Subscribe via RSS Feed

Tag: "Αίγυπτος"

Μια γυναικεία πλατεία

arab spring

της Nora Amin

Όταν ήμουν μικρή, στην εφηβεία, νόμιζα ότι είχα διαφορετικό σώμα, επειδή όλα πάνω μου άλλαζαν συνεχώς, άλλαζαν και αυξάνονταν. Αυτή την εικόνα για το σώμα μου την έχω ακόμα και σήμερα, ακόμα και αν αυτό δεν αλλάζει πια επειδή μεγάλωσα. Το σώμα μου αλλάζει ανάλογα με τον τρόπο που το βλέπουν οι άλλοι. Τα σώματά μου, έχω πράγματι πολλά, αλλάζουν ανάλογα με τον τρόπο που τα βλέπουν οι άλλοι.

Τα μαλλιά είναι σημαντικά. Από τα μαλλιά καταλαβαίνουμε ποιες είμαστε. Από τα μαλλιά βλέπουμε επίσης ποιοι είναι οι άλλοι. Τα καστανά σγουρά μαλλιά μου με τοποθετούν στη Γερμανία πάντα μαζί με τους ξένους, προκαλούν φόβο. Τα ίσιωσα. Μαζί με τις μπούκλες μου έχασα κι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Έγινα κομψή, θα έλεγα ακόμα και όμορφη.

Το σώμα των Αραβισσών γυναικών βρίσκεται, τόσο στον αραβικό όσο και στο δυτικό δημόσιο χώρο, πάντα μόνο του: Αυτό το σώμα είναι ναρκοπέδιο συνδηλώσεων, μια επιφάνια προβολής φαντασιώσεων και προκαταλήψεων, κατηγοριών και εξευτελισμών. Το γυναικείο αραβικό σώμα μπορεί να χάνει παντού, να παραβιάζει κώδικες, μέχρι τελικά να παραβιαστεί και το ίδιο.

Παλιά, όταν ήμουν μικρή, είχα πάει μια φορά με τη μητέρα μου στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο. Εκείνη φορούσε μια φούστα μέχρι το γόνατο, θυμάμαι τα μακριά της πόδια. Αυτή την εικόνα, τη θηλυκότητα, τον αέρα, την ανοιχτότητα εκείνης της μέρας, την κουβαλούσα μαζί μου σε ολόκληρη τη ζωή μου. Η πλατεία Ταχρίρ ήταν για μένα Αίγυπτος και μητέρα. Ήταν για μένα μια γυναικεία πλατεία. Έτσι ήθελα να είναι.

Οι κώδικες έσπασαν

Τον Ιανουάριο του 2011 εξεγέρθηκε ο αιγυπτιακός λαός για να διεκδικήσει την ανθρώπινη ακεραιότητά του. Αυτή η χώρα έπρεπε να γίνει η δική μας χώρα. Δεν έπρεπε να ανήκει πλέον στο καθεστώς, αλλά σε εμάς. Ήμασταν ένα: γυναίκες και άντρες, πλούσιοι και φτωχοί, παιδιά και ενήλικες, όλα γίνονταν ένα πάνω στην πλατεία Ταχρίρ και πάνω σε πολλές πλατείες της Αιγύπτου.

Σε μια στιγμή αυτής της επανάστασης ανέκτησα όλες τις αθώες παιδικές μου εμπειρίες: βγήκα πάλι στο δρόμο κρατώντας απ’ το χέρι τη μητέρα μου, νιώθαμε δυνατές. Γυναίκες ήταν στο δρόμο, δίπλα στους άντρες, μαζί με τους άντρες, και ξαφνικά όλη η ιστορία, όλη η υποταγή και η καταπίεση, στην οποία είχαμε μάθει, ήταν σαν να είχε υπάρξει μόνο για μια στιγμή, που μπορούσε μεμιάς να εξαφανιστεί. Οι κώδικες έσπασαν, οι έμφυλες ταυτότητες ακυρώθηκαν. Ήταν μια στιγμή που νιώσαμε ότι υπάρχει ελπίδα.

Ήμουν εννιά χρονών όταν κακοποιήθηκα σεξουαλικά δημόσια για πρώτη φορά. Και ό,τι ακριβώς συνέβη σε μένα, συμβαίνει και σε πολλά κορίτσια και έφηβες, οι οποίες καταθέτουν ένα κομμάτι της μέχρι πρότινος σιγουρεμένης ταυτότητάς τους, όταν εισέρχονται στο δημόσιο χώρο: ο δημόσιος χώρος, είτε είναι ο δρόμος, ο παιδότοπος, το λεωφορείο, αποτελεί για αυτές έναν τόπο πανικού. Η ταυτότητά τους συμπληρώνεται με το φόβο, την απώλεια της αυτοπεποίθησης και της περηφάνειάς τους.

Σε αυτή την κοινωνία, η οποία δεν αναγνωρίζει το βιασμό μέσα στο γάμο ως τέτοιον, η επιθετικότητα παίζει αποφασιστικό ρόλο στη σεξουαλική συναίσθηση των ανθρώπων. Ένας άντρας, ο οποίος δεν ενεργεί επιθετικά, δεν θεωρείται άντρας. Αυτή η αρρενωπότητα όμως του εξασφαλίζει μία θέση στον αιγυπτιακό δημόσιο χώρο.

Χουφτωμένη, προσβεβλημένη, χρησιμοποιημένη

Μια γυναίκα οφείλει να είναι παθητική και υποχωρητική, στο δρόμο, στο σπίτι, στο κρεβάτι. Αυτή η γυναίκα μαθαίνει από νωρίς να κλείνει τα πόδια της, αλλά, κάπου στην ηλικία μεταξύ εφτά και οχτώ χρονών, της τα ανοίγει κάποιος συγγενής – αυτό ισχύει ακόμα για χιλιάδες κορίτσια στην Αίγυπτο – για να της κάνουν κλειτοριδεκτομή.

Αγγίζουν το σώμα της, το κοιτάζουν, την προσβάλλουν, τη χρησιμοποιούν. Ό,τι συμβαίνει εκεί πάνω, ξεπερνάει το σώμα της: έχει να κάνει με την υποταγή. Και έτσι το σώμα της γυναίκας μετατρέπεται σε μέρος του δημόσιου χώρου. Και βέβαια ένα μέρος, το οποίο διεκδικεί να αρπάξει ο αντρικός πληθυσμός. Το να βρίσκεσαι σε δημόσιο χώρο, απαιτεί ότι πρέπει πάντα να προστατεύεις τον εαυτό σου. Έτσι ήταν όλα τα χρόνια. Και αυτή η δυναμική στην πλατεία Ταχρίρ μπορούσε να το αλλάξει αυτό. Σκεφτήκαμε.

Υπήρχε ένα χρονικό διάστημα, κατά το οποίο εξαφανίστηκαν όλες οι ιεραρχίες πάνω στην πλατεία, όπου όλοι οι άνθρωποι ήταν μαζί και συμπεριφέρονταν με σεβασμό και χωρίς φραγμούς. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα οι γυναίκες μπορούσαν να ξεχάσουν τους φόβους τους. Μπορούσαν να πλησιάσουν την ιδέα μιας πραγματικής ελευθερίας. Μπορούσαν να την γευτούν και να την νιώσουν: Πώς είναι να ζεις μια ζωή με ακεραιότητα;

Εκείνη την περίοδο έπαιζα θέατρο σε 30 αιγυπτιακές πόλεις, με 600 ανθρώπους και εκείνη την περίοδο είχα ξεχάσει τι ήταν εκείνο που φοβόμουνα: ήμουν απλά εκεί, ήμουν εγώ, σε κίνηση και με ελπίδα. Πώς τα είχε καταφέρει εκείνο το μικρό, φοβισμένο εννιάχρονο κοριτσάκι να απελευθερωθεί έτσι;

Εξορισμένες από το δημόσιο χώρο

Μια επανάσταση δεν μπορεί να είναι ποτέ αληθινή επανάσταση, εάν δεν αγωνίζεται παράλληλα και για τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα.

Τον Νοέμβριο του 2012 και ακόμη πιο πριν έγιναν μαζικές σεξουαλικές παρενοχλήσεις γυναικών στην πλατεία Ταχρίρ. Πολλές γυναίκες κακοποιήθηκαν σεξουαλικά δημόσια από ομάδες αντρών στην πλατεία και γύρω από αυτήν. Σε μια περίπτωση 70 άντρες βίασαν μια γυναίκα. Οι γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση ήταν ενεργές κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Αυτοί οι βιασμοί έγιναν με συστηματικό τρόπο. Εμπεριείχαν ένα πολιτικό μήνυμα: οι αράβισσες γυναίκες θα έπρεπε να εγκαταλείψουν για άλλη μια φορά το δημόσιο χώρο.

Κάποιοι άντρες κρατούσαν τις γυναίκες για να μπορέσουν να τις βιάσουν κάποιοι άλλοι και μετά άλλαζαν θέση. Μερικοί χρησιμοποίησαν αντικείμενα ή κοφτερά όπλα, άλλοι τα δάχτυλά τους. Στο κέντρο της πλατείας μας, εν μέσω κορναρισμάτων από αυτοκίνητα, ανάμεσα σε περαστικούς, μέσα στην πόλη, το σώμα της αράβισσας γυναίκας διαλύθηκε με τέτοιον τρόπο σαν να ήταν απλά μέρος του δημόσιου χώρου, σαν να μπορούσε οποιοσδήποτε να παίξει μαζί του, να το χρησιμοποιήσει, να το ψηλαφίσει.

