Subscribe via RSS Feed

Tag: "ενδυνάμωση"

Από τη Μαδρίτη με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Feminist-protest-Spain-800x450

Η φεμινιστική απεργία και η πορείες που πραγματοποιήθηκαν στη Μαδρίτη αλλά και σε άλλες ισπανικές πόλεις αυτή την 8 του Μάρτη έχουν γράψει ήδη ιστορία: τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα (CCOO και UGT) υπολογίζουν ότι περίπου 6 εκατομμύρια εργαζόμενες και εργαζόμενοι συμμετείχαν στην απεργία (ουσιαστικά κυλιόμενες δίωρες στάσεις εργασίας). Είναι η πρώτη φορά στην Ισπανία (και ίσως σε όλη την Ευρώπη, με εξαίρεση τη γνωστή γυναικεία απεργία στην Ισλανδία το 1975) που γίνεται απεργία με φεμινιστικά αιτήματα, η οποία δεν αφορούσε μόνο την αποχή από την πληρωμένη εργασία αλλά και την απλήρωτη (φροντίδα σπιτιού, ηλικιωμένων, παιδιών και αρρώστων) όπως και την κατανάλωση. Πέρα από τη Μαδρίτη, πορείες πραγματοποιήθηκαν σε 48 άλλες ισπανικές πόλεις, μεταξύ των οποίων η Βαρκελώνη, το Αλικάντε, το Μπιμπλάο, η Γρανάδα, το Σαντιάγκο ντε Κοσμποστέλα, η Χιχόν, η Λεόν και η Βαλένθια. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, η πορεία στη Μαδρίτη συγκέντρωσε 500.000 άτομα (για την αστυνομία 170.000), ενώ στη Βαρκελώνη 600.000 (200.000 για την αστυνομία). Αντίστοιχα εντυπωσιακά είναι και τα νούμερα σε άλλες πόλεις (Σεβίλλη 100.000, Μπιλμπαο 50.000 κλπ). Είναι προφανές ότι το φεμινιστικό κίνημα έχει δυναμική στην Ισπανία και, κάτι άλλο πολύ σημαντικό, μαζικότητα. Η φίλη μας η Κατερίνα που ζει μόνιμα στη Μαδρίτη πήγε στην πορεία και μας γράφει τι είδε, τι άκουσε και τι ένιωσε:

8 Μαρτίου 2018: Φεμινιστική απεργία και πορεία στη Μαδρίτη.

Η φεμινιστική απεργία στην Ισπανία είχε προκηρυχθεί σαν απεργία όλων των γυναικών από τη δουλειά, τις φροντίδες και την κατανάλωση.

Η πορεία ξεκινούσε στις 19:00 από την Atocha αλλά ήδη από τις 18:00 οι δρόμοι στις γειτονιές και τα ΜΜΜ ήταν γεμάτα με γυναίκες με μοβ που κατευθύνονταν προς  στην πορεία. Είχε κάτι το συναρπαστικό αυτή η σιωπηρή συνενοχή και η διασταύρωση βλεμμάτων των γυναικών με τα μοβ.

Στο κέντρο για την σεξουαλική υγεία των νέων, ο Χουάν και η Τάνια οργάνωναν ένα εργαστήρι διήγησης για ηλικιωμένους. Μόνο που σήμερα το εργαστήρι είχε ως σκοπό τη δημιουργία πλακάτ. Γύρω στις δέκα γυναίκες άνω των 65 ετών και δύο άντρες ετοίμαζαν πλακάτ που θα κατέβαζαν στην πορεία. «Είμαστε τα δέντρα της ζωής», «είμαστε οι εγγονές των μαγισσών που δεν κάψατε» μεταξύ άλλων…

image001

Οι γυναίκες με τα πλακάτ έξω από το κέντρο νέων στην περιοχλη του Callao.

19:30 κι ενώ η πορεία στην Atocha ήταν σε εκκίνηση Gran Vía και Cibeles ήταν ήδη γεμάτες από κόσμο που περίμενε την αρχή της πορείας να φτάσει για να την ακολουθήσει. Γυναίκες όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων, μόνες τους, σε παρέες αλλά και με συντρόφους και παιδιά.

image003

19:30 στη συμβολή των δρόμων Alcala και Gran Via. Στο βάθος διακρίνεται ο κόσμος που γεμίζει την Cibeles και φτάνει μέχρι την Puerta de Alcala.

image006

H Atocha την ίδια περίπου ώρα που Cibeles και Alcala ήταν ήδη γεμάτες. Η απόσταση μεταξύ των δύο φωτογραφιών είναι περίπου 2 km.

Οι απαιτήσεις τους: πραγματική ισότητα, γιατί ακόμα οι γυναίκες κερδίζουν κατά μέσo όρο 13% λιγότερο από τους άντρες και γιατί οι συντάξεις που προορίζονται για  γυναίκες είναι 34% μικρότερες από αυτές που προορίζονται σε άντρες (στοιχεία του 2016 για την Ισπανία), γιατί όταν μια γυναικά πηγαίνει σε μία συνέντευξη εργασίας δεν είναι υποχρεωμένη να απαντήσει αν σκέφτεται να κάνει παιδιά ή όχι, γιατί ο χρόνος ο οποίος αφιερώνει μια γυναίκα στην φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων και του σπιτιού είναι πολύ περισσότερος από αυτόν που αφιερώνει ένας άντρας, γιατί μια γυναίκα έχει δικαίωμα να γυρίσει σπίτι της σώα και χωρίς να φοβάται ό,τι ώρα θέλει, να φοράει ό,τι θέλει και να πιεί όσο θέλει κι αν θέλει, γιατί μια γυναίκα έχει το δικαίωμα να επιλέξει με ποιόν και αν θα κάνει σεξ, γιατί όχι σημαίνει όχι, γιατί μια γυναίκα έχει τον πρώτο λόγο στον αν θα συνεχίσει μια εγκυμοσύνη ή όχι, γιατί 55 γυναίκες δολοφονήθηκαν το 2017 στην Ισπανία από άντρες (συντρόφους, πρώην συντρόφους ή μη συντρόφους) και ήδη 6 μέσα στο 2018. Γιατί μέχρι όλα αυτά να είναι πραγματικότητα και για την τελευταία γυναίκα σε αυτόν τον πλανήτη ο φεμινιστικός αγώνας δεν μπορεί να σταματήσει.

Στην πορεία στη Μαδρίτη εντυπωσίασε το πλήθος και η πυκνότητα του κόσμου, το απίστευτο νούμερο νέων γυναικών και κοριτσιών που συμμετείχε με απίστευτο παλμό και ενέργεια, το γεγονός ότι δεν υπήρξε ηλικιακή ομάδα που να ήταν χωρίς αντιπροσώπευση, το ότι γυναίκες όλων των κοινωνικών ομάδων και εθνικοτήτων, Ισπανίδες και μετανάστριες ήταν εκεί.

Τα συνθήματα εμπνευσμένα και ειρωνικά: «Χωρίς εμάς σταματάει ο κόσμος», «Γιάννη Γιαννάκη φτιάξε μόνος σου φαγάκι», «Μεθυσμένη ή νηφάλια θέλω να γυρίσω σπίτι», «Αν δεν είναι ιπτάμενη δεν είναι η σκούπα μου», «Η κοπέλα του Εξορκιστή ήταν και αυτή φεμινίστρια», «δεν βγήκα εγώ από το πλευρό σου, εσύ βγήκες από το μουνί μου», «το σώμα μου, η ζωή μου, ο τρόπος μου να πηδιέμαι δεν το καθορίζει η πατριαχία», «ο αγώνας θα είναι φεμινιστικός ή δεν θα είναι», «εγώ διαλέγω πως ντύνομαι και με ποιόν γδύνομαι», «γυρνώντας σπίτι θέλω να είμαι ελεύθερη όχι γενναία», «το νούμερο 38 με στενεύει στο μουνί», «ο φεμινισμός είναι η ριζοσπαστική ιδέα ότι οι γυναίκες είναι άνθρωποι», «ούτε παρθένες ούτε τσούλες, ούτε σκύλες ούτε νεράιδες, ίσως λίγο μάγισσες γιατί έχουμε καεί», «μας πήραν τόσα που στο τέλος μας πήραν και το φόβο», «είμαστε το ουρλιαχτό όσων δεν έχουν φωνή», «είμαι δαιμονισμένη», «το αντίθετο του φεμινισμού είναι η άγνοια», «ο έρωτας ήταν το όπιο της γυναίκας»…

Αντί επιλόγου: Πριν κάποιους μήνες είχα παρευρεθεί σε ένα συνέδριο για τις «δημοκρατικές πόλεις», εκεί εν μέσω καταλανο-ισπανικής κρίσης υπήρξε ένας διάλογος μεταξύ των δημάρχων Μαδρίτης και Βαρκελώνης, Manuela Carmena και Ada Colau, δύο γυναίκες που στο λίγο χρόνο που άρχονται των κοινών έχουν μετατραπεί σε σύμβολα του φεμινισμού και της δημοκρατίας για πολλούς. Στην ομιλία τους ξεχώρισε, συγκίνησε και προκάλεσε αυθόρμητο χειροκρότημα από το γεμάτο αμφιθέατρο η φράση ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των γυναικών.

Μετά από την χθεσινή πορεία, είμαι σίγουρη ότι κάτι τέτοιο είναι γεγονός, ωστόσο χρειάζεται αγώνα, φροντίδα και επαγρύπνηση.

 

Διαβάστε ακόμα

Ισπανία: Ανακοίνωση φεμινιστικών συλλογικοτήτων/οργανώσεων για την απεργία στις 8 Μάρτη

 

Share

Όλες στους δρόμους στις 8 Μάρτη!

φεμινισμός

Κάθε μέρα Αγώνα, για μας είναι Γιορτή!

Στον απόηχο του «Νi una menos!» και του «Womens’ Strike», φέτος στις 8 Μάρτη οι γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις παγκοσμίως μας καλούν να βγούμε στους δρόμους. Στην Ισπανία, εκατοντάδες οργανώσεις απευθύνουν κοινό κάλεσμα για μια φεμινιστική απεργία. Το #WeStrike υπογράφει όλο και περισσότερα καλέσματα στα social media. Στη Βρετανία, στις ΗΠΑ, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και αλλού, γίνονται καλέσματα για συμμετοχή στην απεργία και σε διαδηλώσεις όχι μόνο για τη σεξουαλική βία, αλλά και για τις διακρίσεις στους χώρους εργασίας, για την απλήρωτη οικιακή εργασία, για τον ανισομερή καταμερισμό καθηκόντων στο σπίτι.

Η πολλαπλή καταπίεση των γυναικών από την Πατριαρχία και τον Καπιταλισμό είναι η παγκόσμια καθημερινότητά μας. Σεξουαλική παρενόχληση, βιασμοί, γυναικοκτόνιες, απολύσεις, ακόμη και εγκύων, διακρίσεις στους χώρους δουλειάς, αποκλειστική ανάληψη της φροντίδας στην οικογένεια ξανά και ξανά. Σε κάθε κοινωνική σχέση, η έμφυλη ταυτότητά μας χρησιμοποιείται με διαφορετικό τρόπο εναντίον μας.

Οι ζωές μας!

Στη δουλειά πληρωνόμαστε λιγότερο, μας σέβονται λιγότερο, κινδυνεύουμε με απόλυση όταν μείνουμε έγκυες, δεν παίρνουμε τα απαραίτητα επιδόματα, συχνά μας παρενοχλούν σεξουαλικά. Στο σπίτι, οι περισσότερες δουλειές πέφτουν αυτονόητα πάνω μας -τα πιάτα, η μπουγάδα, η φασίνα, η φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων συγγενών. Στους δημόσιους χώρους φαίνεται ότι είναι δική μας ευθύνη να μην παραβιάσει κάποιος το σώμα μας – κι αν πράγματι κάποιος το κάνει και εμείς το καταγγείλουμε, ο περίγυρος, η αστυνομία, τα δικαστήρια μας αντιμετωπίζουν με δυσπιστία και υποτίμηση.

Tα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, οι περιπτώσεις γυναικών που αντιμετώπισαν προβλήματα στην εργασία τους -επειδή ήταν γυναίκες- και έγιναν γνωστές είναι πολυάριθμες. Πρόσφατα, η εταιρεία NETSCOPESOLUTIONS απέλυσε μια εργαζόμενη με την λήξη της άδειας λοχείας της. Η MIGATO και τα My Market απέλυσαν εργαζόμενες όσο αυτές ήταν έγκυες. Στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου, πολλές γυναίκες κατήγγειλαν πως οι εργοδότες τους αφού τις παρενόχλησαν σεξουαλικά, τις απείλησαν στην συνέχεια με απολύσεις. Στην Δάφνη, θυμόμαστε την κοπέλα που απάντησε σε αγγελία εργασίας για βοήθεια στο σπίτι και ο άντρας που αναζητούσε βοηθό τελικά τη βασάνισε φρικτά και τη βίασε. Το Τριφασικό, στο Μεταξουργείο, απέλυσε τρεις σερβιτόρες επειδή πίεζαν τον εργοδότη να διώξει τον μάγειρα που ξυλοφόρτωσε άλλη σερβιτόρα.

Για όλες τις γυναίκες που σιδερώνουν τα μεσάνυχτα!

Η κοινωνική πίεση πάνω στα σώματά μας είναι αφόρητη. Πρέπει να είμαστε υπάκουες κόρες, καλές μαθήτριες, να σπουδάσουμε, να βρούμε δουλειά, να παντρευτούμε, να φροντίζουμε για τα πάντα, καλές νοικοκυρές, καλές μανάδες, μια Μαίρη Παναγιωταρά.

Ο καπιταλισμός και η πατριαρχία επιβάλλει το πρότυπο της super-woman κι εμείς ενσωματώνουμε τη βία και την καταπίεση, τους πολλαπλούς ρόλους της καθημερινότητας ως παράσημο. Σιωπούμε αντί να αγωνιζόμαστε.

Εμείς αγωνιζόμαστε – Δε σιωπούμε!

Αγανακτούμε γιατί το κράτος προωθεί και η κοινωνία συναινεί στην υποταγή και εξάρτηση των γυναικών. Αντιδρούμε, γιατί απολυόμαστε όταν είμαστε έγκυες, γιατί φτάσαμε στο σημείο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να δικαιώνει τις εταιρίες που απολύουν μαζικά και εγκυμονούσες, γιατί οι άντρες μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν την πατρότητα και τις δουλειές στο σπίτι σαν χόμπι, γιατί δεν υπάρχουν κρατικές δομές που να απασχολούν δημιουργικά τα παιδιά και να αναλαμβάνουν τα άτομα που χρειάζονται φροντίδα. Γιατί να υπάρχουν ακόμη γυναίκες που μένουν στο σπίτι οικονομικά εξαρτημένες από τους συζύγους τους.

Σε έναν κόσμο που ο Καπιταλισμός έχει ενσωματώσει τις πατριαρχικές δομές, οι γυναίκες βρισκόμαστε σε ένα διαρκή αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή βίας. Τον αποκλεισμό από την αγορά εργασίας, την υποτίμησή μας, το μισογυνισμό που διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις κρατικές δομές, τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, τους βιασμούς, τις γυναικοκτονίες, την απαγόρευση των αμβλώσεων. Βλέπουμε τον εξευτελισμό μας στα δικαστήρια όταν καταγγέλλουμε κακοποίηση, βλέπουμε να αποκλείεται από τον διάλογο το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα, βλέπουμε βιαστές να αθωώνονται.

Ακόμα κι αν στα χαρτιά δεν έχουμε λιγότερα δικαιώματα, στην πράξη βγαίνουμε συνεχώς χαμένες. Η κουλτούρα απαξίωσης και υπονόμευσής μας, η αντικειμενοποίησή μας, νομιμοποιούνται καθημερινά από την κοινωνία. Την ημέρα της γυναίκας αυτό δεν αλλάζει και δεν ξεχνιέται! Δεν μπορούμε πια να μένουμε σιωπηλές!

 

Πέμπτη 8 Μαρτίου, όλες και όλοι στις 18:00 στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Καμιά Ανοχή!

event στο facebook: εδώ

κα

***

Το θέμα δεν είναι η 8 Μάρτη

Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, η κοινωνία σπεύδει να γιορτάσει την ημέρα της γυναίκας, με μπόλικα λουλούδια, αρώματα και χρόνια πολλά, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να ξεπλύνει τα βαθιά εξουσιαστικά-πατριαρχικά χαρακτηριστικά της, με ημερίδες και φανφάρες για την ισότητα των φύλων. Για ποιο λόγο όμως χρειάζεται η γυναίκα -και κάθε εκφραζόμενη θηλυκότητα- μία παγκόσμια ημέρα? Η απονοηματοδότηση αυτής της ημέρας, όπως και ο πλήρης διαχωρισμός της από τις ρίζες της, για εμάς, είναι και αυτά ένα κομμάτι της πατριαρχικής κυριαρχίας που βιώνουμε. Ένα εξουσιαστικό σύστημα, όπως χρειάζεται τους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους, έτσι χρειάζεται και την διαγραφή της ιστορικής μνήμης, ώστε να μην υπάρχει βάση για εξέγερση.

Για την υπενθύμιση λοιπόν, η ιστορία της 8 Μαρτίου ξεκινάει μέσα από τους αγώνες των γυναικών από το μόνο μέρος που μπορούσαν να συλλογικοποιήσουν τις ανάγκες τους και να οργανωθούν. Μέσα στους χώρους δουλειάς τους. Από τις πρώτες απεργίες το 1910 στην Νέα Υόρκη μέχρι και σήμερα, μία από τις βασικές διεκδικήσεις, είναι οι ίσοι μισθοί μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι διεκδικήσεις των γυναικών συνέχισαν τις επόμενες δεκαετίες με πολύ αγώνα αλλά και καταστολή: δικαίωμα στην ιδιοκτησία, δικαίωμα ψήφου, δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Γι’ αυτό τα ταξικά χαρακτηριστικά του φεμινιστικού αγώνα είναι βασικά στις διεκδικήσεις του. Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι η καθολική εκκλησία αναγνώρισε ότι έχουμε ψυχή (δηλαδή είμαστε άνθρωποι), μόλις τον 16ο αιώνα (σύνοδος του Τρέντο), ενώ μέσα από το στόμα του Άγιου Βασίλειου μαθαίνουμε την θέση της ορθοδοξίας για εμάς: «Η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήνει τον άνδρα της, αλλά, κι αν δέρνει αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει».

Όσο όμως υπάρχει αντίσταση, υπάρχει και καταστολή. Κάθε φορά που αμυνόμαστε στην έμφυλη βία που καθημερινά δεχόμαστε, τόσο το πατριαρχικό – καπιταλιστικό σύστημα βάζει όλα του τα όπλα εναντίων μας. Ενδεικτική ήταν η αντιμετώπιση από αστυνομία, Μ.Μ.Ε. και δικαιοσύνη, στις πρόσφατες υποθέσεις γυναικών σε κατάσταση αυτοάμυνας από επίδοξους βιαστές και κακοποιητικούς συντρόφους. Φυλάκιση, διαπόμπευση και ψυχολογική εξόντωση. Στην περίπτωση της 22χρονης από την Κόρινθο, η ποινή ήταν 15χρόνια φυλάκισης και της Τ. 10 χρόνια, επειδή έκαναν το αυτονόητο και αμύνθηκαν. Η αυτοάμυνα όμως δεν τους αναγνωρίστηκε στο δικαστήριο. Και κάπου εδώ είναι που η κουλτούρα του βιασμού γίνεται εργαλείο του συστήματος.

Κάθε φορά βιώνουμε την ίδια συνθήκη: ο πατριάρχης παρουσιάζεται ως «έντιμος πολίτης και οικογενειάρχης», ενώ οι γυναίκες που κατάφεραν (ή όχι) να του ξεφύγουν, βαφτίζονται «χαμηλών ηθών ή αξιών», «υστερικές» και «υπερβολικές», αποκαθιστώντας έτσι την έμφυλη τάξη πραγμάτων. Ο δράστης, σύμφωνα με αυτούς, «πρέπει να παραδοθεί λευκός, χωρίς το στίγμα». Προφανώς, για κράτος και εξουσία, ο όρος άμυνα, ισχύει μονάχα για άντρες που υπερασπίζονται το βιος και την τιμή τους.

Κάθε μέρα που περνά, μας υπενθυμίζει ότι ο φεμινισμός είναι το δικό μας εργαλείο ελευθερίας. Κάθε φορά που θεωρείται αυτονόητο ότι στο σπίτι το φαγητό θα μαγειρευτεί από εμάς και τα παιδιά θα ανατραφούν από εμάς – αμισθί. Κάθε φορά που ως γιαγιάδες, επωμιζόμαστε την λειτουργία όλου του σπιτιού. Κάθε φορά που άνεργες, κοιτάμε τις αγγελίες που ζητούν «εμφανίσιμες κοπέλες» και που ως εργαζόμενες βιώνουμε την σεξουαλική παρενόχληση και συγχρόνως αμφισβητείται η ποιότητα της εργασίας μας λόγω του φύλου μας. Κάθε φορά που βλέπουμε τον άνδρα συνάδελφό μας να παίρνει μεγαλύτερο μισθό και κάθε φορά που τα αφεντικά υποχρεώνουν να υπογράψουμε: Δεν θα μείνω έγκυος!. Κάθε φορά που βλέπουμε την νομική επικύρωση του σεξισμού, όπως προσφάτως που επετράπη η απόλυση εγκύων γυναικών από την Ε.Ε.. Κάθε φορά που ακούμε βήματα από πίσω μας στον δρόμο το βράδυ, μα και κάθε φορά που ακούμε αυτή την σιχαμένη συμβουλή μετάθεσης της ευθύνης: «Μην κυκλοφορείς μόνη σου το βράδυ». Κάθε φορά που άλλη μία από εμάς γεμίζει μώλωπες ή πέφτει νεκρή από τα χέρια του συντρόφου, του συζύγου, του πατέρα και του αδελφού, υπό τον τίτλο τους «μεμονωμένο περιστατικό» και κάθε φορά που η ετεροκανονικότητά τους βρωμάει από το κεφάλι: ο «άντρας» ο σωστός δεν είναι γκέι, η τρανς γυναίκα δεν είναι γυναίκα και γενικά ό,τι δεν χωράει στην σεξιστική νοοτροπία τους, δεν του αναγνωρίζεται ανθρώπινη υπόσταση άξια σεβασμού.

Ανέγγιχτη από αυτήν την πατριαρχική σαπίλα δεν μένει προφανώς ούτε η λεβεντογέννα Κρήτη. Οι μούσκαροι, και οι παλικαράδες αλλά και οι «ευυπόληπτοι οικογενειάρχες» που κυκλοφορούν αμέριμνα στους δρόμους, βαφτίσανε ότι τους λείπει σε ποιότητα – παράδοση και λεβεντιά και το οιδιπόδειό τους – μητριαρχία. Κατά τα άλλα, όταν σβήσουν τα φώτα στην πόλη ή στο χωριό, όλοι και όλες μας, κάνουμε πως δεν ακούμε τις φωνές και τα κλάματα από το δίπλα σπίτι.

Οι φεμινισμοί, δεν είναι όρος του παρελθόντα χρόνου, δεν είναι γυναίκες που μισούν τους άντρες, ούτε στόχος τους είναι να κάψουν τα εσώρουχά τους (που πολλές φορές είναι και κάπως χρήσιμα). Στο εδώ και το τώρα, οι φεμινισμοί είναι πολλοί και όλοι έχουν κάτι κοινό: Το τέλος της πατριαρχίας και της επιβολής πάνω στα σώματα και τις ζωές των ανθρώπων βάση φύλου, σώματος και σεξουαλικού προσανατολισμού. Η μάχη δηλαδή ενάντια στην πραγματικότητα όπου ΑΜΕΑ, ΛΟΑΤΚΙΑ+ (Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφιφυλόφιλοι, Τρανς, Κουήρ, Ίντερσεξ, Ασέξουαλ+), ηλικιωμένοι, μετανάστριες, άνθρωποι με διαφορετικό σωματότυπο από αυτόν που δείχνουν τα περιοδικά μόδας, γυναίκες, παιδιά, φύση, γη και γενικότερα ΟΛΑ όσα ξεφεύγουν από τα κυρίαρχα πρότυπα, βιώνουν διακρίσεις, κοινωνική βία και υπόκεινται σε εκμετάλλευση.

Οι αγώνες που γίνονται σήμερα είναι σημαντικοί και είναι παγκόσμιοι. Σε Βρετανία και Ιταλία, η φετινή 8 Μάρτη κηρύχτηκε απεργία των γυναικών, διεκδικώντας ίσους μισθούς. Στην Πολωνία, οι γυναίκες βγαίνουν στους δρόμους, αντιτασσόμενες σε κράτος και εκκλησία, διεκδικώντας δικαίωμα στην άμβλωση και ισότητα των φύλων. Στην Ινδία, οι γυναίκες αυτοοργανώνονται και δημιουργούν ομάδες άμυνας για την προστασία τους απέναντι στην κουλτούρα που έχει νομιμοποιήσει τους βιασμούς. Στο Κομπάνι, οι κούρδισες γυναίκες παίρνουν τα όπλα, και βάζουν την ισότητα των φύλων ως κύριο πρόταγμα της επανάστασης. Στην Τσιάπας του Μεξικού, καλείται η πρώτη διεθνής πολιτική, καλλιτεχνική, αθλητική, πολιτιστική συνάντηση αγωνιζόμενων γυναικών. Στην βαθιά πατριαρχική και σεξιστική βιομηχανία του κινηματογράφου στις ΗΠΑ, οι εργαζόμενες γυναίκες βγάζουν στο φως όλα τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης και βιασμών που έχουν βιώσει. Αυτό πυροδοτεί σε παγκόσμιο επίπεδο, αντίστοιχες καταγγελίες στον χώρο εργασίας, όπως στην Σουηδία, που σωματεία και συνδικάτα καταγγέλλουν σεξουαλική κακοποίηση.

Δεν χρειαζόμαστε, ούτε θέλουμε, άτια ή στολές του μακεδονο-καρνάβαλου. Ο φεμινιστικός αγώνας – άλλοτε αόρατος και άλλοτε ορατός – είναι πέρα από έθνη και πατρίδες και είναι μέσα στην καθημερινότητά μας, όσο βιώνουμε την έμφυλη βία σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

αυτοοργανωνόμαστε και μαχόμαστε αλληλέγγυα μέχρι το τέλος της πατριαρχίας.

ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ – ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΣΕΞΙΣΤΗ

ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΙ ΤΡΑΝΤΑΖΟΥΝΕ ΟΛΑΚΕΡΗ ΤΗ ΓΗ

Φεμινιστική Πρωτοβουλία Ηρακλείου

ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ – 8 ΜΑΡΤΗ, 6 μ.μ. στα ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ

event στο facebook: εδώ

***

Θεσσαλονίκη:

event στο facebook: εδώ

θεσσ

***

Παρακάτω το κάλεσμα της Καμιάς Ανοχής στα αγγλικά

March 8th

Every Μinute of Struggle for Us is a Feast!

In the wake of “Ni una menos!” And “Women’s Strike,” this March, women and feminist organizations all over the world call us to come out on the streets. In the Spanish state, hundreds of organizations are calling for a feminist strike. #WeStrike signs more and more calls on social media. In the United Kingdom, the United States, Latin America and elsewhere, there are calls for participation in the strike and demonstrations not only for sexual violence but also for discrimination in the workplace, unpaid domestic work, and unequal distribution of duties at home.

The multiple oppression of women by patriarchy and capitalism is our global everyday life. Sexual harassment, rape, feminicide, layoffs, even pregnant women, discrimination in workplaces, exclusive taking care of the family over and over again. In every social relationship, our gender identity is used in a different way against us.

Our lives!

At work, we are payed less, we are respected less, we are in danger of being laid off when we are pregnant, we do not get the obligatory allowances and are often sexually harassed. At home, most of the work falls naturally on us – the dishes, the laundry, the cleaning, the care of the children and the elderly relatives. In public, it seems that it is our responsibility to keep our own body from being violated – and if indeed one does, and we report it, the social environment, the police, the courts encounter us with mistrust and devaluation.

In recent years in Greece, women who have experienced problems in their work – because they were women – have become known to be numerous. Recently, NETSCOPESOLUTIONS sacked a worker at the expiration of her maternity leave. MIGATO and My Market cut off workers as they were pregnant. In Agios Nikolaos, Lasithi in Crete many women complained that their employers, having sexually harassed them, threatened them with redundancies. In Daphne, we remember the girl who responded to a job advert for home help, and the guy who was looking for a helper eventually racked her horribly and raped her. The Trifasiko Restaurant, in Metaxourgeio, sacked three waitresses because they pushed the employer to fire the cook who was picking up another waitress.

For all women ironing at midnight.

Social pressure on our bodies is unbearable. We must be obedient daughters, good schoolgirls, we must study, find work, get married, and take care of everything, we must be good housewives, good mothers, a female super-hero. Capitalism and patriarchy impose the model of super-woman and we incorporate violence and oppression, the multiple roles of everyday life as a medal. We are silent instead of fighting.

We fight – We are not silent.

We are angry because the state is promoting and society is consonant with the subordination and dependence of women. We are responding because we are redundant when we are pregnant, we have come to the point where the European Court accepts that pregnant women are included in collective redundancies, while previously protected because of pregnancy, because men learn to treat paternity and housework as a hobby, because we lack social structures that creatively engage with children and take care of those in need. Because, there are still women who stay at home financially depending on their spouses.

In a world where capitalism has embedded patriarchal structures, women are in a constant struggle against all forms of violence. Exclusion from the labor market, our devaluation, misogyny spread across all walks of life and all government structures, sexual harassment, rape, feminicide, prohibition of abortion. We see our humiliation in the courts when we denounce abuse, we see our right to self-defense being excluded from public debate and we see rapists being acquitted.

Even if we do not have fewer rights on paper, we are constantly losing out. The culture of our devaluation and undermining, our objectification, is legitimized by society every day.

This situation is neither different nor forgotten on the “Woman’s Day”.

We can no longer remain silent!

Every day of struggle, for us is a feast !

Thursday 8 March, all at 6 pm at Klafthmonos square!

KAMIA ANOHI

This slideshow requires JavaScript.

Share

Αποχαιρετώντας το 2017 με φεμινιστικές εικόνες

φωτό 2

της Λίνας Φιλοπούλου

Το 2017 γυναίκες σε όλο τον κόσμο οργάνωσαν διαμαρτυρίες ενάντια σε καθετί που απειλεί τα δικαιώματά μας, από την έμφυλη ανισότητα και την ενδοοικογενειακή βία μέχρι τον καθημερινό σεξισμό και τη γυναικοκτονία.

Η χρονιά ξεκίνησε τον Ιανουάριο με τη μεγαλειώδη Πορεία Γυναικών στις ΗΠΑ. Εκατομμύρια γυναίκες και άντρες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων 3,5 εκατομμυρίων στις ΗΠΑ, συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις την ημέρα της ορκομωσίας του Ντόναλντ Τραμπ ενάντια στο μισογυνισμό και το ρατσισμό που χαρακτήρισαν την εκλογική του εκστρατεία.

This slideshow requires JavaScript.

Μια ακόμα γυναικοκτονία συγκλονίζει την Αργεντινή, αυτή της 21χρονης ακτιβίστριας των «Ni Una Menos» (ούτε μία λιγότερη), Μικαέλα Γκαρσία. Η πανδημία γυναικοκτονιών – στην Αργεντινή δολοφονείται μία γυναίκα κάθε 30 ώρες – πυροδότησε για άλλη μια φορά κινητοποιήσεις χιλιάδων γυναικών σε πολές πόλεις της χώρας ενάντια στην έμφυλη βία. Η αργεντίνικη φεμινιστική συμμαχία Ni Una Menos έχει εξαπλωθεί σε όλη τη Λατινική Αμερική με διαδηλώσεις ενάντια στο σεξισμό και τη βία κατά των γυναικών.

This slideshow requires JavaScript.

Από τις ΗΠΑ ως την Αυστραλία, από την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες, την Ινδία και το Πακιστάν ως την Ιαπωνία, από τον Βορρά ως το Νότο της Ευρώπης, εκατομμύρια γυναίκες απείχαν από τις δουλειές τους και πήραν μέρος σε μια 8η Μάρτη πολύ διαφορετική σε σχέση με πολλές άλλες των τελευταίων δεκαετιών. Η 8η Μάρτη όπως και η 25η Νοέμβρη είναι ημερομηνίες συνάντησης των γυναικών σε διαδηλώσεις, ακτιβισμούς, δράσεις, εκδηλώσεις. Είναι ημερομηνίες σταθμοί για την ανασυγκρότηση των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων, με σκοπό να βγουν στο δρόμο για να γίνουν ορατές διεκδικήσεις και δικαιώματα που χρόνο με το χρόνο καταργούνται. Στην Ιρλαδία και στην Πολωνία κυριάρχησαν τα συνθήματα ενάντια στη σχεδιαζόμενη σχεδόν καθολική απαγόρευση της άμβλωσης.

This slideshow requires JavaScript.

Στο δρόμο κατέβηκαν χιλιάδες γυναίκες στην Ιστανμπούλ φωνάζοντας ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Απρίλη που θα έδινε υπερεξουσίες στον πρόεδρο της Τουρκικής δημοκρατίας. Τα τελευταία χρόνια εξάλλου έχουν σημαδευτεί από πολλές αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Ερντογάν που τρέφουν το μισογυνισμό και την έμφυλη βία αλλά και από τις προσπάθειες της κυβέρνησής του να νομιμοποιήσει το βιασμό και να αποδομήσει την αλληλεγγύη των γυναικών.

φωτό 9

Πλησιάζοντας προς το τέλος της χρονιάς, ξεκίνησε η εκστρατεία #MeToo για το μέγεθος της σεξουαλικής επίθεσης εν μέσω καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση εναντίον του παραγωγού ταινιών του Χόλιγουντ Χάρβεϊ Βάινσταϊν. Οι χρήστριες των κοινωνικών μέσων μοιράστηκαν την αλληλεγγύη και τις δικές τους ιστορίες με αυτό το hashtag.

This slideshow requires JavaScript.

Πολύς λόγος έγινε την χρονιά που πέρασε για το φεμινισμό, αλλά αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά θα διαπιστώσουμε ότι ο φεμινιστικός λόγος είναι αρκετά επιφανειακός στα μέινστριμ μέσα, είναι ιδιαίτερα επικεντρωμένος στο άτομο. Η κυρίαρχη κουλτούρα έχει υιοθετήσει τον όρο και του έχει προσδώσει μια στερεοτυπική εικόνα και αμφιλεγόμενες ενδείξεις γυναικείας ενδυνάμωσης, χαρακτηριστικά παραδείγματα η Χίλαρι Κλίντον και η Ιβάνκα Τραμπ. Ο φιλελεύθερος μιντιακός φεμινισμός του 21ου αιώνα είναι μια απαστράπτουσα γιορτή της ατομικής επιτυχίας.

Έχουμε ακόμα ένα μεγάλο και δύσκολο δρόμο μπροστά μας με συλλογικούς αγώνες ενάντια στο ρατσισμό, την ισλαμοφοβία, τον αντισημιτισμό, το μισογυνισμό, την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η ευχή μας για το 2018 είναι η υπόσχεση ενός φεμινισμού του 99% για κοινωνική αλλαγή με κοινωνική δικαιοσύνη. Θα αγωνιστούμε μέχρι να νικήσουμε. Θα αγωνιστούμε μέχρι κάθε γυναίκα να είναι ελεύθερη.

 

Share

Η Ν. νίκησε τον αγώνα για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα

αυτοαμυνα

των Ειρήνη Κωνσταντοπούλου και Esra Dogan

Την περασμένη Τετάρτη (8 Νοεμβρίου) το Τριμελές Πλημμελειοδικείου Σύρου, εκδικάζοντας την υπόθεση της Ν, η οποία κατηγορούταν για ενδοοικογενειακή επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, επειδή μαχαίρωσε τον πρώην σύντροφο της που της επιτέθηκε σωματικά και λεκτικά, την αθώωσε πλήρως από τις κατηγορίες, αναγνωρίζοντάς της το δικαίωμα στην αυτοάμυνα.

Η τελεσίδικη απόφαση του δικαστηρίου εφάρμοσε τις σχετικές διατάξεις του Ποινικού Κώδικα για άμυνα (ΠΚ αρθ, 22 & 23), υπογραμμίζοντας ότι η Ν. διέπραξε την κρινόμενη πράξη για να υπερασπισθεί την εαυτή της, «απαντώντας» στην άδικη και παρούσα επίθεση που είχε ξεκινήσει ο σύντροφος της εναντίον της. Ειδικότερα, έγινε δεκτό ότι η Ν. προέβη στην σωματική βλάβη του συντρόφου της με το μοναδικό εκείνη τη στιγμή πρόσφορο μέσο άμυνας που βρισκόταν κοντά της, δηλαδή το μαχαίρι, προκειμένου να προασπίσει το έννομο αγαθό της ζωής της. Επέλεξε αυτόν τον τρόπο αυτό-άμυνας, εξαιτίας του φόβου και της ταραχής που προκλήθηκε σε αυτήν από την προηγούμενη επίθεση του συντρόφου της.

Η ιστορία της Ν.:

Η Ν. είναι μια νεαρή μετανάστρια, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς με καταγωγή από την Αφρική. Το χειμώνα του 2015, όσο ζούσε σε ένα ελληνικό νησί για δουλειά συναντήθηκε με έναν Έλληνο-Γάλλο άντρα και άρχισαν να συζούν. Σύντομα η συντροφική τους σχέση μετατράπηκε σε μια καταπιεστική και βίαιη κατάσταση, με επαναλαμβανόμενες λεκτικές και σωματικές επιθέσεις σε βάρος της Ν.. Στις 8 Απριλίου 2016,κι όταν ένας καυγάς ξεκίνησε στο σπίτι τους, η συμπεριφορά του Σ. έγινε τόσο βίαια, σε σημείο που η Ν. φοβήθηκε για την ίδια την σωματική της ακεραιότητα λόγω της επίθεσης, και έτσι πήρε ένα μαχαίρι με σκοπό να ακινητοποιήσει τον Σ, τελικώς τραυματίζοντας τον.

Η Ν. είχε εξηγήσει αυτή τη μέρα έτσι:

«Μιλάγαμε ήρεμα και ωραία και εκεί ξεκίνησε πάλι τσακωμός, να με χτυπάει. Με τράβαγε από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, με χτύπαγε, και είδα εκεί ένα μαχαίρι. Εκεί μου πέρασε από το μυαλό μου… δεν ξέρω τι… πήγαινε να με σκοτώσει. Είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά στα μάτια μου. Και ήθελα να τον ακινητοποιήσω. Και πήρα το μαχαίρι και τον τραυμάτισα.

Παίρνει τους φίλους του τηλέφωνο να ‘ρθουνε να τον πάνε νοσοκομείο. Πάμε όλοι νοσοκομείο και μετά ήρθε η αστυνομία από ‘κει και με πήρανε και με πήγαν στον εισαγγελέα στη Σύρο την επόμενη μέρα, μετά με άφησαν ελεύθερη.

Στο μεταξύ αυτός ήταν νοσοκομείο δύο βδομάδες και εγώ ήμουν στο σπίτι και μου έκανε ασφαλιστικά μέτρα. Και έφυγα από το σπίτι χωρίς τα πράγματά μου».

Ξαφνικά η Ν. βρήκε την εαυτή της να κατηγορείται ως υπεύθυνη για τα αποτελέσματα της αντρικής βίας που έχει δεχτεί. Παρόλο που ήταν εκείνη το θύμα τόσων και τόσων βίαιων επιθέσεων από τον πρώην σύντροφό της, η ίδια πήρε την ταυτότητα της «κατηγορουμένης». Από εκεί ξεκίνησε ο αγώνας της Ν. για την αναγνώριση του δικαιώματος της σε αυτοάμυνα.

Η πρώτη ορισθείσα δικάσιμος ήτανε το περασμένο Ιούνιο, άλλα αναβλήθηκε για δικαστικούς λόγους. Στο μεταξύ η φεμινιστική ομάδα «Καμία Ανοχή» μαζί με την «Ένωση Αφρικανών Γυναικών» οργάνωσαν, για να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα χρήματα για την ανανέωση της άδειας παραμονής και τα δικαστικά έξοδα της Ν., Αφρικανική κουζίνα αλληλεγγύης και πάρτι οικονομικής στήριξης. H «Καμία Ανοχή» δημοσίευσε τότε κάλεσμα για συμπαράσταση που ανάφερε μεταξύ άλλων «Εμείς αρνούμαστε να περιμένουμε να χυθεί το αίμα μιας γυναίκας πριν πιστέψουμε την ίδια για τη βία που έχει δεχτεί. Η Ν. είναι μία από εμάς. Θέλουμε ολόκληρη η κοινωνία να ακούσει πως οι γυναίκες δεχόμαστε βία και καταπίεση και επιδιώκουμε μέσα από αυτή μας την παρέμβαση να ανοίξει η συζήτηση για το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα, η οποία συχνά είναι ο μόνος τρόπος για να σώσουμε τις ζωές μας».

Στην αίθουσα του δικαστήριου:

Η υπόθεση της Ν. δεν ήτανε καθόλου εύκολη.

Πολλές προηγούμενες παρόμοιες υποθέσεις μας έχουν διδάξει ότι η αποδεικτική διαδικασία παραβλέπει τις συνθήκες μέσα στις οποίες εκδηλώνονται τα περιστατικά της έμφυλης και σεξουαλικής βίας. Δεδομένου ότι οι περισσότερες πράξεις αντρικής βίας γίνονται μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού ή σε σημεία απόμερα, μακριά απ’ τα μάτια των περαστικών ή τρίτων, ως γυναίκες πέρα από την μαρτυρία μας, δύσκολα βρίσκουμε άλλα αποδεικτικά μέσα για να δείξουμε το πόσο βίαιες κι επικίνδυνες είναι οι επιθέσεις που έχουμε δεχτεί. Από την μια, όταν καταγγέλλουμε κακοποιητική συμπεριφορά η ακροαματική διαδικασία ξεκινά με το να αμφισβητεί εμάς τις ίδιες για την αλήθεια των ισχυρισμών μας. Από την άλλη, κοινωνία και δικαστές δείχνουν απορία και μεγάλη δυσπιστία στον φόβο που έχουμε για την ίδια μας τη ζωή.

Είχαμε ήδη μάθει πως τα δικαστήρια δεν αναγνωρίζουν στις γυναίκες το δικαίωμα τους στην αυτοάμυνα, με την αιτιολογία ότι δεν είναι επαρκή τα αποδεικτικά μέσα. Όπως και στην πρόσφατη περίπτωση της Π. που είχε αμυνθεί έναντι σε σεξουαλική βία και το δικαστήριο του Ναυπλίου επί της ουσίας απέρριψε περίπτωση αυτοάμυνας, αφού δεν κατείχε και το «θύμα» (επιτιθέμενος άνδρας) μαχαίρι.

Στην αίθουσα του δικαστηρίου η Ν. αγωνίστηκε να της αναγνωριστεί το δικαίωμα της σε αυτοάμυνα. Ήξερε την πραγματικότητα των δικαστικών αποφάσεων γενικά, αλλά και τις αδυναμίες που είχε η υπόθεση της λόγω έλλειψης αρκετών αποδεικτικών στοιχείων, που έδειχναν το ιστορικό βίας που της ασκούσε ο σύντροφος της.

Η Ν, ως κατηγορουμένη είχε το βάρος απόδειξης για τον ισχυρισμός της για κατάσταση άμυνας. Δυστυχώς, παρά το ότι αυτός ο ισχυρισμός ήταν και στην αρχική της απολογία, δεν συνοδευόταν από ιατροδικαστική έκθεση. Να σημειωθεί εδώ ότι κανένας από την αστυνομική υπηρεσία του νησιού δεν της είχε αναφέρει την αναγκαιότητα της εξέτασης της από ιατροδικαστή για να αποδείξει τις σωματικές βλάβες που της είχε προκαλέσει ο Σ. Έτσι η Ν. είχε πιστέψει πως όσα περιστατικά είχε καταθέσει στο αστυνομικό τμήμα ήτανε αρκετά.

Τώρα έπρεπε από το εδώλιο, να πείσει την έδρα για την ύπαρξη κατάστασης άμυνας, χωρίς όμως να έχει στα χέρια της ιατροδικαστική έκθεση.

Και ο Σ., ο οποίος κλήθηκε στο ακροατήριο να καταθέσει ως μηνυτής και μάρτυρας, ανέφερε ότι πριν τον τραυματισμό προηγήθηκε μόνο μια μικρή λογομαχία, όπου η Ν. είχε βρίσει την μητέρα του. Αρνήθηκε τη σωματική βία κατά της Ν. κατά τη διάρκεια της προηγούμενης μάχης, καθώς και σε όλη τη διάρκεια της σχέσης του με την Ν.. Η Εισαγγελέας σε αυτό τον ισχυρισμό του, ρώτησε κάτι πολύ ορθά, που από ό,τι φάνηκε άλλαξε την έκβαση της δίκης: «Μου φαίνεται αδιανόητο μία γυναίκα να τραυματίσει τον σύντροφό της έτσι στα καλά καθούμενα, χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι, μόνο μια λογομαχία. Δύο είναι τα τινά: Είτε είναι ανισόρροπη, τρελή, είτε κάτι της κάνατε και δε μας το λέτε». Και όντως ο Σ. δεν το έλεγε.

Ώσπου η Ν. και η συνήγορος της ανέφεραν τα περιστατικά της συγκεκριμένης μάχης και των παλιότερων περιπτώσεων βίας, οπότε ο Σ. δυσκολεύτηκε να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις και προσπαθούσε να αποφύγει να τοποθετηθεί, λέγοντας ότι τάχα δεν θυμάται καλά και ότι έχει πιει αρκετά. Έφτασε όμως στο σημείο να μην μπορεί πλέον να αρνηθεί την ύπαρξη του ιστορικού της σωματικής βίας, όταν η συνήγορος της Ν. του έδειξε φωτογραφίες της Ν. που απεικόνιζαν τραυματισμούς και μελανιές στο σώμα της και είχαν τραβηχτεί ένα μήνα πριν το επίδικο συμβάν. Ήταν αδύνατο να αποκρούσει την κακοποιητική του στάση σε όλη τη διάρκεια της σχέσης τους.

Η εισαγγελέας τόνισε ότι αποδείχθηκε ότι ο Σ. όντως κακοποιούσε την Ν, η οποία μην μπορώντας να πράξει αλλιώς για να προστατευτεί, τον τραυμάτισε. Τελικά πρότεινε να αναγνωριστεί στην Ν. περίπτωση «αναγκαίας άμυνας». Οι δικαστές, μετά το διάλειμμα, ανακοίνωσαν την απόφαση τους για την Ν. «ΑΘΩΑ».

Έτσι η Ν. νίκησε τον αγώνα της για το δικαίωμα σε αυτοάμυνα. Νίκησε ενάντια στην κοινωνικοπολιτική νόρμα, που δίνει αξία στο λόγο του άντρα, υποτιμώντας και σιωπώντας το λόγο της γυναίκας, στην νόρμα που μας στερεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, δηλαδή το δικαίωμά μας στη ζωή την ίδια.

Μετά τη δίκη η Ν. είπε ότι δεν θα μπορούσε να είχε νικήσει χωρίς το γυναικείο κίνημα δίπλα της. Ήταν χαρούμενη όχι μόνο για την εαυτή της, αλλά και για όλες οι γυναίκες που αμύνθηκαν απέναντι στη σεξιστική βία κι αυτό γιατί η αθωωτική απόφαση της δημιουργεί νομολογία και για το μέλλον.

Η υπόθεση της Ν. ήταν τρομερά σημαντική νίκη για όλες μας. Ήταν ένα μεγάλο βήμα για να αναγνωριστεί το δικαίωμά μας σε αυτοάμυνα στις δικαστικές αίθουσες. Αλλά μέχρι το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα να θεωρείται αυτονόητο από όλους και αναφαίρετο, Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

 

Διαβάστε ακόμα

Η Ν. αγωνίζεται για δικαιοσύνη, δεν την αφήνουμε μόνη!

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

 

 

Share

Η χειραφέτηση των λοατκι και τα ροζ πλυντήρια των ΜΚΟ

lesbian_pride

της Λίνας Φιλοπούλου

Ιούνιος. Μήνας των Pride. Θυμάμαι μια δεκαετία και βάλε πίσω… τότε που το φεστιβάλ υπερηφάνειας στην Αθήνα ήταν μια οικογενειακή υπόθεση, της λοατκι κοινότητας και των συναγωνιστριών και συμπαραστατριών της, από τον χώρο της Αριστεράς και της αναρχίας. Ήταν μάλιστα τόσο οικογενειακή υπόθεση τα πρώτα χρόνια που αφορούσε μόνο λίγες εκατοντάδες άτομα. Στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας και κάτι μέχρι σήμερα, η λοατκι κοινότητα έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα σε επίπεδο διεκδίκησης της ορατότητας αλλά και κάποιων πενιχρών θεσμικών μεταρρυθμίσεων που συμβάλλουν κατά τι στην άρση των διακρίσεων εις βάρος της. Μιλάμε για το κουτσουρεμένο σύμφωνο συμβίωσης – ψίχουλα μπροστά στο αίτημα για θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου με πλήρη και ίσα δικαιώματα – και την πρόσφατη κατάθεση του νομοσχεδίου σε διαβούλευση για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Σε επίπεδο όμως απελευθέρωσης της λοατκι κοινότητας πώς έχει η κατάσταση;

Στην ορατότητα της λοατκι κοινότητας συνέβαλε προφανώς και η διοργάνωση του φεστιβάλ υπερηφάνειας AthensPride από το 2005 στην Αθήνα, ενώ τα τελευταία χρόνια διοργανώνονται παρόμοια φεστιβάλ και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας ξεπερνώντας τα εμπόδια από την εκκλησία και το συντηρητικό κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Αφενός διαφαίνεται μια δυναμική του λοατκι κινήματος, αφετέρου είναι αρκετή ώστε να εξασφαλιστεί η απελευθέρωση των λοατκι ατόμων; Σίγουρα όχι με τη μετατροπή του AthensPride σε ΜΚΟ, που έχει παγιωθεί εδώ και πολλά χρόνια. Σίγουρα όχι με το να διοργανώνει μια ΜΚΟ το AthensPride, το φεστιβάλ υπερηφάνειας της λοατκι κοινότητας, το φεστιβάλ ενάντια στις διακρίσεις, και μάλιστα χωρίς να έχει στο πλευρό της ούτε τον κόσμο των κινημάτων, ούτε καν την τρανς κοινότητα. Αντίθετα υποδέχεται χορηγίες, σπόνσορες επικοινωνίας, που πολλές φορές βρίσκονται απέναντι στον κόσμο των κινημάτων, όπως συνέβη με την «χρυσή» χορηγία της Eldorado Gold προς τη ΜΚΟ AthensPride.

Τι συμπέρασμα καλούμαστε να βγάλουμε από μια τέτοια εξέλιξη; Ότι ποτέ κανείς από τη ΜΚΟ Athens Pride δεν είχε συμμετάσχει σε καμία διαδήλωση συμπαράστασης στον αγώνα των κατοίκων στις Σκουριές; Ούτε καν είχε ακούσει το παραμικρό; Αλλιώς είναι δύσκολο να εξηγήσουμε πως δέχτηκε τη «χρυσή» χορηγία της Eldorado Gold. Παρόλο που απέσυρε τη χορηγία και επέστρεψε τα λεφτά, το στίγμα για την οργανωτική επιτροπή παραμένει. Θα κατέφευγε άραγε στην άρνηση της χορηγίας, αν δεν υπήρχε η άμεση και έντονη κατακραυγή από μέρους της λοατκι κοινότητας και υποστηρικτριών της; Πόσο περήφανα θα παρελάσουν άραγε και οι απολυμένοι, λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης, υπάλληλοι της Vodafone, όταν επίσης η εταιρεία εμφανίζεται στους χρυσούς χορηγούς; Έχουν μήπως χαθεί εντελώς οι δεσμοί με την κοινωνία; Έχουν μήπως αποκοπεί εντελώς από την κοινωνία; Από το κομμάτι της κοινωνίας τουλάχιστον που παραδοσιακά στέκεται στο πλευρό της λοατκι κοινότητας. Ή μήπως πρόκειται για αλλαγή στρατηγικής συμμαχιών, εφόσον το χρήμα ρέει ζεστό, «χρυσό»; Όπου περήφανα ο καταπιεστής χρηματοδοτεί τις καταπιεσμένες χτίζοντας το κοινωνικό προφίλ της εταιρείας. Και ας μην μιλήσουμε για την απλήρωτη εργασία των εθελοντών και την εκμετάλλευση που οργιάζει, λες και δεν υπάρχει αρκετή απλήρωτη εργασία και ανεργία.

