνής Διακήρυξη

Σήμερα, στις 10 Δεκεμβρίου 2012, εμείς οι ακτιβίστριες της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, θα πραγματοποιήσουμε δράσεις στις κοινότητές μας από τις 12 έως τη 1 το μεσημέρι. Οι δράσεις θα ξεκινήσουν από τη Νέα Καληδονία και θα διασχίσουν τον πλανήτη μέχρι να φθάσουν στο Σιάτλ των ΗΠΑ. Θα κάνουμε κινητοποιήσεις σε διάρκεια 24 ωρών, για να διαδηλώσουμε την ανησυχία μας γι’ αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο, τις επιθέσεις που γίνονται στα γυναικεία δικαιώματα, και να κάνουμε γνωστές τις πράξεις αντίστασής μας καθώς και τις εναλλακτικές προτάσεις μας.

Πριν 8 χρόνια, κατά τη διάρκεια της διεθνούς συνάντησής μας στο Κινγκάλι της Ρουάντα το 2004, υιοθετήσαμε την Παγκόσμια Χάρτα των Γυναικών για την Ανθρωπότητα, μετά από μακρά διαδικασία συλλογικής συγγραφής της. Τότε διαβεβαιώναμε ότι: «Εμείς οι γυναίκες κάνουμε πορείες εδώ και πολύν καιρό για να απαιτήσουμε το τέλος της καταπίεσης που ζούμε ως γυναίκες, για να πούμε ότι η κυριαρχία, η εκμετάλλευση, ο εγωισμός και το ξέφρενο κυνήγι του κέρδους, που οδηγεί σε αδικίες, σε πολέμους, σε κατακτήσεις και σε βία πρέπει να πάρουν τέλος. … Οικοδομούμε έναν κόσμο όπου η ισότητα, η ελευθερία, η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη και η ειρήνη είναι οι αρχές που μας καθοδηγούν. Έναν κόσμο που είμαστε σε θέση να δημιουργήσουμε με τις δικές μας δυνάμεις.”

Σήμερα, το 2012, οι προσπάθειές μας να βρούμε άλλους τρόπους να οργανώσουμε τις ζωές μας, που υπερβαίνουν την πατριαρχία, τον καπιταλισμό, το ρατσισμό και τη λεσβοφοβία έχουν γίνει ακόμα πιο αναγκαίες, καθώς αντιμετωπίζουμε τις συστημικές κρίσεις και στις ψεύτικες λύσεις που προωθούνται γι’ αυτές. Η οικονομική κρίση χειροτερεύει το πρόβλημα της ανεργίας, που συναντιέται με τα μέτρα λιτότητας και τις περικοπές στις κοινωνικές υποδομές. Η μόνη απάντηση που δίνουν για την περιβαλλοντική κρίση και την κλιματική αλλαγή, είναι η ιδιωτικοποίηση της φύσης. Οι επιπτώσεις των περικοπών στο πλαίσιο της κρίσης που αφορούν την εργασία φροντίδας, πέφτουν σε μεγάλο βαθμό στους ώμους των γυναικών, καθώς αυτές εξακολουθούν να θεωρούνται  υπεύθυνες και επωμίζονται την φροντίδα για τις πιο βασικές ανάγκες που έχουμε όλες και όλοι. Αυτές οι ψεύτικες λύσεις επιβάλλονται από τις μεγάλες επιχειρήσεις και τους τεχνοκράτες του χρηματοπιστωτικού συστήματος που έχουν κατακτήσει τον πολιτικό χώρο, καθώς και από την εγκληματοποίηση των κοινωνικών αγώνων, και την αύξηση του μιλιταρισμού. Ενισχύουν τους εαυτούς τους μέσω της προώθησης του συντηρητισμού, της αύξησης των επιθέσεων από διαφορετικούς θρησκευτικούς φονταμενταλισμούς, της αύξησης κάθε τύπου βίας ενάντια στις γυναίκες, καθώς και μέσω του ελέγχου και της εμπορευματοποίησης των σωμάτων μας, της αποδυνάμωσης των δικαιωμάτων μας και της προόδου που έχουμε κάνει εμείς οι γυναίκες.

Η Φιλιπινέζα ποιήτρια Joe Barrios συνοψίζει με τον καλύτερο τρόπο την κατάστασηη: το να είσαι γυναίκα σημαίνει να ζεις σε μια συνεχή κατάσταση πολέμου.

Εμείς οι γυναίκες υφαίνουμε τον ίδιο τον ιστό της ζωής, ενάντια στην κατρακύλα προς μια διαρκή κρίση. Συγκροτούμε εναλλακτικές προτάσεις για την παραγωγή και την προετοιμασία της τροφής, της φροντίδας, την αλληλέγγυα οικονομία, τα κοινοτικά ραδιόφωνα και πολλά άλλα μέσα επικοινωνίας μέσα στα ίδια μας τα κοινωνικά κινήματα, και οργανώνουμε λαϊκές γιορτές απαλλαγμένες από σεξισμό και διακρίσεις. Αναπτύσσουμε αντι-ηγεμονικές πρακτικές που συνδέονται με τις εναλλακτικές λύσεις μας, που προωθούνται με την λαϊκή ισχύ, που ανακτούν τις μνήμες των γιαγιάδων μας καθώς και πολλών άλλων φεμινιστριών ακτιβιστριών, που επανεγκαθιδρύουν την αρμονία μεταξύ των ανθρώπων και του περιβάλλοντος, που μας προσκαλούν να διαλεχθούμε για το τι σημαίνει αξιοβίωτη ζωή.

Προτείνουμε να οικοδομήσουμε μαζί έναν κόσμο όπου η εκμετάλλευση, η καταπίεση, η αδιαλλαξία και οι αποκλεισμοί δεν θα υπάρχουν πλέον, και όπου θα υπάρχει σεβασμός στην ακεραιότητα, την ποικιλότητα τα δικαιώματα και ελευθερίες για όλους και όλες.

Μαζί πραγματοποιούμε μια κοινή δράση στις 10 του Δεκέμβρη, καθώς δυναμώνουμε την αντίστασή μας στις αντίστοιχες χώρες μας και σε όλο τον κόσμο:

Πορευόμαστε – Οργανωνόμαστε και αντιστεκόμαστε

Πορευόμαστε – Και εξεγειρόμαστε

Πορευόμαστε – Και οικοδομούμε άλλους τρόπους ζωής

Πορευόμαστε – Και ενωνόμαστε

Πορευόμαστε – Αναγνωρίζουμε η μια την άλλη και αποφασίζουμε

Πορευόμαστε – Μιλάμε και φωνάζουμε

Πορευόμαστε – Και δημιουργούμε την εναλλακτική οικονομία

Πορευόμαστε – Χορεύουμε και τραγουδάμε

Πορευόμαστε – Και κατεβαίνουμε στους δρόμους

Πορευόμαστε – Θυμόμαστε και ανακαλύπτουμε εαυτές

Πορευόμαστε – και από τις ρίζες έως επάνω, είμαστε

Πορευόμαστε – και ζούμε ελεύθερα τη σεξουαλικότητά μας

Πορευόμαστε – Και επαναβεβαιώνουμε το φεμινισμό ως το χώρο για τις πραγματικές λύσεις που επιζητούμε

Πορευόμαστε – Αγωνιζόμαστε

Πορευόμαστε και οικοδομούμε ζωές αξιοβίωτες

 

Θα παραμείνουμε ενωμένες μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες!

Γυναίκες στην αντίσταση, 10 Δεκέμβρη 2012

 

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

www.poreiagynaikon.gr

Τηλ. επικοινωνίας 6932-190370, 6973-035796, 6932-295118

 

Share

Για το ζήτημα της κατοικίας στην κρίση

Αν και η παρακάτω διακήρυξη δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, την αναδημοσιεύουμε γιατί είναι σημαντική. Θίγει ένα από τα μεγάλα προβλήματα που όλες/οι αντιμετωπίζουμε στην κρίση: το ζήτημα της κατοικίας. Ας ελπίσουμε ότι είναι μια αρχή για έναν αγώνα που πρέπει να γίνει σε αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Δημ.Σπ.

 

Είμαστε όλοι άστεγοι

Κείμενο-διακήρυξη του Δι.Κ.Α Εξ. για το Θέμα της Στέγης

“H απόκτηση κατοικίας από αυτούς που την στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Kράτους.”

Αυτά προβλέπει το ελληνικό Σύνταγμα. Όμως το πρόβλημα της Στέγης τα τελευταία χρόνια απετέλεσε το αντικείμενο αισχροκέρδειας, εκμετάλλευσης και αφαίμαξης του εισοδήματος από εργολάβους, κτηματομεσίτες και τράπεζες. Το “όνειρο ενός κεραμιδιού πάνω από το κεφάλι μας” κατέληξε να γίνει ο εφιάλτης για εκατομμύρια έλληνες και μετανάστες, ειδικά για αυτούς που κατέφυγαν στις τράπεζες για να τους βοηθήσουν να πάρουν ένα σπίτι. Του οποίου, αφού “φούσκωσαν” την αξία απόκτησης, αφού ο ιδιοκτήτης του κατέβαλε ένα σημαντικό ποσό από το εισόδημά του, τώρα απαξιώνεται από το σκάσιμο της φούσκας που δημιούργησε ο ίδιος μηχανισμός των κάθε είδους εμπλεκομένων (εργολάβοι, μεσίτες, τράπεζες).