Γυμνές στην πλατεία

Πως μπόρεσαν να εναρμονιστούν μεταξύ τους τόσο οργανικά, τόσο από κοινού, σχεδόν σαν κύματα του ωκεανού, την ώρα που βίαζαν μία γυναίκα; Όλοι έγιναν ένα εκείνη τη στιγμή: ανέκτησαν τη χαμένη τους αρρενωπότητα και την επιδείκνυαν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, με όλη τη δημοσιότητα, στην πλατεία Ταχρίρ.

Υπάρχει ένα βίντεο στο youtube, το οποίο δείχνει μια γυμνή γυναίκα να προχωράει δίπλα σε έναν αστυνομικό στην πλατεία Ταχρίρ, εκεί όπου πριν από λίγη ώρα είχε βιαστεί. Ο άντρας, ο οποίος ανέβασε στο ίντερνετ αυτό το βίντεο, δέχθηκε από όλους επίθεση. Είπαν ότι παράτεινε το βιασμό αυτής της γυναίκας, ότι έγδυνε τη γυναίκα με αυτό το βίντεο, την εξέθετε, την εξολόθρευε. Για μένα δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Η δημόσια εκτέλεση αυτής της γυναίκας συντελέστηκε στην πλατεία Ταχρίρ. Το βίντεο έδινε σε αυτή την επιβιώσασα ένα πρόσωπο, την έκανε ηρωίδα. Αυτή η ηρωίδα περπατάει με το γυμνό της κορμί στην πλατεία, ενώ κανείς δεν της προσφέρει ένα ρούχο να καλυφτεί.

Ήταν εγώ, ήταν εμείς

Αυτή η ηρωίδα δεν μπορεί να ντροπιαστεί. Ντροπιάστηκαν όλοι οι υπόλοιποι με αυτό το βίντεο. Ντροπιάστηκαν τόσο που προσπαθούσαν να διαγράψουν αυτές τις εικόνες από το αρχείο της δημοσιότητας. Οι φωτογραφίες έπρεπε να εξαφανιστούν, γιατί το δυνατό σώμα αυτής της γυναίκας έκανε τα ελεεινά σώματα όλων εκείνων των βασανιστών να φαίνονται θλιβερά ορατά.

Ένιωσα τόσο γυμνή όσο εκείνη η γυναίκα. Τα γυμνά της πόδια επανέφεραν στην πλατεία Ταχρίρ όλα τα ίχνη των Αιγύπτιων γυναικών. Μας έφερε κοντά της και μας πήρε μαζί της. Αυτή ήταν εγώ, ήταν εμείς και η εικόνα αυτής της ηρωίδας μού έχει εντυπωθεί.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η πλατεία Ταχρίρ ήταν μια γυναικεία πλατεία, ότι αυτό είναι και ότι θα ξαναγίνει.

Πηγή: taz.de

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

 

 

Share

Καλά κρατεί η βία κατά των γυναικών στην Αίγυπτο

της Ελένης Τσερεζόλε

Στην αρχή τα πράγματα έμοιαζαν σχεδόν μαγικά. Οι Αιγύπτιες έπαιρναν μέρος στις διαδηλώσεις της πλατείας Ταχρίρ κατά του Χόσνι Μουμπάρακ, για 18 ημέρες στις αρχές του 2011, χωρίς αντιμετωπίσουν κανένα πρόβλημα. Ωστόσο, το «θαύμα» τελείωσε και το διαδέχθηκαν 16 μήνες σκέτη κόλαση, για όποιες γυναίκες τολμούσαν να κατέβουν στους δρόμους να διαδηλώσουν. Η αρχική ευφορία εξανεμίστηκε. Τη θέση της πήραν οι συστηματικές επιθέσεις κατά των διαδηλωτριών. Επιθέσεις που συχνά κατέληγαν σε βιασμούς, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειονότητα έμεναν ατιμώρητοι, φέρνοντας έτσι στο προσκήνιο μια σοβαρή «σκιά» της μεταβατικής πολιτικής περιόδου στη χώρα…

Τα γεγονότα καταγράφει και στηλιτεύει στην τελευταία της έκθεση, που δόθηκε μόλις στη δημοσιότητα, η Διεθνής Ομοσπονδία Συνδέσμων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στις σελίδες τής έκθεσης περιγράφονται οι 16 τελευταίοι μήνες κατά τους οποίους οι διαδηλώτριες έπεφταν συχνά θύματα των στρατιωτικών, θύματα ξυλοδαρμών στον δρόμο, αλλά και θύματα διαφόρων ειδών κακοποιήσεων στη διάρκεια της κράτησής τους στις φυλακές. Χωρίς να ξεχνάει κανείς τα τεστ… παρθενίας στα οποία υποβάλλονταν αναγκαστικά οι γυναίκες στα αστυνομικά τμήματα, από άνδρες γιατρούς…

Στον δρόμο η «διαδικασία» είναι η εξής: η διαδηλώτρια – θύμα ξεμοναχιάζεται από ομάδα ανδρών, διαφόρων ηλικιών, που την ξεγυμνώνουν, και, ανάλογα με τις διαθέσεις τους, τη βιάζουν ή την ξυλοκοπούν… Επί προεδρίας του ισλαμιστή Μοχάμεντ Μόρσι, από τον Ιούνιο του 2012, οι γυναίκες έπεφταν συστηματικά θύματα ομάδων νέων και λιγότερο νέων ανδρών, όταν αυτές μετείχαν σε διαδηλώσεις στην πλατεία Ταχρίρ. Αυτές οι επιθέσεις έμειναν ατιμώρητες, με την αστυνομία απούσα από τον χώρο, ενώ ΜΚΟ κατέγραψαν πάνω από 250 περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων βιασμών, την περίοδο Νοεμβρίου 2012 και Ιουλίου 2013.

Τον Φεβρουάριο του 2013 οι οργανώσεις προστασίας των δικαιωμάτων των γυναικών έστειλαν έκκληση στον Μόρσι, καταγγέλλοντας τη «στοχοποίηση των γυναικών ακτιβιστριών προκειμένου να τιμωρηθούν για τη συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή και να αποκλειστούν από την πολιτική ζωή». Από το καλοκαίρι του 2013 η αστυνομία επέστρεψε στην πλατεία Ταχρίρ, χωρίς όμως να πάψουν οι επιθέσεις κατά των γυναικών, ενώ ορισμένοι θεωρούν ότι αυτές προέρχονται από αστυνομικά όργανα… Έχουν καταγραφεί τέτοιες επιθέσεις με πρωταγωνιστές αστυνομικούς, που τα θύματά τους τις κατήγγειλαν – κάτι που χρειάζεται πολύ κουράγιο στη χώρα, με δεδομένο ότι το κλίμα είναι «πρόκειται για π… που ήθελαν να γ…». Ωστόσο, ούτε ένας από όσους κατηγορήθηκαν δεν βρέθηκε αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη… Σε πολλές δε περιπτώσεις δεν διεξήχθη καν έρευνα…

Πάντως η βία κατά των γυναικών σε δημόσιο χώρο δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Εντείνεται συνήθως στη διάρκεια των θρησκευτικών γιορτών, όταν αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων στον δρόμο. Σύμφωνα με έρευνα του ΟΗΕ, το 2013, το 99,3% των Αιγυπτίων γυναικών δήλωσε ότι κακοποιήθηκαν σεξουαλικά και το 91% δήλωσαν ότι δεν αισθάνονται ασφαλείς στον δρόμο.

Και η κατάσταση αυτή δεν φαίνεται να διορθώνεται. Και τούτο κυρίως γιατί λείπει η σχετική πολιτική βούληση, ώστε να μεταρρυθμιστεί το σύστημα της Δικαιοσύνης προκειμένου να πάψουν οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών. Λείπει η βούληση σύσσωμης της πολιτικής τάξης να καταδικάσει αυτού του είδους τη βία. Λείπει η βούληση ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης. Και όπως τίποτε από αυτά δεν υφίσταται, το πιθανότερο είναι η κατάσταση αυτή να συνεχιστεί προκειμένου να κλειστούν τα σπίτια τους οι Αιγύπτιες… Κάτι που όμως δεν θα είναι τόσο εύκολο. «Εγγυώνται» οι δραστήριες, αν και μοναχικές στην προσπάθειά τους, Αιγύπτιες ακτιβίστριες…

Πηγή: Αυγή

 

Διαβάστε ακόμη

Η Αίγυπτος η πιο «νοσηρή» χώρα για τις γυναίκες

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

 

Share

Το τίμημα μιας γυμνής φωτογραφίας στην Αίγυπτο

επιμέλεια Νικολέττα Ρούσσου

Η Αιγύπτια Άλια Έλμαχντυ έγινε το σύμβολο της αραβικής άνοιξης όταν ανέβασε μια γυμνή της φωτογραφία στο facebook. Μετά από αυτή την κίνηση η νεαρή φοιτήτρια από το Κάιρο δέχθηκε απειλές για τη ζωή της, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να μετακομίσει στην Σουηδία.

Για τα τελευταία 2 χρόνια η Έλμαχντυ είναι μια κυνηγημένη γυναίκα καθώς ανέβασε στο ίντερνετ μια φωτογραφία στην οποία φοράει μόνο καλσόν, παπούτσια και ένα λουλούδι στα μαλλιά. Η νεαρή κοπέλα είναι αναγκασμένη να ζει σε ένα απομονωμένο χωριό στη Σουηδία και να είναι πάντα σε ετοιμότητα να φύγει οποιαδήποτε στιγμή αν νιώσει ότι κινδυνεύει.