Ακολουθώντας πολύ γρήγορα τα χνάρια της Αθήνας και το ThessalonikiPride, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας το 2014, πήρε χρηματοδότηση από την Ε.Ε., από το προξενείο των ΗΠΑ, μιας χώρας που διεξάγει ιμπεριαλιστικούς πολέμους και ευθύνεται για τον θάνατο και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τις πατρίδες τους, αλλά και από ένα σωρό επιχειρηματικούς ομίλους. Οι αφίσες με τα λογότυπα αναδεικνύουν όλο το εύρος της εμπορευματοποίησης και εκμετάλλευσης του φεστιβάλ υπερηφάνειας. Έχει σημασία να θυμηθούμε ότι η εξέλιξη αυτή είχε οδηγήσει στη διάσπαση της πρωτοβουλίας για τη διοργάνωση του ThessalonikiPride και στον αποκλεισμό από τη συνδιοργάνωση την επόμενη χρονιά της Sylvia Rivera, της νέας ομάδας που δημιουργήθηκε από τα άτομα που αποχώρησαν, αλλά και από καινούριο κόσμο. Ωστόσο έδωσαν κοινή απάντηση μαζί με την πρωτοβουλία-ομπρέλα συλλογικοτήτων και οργανώσεων Rainbowattack συμμετέχοντας και παρεμβαίνοντας με κινηματικό μπλοκ στην παρέλαση του ThessalonikiPride.

Ενώ λοιπόν με τα χρόνια αυξάνεται η ορατότητα και αρχίζει να βελτιώνεται σε κάποιο, έστω μικρό, βαθμό η καθημερινότητα των λοατκι ατόμων, η υποχώρηση από τον ριζοσπαστισμό, ο πολιτικός εκφυλισμός και ο lifestyle δικαιωματισμός είναι πλέον ορατά στοιχεία. Είναι λυπηρό που κάτι που ξεκίνησε ως κινηματική διαδικασία με την υποστήριξη και την παρουσία των πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς, της αναρχίας και των κοινωνικών κινημάτων να καταλήγει να είναι μια κλειστή οργανωμένη δομή κάποιας ΜΚΟ, που λαμβάνει αποφάσεις με αποκλεισμούς, με φρόνιμες και ενσωματωμένες ηγεσίες, ώστε να μπορούν να εξασφαλίζουν τις χορηγίες, που τελικά καταλήγουν να λειτουργούν σαν ροζ πλυντήρια για τις πολυεθνικές και τους διεθνείς καταπιεστικούς θεσμούς και οργανισμούς. Είναι προφανές ότι μια τέτοια δομή δεν νοιάζεται – ούτε έχει σαν προτεραιότητά της – ούτε για την ταξική διάσταση των διεκδικήσεων ούτε για τον φεμινισμό και την πατριαρχία, πόσο μάλλον να συνδεθεί με τα υπόλοιπα κοινωνικά κινήματα, ενώ δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να αφήσει να παρελάσει όλο το θεσμικό πολιτικό σύστημα από το πανηγύρι των επιχειρησιακών ομίλων και των εταιρειών.

Το Pride θα έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από μια παρέλαση. Θα έπρεπε να είναι ένας χώρος ενεργούς συμμετοχής και πολιτικής παρέμβασης των λοατκι και των συμπαραστατριών τους, με ανοιχτές, δημοκρατικές διαδικασίες και χωρίς αποκλεισμούς, σε μια προσπάθεια να ενώσουμε τα οράματά μας για μια άλλη κοινωνία όπου όλες μας θα ζούμε ελεύθερες.

Απέναντι λοιπόν στο πανηγύρι των πολυεθνικών και στην εμπορευματοποίηση θα πρέπει να αντιπαρατάξουμε μια απελευθερωτική, εξεγερσιακή γιορτή που θα χωράει όλες τις καταπιεσμένες και θα αποκλείει τους καταπιεστές.

Θα πρέπει να αντιπαρατάξουμε μια δυναμική επιστροφή στην παράδοση της εξέγερσης του Stonewall για ένα ριζοσπαστικό, πολιτικό λοατκι κίνημα που θα συναντηθεί με τα υπόλοιπα κινήματα για να οργανώσουν μαζί την αντεπίθεση απέναντι σε ένα καταπιεστικό σύστημα. Χωρίς ΜΚΟ, αλλά με συλλογικότητες όπου θα συμμετέχουν οι από τα κάτω και όπου θα εξασφαλίζεται η διαφάνεια και η συμπερίληψη.

Μόνο αν μπορέσει η λοατκι κοινότητα να ξαναδώσει τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά στα φεστιβάλ υπερηφάνειας, θα μπορέσει να επιτύχει την άρση της θεσμικής ανισότητας. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται μάλιστα καλέσματα παρέμβασης για το φεστιβάλ υπερηφάνειας της Αθήνας, ενώ σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι στην Αθήνα έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση για τη διοργάνωση ενός εναλλακτικού, αυτοοργανωμένου Pride. Για να μπορέσουμε να χορεύουμε περήφανα και ελεύθερα για την ισότητα των λοατκι, για τη συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση, ενάντια στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό. Χαιρετίζουμε όλες τις προσπάθειες που υπάρχουν και κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση – που δεν είναι και λίγες: Ήδη διεξήχθη για πρώτη φορά φέτος στις 26-27 Μαίου το RADical Pride, το 1ο Αυτοοργανωμένο Pride στη Θεσσαλονίκη και ακολουθούν τα Pride Πάτρας και Κρήτης. Στις 23-24 Ιουνίου διοργανώνεται το 2ο Patras Pride στο Μόλο της Αγίου Νικολάου, ενώ στις 30 Ιουνίου διοργανώνεται το φεστιβάλ ορατότητας και διεκδικήσεων για την απελευθέρωση φύλου, σώματος, σεξουαλικότητας LGBTIQ+ Pride Κρήτης στο πάρκο Γεωργιάδη. Τα θεσμικά φεστιβάλ διοργανώνονται στις 10 Ιουνίου στην Αθήνα, στην Πλατεία Συντάγματος, και λίγες μέρες αργότερα, στις 14-17 Ιουνίου, ακολουθεί το ThessalonikiPride.

 

Διαβάστε ακόμα

Keep it Radical: Οι αποφάσεις που παίρνεις, καθορίζουν τελικά και το ποιος/α είσαι

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

Share

Keep it Radical: Οι αποφάσεις που παίρνεις, καθορίζουν τελικά και το ποιος/α είσαι

thess rad pride

Δυο δρόμοι διασταυρώθηκαν σε ένα δάσος κι εγώ – εγώ πήρα τον λιγότερο ταξιδεμένο Και αυτό ήταν που έκανε όλη τη διαφορά

Ρόμπερτ Φροστ, Ο Δρόμος που δεν διάλεξα

της Κικής Σταματόγιαννη

Κά­ποιες φορές κα­λεί­σαι να περ­πα­τή­σεις στους δρό­μους που έχουν χα­ρά­ξει άλλες και άλλοι πριν από σένα. Και κά­ποιες άλλες φορές πάλι έρ­χε­σαι αντι­μέ­τω­πη/ος με την επι­λο­γή να ανοί­ξεις και­νού­ρια πε­ρά­σμα­τα. Η επι­λο­γή αυτή εμπε­ριέ­χει φυ­σι­κά το ρίσκο όλων των και­νού­ριων πραγ­μά­των. Θα πρέ­πει να αφή­σεις στην άκρη την ασφά­λεια του σί­γου­ρου και του δο­κι­μα­σμέ­νου, καθώς και τη λο­γι­κή του “έτσι το βρή­κα­με κι έτσι το πάμε κι ως να πε­θά­νου­με εμείς δεν το κου­νά­με”. Γιατί φτά­νει κά­πο­τε η στιγ­μή που αυτά “που βρή­κες” είναι κομ­μά­τια μιας άλλης επο­χής και πρέ­πει να τα αφή­σεις πίσω σου. Και να προ­χω­ρή­σεις.

Αυτό θα μπο­ρού­σε να συ­νο­ψί­σει εξαι­ρε­τι­κά την ιστο­ρία του RADical Pride, του 1ου Αυ­τό-ορ­γα­νω­μέ­νου Pride στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 26/27 Μάη. Μια συλ­λο­γι­κό­τη­τα που απο­φά­σι­σε -σε μια στιγ­μή που όλα γύρω μας ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποιού­νται- να πα­ρα­μεί­νει στον δρόμο της ρήξης με το σύ­στη­μα που γεννά και τρο­φο­δο­τεί την κα­τα­πί­ε­ση, τη βία και τον ρα­τσι­σμό. Οι πολ­λα­πλές ταυ­τό­τη­τες ση­μαί­νουν και πολ­λα­πλή κα­τα­πί­ε­ση .

Τα ερ­γα­στή­ρια και οι εκ­δη­λώ­σεις, που επι­λέ­χθη­καν να γί­νουν, έδω­σαν έμ­φα­ση στην πολ­λα­πλό­τη­τα των ταυ­το­τή­των που φέ­ρου­με. Τα πράγ­μα­τα είναι ήδη ζό­ρι­κα όταν αυ­το­προσ­διο­ρί­ζε­σαι ως άτομο που ανή­κει στην λο­ατ­κια+ κοι­νό­τη­τα. Τι γί­νε­ται, όμως, όταν πα­ράλ­λη­λα είσαι γυ­ναί­κα ή ανά­πη­ρος/η ή πρό­σφυ­γας ή ερ­γα­ζό­με­νος/η μέσα σε συν­θή­κες οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης; Μέσα από τις συ­ζη­τή­σεις έγινε προ­σπά­θεια να αγ­γι­χτούν και αυτά τα ζη­τή­μα­τα των πολ­λα­πλών ταυ­το­τή­των και της κα­τα­πί­ε­σης που συ­νε­πά­γο­νται οι ξε­χω­ρι­στές αυτές ταυ­τό­τη­τες, χωρίς φυ­σι­κά να ιε­ραρ­χη­θούν οι κα­τα­πιέ­σεις. Φε­μι­νι­στι­κό ερ­γα­στή­ρι για τη βία που ει­σπράτ­τουν κα­θη­με­ρι­νά οι γυ­ναί­κες, για τα τρο­μα­κτι­κά πε­ρι­στα­τι­κά βίας σε βάρος των τρανς γυ­ναι­κών σε όλο τον κόσμο, καθώς και την αντί­δρα­ση του κι­νή­μα­τος απέ­να­ντι σε όλο αυτό. Προ­βο­λή ντο­κι­μα­ντέρ και συ­ζή­τη­ση για το πα­ρα­γνω­ρι­σμέ­νο ζή­τη­μα της σε­ξουα­λι­κό­τη­τας των ανά­πη­ρων και ιδίως των λο­ατ­κια+ αν­θρώ­πων.

Μια από τις πρώ­τες προ­σπά­θειες να συ­ζη­τη­θεί ανοι­χτά το ζή­τη­μα των λο­ατ­κια+ προ­σφύ­γων μέσα στα στρα­τό­πε­δα και αυτό που μας ανα­λο­γεί σαν κί­νη­μα να κά­νου­με δρώ­ντας ως αλ­λη­λέγ­γυ­ες/οι προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή. Και τι έχει να πει ο αντί­πα­λος για όλα αυτά; Στο τέλος της πρώ­της μέρας του δι­η­μέ­ρου με­τρού­σα­με μια σβά­στι­κα σχε­δια­σμέ­νη πάνω στην αφίσα ακρι­βώς κάτω από το Στέκι Με­τα­ναστ(ρι)ών, πίσω από το μνη­μείο του Γρ. Λα­μπρά­κη, πολ­λές σκι­σμέ­νες αφί­σες πα­ντού στην πόλη, εμε­τι­κά σε­ξι­στι­κά σχό­λια σε αναρ­τή­σεις στα social media. Η δεύ­τε­ρη μέρα ση­μα­δεύ­τη­κε από ομο­φο­βι­κό λε­κτι­κό επει­σό­διο την ώρα της πο­ρεί­ας σε ένα από τα κε­ντρι­κό­τε­ρα ση­μεία της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Μάλ­λον κά­ποιοι ενο­χλή­θη­καν από τη δράση του RADical Pride. Ωραία, λοι­πόν. Ας είναι.  Πο­λε­μά­με τον κα­πι­τα­λι­σμό και τις πα­τριαρ­χι­κές αντι­λή­ψεις (… αλλά η βροχή απο­δει­κνύ­ε­ται πιο ζό­ρι­κος αντί­πα­λος!)

Το πόσο ζω­ντα­νή είναι μια πο­ρεία φαί­νε­ται κά­ποιες φορές και από τα συν­θή­μα­τα που τη συ­νο­δεύ­ουν. Πέρα από τα γνω­στά και κα­θιε­ρω­μέ­να φω­νά­ξα­με με εν­θου­σια­σμό και το αυ­το­σαρ­κα­στι­κό: “Pride με ήλιο, Pride και με βροχή…” τη στιγ­μή που άρ­χι­σε να βρέ­χει κα­ταρ­ρα­κτω­δώς κατά τη διάρ­κεια της Πο­λύ­χρω­μης Πο­ρεί­ας Ελεύ­θε­ρης Έκ­φρα­σης. Πέρα από τον αυ­το­σαρ­κα­σμό, όμως, η συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride έπρε­πε να απο­δεί­ξει την ικα­νό­τη­τά της και στην τα­χύ­τη­τα των αντα­να­κλα­στι­κών της. Μέσα σε λι­γό­τε­ρο από ένα 24ωρο άλ­λα­ξε ολό­κλη­ρο τον σχε­δια­σμό εβδο­μά­δων για τις εξω­τε­ρι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες στο πάρκο Ξαρ­χά­κου, τις οποί­ες και με­τέ­φε­ρε στη Σχολή Θε­τι­κών Επι­στη­μών του ΑΠΘ. Μπο­ρεί να σώ­θη­κε τε­λευ­ταία στιγ­μή η παρ­τί­δα, αλλά η με­τα­φο­ρά αυτή στέ­ρη­σε αρ­κε­τά και από την ορα­τό­τη­τα στον δη­μό­σιο χώρο (σε ένα δη­μό­σιο πάρκο με εύ­κο­λη πρό­σβα­ση από όλες και όλους) και από την πραγ­μα­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα συμ­με­το­χής στα ερ­γα­στή­ρια και τις εκ­δη­λώ­σεις (δυ­σκο­λό­τε­ρη η πρό­σβα­ση στον χώρο των πα­νε­πι­στη­μί­ων, ιδίως κάτω από συ­νε­χή και δυ­να­τή βροχή). Γιατί είχε ση­μα­σία η συμ­με­το­χή στο RADical Pride; Το RADical Pride πήρε το ρίσκο της δύ­σκο­λης επι­λο­γής. Απο­φά­σι­σε να ορ­γα­νώ­σει κάτι στη­ρι­ζό­με­νο απο­κλει­στι­κά στον κόσμο των κι­νη­μά­των. Χωρίς “χρυ­σές” και “αρ­γυ­ρές” χο­ρη­γί­ες, χωρίς χρη­μα­το­δο­τι­κά ευ­ρω­παϊ­κά πα­κέ­τα, χωρίς σπόν­σο­ρες επι­κοι­νω­νί­ας, χωρίς “εθε­λο­ντές”. Απέ­να­ντι στα ιδρύ­μα­τα-τα­γούς του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει την αυ­τό-ορ­γά­νω­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων της ΒΙΟΜΕ. Απέ­να­ντι σε κάθε λογής Eldorado Gold (που είχε επι­λε­γεί ως “χρυ­σός χο­ρη­γός” από την ορ­γα­νω­τι­κή επι­τρο­πή του Athens Pride, για να απο­συρ­θεί μετά την κα­τα­κραυ­γή των αν­θρώ­πων του κι­νή­μα­τος) απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τις αγω­νί­στριες και τους αγω­νι­στές του κι­νή­μα­τος S.O.S. Χαλ­κι­δι­κή. Επέ­λε­ξε να συ­μπα­ρα­τα­χθεί με αυτές και αυ­τούς που εδώ και χρό­νια βλέ­πουν να κα­τα­στρέ­φε­ται η γη τους και το τί­μη­μα για την αυ­το­νό­η­τη υπε­ρά­σπι­σή της είναι να σέρ­νο­νται οι ίδιοι/ες στα δι­κα­στή­ρια. Απέ­να­ντι στις πο­λυ­ε­θνι­κές εται­ρεί­ες επέ­λε­ξε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τον κι­νη­μα­τι­κό κόσμο, τις πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις της αρι­στε­ράς, τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες της αυ­το­νο­μί­ας, τις αντι­ρα­τσι­στι­κές κι­νή­σεις. Στον “εθε­λο­ντι­σμό” απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τη συν­δια­μόρ­φω­ση, τη λήψη απο­φά­σε­ων από κοι­νού, την ενω­μέ­νη δράση ως απά­ντη­ση στον σε­ξι­σμό, την ομο­φο­βία και την τραν­σφο­βία.

Στο RADical Pride δεν κα­τέ­βη­καν οι χι­λιά­δες κό­σμου που συμ­με­τέ­χουν συ­νή­θως στην πο­ρεία των Pride στη Θεσ­σα­λο­νί­κη τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Αυτό που συ­νέ­βη όμως ήταν ότι συ­σπει­ρώ­θη­κε ένα κομ­μά­τι –κά­ποιες εκα­το­ντά­δες- κό­σμου απο­φα­σι­σμέ­νου για την κρι­σι­μό­τη­τα της επι­λο­γής να στη­ρι­χθεί το εγ­χεί­ρη­μα της αυ­τό-ορ­γά­νω­σης. Στις εκ­δη­λώ­σεις και στην πο­ρεία συμ­με­τεί­χαν όσες και όσοι πί­στε­ψαν στο γε­γο­νός ότι η δύ­να­μη και ταυ­τό­χρο­να η ευ­θύ­νη για να δια­χει­ρι­στού­με τα ζη­τή­μα­τα διορ­γά­νω­σης ενός Pride βρί­σκε­ται σε εμάς και όχι σε κά­ποιους άλ­λους. Κι αυτό δεν το λες μικρό πράγ­μα. Κι επει­δή έχει τη ση­μα­σία του για τις/τους ιστο­ρι­κούς του κι­νή­μα­τος στο μέλ­λον να θυ­μό­μα­στε αυτές και αυ­τούς που πήραν τη γεν­ναία από­φα­ση να στη­ρί­ξουν ορ­γα­νω­μέ­να το πρώτο εγ­χεί­ρη­μα αυ­τό-ορ­γά­νω­σης, καλό είναι να ανα­φερ­θούν: Pride Πά­τρας, lgbtqi+ Pride Κρή­της, ομάδα Sylvia Rivera, Κιου­ρί@, Blender (Πάτρα), Σό­δο­μα και Πό­μο­λα (Αλε­ξαν­δρού­πο­λη), Colour Youth (Αθήνα), ομάδα Πο­λυ­συ­ντρο­φι­κών, ομάδα Προ­σβα­σι­μό­τη­τας, Room 39, Επι­τρο­πή Ενά­ντια στην Εξό­ρυ­ξη Χρυ­σού Θεσ­σα­λο­νί­κης, ΣΕ ΒΙΟΜΕ, Αντιρ­ρη­σί­ες Συ­νεί­δη­σης, Αντι­ρα­τσι­στι­κή Πρω­το­βου­λία Θεσ­σα­λο­νί­κης, Κί­νη­ση Απε­λά­στε τον Ρα­τσι­σμό/ΔΕΑ, ΚΕ­ΕΡ­ΦΑ, Ξε­κί­νη­μα, νΚΑ, ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, Δί­κτυο για τα κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά δι­καιώ­μα­τα.

Γιατί έχει ση­μα­σία να πα­ρέμ­βει το RADical Pride στην πο­ρεία Υπε­ρη­φά­νειας του 6ου Thessaloniki Pride; Η ανοι­χτή συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride έχει κα­τα­φέ­ρει μέχρι στιγ­μής -στα σχε­δόν δυο χρό­νια από τη δη­μιουρ­γία της- να συ­γκα­τα­λέ­γει στα μέλη της το πιο ελ­πι­δο­φό­ρο κι εν­θου­σια­στι­κό κομ­μά­τι της πρω­το­πο­ρί­ας του λο­ατ­κια+ κι­νή­μα­τος της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Συ­γκα­τα­λέ­γει αυτές και αυ­τούς που διέ­βλε­ψαν αρ­κε­τά έγκαι­ρα ότι οι κλει­στές ορ­γα­νω­τι­κές δομές του Thessaloniki Pride, η ιε­ραρ­χι­κή λήψη απο­φά­σε­ων από λί­γους που απο­κλεί­ουν τη συμ­με­το­χή των πολ­λών, η κακή πρα­κτι­κή του “εθε­λο­ντι­σμού”, οι χο­ρη­γί­ες, ο life-style δι­καιω­μα­τι­σμός που δεν πα­τά­ει σε κα­νέ­να τα­ξι­κό κρι­τή­ριο και πα­ρα­βλέ­πει κα­θε­τί άλλο μπρο­στά στην “λο­ατ­κια+ ταυ­τό­τη­τα” θα οδη­γή­σουν στα­δια­κά σε εκ­φυ­λι­σμό. Ήδη η συμ­με­το­χή στο περ­σι­νό 5ο Thessaloniki Pride ήταν αρ­κε­τά μειω­μέ­νη σε σχέση με τις προη­γού­με­νες χρο­νιές.

Ο κό­σμος δεί­χνει να έχει κου­ρα­στεί με την προ­βο­λή και διεκ­δί­κη­ση απο­κλει­στι­κά λο­ατ­κια+ δι­καιω­μά­των χωρίς την πα­ρα­μι­κρή σύν­δε­ση με οτι­δή­πο­τε άλλο. Όσες και όσοι κά­να­με την επι­λο­γή να συμ­με­τέ­χου­με στη συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride συμ­με­τέ­χου­με την ίδια στιγ­μή στο ευ­ρύ­τε­ρο κί­νη­μα της πόλης και επι­διώ­κου­με να κά­νου­με αυτή τη γέ­φυ­ρα που συν­δέ­ει τα επι­μέ­ρους κι­νή­μα­τα. Την ίδια στιγ­μή, όμως, ξέ­ρου­με ότι αν θέ­λου­με να έρ­θου­με σε επαφή και να συ­νο­μι­λή­σου­με με τον λο­ατ­κια+ κόσμο της πόλης, αν θέ­λου­με να γνω­ρί­σουν το εγ­χεί­ρη­μά μας, αν θέ­λου­με τέλος να πεί­σου­με για την ανά­γκη να πά­ρουν οι ίδιες/οι τις τύχες στα χέρια τους, θα πρέ­πει να εί­μα­στε εκεί όπου θα βρί­σκε­ται αυτός ο κό­σμος. Και αυτό το ση­μείο συ­νά­ντη­σης είναι η συ­γκέ­ντρω­ση και πο­ρεία του “θε­σμι­κού” 6ο Thessaloniki Pride στις 17 Ιούνη.

Είναι τε­ρά­στιο το ιδε­ο­λο­γι­κό χάσμα που μας χω­ρί­ζει από την ηγε­τι­κή ομάδα του “θε­σμι­κού” Thessaloniki Pride. Θέ­λου­με να πι­στεύ­ου­με, ωστό­σο, ότι είναι ελά­χι­στα όσα μας χω­ρί­ζουν από τον κόσμο που θα βρε­θεί στο Λ. Πύργο στις 17 Ιούνη. Και αυτό γιατί είναι ένας κό­σμος που δο­κι­μά­ζε­ται το ίδιο με εμάς από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση και την ανερ­γία, πα­ρα­κο­λου­θεί το δράμα των προ­σφύ­γων και νιώ­θει αλ­λη­λεγ­γύη με αυ­τούς, φρι­κιά μπρο­στά στην τρο­μα­κτι­κή βία που ει­σπράτ­τουν οι γυ­ναί­κες σε κάθε γωνιά του πλα­νή­τη, δεν είναι –γι’ αυτόν τον κό­σμο- αό­ρα­τοι/ες οι ανά­πη­ρες/οι, νιώ­θει την ίδια ανη­συ­χία για την απο­κρου­στι­κή άνοδο της ακρο­δε­ξιάς.

Με αυτόν τον κόσμο θέ­λου­με να συ­νο­μι­λή­σου­με και να του προ­τεί­νου­με το δικό μας εγ­χεί­ρη­μα αυ­τό-ορ­γά­νω­σης και συμ­με­το­χι­κής δρά­σης. Θα εί­μα­στε λοι­πόν και εμείς στην πο­ρεία Υπε­ρη­φά­νειας του 6ου Thessaloniki Pride με το μπλοκ και το πανό του RADical Pride, που ελ­πί­ζου­με να συ­γκε­ντρώ­σει όλο τον κι­νη­μα­τι­κό κόσμο της πόλης και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρους/ες. Κά­ποιες φορές έχει ση­μα­σία να επι­λέ­γεις τον δύ­σκο­λο δρόμο. “Κι αυτό είναι που κάνει τη δια­φο­ρά”.

Πηγή: rproject

 

Διαβάστε ακόμα

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

Η αμερικανική μαρξιστική εμπειρία του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος

Share

Οι Αφγανές που πολεμούν για την τέχνη!

αφγανιστάν1

της Ιφιγένειας Κοντού

Αντί για σφαίρες… νότες. Αντί για όπλα… πινέλα και σπρέυ. Αντί για πεδίο μάχης, ο καμβάς ή ο τοίχος. Αντί για μάχες… συναυλίες και εκθέσεις. Τα κορίτσια που γεννήθηκαν μέσα στον πόλεμο, υπηρετούν την ειρήνη μέσα από τις τέχνες. Στο Αφγανιστάν. Τη χώρα όπου οι άλλες  γυναίκες φορούν ακόμη τη γνωστή γαλάζια μπούρκα…

Negin Khpalwak – Το κορίτσι που κρατάει τη μπαγκέτα…

Το κορίτσι που με το ένα χέρι κρατά τη μπαγκέτα και με το άλλο αγγίζει την καρδιά, είναι η 20χρονη Negin Khpalwak από το ανατολικό Αφγανιστάν. Η πρώτη γυναίκα μαέστρος στη χώρα της. Διευθύντρια της πρώτης ορχήστρας στο Αφγανιστάν που αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες! Είναι η ορχήστρα Zohra με 35 κορίτσια-μουσικούς, από 13 έως 20 ετών, όλες από το Εθνικό Ινστιτούτο Μουσικής του Αφγανιστάν.