Είναι ξεκάθαρο ότι η φούσκα των ακινήτων αποτέλεσε μοχλό συσσώρευσης πλούτου σε παγκόσμια κλίμακα. Αφού κερδοσκόπησαν μέσω των δανείων των τραπεζών, τώρα όλοι αυτοί απαιτούν την κατάσχεση των σπιτιών μας φροντίζοντας να τα υποθηκεύσουν με τα “ψιλά γράμματα” των δανειακών συμβάσεων. Η πολιτεία προστατεύοντας τα συμφέροντα αυτά, τα εξέθρεψε για δικούς της λόγους, αγνοώντας την προτροπή του Συντάγματος που η ίδια θέσπισε. Και δεν είναι μόνον αυτό. Με κατασχέσεις μας απειλούν θεοί και δαίμονες. Από την εφορία μέχρι κάθε νταβατζή-έμπορο των κοινωνικών αγαθών. Θεωρούμε σαν παράνομη κάθε κατάσχεση λαϊκής κατοικίας, κάθε επιβουλή δανειστών ενάντια στο πατρικό μας σπίτι.

Για τις εξώσεις

Οι ενοικιαστές δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τον ιστό του εμπορίου στέγης, που μέχρι πρότινος διπλασίαζε την περιουσία κάθε ιδιοκτήτη μέσα σε λίγα χρόνια. Αλλά και ο κάθε μικροιδϊοκτήτης (σπιτιού ή καταστήματος), στην παρούσα φάση της λεγόμενης κρίσης, κινδυνεύει με την απαξίωση ή την κατάσχεση των θυσιών του για “ένα μελλοντικό εισόδημα” μιας και η συσσώρευση πλούτου παίρνει μπάλα και αυτόν. Επί δεκαετίες το νομικό και θεσμικό πλαίσιο προστάτευε τους μεγαλοϊδιοκτήτες. Η απουσία θεσμικού πλαισίου και πολιτικής για τη λαϊκή στέγη επέτρεψε σε κάθε εργολάβο την αισθητική υποβάθμιση, την λεηλασία του περιβάλλοντος στο όνομα μιας ανάπτυξης, στην οποία για χρόνια στρατεύθηκαν κάθε είδους συμφέροντα και κερδοσκόποι. Αλλά και λόμπις του υποκόσμου (εμπρηστές, καταπατητές, εκβιαστές, κοράκια).

Ο κάθε ενοικιαστής (σπιτιού ή επαγγελματικής στέγης) αδυνατεί να έχει δική του στέγη και αυτό ισχύει για τη συντριπτική πλειοψηφία των ενοικιαστών. Στον τομέα της κατοικίας το κράτος θα έπρεπε από χρόνια να έχει επέμβει, εκπληρώνοντας αυτά που το Σύνταγμα ορίζει, θεσμοθετώντας είτε τη γενναία επιδότηση του ενοικίου για αυτούς που έχουν χαμηλά εισοδήματα, είτε την παραχώρηση δικών του κενών κατοικιών (χιλιάδες είναι τα άδεια ακίνητα δήμων, εκκλησιών, φορέων του δημοσίου), είτε τη δήμευση κατοικιών που χτίσθηκαν πάνω σε καταπατημένες δημόσιες εκτάσεις και μένουν στα χέρια των καταπατητών, είτε νάχει θεσμοθετήσει ένα πρόγραμμα δωρεάν παραχώρησης στέγης στα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού. Αντί αυτού είδαμε την κατάργηση όλων των προγραμμάτων και των φορέων για την εργατική κατοικία, τον περιορισμό και την οριστική κατάργηση της επιδότησης ενοικίου.

Διεκδικούμε από το κράτος το κοινωνικό ενοίκιο για διαμερίσματα μικροϊδιοκτητών προκειμένου να στεγασθούν άστεγοι ή οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο. Έτσι θα ενισχυθούν και οι μικροϊδιοκτήτες. Είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα τόσο τα προγράμματα κατασχέσεων όσο και αυτά των εξώσεων θα μπούν σε πλήρη εφαρμογή από τους τραπεζίτες, το ίδιο το κράτος για “οφειλόμενα” στις ΔΟΥ, από το λόμπυ του real estate με τη σύμπραξη των νόμων και της δικαιοσύνης τους. Το νομικό πλαίσιο έχει στηθεί, ο νόμος Κατσέλη (κουτσός κι’ αυτός) πάει να καταργηθεί με τις εξαγγελίες-παγίδα του υπουργείου “Ανάπτυξης” και δεν θα αργήσει η στιγμή που θα αρχίσει η αρπαγή των σπιτιών μας, αν δεν αντισταθούμε.

Μπροστά σε αυτή την εξέλιξη στεκόμαστε ενάντια στις εξώσεις οικογενειών που αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιο, στεκόμαστε ενάντια σε κάθε κατάσχεση σπιτιού λαϊκής οικογένειας. Σε κάθε γειτονιά, πόλη, χωριό θα πρέπει να υπάρξουν οργανωμένες αντιστάσεις, δίκτυα πολιτών που θα αποτρέπουν κάθε κατάσχεση, κάθε έξωση. Η πείρα παρόμοιων κινημάτων στην Ευρώπη και αλλού μας έχει διδάξει ότι μόνο ένας οργανωμένος και αποφασιστικός αγώνας μπορεί να έχει αποτελέσματα. Από το να αποτρέψει μια έξωση ή μια κατάσχεση μέχρι στο να εξαναγκάσει το κράτος να συμμορφωθεί στο ελάχιστο των υποχρεώσεών του που προβλέπονται στο Σύνταγμα. Δίκτυα αντίστασης που θα στέκονται απέναντι και στους σύγχρονους μαυραγορίτες, τους μεγαλοϊδιοκτήτες και εργολάβους ακινήτων, που προτιμούν να κρατούν κλειστά τα κτήρια και διαμερίσματα που έχουν, «για να μην πέσουν οι τιμές», ενώ την ίδια ώρα άστεγοι υποφέρουν και πεθαίνουν λίγο λίγο κάθε μέρα στους δρόμους.

Δίπλα μας βρίσκονται οι άστεγοι, δίπλα μας βρίσκονται και τα άδεια κτήρια και τα διαμερίσματά τους. Δεν μπορούμε να κλείνουμε άλλο τα μάτια μας σ΄ αυτή την αδικία, δε μπορούμε να αποδεχόμαστε πια αυτή τη βαρβαρότητα. Είμαστε αλληλέγγυοι και στηρίζουμε έμπρακτα όσους αστέγους/ες επιλέξουν αυτοοργανωμένα να καταλάβουν, να επισκευάσουν και να κατοικήσουν σε οποιοδήποτε άδειο κτήριο που σήμερα ρημάζει αναξιοποίητο (πολλά αποτελούν πλέον και πηγές κινδύνων και εστίες μόλυνσης, λόγω της σκόπιμης εγκατάλειψης). Πάνω από τις προσδοκίες μεγαλύτερων κερδών για τους μεγαλοϊδιοκτήτες, βάζουμε την επιβίωση των αστέγων με αξιοπρέπεια και όχι με ψίχουλα φιλανθρωπίας.

Αν δεν οργανωθούμε και δεν αντισταθούμε ένα σημαντικό μερίδιο πληθυσμού θα μετατραπεί σε νεο-άστεγους, σε ένοικο και “πολίτη” παραγκών και παραγκουπόλεων στο περιθώριο των πόλεων, έξω από τα “τείχη”.

Η φιλευσπλαχνία, μέσω εκτόνωσης, ανάχωμα στις λαϊκές αντιδράσεις, δεν αποτελεί παρά έναν ακόμη σύμμαχο των συμφερόντων, ένα άλλοθι της πολιτείας, έναν εχθρό του κινήματος για αξιοπρεπή στέγαση για όλους.

ΔΙΚΤΥΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ – ΝΕΑΠΟΛΗΣ – ΜΟΥΣΕΙΟΥ (Δι.Κ.Α Εξ.)

Πηγή: Δι.Κα.Εξ.

Share

Ενημέρωση από την πορεία στις 24 Νοέμβρη

 

Στις 24 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική-αντικατασταλτική πορεία στην Αθήνα. Η προσέλευση ήταν μεγάλη, με πολύ κόσμο να να στελεχώνει τα πανό αντιφασιστικών πρωτοβουλιών καθώς και συλλογικοτήτων. Ανάμεσά τους και τα φεμινιστικά πανό, να δηλώνουν τη διακριτή παρουσία μας σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα. Γιατί ο φασισμός είναι απειλή για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά μας, είναι σεξισμός και ομοφοβία, είναι η κουλτούρα του ματσισμού και της βίας, που συχνά στρέφεται εναντίον μας. Και πρέπει να τον ξεριζώσουμε!

 

 

 

Share

Ανακοίνωση της φεμινιστικής πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών εν όψει 25Νοέμβρη

25 Νοέμβρη – Διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

 

Η σημερινή κατάσταση

Δυστυχώς η βία λόγω φύλου, η βία κατά των γυναικών, συνεχίζεται σε όλο τον πλανήτη, και ο αγώνας για την εξάλειψή της είναι μακρύς και δύσκολος. Ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο της κρίσης και της επιβολής πολιτικών λιτότητας, της περικοπής  κονδυλίων μεταξύ άλλων για «πολυτέλειες» όπως η στήριξη των γυναικών θυμάτων βίας, τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που βρίσκονται σε σχέσεις συστηματικής κακοποίησης, δυσκολεύουν περισσότερο την απεμπλοκή από αυτές. Από πέρυσι μέχρι φέτος, το 2012, στην Ελλάδα περάσαμε στην κατάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης λόγω των πολιτικών λιτότητας με την ανεργία και τη φτώχια να εκτινάσσονται στα ύψη. 

ΟΡΟΘΕΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ: Φέτος είχαμε μια μεγάλη και βάρβαρη επίθεση εναντίον των γυναικείων δικαιωμάτων: είναι η σύλληψη 26 οροθετικών γυναικών τον Μάιο και η διαπόμπευσή τους με ανάρτηση των φωτογραφιών και στοιχείων τους στο Διαδίκτυο από την αστυνομία, με ευθύνη των υπουργείων Προστασίας του Πολίτη και Υγείας. Θέλησαν μ’ αυτή την καταπάτηση κάθε δικαιώματός τους, να «προστατεύσουν» τους πορνοπελάτες από τις οροθετικές γυναίκες, αντί να κάνουν μια καμπάνια ενημέρωσης για τα μεταδιδόμενα νοσήματα και για την ανάγκη χρήσης προφυλακτικού, όπως ζητούμε εδώ και χρόνια. Δεκαέξι από αυτές τις γυναίκες βρίσκονται ακόμα στη φυλακή.

ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ: Παράλληλα είδαμε την άνοδο της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, φορέα ακραίων πατριαρχικών αντιλήψεων και σεξιστικών συμπεριφορών. Η κουλτούρα βίας, συνοδευμένη και από απτά παραδείγματα, με προεξέχων το «χαστούκι στη βουλεύτρια Λιάνα Κανέλη», απενοχοποιεί τη βία κατά των γυναικών και στη συνέχεια άλλων ευάλωτων ομάδων, όπως οι μετανάστριες/ες, ενώ προάγει τα χειρότερα αρρενωπά πρότυπα, γεγονός που θα πρέπει να μας ανησυχήσει ιδιαίτερα ως γυναίκες. Η αποδοχή του θύτη και η καταδίκη του θύματος αποτελούν νοοτροπίες που θα πρέπει να μας βρουν απέναντι, όπως και η αντίληψη των γυναικών της ΧΑ ότι ο ρόλος της γυναίκας εξαντλείται στην τεκνοποίηση (την «αναπαραγωγή»), και ότι ο φεμινισμός είναι ένα από τα δεινά της κοινωνίας!

ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ: Τη φετινή χρονιά έχουμε καλά νέα στον τομέα της δημιουργίας συμβουλευτικών κέντρων από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας με οικονομική στήριξη από το ΕΣΠΑ. Ήδη λειτουργούν από τον Μάρτιο του 2012: τα Συμβουλευτικά Κέντρα Ηρακλείου,  Πάτρας, Λαμίας και Πολύκεντρο στην Αθήνα. Πρόσφατα άρχισε η λειτουργία των ΣΚ Κομοτηνής και  Τρίπολης, ενώ έχει αναγγελθεί ήδη η λειτουργία 25 κέντρων συμβουλευτικής υποστήριξης και 14 ξενώνων φιλοξενίας σε μεγάλους Δήμους. Επίσης λειτουργεί η γραμμή SOS με τον αριθμό 15900 και δωρεάν κλήση από σταθερά, που παραπέμπει σε συμβουλευτική στα υπάρχοντα κέντρα.

ΞΕΝΩΝΕΣ: Τα κακά νέα όμως είναι ότι, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει κανένας ξενώνας φιλοξενίας από την πλευρά της πολιτείας για γυναίκες που υφίστανται βία, και έτσι η συμβουλευτική και η ενδυνάμωση δεν μπορούν να δώσουν λύση σε περιστατικά γυναικών που θέλουν να φύγουν από μια βίαιη σχέση, και δεν έχουν πού να πάνε. Πολύ περισσότερο, η νέα Γραμματέας Ισότητας κυρία Μακρή, είπε ότι στους ξενώνες που ΘΑ δημιουργηθούν πρέπει να φιλοξενούνται και άπορες-άστεγες γυναίκες, ακυρώνοντας έτσι πριν ακόμα την δημιουργία τους, το συγκεκριμένο έργο που πρέπει αυτοί οι ξενώνες να προσφέρουν. Υπάρχουν σήμερα μόνον ελάχιστοι ξενώνες που λειτουργούν από γυναικείες ομάδες, με εθελοντικές δράσεις και χρηματοδότηση αλληλεγγύης (βλ. συνημμένο συγκεκριμένο πανελλαδικό κατάλογο). Οι λίγοι ξενώνες κακοποιημένων γυναικών που υπήρχαν έκλεισαν το 2010, έτσι οι γυναίκες παραπέμπονται στους γενικούς ξενώνες,, που έτσι κι αλλιώς είναι λίγοι και υπερπλήρεις, λόγω της ανθρωπιστικής κρίσης.

ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ: Στον τομέα της νομοθεσίας, επίσης δεν είχαμε καμιά εξέλιξη, ενώ ο νόμος του 2006 για την ενδοοικογενειακή βία θεωρήθηκε ανεπαρκής και ακατάλληλος από την αρχή της ψήφισής του. Υπήρξαν τρεις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, απ’ ότι έχουμε ενημερωθεί, που εργάστηκαν για 1,5 έως 2 χρόνια, για τη δημιουργία σύγχρονης νομοθεσίας για τη βία, έδωσαν τα πορίσματά τους τα οποία κλείστηκαν σε ένα συρτάρι και πρόταση νέου σχετικού νόμου δεν έχει γίνει, ενώ ο παλιός δεν βοηθάει τις γυναίκες σε θέματα διαζυγίου ή απεμπλοκής από μια σχέση λόγω βίας.

ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ: Το θέμα της δωρεάν νομικής συνδρομής σε γυναίκες λόγω βίας επίσης δεν έχει προχωρήσει, παρά τις ανακοινώσεις της Γενικής Γραμματείας Ισότητας πέρυσι, ότι σε συνεργασία με 18 δικηγορικούς συλλόγους της χώρας θα παρέχεται νομική στήριξη δωρεάν. Η ρύθμιση αυτή δεν έχει υλοποιηθεί, συνεπώς δεν υπάρχει δωρεάν νομική στήριξη για θέματα βίας λόγω φύλου στα δικαστήρια, και οι γυναίκες που την χρειάζονται εντάσσονται στη γενική κατηγορία παροχής νομικής στήριξης σε άπορους πολίτες, η οποία δίδεται με μεγάλη δυσκολία.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΕΡΓΟ: Επίσης, είχαμε την ακύρωση διαγωνισμού που είχε προκηρυχθεί προ μηνών, για καλλιτεχνικά έργα που θα προέβαλαν την ισότητα των δύο φύλων, με χρήματα του ΕΣΠΑ φυσικά, τα οποία μάλλον θα χαθούν, αφού η Γενική Γραμματέας Ισότητας μετά από κάποιες δυσκολίες που παρουσιάστηκαν δήλωσε ότι τον ακυρώνει γιατί θα έχει «περιορισμένο κοινωνικό όφελος».

Η ισότητα των φύλων και ο αγώνας εναντίον της βίας λόγω φύλου είναι για εμάς άρρηκτα δεμένα με όλους τους άλλους αγώνες, και δεν δεχόμαστε ότι στις σημερινές δύσκολες εποχές πρέπει να παραγκωνιστεί, όπως και όλοι οι αγώνες για την κατοχύρωση της πραγματικής ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Γι’ αυτό είμαστε εδώ, στις 25 Νοέμβρη και κάθε μέρα του χρόνου, πάντα στον αγώνα για δυνατό γυναικείο και φεμινιστικό κίνημα.

 

Τα αιτήματά της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών είναι διαχρονικά και δεν εξαντλούνται σε πρόσκαιρες διεκδικήσεις ενόψει της Παγκόσμιας Μέρας. Αυτά είναι :

Να παλέψουμε για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας, για μια κοινωνία χωρίς φόβο, φτώχια και βία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, με σεβασμό στην πολυμορφία.

Να σπάσουμε τη σιωπή και την ανοχή, να κάνουμε ορατή την «αθέατη» καθημερινή ενδοοικογενειακή βία, τη βία λόγω φύλου, τον βιασμό και το τράφικινγκ σε όλες τις μορφές και σε όλες τις κατηγορίες.

Να στηρίξουμε όλες τις γυναίκες που τολμούν να την καταγγείλουν,  ιδιαίτερα τις μετανάστριες που είναι πιο ευάλωτες. Να μην επιτρέπουμε την ενοχοποίηση και την περιθωριοποίησή τους.

Να δημιουργηθούν επαρκείς χώροι υποδοχής και υποστήριξης των κακοποιημένων γυναικών. Να υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.

Να δημιουργηθεί το κατάλληλο νομικό πλαίσιο που θα προστατεύει αποτελεσματικά και πλήρως τις γυναίκες που έχουν υποστεί βία ή διακρίσεις λόγω φύλου.

Να ανατρέψουμε τα στερεότυπα και να αλλάξουμε τη νοοτροπία που κυριαρχεί στην οικογένεια, την εκπαίδευση, τα ΜΜΕ, γενικά στην κοινωνία.

Να παλέψουμε ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που μας οπισθοδρομούν οικονομικά και κοινωνικά σε περασμένες δεκαετίες, σπρώχνοντας και την ισότητα των δύο φύλων στο περιθώριο.

Να αντισταθούμε στο φασιστικό τέρας που σηκώνει το αποκρουστικό κεφάλι του στη χώρα μας, με πρώτο στόχο τα γυναικεία δικαιώματα, τις μετανάστριες και τους μετανάστες.

Καλούμε σε συμμετοχή στην αντιφασιστική πορεία το Σάββατο 24 Νοέμβρη 12.00 Προπύλαια

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ  ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

 

Share

Δίωξη του PRIDE της Θεσσαλονίκης

Το παρακάτω δελτίο τύπου μόλις έφτασε στα μέιλ μας και το δημοσιεύουμε ως έχει.