Η εικόνα αυτή έγινε το σύμβολο της αραβικής άνοιξης. Η Αιγύπτια ακτιβίστρια έγινε σταρ για εβδομάδες, με το να είναι άγνωστο το κατά πόσο ενδιαφερόταν ο κόσμος όντως γα τα φεμινιστικά της κίνητρα. Πολλοί έκαναν λόγο για μια κίνηση διαμαρτυρίας για τις απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι γυναίκες στις μουσουλμανικές χώρες, ανάγοντας τη νεαρή σε ηρωίδα, ενώ ο ισλαμικός κόσμος μίλησε για μια πόρνη με μηδαμινό σεβασμό προς τους κανόνες του Ισλάμ. Ένας ακραίος Ισλαμιστής πρότεινε την κατάργηση της αιγυπτιακής της υπηκοότητας.

Ποια είναι η Άλια Έλμαχντυ;

Σύμφωνα με συνέντευξή της στη Spiegel η Άλια Έλμαχντυ είναι μια κοπέλα που μεγάλωσε με αυστηρούς γονείς και σύμφωνα με τα μουσουλμανικά πρότυπα. Μολονότι οι γονείς της δεν ήταν ιδιαίτερα θρησκόληπτοι της είχαν θέσει αυστηρούς κανόνες γα την ανατροφή της, με αποτέλεσμα όπως λέει η ίδια να αισθάνεται ότι πνίγεται στο ίδιο της το σπίτι. “Ο πατέρας μου με χτυπούσε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πολλές φορές χωρίς λόγο, ενώ η μητέρα μου αρκούνταν στο να του επισημάνει να μην με τραυματίσει πολύ σοβαρά.”, τόνισε η Έλμαχντυ. Οι γονείς της μετά το σχολείο την έκλειναν στο σπίτι και δεν της επέτρεπαν να βγει διότι φοβόντουσαν ότι θα χάσει την παρθενιά της, τακτική που ακολούθησαν ακόμα και όταν η νεαρή κοπέλα πέρασε στο πανεπιστήμιο.

Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό όπου όταν η μητέρα της ήθελε να ελέγχει αν ο παρθενικός της υμένας εξακολουθούσε να είναι άθικτος η Έλμαχντυ άρπαξε ένα μαχαίρι και απείλησε ότι θα φύγει από το σπίτι.

Οι γονείς της, τής είχαν καταστήσει σαφές ότι μια τίμια γυναίκα δεν φοράει στενά ρούχα, λουλούδια στα μαλλιά, ούτε κραγιόν ενώ δεν αφήνει να φαίνεται ακάλυπτο κάποιο σημείο του κορμού της. Έτσι θέλοντας να κάνει την επανάσταση της πήρε την φωτογραφική της μηχανή έβγαλε τα ρούχα της φόρεσε κάλτσες και κόκκινο κραγιόν και ένα λουλούδι στα μαλλιά και πόζαρε. Στην αρχή είπε ότι το έκανε για τον εαυτό της, ως μια σιωπηρή διαμαρτυρία κατά των γονιών της.

Απελευθέρωση και λογοκρισία

Μια μέρα η Έλμαχντυ πήγε στο πανεπιστήμιο έχοντας μαζί της ένα σάκο με ρούχα, έφυγε στη μέση του μαθήματος και πήρε το λεωφορείο και πήγε στο κέντρο του Καίρου. Ήξερε ότι δεν θα γυρνούσε ποτέ σπίτι. Στην  αρχή συγκατοίκησε με μια φίλη της και μετά με έναν άντρα. Η νεαρή φοιτήτρια έλαβε μέρος στις διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα το 2011, βιώνοντας την προσωπική της απελευθέρωση παράλληλα με την εξέγερση της χώρας της. Για αυτήν, αυτά τα 2 ήταν αλληλένδετα. Κάπου εκεί άρχισε και η κακοτυχίες της.

Τον Οκτώβριο του 2011 αποφάσισε να ανεβάσει στην προσωπική της ιστοσελίδα στο facebook μία από τις γυμνές φωτογραφίες που είχε τραβήξει. Εντούτοις το facebook έχοντας απαγορεύσει την ανάρτηση φωτογραφιών που περιέχουν γυμνό την διέγραψε ύστερα από λίγες ώρες, γεγονός που δεν πτόησε την Έλμαχντυ, καθώς την ανέρτησε στο blog της.

Οι πόλεμοι χρειάζονται κάποια σύμβολα τα οποία θα απαναθατιστούν και θα μείνουν στην ιστορία, προκαλώντας δυνατά αισθήματα στον κόσμο όπως είναι ο φόβος ή η ελπίδα. Σε αντίθεση όμως με την εικόνα ανθρώπων όπως είναι το μικρό κορίτσι που τρέχει γυμνό μετά την επίθεση στο Βιετνάμ, η Έλμαχντυ δεν είναι θύμα, ενώ έβγαλε την φωτογραφία με δική της πρωτοβουλία. Η φωτογραφία αυτή έκανε το γύρο του κόσμου, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις. Οι συμμετέχοντες στα επεισόδια της αραβικής άνοιξης κράτησαν τις αποστάσεις τους, πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια προσωπική επαναστατική ενέργεια μιας καταπιεσμένης νεαρής γυναίκας. Η Δύση ευθύνεται για τις διαστάσεις που έλαβε η ανάρτηση της επίμαχης φωτογραφίας, καθώς υποστήριξε ότι τα επεισόδια και οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας είναι ο πρόδρομος μιας πραγματικής επανάστασης και της εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας και με αποτέλεσμα η φωτογραφία να συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση.

Η παγκόσμια προβολή που είχε η φωτογραφία έκανε ορισμένους εξτρεμιστές να απειλήσουν την Έλμαχντυ, καθώς η ίδια ενθάρρυνε άλλες γυναίκες να ακολουθήσουν το παράδειγμα της. Όπως είχε τονίσει και η ίδια σε συνέντευξη της στο CNN  “Είναι απαραίτητο να ξεσπάσει μια κοινωνική εξέγερση για να αλλάξει η θέση της γυναίκας στην Αίγυπτο”. Εντούτοις οι απειλές κατά της ζωής της εντάθηκαν, με 2 άντρες να έχουν προβεί και σε επίθεση κατά της Έλμαχντυ. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν την κοπέλα στην αυτοεξορία σε ένα απομονωμένο μέρος στη Σουηδία.

Ισλάμ, γυναίκες και Δύση

Ο ρόλος των γυναικών είναι το πιο κρίσιμο σημείο διαφωνίας μεταξύ Μουσουλμάνων και του υπόλοιπου κόσμου. Κάποιοι ευσεβείς μουσουλμάνοι ανησυχούν ότι οι γυναίκες τους θα επηρεαστούν από τη δυτική κουλτούρα και θα γίνουν όπως η τραγουδίστρια Miley Cyrus. Από την άλλη πλευρά οι άνθρωποι στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν την Αίγυπτο με ανησυχία, διότι πιστεύουν ότι είναι καθήκον τους να διασώσουν την καταπιεσμένη γυναίκα που φοράει μπούργκα ή μαντίλα από την ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Η σύγκρουση μεταξύ των πολιτισμών διεξάγεται με διαμάχες για θέματα όπως είναι  η απαγόρευση της μαντίλας στις γερμανικές σχολικές αίθουσες, της μπούργκας στη Γαλλία, καθώς και των ψηλοτάκουνων παπουτσιών στο Αφγανιστάν ή η κατάργηση του δικαιώματος των γυναικών στην οδήγηση  στη Σαουδική Αραβία. Στο Πακιστάν, οι Ταλιμπάν πυροβόλησαν την Malala Γιουσαφζάι, στο κεφάλι, γιατί είχε αγωνιστεί για το δικαίωμα των κοριτσιών να πάνε στο σχολείο. Η Ολλανδή ακτιβίστρια και πολιτικός Ayaan Hirsi Ali ζει υπό αστυνομική προστασία, επειδή επέκρινε τη βία κατά των γυναικών από μουσουλμάνους άνδρες σε μια ταινία μικρού μήκους.

Και τώρα μουσουλμάνοι κήρυκες του μίσους έχουν επίσης θέσει ως στόχο τους την Άλια Έλμαχντυ. Ένα άτομο έγραψε στο διαδίκτυο: «Το σώμα της θα πρέπει να καεί στην κόλαση.”

Η παραδειγματική τιμωρία της Άλια Έλμαχντυ

Ένας από τους άνδρες που κατηγορούν την Έλμαχντυ για ασέβεια της ισλαμικής θρησκείας είναι ο Μαχμούντ Αμπντούλ Ραχμάν, ένας 32χρονος δικηγόρος που εργάζεται ως λογιστής στο αιγυπτιακό υπουργείο Οικονομικών.

“Ήμουν λυπημένος όταν είδα την Άλια γυμνή για πρώτη φορά», λέει ο Ραχμάν. Όταν βρήκε ένα βίντεο στο διαδίκτυο την περασμένη άνοιξη στο οποίο στεκόταν γυμνή μπροστά από την αιγυπτιακή πρεσβεία στη Στοκχόλμη, κρατώντας ένα Κοράνι μπροστά από τα γεννητικά της όργανα, ο Rahman ήξερε ότι ήταν καθήκον του προς τον Θεό να αναλάβει δράση. Έγραψε μια επιστολή προς τον Αιγύπτιο Γενικό Εισαγγελέα, ζητώντας να ασκηθούν κατηγορίες κατά της Έλμαχντυ, που έβαλε το Κοράνι μπροστά στο γυμνό της σώμα. Έγραψε: «Ζητώ Εξοχότατε να προβείτε σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για να της στερήσετε την αιγυπτιακή της ιθαγένεια.” Το επόμενο πρωί, ο Rahman πήγε στο γραφείο του γενικού εισαγγελέα και κατέθεσε την καταγγελία του. Δεν έχει λάβει απάντηση ακόμα και δεν ξέρει αν το έγγραφο του θα οδηγήσει σε δίκη.