Αυτό από μόνο του είναι ένα νέο που χαϊδεύει τα αυτιά…

Όταν το δει κανείς στο ιστορικό του πλαίσιο, σε ένα Αφγανιστάν όπου οι Ταλιμπάν απαγόρευαν για χρόνια τη μουσική κι όπου οι συντηρητικοί ακόμη μισούν τις νότες όσο και τις γυναίκες… ε τότε η πρώτη γυναίκα διευθύντρια ορχήστρας στο Αφγανιστάν είναι μια επανάσταση! Η νεαρή ταλαντούχα και θαρραλέα Negin γράφει ιστορία με αόρατα γράμματα που σχηματίζει η μπαγκέτα της στον αέρα!

Οι γονείς της Negin προσπάθησαν με κάθε τρόπο να την σταματήσουν. Ο θείος της την έχει επικηρύξει: «Όπου σε βρω, θα σε σκοτώσω. Μας ντρόπιασες».

Εξαρτάται τι εννοεί κανείς ντρόπιασμα… Η ορχήστρα Zohra υπό την διεύθυνση της Negin έδωσε μια συναυλία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Forum στο Νταβός τον περασμένο Ιανουάριο ενώ λίγες μόνο μέρες αργότερα, στις 25 Ιανουαρίου 2017, κέρδισε το βραβείο Freemuse Award.

Το μεγαλύτερο όνειρο της Negin είναι μια υποτροφία για να σπουδάσει μουσική στο εξωτερικό. «Θα συνεχίσω να παίζω μουσική» λέει η Negin. «Δεν νιώθω ασφαλής αλλά όταν οι άνθρωποι με βλέπουν και λένε:“να η Negin!” αυτό μου δίνει δύναμη!».

Καλή δύναμη Negin!

αφγανιστάν2

Shamsia Hassani – Το κορίτσι που ζωγραφίζει τους τοίχους…

Το κορίτσι που υπογράφει το mural που ακόμα δεν έχει στεγνώσει, είναι η μοναδική street artist μιας χώρας που μέχρι πρότινος έβλεπε στους τοίχους μόνο σημάδια από σφαίρες. Είναι η 26χρονη Shamsia Hassani από το Kandahar του Αφγανιστάν.

Τα graffiti της Shamsia απεικονίζουν συνήθως [γαλάζιες] γυναίκες – παλιότερα με μπούρκα και πιο πρόσφατα με hijab-, δυναμικές φιγούρες που ανατρέπουν τα στερεότυπα των Ταλιμπάν. [Μερικές από αυτές τολμούν ακόμα και  να χορεύουν!]

Όταν δεν διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, η Shamsia, η οποία είναι από τα ιδρυτικά μέλη του Berang Arts Organization, ετοιμάζει την επόμενη έκθεσή της [μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις σε: Γερμανία, Αυστραλία, Ιράν, Ινδία, Βιετνάμ, Ελβετία, Δανία Νορβηγία, Καναδά, ΗΠΑ.

Το οξύμωρο είναι ότι ενώ το graffiti απαγορεύεται στον Δυτικό κόσμο, στο Αφγανιστάν όπου απαγορεύονται χίλια-δυο, το graffiti όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και ενθαρρύνεται [!] από την κυβέρνηση. ‘Οχι βέβαια ότι η Shamsia δεν έχει προβλήματα… Δεν βλέπουν όλοι με ενθουσιασμό την τέχνη της. Υπάρχουν ακόμη πολλοί συμπατριώτες  της  που πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν έχουν καμιά δουλειά να βγαίνουν στον δρόμο και να ανακατεύονται με μπογιές και σπρέυ… Η θέση τους είναι στο σπίτι τους.

H Shamsia έχει το όραμά της: «Θέλω να ζωγραφίσω με χρώμα πάνω σε όλες τις κακές αναμνήσεις του πολέμου στους τοίχους. Αν ζωγραφίσω πάνω από όλες αυτές τις αναμνήσεις τότε θα σβήσω τον πόλεμο από το μυαλό των ανθρώπων. Θέλω να κάνω το Αφγανιστάν διάσημο για την τέχνη του όχι για τον πόλεμό του».

Μακάρι να τα καταφέρεις Shamsia!

αφγανιστάν3

Nabila Horakhsh. Το κορίτσι που αγαπάει την αφηρημένη τέχνη…

Το κορίτσι που ποζάρει με σταυρωμένα τα χέρια, κάθε άλλο παρά μένει με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στον καμβά…Η  28χρονη Nabila Horakhsh γεννήθηκε και ζει πάντα στην Καμπούλ. Στην ίδια πόλη σπούδασε  Γλώσσα και Λογοτεχνία παίρνοντας το πτυχίο της από το Πανεπιστήμιο της Πρωτεύουσας. Την κέρδισε όμως η ζωγραφική ενώ ασχολείται επίσης με τη φωτογραφία και  τη δημοσιογραφία.

Μία από τις πρώτες εικαστικούς αλλά και επιμελήτριες στην Πρώτη Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης του Αφγανιστάν, η Nabila προωθεί τη μοντέρνα τέχνη στη χώρα της. Είναι η επικεφαλής του Berang Arts Organisation που έχει στόχο να φέρει περισσότερους καλλιτέχνες στη ζωγραφική, να γίνουν περισσότερες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και να ανοίξει νέους δρόμους ώστε η νεολαία της χώρας να ανακαλύψει και να εξοικειωθεί με τις εικαστικές τέχνες, είναι κάτι σαν μια τονωτική ένεση στην κουλτούρα της χώρας. Τα έργα της [μικρές εκρήξεις από τολμηρό φλογερό κόκκινο σε μαύρο, δέντρα και σώματα δίχως πρόσωπα, με εξπρεσσιονιστικές αναφορές] έχουν συμπεριληφθεί σε εκθέσεις στο Αφγανιστάν, το Ιράν, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και αλλού.

«Νιώθω ότι κάθε πρόσωπο είναι σαν ένα δέντρο. Κι όταν η σκληρότητα αυτού του κόσμου έρχεται, πονάει, φωνάζει, προσπαθεί να φύγει…το σχήμα του ανθρώπου αλλάζει όπως ένα δέντρο αλλάζει στην καταιγίδα, τα φύλλα του πέφτουν, τα κλαδιά του σπάνε, γίνεται ένα τίποτα…τελειώνει. Αλλά αρχίζει μια άλλη ζωή…».

Όλη η ζωή μπροστά σου Nabila!

Όλη η χώρα πάνω σας Negin, Shamsia, Nabila…

αφγανιστάν4

Μαζί με τη Sonita Alizadeh, τη φωνή των ανήλικων κοριτσιών, τις άλλες αφγανές ράπερ: την Paradise Sorouri και την Soosan Firooz… τη ζωγράφο και γλύπτρια Malina Sulliman… τη ζωγράφο Khadija Hashemi, κάντε τη δική σας γενιά να μάθει τις τέχνες αντί για τον πόλεμο.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Η Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας του Αφγανιστάν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης

 

Share

Féminisme Debout: ναι στις μη-μεικτές συνελεύσεις!

nuitdebout-marion-2

της Doriane Grey

Παρίσι

Έπειτα από τον Μάρτιο, ένα μήνα γεμάτο πορείες κι έπειτα από τις πρώτες συνελέυσεις των Nuit Debout, βρέθηκα τον Απρίλιο στο Παρίσι. Ήμουν πραγματικά ανυπόμονη να δω αυτό που συνέβαινε στη γεμάτη από δραστηριότητες Place de la République (κεντρική πλατεία του Παρισιού).

Είναι το απόγευμα πριν από τη γενική συνέλευση, πηγαίνω από τη μία ομάδα στην άλλη, ανακαλύπτοντας τις διαφορετικές επιτροπές (φεμινιστική, εκπαίδευσης, οικολογίας, οικονομικών, συνταγματική…) Ακούω όσα λέγονται αλλά φτερουγίζω από δω κι από κει και θέλω να είμαι παντού συγχρόνως.  Αποφασίζω να μείνω στην φεμινιστική επιτροπή, χωρίς αμφιβολία, καθώς ενδιαφέρομαι καιρό τώρα γι’ αυτό το ζήτημα, χωρίς ποτέ να κινηθώ πολιτικά επ’ αυτού. Τον τελευταίο καιρό, συμμετείχα σε όλο και περισσότερες συζητήσεις γύρω απ’ το έμφυλο ζήτημα, τη θέση των γυναικών στην κοινωνία, στον δρόμο, στη σχέση, στην εργασία,  στο σεξ… Πριν από κάποια χρόνια είχα ασχοληθεί, επίσης, με τις καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις του γυναικείου φύλου/οργάνου, μια δουλεία που δυστυχώς δεν συνέχισα.

Είμαι περίεργη. Προσεκτική: Ακούω και παρατηρώ τη μικρή αυτή ομάδα που έχουμε συστήσει. Στην αρχή, είμαστε περίπου 15 άτομα, γρήγορα όμως, περισσότερα άτομα στέκονται κι η φεμινιστική επιτροπή γεννά το ενδιαφέρον σε κάποιους άνδρες και γυναίκες διαφόρων ηλικιών. Εκεί συζητώνται μεταξύ άλλων η σεξουαλικότητα, η πορνεία, η δημόσια έκφραση, η αντισύλληψη κτλ. Συζητείται επίσης, η αναγκαιότητα ή όχι, των μη μεικτών συνελεύσεων (δηλαδή εκείνων μόνο ανάμεσα σε γυναίκες).

Η έννοια αυτή του μη μεικτού μου είναι ξένη. Στην αρχή δεν καταλαβαίνω πολύ καλά για το τι ακριβώς πρόκειται, στη συνέχεια όμως, μέσα από την κουβέντα και τα επιχειρήματα που εκτίθενται, γίνεται πιο ξεκάθαρη, πιο συνεκτική και πιο λογική.

Μια κοπέλα μας εξηγεί ότι οι μη μεικτές συνελεύσεις είναι ένα εργαλείο χειραφέτησης των γυναικών που επιτρέπει ν’ απελευθερωθεί ο λόγος των γυναικών ανάμεσα σε γυναίκες. Η Christine Delphy αναφέρεται πολλές φορές. Η κοπέλα συνεχίζει εξηγώντας ότι σε μια σχέση εξουσίας, όποια κι αν είναι αυτή, ο εξουσιαζόμενος δεν μπορεί να εκφράσει την καταστολή που υφίσταται παρουσία του εξουσιαστή του. Πράγματι, δυσκολευόμαστε να φανταστούμε μια συνδικαλιστική συνέλευση με την παρουσία, των αφεντικών. Πρόκειται για ένα εργαλείο (η μη μεικτή διαδικασία) και όχι βέβαια για τον αυτοσκοπό. Κάποιες δεν συναινούν μ’ αυτήν την ιδέα, πιστεύοντας ότι πρόκειται για ένα είδος αποκλεισμού των ανδρών. Όμως, επαναλαμβάνεται συχνά ότι η φεμινιστική επιτροπή οργανώνει κατά κανόνα μεικτές συνελεύσεις όπου οι άνδρες είναι καλοδεχούμενοι, ενώ οι μη μεικτές συνελεύσεις περιορίζονται σε μιάμιση ώρα κάθε μέρα.

Συμμετείχα αρκετές φορές ξανά στην φεμινιστική επιτροπή, σε συνελεύσεις μεικτές και μη. Όσο για τον χρόνο των περίφημων μη μεικτών συνελεύσεων, για τις οποίες γράφτηκαν τόσα πολλά στον Τύπο, στην πραγματικότητα περνούσε εξηγώντας στους άνδρες τους λόγους για τους οποίους είναι αναγκαίος κάποιος χρόνος μη μεικτών συνελεύσεων. Υπήρξαν ακόμη και βίαιες αντιδράσεις από την πλευρά κάποιων ανδρών.

Προκειμένου να εκτονωθούν οι εντάσεις και να γίνει κατανοητό το γιατί μια κοπέλα προτείνει τη δημιουργία μιας ξεχωριστής ομάδας, η οποία θα εξηγεί την ιδέα αυτής της μη μεικτής συνέλευσης σε εκείνους που τους ενδιαφέρει να μάθουν περισσότερα, έτσι ώστε να μπορέσει τελικά να πραγματοποιηθεί η συνέλευση αυτή.

Όμως ορισμένοι αδυνατούν να καταλάβουν και παραμένουν εκεί. Ένας άνδρας φωνάζει δυνατά: «Έχω το δικαίωμα να είμαι εδώ, είναι πλατεία, δημόσιος χώρος, θα μείνω εδώ αν θέλω να μείνω για ν’ ακούσω». Αμύνεται της θέσης του σαν να του στερείται ένα δικαίωμα (ή μήπως ένα προνόμιο?). Μονοπωλώντας έτσι την προσοχή του κόσμου, αυτός ο άνδρας δεν είχε καν λάβει υπόψη του ότι μιλούσε πιο δυνατά από μια κοπέλα που εκείνη τη στιγμή αφηγούνταν το γεγονός ότι είχε πέσει θύμα βιασμού.

Λίγο αργότερα, ενοχλήθηκα από δύο νεαρούς που βρίσκονταν πίσω μου: σχολίαζαν, έσπαγαν πλάκα ή συζητούσαν άσχετα θέματα. Σοκαρίστηκα όμως όταν ο ένας απ’ τους δύο σκύβει στο αυτί του άλλου και του λέει το εξής: «Όλες αυτές οι κοπέλες είναι τύπισσες που δεν βρήκαν κανέναν να τους γλείψει το μουνί». Το βλέμμα της κοπέλας που καθόταν δίπλα μου συναντιέται με το δικό μου. Είχαμε ακούσει και οι δύο το ίδιο πράγμα. Παρόλα αυτά δεν είπαμε τίποτα. Αισθάνθηκα δειλή και νευριασμένη. Ένα ακόμη σεξιστικό αστείο που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα είδος αντρικής κυριαρχίας και αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα για την ανάγκη μη μεικτών συνελεύσεων.

Θα ήθελα να έχω πάρει το λόγο σ’ αυτές τις συνελεύσεις, άλλα είχα ανάγκη περισσότερο χρόνο, κι αναμφίβολα να νιώσω πιο άνετα όπως σε μια μικρή μη μεικτή επιτροπή. Εντέλει προσωπικά μου φάνηκε πολύ σημαντικό το ότι τέτοιες συνελεύσεις έλαβαν χώρα μέσα στο δημόσιο χώρο, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε γυναίκες όπως εγώ, μη στρατευμένες, αλλά με ευαισθησία πάνω στο ζήτημα του φεμινισμού, ν’ ακούσουν συζητήσεις, πολύ συχνά περιορισμένες σε πολιτικές ομάδες περισσότερο ή λιγότερο προσεγγίσιμες.

Μασσαλία

Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη απ’ τα ερεθίσματα αυτά που είχα στο Παρίσι. Σκεφτόμουν πολύ. Μου είχαν δημιουργηθεί πολλές ερωτήσεις. Ήθελα να μεταφέρω αυτές τις εμπειρίες από την φεμινιστική επιτροπή, από τη συνέλευση των Νuit Debout, και να τις μοιραστώ με τους κοντινούς μου ανθρώπους. Όμως τις περισσότερες φορές, όταν ακουγόταν η λέξη ‘φεμινισμός’, ένιωθα μια καχυποψία. Κι όταν ασχολούμουν με το θέμα της ‘non- mixité’, ήταν φανερό ότι έπεφτε βαρύ. Χωρίς να έχω καν τον χρόνο να διηγηθώ την εμπειρία μου μέχρι τέλους, ακουγόντουσαν κάποια παλιά καλά κλισέ: «Μα ο φεμινισμός είναι λίγο ξεπερασμένος, έτσι δεν είναι; Από το ‘68 και μετά οι γυναίκες έχουν περισσότερα δικαιώματα, πρέπει να τελειώνουμε μ’ αυτό το θέμα. Κι έπειτα, οι μη μεικτές συνελεύσεις αφορούν τις extreme φεμινίστριες που τις χρησιμοποιούν ως στρατηγική προκειμένου ν΄ αποκλείσουν τους άντρες. Είναι μισογυνισμός από την ανάποδη πλευρά κι είναι παράλογο. Κάνουν ακριβώς αυτό για το οποίο κατηγορούν τους άντρες». Εκνευρίζει και προκαλεί έντονα συναισθήματα. Είναι λεπτό ζήτημα.

Νιώθω ακόμη υποχρεωμένη να πείσω ορισμένους/ες για την ανάγκη του φεμινισμού σήμερα. Πρέπει να επιχειρηματολογήσω αλλά δεν είμαι αρκετά δυνατή γι’ αυτό. Μου ζητούν αποδείξεις κι έτσι προσπαθώ να δώσω κάποια απλά παραδείγματα: διαφορά των μισθών σε κοινά επαγγέλματα και πόστα, την διαφορά των ανδρών και των γυναικών στο δημόσιο χώρο, το χρόνο που οι γυναίκες έχουν τον λόγο κτλ. Βρίσκομαι να πρέπει να αιτιολογήσω γιατί πιστεύω ότι η κοινωνία είναι ακόμη φτιαγμένη από και για τους άντρες. Υπάρχει ένα είδος άρνησης του σεξισμού, ακόμη και από την πλευρά των γυναικών.

Οι τελευταίες μου φαίνεται ότι έρχονται σε δύσκολη θέση ακόμα και με την έννοια του φεμινισμού. Είναι όμως κατά πλειοψηφία τους όλες φεμινίστριες στην καθημερινότητα τους, δίχως πάντοτε να το αντιλαμβάνονται ή να το διεκδικούν ανοιχτά. Αυτό που συμβαίνει συχνά είναι η επιθυμία της μη θυματοποίησης κάποιας ως γυναίκας. Προτιμάει καμιά να θεωρεί τον εαυτό της ως ελεύθερο άτομο που δεν υποτάσσεται στις κοινωνικές νόρμες.

Έπειτα απ’ όλες αυτές τις εμπειρίες, και αυτά τα χαστούκια, είμαι αποφασισμένη να συνεχίσω να σκέφτομαι πάνω στο ζήτημα. Αυτό το σύντομο πέρασμα μου από την φεμινιστική επιτροπή μου επέτρεψε ν΄ αναζητήσω τις προσωπικές μου απόψεις και να περάσω στο πολιτικό πεδίο μέσα από τη συλλογικότητα και την ανταλλαγή εργαλείων (αναφορές, εργαστήρια κτλ.). Ο φεμινισμός μένει ένα τεράστιο εργοτάξιο. Ας δημιουργήσουμε ανοίγματα και χώρους συζητήσεων: υπάρχουν ακόμη τόσα πράγματα να πούμε και να κάνουμε μαζί.

* «Φεμινισμός στο πόδι»: Λογοπαίγνιο με το κίνημα των Nuit Debout

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στα Γαλλικά στο τεύχος Ιουνίου του περιοδικού CQFD και μπορείτε να τη βρείτε εδώ. Η μετάφραση προέρχεται από το Δίκτυο Αθήνα Μασσαλία και μπορείτε να τη βρείτε εδώ

 

 

Share

Μια καλλιτέχνης επαναπροσδιορίζει τα πρότυπα ομορφιάς των γεννητικών μας οργάνων

vaginas2

επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου και Δήμητρα Σπανού

Το αιδοίο μας είναι φυσιολογικό, φυσικό και όμορφο, παρά το όσα μας λένε τα μίντια και η διαφήμιση

Στη φυσική του κατάσταση ο γυναικείος καβάλος είναι τριχωτός, πτυχωτός και μοναδικός. Τα κορίτσια μεγαλώνουν όμως υπό την επιρροή των μίντια και της διαφήμισης, που τους λένε ότι πρέπει να κουρεύονται, να αποτριχώνονται και να συγκαλύπτουν καθετί που μπορεί να θεωρηθεί ως ελάττωμα ώστε να μην ντρέπονται. Ακόμα και ως ενήλικες, τα αιδοία μας υπόκεινται σε εξονυχιστική ανάλυση και αντικειμενοποιούνται, ενώ οι θάμνοι παραμένουν «αφύσικοι» και τα γυμνά, λεία αιδοία που μοιάζουν με αυτά των πορνοστάρ υπερισχύουν ως πρότυπα.

Η καλλιτέχνης Meredith White επαναπροσδιορίζει τα πρότυπα ομορφιάς των γεννητικών οργάνων σχεδιάζοντας αιδοία που αντιτίθενται στα στάνταρ ομορφιάς των ΜΜΕ. Μια αρτιστική αντίθεση σε αυτό που λανσάρεται ως «τελειότητα» έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι τα θηλυκά γεννητικά όργανα έρχονται σε όλα τα μεγέθη, σχήματα και χρώματα. Όπως αναφέρει η ίδια: «Δυστυχώς η κουλτούρα μας εντείνει την ανασφάλεια των γυναικών. Τα μίντια προβάλλουν αδύνατα μοντέλα και πανέμορφες διασημότητες, αντί να τονίσουν την ομορφιά όλων των τύπων του σώματος, ενώ η πορνογραφία ενισχύει την τρομακτική ιδέα ότι οι γυναίκες (και τα αιδοία τους) είναι σεξουαλικά αντικείμενα. Και οι γυναίκες συνεχώς συγκρίνουν το σώμα τους με τα μη ρεαλιστικά ‘πρότυπα’».

Η Meredith White είναι φεμινίστρια και βέγκαν και αυτοπροσδιορίζεται ως «καλλιτέχνης αιδοίων». Μπορείτε να δείτε τη δουλειά της στο Instagram account Club Clitoris (@clubclitoris).

Για περισσότερα διαβάστε μια συνέντευξη με τη Meredith White εδώ (αγγλικά)

Λογαριασμός στο Instagram εδώστο twitter εδώ και στο society6 εδώ

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Ίσως να μη σε χτυπάει αλλά

flower

της Esra Dogan

Εδώ και ένα μήνα, χιλιάδες γυναίκες μοιράζονται στο twitter τις προσωπικές τους ιστορίες μη σωματικής ενδοοικογενειακής βίας. Όλα ξεκίνησαν όταν μία Δομινικανή-Αμερικανίδα συγγραφέας, η Zahira Kelly, ξεκίνησε το hashtag #MaybeHeDoesntHitYou (Ίσως να μην σε χτυπάει) προκειμένου να ευαισθητοποιήσει για τη συναισθηματική βία στις σχέσεις. Από τότε το hashtag έγινε viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με περισσότερα από εξήντα χιλιάδες tweets.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη στο BBC Trending, η Kelly εξήγησε ότι ήθελε τα θύματα κακοποίησης να γνωρίζουν ότι δεν φαντάζονταν τον συναισθηματικό αντίκτυπο των όσων είχαν βιώσει. Πρόσθεσε ότι «Ακόμα και αν η περίπτωση (συναισθηματικής κακοποίησης) δεν θεωρείται κακοποίηση με την στενή έννοια του όρου της σωματικής κακοποίησης, εξακολουθεί να είναι πραγματική και ο πόνος εξίσου πραγματικός. Και αξίζετε κάτι απείρως καλύτερο. Όλοι αξίζουν».

Στο πλαίσιο της ενδοοικογενειακής βίας, οι συναισθηματικές επιθέσεις γενικά δεν λαμβάνουν την ίδια προσοχή με τις σωματικές, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο επικίνδυνες ή λιγότερο τραυματικές. Για να σας ενθαρρύνω να σκεφτείτε τη συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση που μπορεί να αντιμετωπίζετε ή να έχετε αντιμετωπίσει, συγκέντρωσα κάποια tweets:

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά θα σε συγκρίνει συχνά με τις πρώην του και άλλους ανθρώπους προκειμένου να σε κάνει να αισθανθείς ανεπαρκής

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά σε κάνει να αισθάνεσαι ότι τα συναισθήματά σου είναι ανόητα και ότι πρέπει να απολογηθείς γι’ αυτά

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά χρησιμοποιεί τα πιο προσωπικά μυστικά σου εναντίον σου και σε χειρίζεται ώστε να κάνεις πράγματα ενάντια στη θέλησή σου

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά πρέπει να ζητήσεις άδεια για να κάνεις το οτιδήποτε

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά κοροϊδεύει τις ανασφάλειές σου και θυμώνει όταν αναστατώνεσαι γιατί «ένα αστείο είναι μόνο»

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά αν αναφέρεις πόσο σε πληγώνει, θα πει ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι του κοπανάς συνέχεια για τη συμπεριφορά του

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά διαρκώς προσποιείται στους άλλους ότι είναι ηθικός, στοργικός και υπεύθυνος ενώ εσύ ξέρεις ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά όταν προσπαθείς να συζητήσεις κάποιο θέμα μαζί του, θα το προβάλλει σαν δικό σου λάθος και θα πει ότι εσύ πρέπει να αλλάξεις

Όταν δεν είχες αντιληφθεί πόσο άσχημα σου συμπεριφερόταν μέχρι που εμφανίστηκε το hashtag #MaybeHeDoesntHitYou

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά πάντα μισείς κάτι στον εαυτό σου εξαιτίας του.

#MaybeHeDoesntHitYou Ακόμα

Παρόλο που αυτό το hashtag απευθυνόταν κατ’ αρχάς σε γυναίκες που βρίσκονται σε ετεροφυλικές σχέσεις, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες μπορεί να υφίστανται τέτοια κακοποίηση στη σχέση τους, είτε είναι ετερόφυλοι είτε ομοφυλόφιλοι είτε διεμφυλικοί.