Στις 15 Νοέμβρη θα δικαστεί η HOMOphonia για… διατάραξη κοινής ησυχίας τη δεύτερη μέρα του Pride Θεσσαλονίκης του 2012.  Συγκεκριμένα εκδικάζεται το κλητήριο θέσπισμα που θυροκολλήθηκε στο σπίτι του Γιάννη Πρώιου, μέλους της συλλογικότητας που οργάνωσε το Pride, ο οποίος είχε δηλώσει υπεύθυνος για οποιοδήποτε πρόβλημα παρουσιαστεί.

Λόγω της παραχώρησης του πεζόδρομου της οδού Αγίας Σοφίας για μία και μόνο ημέρα, ήμασταν αναγκασμένοι να ξεκινήσουμε και να ολοκληρώσουμε όλες τις εργασίες υπό την πίεση αυτού του ελάχιστου χρονικού διαστήματος που μας είχαμε στη διάθεσή μας (στήσιμο των περιπτέρων, της σκηνής και οτιδήποτε χρειαζόταν). Στον χώρο υπήρχαν λιγοστά άτομα λόγω της μεσημεριανής ώρας, ένας εκ των οποίων και ο σκηνογράφος του Pride, Γιάννης Πρώιος. Την συγκεκριμένη ώρα χρειάστηκε να στηθεί ο ήχος επί της σκηνής και να γίνει μια τελική δοκιμή του. Μέσα στα ελάχιστα αυτά λεπτά, δυνάμεις που εναντιώνονταν στην πραγματοποίηση του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας φρόντισαν να καλέσουν την Αστυνομία, η οποία ήρθε τάχιστα λόγω της μηδαμινής απόστασης του αστυνομικού τμήματος (πλ. Αριστοτέλους) από τον χώρο των εκδηλώσεων. Όταν οι αστυνομικοί διαπίστωσαν πως πρόκειται για τεστ ήχου, μάς διαβεβαίωσαν ότι ζητούν τα στοιχεία του Γιάννη Πρώιου μόνο για τυπικούς λόγους και ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας.

Να σημειωθεί πως εξαιτίας των εμπρηστικών δηλώσεων ορισμένων κύκλων που “δεν επιθυμούσαν” να διεξαχθεί το 1ο Φεστιβάλ ομοφυλόφιλης υπερηφάνειας (Gay Pride), τα μέλη και οι εθελοντές της HOMOphonia ήμασταν ιδιαίτερα προσεκτικοί όσον αφορά ζητήματα σεβασμού των ωρών κοινής ησυχίας και της καθαριότητας του χώρου. Λαμπρό παράδειγμα αυτής της στάσης είναι το γεγονός πως με το πέρας των εκδηλώσεων, παραδώσαμε τον δημόσιο χώρο πεντακάθαρο, χωρίς να υπάρχει ούτε ένα χαρτάκι πεταμένο κάτω.

Εμείς που οργανώσαμε περήφανοι αυτή την εκδήλωση απαίτησης σεβασμού και ισονομίας για τους ομοφυλόφιλους, δεν θα μπορούσαμε να μην σεβαστούμε τη χρήση του δημόσιου χώρου, τους συμπολίτες μας, τους καταστηματάρχες της περιοχής. Και επειδή από τα γεγονότα κρίνεται κανείς, όλοι οι καταστηματάρχες της περιοχής μάς συνεχάρησαν για την άρτια διοργάνωση και την πολιτισμένη συμπεριφορά. Βέβαια, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς το ίδιο για τη θλιβερή εικόνα ελάχιστων ατόμων, οι οποίοι καθοδηγούμενοι από την άγνοια και το μίσος σε κάθε τι διαφορετικό, επιδίωξαν να ματαιώσουν το Gay Pride, και μάλιστα με τρόπο που δεν συνάδει σε μια σύγχρονη, δημοκρατική και πολιτισμένη κοινωνία.

Όποιοι και να κρύβονται πίσω απ’αυτές τις ενέργειες, δηλώνουμε πως δεν πτοούμαστε. Εμείς που οργανώσαμε το 1ο μαζικότατο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (με συμμετοχή 3000 διαδηλωτών στην πορεία) θα συνεχίσουμε με το ίδιο πάθος να διεκδικούμε το αυτονόητο: Το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και στο σεβασμό αυτής, και την κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων για τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες και τους/τις τρανς, σε μια πόλη με ιστορία συνύπαρξης και σεβασμού στο διαφορετικό. Η συλλογικότητά μας, η HOMOphonia, είναι εδώ και θα είναι εδώ στον αγώνα υπεράσπισης των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων. Είναι εδώ και ήδη ετοιμάζει με μεγαλύτερο πάθος και ευθύνη το 2ο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (Lgbt Pride).

… Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει έναν αγώνα δίκαιο,

και τέτοιος είναι ο δικός μας αγώνας.

homophonia.thess.pride@gmail.com

www.facebook.com/thesalonikipride

Share

Επείγουσα Έκκληση για τη δίκη της Σανιέ Οσμάνογλου


της Σίσσυς Βωβού
Παρακαλούμε για την οικονομική συμβολή στα δικαστικά έξοδα για την Σανιέ Οσμάνογλου στον Άρειο Πάγο, όπου συζητείται η αναίρεσή της ώστε να επιτευχθεί εκ νέου παραπομπή στο Εφετείο. Τα έξοδα είναι 2000 ευρώ, ένα τρίτο από αυτά έχει ήδη συγκεντρωθεί. Η αναίρεση είναι στις 13 Νοεμβρίου, και τα χρήματα πρέπει απαραίτητα να έχουν συγκεντρωθεί μέχρι τις 6 ή το πολύ 7 Νοεμβρίου. Δείτε αναλυτικά την υπόθεση στο ΦΥΛΟ ΣΥΚΗΣ 2 Νοεμβρίου.
Παραθέτουμε φωτογραφία από το κατάλυμα που χρησιμοποιεί η οικογένειά της ως σπίτι, μαζί με τέσσερα από τα 8 παιδιά της συν μια νύφη της. Σ’ αυτό το πάμφτωχο σπιτάκι, που είναι δεν είναι 20 τετραγωνικά μέτρα, αλλά είναι νοικοκυρεμένο και καθαρό, ζουν και διαβάζουν τα παιδιά της. Η γυναίκα αυτή, που σκότωσε τον σύζυγό της σε αυτοάμυνα πριν 9 χρόνια, πρέπει να βγει από τη φυλακή με την δική μας βοήθεια. Για την κατάθεση των χρημάτων στείλτε μέιλ στο info@fylosykis.gr.
Share

Εβδομάδα δράσεων για το Pride Θεσσαλονίκης

Την ερχόμενη Δευτέρα ξεκινά η εβδομάδα δράσεων για το Pride Θεσσαλονίκης 2013!
Το πρόγραμμα έχει ως εξής:

Δευτέρα 5 Νοέμβρη
Ανοιχτή συζήτηση με θέμα “Ναζισμός, Θρησκεία, Ομοφυλοφιλία“,
ώρα 8 το βράδυ, στο Στέκι Μεταναστών, οδός Ερμού 23 – 1ος όροφος (περίπου γωνία με την οδ.Βενιζέλου)

Πέμπτη 8 Νοέμβρη
Προβολή της ταινίας “Η αδελφότητα
ώρα 8 το βράδυ, στο Στέκι Μεταναστών

Παρασκευή 9 Νοέμβρη
Party υποστήριξης του Pride 2013 στο DaDa Photography!
μετά τις 12 τα μεσάνυχτα, Περιστερίου 4 στα Λαδάδικα.
Κεντρικό event του party η κλήρωση για ένα ταξίδι στην Κωνσταντινούπολη!!

ομάδα επικοινωνίας HOMOphonia

Δημιουργικό:
Video, Έλλη
Poster, Στέισυ

Share

Η γιορτή μας: η«γέννηση» του Φύλου Συκής

31 Οκτωβρίου 2012. Στο αρχοντικό των αρχαιολόγων αρχίζουμε να μαζευόμαστε. Άλλες γνωριζόμαστε και άλλες όχι. Εμφανίζονται διστακτικά και κάποιοι άνδρες.

Η αρχική αγωνία άρχισε να γίνεται με το πέρασμα της ώρας σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

Ναι. Έχουμε δίκιο.

Το «φύλο συκής», γεννήθηκε σε μια ώριμη στιγμή για το γυναικείο φύλο στη χώρα μας.

Η συζήτηση απλή και αβίαστη. Η συμμετοχή πρόθυμη.

Ο μπουφές μας πεντανόστιμος.

Αυτή τη φορά ήρθαμε για να μείνουμε. Οι προτεραιότητες είναι πλέον δικές μας.

Καλώς όρισες.

 

της Σίσσυς Βωβού

Με χαρά παρουσιάσαμε το νέο μας σάιτ, με τη μορφή δυναμικής ηλεκτρονικής εφημερίδας, στην χθεσινή εκδήλωση (31-10-12) στην υπέροχη αίθουσα του κτιρίου των αρχαιολόγων, με θέα το φωτισμένο Παρθενώνα.

Η ταυτότητά μας, όπως φαίνεται και στη σχετική ανάρτηση, παρουσιάστηκε και αναλύθηκε, ενώ στη συνέχεια έγινε η «ξενάγηση» στο σάιτ που προβλήθηκε σε οθόνη. Πολλές δεκάδες γυναίκες και λίγοι άντρες (δεν φτάσαμε τις 100, αλλά την άλλη φορά) συζητήσαμε και ανταλλάξαμε ιδέες για τις στήλες, την απεύθυνση, τον χαρακτήρα. Γενικό αίσθημα που εκφράστηκε, ήταν η ικανοποίηση για το εγχείρημα, από παλιές και γνώριμες αλλά και νέες κοπέλες, ή καινούριες επαφές που είχαν πληροφορηθεί για το σάιτ και την εκδήλωση και ήρθαν με ενδιαφέρον και ιδέες.