Ο Rahman υποστηρίζει ότι η Έλμαχντυ πρέπει να τιμωρηθεί  αυστηρά εφ’ όσον φοβάται ότι αν δεν γίνει έτσι, οι κόρες του θα μπορούσαν να μιμηθούν τη δράση της  μία ημέρα.

Οι θέσεις των δύο είναι ασυμβίβαστες. Η Έλμαχντυ επικαλείται την προσωπική ελευθερία της και την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο Ραχμάν επικαλείται τον Θεό. Ίσως θα ήταν πιο εύκολο για την Έλμαχντυ να ήξερε ότι ο Ραχμάν έχει ξεκινήσει προσωπικό πόλεμο, ενώ το «Κόμμα του Φωτός,« έλαβε περίπου το ένα τέταρτο των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές της χώρας πριν από περίπου ένα χρόνο. Φαίνεται πως η Έλμαχντυ δεν θα αλλάξει τις παραδόσεις αιώνων  με γυμνές φωτογραφίες.

Αναζητώντας ένα σκοπό

Μετά την φυγή της από την Αίγυπτο, η Έλμαχντυ έκανε αίτηση για πολιτικό άσυλο στη Σουηδία, όπου μετά βίας βγαίνει από το διαμέρισμά της. Οι κουρτίνες της είναι μονίμως κλειστές και κάθε φορά που άκουει έναν δυνατό θόρυβο, φοβάται ότι οι διώκτες της έχουν έρθει να της επιτεθούν. Καθισμένη πίσω από κλειστές κουρτίνες της, αναρωτιέται τι μέλλει γενέσθαι. Εκείνη δεν έχει πλέον οικογένεια, δεν είναι πλέον φοιτήτρια, δεν έχει δουλειά ή κάποιον στον οποίο να απευθυνθεί. Δεν έχει φίλους στη Σουηδία. Ο φίλος της, τον οποίο βλέπει μόνο περιστασιακά, ζει στη Νορβηγία. Η ζωή της είναι υπό κατάρρευση.

Θα ήταν κατανοητό για την Έλμαχντυ να αλλάξει το όνομά της και να προσπαθήσει να ξεχάσει το παρελθόν. Αντ ‘αυτού, αποφάσισε να κάνει το αντίθετο. Εντάχθηκε στην ομάδα Femen, η οποία έχει βάση την Ουκρανία και αγωνίζεται ενάντια στη θρησκεία και της φυλετικής ανισότητας. Οι γυναίκες της Femen έγιναν διάσημες για τις διαμαρτυρίες που έκαναν γυμνόστηθες.

Η Έλμαχντυ ένωσε τις γυναίκες Femen σε γυμνόστηθη διαμαρτυρία για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στη Ρωσία. Σε μια άλλη περίπτωση, μπήκε κρυφά σε ένα τζαμί της Στοκχόλμης μεταμφιεσμένη με μια μπούρκα, και έβγαλε τα ρούχα της, ενώ οργάνωσε μια διαμαρτυρία κατά της Σαρία. Η Έλμαχντυ είχε μάθει ότι μόνο μια μικρή ομάδα ανθρώπων γνώριζε για αυτές τις διαμαρτυρίες, γεγονός που την έκανε να αισθάνεται ασφαλής από τους διώκτες της. Κάποτε, οι ακτιβιστές Femen έβαλαν φωτιά σε μια σημαία. Η Έλμαχντυ δήλωσε: «Εγώ δεν σέβομαι τη θρησκεία, αν είναι υπέρ του μισογυνισμού.”

Όταν δημοσίευσε τη γυμνή φωτογραφία της, το 2011, ήταν δύσκολο να υποστηρίξει κανείς την Elmahdy, επειδή κανείς δεν ήξερε τι πρεσβεύει. Σήμερα, είναι το ίδιο δύσκολο διότι φαίνεται να αγωνίζεται για τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα: για τους ομοφυλόφιλους, για το μίσος του Ισλάμ, για το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, αλλά και ενάντια στο δικαίωμα στην ελεύθερη άσκηση της θρησκείας. Η Elmahdy φαίνεται να έχει χάσει το δρόμο της στη σύγκρουση μεταξύ των πολιτισμών.

Μια ημέρα του φθινοπώρου το 2013, η Έλμαχντυ εμφανίσθησε σε μια έκθεση βιβλίου στη σουηδική πόλη του Γκέτεμποργκ, που φυλασσόταν από φρουρούς ασφαλείας Υπήρξε μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με μια μικρή σκηνή στην οποία τέσσερις γυναίκες μίλησαν για το φεμινισμό. Ο συντονιστής ρώτησε αν τα γυμνά στήθη θα μπορούσαν να κρύβουν το πραγματικό μήνυμα. Η Έλμαχντυ πήρε το λόγο, σήκωσε το πουλόβερ της και στάθηκε γυμνόστηθη μπροστά από τον συντονιστή και το κοινό. Τα μέλη του ακροατηρίου πήραν τα smartphones τους και τράβηξαν φωτογραφίες. «Το σώμα είναι απλώς ένα σύμβολο» είπε η Έλμαχντυ στον συντονιστή.

Οι υποστηρικτές της Έλμαχντυ την σέβονται, πάνω από όλα για το θάρρος της, αλλά ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε τι έχει πετύχει με τις διαμαρτυρίες της. Στην Αίγυπτο, μερικοί άνδρες τώρα συγχέουν τον φεμινισμό με τις γυμνές φωτογραφίες. Υπάρχουν φεμινίστριες στην Αραβία που λένε ότι η Έλμαχντυ έχει κάνει περισσότερο κακό παρά καλό για την ισότητα των γυναικών στην Αίγυπτο. Στη Σουηδία, οι φορείς του τεμένους υπέβαλαν μήνυση εναντίον της για παραβίαση της δημοσίας αιδούς, ενώ οι επισκέπτες της έκθεσης βιβλίου έφυγαν με σουβενίρ φωτογραφίες μιας γυμνόστηθης γυναίκας. Πιθανόν να υπάρχει μόνο ένα άτομο που αντλεί τουλάχιστον κάποιο όφελος από τις γυμνές φωτογραφίες της Έλμαχντυ: Η ίδια η Έλμαχντυ.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά με το ποιο είναι το μήνυμά που στέλνει στους Αιγυπτίους, όπως ο Rahman απάντησε: «Η Αίγυπτος δεν είναι η χώρα σας, ποιοι είστε εσείς για να αποφασίσετε, ποιος παίρνει την ιθαγένεια»

Ίσως η Έλμαχντυ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την επίτευξη κάποιου συγκεκριμένου αποτελέσματος με τη διαμαρτυρία της. Στόχος της ήταν να στείλει ένα μήνυμα στους γονείς της. Η γυμνή φωτογραφία της Έλμαχντυ λέει : Είμαι ακόμα ζωντανή.

Σε ερώτηση αν έχει μετανιώσει που τράβηξε τη φωτογραφία η ίδια απάντησε όχι, διότι διαφορετικά δεν θα ήταν αυτή που είναι.

Ωστόσο σε αντίθεση με φωτογραφία του παιδιού από το Βιετνάμ, η πράξη της Έλμαχντυ δεν θα παραμείνει στη συλλογική μνήμη του κόσμου. Η συμβολική δύναμη της εικόνας θα εξασθενήσουν σταδιακά. Η φωτογραφία δεν έχει αλλάξει τίποτα – ούτε το Ισλάμ, ούτε την Αίγυπτο, ούτε την πόλη του Καΐρου ούτε ακόμη και τους γονείς της. Μετά από λίγο καιρό, το γυμνό στήθος της δεν θα σημαίνει τίποτα περισσότερο.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμη

Η Αίγυπτος η πιο «νοσηρή» χώρα για τις γυναίκες

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

 

Share

Η Αίγυπτος η πιο «νοσηρή» χώρα για τις γυναίκες

Η Αίγυπτος είναι η χειρότερη χώρα του αραβικού κόσμου για να ζει μια γυναίκα. Σεξουαλική παρενόχληση, υψηλά ποσοστά ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων, αύξηση της βίας και του ισλαμιστικού αισθήματος μετά τις εξεγέρσεις της Αραβικής Άνοιξης καθιστούν το περιβάλλον “νοσηρό” για μια γυναίκα, όπως προκύπτει από δημοσκόπηση του ιδρύματος Thomson Reuters.

Οι μεροληπτικοί νόμοι εις βάρος των γυναικών και η αύξηση των κρουσμάτων διακίνησης ανθρώπων επίσης συμβάλλουν στο να εξασφαλίσει η Αίγυπτος την τελευταία θέση στη λίστα με τις 22 αραβικές χώρες, διαπιστώνει η έρευνα.

«Παρά τις ελπίδες ότι οι γυναίκες θα ήταν από τις πρώτες ευνοημένες από την Αραβική Άνοιξη, είναι τελικά οι μεγάλες ηττημένες, καθώς οι λαϊκές εξεγέρσεις έχουν προκαλέσει συγκρούσεις, αστάθεια, εκτοπισμό και αύξηση των ισλαμιστικών οργανώσεων σε πολλές περιοχές της χώρες», επισημαίνουν οι μελετητές, ενώ η Αιγύπτια αρθρογράφος, Μόνα Ελταχάουι, είπε κατά την παρουσίαση της δημοσκόπησης πως «απομακρύναμε τον Μουμπάρακ από το προεδρικό μέγαρο, αλλά πρέπει να απομακρύνουμε και τον Μουμπάρακ που κατοικεί στο μυαλό μας και στις κρεββατοκάμαρές μας».