Ναι, φυσικά και δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το θέμα οδηγεί χιλιάδες γυναίκες να επανεξετάσουν τη σχέση τους με τον «αγαπημένο» τους και να μοιραστούν ιστορίες συναισθηματικής κακοποίησης. Παρά τη συνηθισμένη άποψη, η ενδοοικογενειακή βία προς τις γυναίκες δεν λαμβάνει κυρίως σωματική μορφή αλλά ψυχολογική και αυτό ισχύει κυρίως στις ερωτικές μας σχέσεις όπου οι άντρες μπορούν εύκολα να ασκήσουν καταναγκαστικά έλεγχο στις πράξεις, τις επιλογές και τα συναισθήματά μας, μειώνοντας σιγά-σιγά την αυτοπεποίθηση, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας. Συνήθως, αυτού του είδους η βία είναι σχετικά τόσο πολύ λιγότερο ορατή και δύσκολο να κατανομαστεί που εμείς οι γυναίκες μένουμε σε σχέσεις κακοποίησης για χάρη του «έρωτα», προσπαθώντας να κρατήσουμε μια σχέση που πολύ απλά δεν βασίζεται στην ίση μεταχείριση και τον σεβασμό.

Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεστε επειδή αγαπούσατε το άτομο που σας κακοποιούσε.

Αντιθέτως, εμείς οι γυναίκες πρέπει να έχουμε τη δύναμη να μοιραστούμε τις ιστορίες μας χωρίς ντροπή, για να συνειδητοποιούμε όχι μόνο τις σοβαρές επιπτώσεις της πατριαρχίας στην καθημερινότητά μας αλλά και το ότι δεν είμαστε οι μόνες εκεί έξω που αντιμετωπίζουμε τέτοιες συμπεριφορές στις σχέσεις μας. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να μάθουμε από τις εμπειρίες των άλλων και να βρούμε το κουράγιο να αντιμετωπίσουμε τις δικές μας. Ως κάποια που δεν φοβάται πλέον να έρθει αντιμέτωπη με την πραγματικότητα των ενεργειών συναισθηματικής κακοποίησης στις προηγούμενες ερωτικές της σχέσεις, θα μπορούσα να προσθέσω στην παραπάνω λίστα τα εξής:

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά όταν ζηλεύει έναν άντρα που είναι δίπλα σου, κατηγορεί εσένα για τη συμπεριφορά του λέγοντας ότι εσύ είσαι υπερβολικά φιλική με τους άντρες.

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά επικρίνει συνεχώς κάποιους φίλους σου, ισχυριζόμενος ότι τους ξέρει καλύτερα από εσένα

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά σε προσβάλλει δημοσίως

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά σε κατηγορεί συχνά ότι λες ψέματα, χωρίς καν να σου δίνει την ευκαιρία να του εξηγήσεις ότι η κατηγορία του είναι αβάσιμη.

#MayHeDoesnttHitYou αλλά αγνοεί τις ιδέες σου ή τις κατακρίνει σε βαθμό που καταλήγεις να σκέφτεσαι ότι είναι άχρηστες

κ.λπ. κ.λπ.

 

 

Share

Καταγγελία συντονιστικού lgbtqi+ pride Κρήτης για το δημοτικό συμβούλιο Ρεθύμνου

RTX1GDIN

Την Τετάρτη 16 Μαρτίου του 2016, κληθήκαμε μέλη της συντονιστικής ομάδας LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος και Σεξουαλικότητας, να παρευρεθούμε στο ολομελειακό Δημοτικό Συμβούλιο Ρεθύμνης για να εξεταστεί το αίτημά μας για την παραχώρηση του Δημοτικού Κήπου στις 9 και στις 10 Ιουλίου για την πραγματοποίηση του Φεστιβάλ. Παρά τις προσπάθειές μας και τη θετική γνωμοδότηση που μας είχε δοθεί από τη συνέλευση της Δημοτικής Κοινότητας Ρεθύμνου, στην οποία επίσης παρευρεθήκαμε μία εβδομάδα νωρίτερα (στις 9/3), το Δ.Σ. αρνήθηκε να μας παραχωρήσει την άδεια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που από Δημοτικές Αρχές αντιμετωπίζουμε παρόμοια αρνητική στάση. Πέρυσι, ο Δήμος Ηρακλείου, μετά από πολλές συναντήσεις και συνεννοήσεις, φαινομενικά θετικά προσκείμενος και δίνοντάς μας μία καθησυχαστική-άτυπη απάντηση ως προς τη παραχώρηση του πάρκου Γεωργιάδη, λίγες μέρες πριν από τη διεξαγωγή του Φεστιβάλ, με επίσημη ανακοίνωση, υπό την πίεση εκκλησιαστικών και ακροδεξιών στοιχείων, αποποιήθηκε οποιασδήποτε ευθύνης και ανάμιξης με το Φεστιβάλ, φτάνοντας λίγες ώρες πριν την έναρξη, να μας αρνείται την έγγραφη άδεια παραχώρησης/ηλεκτροδότησης του πάρκου.

Με μια ματιά στην ελληνική νομοθεσία, σύμφωνα με απόφαση του συμβουλίου επικρατείας και το άρθρο 11 του Συντάγματος (δικαίωμα του συνέρχεσθαι), θα έπρεπε να είναι δεδομένη η αποδοχή του αιτήματός μας για την παραχώρηση του κήπου. Σε έκθεση του συνηγόρου του πολίτη για τη διαχείριση των κοινόχρηστων χώρων από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, ο εκάστοτε δήμος αναλαμβάνει τη διαχείριση και την αξιοποίηση των κοινόχρηστων χώρων κατά τρόπο που να μην αναιρεί την κοινή χρήση (άρθρο 970 του Αστικού Κώδικα) και να προάγει τη κοινή ωφελεία (άρθρο ι 969 του Αστικού Κώδικα). Κάθε πολίτης έχει την εξουσία να χρησιμοποιεί ελεύθερα τους κοινόχρηστους χώρους, εξουσία που απορρέει από το δικαίωμα της προσωπικότητας (άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα). Τέλος στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των δικαιωμάτων των ανθρώπων στο άρθρο 10 (ελευθερία έκφρασης ) αναφέρεται κατά λέξη «Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα εις την ελευθερία εκφράσεως. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελέυθερίαν γνώμης ως και την ελευθερίαν λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών, άνευ επεμβάσεως δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων»

Αυτό που μας αρνείται κάθε φορά ο Δήμος ή ο φορέας, δεν είναι μόνο η χρήση του εκάστοτε χώρου ή μια νομική διευκόλυνση, αλλά το ίδιο το δικαίωμα στο δημόσιο χώρο. Για όλ@ εμάς που επιτελούμε ταυτότητες έξω από τη νόρμα [cis, λευκός, ευκατάστατος, υγιής, ετεροφυλόφιλος, ετεροκανονικός άνθρωπος], ο δημόσιος χώρος είναι τοξικός. Αποτελεί πεδίο μάχης και η ύπαρξή μας σε αυτόν διαρκώς αμφισβητείται, όταν δεν πολεμάται.

Η απόφαση του Δ.Σ. είναι ενάντια στον διαρκή αγώνα μας για ορατότητα, αυτοδιάθεση και ελευθερία. Με εμφανή άγνοια των μελών του ως προς τη μορφή, το περιεχόμενο και τις διεκδικήσεις του Φεστιβάλ, και παρά τις τοποθετήσεις μας κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, το τυπικό μας αίτημα απορρίφθηκε χωρίς κάποιο λογικό και πρακτικό επιχείρημα. Αντ΄ αυτού, η επιχειρηματολογία τους εξαντλήθηκε στην αναπαραγωγή ομοφοβικών, σεξιστικών, τρανσφοβικών, πατριαρχικών λόγων.

Εφόσον δεν μας δόθηκε ο χώρος να απαντήσουμε κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, σχολιάζουμε παρακάτω κάποια από τα βασικά επιχειρήματα που ακούστηκαν:

Για την παρουσία παιδιών και μητέρων στο κήπο τις ώρες του Φεστιβάλ και τον κίνδυνο που διατρέχουν από την «έκθεσή»’ τους σε αυτό: το Δ.Σ. χαρακτηρίζει «υστερικές» τις μητέρες για τις οποίες κατά τα άλλα νοιάζεται, προδίδοντας το μισογύνικο και σεξιστικό του βλέμμα. Γνωρίζουμε πως όλα αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν με πρώτη και κυρίαρχη υποχρέωση να επιτελέσουν το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους. Πολλά από αυτά είναι ή θα υπάρξουν θύματα ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού. Τα ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας που ανοίγει το Φεστιβάλ δεν αφορούν μόνο την LGBTQI+ κοινότητα αλλά όλους τους ανθρώπους που μεγαλώνουν στην πατριαρχική κοινωνία και καταπιέζονται από τα κυρίαρχα πρότυπα. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να ανοίξουν σε κάθε σχολείο, καφενείο και παιδική χαρά.

Πόσοι Γιακουμάκηδες, πόσοι βιασμοί και δολοφονίες χρειάζονται για να αντιληφθούν την έμφυλη βία; Δεν μπορεί παρά να είναι υποκριτικό το σοκ και η ευαισθητοποίηση για όλα αυτά από φορείς που την επόμενη στιγμή φιμώνουν και εξοστρακίζουν ένα φεστιβάλ που μιλάει για το σώμα, το φύλο την σεξουαλικότητα. Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα πως μέλος του Δ.Σ. απείλησε με αποχώρηση από τη διαδικασία εάν το σώμα συνεχίσει να συνδιαλέγεται με εμάς.

Καμία από τις υποτιθέμενες αντιπροτάσεις του συμβουλίου (κλειστό γυμναστήριο Μ. Μερκούρη, σπίτι του πολιτισμού) δεν μπορεί ρεαλιστικά να στεγάσει το πρόγραμμα και την μορφή του φεστιβάλ. Αντίθετα, το μόνο που κάνουν είναι να υποβαθμίζουν την διοργάνωση και τους συμμετέχοντες σε αυτή. Δε νοείται Φεστιβάλ Ορατότητας σε κλειστό χώρο. Η επόμενη αντιπρόταση για τον κήπο για τις δεύτερες βραδινές ώρες (αυστηρά 21:00-00:00) μας υποβαθμίζει αυτόματα σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, εφόσον γνωρίζουμε ότι ο κήπος είναι διαθέσιμος καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας για οποιαδήποτε άλλη οργανωμένη δραστηριότητα.

Για την άποψη που ορίζει τις έμφυλες και σεξουαλικές μας ταυτότητες ως κάτι ιδιωτικό που πρέπει να συμβαίνει μόνο στα κρεβάτια μας και είναι ανωμαλία: Για εμάς δεν είναι ούτε φύση ούτε ατομική επιλογή ή ιδιωτική υπόθεση. Είναι κομμάτι της κοινωνικοπολιτικής μας υπόστασης, ταυτότητες τις οποίες φέρουμε και με βάση τις οποίες οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε καθημερινά.

Ενδεικτικό της τάσης ορισμένων συμβούλων, ήταν μία τοποθέτηση η οποία αναπαρήγαγε μία ψευδή είδηση περί δημόσιου αυνανισμού στη Πράγα, ταυτίζοντάς την με το Φεστιβάλ μας. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει τόσο την άγνοια του συγκεκριμένου Δημοτικού Συμβούλου για το περιεχόμενο του LGBTQI+ Pride Kρήτης όσο και την ενοχοποίηση του ανθρώπινου σώματος.

Καμία έκπληξη δε μας προκαλεί που στην ίδια διαδικασία λίγα λεπτά πριν, σε ένα προ ημερησίας ψήφισμα σχετικά με το προσφυγικό, εκφέρθηκε ρατσιστικός, ισλαμοφοβικός και εθνικιστικός λόγος. Οι μετανάστες και οι μετανάστριες, η LGBTQI+ κοινότητα και κάθε άλλη καταπιεσμένη ομάδα ανέκαθεν αποτελούσαν τον εύκολο στόχο για κοινωνικό κανιβαλισμό. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί από τους κήρυκες μίσους, ομοφοβικών, τρανσφοβικών και σεξιστικών αντιλήψεων είναι και οι θεσμικοί εκπρόσωποι του ρατσισμού και του φασισμού.

Το Δ.Σ προέβαλε ως βασικό επιχείρημα το φόβο για την δημιουργία επεισοδίων από εχθρικά προσκείμενους κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ. Την προσωπική μας ασφάλεια, την οποία προτάσσει, έχουμε μάθει πολύ καλά να την διαφυλάσσουμε καθημερινά. Είναι τουλάχιστον αστείο να την επικαλείται την στιγμή που με την στάση του στέκεται απέναντί μας, ενώ δημοτικοί σύμβουλοι – πέραν του κακοποιητικού λόγου που εξέφρασαν απέναντί μας – κατά την αποχώρησή των μελών του Συντονιστικού έφτασαν να απειλούν την σωματική μας ακεραιότητα.

Με αφορμή το περιστατικό αυτό καταδεικνύονται για μια ακόμη φορά όλες αυτές οι εξουσιαστικές αντιλήψεις που συντηρούνται στο εσωτερικό της τοπικής – και όχι μόνο – κοινωνίας. Κυρίως, φαίνεται πόσο σημαντικό είναι το να καθιερωθεί στο νησί ένα Φεστιβάλ που θα αγγίξει όλα αυτά για τα οποία φοβόμαστε ή αποφεύγουμε να μιλήσουμε. Αυτοοργανωμένα και αυτοχρηματοδοτούμενα, φτιάχνουμε μόνα μας ασφαλείς χώρους και διεκδικούμε ορατότητα, αυτοδιάθεση, ζωή κ’ ελευθερία.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τον δημόσιο χώρο που μας ανήκει, για την ελευθερία των σωμάτων και των επιθυμιών μας. Όροι καταπίεσης όπως το φύλο, η φυλή, η τάξη μπλέκονται πρώτα απ’ όλα πάνω στα ίδια μας τα σώματα. Γι’ αυτό δεν μπορούμε παρά να συνδεθούμε με κάθε δίκαιο κοινωνικό αγώνα, ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Καλούμε αλληλέγγυα άτομα και συλλογικότητες να συνυπογράψουν την καταγγελία, να δημοσιοποιήσουν το γεγονός και να παράξουν το δικό τους λόγο.

Να διεκδικήσουμε συλλογικά τον δημοτικό κήπο του Ρεθύμνου για τις 9-10 Ιούλη, για το 2o LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος,Σεξουαλικότητας

Ολόκληρη η Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου Ρεθύμνης, υπάρχει βιντεοσκοπημένη και προσβάσιμη διαδικτυακά στον παρακάτω σύνδεσμο :

Η πλατφόρμα συνυπογραφής online είναι στο παρακάτω σύνδεσμο :

http://www.ipetitions.com/petition/public-garden-of-rethymno-for-the-2nd-lgbtqi 

 

lgbt

Share

Η Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας του Αφγανιστάν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης

Afghan-Cycles2

της Jessica Strange

Αυτές οι χειραφετημένες γυναίκες είναι στο δρόμο για Νόμπελ.

Οι γυναίκες στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να αγωνίζονται με περιορισμένο εξοπλισμό και λίγους συμποδηλάτες-αλλά στο Αφγανιστάν η Εθνική Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας έχει να αντιμετωπίσει κατηγορίες ανηθικότητας και βίαιες απειλές απλά και μόνο γιατί οι γυναίκες ανεβαίνουν στο ποδήλατο. Το κάνουν όμως ούτως ή άλλως, και για αυτό το λόγο έχουν προταθεί για το Νόμπελ Ειρήνης.

Η ομάδα έχει προταθεί από ένα γκρουπ Ιταλών βουλευτών για το Νόμπελ Ειρήνης 2016 λόγω της αφοσίωσης τους και της σκληρής προσπάθειάς τους να προωθήσουν την ποδηλασία στο Αφγανιστάν.

Αυτές οι δυνατές γυναίκες ποδηλατούν ενάντια στα στερεότυπα εδώ και χρόνια-έχουν υποστεί προσβολές και απειλές εναντίον της ίδιας τους τη ζωή ώστε να έχουν το δικαίωμα να ποδηλατούν.

Ένα ποδήλατο μπορεί να καταστρέψει το μέλλον μιας γυναίκας αλλά αυτές οι γυναίκες ανεβαίνουν στο ποδήλατο έτσι και αλλιώς.

Η Zahra Hussain είναι η περήφανη αρχηγός της Γυναικείας Ομάδας Ποδηλασίας, και εξηγεί ότι οι γυναίκες σπάνε τα στερεότυπα με το να βγαίνουν έξω, να ασχολούνται με την ποδηλασία αλλά και με άλλα αθλήματα.

Αντί να πτοούνται από τις απειλές και τη παρενόχληση στο δρόμο, η Zahra και οι σαράντα δυνατές γυναίκες της ποδηλατικής της ομάδας βλέπουν αυτές τις απειλές σαν προκλήσεις που οφείλουν να υπερνικήσουν.

Σ’ ένα τρέιλερ ενός ντοκιμαντέρ για την ομάδα, μια από τις ποδηλάτισσες μας λέει: «Μας κοιτάζουν από πίσω, είναι τρομακτικό» και μια άλλη προσθέτει: «Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι γυναίκες είναι προορισμένες να μένουν σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μαγειρεύουν και να ασχολούνται με το νοικοκυριό».

Μας δηλώνουν: «Λένε ότι ένα ποδήλατο μπορεί να καταστρέψει το μέλλον ενός κοριτσιού. Οι άνθρωποι λένε διάφορα πράγματα.  Αν τους ακούγαμε δεν θα βγαίναμε ποτέ από το σπίτι μας».

Η υποψηφιότητα της ομάδας προέκυψε μετά από αίτημα 118 Ιταλών βουλευτών προκειμένου να συμπεριληφθεί στις υποψηφιότητες και η  Αφγανική Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας.

Αφού τα ιταλικά κοινωνικά δίκτυα και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί πρότειναν να συμπεριληφθεί το ποδήλατο[1] στις υποψηφιότητες για Νόμπελ Ειρήνης, ο Ermette Realacci ψήφισε επισήμως την Αφγανική Γυναίκεια Ομάδα Ποδηλασίας να εκπροσωπήσει την υποψηφιότητα-κατηγορία του Ποδηλάτου. Ο Realacci βλέπει τον αγώνα τους σαν μια συνεχή μάχη για την ελευθερία σε μια χώρα εξαντλημένη από τους πολέμους αλλά και ένα δυναμικό βήμα προόδου για τα γυναικεία δικαιώματα.

Είναι υπέροχο να βλέπεις αυτές τις δυναμικές γυναίκες, αφοσιωμένες στο να ξεπεράσουν τα κοινωνικά όρια στην ίδια τους την πατρίδα και να είναι υποψήφιες για το εξέχον αυτό βραβείο, το Νόμπελ Ειρήνης.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Total Women’s Cycling και μπορείτε να το βρείτε εδώ 

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη

 

Σημειώσεις:

[1] Όντως Ιταλοί δημοσιογράφοι υποστήριξαν αυτή την υποψηφιότητα καθώς θεωρούν ότι το ποδήλατο είναι το πιο δημοκρατικό μέσο μετακίνησης και σύμβολο της ειρήνης. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

 

 

 

Share

Μια γυναικεία πλατεία

arab spring

της Nora Amin

Όταν ήμουν μικρή, στην εφηβεία, νόμιζα ότι είχα διαφορετικό σώμα, επειδή όλα πάνω μου άλλαζαν συνεχώς, άλλαζαν και αυξάνονταν. Αυτή την εικόνα για το σώμα μου την έχω ακόμα και σήμερα, ακόμα και αν αυτό δεν αλλάζει πια επειδή μεγάλωσα. Το σώμα μου αλλάζει ανάλογα με τον τρόπο που το βλέπουν οι άλλοι. Τα σώματά μου, έχω πράγματι πολλά, αλλάζουν ανάλογα με τον τρόπο που τα βλέπουν οι άλλοι.

Τα μαλλιά είναι σημαντικά. Από τα μαλλιά καταλαβαίνουμε ποιες είμαστε. Από τα μαλλιά βλέπουμε επίσης ποιοι είναι οι άλλοι. Τα καστανά σγουρά μαλλιά μου με τοποθετούν στη Γερμανία πάντα μαζί με τους ξένους, προκαλούν φόβο. Τα ίσιωσα. Μαζί με τις μπούκλες μου έχασα κι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Έγινα κομψή, θα έλεγα ακόμα και όμορφη.

Το σώμα των Αραβισσών γυναικών βρίσκεται, τόσο στον αραβικό όσο και στο δυτικό δημόσιο χώρο, πάντα μόνο του: Αυτό το σώμα είναι ναρκοπέδιο συνδηλώσεων, μια επιφάνια προβολής φαντασιώσεων και προκαταλήψεων, κατηγοριών και εξευτελισμών. Το γυναικείο αραβικό σώμα μπορεί να χάνει παντού, να παραβιάζει κώδικες, μέχρι τελικά να παραβιαστεί και το ίδιο.

Παλιά, όταν ήμουν μικρή, είχα πάει μια φορά με τη μητέρα μου στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο. Εκείνη φορούσε μια φούστα μέχρι το γόνατο, θυμάμαι τα μακριά της πόδια. Αυτή την εικόνα, τη θηλυκότητα, τον αέρα, την ανοιχτότητα εκείνης της μέρας, την κουβαλούσα μαζί μου σε ολόκληρη τη ζωή μου. Η πλατεία Ταχρίρ ήταν για μένα Αίγυπτος και μητέρα. Ήταν για μένα μια γυναικεία πλατεία. Έτσι ήθελα να είναι.

Οι κώδικες έσπασαν

Τον Ιανουάριο του 2011 εξεγέρθηκε ο αιγυπτιακός λαός για να διεκδικήσει την ανθρώπινη ακεραιότητά του. Αυτή η χώρα έπρεπε να γίνει η δική μας χώρα. Δεν έπρεπε να ανήκει πλέον στο καθεστώς, αλλά σε εμάς. Ήμασταν ένα: γυναίκες και άντρες, πλούσιοι και φτωχοί, παιδιά και ενήλικες, όλα γίνονταν ένα πάνω στην πλατεία Ταχρίρ και πάνω σε πολλές πλατείες της Αιγύπτου.

Σε μια στιγμή αυτής της επανάστασης ανέκτησα όλες τις αθώες παιδικές μου εμπειρίες: βγήκα πάλι στο δρόμο κρατώντας απ’ το χέρι τη μητέρα μου, νιώθαμε δυνατές. Γυναίκες ήταν στο δρόμο, δίπλα στους άντρες, μαζί με τους άντρες, και ξαφνικά όλη η ιστορία, όλη η υποταγή και η καταπίεση, στην οποία είχαμε μάθει, ήταν σαν να είχε υπάρξει μόνο για μια στιγμή, που μπορούσε μεμιάς να εξαφανιστεί. Οι κώδικες έσπασαν, οι έμφυλες ταυτότητες ακυρώθηκαν. Ήταν μια στιγμή που νιώσαμε ότι υπάρχει ελπίδα.

Ήμουν εννιά χρονών όταν κακοποιήθηκα σεξουαλικά δημόσια για πρώτη φορά. Και ό,τι ακριβώς συνέβη σε μένα, συμβαίνει και σε πολλά κορίτσια και έφηβες, οι οποίες καταθέτουν ένα κομμάτι της μέχρι πρότινος σιγουρεμένης ταυτότητάς τους, όταν εισέρχονται στο δημόσιο χώρο: ο δημόσιος χώρος, είτε είναι ο δρόμος, ο παιδότοπος, το λεωφορείο, αποτελεί για αυτές έναν τόπο πανικού. Η ταυτότητά τους συμπληρώνεται με το φόβο, την απώλεια της αυτοπεποίθησης και της περηφάνειάς τους.

Σε αυτή την κοινωνία, η οποία δεν αναγνωρίζει το βιασμό μέσα στο γάμο ως τέτοιον, η επιθετικότητα παίζει αποφασιστικό ρόλο στη σεξουαλική συναίσθηση των ανθρώπων. Ένας άντρας, ο οποίος δεν ενεργεί επιθετικά, δεν θεωρείται άντρας. Αυτή η αρρενωπότητα όμως του εξασφαλίζει μία θέση στον αιγυπτιακό δημόσιο χώρο.

Χουφτωμένη, προσβεβλημένη, χρησιμοποιημένη

Μια γυναίκα οφείλει να είναι παθητική και υποχωρητική, στο δρόμο, στο σπίτι, στο κρεβάτι. Αυτή η γυναίκα μαθαίνει από νωρίς να κλείνει τα πόδια της, αλλά, κάπου στην ηλικία μεταξύ εφτά και οχτώ χρονών, της τα ανοίγει κάποιος συγγενής – αυτό ισχύει ακόμα για χιλιάδες κορίτσια στην Αίγυπτο – για να της κάνουν κλειτοριδεκτομή.

Αγγίζουν το σώμα της, το κοιτάζουν, την προσβάλλουν, τη χρησιμοποιούν. Ό,τι συμβαίνει εκεί πάνω, ξεπερνάει το σώμα της: έχει να κάνει με την υποταγή. Και έτσι το σώμα της γυναίκας μετατρέπεται σε μέρος του δημόσιου χώρου. Και βέβαια ένα μέρος, το οποίο διεκδικεί να αρπάξει ο αντρικός πληθυσμός. Το να βρίσκεσαι σε δημόσιο χώρο, απαιτεί ότι πρέπει πάντα να προστατεύεις τον εαυτό σου. Έτσι ήταν όλα τα χρόνια. Και αυτή η δυναμική στην πλατεία Ταχρίρ μπορούσε να το αλλάξει αυτό. Σκεφτήκαμε.

Υπήρχε ένα χρονικό διάστημα, κατά το οποίο εξαφανίστηκαν όλες οι ιεραρχίες πάνω στην πλατεία, όπου όλοι οι άνθρωποι ήταν μαζί και συμπεριφέρονταν με σεβασμό και χωρίς φραγμούς. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα οι γυναίκες μπορούσαν να ξεχάσουν τους φόβους τους. Μπορούσαν να πλησιάσουν την ιδέα μιας πραγματικής ελευθερίας. Μπορούσαν να την γευτούν και να την νιώσουν: Πώς είναι να ζεις μια ζωή με ακεραιότητα;

Εκείνη την περίοδο έπαιζα θέατρο σε 30 αιγυπτιακές πόλεις, με 600 ανθρώπους και εκείνη την περίοδο είχα ξεχάσει τι ήταν εκείνο που φοβόμουνα: ήμουν απλά εκεί, ήμουν εγώ, σε κίνηση και με ελπίδα. Πώς τα είχε καταφέρει εκείνο το μικρό, φοβισμένο εννιάχρονο κοριτσάκι να απελευθερωθεί έτσι;

Εξορισμένες από το δημόσιο χώρο

Μια επανάσταση δεν μπορεί να είναι ποτέ αληθινή επανάσταση, εάν δεν αγωνίζεται παράλληλα και για τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα.