Υπήρξαν αρκετές αντικρουόμενες προτάσεις ως προς το εύρος των στηλών και το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, τουλάχιστον για τον πρώτο καιρό της λειτουργίας, μέχρι να κατακτηθεί ο αριθμός και η ποικιλία των ανταποκριτριών που είναι απαραίτητα για να αποκτήσει η ηλεκτρονική εφημερίδα μας ευρεία  απεύθυνση στις γυναίκες. Τις προτάσεις αυτές θα τις αξιολογήσει η συντακτική επιτροπή στην επόμενη συνεδρίασή της, και ενδεχομένως θα τροποποιήσει κάποιες από τις αρχικές αποφάσεις.

Τονίστηκε και συζητήθηκε ότι το σάιτ είναι ακόμα ανώριμο, όπως ένα μωρό που έρχεται στον κόσμο, όπως γράψαμε και στην πρόσκληση, και χρειάζεται να αγκαλιαστεί από πολλές γυναίκες για να κατορθώσει να αποκτήσει την πανελλαδική απεύθυνση και ρίζωμα. Ανώριμο από άποψη τεχνική, γι’ αυτό και το βελτιώνουμε κάθε μέρα, ανώριμο και ίσως άνισο ως προς τα θέματά του. Το «μωρό» μας θα μεγαλώνει με πολλές μαμάδες, γιατί όχι και κάποιους μπαμπάδες που ενδιαφέρονται για τα γυναικεία δικαιώματα και θέλουν να συμβάλουν στην φροντίδα του. Προς το παρόν αλλάζουμε πάνες και αποστειρώνουμε τα μπιμπερό, και σύντομα ελπίζουμε να το δούμε να μπουσουλάει ή να τρέχει πάνω κάτω όπως έτρεχε η μικρή Ναντίνα που ήταν στην αίθουσα με την δημιουργική φασαρία της.

Τη συζήτηση ακολούθησαν πηγαδάκια με ωραίους μεζέδες από τα χεράκια μας και βιολογικό κρασί.

Η συντακτική επιτροπή συνεδριάζει κάθε μια ή δύο εβδομάδες, αλλά καλεί σε τακτική συνεδρίαση την πρώτη Δευτέρα κάθε μήνα στην οδό Ακαδημίας 62-5ος όροφος. Ελπίζουμε για τη συμμετοχή περισσότερων ενδιαφερόμενων αυτή την καθορισμένη μια φορά το μήνα, που θα την υπενθυμίζουμε και στη στήλη «εκδηλώσεις» που σύντομα θα φτιαχτεί.

Η συντακτική επιτροπή

 

Share

Νέοι ορίζοντες στη Φλωρεντία

της Σίσσυς Βωβού

Στις 8-11 του Νοέμβρη, πολλά κοινωνικά και συνδικαλιστικά κινήματα της Ευρώπης συναντιούνται στη Φλωρεντία, σε μια προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου ευρωπαϊκού κοινωνικού χώρου, με σκοπό την ανάλυση, το συντονισμό και την εκπόνηση πολιτικής και διεκδικήσεων στο νέο τοπίο της οικονομικής κρίσης που πλήττει ιδιαίτερα βαριά τις χώρες του Νότου της Ευρώπης. (Περισσότερες πληροφορίες:  Αυγή)

Οι εργασίες περιστρέφονται γύρω από 5 άξονες, που αγγίζουν όλο το φάσμα δραστηριοποίησης των κοινωνικών αντιστάσεων.

  • Δημοκρατία στην Ευρώπη-αντίσταση στον νεοφασισμό
  • Οικονομία, χρέος, πολιτικές λιτότητας και εναλλακτικές πολιτικές.
  • Εργασία και άλλα κοινωνικά δικαιώματα.
  • Κοινωνικά αγαθά και δημόσιες υπηρεσίες
  • Μεσόγειος στην Ευρώπη και στον κόσμο (γεωπολιτικές εξελίξεις, ειρήνη στην Νότια Ευρώπη, αραβικές κινητοποιήσεις και επαναστάσεις).

Χιλιάδες άνθρωποι αναμένεται να συμμετέχουν στα σεμινάρια και τις συζητήσεις γύρω από αυτούς τους 5 άξονες.

Στην ομάδα εργασίας που συγκροτήθηκε ήδη στην Ελλάδα συμμετέχουν περίπου 20 κοινωνικές οργανώσεις, συνδικάτα και παρατάξεις, ενώ  παραμένει ανοιχτή για νέες συμμετοχές. Ήδη οργάνωσε ένα σεμινάριο για την κοινωνική αλληλεγγύη, με στόχο την δικτύωση και ανταλλαγή εμπειριών. Επίσης, στον άξονα δημοκρατία, προετοιμάζουμε παρεμβάσεις με θέμα την καταστολή και το κράτος έκτακτης ανάγκης, όσο και τις ακραίες μορφές καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως φυλάκιση οροθετικών γυναικών, φασιστικά πογκρόμ, βασανιστήρια σε αστυνομικά τμήματα, κακοποιήσεις ανθρώπων στις διαδηλώσεις από την αστυνομία.

► Η διοργάνωση εναλλακτικής συνόδου στην Ευρώπη την άνοιξη του 2013 έχει ήδη αποφασιστεί, ενώ στη Φλωρεντία θα καταληχθεί ο τόπος διεξαγωγής της. Υπάρχει ήδη πρόταση να οργανωθεί στην Αθήνα, κάτι που θεωρείται μεγάλη πρόκληση και ευκαιρία τόσο για το συντονισμό των ευρωπαϊκών κινημάτων όσο και για την ανάπτυξη της αλληλεγγύης στα κινήματα και το λαό της Ελλάδας. Η πιθανότητα αυτή συζητιέται ήδη σε βάθος στην ευρωπαϊκή επιτροπή της εναλλακτικής συνόδου.

http://www.firenze1010.eu

Πηγή: Αυγή

Για τη μετάβαση: Οργνώνουμε μετακίνηση με επιστροφή με την ανώτερη τιμή των 170 ευρώ ανά άτομο, με πούλμαν και καράβι. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ενίσχυσης – επιδότησης από το ευρωπαϊκό συντονιστικό του κινήματος για συντρόφους και συντρόφισσες που έχουν οικονομική δυσκολία, με προοπτική να κατέβει η τιμή του εισιτηρίου περίπου στο μισό και με ακόμα μεγαλύτερη έκπτωση.

Παρακαλούμε για άμεση επικοινωνία των ενδιαφρερομένων. στα τηλέφωνα: 210-3378517 και 3378519, 10.00-15.00. 6976114478, 6944594869. Υπάρχει δυνατότητα δωρεάν διαμονής σε κοινωνικούς χώρους και φιλοξενίας σε σπίτια καθώς και φθηνά χόστελ και πανσιόν.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ:

Αναχώρηση: Τετάρτη 7 ΝΟΕΜΒΡΗ 13.00 από Αθήνα, Μετρό Μεταξουργείου. Φθάνουμε Πάτρα με αναχώρηση πλοίου στις 17.00.

Το πλοίο στην Ηγουμενίτσα 23.30 (για τυχόν νέους επιβάτες)

Φθάνουμε Ανκόνα Πέμπτη 8 Νοέμβρη 16.00. Συνεχίζουμε Φλωρεντία, όπου φθάνουμε 19.00.

Για τα καταλύματα θα κάνουμε ανακοίνωση σύντομα.Επιστροφή: Αναχώρηση από Φλωρεντία Κυριακή 11 Νοεμβρη, στις 09.00. Κράβι  από Ανκόνα στις 13.00. Φθάνουμε Αθήνα 12 Νοέμβρη στις 18.00

Η ομάδα εργασίας

 

 

 

 

 

Share

Άνομο χρέος, λιτότητα, κοινωνικό κραχ και Φεμινισμός

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ποιες προκλήσεις, ποιες εναλλακτικές λύσεις, ποιες δράσεις; 

 

Προσκαλούμε τα δίκτυα, τις ενώσεις και τις πρωτοβουλίες γυναικών στην Ευρώπη σ’ ένα φεμινιστικό Φόρουμ. Θα διεξαχθεί στη Φλωρεντία, στο πλαίσιο του «Firenze 10 + 10», από τις 8 έως τις 11 Νοεμβρίου, στη Fortezza da Basso / www.firenze1010.eu

Ενάντια στο χειρότερο πετσόκομμα των δικαιωμάτων μας από το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, ενάντια στις πολιτικές λιτότητας, θέλουμε να ξεκινήσουμε μια διαδικασία επανασυσπείρωσης, να συζητήσουμε τις νέες προκλήσεις και να επεξεργαστούμε εναλλακτικές φεμινιστικές λύσεις. Να οικοδομήσουμε ένα πλατύ και ενωτικό κίνημα φεμινιστικών δράσεων για μια άλλη Ευρώπη – Να ποιος είναι ο στόχος μας!

Κάτω από την πίεση των αγορών, οι πολιτικές λιτότητας εφαρμόζονται ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο παντού στην Ευρώπη: αυτό της δραστικής μείωσης των δημόσιων δαπανών, που μεταφράζεται σε περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, στη κοινωνική προστασία, στους μισθούς, στις συντάξεις, κάποιες φορές και με αύξηση των φόρων, που επιβαρύνει, κατά πλειοψηφία, τους φτωχούς πληθυσμούς. Τα μέτρα αυτά έρχονται να συμπληρώσουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, της “ευελιξίας” της αγοράς εργασίας και της επισφάλειας των μισθωτών σχέσεων.