«Όπως δείχνουν τα αρνητικά συμπεράσματα της δημοσκόπησης, εμείς οι γυναίκες χρειαζόμαστε μία διπλή επανάσταση, μία εναντίον των διαφόρων δικτατόρων που έχουν καταστρέψει τις χώρες μας και μία κατά του τοξικού συνδυασμού πολιτισμού και θρησκείας που καταστρέφει τις ζωές μας ως γυναικών», πρόσθεσε η αρθρογράφος.

Οι γυναίκες κατείχαν κεντρικό ρόλο στη εξέγερση στη χώρα, αλλά οι ακτιβιστές υποστηρίζουν ότι η αυξανόμενη επιρροή των ισλαμιστών – με αποκορύφωμα την εκλογή του ηγέτη της Μοσουλμανικής Αδλεφότητας Μοχάμεντ Μόρσι στην προεδρία – αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για τα δικαιώματα των γυναικών. Έκθεση των Ηνωμένων Εθνών για τις γυναίκες τον Απρίλιο ανέφερε ότι το 99,3% των γυναικών και κοριτσιών πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης στην Αίγυπτο.

Το Παρατηρητήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αναφέρει ότι 91 γυναίκες βιάστηκαν ή δέχτηκαν σεξουαλική επίθεση σε κοινή θέα, στην πλατεία Ταχρίρ, τον Ιούνιο στην διάρκεια της κλιμάκωσης των διαμαρτυριών κατά του Μόρσι. Επίσης καταγράφηκαν υψηλά ποσοστά γάμου δια της βίας και διακίνησης ανθρώπων.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικών γεννητικών οργάνων είναι συχνό και ολοένα αυξανόμενο φαινόμενο στην Αίγυπτο, όπου το 91% των γυναικών και κοριτσιών – συνολικά 27,2 εκατομμύρια – υποβάλλονται σε κλειτοριδεκτομή, σύμφωνα με την UNICEF. Μόνο το Τζιμπουτί έχει υψηλότερα ποσοστά (93%).

Μετά την Αίγυπτο, το Ιράκ βρίσκεται στη δεύτερη χειρότερη θέση της κατάταξης, ακολουθούμενο από τη Σαουδική Αραβία, τη Συρία και την Υεμένη.

Στο Ιράκ, οι ελευθερίες των γυναικών έχουν μειωθεί από την εισβολή των αμερικανικών δυνάμεων το 2003 και την ανατροπή του Σαντάμ Χουσέιν. Μία δεκαετία αστάθειας και συγκρούσεων έχει επηρεάσει δυσανάλογα τις γυναίκες, όπως αναφέρει η έρευνα. Η ενδοοικογενειακή βία και η πορνεία έχουν αυξηθεί, ο αναλφαβητισμός αυξήθηκε δραματικά και έως και 10% των γυναικών – 1,6 εκατομμύριο – έμειναν χήρες και ευάλωτες, σύμφωνα με την οργάνωση Refugees International. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες εκτοπισμένες εσωτερικά και κατά μήκος των συνόρων είναι εύκολο να πέσουν θύματα διακίνησης ανθρώπων, απαγωγών και βιασμών, υποστηρίζει η υπηρεσία προσφύγων του ΟΗΕ.

Η Σαουδική Αραβία παραμένει η μοναδική χώρα που απαγορεύει στις γυναίκες να οδηγούν. Ωστόσο, οι μεταρρυθμίσεις που προώθησε ο βασιλιάς Αμπντάλα πρόσφεραν περισσότερες εργασιακές ευκαιρίες στις γυναίκες και περισσότερο δημόσιο λόγο.

Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία έχει καταλυτική επίδραση στις γυναίκες τόσο στο σπίτι όσο και στους καταυλισμούς προσφύγων, όπου καταγράφονται περιστατικά με γάμους παιδιών, διακίνηση και σεξουαλική βία, επισημαίνουν οι ειδικοί. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις υποστηρίζουν ότι οι δυνάμεις του προέδρου Μπασάρ Αλ Άσαντ έχουν βάλει στο στόχαστρό τους γυναίκες τις οποίες βιάζουν και βασανίζουν, ενώ οι σκληροπυρηνικοί ισλαμιστές τους έχουν αποστερήσει τα δικαιώματα στα εδάφη που τελούν υπό τον έλεγχό τους.

Μαζί με τη Συρία, όλες οι χώρες μέλη του Αραβικού Συνδέσμου, με εξαίρεση τη Σομαλία και το Σουδάν, έχουν υπογράψει ή επικυρώσει την Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για την Εξάλειψη όλων των μορφών Διακρίσεων κατά των Γυναικών (CEDAW). Επιπλέον, ο Παλαιστίνιος πρόεδρος Μαχμούντ Αμπάς συμβολικά επικύρωσε την Σύμβαση εκ μέρους της Παλαιστινιακής Αρχής και της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η προστασία που παρέχει στις γυναίκες η Σύμβαση είναι επιφανειακή. Οι χώρες μέλη της μπορούν να εγείρουν αντιρρήσεις απέναντι σε ό,τι θεωρούν ότι είναι αντίθετο προς την σαρία (ισλαμικός νόμος), τον οικογενειακό κώδικα μίας χώρας ή σε οποιαδήποτε εθνική νομοθεσία.

Αντίθετα στην κατάταξη της δημοσκόπησης βρίσκονται οι Κομόρες, όπου οι γυναίκες κατέχουν το 20% των υπουργικών θέσεων και διατηρούν το σπίτι ή την γη μετά το διαζύγιο, και ακολουθούνται από το Ομάν, το Κουβέιτ, την Ιορδανία και το Κατάρ.

Στη δημοσκόπηση συμμετείχαν 336 ειδικοί σε θέματα ισότητας των δύο φύλων τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο. Διενεργήθηκε σε 21 χώρες του Αραβικού Συνδέσμου και στη Συρία, η οποία υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Αραβικού Συνδέσμου αλλά διαγράφηκε το 2011. Οι ερωτήσεις βασίστηκαν στους όρους της CEDAW, την οποία 19 αραβικές χώρες έχουν υπογράψει ή επικυρώσει.

Η δημοσκόπηση αξιολόγησε τα κρούσματα βίας κατά των γυναικών, τα δικαιώματα στην αναπαραγωγή, την μεταχείριση των γυναικών μέσα στην οικογένεια, την ενσωμάτωσή τους στην κοινωνία και την αντιμετώπιση ως προς τον ρόλο των γυναικών στην πολιτική και στην οικονομία.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

 

Share

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

του Γιάννη Κοντού

Η σεξουαλική παρενόχληση γυναικών στην Αίγυπτο, τόσο κατά την προ, όσο και, κυρίως, κατά τη μετά- Ταχρίρ περίοδο έχει αναδειχτεί μόνο συγκυριακά, παρά τη σοβαρότητά της. Σε μια προσπάθεια να φωτίσουμε τις αιτίες που συντελούν στη γέννηση και την αναπαραγωγή του φαινομένου αυτού, να αποτιμήσουμε την ανάδυση ομάδων αυτοάμυνας γυναικών, καθώς και να προβούμε σε μια συνολικότερη εκτίμηση για την πολιτική κατάσταση στην Αίγυπτο, ένα και πλέον μήνα μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του Ισλαμιστή Προέδρου Μόρσι από το στρατό, συζητούμε με την Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ, Μουσουλμάνα φεμινίστρια ακτιβίστρια, μπλόγκερ και συνιδρύτρια του κινήματος Bassma. Το κίνημα Bassma, το οποίο τον Ιούλιο συμπλήρωσε ένα χρόνο ύπαρξης, ασχολείται με ζητήματα που εκτιμά ότι παραμελούνται από την τοπική κοινωνία, όπως η σεξουαλική παρενόχληση, ενώ έχει γίνει γνωστό για τη διοργάνωση περιπολιών σε δρόμους και σταθμούς μετρό στο Κάιρο, αποσκοπώντας στη μη βίαιη αποτροπή περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών και στην παράδοση των δραστών, ή όσων εκδηλώνουν τέτοια πρόθεση, στις Αρχές.

Πώς ερμηνεύεις τη σεξουαλική παρενόχληση των γυναικών στην Αίγυπτο, τόσο κατά την προ, όσο και κατά τη μετά-Ταχρίρ περίοδο;

Η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο. Οι γυναίκες συχνά υποτιμώνται και δε γίνονται σεβαστές, συνεπώς οι άνθρωποι θεωρούν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να κάνουν ό,τι θέλουν. Τα αιγυπτιακά mainstream Μ.Μ.Ε. συνήθως απεικονίζουν τις γυναίκες ως σεξουαλικά αντικείμενα κι αυτό τις απανθρωποποιεί. Η Αίγυπτος έχει υποφέρει και ακόμη υποφέρει από καταπίεση και αδικία, οι οποίες ωθούν τους ανθρώπους να καταφεύγουν στη βία, προκειμένου να πετύχουν ό,τι επιθυμούν. Οι γυναίκες υποφέρουν περισσότερο από όλους σε τέτοιες βίαιες κοινωνίες.