Τον Νοέμβριο του 2012 και ακόμη πιο πριν έγιναν μαζικές σεξουαλικές παρενοχλήσεις γυναικών στην πλατεία Ταχρίρ. Πολλές γυναίκες κακοποιήθηκαν σεξουαλικά δημόσια από ομάδες αντρών στην πλατεία και γύρω από αυτήν. Σε μια περίπτωση 70 άντρες βίασαν μια γυναίκα. Οι γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση ήταν ενεργές κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Αυτοί οι βιασμοί έγιναν με συστηματικό τρόπο. Εμπεριείχαν ένα πολιτικό μήνυμα: οι αράβισσες γυναίκες θα έπρεπε να εγκαταλείψουν για άλλη μια φορά το δημόσιο χώρο.

Κάποιοι άντρες κρατούσαν τις γυναίκες για να μπορέσουν να τις βιάσουν κάποιοι άλλοι και μετά άλλαζαν θέση. Μερικοί χρησιμοποίησαν αντικείμενα ή κοφτερά όπλα, άλλοι τα δάχτυλά τους. Στο κέντρο της πλατείας μας, εν μέσω κορναρισμάτων από αυτοκίνητα, ανάμεσα σε περαστικούς, μέσα στην πόλη, το σώμα της αράβισσας γυναίκας διαλύθηκε με τέτοιον τρόπο σαν να ήταν απλά μέρος του δημόσιου χώρου, σαν να μπορούσε οποιοσδήποτε να παίξει μαζί του, να το χρησιμοποιήσει, να το ψηλαφίσει.

Γυμνές στην πλατεία

Πως μπόρεσαν να εναρμονιστούν μεταξύ τους τόσο οργανικά, τόσο από κοινού, σχεδόν σαν κύματα του ωκεανού, την ώρα που βίαζαν μία γυναίκα; Όλοι έγιναν ένα εκείνη τη στιγμή: ανέκτησαν τη χαμένη τους αρρενωπότητα και την επιδείκνυαν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, με όλη τη δημοσιότητα, στην πλατεία Ταχρίρ.

Υπάρχει ένα βίντεο στο youtube, το οποίο δείχνει μια γυμνή γυναίκα να προχωράει δίπλα σε έναν αστυνομικό στην πλατεία Ταχρίρ, εκεί όπου πριν από λίγη ώρα είχε βιαστεί. Ο άντρας, ο οποίος ανέβασε στο ίντερνετ αυτό το βίντεο, δέχθηκε από όλους επίθεση. Είπαν ότι παράτεινε το βιασμό αυτής της γυναίκας, ότι έγδυνε τη γυναίκα με αυτό το βίντεο, την εξέθετε, την εξολόθρευε. Για μένα δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Η δημόσια εκτέλεση αυτής της γυναίκας συντελέστηκε στην πλατεία Ταχρίρ. Το βίντεο έδινε σε αυτή την επιβιώσασα ένα πρόσωπο, την έκανε ηρωίδα. Αυτή η ηρωίδα περπατάει με το γυμνό της κορμί στην πλατεία, ενώ κανείς δεν της προσφέρει ένα ρούχο να καλυφτεί.

Ήταν εγώ, ήταν εμείς

Αυτή η ηρωίδα δεν μπορεί να ντροπιαστεί. Ντροπιάστηκαν όλοι οι υπόλοιποι με αυτό το βίντεο. Ντροπιάστηκαν τόσο που προσπαθούσαν να διαγράψουν αυτές τις εικόνες από το αρχείο της δημοσιότητας. Οι φωτογραφίες έπρεπε να εξαφανιστούν, γιατί το δυνατό σώμα αυτής της γυναίκας έκανε τα ελεεινά σώματα όλων εκείνων των βασανιστών να φαίνονται θλιβερά ορατά.

Ένιωσα τόσο γυμνή όσο εκείνη η γυναίκα. Τα γυμνά της πόδια επανέφεραν στην πλατεία Ταχρίρ όλα τα ίχνη των Αιγύπτιων γυναικών. Μας έφερε κοντά της και μας πήρε μαζί της. Αυτή ήταν εγώ, ήταν εμείς και η εικόνα αυτής της ηρωίδας μού έχει εντυπωθεί.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η πλατεία Ταχρίρ ήταν μια γυναικεία πλατεία, ότι αυτό είναι και ότι θα ξαναγίνει.

Πηγή: taz.de

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

 

 

Share

Η ομαδική ανάλυση ως εργαλείο συνάντησης της ψυχολογίας με την κοινωνιολογία και πώς «το ιδιωτικό είναι και πολιτικό…»(;)

ναταλια

της Ναταλίας Σερέτη*

Εισαγωγή

Έναυσμα για αυτήν την εισήγηση αποτέλεσε η μελέτη της θεωρίας του S.H.Foulkes, θεμελιωτή της Ομαδικής Ανάλυσης. Πηγή προβληματισμού είναι η βιωματική και θεωρητική ενασχόλησή μου με την Ομαδική Ανάλυση από την πλευρά της θεραπευόμενης και εκπαιδευόμενης, αλλά και από την σκοπιά των αρχικών σπουδών μου στην κοινωνιολογία και την επαγγελματική μου δραστηριότητα με την κοινωνία και την πολιτική γενικά, και πιο ειδικά ζητήματα που αφορούν τον φεμινισμό και τα δικαιώματα (μετανάστες, παιδιά, θύματα βίας, πρόσφυγες, τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι κ.ά.).

Έτσι σχηματοποιήθηκε μέσα στους συλλογισμούς μου η ‘ανακάλυψη’ ότι η Ομαδική Ανάλυση είναι ένα πεδίο ή ένα εργαλείο συνάντησης των επιστημών της Ψυχολογίας και της Κοινωνιολογίας, ενώ οι καθημερινές μου διαπιστώσεις ότι κάθε τι ιδιωτικό είναι βαθιά πολιτικό, δηλαδή αφορά το σύνολο της κοινωνίας, ήρθαν να επισφραγίσουν αυτή την ιδέα.

Σύμφωνα με τον θεμελιωτή της S.H.FOULKES η Ομαδική Ανάλυση είναι:

  • Μία μέθοδος ομαδικής ψυχοθεραπείας, είναι μια ειδική μέθοδος προσέγγισης, ένα μοντέλο θεραπείας
  • Δεν είναι ψυχανάλυση ατόμων σε ομάδα, αν και κατά τη διαδικασία και το περιεχόμενό της αξιοποιούνται οι αρχές της ψυχανάλυσης
  • Δεν είναι ούτε ψυχολογική θεραπεία μιας ομάδας από έναν ψυχαναλυτή
  • Είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας της ομάδας από την ομάδα, συμπεριλαμβανομένου του συντονιστή.
  • Είναι επίσης ένα εργαλείο επιστημονικής έρευνας, είναι το κατάλληλο εργαλείο για τη μελέτη των ‘δυναμικών’ της ομάδας, μια νέα επιστήμη στην οποία η ψυχολογία και η κοινωνιολογία συναντιούνται.

Γενικές αρχές

Σύμφωνα με την εμπειρική και θεωρητική προσέγγιση που ανέπτυξε ο S.H.Foulkes, οι αρχές που αναπτύχθηκαν στους τύπους ομαδικής ανάλυσης μπορούν να εφαρμοστούν σε όλες τις μορφές ανθρώπινων ομάδων, ακόμα κι αν δεν είναι πρωταρχικά θεραπευτικές, αρκεί να είναι κατά βάση προσανατολισμένες σε γνωσιακές-βιωματικές-μαθησιακές στοχεύσεις ή και ολιστικής επίλυσης προβλημάτων.

Ο S.H.Foulkes τοποθετεί τη θεραπευτική ομαδική ανάλυση στο πλαίσιο της ευρύτερης κοινωνικής κατάστασης που λαμβάνει χώρα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και στον συγκεκριμένο τόπο στον οποίο εντάσσεται. Έτσι:

  1. Το πλαίσιο αναφοράς της Ομαδικής Ανάλυσης είναι η συνολική κατάσταση για όλες τις λειτουργίες και για την ερμηνεία και κατανόηση όλων των γεγονότων που παρατηρούνται. Με αυτή την έννοια η «κατάσταση» περιλαμβάνει όλες τις αντικειμενικές συνθήκες της πραγματικότητας και τους κανόνες, σαφείς ή και υποβόσκοντες, που παρατηρούνται στο περιβάλλον, στο ιστορικό-κοινωνικό-πολιτικό πλαίσιο.
  2. Όλα τα άτομα μέλη της Ομάδας πρέπει να μαζευτούν μαζί και να συναντιούνται συστηματικά για πλήρη και ειλικρινή συζήτηση και ανταλλαγή πληροφοριών, απόψεων και συναισθημάτων. Ο σκοπός είναι η μέγιστη αμοιβαία επικοινωνία και συνειδητότητα (awareness). Όλη η ομάδα πρέπει να παίρνει ενεργά μέρος.
  3. Ουσιαστικό είναι η κατάσταση να μην εκλαμβάνεται στη βάση του τι φαίνεται, αλλά κρυμμένες αντιδράσεις πρέπει να γίνουν ορατές, δηλ. η κατάσταση πρέπει να εξερευνηθεί σε βάθος όπως πραγματικά είναι. Μία από τις σημαντικότερες μεταβλητές είναι ο τρόπος που ασυνείδητες διεργασίες, πάντοτε σπουδαίες, ξεκινούν από την απλή παρατήρηση και οδηγούνται αρχικά προς την πλήρη αποκάλυψη και στη συνέχεια στη διερεύνηση, ως στοιχείο της ομαδικής ανάλυσης.

Πώς γεφυρώνεται το άτομο με την κοινωνία και πώς συναντιούνται οι επιστήμες της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας

Ο S.H.Foulkes επισήμαινε συνέχεια στα γραπτά του, και στη θεωρία και πρακτική που ανέπτυξε ότι τα ανθρώπινα προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν σε απομόνωση, αλλά μονάχα μέσα από μια συντονισμένη προσπάθεια όλης της ανθρωπότητας.

Οι άνθρωποι από την κούνια ως τον τάφο ζουν πάντα μέσα σε κοινωνικές δομές. Ένας νευρωτικός ασθενής ζητά βοήθεια επειδή δεν μπορεί να ζήσει ικανοποιητικά μέσα στην κοινότητά του ή επειδή η κοινότητά του δεν μπορεί να τον αντέξει. Και επειδή οι δυνάμεις που τον καθοδηγούν είναι αρχαϊκές βάσει ενός παιδικού και πρωτόγονου προτύπου, δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην κοινωνική του ομάδα, και καθώς δεν γνωρίζει την πηγή αυτών των δυνάμεων, μέσα του αδυνατεί να κατανοήσει, να έχει επίγνωση, αυτογνωσία, ενδοσκόπηση (S.H.Foulkes).

Ο κύριος σκοπός μιας αληθινής θεραπείας συνεπώς είναι διττός: η ανάπτυξη της επίγνωσης και της προσαρμογής, η εγκαθίδρυση μιας ζωτικής εσωτερικής αρμονίας μεταξύ του ατόμου και του κόσμου του. Στο σημείο αυτό έρχεται η Ομαδική Ανάλυση να συνδέσει αυτά τα δύο: ευνοεί την αλληλεπίδρασή τους καθώς από τη μία μεριά συμβάλλει ώστε τα άτομα μέσα από τη διαδικασία της ανάλυσης να προσεγγίζουν όλο και περισσότερο την ενδοσκόπηση και στην επίγνωση, ενώ παράλληλα κάνοντας αυτό στο πλαίσιο της ομάδας μαζί, από κοινού και ενώπιον των υπόλοιπων μελών της ομάδας προωθείται η προσαρμογή τους στο κοινωνικό περιβάλλον και γίγνεσθαι.

Η ομαδική εμπειρία είναι εκείνη η διορθωτική εμπειρία η οποία μπορεί να θεραπεύσει τη νεύρωση. Είναι ένας μικρόκοσμος και ο χώρος για την ώσμωση των ανθρώπινων καταστάσεων. Η ομαδική θεραπεία είναι η λύση εκείνη (σε σχέση με τις ατομικές προσεγγίσεις ανάλυσης και θεραπείας) που καλύπτει ένα μεγαλύτερο φάσμα του εξωτερικού κόσμου και των σχέσεων ενός ανθρώπου, μέσα στο πεδίο της άμεσης παρατήρησης. Οι ασθενείς μπορούν να αντικρύσουν τα προβλήματά τους ως ομάδα, συμπεριλαμβάνοντας τις αντιδράσεις μεταξύ τους, τα λεγόμενα δυναμικά της ομάδας.

Κάποιος μπορεί ακόμη να πει ότι ομαδική θεραπεία σημαίνει να εφαρμόζουμε τον κοινό νου, την κατανόηση της κοινότητας πάνω σε ένα πρόβλημα, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους αυτούς που ανοιχτά συμμετέχουν στην επιχειρούμενη επίλυση και που στην πραγματικότητα είναι εμπλεκόμενοι σε αυτό να δράσουν, να επιδράσουν, να αλληλεπιδράσουν.

Μέσα από το κοινό βίωμα το όποιο «πρόβλημα» παίρνει άλλες διαστάσεις, καθολικοποιείται, κι έτσι με μία έννοια πολιτικοποιείται, γίνεται από ιδωτικό δημόσιο. Από πρόβλημα αυστηρά προσωπικό, από ζήτημα ψυχολογικό που χρήζει θεραπείας, από ιδιαίτερη δυσκολία, ιδιομορφία, ιδιορρυθμία ή ιδιαιτερότητα ενός και μόνου ατόμου, ανάγεται σε κοινό, δημόσιο, πολιτικό∙ γιατί εν τέλει αφορά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έμμεσα ή άμεσα και άλλα μέλη της ομάδας, και με τη διαδικασία των ομόκεντρων σπειροειδών κύκλων που αναπτύσσονται γύρω από τον πυρήνα του ατόμου, αφορά κι άλλους κύκλους και ολοένα κι άλλους κύκλους και τελικά παύει να είναι ατομικό-μοναδικό, αλλά γίνεται οικουμενικό και παναθρώπινο. Ο I.D.Yalom μίλησε για την προσαρμοστική σπείρα που τίθεται σε κίνηση πρώτα μέσα και έπειτα έξω από την ομάδα.

Η καθολικότητα ως θεραπευτικός παράγοντας είναι καθοριστικής σημασίας που αναδεικνύεται μέσα από την ομαδική εμπειρία. Το να μαθαίνω ότι δεν είμαι ο μόνος που έχει τέτοιου είδους πρόβλημα, το να βλέπω ότι είμαι εξίσου καλά ή άσχημα με τους άλλους, το να μαθαίνω ότι και άλλοι έχουν μερικά από τα ‘αρνητικά’ μου συναισθήματα και ‘κακές’ σκέψεις, το να μαθαίνω ότι και άλλοι έχουν ιστορίες και οικογένειες το ίδιο δυστυχισμένες ή μπερδεμένες όπως η δική μου, το να μαθαίνω ότι δεν είμαι πολύ διαφορετικός από τους άλλους ανθρώπους, όλα αυτά μας δίνουν μια αίσθηση ‘καλωσορίσματος’ στην ανθρώπινη φυλή, σύμφωνα και με τον I.D.Yalom.

Γεφυρώνεται το άτομο με την κοινωνία. Γεφυρώνεται κατά προέκταση και η επιστήμη της ψυχολογίας με την επιστήμη της κοινωνιολογίας, δύο ανθρώπινες/ανθρωπιστικές επιστήμες με ισχυρούς δεσμούς και αλληλοτροφοδότηση, με συμπληρωματικότητα.

Η Ομαδική Ανάλυση είναι μία εθελούσια επίκτητη μήτρα που ξαναγεννά το άτομο στον έξω κόσμο, τρόπον τεινά. Εφόσον το άτομο από την κούνια του μέχρι την είσοδό του στην ομαδική του θεραπευτική ανάλυση δεν κατόρθωσε για μια σειρά από λόγους να πραγματευτεί τις διαστρεβλωτικές του θεωρήσεις και αισθήσεις, έχει εκεί την ευκαιρία μιας διορθωτικής εμπειρίας πιο προσαρμοσμένης σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει.

Σε μία τέτοια κατάσταση η ομάδα δεν μπορεί να αποφύγει την αποδοχή της ευθύνης και πρέπει όλο και περισσότερο να στηρίζεται στους δικούς της πόρους, αντί να ανατρέχει σε έναν αρχηγό ή κάποια άλλη αρχή για καθοδήγηση. Αυτό ως διαδικασία εξασκεί το ομαδικό μέλος στην προετοιμασία για την ‘ενηλικίωση’, την ανάληψη ευθυνών, της ευθύνης του εαυτού του μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Η συλλογική κατάσταση μειώνει την αυστηρότητα της λογοκρισίας μέσα σε καθε άτομο και το ασυνείδητο ‘υλικό’ του κάθε μέλους απελευθερώνεται.

Τα άτομα μέσα σε μια ομάδα έχουν την ακόλουθη επιλογή:

Να ξεπεράσουν το ιδιωτικό και την (εγωκεντρικά) προσωπική τους στάση, να αποδεχτούν τους άλλους, να συν-δυάσουν, να συν-υπάρξουν και να συνεργαστούν μεταξύ τους. Αυτό λειτουργεί ως μια εποικοδομητική τάση, απελευθερώνει και θεραπεύει. Η ιδιαίτερη μορφή πάνω στην οποία λειτουργεί η νευρωτική κατάσταση, από τη φύση της είναι εξαιρετικά ατομικιστική. Είναι στην ουσία της διασπαστική στην ομάδα γιατί γενετικά είναι το αποτέλεσμα της ασυμβατότητας μεταξύ του ατόμου και της ομάδας προέλευσής του, της ομάδας στην οποία εμπεριέχεται (S.H.Foulkes).

Στην σύγχρονη δυτική κοινωνία η ιδιωτικότητα, η διαφύλαξη του ιδιωτικού, έχει προοδευτικά αναχθεί σε υπέρτατο αγαθό. Ένα αγαθό που όμως έχει οδηγήσει στην αποξένωση μεταξύ των ατόμων ωσάν να μην συνθέτουν τα άτομα τις κοινωνικές ομάδες, ωσάν τα άτομα να είναι αυθύπαρκτα. Η αποξένωση στις ανθρώπινες σχέσεις οδηγεί περαιτέρω στη στρέβλωση όσον αφορά το πώς εκλαμβάνονται τα βιώματα, οι απόψεις, οι ανθρώπινες συμπεριφορές. Κατά τη γνώμη μου το να προσκυνάμε αξιακά στην διαφύλαξη της ιδιωτικότητας είναι ο κακώς εννοούμενος σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου.

Εδώ θα ήθελα ως παράδειγμα να αναφερθώ στο κίνημα των ομοφυλοφίλων. Λέμε συχνά «δεν με νοιάζει τι κάνει στο κρεβάτι του» και νιώθουμε συστολή φυσικά να υπεισέλθουμε στις σεξουαλικές προτιμήσεις κάποιου. Όμως σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει μια ολόκληρη κοινότητα  Λεσβιών-Ομοφυλόφιλων-Αμφιφυλόφιλων-Τρανς-Κουίρς-Διευμφυλικών ατόμων (ΛΟΑΤΚΙ-LGBTIQ) που -μέσα σε ένα κατεστημένο αξιακό σύστημα της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας- καταπιέζονται, ζουν ανελεύθερα, στερούνται δικαιωμάτων, αναγκάζονται να κρύβονται, να προσποιούνται, ζουν μια κρυφή ζωή, ζουν δύο ζωές, τη φανερή και την εν κρυπτώ. Αυτό ως πραγματικότητα δεν αφορά τα άτομα αυτά, αφορά όλη την κοινωνία από τη στιγμή που οι σεξουαλικές προτιμήσεις των ατόμων έχουν συλλογικές προεκτάσεις. Μέλη της κοινωνίας, άτομα που την συναπαρτίζουν (είναι δικοί μας άνθρωποι, συγγενείς, φίλοι), ζουν δυστυχισμένα, γίνονται εμπαθή, φθονούν, βασανίζονται, υποφέρουν, αγωνιούν. Όλα αυτά μεταφέρονται μεταδοτικά στο συλλογικό βίωμα της κοινωνίας. Έτσι, και μέσα από αυτό που περιέγραψα, έχουμε μια κοινωνία που νοσεί. Το ιδιωτικό λοιπόν είναι και πολιτικό, και ένα ολόκληρο κίνημα διεθνές απαιτεί να εκφραστεί ανοιχτά και «να βγει από την ντουλάπα». Δηλαδή τι; Να γίνει κοινωνικά αποδεκτό!

Μέσα από τη διαδικασία της ομαδικής ανάλυσης πραγματοποιείται η αναδιατύπωση του ‘ιδιωτικού’, το οποίο ενώ αναμφίβολα παραμένει ιδιωτικό-προσωπικό, παύει να είναι θαμμένο, παύει να υποβόσκει ως υφέρπων στην κοινωνία, μετατρέπεται σε ‘πολιτικό’, δηλαδή κοινωνικό.

Η Ομαδική Ανάλυση είναι ένα μέσο που αμβλύνει την αιχμηρότητα της διάκρισης ιδιωτικού/πολιτικού. Μια διάκριση η οποία τι κάνει; Συμβάλλει στην περιχαράκωση των ανθρώπων εντός των τειχών των προσωπικών τους προβλημάτων και εντός των ιδιωτικών διαστρεβλωτικών τους αναπαραστάσεων της πραγματικότητας. Πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να βοηθήσει τον ίδιο τον άνθρωπο; Κατά τη γνώμη μου καθόλου.

Η ‘γείωση’ με την κοινωνία είναι η μόνη ίσως οδός προς τη χειραφέτηση του ατόμου (με την έννοια της απόκτησης αυτο-αποδοχής, αυτο-πεποίθησης, αυτο-εκτίμησης) και άρα προς την απελευθέρωση από τις προσωπικές αγκυλώσεις, στρεβλώσεις που ταλανίζουν το άτομο.

Η υπέρβαση του ιδιωτικού, του μύχιου στην κατεύθυνση της διαπραγμάτευσής του συντελείται -με αξιοπρέπεια, χωρίς ευτελισμό- μέσα από τα ασφαλή φίλτρα και τα δυναμικά της ομαδικής ανάλυσης και περνάει στη σφαίρα του δημόσιου με αποτέλεσμα να γίνεται πιο διαχειρίσιμο παύει να ομοιάζει με ένα τέρας, με έναν γίγαντα δράκο, ενώ παράλληλα ο σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου διασφαλίζεται και μάλιστα προστατεύεται από την ίδια την ομάδα εσωτερικά!

Συμπέρασμα

Οτιδήποτε ιδιωτικό αναπόφευκτα αφορά το συλλογικό, την κοινωνία.

Στη θεωρία, ίσως η μεγαλύτερη συνεισφορά της Ομαδικής Ανάλυσης ως τεχνικής να είναι ότι κάθε στοιχείο της ψυχοπαθολογίας, δηλαδή κάθε σύμπτωμα, κάθε ατομικό σύνδρομο, κάθε διαγνωστική κατηγορία επανεξετάζεται εκ νέου υπό το φως της κοινωνικής, ομαδικής, συλλογικής κατάστασης και έτσι οδηγούμαστε σε νέες παρατηρήσεις (S.H.Foulkes).

Η Ομαδική Ανάλυση παρέχει τη δυνατότητα αντάμωσης δύο χώρων, διακριτών μεν αλλά και σιαμαίων με την έννοια ότι δεν υπάρχει ο ένας δίχως τον άλλο, του ιδιωτικού και του πολιτικού. Παρέχει τη δυνατότητα αντάμωσής τους χωρίς νάρκες.

 

Ενδεικτικές Πηγές:

Foulkes, S.H. (1964) Therapeutic Group Analysis, George Allen & Unwin LTD.

Foulkes, S.H. (1975) Group analytic psychotherapy. Method and principles, London: Karnac Books.

Yalom, I.D. (2006) Θεωρία και πράξη της ομαδικής ψυχοθεραπείας, Εκδόσεις Άγρα.

Αβδελά, Έ. (1998) Το «Δημόσιο» και τον «Ιδιωτικό» στη νέα πολιτική ιστορία ή τα μεταβαλλόμενα όρια του πολιτικού, Ανακοίνωση στην ημερίδα της Εταιρείας Μελέτης Νέου Ελληνισμού, περιοδικό Μνήμων.

«Το προσωπικό και το πολιτικό» (2009) http://sporos.espiv.net/personal_political.html .

Καμπούρη, Ν. & Π. Χατζόπουλος, Η κοινοτοπία του μπλόγκινγκ ή πώς το διαδίκτυο επηρεάζει τον διαχωρισμό δημόσιου και ιδιωτικού, http://www.republic.gr/?p=176 .

Burman, E. (2002) Gender, Sexuality and Power in Groups, article in the SAGE Social Science Collection, Group Analysis, The Group Analytic Society London, vol. 35 (4): 540-559.

Currat, Th. & L. Michel (2006) Groups and Gender: The effects of a masculine gender deficit, Group Analysis, The Group Analytic Society London, vol. 39 (1): 133-142.

 

Παράθεμα 1

Πέρα από το εργαλείο της Ομαδικής Ανάλυσης, η Τέχνη μπορεί κανείς να πει ότι είναι ένας σχετικά ασφαλής χώρος, ένα μέσο που μπορεί να αξιοποιηθεί για την αναγωγή του ιδιωτικού σε πολιτικό, όπου μπορεί το ατομικό να μετουσιωθεί σε πολιτικό προς όφελος του ίδιου του ατόμου και της κοινωνίας. Οι συμβολισμοί ή και ο ρεαλισμός στην τέχνη, δεδομένου ότι παρέχεται η άδεια (με την έννοια της «ποιητικής αδείας») ελεύθερης έκφρασης, μπορεί να την κάνει εποικοδομητική ως μέσο κοινωνικοποίησης. Απουσιάζει ωστόσο η ώσμωση και τα δυναμικά που αναπτύσσονται ανάμεσα στα άτομα στο πλαίσιο της Ομαδικής Ανάλυσης, τα οποία είναι σχεδόν μαγικά.