Οι γυναίκες είναι οι πρώτες που πλήττονται από αυτές τις πολιτικές λιτότητας -κι αυτό για πολλούς λόγους:

  • Εξαιτίας της διάλυσης του κοινωνικού κράτους, είναι οι γυναίκες που πρέπει, μέσω της αύξησης της άμισθης, “αόρατης” εργασίας τους, να επωμιστούν τα καθήκοντα περίθαλψης που εγκαταλείφτηκαν από το κοινωνικό κράτος. Γινόμαστε ήδη μάρτυρες μιας πραγματικής μεταφοράς ρόλων και ευθυνών από το κράτος προς τον ιδιωτικό τομέα και προς τις γυναίκες, με αύξηση της δωρεάν εργασίας τους, του άγχους τους, της εξάρτησής τους και της βίας εναντίον τους, με την ποινικοποίηση του δικαιώματός τους στην εργασία και την εξώθησή τους στον “παραδοσιακό” τους ρόλο.
  • Οι γυναίκες αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού του κοινωνικού κράτους και κατά συνέπεια, πλήττονται άμεσα από τις πολιτικές λιτότητας, από τη μείωση του προσωπικού και των αμοιβών στον δημόσιο τομέα.
  • Είναι, επίσης, οι πρώτοι χρήστες των υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους, η ύπαρξη των οποίων είναι κρίσιμης σημασίας για το δικαίωμά τους στην εργασία, τη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας και την οικονομική τους αυτονομία.
  • Η υγεία των γυναικών -και κυρίως η σεξουαλική και αναπαραγωγική τους υγεία- τους επιτρέπει να ασκούν έναν έλεγχο στο ίδιο τους το σώμα και άρα και στη ζωή τους. Αυτός ο τομέας της δημόσιας υγείας είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την αποτελεσματική προώθηση της ισότητας των φύλων. Όμως, τα μέτρα λιτότητας περιορίζουν διαρθρωτικά τη χρηματοδότησή του.
  • Λιγότερες δημόσιες επιδοτήσεις χορηγούνται επίσης στη καταπολέμηση του AIDS, στα κέντρα νόμιμων εκτρώσεων, στον οικογενειακό προγραμματισμό, στις υπηρεσίες υγείας πριν από και μετά τον τοκετό καθώς και στη προληπτική φροντίδα της υγείας των γυναικών.

Αυτές οι πολιτικές επωφελούμενες από τη κρίση, επιχειρούν να ολοκληρώσουν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, πράγμα που αποτελεί απειλή για τη δημοκρατία και για τα δικαιώματά μας και μπορεί να οδηγήσει σε ένα πολιτισμικό πισωγύρισμα. Επιστροφή στο σπίτι, κατάσταση ακραίας ανασφάλειας, εξάρτησης, βίας κατά των γυναικών, αποκλεισμός εκατομμυρίων γυναικών από την πρόσβαση σε ζωτικές τους ανάγκες.

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση οι γυναίκες οργανώνονται. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες δίκτυα φεμινιστικών οργανώσεων θέλουν να κάνουν να ακουστούν οι απαιτήσεις και οι εναλλακτικές λύσεις τους, να οικοδομήσουν την αλληλεγγύη, να χτίσουν ένα ευρωπαϊκό φεμινιστικό κίνημα αντίστασης ενάντια στη λιτότητα. Πρωτοβουλίες έχουν ήδη πάρει σάρκα και οστά και συνεχίζουν, μαζί με δημόσιες συζητήσεις, με την οργάνωση μιας περιοδείας διεθνών φεμινιστριών αγωνιστριών σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, την παραγωγή ποικίλων αναλύσεων και δημοσιευμάτων…

Να αρνηθούμε τη λιτότητα, να κάνουμε να ακουστούν οι προτάσεις μας

Τα μέτρα λιτότητας όχι μόνο είναι κοινωνικώς απαράδεκτα, αλλά είναι και αναποτελεσματικά από οικονομική άποψη: ενώ  παρουσιάστηκαν ως απαραίτητα για τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και χρεών, προκαλούν -αντίθετα- την έναρξη ενός φαύλου κύκλου: ύφεση, αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, λιτότητα, κ.λπ.

Υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις σε αυτό το κοινωνικό κραχ. Περνούν μέσα από τον αυστηρό έλεγχο οικονομίας και το δημοκρατικό έλεγχο του χρηματιστικού κεφαλαίου. Περνούν επίσης μέσα από την αμφισβήτηση του άνομου δημόσιου χρέους, που θα οργανωθεί από επιτροπές λογιστικού ελέγχου πολιτών, που υπάρχουν σε διάφορες χώρες.

Με δεδομένο ότι οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών δεν έχουν προφανώς τη πρόθεση να αρνηθούν τα κελεύσματα των αγορών, ούτε τη λιτότητα που αυτές επιβάλλουν, δεν μπορούμε να υπολογίζουμε παρά μόνο στους κοινωνικούς  συσχετισμούς δυνάμεων που θα δημιουργήσουν οι μεγάλες  κινητοποιήσεις, για να επιβάλλουν την αλλαγή. Αλλά δεν πρόκειται να υπάρξουν μεγάλες κινητοποιήσεις χωρίς τις γυναίκες, που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το μισό πληθυσμό.

Για να αγωνιστούμε ενάντια σ’ αυτές τις πολιτικές λιτότητας και να συγκεκριμενοποιήσουμε τις προτάσεις για την επιβολή αυστηρού ελέγχου στο χρηματιστικό κεφάλαιο, για να επεξεργαστούμε ένα νέο μοντέλο κοινωνίας στην Ευρώπη, πρέπει όλες εμείς, οι γυναίκες της Ευρώπης, να μπορέσουμε να συναντηθούμε, να συζητήσουμε μαζί και να δράσουμε! Με λίγα λόγια, πρέπει να δημιουργήσουμε μια ενωτική ευρωπαϊκή διαδικασία φεμινιστικών αγώνων ενάντια στο άνομο χρέος και τη γενικευμένη λιτότητα.

 

Υπογραφές:

  1. Magda Alves – Μέλος της πορτογαλικής φεμινιστικής ένωσης UMAR
  2. Sylviane Dahan – “Dones dEnllac“,  εκπρόσωπος της FAVB (Ομοσπονδία Ενώσεων Γειτόνων της Βαρκελώνης)
  3. Christiane Marty – μέλος της Επιτροπής Φύλου του ATTAC και του Ιδρύματος Copernic
  4. Cathy Menard – Επιτροπή Γυναικών των συνδικάτων SUD του Loiret
  5. Σόνια Μητραλιά – μέλος της Πρωτοβουλίας “Γυναίκες ενάντια στο χρέος και τα μέτρα λιτότητας” και της “Ελληνικής Επιτροπής ενάντια στο χρέος”
  6. Judit Morva – μέλος της ευρωπαϊκής φεμινιστικής Πρωτοβουλίας (IFE)
  7. Marlene Tuininga – μέλος της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών (MMF) και της WILPF
  8. Christine Vanden Daelen – μέλος του CADTM και της Πρωτοβουλίας “Γυναίκες ενάντια στο χρέος και τα μέτρα λιτότητας”
  9. Felicity Dowling – Γυναίκες του Merseyside ενάντια στις Περικοπές
Share

Έκκληση για το δάσος των Σκουριών από γυναίκες της ΒΑ Χαλκιδικής – Το βίντεο της καταστροφής

Αλιεύσαμε από το διαδίκτυο τη μαρτυρία γυναικών που προχώρησαν σε διαμαρτυρία για την καταστροφή του δάσους των Σκουριών στη Χαλκιδική. Την αναδημοσιεύουμε λοιπόν, μαζί με τις φωτογραφίες και το βίντεο που τράβηξαν. Για την ιστορία, στη Χαλκιδική αυτή τη στιγμή συμβαίνει μια τεράστια οικολογική καταστροφή χάριν της υλοποίησης άλλης μιας επένδυσης που κρίνεται ως “ιδιαίτερα συμφέρουσα για την εθνική οικονομία”…

Χθες το πρωί, 12 Οκτωβρίου 2012, 50 γυναίκες όλων των ηλικιών από την Ιερισσό, τη Μ. Παναγία και τα Ν. Ρόδα, ανεβήκαμε στον Κάκαβο για να διαμαρτυρηθούμε για τα σχέδια της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ/ELDORADO για την περιοχή μας και να δούμε με τα μάτια μας πόσο έχει προχωρήσει καταστροφή του δάσους.

Xωρίς να γνωρίζουμε αν η αστυνομία είναι ενήμερη για τις κινήσεις μας, χωρίς να γνωρίζουμε αν μας περιμένουν μπλόκα και συλλήψεις, χωρίς να γνωρίζουμε καν αν θα μας επιτραπεί να φτάσουμε μέχρι τις Σκουριές, οι δυο ομάδες από την Ιερισσό και τη Μ. Παναγία δώσαμε ραντεβού στο Χοντρό Δέντρο και ξεκινήσαμε την ανάβασή μας.

Αφήσαμε τα αυτοκίνητα εκεί που βρισκόταν παλιά το φυλάκιο του αγώνα, αυτό που με τόσο μίσος κατεδάφισαν στις 20 Μαρτίου οι 500 τραμπούκοι που έστειλε η εταιρεία να χτυπήσουν 30 από εμάς. Συνεχίσαμε με τα πόδια προς το χώρο όπου σήμερα η εταιρεία κόβει το δάσος – όπως έχουμε κάθε δικαίωμα, αφού ο δρόμος είναι δημόσιος δασικός και όχι ιδιοκτησία της εταιρείας.

Δεν μας σταμάτησαν. Προχωρήσαμε φωνάζοντας συνθήματα, βλέποντας γύρω μας τα πρώτα σημάδια της καταστροφής και γεμάτες αγωνία γι’αυτό που θα συναντήσουμε παρακάτω.