Είσαι μία από τις συνιδρύτριες του κινήματος Bassma. Μπορείς να μου πεις περισσότερα γι’ αυτό; Σε ποιο βαθμό διαφέρει από άλλες πρωτοβουλίες παρόμοιου προσανατολισμού, όπως η Operation Anti-Sexual Harassment ή η Tahrir Bodyguard; Έχετε ποτέ συνεργαστεί ή το σκέφτεστε;

Συνιδρύσαμε το «Bassma» μετά από μια σεξουαλική επίθεση που υπέστη μια φίλη μου. Συνειδητοποίησα πόσο επικίνδυνη έχει γίνει η σεξουαλική παρενόχληση, η οποία είναι προϊόν της έλλειψης αποδοχής της διαφορετικότητας του καθενός και της κατηγοριοποίησής του ως «άλλου», γεγονός που οδηγεί ευθέως στην άσκηση βίας. Η απόρριψη της βίας, των στερεοτύπων και των διακρίσεων βάσει φυλής, εθνότητας, χρώματος ή φύλου είναι από τις καταστατικές αρχές του «Bassma». Διαδίδουμε την επίγνωση της σπουδαιότητας της απόρριψης της βίας και της αλληλοαποδοχής, στα πλαίσια του αγώνα μας εναντίον της σεξουαλικής παρενόχλησης. Διαφέρουμε από τις άλλες ομάδες, γιατί δουλεύουμε εκτός πλατείας Ταχρίρ, εστιάζοντας τώρα στο Κάιρο, ενώ η «OpAntiSH» και η «Tahrir Bodyguard» δίνουν έμφαση στην πλατεία Ταχρίρ και μόνο κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Εμείς, από την άλλη πλευρά, κάνουμε σχέδια και δουλεύουμε σε ετήσια βάση. Η συνεργασία μας, επομένως, με τις άλλες ομάδες είναι ελάχιστη.

Αποφεύγοντας να πάρετε το νόμο στα χέρια σας και, αντίθετα, βοηθώντας στη δίκαιη εφαρμογή του από τις Αρχές θα πρέπει να είναι απαιτητικό. Πώς καταφέρνετε να μην ξεπερνάτε τα όρια;

Με τη βοήθεια πολλής εκπαίδευσης πάνω στο διάλογο, τον αυτοέλεγχο και την επιλογή ενός ηγέτη εμπιστοσύνης για κάθε επιμέρους ομάδα. Η βία αναδύεται, όταν οι άνθρωποι τριγύρω σου συμφωνούν με αυτή. Τα μέλη μας υποβάλλονται σε πολλή εκπαίδευση και συμμετέχουν σε focus groups, για να συνειδητοποιήσουν πόσο βλαπτική είναι η βία. Όποιο μέλος ξεπεράσει τα όρια, απομακρύνεται αυτομάτως από το κίνημα.

Πώς αντιλαμβάνεσαι τον φεμινισμό, ως Μουσουλμάνα ακτιβίστρια;

Τον αντιλαμβάνομαι ως ελευθερία επιλογής. Είμαι υπέρ της επιλογής. Πιστεύω ότι ο Αλλάχ (Θεός) μας έδωσε ένα σπουδαίο δώρο, την ελευθερία επιλογής, και δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν να μας το πάρει.

Η Αίγυπτος κλυδωνίζεται και βρίσκεται στο χείλος ενός εμφυλίου, μετά την ανατροπή του Προέδρου Μόρσι . Τι εκτιμάς ότι θα συμβεί στο κοντινό μέλλον, όσο αβέβαιη μια τέτοια εκτίμηση μπορεί να είναι;

Ο στρατός δε θα μας αφήσει να οδηγηθούμε σε έναν εμφύλιο. Πιθανότατα θα εξαλείψει Μουσουλμανική Αδελφότητα, πριν αυτό συμβεί. Στην πραγματικότητα προβλέπω ασφάλεια, γιατί ο στρατός θα υποσχεθεί ασφάλεια και σταθερότητα, με αντάλλαγμα τη σιωπή και τη συναίνεση των πολιτών. Έτσι θα επιστρέψουμε στην καταπίεση, αλλά όσοι υπακούν θα είναι ασφαλείς. Επιστρέφουμε σε μια εποχή πιο σκοτεινή από εκείνη του καθεστώτος Μουμπάρακ…

Περισσότερες πληροφορίες για το κίνημα Bassma μπορείτε να αναζητήσετε εδώ

Το μπλογκ της Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ εδώ

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Διαβάστε σχετικά

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

 

Share

Η αναρχική μουσουλμάνα σκιτσογράφος την οποία μισούν οι φονταμενταλιστές της Αιγύπτου

Μία από τις γυναίκες που μίλησαν στη Συνέλευση Γυναικών κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ στην Τυνησία δεν ήταν πολιτική ακτιβίστρια, αλλά σκιτσογράφος. Η Doaa Eladl είναι μία 34χρονη Αιγύπτια, η οποία αποκαλεί τον εαυτό της «αναρχική μουσουλμάνα».

Δημοσιεύει τη δουλειά της στη μεγάλη εφημερίδα Al-Masry Al-Youm και συγκαταλέγεται στους γνωστότερους πολιτικούς σκιτσογράφους της χώρας της, διαπρέποντας σε ένα χώρο κατ’ εξοχήν ανδροκρατούμενο, όπως υποδηλώνει ένα χιουμοριστικό σκίτσο της που τη δείχνει να παρελαύνει προς τη δουλειά της, έχοντας τα μαλλιά της δεμένα στα μουστάκια τεσσάρων συναδέλφων της.

Κατά τη διάρκεια των αναταραχών στην Αίγυπτο, η Eladl και οι συνάδελφοί της υποστήριξαν την Επανάσταση, τυπώνοντας μία σειρά από σκίτσα αγριότατης πολιτικής σάτιρας, τα οποία μοίρασαν εν συνεχεία στην πλατεία Tahrir:

«Δεν θεωρώ πως καλλιτέχνες του είδους μου θα έπρεπε να είναι μέλη πολιτικών κομμάτων ή οργανωτές. Αντιθέτως, θα πρέπει να χρησιμοποιούμε την τέχνη μας για να στηλιτεύσουμε την αδικία και την καταπίεση», έχει δηλώσει η ίδια.

Οι δριμύτατες καρικατούρες της έχουν προκαλέσει την οργή των φονταμενταλιστών μουσουλμάνων της χώρας της, σε σημείο ώστε να είναι η πρώτη σκιτσογράφος στα χρονικά της Αιγύπτου, η οποία αντιμετωπίζει κατηγορίες για βλασφημία κατά του Ισλάμ.

Το 2012, ο σαλαφιστής δικηγόρος Khaled El-Masry, γενικός γραμματέας μιας οργάνωσης με την ονομασία Εθνικό Κέντρο για την Υπεράσπιση των Ελευθεριών, τη μήνυσε, κατηγορώντας την για δυσφήμιση θρησκευτικών προφητών.

Το σκίτσο που πυροδότησε την αντίδρασή του δείχνει έναν Αιγύπτιο με φτερά αγγέλου να νουθετεί τον Αδάμ και την Εύα, λέγοντάς τους πως δεν θα είχαν εκδιωχθεί ποτέ από τον παράδεισο εάν πολύ απλά είχαν ψηφίσει υπέρ του προσχεδίου συντάγματος της Αδελφότητας στο πρόσφατο δημοψήφισμα. Το δικαστήριο δεν έχει ακόμα εκδικάσει την υπόθεση.

Η Eladl χρησιμοποιεί την τέχνη της με σκοπό να προσελκύσει την προσοχή του κόσμου στα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας, γάμου ανηλίκων, σεξουαλικής παρενόχλησης, βίας κατά των γυναικών, καθώς και στο νέο φαινόμενο των επιθέσεων κατά των γυναικών διαδηλωτριών.

Ορισμένοι της καταλογίζουν βέβηλη συμπεριφορά, υποστηρίζοντας ότι η δουλειά της υπερβαίνει τα όρια της κοσμιότητας – κάτι που δεν φαίνεται να αγγίζει την ίδια και το γνώριμο ύφος των σκίτσων της.

Ενα από αυτά, το οποίο έχει προκαλέσει τις εντονότερες αντιδράσεις, καταφέρεται κατά της κλειτοριδεκτομής, απεικονίζοντας ένας άνδρα πάνω σε μία σκάλα ορθωμένη ανάμεσα στα πόδια μιας γυναίκας, κρατώντας ένα ψαλίδι.

«Κριτικάρω τις συνήθειες και τα έθιμα τα οποία πιστεύω ότι είναι λάθος και θα έπρεπε να αναθεωρηθούν, όπως η γυναικεία περιτομή, που δεν προκύπτει καθόλου από τη μουσουλμανική θρησκεία. Πολλοί λόγιοι υποστηρίζουν ότι η εν λόγω πρακτική αποτελεί έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και δεν σχετίζεται κατά κανένα τρόπο με το Ισλάμ. Παρ’ όλα αυτά, εφαρμόζεται ακόμα στην Αίγυπτο, δυστυχώς στο όνομα της θρησκείας».