Παράθεμα 2

Υποστηρίζοντας ότι το ιδιωτικό είναι και πολιτικό δεν ισοδυναμεί με την κατάργηση της διχοτόμησης μεταξύ τους. Η διαδρομή της μετάβασης του ιδιωτικού στο πολιτικό είναι μια διαδρομή με πολλούς κινδύνους και παγίδες όταν συντελείται δίχως ασφάλεια, δίχως ωριμότητα. Έχει αποδειχθεί κατ’ επανάληψη με ‘ειδήσεις’ που αναδύονται στα μαζικά μέσα ενημέρωσης και με ‘προσωπικές αναρτήσεις’ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άνθρωποι έχουν εκτεθεί, στιγματιστεί ανεπανόρθωτα στο κοινωνικό επίπεδο εξαιτίας μιας παρορμητικής, ανώριμης, αδούλευτης, σχεδόν αυτοκτονικής στάσης στη διαχείριση των θεμάτων τους, από τους ίδιους ή από δόλιους άλλους. Φυσικά η δημοσιοποίηση από μόνη της δεν είναι κατακριτέα, εκεί ωστόσο πρέπει να τηρούνται ευλαβικά οι κανόνες σεβασμού στην προσωπικότητα του ατόμου, κανόνες δεοντολογίας κλπ.

Παράθεμα 3

Όσον αφορά τη συμμετοχή των φύλων στην Ομαδική Ανάλυση, πάρα πολλές φορές παρατηρούμε, επισημαίνουμε και συζητάμε την υπερ-εκπροσώπηση των γυναικών σε αυτή σε σχέση με τους άνδρες. Ήταν κάτι που με προβλημάτιζε ιδιαίτερα. Οι συλλογισμοί, η γνωσιακή εμπειρία και η θεωρητική μελέτη με οδήγησαν στις εξής σκέψεις:

Είναι διαπιστωμένο ότι ιστορικά και διαχρονικά, στο πλαίσιο του πατριαρχικού κοινωνικού μοντέλου πάνω στο οποίο έχει θεμελιωθεί όλη η δυτική κουλτούρα κάθε φύλο είχε διακριτά τον «χώρο» του. Οι γυναίκες δρούσαν στον ιδιωτικό χώρο (έμεναν σπίτι) και οι άνδρες στον δημόσιο χώρο. Οι γυναίκες είχαν το δικαίωμα να έχουν ευαισθησίες και συναισθήματα, να λυγίζουν υπό το βάρος των τυχόν δυσκολιών, οι άνδρες έπρεπε να είναι, αλλά κυρίως να φαίνονται λογικοί, δυνατοί, σκληροί, απτόητοι. Παρότι η πρόοδος της κοινωνίας αλλά κυρίως μέσα από τις γυναικείες διεκδικήσεις τα στεγανά αυτά χαλάρωσαν, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι αυτές οι επί αιώνες δομές έχουν καταγραφεί στο συλλογικό μας ασυνείδητο, στο συνειδητό μας και στον πολιτισμό μας, είναι βαθιά ριζωμένα στερεότυπα.

Οι γυναίκες λοιπόν στον παραδοσιακό τους χώρο είχαν τη δυνατότητα και την ικανότητα να καλλιεργούν σχέσεις μεταξύ τους, να φτιάχνουν μικρο-ομάδες με σχέσεις εμπιστοσύνης, εμπιστευτικότητας, εχεμύθειας. Μοιράζονταν τα μυστικά τους, τα συναισθήματά τους, ήταν εξοικειωμένες με αυτό, το έκαναν με αυτοπεποίθηση, μαεστρία, σιγουριά. Αυτή η αίσθηση, αυτή η κατάσταση προσιδιάζει με την κατάσταση στην Ομαδική Ανάλυση που είναι ένας ασφαλής χώρος, όπου υπάρχει εχεμύθεια, συναίσθημα κλπ., όπου το ιδιωτικό κοινωνείται προστατευμένα!

Οι άνδρες στον παραδοσιακό τους χώρο δεν είχαν κανένα παρόμοιο βίωμα. Στον δημόσιο χώρο, στη δουλειά, στην αγορά, στο γήπεδο, στο καφενείο κλπ. ήταν συνεχώς εκτεθειμένοι στην κρίση των άλλων ανδρών, στον αναμεταξύ τους ανταγωνισμό, στην επιθετικότητα, στον ηγεμονισμό, στην καταπίεση του συναισθήματος και της ευαισθησίας, στην ανάδειξη ενός κυρίαρχου προφίλ. Αυτό το ‘έλλειμμα’ ανθρώπινης αλήθειας, αυτόςο εγκλωβισμός σε μια στερεοτυπική εικόνα που διατηρείται οριακά ως τις μέρες μας, τους κρατάει μακριά από το συναίσθημά τους, από τη γνήσια αυτοαποδοχή, από την αναζήτηση της επίγνωσης και από την ανάγκη για προσαρμογή.

Οι άνδρες ακόμα νομίζω δεν έχουν κοινωνικά, μαζικά επιχειρήσει να αποτινάξουν τα δεσμά των στερεοτύπων από πάνω τους. Δεν έχουν κινητοποιηθεί για να διεκδικήσουν όλα αυτά που παρέχει στον άνθρωπο και ο ιδιωτικός χώρος. Όλα αυτά τους κρατούν και μακριά από τη Ομαδική Ανάλυση, γιατί αποτελεί ένα μυστήριο για αυτούς, είναι το ανοίκειο και το άγνωστο που φοβίζει.

* Η εργασία αυτή παρουσιάστηκε από τη Ναταλία Σερέτη -κοινωνιολόγο εκπαιδευόμενη στην Ομαδική Ανάλυση και μέλος ως φοιτήτρια της Group Analytic Society international (GASi)- σε Μεσαία Ομάδα το 2014 που διοργάνωσε το ιδιωτικό ψυχολογικό γραφείο των ομαδικών αναλυτών Ελευθερίας Παναγιωτοπούλου και Γιάννη Μαυρογιώργη

 

Share

Είμαι γυναίκα και στη χώρα μου γίνονται εκλογές

politicians

της Φλώρας Νικολιδάκη

Περπατάω βιαστικά στην Πανεπιστημίου. Έχω συνάντηση μα παλιούς φίλους για τις εκλογές. Δεν πρόλαβα να βγάλω τα ρούχα από το πλυντήριο. Δεν καθάρισα την άμμο των γατιών. Άλλη μια φορά δεν προλαβαίνω να βάψω τα μαλλιά μου. Πρέπει οπωσδήποτε να γυρίσω πίσω σε μερικές ώρες. Έρχεται η Κυριακή των εκλογών, πρέπει να προετοιμάσω μερικά πράγματα στο σπίτι, γιατί θα υπάρχει μεγάλη τρεχάλα από Δευτέρα. Σκέφτομαι και λίγο εκείνο το ανοίκειο τηλέφωνο από δικηγορικό γραφείο «να είστε σπίτι το μεσημέρι, για να σας φέρουμε ένα εξώδικο», «δεν πας καλά» της απάντησα.

-Φτάνω στου Μιχάλη. Το στέκι μας για πολλά χρόνια. Φοβερή μαγείρισσα η Βάσω, αλλά στο μυαλό μας το στέκι είναι «του Μιχάλη». Αγκαλιές φιλιά. Είχαμε καιρό να συναντηθούμε.  Τους κοιτάζω,  είμαι η μόνη γυναίκα στην παρέα. Είναι όλοι καλά, καλοβαλμένοι και ασφαλείς. Εκτός από έναν, αυτός χωρίζει. Το σύστημα καταρρέει.

Η συζήτηση ανάβει με τη μία. Για άλλη μια φορά, μεγάλα πράγματα συζητούνται χωρίς τις γυναίκες. Δεν έχω το κουράγιο ούτε καν να το βάλω στη συζήτηση. Δε χωράει. Ποτέ δε θα χωρέσει τελικά. Πάντα κάτι θα προηγείται, ειδικά τώρα.

-Απομακρύνομαι για λίγο από τη συζήτηση και κλείνομαι στις σκέψεις μου. Φέρνω διάφορες εικόνες στο μυαλό μου και αισθάνομαι ότι τα λόγια, είναι πράγματι περιττά.

-Σκέφτομαι το μέλλον. Θα συνεχίζουν πάντα έτσι? Θα ορκίζονται αιωνία πίστη και δεν θα είναι ποτέ συνεπείς? -Εμείς θα βάζουμε τις φωνές και τότε θα δικαιολογούνται κοκκινίζοντας?- Πως είναι δυνατό να ζούμε στη δημόσια ζωή αυτά που ζούμε και στην ιδιωτική?

-Κάτι πρέπει να γίνει κορίτσια. Ο χρόνος της νόμιμης και ομαλής πορείας της χώρας έκλεισε αισίως 41 χρόνια. Όλοι οι αριστεροί και προοδευτικοί άνδρες της χώρας, είχαν το χρόνο να δείξουν τον καλό τους εαυτό. Το ότι δεν έγινε, δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε ζήτημα διάθεσης ή πρόθεσης. Και το κακό προχωράει. Φτάνει μια γυναίκα να πάρει δημόσια θέση για να ξεχάσει τη φράση “γυναικείο φύλο”.

-Η λύση είναι πια κάτι παραπάνω από προφανής. Η πολιτική οργάνωση των γυναικών, είναι πλέον κοινωνική ανάγκη. Για να αποκτήσει βάθος το βήμα που όλες περιμένουμε να γίνει την Κυριακή. Για να καταγράψουμε τη συλλογική μας πείρα και να την αφήσουμε παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές. Για να μην ξεκινάει πάντα το κάθε νεόκοπο γυναικείο τμήμα του κάθε κόμματος από τη διαπίστωση του ρόλου των γυναικών στην κοινωνία και την πολιτική. Για να μην είναι τόσο εύκολο σε κάθε πολιτικό να αναφέρεται με άνεση σε πράγματα που δεν γνωρίζει. Για να κάνει ένα πραγματικά προοδευτικό βήμα η κοινωνία.

-Από Δευτέρα, λοιπόν.

 

Share

Sylvia Rivera, η μεγάλη τρανς αγωνίστρια της εξέγερσης του Stonewall

sylvia-rivera-2

της Κικής Σταματόγιαννη

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα μπαράκι που το έλεγαν Stonewall

κι ένα παιδί που “γεννήθηκε αγόρι”, αλλά του άρεσαν τα φορέματα,

οι ψηλοτάκουνες γόβες και τα κραγιόν. H Sylvia Rivera 

«Όταν είδα το πρώτο μπουκάλι με κοκτέηλ μολότοφ

να φεύγει από τα χέρια κάποιου, σκέφτηκα στα ισπανικά:

“Θεέ μου, αυτό είναι επανάσταση! Αυτό είναι επιτέλους η επανάσταση!”»

(H Sylvia, μιλώντας για την εξέγερση του Stonewall)

Κάθε επιτυχημένο παραμύθι δίπλα στους ατρόμητους πολεμιστές και τις σοφές γυναίκες, τα καλά ξωτικά και τους μάγους, έχει απαραιτήτως και τον δράκο του. Έχει, δηλαδή, το εμπόδιο εκείνο που πρέπει να νικηθεί για να φτάσουμε στο … «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…». Το λοατ κίνημα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Τα είχε και τα έχει όλα. Είχε και τους γενναίους/γενναίες που πάλεψαν με θεούς και δαίμονες για να αλλάξουν τον κόσμο, αλλάζοντας τις ζωές τους. Είχε, ασφαλώς, και τον δράκο του. Ο τελευταίος, μάλιστα, έχοντας την ικανότητα να παίρνει διάφορες μορφές, εμφανίστηκε εδώ με τη μορφή της εξαγοράς, της συνθηκολόγησης, της σταδιακής ενσωμάτωσης στο σύστημα που αρχικά αντιπάλευε.

«Αυτό που συμβαίνει είναι επανάσταση»

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αφορμή για αυτές τις γραμμές στάθηκε η Sylvia Rivera, μια εμβληματική προσωπικότητα του λοατ κινήματος, που στα 18 της χρόνια αποφάσισε πως δεν σκοπεύει να χάσει ούτε λεπτό, γιατί «αυτό που συμβαίνει είναι επανάσταση». Ήταν τα λόγια μιας ζεστής καλοκαιρινής νύχτας, της 27ης Ιούνη 1969 σε μια Νέα Υόρκη που σιγόβραζε – γυναικείο κίνημα, συλλαλητήρια ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, Μαύροι Πάνθηρες.

«Ήμουν επαναστάτρια. Ακόμη είμαι. Είμαι περήφανη που περπάτησα αυτό το δρόμο, που βοήθησα να αλλάξουν νόμοι. Ήμουν περήφανη που το έκανα, είμαι περήφανη που το κάνω ακόμη, με όποιο κόστος». Η φράση-κλειδί είναι αυτές οι τρεις λέξεις: «με όποιο κόστος». Ένα ρίσκο που η Sylvia δεν φοβήθηκε να πάρει σε καμία στιγμή της ζωής της, όταν ανθρώπινα δικαιώματα αμφισβητούνταν. Ένα κόστος που το πλήρωσε με αποκλεισμό από το κίνημα, στερήσεις, ανέχεια. Μια ζωή γεμάτη συγκινήσεις, που τέλειωσε μόλις στα 50 της χρόνια, σε ένα άσυλο για άπορα τρανς άτομα στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, έχοντας ήδη προλάβει να δώσει ένα δείγμα για το πώς δίνονται οι αγώνες στο λοατ κίνημα. Ανοίγοντας τα δύσκολα και αιχμηρά ζητήματα και παλεύοντάς τα ανυποχώρητα μέχρι τέλους.

Πλάσμα της ταραγμένης Νέας Υόρκης των δεκαετιών του ‘60 και ’70, με πορτορικάνικη και βενεζολάνικη καταγωγή, εγκαταλειμμένη από τον πατέρα της και ορφανή μετά την αυτοκτονία της μητέρας της, φεύγει από τα σπίτι και από τα δέκα ζει στους δρόμους. Συνειδητοποιεί από παιδί -μέσα από συνεχείς εξευτελισμούς- τι σημαίνει περιθώριο, τι σημαίνει αποκλεισμός, τι σημαίνει διάκριση. Τι σημαίνει οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Να εισπράττει τη βία του κράτους μόνο και μόνο γιατί “γεννήθηκε αγόρι”, αλλά θέλει να φορά γυναικεία ρούχα και κραγιόν. «Είχαμε πάντα την αίσθηση ότι ο πραγματικός μας εχθρός ήταν οι μπάτσοι. Δεν περιμέναμε, βέβαια, τίποτα καλύτερο απ’ αυτούς, μας συμπεριφέρονταν λες κι είμαστε ζώα. Και γι’ αυτούς, πράγματι ήμασταν. Μας χτυπούσαν στους δρόμους, μας βίαζαν, μας συλλάμβαναν». Νιώθει ότι τα πράγματα δεν μπορεί και δεν πρέπει να παραμείνουν έτσι. Θέλει να αλλάξει τον κόσμο και τους άδικους νόμους που τον κυριαρχούν. Μόνο που ακόμα δεν ξέρει το πώς. Η ιστορία θα της προσφέρει τον τρόπο να το κάνει, πριν κλείσει καλά-καλά τα είκοσι.

Εμπλέκεται στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα, το αντιπολεμικό, το κίνημα των γυναικών, των Λατινοαμερικανών (Young Lords), των Αφροαμερικανών (Μαύροι Πάνθηρες).

«Όλοι όσοι παλέψαμε στο Stonewall είχαμε εμπλακεί με κάποιο τρόπο σε κάποιο από τα κινήματα της εποχής: των αστικών/πολιτικών δικαιωμάτων, το γυναικείο, το αντιπολεμικό. Ήμαστε όλοι ακραίοι, ριζοσπάστες. Αυτός πιστεύω πως ήταν και ο λόγος που ξέσπασε η εξεγερση στο Stonewall. Είχαμε κάνει ήδη τόσα πολλά για όλα τα άλλα κινήματα. Τώρα είχε φτάσει η ώρα και για εμάς».

Για πολλούς ακτιβιστές, η Sylvia θεωρείται κατά κάποιον τρόπο η Rosa Parks του σύγχρονου λοατ κινήματος. Αντιλήφθηκε αμέσως τη σημασία της εξέγερσης στο Stonewall, το οποίο και χαρακτήριζε ως «σημείο καμπής» για την ιστορία του κινήματος. Τα πρώτα μπουκάλια ενάντια στους πανικόβλητους μπάτσους έφυγαν από τα δικά της χέρια.

Αμέσως μετά την εξέγερση γίνεται ιδρυτικό μέλος του Gay Liberation Front και του GAA (Gay Activists Alliance). Σχεδόν παράλληλα, μην αντέχοντας να βλέπει την εξαθλίωση των νέων άπορων τρανς που ζουν στο δρόμο, σχηματίζει με τη φίλη της Marsha P Johnson, την STAR (Street Transgender Action Revolutionaries), μια ριζοσπαστική ομάδα που προσπαθούσε να βοηθήσει νέους/νέες τρανς, άστεγους/ες, εκδιδόμενους/ες. Η ομάδα συγκρoτήθηκε γύρω από μια πολιτική ανάλυση των ταυτοτήτων του φύλου, του δικαιώματος έκφρασής του, γύρω από τα ζητήματα αυτοδιάθεσης και των δικαιωμάτων των μαύρων ή ισπανόφωνων τρανς ατόμων. Ήξερε ότι ήταν μάταιο να «πείσει» τα στελέχη των λοατ οργανώσεων να θέσουν στην ατζέντα των διεκδικήσεών τους και τα δικαιώματα για τα τρανς άτομα. Κι έτσι ξεκίνησε μόνη της έναν άνισο αγώνα κόντρα στις συμβιβασμένες ηγεσίες του αμερικανικού λοατ κινήματος της εποχής εκείνης, που καθόταν αναπαυτικά στις φρεσκοαποκτημένες δάφνες του Stonewall.

Μπροστά στον πόθο της για δικαιοσύνη, για ισοτιμία, για σεβασμό, για διεκδίκηση ανθρώπινων δικαιωμάτων τίποτα δεν έμοιαζε ικανό να τη σταματήσει. Δεν δίστασε να σκαρφαλώσει με τα ψηλοτάκουνά της τον τοίχο του Δημαρχείου της Νέας Υόρκης, όταν της έκλεισαν την πόρτα κατάμουτρα αρνούμενοι να τη δεχτούν σε μια κλειστή συνεδρίαση.

sylvia-rivera-1

Ο δράκος αρχίζει να κάνει δειλά-δειλά την εμφάνισή του

Οι θέσεις των μεγαλύτερων λοατ οργανώσεων άρχισαν σιγά-σιγά να λειαίνονται, η συστημική αμφισβήτηση έδωσε τη θέση της στα λόμπι, στους «παράγοντες» που «θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα πράγματα από μέσα» πίσω από κλειστές πόρτες και παζαρεύοντας τα δικαιώματα μιας ολόκληρης κοινότητας. Η Sylvia διαφωνούσε σταθερά με τη συμβατική λογική των «ηγετικών προσωπικοτήτων» της λοατ κοινότητας. Προσπαθούσε μέσα από τις τάξεις της GAA (Gay Activists Alliance) να ενσωματώσει στην λοατ ατζέντα μέτρα προστασίας για τους/τις τρανς, αλλά συναντούσε κλειστές πόρτες. Όλα όσα ζητούσε παραήταν ακραία για μια «φρόνιμη» λοατ οργάνωση, που είχε αρχίσει να στρογγυλεύει τα αιτήματά της, να συνηρητικοποιείται, να υποχωρεί συμβιβαζόμενη και πλέον ακίνδυνη. Τα ηγετικά στελέχη της άρχισαν να βάζουν πλώρη για τη δημόσια σφαίρα, να προσανατολίζονται στην κατάκτηση δημόσιων θέσεων και αξιωμάτων, δεν ήταν ώρα για σκληρές αντιπαραθέσεις πάνω σε αιχμηρά ζητήματα. Η ίδια η οργάνωση απέκλεισε από τις θέσεις της την προώθηση των δικαιωμάτων για τα πιο καταπιεσμένα, τα πιο περιθωριοποιημένα μέλη της κοινότητας. Όσο πιο πολύ νέρωνε το κρασί της η GAA, όσο πιο πολύ χαμήλωνε τον πήχυ στο μέσο όρο, τόσο πιο ενοχλητική γινόταν η φωνή της Sylvia με τις «παράλογες» και «ακραίες» απαιτήσεις της για προστασία των ανήμπορων τρανς που ζούσαν στους δρόμους στο έλεος των ετεροφυλόφιλων τραμπούκων, των νταβατζήδων και των μπάτσων.

Ήταν η δική της φωνή που συνέχιζε να διεκδικεί γι’ αυτούς που εξακολουθούσαν να δέχονται την πιο σοβαρή καταπίεση και κρατική καταστολή. Ακόμα και η λοατ κοινότητα σώπαινε μπροστά στα προβλήματα αυτών που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη για προστασία. Η δυνατότητα έκφρασης φύλου είχε αποκλειστεί από τον «επίσημο» λόγο των μεγαλύτερων λοατ οργανώσεων στις ΗΠΑ. Μνημόνευαν, βέβαια, το Stonewall, «παρήλαυναν» στο Pride κάθε χρόνο, αλλά το φως της εξέγερσης έμοιαζε να είναι σβηστό. Όλα όσα σηματοδοτούσαν οι τρεις ταραχώδεις μέρες και νύχτες της εξέγερσης τον Ιούνη του ’69 πολύ λίγη σχέση είχαν με όσους πλέον ανοιχτά το καπηλεύονταν. Η ξεκάθαρη αμφισβήτηση του κράτους, των νόμων, των οργάνων του, έδινε πλέον τη θέση της στη σύμπλευση με αυτό. Ο δράκος  έμοιαζε να έχει πάρει το πάνω χέρι.

Ήδη από το 1973, τέσσερα μόλις χρόνια μετά την εξέγερση, η Sylvia αρχίζει να μιλάει για εμπορευματοποίηση του Pride, για κυριαρχία φιλελεύθερων απόψεων και λογική της αγοράς. Ο αποκλεισμός της από το κίνημα, ο αποκλεισμός ενός ανθρώπου που κράτησε μαζί με άλλους την τύχη της εξέγερσης στα χέρια του,  ήρθε σαν μια θλιβερή φυσική συνέπεια.

Στα μέσα της δεκαετίας ’90 αποκλείστηκε από την Ένωση Ομοφυλόφιλων και Λεσβιών της Νέας Υόρκης, γιατί απαίτησε «επιθετικά» την προστασία των νέων και άστεγων τρανς, που σπίτι τους ήταν οι αφιλόξενοι δρόμοι της Νέας Υόρκης. Η απάντησή της στους αποκλεισμούς και τις απαγορεύσεις που της επέβαλε η ίδια η κοινότητά της, ήταν παρόμοια με αυτή που βροντοφώναζε στα στενά γύρω από το μπαράκι του Stonewall τον Ιούνη του 1969: «Fight back»! – «Αντεπίθεση»!

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία στην πολιτική διαδρομή της Sylvia ήταν ότι δεν πάλεψε αποκλειστικά για τα δικαιώματα της τρανς κοινότητας. Αντιλαμβανόμενη ότι οι αποκλεισμοί, οι περιορισμοί, η καταπίεση, το περιθώριο συνδέονται και με το ζήτημα των διακρίσεων λόγω φύλου, φυλετικής καταγωγής, οικονομικής κατάστασης, εντόπισε σωστά τη ρίζα του κακού. Απέναντί τους ορθωνόταν ένα άδικο καπιταλιστικό, πατριαρχικό κράτος που κατέστειλε με όποιον τρόπο ό,τι αμφισβητούσε την ύπαρξή του, ό,τι το πάλευε στα ίσα. Η κοινωνία ήταν χωρισμένη στα δυο, σε αυτούς που έχουν τα πάντα και σε αυτούς που τους στερούν το οτιδήποτε. Σκοπός της ζωής της έγινε η προσπάθεια να πάει κόντρα σε αυτόν τον καθόλου φυσικό νόμο.

Βοηθούσε στα κοινωνικά συσσίτια ή -όπου δεν υπήρχαν- τα οργάνωνε η ίδια, προσπαθούσε μέσω της οργάνωσης που είχε συγκροτήσει (STAR), να εξασφαλίσει στέγη και τροφή για όσους τη στερούνταν. Πάλεψε ενάντια στην αμερικανική κυβέρνηση που πετσόκοβε την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την χορήγηση αντιρετροϊκών φαρμάκων για τους φορείς HIV/AIDS, τα επιδόματα για τις μητέρες. Με το πανώ της STAR κατέβαινε στις πορείες που καλούσε η κοινότητα των Πορτορικανών ενάντια στην αστυνομική βία και καταστολή. Τα μέλη των Young Lords τους καλωσόριζαν με χαρά, τους αντιμετώπιζαν ισότιμα, με σεβασμό. «Ήταν η πρώτη φορά που μας αντιμετώπιζε κάποιος σαν ανθρώπινα όντα».

«Είμαι χαρούμενη που έζησα την εξέγερση του Stonewall. Εάν το έχανα, θα έχανα τη στιγμή που άλλαξε ο κόσμος για μένα και για τους δικούς μου ανθρώπους. Ωστόσο, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας».

Ο δικός της δρόμος τέλειωσε μια μέρα του Φλεβάρη του 2002. Οι δικοί μας δρόμοι παραμένουν ανοιχτοί. Με τις απότομες στροφές τους, τα αδιέξοδα, τα πισωγυρίσματα, τα σταυροδρόμια, τα μικρά μονοπάτια και τις μεγάλες λεωφόρους. Ο δράκος που ορθώθηκε μπροστά στη Sylvia δεν βγάζει κόκκινες φωτιές από τα ρουθούνια του. Προσφέρει εξυπηρετήσεις, χορηγίες, «δωράκια», χρήμα. Εξαγοράζει ανθρώπους και συνειδήσεις. Ξέρει ότι, όταν δεν μπορεί να καταστείλει έναν επικίνδυνο αντίπαλο, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να τον αφοπλίσει. Να τον ναρκώσει.

Αν θέλουμε να γκρεμίσουμε αυτό το σύστημα, για να μπορέσει ο κόσμος να είναι ανθρωπινότερος για όλα τα πλάσματα που τον κατοικούν, πρέπει να δίνουμε καθημερινές μάχες ενάντια σε αυτά τα ύπουλα χτυπήματα που κάνουν μεγαλύτερο κακό από μια ευθεία αντιπαράθεση. Η απάντηση, δοκιμασμένη την ώρα της φωτιάς, παραμένει ίδια: «Fight back» – «Αντεπίθεση!».