Αυτά που είδαν τα μάτια μας δεν περιγράφονται, οι δε φωτογραφίες και τα βίντεο που πήραμε είναι πολύ φτωχά για να δώσουν την εικόνα, τη μυρωδιά των φρεσκοκομμένων δέντρων και τον ήχο του βουνού που αντηχεί ολόκληρο από τα πριόνια και τα τρυπάνια. Η άδεια υλοτόμησης από το Δασαρχείο υποτίθεται ότι δόθηκε μόλις την Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου, αλλά αυτή η κοσμογονία αποκλείεται να έγινε μέσα σε μόλις δυο μέρες. Είναι βέβαιο ότι η εταιρεία δούλευε και απο πριν χωρίς άδεια, αλλά ποιος είδε, ποιος έλεγξε, ποιος νοιάστηκε για τη νομιμότητα; Και ποιος θα νοιαστεί από εδώ και πέρα;

Σήμερα μαύρισαν οι ψυχές μας. Ο χώρος όπου πρόκειται να γίνει το εργοστάσιο έχει πλέον “καθαριστεί”, έτσι το λένε, έχει καθαριστεί από τη “βρωμιά” των αιωνώβιων δέντρων. Ατελείωτες στοίβες από κομμένους κορμούς βρίσκονται κατα μήκος του δρόμου για πολλές εκατοντάδες μέτρα και μέσα στο δάσος, όσο μακριά μπορεί να φτάσει το μάτι. Οι υλοτόμοι δουλεύουν πυρετωδώς βγάζοντας τα ξύλα με τα μουλάρια. Υλοτόμοι που οι περισσότεροι δεν είναι από την περιοχή μας, αφού οι δικοί μας δασικοί συνεταιρισμοί, προς τιμήν τους, αρνήθηκαν να πάνε.

Δεν υπήρξε καμμία συμπλοκή με τους εργαζόμενους της εταιρείας με τους οποίους δεν έχουμε, δεν θέλουμε να έχουμε καμμία αντιπαλότητα. Γνωρίζουμε τις δυσκολίες τους, δεν υπάρχει καμμια οικογένεια που να μην έχει τις ίδιες δυσκολίες, και οι δικές μας οικογένειες έχουν ανέργους, αλλά προσπαθούμε να επιβιώσουμε διαφορετικά χωρίς να καταστρέψουμε το σπίτι μας. Με ορισμένους προσπαθήσαμε να πιάσουμε κουβέντα, να τους εξηγήσουμε ότι καμμια δουλεια δεν είναι ντροπή αλλά για εμάς, ναι, το να καταστρέφεις τον τόπο σου, το μέλλον των παιδιών σου και το μέλλον των άλλων παιδιών, αυτό είναι ντροπή. Συναντήσαμε σφιγμένα χείλη από τους περισσότερους και ειρωνικά γελάκια από ελάχιστους. Σε γενικές γραμμές μας αντιμετώπισαν σαν μια πολύχρωμη θορυβώδη παρέλαση, ένα τσούρμο ενοχλητικές γυναίκες που ανήκουν στην κουζίνα και όχι στο βουνό. Βολική σκέψη για να αποφεύγονται οι προβληματισμοί.

Τέλος διασχίσαμε τα “κατεχόμενα”, το δρόμο με τα συρματοπλέγματα, τα ηλεκτρονικά συστήματα ανίχνευσης κίνησης και τις προειδοποιητικές πινακίδες, για να πάμε να δούμε το παλιό όρυγμα που θα είναι το κέντρο της μελλοντικής γιγαντιαίας εξόρυξης. Δεν καταφέραμε να το προσεγγίσουμε, γιατί ο χώρος ήταν αποκλεισμένος από συρματοπλέγματα και σεκιουριτάδες.  Χθες δεν υπήρχαν εκεί άλλοι εργάτες εκτός από της αρχαιολογίας, αλλά ξέρουμε ότι οι εργασίες προετοιμασίας του χώρου έχουν ήδη αρχίσει. Το πηγάδι θ’αρχίσει να κατασκευάζεται σύντομα.

Μας ακολουθούσαν διαρκώς και μας βιντεοσκοπούσαν διαρκώς, προσπαθώντας μάλλον να μας τρομοκρατήσουν, ξυπνώντας το φόβο της αστυνομίας, της ασφάλειας, του παρακράτους. Τι ήθελαν να μας πούν; Προσέχετε, σας ξέρουμε; Όμως εμείς δεν κρυφτήκαμε ποτέ, εμείς δεν φοράμε κουκούλες, τα πρόσωπα και τα ονόματά μας είναι γνωστά σε όλους.

Αναρωτιόμαστε: Για κάθε δέντρο που πρόκειται να κοπεί στην Αθήνα ή στα άλλα αστικά κέντρα, ξεσηκώνονται δεκάδες φορείς και ομάδες πολιτών για να αποτρέψουν την “καταστροφή”. Είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι να είναι αδιάφοροι στη σφαγή χιλιάδων αιωνόβιων δέντρων, που έστω ότι είναι σε άλλη περιοχή της χώρας; Τόσο έχει στενέψει ο ορίζοντας των ανθρώπων λόγω της κρίσης;

Απευθυνόμαστε σε όλους τους Ιερισσιώτες, σε όλους τους Μεγαλοπαναγιώτες, σε όλους τους Χαλκιδικιώτες, σε όλους τους Έλληνες και μη. Τώρα είναι η ώρα να πονέσετε. Εμείς ήμασταν μάρτυρες των πρώτων σταδίων καταστροφής της Χαλκιδικής που όταν ολοκληρωθεί θα τη νοιώσετε όλοι. 3300 στρέμματα από αυτό το αρχέγονο δάσος θα αποψιλωθούν για να γίνει ο κρατήρας εξόρυξης, δρόμοι, εργοστάσια και χαβούζες τοξικών αποβλήτων. Η Χαλκιδική που ξέρατε δεν θα υπάρχει πια.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους ευαίσθητους ανθρώπους αυτής της χώρας. Πολεμάμε συμφέροντα δεκάδων δισεκατομμυρίων, ενάντια σε εταιρικούς κολοσσούς και σε ολόκληρο το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τον κρατικό μηχανισμό.

Τώρα είναι η ώρα να μας βοηθήσετε.

Πηγή: Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων

 

Share

Αραβική Άνοιξη: πώς οι γυναίκες χρησιμοποιούν το σώμα τους για να κάνουν επανάσταση

των Nadia Leila Aissaoui και  Ziad Majed

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Στις συντηρητικές κοινωνίες οι άνδρες πάντα είχαν υποταγμένες τις γυναίκες ασκώντας έλεγχο πάνω στο σώμα τους. Το γυναικείο σώμα, παρθένο και γονιμοποιήσιμο, αλυσοδεμένο, καλυμμένο και κρυμμένο, είναι το αντικείμενο κάθε είδους απαγορεύσεων και εμμονών. Είναι εξίσου πολυπόθητο ως σύμβολο της οικογενειακής τιμής και στιγματισμένο ως πηγή πειρασμού και διχόνοιας – η λέξη στα αραβικά είναι fitna.

Θέλοντας να προκαλέσουν αυτή την εμμονή, οι γυναίκες σε πολλές αραβικές χώρες δείχνουν αποφασισμένες να ανατρέψουν το κατεστημένο θέτοντας το ζήτημα του σώματός τους στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης. Θέλουν να αποδείξουν σε μια πατριαρχική κοινωνία ότι η επανάσταση πραγματικά χάνει – και ότι δε θα συμβεί χωρίς τις ίδιες.

Ανυπακοή ενάντια στη σεξουαλική παρενόχληση στην Αίγυπτο

Όλα ξεκίνησαν στην Αίγυπτο όταν ξέσπασε το σκάνδαλο σχετικά με τα τεστ παρθενίας, στα οποία αναγκάστηκαν να υποβληθούν γυναίκες διαδηλώτριες υπό στρατιωτική κράτηση. Η πρακτική αυτή, μέχρι σήμερα άγνωστη και αποσιωποιημένη από πολλές γυναίκες από φόβο μήπως στιγματιστούν από τις οικογένειές τους και από την κοινωνία, καταγγέλθηκε από μια γυναίκα με το όνομα Samira Ιbrahim ως μια εσκεμμένη προσπάθεια του στρατού να εξευτελίσει τις γυναίκες διαδηλώτριες. Η Samira Ιbrahim έσυρε τον αιγυπτιακό στρατό στα δικαστήρια και κέρδισε όταν το διοικητικό δικαστήριο στο Κάιρο έκρινε αυτά τα τεστ παράνομα.

Samira-Ιbrahim

 Σε μια άλλη ταπεινωτική πράξη, αυτή τη φορά σε πλήρη θέα των φωτογραφικών φακών (βλ. παρακάτω), μία γυναίκα διαδηλώτρια σύρθηκε στο δρόμο στην Αίγυπτο, ξυλοκοπήθηκε και ποδοπατήθηκε από την αστυνομία, της έσκισαν τα ρούχα της, αποκαλύπτοντας από κάτω ένα μπλε σουτιέν.

Το περιστατικό προκάλε τη δημόσια κατακραυγή και μια έξαρση πολιτικών, πολιτιστικών και καλλιτεχνικών (αφίσες και γκραφίτι) αντιδράσεων.