 

 

Πηγή: iefimerida

 

Διαβάστε ακόμα

Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ Τυνησία: Τα καλά νέα από την Τύνιδα

Οι Δυναμικές Τυνήσιες καλούν στη συνέλευση των γυναικών στην Τύνιδα

 

Share

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Φωτό: Άνοιξη 2013, γυναίκες καραδαίνουν μαχαίρια σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τους βιασμούς, που μένουν ατιμώρητοι

 

της Ελένης Τσερεζόλε

«Αν δεν κυνηγούσα τις γυναίκες, οι φίλοι μου θα με περνούσαν για ομοφυλόφιλο». Με τον τρόπο αυτό ένας αιγύπτιος έφηβος που τον συνέλαβαν πρόσφατα να παρενοχλεί σεξουαλικά μια γυναίκα στην Αλεξάνδρεια, δικαιολόγησε την πράξη του. Το περιστατικό, πέρα από αποκαλυπτικό μιας γενικευμένης νοοτροπίας τόσο έναντι των γυναικών όσο και έναντι των ομοφυλόφιλων στην Αίγυπτο, είναι και… σπάνιο. Ελάχιστες δηλαδή είναι οι φορές που οι άνδρες οι οποίοι επιτίθενται μαζικά και κακοποιούν σεξουαλικά γυναίκες σε δημόσιους χώρους, συλλαμβάνονται και προσάγονται ενώπιον της Δικαιοσύνης. Τις περισσότερες φορές, είτε δεν συλλαμβάνονται καθόλου είτε τα θύματα, υπό τις πολλαπλές πιέσεις (εκ μέρους των οικογενειών των ιδίων, των δραστών, της αστυνομίας, κ.α.) κάνουν πίσω. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο. Για παράδειγμα, το 2006, νεαρές γυναίκες δέχθηκαν επίθεση από ομάδα ανδρών, στο κέντρο του Καΐρου, χωρίς η αστυνομία να παρέμβει. Απλά σήμερα, μετά από την πτώση του καθεστώτος Μουμπάρακ αλλά και χάρη στο θάρρος μερικών γυναικών που έπεσαν θύματα τέτοιων επιθέσεων, να τις δημοσιοποιήσουν, έχει έλθει δυναμικά στο προσκήνιο, αναγκάζοντας τους δημόσιους παράγοντες, από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, που είναι στην εξουσία, ως διάφορες οργανώσεις, να πάρουν θέση.

Οι βίαιες και μαζικές αυτές επιθέσεις ενάντια σε γυναίκες σε δημόσιους χώρους, και κυρίως στην εμβληματική για το ρόλο της στην ανατροπή του Μουμπάρακ, πλατεία Ταχρίρ (αλλά όχι μόνο σε αυτή), συνιστούν πλέον σοβαρό κοινωνικό φαινόμενο. Για την «ενδέκατη πληγή της Αιγύπτου» έκανε πρόσφατα λόγο η γαλλική Μοντ ενώ η Χέραλντ Τρίμπιουν είχε τίτλο: «κύμα σεξουαλικών επιθέσεων φοβίζει την Αίγυπτο». Το πρόβλημα είναι ότι φαινόμενο δεν «φοβίζει» γενικώς και αορίστως την Αίγυπτο, αλλά φέρνει στην επιφάνεια οπισθοδρομικές αντιλήψεις πολλών ετών, και μάλιστα εκ μέρους σημαντικών παραγόντων και διαμορφωτών της κοινής γνώμης, του τύπου «οι γυναίκες τα θέλανε, προκαλούν», κλπ. Για παράδειγμα αυτή είναι η θέση του δημοφιλούς σεΐχη Αμπού Ισλάμ: «Αυτές που πηγαίνουν στην πλατεία Ταχρίρ είναι γυναίκες γυμνές, που δεν καλύπτονται με το χιτζάμπ, χήρες, που επιδιώκουν να τις βιάσουν».

Υποψήφια θύματα όλες οι γυναίκες…

Πέραν της προκλητικότητάς της, η τοποθέτηση αυτή (που δεν είναι μεμονωμένη) είναι και ανακριβής: ακόμη και γυναίκες που φορούν το χιτζάμπ πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης. Είτε στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς είτε στο δρόμο. Ενίοτε η επίθεση αυτή λαμβάνει μαζικό χαρακτήρα: δεκάδες, εκατοντάδες άνδρες περικυκλώνουν μία ή περισσότερες γυναίκες, τις γδύνουν, τις ξυλοφορτώνουν, και τους επιτίθενται σεξουαλικά. Συχνά τα θύματα δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν ποιοι είναι οι δράστες της επίθεσης και ποιοι σπεύδουν προς βοήθειά τους… Καμία δε γυναίκα δεν βρίσκεται στο απυρόβλητο τέτοιου είδους βάρβαρων επιθέσεων: νέες ή μεγαλύτερης ηλικίας, παντρεμένες ή ανύπαντρες, με χιτζάμπ ή χωρίς, ευκατάστατες ή όχι… Και το να καλέσουν σε βοήθεια είναι, τις περισσότερες φορές, μάταιο. Καλύτερα να πουν ότι τους έκλεψαν την τσάντα. Οι αστυνομικοί δεν προσφέρουν προστασία καθώς θεωρούνται εν δυνάμει βιαστές και αυτοί…

Όσοι πίστευαν ότι η ανατροπή του καταπιεστικού καθεστώτος Μουμπάρακ, θα άλλαζε τα πράγματα διαψεύστηκαν. Στην αρχή των διαμαρτυριών, στην πλατεία Ταχρίρ, συνυπήρχαν άνδρες και γυναίκες διαδηλωτές, χωρίς να σημειωθεί κάποιο περιστατικό. Ωστόσο, τη 18η ημέρα, η αμερικανίδα ανταποκρίτρια του CBS, Λόρα Λόγκαν, δέχθηκε επίθεση από… διακόσιους άνδρες… Τους επόμενους μήνες παρεμφερείς επιθέσεις δέχθηκαν δύο γαλλίδες δημοσιογράφοι, των δημόσιων καναλιών France 3 και France24, οι οποίες γλίτωσαν τα χειρότερα χάρη στην παρέμβαση άλλων ανδρών… Ωστόσο, η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων είναι αιγύπτιες – απλά τα περιστατικά με τις ξένες δημοσιογράφους έστρεψαν τα φώτα των διεθνών ΜΜΕ στο φαινόμενο.

Όταν η επανισλαμοποίηση ανοίγει το δρόμο στην αυθαιρεσία σε βάρος των γυναικών…

Ποιοι είναι οι δράστες; Ποια τα κίνητρά τους;

Η ερμηνεία του φαινομένου δεν μπορεί να είναι μονοπαραγοντική: οικονομικοί παράγοντες (υψηλότατη ανεργία των νέων, μεγάλα ποσοστά φτώχειας), σεξουαλική στέρηση (μεγάλη διάδοση κάθε είδους πορνογραφίας) αλλά και η ισλαμιστική προσέγγιση της γυναίκας και του σώματός της, μπορούν (σε κάποιο βαθμό) να εξηγήσουν τις επιθέσεις αυτές.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε η επανισλαμοποίηση της κοινωνίας που ξεκίνησε επί Μουμπάρακ, βάζοντας φρένο σε σειρά νομοθετημάτων του παρελθόντος (επί Νάσερ και Σαντάτ), που έδιναν δικαιώματα στις γυναίκες. Όποιος ανέμενε ότι τα ανοίγματα του Μουμπάρακ προς τους ισλαμιστές θα συντηρητικοποιούσαν την κοινωνία, και θα προστάτευαν τις γυναίκες από σεξουαλικές επιθέσεις σε δημόσιους χώρους, σε ΜΜΜ, έπεσαν έξω. Και τούτο γιατί, όπως παρατηρεί ο γνωστός συγγραφέας (του «Μεγάρου Γιακουμπιάν») στο νέο του βιβλίο, «Χρονικά της Αιγυπτιακής Επανάστασης», Αλάα αλ-Ασουάνι, «οι ουαχαμπίτες βλέπουν τη γυναίκα ως σεξουαλικό αντικείμενο, όργανο πειρασμού ή μέσο τεκνοποίησης. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να καλύψουν το σώμα της και να την απομονώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο από την κοινωνία, για να απωθήσουν το κακό που μπορεί να προέλθει από τη γοητεία τους». Δεν είναι έτσι δύσκολο η γυναίκα να μετατραπεί σε θήραμα…

Η ειρωνεία του πράγματος είναι ότι η Αίγυπτος ήταν η πρώτη αραβική χώρα όπου αναπτύχθηκε στη δεκαετία του 1920 το φεμινιστικό κίνημα: το 1923, η Χόντα Σαράουϊ τολμούσε να πετάξει τη μαντίλα που κάλυπτε το πρόσωπό της, προκαλώντας σκάνδαλο και βάζοντας τα θεμέλια του γυναικείου κινήματος στη χώρα. Στις δεκαετίες του 1950 και του 1960, οι γυναίκες αποσπούσαν το δικαίωμα ψήφου, πρόσβασης στην εκπαίδευση, στην απασχόληση. Ακόμη, επί Ανουάρ αλ Σαντάτ, ψηφίστηκαν οι νόμοι για την προστασία της γυναίκας στο πλαίσιο του γάμου. Επί Μουμπάρακ, το πάνω χέρι στα κοινωνικά ζητήματα (με αντάλλαγμα τη διατήρηση της πολιτικής του εξουσίας) που έδωσε ο «ραίς» στους ισλαμιστές προκάλεσε σοβαρά προβλήματα – π.χ. η βάρβαρη πρακτική της κλειτοριδεκτομής, την οποία δεν επιβάλλει το Κοράνι και που είναι παράνομη από το 2008, μετατράπηκε σε ισλαμικό κανόνα! Προβλήματα που σήμερα γίνονται ακόμη πιο αισθητά, με την άνοδό τους στην εξουσία.

Μέσα σε αυτό το γκρίζο τοπίο για τα γυναικεία δικαιώματα, όπως αυτό διαγράφεται από τις βάρβαρες δημόσιες σεξουαλικές επιθέσεις, υπάρχουν και φωτεινά σημεία. Είναι η δράση θαρραλέων γυναικών που τολμούν τα πουν τα πράγματα με το όνομά τους και να θέσουν, π.χ., την εξουσία των Αδελφών Μουσουλμάνων προ των ευθυνών της. Όπως για παράδειγμα, η Έβιν Νάγκα, φεμινίστρια, που κατήγγειλε «μια ισλαμιστική εξουσία, σκοταδιστική, που, με το πρόσχημα της σαρία και των παραδόσεων, θέλει να κλείσει τις γυναίκες στα σπίτια τους και να ακυρώσει την επανάσταση». Ή η Χάνια Μοχίμπ, η 42χρονη δημοσιογράφος, που ήταν ένα από τα πρώτα θύματα που δημοσιοποίησε την εμπειρία της. Μέχρι σήμερα μόλις 18 τέτοιες επιθέσεις έχουν καταγραφεί, ωστόσο είναι σίγουρα πολύ περισσότερες καθώς πολλές γυναίκες αποθαρρύνονται από το να τις καταγγείλουν.