 του Yasser Abou Hamed

 Αυτή η βία εξέφρασε την αποφασιστικότητα, με την οποία ήθελαν να περιορίσουν τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιωμάτα των γυναικών. Το να τους βγάζουν τα ρούχα ήταν μια πράξη που στόχευε ειδικά στον εξευτελισμό τους, καθώς και στην καταστολή της ελευθερίας τους να συμμετέχουν σε συνελεύσεις, σε διαμαρτυρίες, ακόμα και να κινούνται στο δημόσιο χώρο. Το γεγονός ότι αυτές οι γυναίκες είχαν καλυμμένα τα πρόσωπά τους προσέθετε ένα συμβολικό μήνυμα εκφοβισμού από τις αρχές: από τώρα και στο εξής, καμία γυναίκα δεν θα μπορούσε να γλιτώσει την παρενόχληση.

Το μπλε σουτιέν χρησιμοποιείται ως σύμβολο από τους διαδηλωτές

Η καταγγελία της Samira Ιbrahim ενάντια στην αστυνομική βία και τη βία που ασκήθηκε σε άλλες γυναίκες ήταν η αφορμή για ένα κίνημα διαμαρτυρίας, στην Αίγυπτο και αλλού στον αραβικό κόσμο, που βάζει το σώμα στο επίκεντρο των εκκλήσεων για ελευθερία, αξιοπρέπεια και  αυτοδιάθεση. Από τότε, πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για τη σεξουαλική παρενόχληση, και οι καμπάνιες που προκαλούν την οργή απέναντι σε αυτό το εκτεταμένο κοινωνικό κακό κατάφεραν να αποκτήσουν μια σταθερή ορμή. Δείτε για παράδειγμα το “χάρτη της παρενόχλησης”, που δημιουργήθηκε στην Αίγυπτο.

Σε μια διαδήλωση στη Βηρυτό κάποιες γυναίκες έβαλαν σε περίοπτη θέση ένα μπλε σουτιέν σε ένα πανό διαμαρτυρίας.

 Συλλαλητήριο διαμαρτυρίας στη Βηρυτό

Μια άλλη Αιγύπτια, η Alia Al-Mahdi, σκανδάλισε όλο το έθνος, όταν δημοσίευσε μία γυμνή φωτογραφία της στο blog της.

 Alia al-Mahdi

 Η αδιανόητη πράξη της Alia al-Mahdi να εκθέσει τον εαυτό της στο διαδίκτυο προκάλεσε έναν κατακλυσμό από οργή και αγανάκτηση στην μπλογκόσφαιρα – ακόμη και στους προοδευτικούς κύκλους που είχαν κινητοποιηθεί για την υποστήριξη της Samira Ibrahim ενάντια στην αστυνομική βία. Αυτό που τους αναστάτωσε περισσότερο ήταν ότι αυτή η φωτογραφία τους παρότρυνε να επανεξετάσουν την επανάσταση, να την δούν ως μια αναζήτηση για την απόλυτη και άνευ όρων ελευθερία. Ορισμένοι μπλόγκερς το κατέκριναν ως υπερβολική πράξη που είχε να κάνει περισσότερο με την επιδειξιομανία και την πρόκληση παρά με την κοινωνική ανατροπή.

Παρ’ όλα αυτά το γεγονός είναι ότι η Al-Mahdi τράβηξε πολύ την προσοχή και, εξαιρουμένων των επικριτών, ξεκίνησε ένα παγκόσμιο κύμα συμπάθειας. Ως ένδειξη υποστήριξης στην Alia, μια ομάδα Ιρανών φεμινιστριών σχεδίασε και δημοσίευσε ένα Γυμνό Επαναστατικό Ημερολόγιο (βλ. παρακάτω): το νόημα  ήταν να στείλει ένα μήνυμα αλληλεγγύης στις γυναίκες γενικά και στις Ιρανές ειδικότερα.

Διάφορες ατομικές πρωτοβουλίες έχουν βοηθήσει να ενισχυθεί αυτό το εκκολαπτόμενο κίνημα χειραφέτησης μέσω της επιβεβαίωσης του γυναικείου σώματος. Δύο ηθοποιοί, μία Τυνησία και μία  Ιρανή, πόζαραν πρόσφατα για περιοδικά αποκαλύπτοντας μέρη του σώματός τους. Αυτές οι αποκαλυπτικές πόζες, αντί να είναι μεμονωμένες περιπτώσεις απλού ενδιαφέροντος, έχουν γίνει σαφώς ένα εργαλείο διεκδίκησης ελευθεριών που τις είχαν στερηθεί για πάρα πολύ καιρό.

 Farahani, Ιράν

 

 Nadia Boussetta, Τυνησία

 Συρία: μηνύματα ελευθερίας

Στην εκπληκτική και θλιβερά αιματηρή επανάσταση της Συρίας, το σώμα χρησιμοποιείται ως καλλιτεχνικό μέσο πολιτικής έκφρασης. Οι γυναίκες έχουν αποφασίσει να αντιπαραθέσουν εικόνες με μηνύματα ελευθερίας και αντίστασης απέναντι σε αυτές που δείχνουν ακρωτηριασμένα πτώματα ή ιστορίες βιασμών και βασανιστηρίων.

 Λευτεριά στη Συρία!

 Η προσέγγισή τους μετατρέπει το σώμα σε έναν (αισθητικό) αγγελιαφόρο προσωπικής και συλλογικής ανεξαρτησίας, πολιτικής και ηθικής αντίστασης. Η παρακάτω φωτογραφία της Lobna Awidat είναι ένα τέλειο παράδειγμα.

 © φωτογραφία της Lobna Awidat

 Αν και απέχουν από το να κερδίσουν ομόφωνη υποστήριξη, αυτές οι φωτογραφίες, όπως στην Αίγυπτο, έχουν δώσει αφορμή για μια εκτεταμένη συζήτηση μεταξύ εκείνων που είναι υπέρ αυτής της μορφής έκφρασης και εκείνων που τη θεωρούν αντιπαραγωγική.

Επιπλέον, πάνω και πέρα από την προτροπή να ανακτήσουμε τον έλεγχο του σώματός μας, το γυμνό εκφράζει τη βούληση να ξεκινήσουμε έναν μη βίαιο αγώνα ιδεών. Ένα γυμνό σώμα υποδηλώνει ότι το μόνο όπλο που φέρει είναι το μήνυμα που μεταβιβάζει. Κάποιοι άνδρες που έχουν υιοθετήσει την ίδια μέθοδο της μη-βίαιης αντίστασης, στέκονται γυμνόστηθοι μπροστά σε τανκς του στρατού στις διαδηλώσεις ή βγάζουν φωτογραφίες που τις κυκλοφορούν στο διαδίκτυο (βλ. παρακάτω).

Συρία: Οι λέξεις σημαίνουν «Ελευθερία ανεξάρτητα από εσένα, Μπασάρ»

 Ο κυβερνοχώρος και το ανθρώπινο σώμα

Είναι ο εικονικός κόσμος του διαδικτύου, περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, που επέτρεψε αυτή τη διαδικασία επαναπροσδιορισμού της προσωπικής ταυτότητας αναφορικά με το σώμα, το οποίο μπορεί τώρα να εκτίθεται ελεύθερα και άνευ όρων. Απαλαγμένος από τη μομφή και τη λογοκρισία, ο κυβερνοχώρος έχει γίνει ο κατ ‘εξοχήν χώρος για την ελεύθερη άσκηση των κοινωνικών δικαιωμάτων. Στον κυβερνοχώρο οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να δείχνουν το σώμα τους και άλλοι είναι ελεύθεροι να το βλέπουν ή όχι, κατά το δοκούν.  Αυτό δε σημαίνει παρά ένα κβαντικό άλμα από ένα εξαιρετικά αυστηρό και  γερά ελεγχόμενο δημόσιο χώρο προς έναν κυβερνοχώρο, όπου όλα επιτρέπονται.

Το σώμα, ως θέατρο μάχης, κατάκτησης ή απελευθέρωσης, γίνεται κεντρικό ζήτημα στις αραβικές επαναστάσεις. Μερικές γυναίκες ξαναπαίρνουν αυτόν τον μέχρι στιγμής κατασχεθέντα χώρο σε μια προσπάθεια να σταματήσει η βία και οι δράστες της. Ακόμη και αν αυτές οι γυναίκες αποτελούν ακόμα μια μικρή μόνο μειοψηφία στον αραβικό κόσμο, ο ευρύς αντίκτυπος των ενεργειών τους δείχνει ότι κάτι μη αναστρέψιμο και ανεξέλεγκτο λαμβάνει χώρα.

   Καμπάνια «Λευκό Κύμα για τη Συρία»

(το σύνθημα της συγκέντρωσης στο Παρίσι, για τον εορτασμό της 66ης επετείου της ανεξαρτησίας της Συρίας)

 Σε αυτή την κρίσιμη καμπή στην ιστορία τους, αυτές οι γυναίκες γνωρίζουν πολύ καλά τι παίζεται από την άποψη των αλλαγών στην κοινωνία και των ευκαιριών να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, περιλαμβανομένων του βασικού δικαιώματος να διαθέτουν το σώμα τους κατά το δοκούν και του δικαιώματος στην ελεύθερη μετακίνηση. Αποτελούν σημαντικά αναχώματα κατά την επικείμενη άνοδο του κοινωνικού συντηρητισμού και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού. Με το σύνθημα “Το σώμα μου μού ανήκει, δεν είναι για κανενός την τιμή”, η πολιτική διάσταση του γυμνού σώματος έχει ξεπεράσει την ερωτική του διάσταση (βλ. παρακάτω).

 “Το σώμα μου μού ανήκει, δεν είναι για κανενός την τιμή”

 Οι γυναίκες έχουν αναβιώσει την παγκόσμια φεμινιστική άποψη, τώρα περισσότερο από ποτέ, ότι “το προσωπικό είναι πολιτικό”.

 

Πηγή: http://nadia-aissaoui.blogspot.gr/

Share