Οι Αιγύπτιες πάντως δεν το βάζουν κάτω. Και όσο οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι διαπληκτίζονται με τα άλλα κόμματα για το θέμα των ευθυνών, εκείνες συνεχίζουν να δίνουν το παρόν στις διαδηλώσεις. Είτε συνοδευόμενες από… σωματοφύλακες. Είτε με ίδια μέσα προστασίας: «μην ανησυχείτε για μένα» έλεγε πρόσφατα μια 40χρονη δικηγόρος, η Άμπερ Χαρίντι, «οπλοφορώ».

Όπως και νάναι οι μαζικοί, δημόσιοι βιασμοί αποτελούν μία από τις πολλές πτυχές ενός καθημερινού και σε πολλά μέτωπα αγώνα που δίνουν οι αιγύπτιες: για τη ζωή τους, για την αξιοπρέπειά τους. Κι εντέλει για την τελική έκβαση της εξέγερσης που ανέτρεψε το καθεστώς του Μουμπάρακ…

 

Περισσότερα

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

Share

Αίγυπτος: Ο βιασμός το νέο όπλο κατά των διαδηλωτριών

του Γρηγόρη Καυκιά

Σκληροπυρηνικοί Αιγύπτιοι κληρικοί ζητούν την εκτέλεση των αρχηγών της αντιπολίτευσης και δικαιολογούν τις απόπειρες βιασμού γυναικών, που διαμαρτύρονται στις πλατείες. O αρχηγός της αντιπολίτευσης Χαμντίν Σαμπάχι δηλώνει πως οι οποιεσδήποτε απειλές δεν είναι ικανές να αποτρέψουν τον ίδιο αλλά ούτε και τους υποστηρικτές του κόμματός του «Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας», από το να διαδηλώνουν ειρηνικά.

Ο Αιγύπτιος κληρικός Αχμέντ Μοχάμεντ Αμπντάλα σε δημόσια ομιλία του καταφέρθηκε λεκτικά εναντίον των γυναικών που διαδηλώνουν στη πλατεία Ταχρίρ, ενώ ανέφερε πως ο βιασμός τους δικαιολογείται ως αποτέλεσμα της ανάρμοστης συμπεριφοράς τους.

Υποστήριξε ακόμα πως οι γυναίκες που παρευρίσκονται σε τέτοιες διαδηλώσεις είναι, στην πλειονότητά τους, Χριστιανές και οι άλλες είναι χήρες που απλά δεν έχουν κάποιον να τις χαλιναγωγήσει.

Τα στοιχεία μόνο σοκ μπορούν να προκαλέσουν καθώς στις 25 Ιανουαρίου, ημέρα εορτασμού της διετούς επετείου από την αιγυπτιακή επανάσταση, τουλάχιστον 19 γυναίκες έπεσαν θύματα επιθέσεων, μία εκ των οποίων χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, καθώς υπέστη κλειτοριδεκτομή με μαχαίρι κατά τη διάρκεια των επεισοδίων.

Όπως μεταδίδουν ξένα Μέσα Ενημέρωσης, πολλοί κληρικοί δεν διστάζουν να εκφέρουν ακραίες απόψεις με στόχο τον εκφοβισμό των διαδηλωτών, απειλώντας με τιμωρία που φτάνει ως και στη θανατική καταδίκη.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Γουατζί Γκονέιμ που καλεί τους πιστούς να «σκοτώσουν τους εγκληματίες και τους κακοποιούς που καίνε τη χώρα», αναφέροντας πως αν δεν δράσει η κυβέρνηση του Μοχάμεντ Μόρσι θα πρέπει να το πράξουν οι πολίτες.

Οι προτροπές των κληρικών για την επιβολή της θανατικής ποινής, του ακρωτηριασμού ή της σταύρωσης είναι εμπνευσμένες από το νόμο της Σαρία.

Ο Μόρσι, την περασμένη Πέμπτη, καταδίκασε τις ακραίες απόψεις των κληρικών και τόνισε πως «η άσκηση θρησκευτικής βίας ή οι απειλές αυτής αποτελούν μία από τις σημαντικότερες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η Αραβική Άνοιξη». Παράλληλα, κάλεσε όλες τους φορείς, θρησκευτικούς και πολιτικούς να απορρίψουν τη ρητορική της βίας που υποδαυλίζει τα αισθήματα βίας μεταξύ των πολιτών.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε σχετικά

Διαμαρτυρία στην Αιγυπτιακή Πρεσβεία

Βιασμοί και σεξουαλικές επιθέσεις στην πλατεία Ταχρίρ

 

Ακόμα, για την αντίσταση των γυναικών στον αραβικό κόσμο

Η μάχη των γυναικών της Αραβικής Άνοιξης κατά της βίας

Η φωτογραφία μιας νεαρής μουσουλμάνας χωρίς μαντήλα αναστατώνει τον αραβικό κόσμο και το Facebook

Αραβική Άνοιξη: πώς οι γυναίκες χρησιμοποιούν το σώμα τους για να κάνουν επανάσταση

 

 

Share

Βιασμοί και σεξουαλικές επιθέσεις στην πλατεία Ταχρίρ

 

αλιεύει η Λίνα Φιλοπούλου

Τουλάχιστον 19 γυναίκες κατήγγειλαν πως κακοποιήθηκαν σεξουαλικά ή βιάστηκαν στην πλατεία Ταχρίρ του Καϊρου, κατά τη διάρκεια συγκρούσεων που σημειώθηκαν την περασμένη εβδομάδα στο πλαίσιο των διαδηλώσεων για τη δεύτερη επέτειο της εξέγερσης που ανέτρεψε το καθεστώς Μουμπάρακ.

Διεθνή μέσα, που επικαλούνται καταγγελίες οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναφέρουν πως ένας όχλος επιτέθηκε σε μία 19χρονη τραυματίζοντάς την με λεπίδα στα γεννητικά όργανα. Η κοπέλα μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Κασρ αλ Αΐνι, έπειτα από επίθεση 25 ανδρών, οι οποίοι τη βίασαν την τραυμάτισαν σοβαρά και την εγκατέλειψαν.

Όπως τονίζουν οι ακτιβιστές οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και επιθέσεις στην Αίγυπτο έχουν αυξηθεί από την έναρξη της εξέγερσης τον Φεβρουάριο του 2011. Αριστερές οργανώσεις καταγγέλλουν ότι οι επιθέσεις πραγματοποιούνται από ομάδες ατόμων που αντιτίθενται των διαδηλωτών.

Οι επιθέσεις πραγματοποιούνται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο. Ένας όχλος από άνδρες πλησιάζει γυναίκες απομονωμένες, στην αρχή την παρενοχλούν και στη συνέχεια της επιτίθενται προσπαθώντας να τη γδύσουν.

«Οι επιθέσεις έχουν αυξηθεί από την επανάσταση» δήλωσε στο Bloomberg ακτιβίστρια από την οργάνωση ενάντια στα σεξουαλικά εγκλήματα OpAntiSH με έδρα το Κάιρο.

Η οργάνωση OpAntiSH έχει δημιουργήσει τηλεφωνικές γραμμές αλλά και ομάδες δράσεις που επεμβαίνουν με χρήση φωτοβολίδων σε περίπτωση που αντιληφθούν κάποια επίθεση ή ειδοποιηθούν. Όπως σημειώνεται στο International Business Times πολλοί από τους ακτιβιστές της OpAntiSH έχουν δεχτεί επίθεση κατά την προσπάθειά τους να βοηθήσουν κάποιο θύμα.

«Ξαφνικά βρέθηκα στη μέση και γύρω μου άντρες που σχημάτιζαν έναν κύκλο, ο οποίος όλο και στένευε» έγραψε ένα θύμα επίθεσης στο Facebook. «Με άγγιζαν με χάιδευαν, έβαλαν τα χέρια τους κάτω από τα ρούχα μου και μέσα στο παντελόνι μου. Δεν μπορούσα ούτε να αναπνεύσω, πραγματικά νόμιζα πως θα πεθάνω από ασφυξία», τονίζει.

Ένα άλλο θύμα δημοσιεύει τη μαρτυρία της στην ιστοσελίδα της φεμινιστικής οργάνωσης Nazra. «Εκατοντάδες χέρια με άγγιζαν και προσπαθούσαν να μου βγάλουν τα ρούχα. Δεν υπάρχει διέξοδος. Ένιωθα μόνο ο κύκλος να κλείνει. Βρέθηκα τελείως γυμνή σε ένα στενό δρομάκι παρασυρόμενη από τη μάζα. Κάθε φορά που φώναζα για βοήθεια γινόντουσαν περισσότερο βίαιοι».

«Η Ταχρίρ είναι ένας χώρος που θα πρέπει να υπερασπιστούμε. Δεν είναι ένα σύμβολο επανάστασης από μόνη της, αλλά μόνο αν αυτοί που διαδηλώνουν πάνω της το πιστεύουν πραγματικά», γράφει ο Tom Dale της εφημερίδας «Egypt Independent».

Πηγή: tvxs

 

 

Share