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο έντυπο περιοδικό lgbt Κόκκινο

 

Share

Πακιστάν: κομμωτήριο στο πλευρό των θυμάτων επιθέσεων με οξύ

a mighty girl

Η Μασαράτ Μίσμπα, ιδιοκτήτρια κομμωτηρίου στο Πακιστάν, απέκτησε ένα νέο στόχο στη ζωή της όταν, δέκα χρόνια πριν, μια επιζήσασα από επίθεση με οξύ εμφανίστηκε στο κομμωτήριο της ζητώντας βοήθεια με την εμφάνιση της. «Όταν αφαίρεσε το κάλυμμά της, έπρεπε να κάτσω. Έχασα τη γη κάτω απ τα πόδια μου», θυμάται η Μασαράτ σε μια πρόσφατη συνέντευξη στο BBC. «Μπροστά μου στεκόταν μια γυναίκα δίχως πρόσωπο. Τα μάτια και η μύτη της έλειπαν και ο λαιμός είχε ενωθεί με το πρόσωπο κι έτσι δεν μπορούσε να τα κουνήσει». Αποφασισμένη να την βοηθήσει, η Μασαράτ βρήκε γιατρούς για να αναδομήσουν το πρόσωπο της, αλλά η ανάμιξή της δεν σταμάτησε εκει: ίδρυσε μια ΜΚΟ με το όνομα Smile Again που τα τελευταία δέκα χρόνια βοήθησε εκατοντάδες επιζήσασες επιθέσεων με οξύ να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους.

Η Μασαράτ έχει ίδρυσε μια απ τις πιο σεβαστές αλυσίδες κομμωτηρίων στο Πακιστάν και από το 2003 όχι μόνο χρηματοδοτεί τη δράση της Smile Again, αλλά έχει μετατρέψει τα κομμωτήρια της σε καταφύγια για γυναίκες που έχουν βιώσει τέτοιες επιθέσεις. Πέρα από την κάλυψη των ιατρικών τους εξόδων, η Μασαράτ εκπαιδεύει τις γυναίκες στο κομμωτήριό της και κάποιες μάλιστα έχουν γίνει κομμώτριες στα καταστήματα της. Δύο από αυτές τις γυναίκες εμφανίζονται στη φωτογραφία: η Αρούζ Άκμπαρ που πυρπολήθηκε από τον σύζυγό της, επειδή γέννησε κορίτσι αντί για αγόρι, και η Σαΐρα Λιακάτ που δέχθηκε επίθεση με οξύ από τον αρραβωνιαστικό της, επειδή αρνήθηκε να φύγει από το σπίτι των γονιών της.

Μόνο αυτόν τον χρόνο έχουν υπάρξει 160 καταγεγραμμένες επιθέσεις με οξύ στο Πακιστάν, οι δικηγόροι όμως πιστεύουν πως ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Η Μασαράτ πιστεύει πως το κράτος πρέπει να εμπλακεί περισσότερο στην προστασία των γυναικών, αλλά και στη μείωση των περιστατικών, δηλώνοντας πως «επειδή είναι ένα ζήτημα που αφορά κυρίως τις γυναίκες, βρίσκεται τελευταίο στις προτεραιότητές τους. Επιπλέον, λένε πως αμαυρώνει την εικόνα της χώρας. Γι’ αυτό αποσιωπάται και θάβεται κάτω απ το χαλί».

Συμπληρώνει, «Ακούς τις ιστορίες τους και ότι οι θύτες κινητοποιούνται από τόσο ασήμαντες αφορμές, συχνά χωρίς καν αφορμή, και σκέφτεσαι “είναι αυτός ο κόσμος που θέλουμε να ζούμε;”». Από τη μεριά της η Μασαράτ προσπαθεί να χτίσει τον κόσμο στον οποίο θέλει να ζει βοηθώντας μια γυναίκα τη φορά, βοηθώντας τη να ξαναχτίσει τη ζωή της.

Περίπου 1500 άτομα παγκοσμίως, 80% εκ των οποίων είναι γυναίκες, δέχονται κάθε χρόνο επίθεση με οξύ. Από αυτές ένα συντριπτικό ποσοστό αφορά νέες γυναίκες, με τα θύματα κάτω των 18 ετών να κυμαίνονται μεταξύ του 40% και του 70%.

Για να μάθετε περισσότερα για την οργάνωση της Μασαράτ, επισκεφτείτε το Depilex Smileagain Foundation (Official Fan Page)

Για να βοηθήσετε το έργο της, πατήστε http://www.depilexsmileagain.com/

Ή επισκεφτείτε την σελίδα του BBC http://bbc.in/1tO9780

Η φωτογραφία είναι του Adrian Fisk  Adrian Fisk Photography “Pakistan’s Burnt Beauticians” – για να δείτε περισσότερες, επισκεφτείτε το http://bit.ly/1wSKgiW

Για να μάθετε περισσότερα για τις επιθέσεις με οξύ, δείτε το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ “Saving Face” που διηγείται τις ιστορίες Πακιστανών γυναικών που έχουν δεχτεί τέτοιες επιθέσεις. Μπορείτε να το βρείτε σε ψηφιακή μορφή εδώ http://amzn.to/1lPOIe6

Ή να μάθετε περισσότερα γι αυτό στο http://savingfacefilm.com/

μετάφραση: Άννα Σιγαλού

Πηγή: a mighty girl

 

 

Share

Η απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών στα μέσα ενημέρωσης

kurdish

της Dilar Dirik

Στον απόηχο της δολοφονίας των κουρδισσών Sakine Cansiz, Fidan Dogan και Leyla Saylemez στις 9 Ιανουαρίου του 2013 στο Παρίσι, τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης επικεντρώθηκαν ξαφνικά σε ένα για πολύ καιρό ξεχασμένο, αλλά συναρπαστικό θέμα: τον αξιοσημείωτο ρόλο των γυναικών στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα.

Τα τελευταία δύο χρόνια οι κούρδοι κατέλαβαν τον έλεγχο του Δυτικού Κουρδιστάν (συριακό Κουρδιστάν ή Ροτζάβα) και σταδιακά εγκαθίδρυσαν δομές δυαδικής εξουσίας στη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου. Από την αρχή οι γυναίκες συμμετείχαν ως ενεργά μέλη της Επανάστασης στη Ροτζάβα μέσω του κοινωνικού και πολιτικού ακτιβισμού τους, αλλά αυτό που εξέπληξε περισσότερο τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης ήταν ότι οι γυναίκες συμμετείχαν στις  μάχες ή στο πεδίο των μαχών ισότιμα. Αυτές οι γυναίκες, οι οποίες πολεμούν ενάντια στο καθεστώς του Άσαντ, καθώς και σε ομάδες τζιχαντιστών, τονίζουν κατ’ επανάληψη ότι ο αγώνας τους είναι ένας πολυμέτωπος αγώνας για την ελευθερία τους, σαν κούρδισσες και σαν γυναίκες. Αν και η ύπαρξη γυναικών μαχητριών αποτελεί φυσικό στοιχείο της πολιτικής δράσης σε ολόκληρο το Κουρδιστάν εδώ και δεκαετίες, ο κόσμος μόλις τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί τον ισχυρό ρόλο των γυναικών στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα. Ειδικά το τελευταίο διάστημα το γυναικείο κίνημα έχει εξάψει τη φαντασία των κυρίαρχων μέσων με διάφορους τρόπους, που κυμαίνονται μεταξύ δέους,  συγκαταβατικού οριενταλισμού μέχρι καθαρού σεξισμού.

Τα περισσότερα άρθρα σχετικά με τις κούρδισσες μαχήτριες είναι τουλάχιστον απλοϊκά, μισογυνιστικά, οριενταλιστικά και πατερναλιστικά. Αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν το φαινόμενο σε όλη του την πολυπλοκότητα, αυτά τα άρθρα συχνά καταφεύγουν σε σκανδαλιστικές ανακοινώσεις για να εκμεταλλευτούν την κατάπληξη του κοινού σχετικά με το γεγονός ότι «οι φτωχές γυναίκες στη Μέση Ανατολή» μπορούν με κάποιο τρόπο να είναι μαχήτριες. Ως εκ τούτου, αντί να αναγνωρίσουν την πολιτιστική επανάσταση που συνιστούν οι ενέργειες αυτών των γυναικών σε μια κατά τα άλλα συντηρητική, πατριαρχική κοινωνία, πολλοί δημοσιογράφοι την πατάνε με τις ίδιες πολυχρησιμοποιημένες κατηγοριοποιήσεις: τη στιγμή που τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, ιδιαίτερα στην Τουρκία και το Ιράν, απεικονίζουν τις γυναίκες αντάρτισσες ως «σατανικές τρομοκράτισσες πόρνες», ως ερωτικά παιχνίδια των αντρών μαχητών, οι οποίες μισούν την οικογένεια και έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αναφέρονται συχνά σε αυτές τις γυναίκες ως «καταπιεσμένα θύματα που αναζητούν διέξοδο από την οπισθοδρομική κουλτούρα τους», οι οποίες διαφορετικά θα αντιμετώπιζαν μια ζωή γεμάτη από εγκλήματα τιμής και παιδικούς γάμους. Εκτός του ότι αγνοούν πλήρως τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίον των Κούρδων, γεγονός που προκάλεσε αυτή την αντίσταση, οι ανακοινώσεις αυτές όχι μόνο δεν βασίζονται σε γεγονότα, αλλά διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα σκόπιμα. Πράγματι, οι κούρδισσες αντιμετωπίζουν μια πολύ πατριαρχική κοινωνία με πολύ μεγάλη βία κατά των γυναικών, αλλά τα κίνητρα αυτών των γυναικών που αγωνίζονται είναι πολύ διαφορετικά, πολύπλοκα και – λαμβάνοντας υπόψη τις κοινωνικές δομές του Κουρδιστάν και της Μέσης Ανατολής – επαναστατικά με πολλούς τρόπους. Ανεξάρτητα αν συμφωνούν ή όχι  με τους σκοπούς τους, είναι άδικο και προβληματικά απλοϊκό να ονομάζουν την επιλογή αυτών των γυναικών να γίνουν αντάρτισσες ως «διέξοδο». Αυτές οι γυναίκες μάχονται ενεργά ενάντια στην πατριαρχία – πώς μπορεί αυτό να θεωρηθεί «διέξοδος»;! Διερευνώντας τους λόγους αυτής της διαστρεβλωμένης απεικόνισης αποκαλύπτεται ότι η αναγνώριση τους ως δρώντα υποκείμενα θα έθετε το σύστημα σαφώς σε κίνδυνο…

Το γεγονός ότι οι Κούρδισσες παίρνουν τα όπλα, τα παραδοσιακά σύμβολα της ανδρικής εξουσίας, είναι από πολλές απόψεις μια ριζική παρέκκλιση από την παράδοση. Γι’ αυτό το λόγο είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η κριτική των κυρίαρχων μέσων για τη συμμετοχή των Κουρδισσών στη μάχη δεν γίνεται σε πασιφιστική βάση, αλλά στη βάση ουσιοκρατικών, δυαδικών αντιλήψεων για το τι συνιστά να είσαι «γυναίκα». Το να μάχεσαι θεωρείται «μη-γυναικείο», διαπερνά κοινωνικά όρια, κλονίζει τα θεμέλια του κατεστημένου. Οι γυναίκες μαχήτριες κατηγορούνται για παραβίαση της «ιερότητας της οικογένειας», επειδή τολμούν να βγουν από την αιώνια φυλακή που έχει καθοριστεί για αυτές, επειδή ανατρέπουν το σύστημα, την πατριαρχική, γυναικοκτονική τάξη, επιλέγοντας την ενεργή συμμετοχή από το να παραμένουν θύματα. Ο πόλεμος θεωρείται ανδρική υπόθεση, που ξεκινά, καθοδηγείται, και τελειώνει από τους άνδρες. Οπότε είναι η λέξη «γυναίκες» στην έκφραση «γυναίκες που μάχονται» που προκαλεί αυτή τη γενική δυσφορία. Παρόλο που είναι οι ίδιοι οι παραδοσιακοί έμφυλοι ρόλοι που συχνά φυσικοποιούνκαι εξιδανικεύουν τις γυναίκες ως αγίες, η τιμωρία είναι άγρια, όταν οι γυναίκες παραβιάζουν αυτούς τους ρόλους που τους έχουν ανατεθεί. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές γυναίκες αγωνίστριες σε όλον τον κόσμο υπόκεινται σε σεξουαλική βία ως μαχήτριες στον πόλεμο και ως πολιτικές κρατούμενες. Όπως έχουν επισημάνει πολλές φεμινίστριες, ο βιασμός και η σεξουαλική βία σπάνια έχει σχέση με τη σεξουαλική επιθυμία, αλλά είναι εργαλεία εξουσίας για να κυριαρχήσει και να επιβληθεί η θέληση κάποιου πάνω σε κάποιον άλλο άνθρωπο. Στο πλαίσιο των γυναικών μαχητριών ο στόχος της σεξουαλικής βίας, σωματικής ή λεκτικής, είναι να τις τιμωρήσει, επειδή εισέρχονται σε μια σφαίρα που διασφαλίζει τα προνόμια των ανδρών.

Μια σύντομη ματιά στην απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών από τα τουρκικά και ιρανικά μέσα ενημέρωσης αποκαλύπτει τίτλους όπως «έμεινε έγκυος», «απελπισμένες βουνίσιες γυναίκες», «η πραγματικότητα των βιασμών στα βουνά», «δες ποιανού είναι ερωμένη», «δεν ήταν παρθένα», κ.λπ. Το γεγονός αυτό εκθέτει τη σεξιστική νοοτροπία που κρύβεται πίσω από αυτούς τους ισχυρισμούς, οι οποίοι αξιοποιούν τις συνήθεις συντηρητικές κοινωνικές αξίες, όπως η υπεράσπιση της «τιμής» μιας οικογένειας, και συνδυάζουν το μισογυνισμό με τα ρατσιστικά στερεότυπα της κουρδικής κουλτούρας για να την παρουσιάσουν ως οπισθοδρομική. Αντί να εξοργίζονται με τους βιασμούς και τη σεξουαλική βία από το στρατό και τους φρουρούς των φυλακών (ειδικά στα παιδιά που είναι στη φυλακή), τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ασχολούνται με την παρθενία αυτών των γυναικών. Αυτή η μέθοδος σεξιστικής προπαγάνδας έχει στόχο κατά κύριο λόγο να απονομιμοποιήσει το κίνημα των γυναικών και να συγκαλύψει τη ριζοσπαστική πραγματικότητα, η οποία θα μπορούσε να αμφισβητήσει, να ταράξει και να τραυματίσει τα υπερ-αρρενοποιημένα ετεροπατριαρχικά συστήματα, εναντίον των οποίων αγωνίζονται αυτές οι γυναίκες. Έχει ως στόχο να αποσπάσει την προσοχή από το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κουρδισσών συμμετέχουν στον αγώνα από πεποίθηση, από επιθυμία να καταπολεμήσουν την καταπίεση, ότι η ενεργή συμμετοχή τους είναι συνειδητή, με σκοπό να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Γίνεται φανερό ότι η συζήτηση γύρω από την «εργαλειοποίηση του θύματος» είναι μια προσπάθεια να απορρίψει τη συνειδητότητα ​​αυτών των αγωνιζόμενων γυναικών. Ένας ψευτο-επιστήμονας ακαδημαϊκός ισχυρίζεται επιπλέον: «Καθότι οι γυναίκες είναι πιο συναισθηματικές από τους άνδρες, είναι πιο εύκολο να τις ελέγξεις». Αν το κουρδικό κίνημα είχε σκοπό τη στρατολόγηση γυναικών αποκλειστικά ως φυσικού εργαλείου πολέμου ή ως αντικείμενα του σεξ, γιατί να βασιζόταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην εκλεπτυσμένη φεμινιστική ιδεολογία και σε εκπαιδευτικά σεμινάρια για να τις κινητοποιήσει; Δεν θα ήταν καλύτερα σε αυτή την περίπτωση, για το PKK και τα παραρτήματά του για παράδειγμα, να μην υπήρχε μια ιδεολογική ηγεσία που να λέει «ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα. Το αρσενικό έχει γίνει καθεστώς και το μετατρέπει σε κυρίαρχη κουλτούρα. Η ταξική και η έμφυλη καταπίεση αναπτύσσονται από κοινού. Η αρρενωπότητα έχει δημιουργήσει το κυρίαρχο φύλο, την κυρίαρχη τάξη και το κυρίαρχο κράτος. Όταν ο άνθρωπος αναλύεται σε αυτό το πλαίσιο, είναι σαφές ότι η αρρενωπότητα πρέπει να εκλείψει. Πράγματι, το να σκοτώσεις τον κυρίαρχο άνθρωπο είναι η θεμελιώδης αρχή του σοσιαλισμού. Αυτό σημαίνει η δύναμη του να σκοτώνεις: να σκοτώνεις τη μονόπλευρη κυριαρχία, την ανισότητα και τη μισαλλοδοξία. Επιπλέον σημαίνει να σκοτώνεις το φασισμό, τη δικτατορία και το δεσποτισμό»; Ο ισχυρισμός ότι η κινητοποίηση των γυναικών είναι ένας ύπουλος τρόπος στρατολόγησης αποφεύγει να θέσειτην εμπλοκή της φεμινιστικής φιλοσοφίας του κινήματος, η οποία διακηρύσσει ρητά τη χειραφέτηση των γυναικών ως θεμελιώδη αρχή.

Ένας άλλος τρόπος άρνησης της σημασίας των κουρδισσών μαχητριών είναι ο ισχυρισμός ότι καταφεύγουν στα βουνά προκειμένου να «ξεφύγουν» από την καταπιεστική κουλτούρα τους. Τόσο τα δυτικά όσο και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης έχουν επανειλημμένα αναπαράξει αυτόν τον ισχυρισμό, πιθανότατα χωρίς να έχουν μιλήσει ποτέ έστω και με μία κούρδισσα μαχήτρια. Ακόμη και αν δεχτούμε την υπόθεση, για χάρη της συζήτησης, ότι τα βουνά αποτελούν «διέξοδο» για τις γυναίκες, γιατί δεν ρωτάμε ποιοι κοινωνικο-οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες, που διαιωνίζονται από αυτά τα κράτη, έχουν συμβάλει στην απόφαση μιας γυναίκας να διαλέξει μια ζωή που θα μάχεται για την ελευθερία από τη ζωή ενός απλού ανθρώπου; Γιατί οι γυναίκες βρίσκουν την ελευθερία, που διαφορετικά δεν θα είχαν στη ζωή τους, στον αγώνα; Το να παραπλανάσαι από την παλιά κρατική προπαγάνδα, η οποία αναφέρεται συχνά στις γυναίκες μαχήτριες ως θύματα σε σύγχυση ή εύκολες στρατολογίες, είναι πολύ τεμπέλικο και προβληματικό και απλοποιεί ένα πολύ σύνθετο φαινόμενο. Οι κούρδισσες που παίρνουν τα όπλα έχουν υψηλό επίπεδο πολιτικής συνείδησης, η οποία ενισχύεται περαιτέρω από εκπαιδευτικά σεμινάρια. Δηλώνοντας ότι η κινητοποίηση των αναλφάβητων γυναικών της υπαίθρου, χωρίς ιδιαίτερο εκπαιδευτικό υπόβαθρο, είναι ενδεικτικό της επιπολαιότητας του γυναικείου κινήματος και της έλλειψης «συνθετότητας», ακόμα και αυτοαποκαλούμενες φεμινίστριες συγγραφείς πατρονάρουν με προβληματικό τρόπο γυναίκες από αυτά τα κοινωνικά στρώματα. Δεν είναι μόνο ότιαυτές οι «εξηγήσεις» είναι εγγενώς σοβινιστικές ή σεξιστικές, αλλά και ότιαυτού του είδους τα επιχειρήματα δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς το κουρδικό κίνημα δημιούργησε ένα λαϊκό φεμινιστικό κίνημα βάσης, το οποίο αμφισβήτησε την παράδοση και μετασχημάτισε την κοινωνία σε εντυπωσιακό εύρος, ενδυναμώνοντας τις γυναίκες στην ευρύτερη κοινωνία σε αξιοσημείωτο βαθμό.

Περιέργως, παρόλο που το γυναικείο κίνημα δείχνει να εμφανίζεται σήμερα στην ημερήσια διάταξη, τα κίνητρα και οι ιδεολογίες πίσω από το κίνημα αποσιωπούνται επίτηδες. Για παράδειγμα, ενώ ορισμένα άρθρα άρχισαν να θαυμάζουν τη δύναμη και το θάρρος των γυναικών που μάχονται εναντίον του καθεστώτος και των δυνάμεων της Αλ-Κάιντα στο δυτικό Κουρδιστάν, οι ίδιοι οι συγγραφείς συχνά δεν αναφέρουν ότι οι γυναίκες αυτές λένε ρητά ότι η ιδεολογία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτό το κίνημα.

Παράγοντες που επιβάλλονται, όπως η απελπισία, ο παραλογισμός ή η σύγχυση σχετικά με τις δράσεις των κουρδισσών μαχητριών και η εξάπλωση της προπαγάνδας για τη σεξουαλική εκμετάλλευση αποτελούν έμφυλα εργαλεία πολέμου που χρησιμεύουν για να απονομιμοποιήσουν τον ενδυναμωτικό τους αγώνα. Γιατί, πριν καν μιλήσουν με αυτές τις γυναίκες, φαίνεται να έχουν όλοι έτοιμες εξηγήσεις για τη συμμετοχή των κουρδισσών; Από πού προέρχεται αυτός ο έντονος φόβος για τις αποφάσεις αυτών των γυναικών; Αν θέλουμε να κατανοήσουμε την παράξενη και διαστρεβλωμένη απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών στα μέσα ενημέρωσης, πρέπει να αναρωτηθούμε: «Ενάντια σε ποιον αγωνίζονται αυτές οι γυναίκες;» Η απάντηση θα μας προσφέρει σημαντικές πληροφορίες. Οι κούρδισσες μαχήτριες (αυτή τη στιγμή) αγωνίζονται ενάντια στο  τουρκικό κράτος, τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ με την υπερ-αρρενωπή στρατιωτική δομή, και ενάντια σε έναν πρωθυπουργό που ζητά από τις γυναίκες να κάνουν τουλάχιστον τρία παιδιά, ενάντια στο ιρανικό καθεστώς, το οποίο αρνείται την ιδιότητα του ανθρώπου στις γυναίκες, στο όνομα του Ισλάμ υποτίθεται, και ενάντια στους τζιχαντιστές της Αλ-Κάιντα που διακηρύσσουν ότι είναι «επιτρέψιμο (halal)» να βιάζουν κούρδισσες ενώ τους υπόσχονται 72 παρθένες στον παράδεισο για τις βάρβαρες πράξεις τους. Επιπλέον όμως αυτές οι γυναίκες μάχονται ενάντια στη βάναυση πατριαρχία μέσα στην ίδια κουρδική κοινωνία. Ενάντια στον παιδικό γάμο, στους εξαναγκαστικούς γάμους, στα εγκλήματα «τιμής», στην ενδοοικογενειακή βία, στην κουλτούρα του βιασμού. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που οι οπλισμένες κούρδισσες θεωρούνται τεράστια απειλή! Η προσπάθεια να υπονομευτεί η συμμετοχή αυτών των γυναικών μέσω λεκτικών και σωματικών σεξουαλικών επιθέσεων είναι μια τεχνική επιβίωσης των πατριαρχικών δομών, εναντίον των οποίων αυτές οι γυναίκες παίρνουν τα όπλα. Η αποδοχή των γυναικών ως εχθρό τους στη μάχη κάνει αυτά τα εύθραυστα, γεμάτα τεστοστερόνη τάγματα να χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους …

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Kurdish Question

 

Share

52 φωτογραφίες γυναικών που άλλαξαν την ιστορία για πάντα

history1

Μουσουλμάνα καλύπτει το κίτρινο αστέρι της Εβραίας γειτόνισσάς της με τον φερετζέ της για να την προστατέψει από σύλληψη. Σαράγεβο, πρώην Γιουγκοσλαβία (1941).

Αυτές οι γυναίκες άλλαξαν την ιστορία για πάντα με τη δυναμική τους, την τόλμη τους την ανθρωπιά τους, ανεξάρτητα από τις προσδοκίες που είχε η κοινωνία για τις ίδιες. Αποτελούν μόνο μερικά από τα πολλά παραδείγματα που μας δείχνουν πως οι γυναίκες μπορούμε να είμαστε πολλά περισσότερα από τα κυρίαρχα στερεότυπα.

history2

Η Maud Wagner, η πρώτη γνωστή γυναίκα με τατουάζ στις ΗΠΑ (1907).

history3

Η 18χρονη αγωνίστρια της γαλλικής Αντίστασης, Simone Segouin, στην απελευθέρωση του Παρισιού (9 Αυγούστου 1944).

history4

Η Sarla Thakral, 21 χρονών, η πρώτη Ινδή που απέκτησε δίπλωμα πιλότου (1936).

history5

Η Kathrine Switzer είναι η πρώτη γυναίκα που έτρεξε στο μαραθώνιο της Βοστώνης, παρά τις προσπάθειες των διοργανωτών να τη σταματήσουν (1967).

history6

Αφγανές σε δημόσια βιβλιοθήκη πριν την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν ( δεκαετία του ‘50).

history7

Η Annette Kellerman φωτογραφίζεται με μαγιό, γεγονός που οδήγησε στη σύλληψη της λόγω προσβολής της δημοσίας αιδούς (γύρω στο 1907).

history8

Η πρώτη γυναικεία ομάδα μπάσκετ στο Κολέγιο Smith (1902).

history9

Φωτογραφία πολεμίστριας σαμουράι (γύρα στα τέλη του 1800).

history10

106χρονη Αρμένισσα προστατεύει το σπίτι της με όπλο τύπου AK-47 (1990).

history11

Γυναίκες παίζουν μποξ σε μια ταράτσα στο Λος Άντζελες (1933).

history12

Σουηδέζα επιτίθεται σε νεοναζί διαδηλωτή με την τσάντα της. Η γυναίκα αυτή ήταν επιζήσασα από στρατόπεδο συγκέντρωσης (1985).

history13

Γυναικείο πρωτάθλημα σκέιτινγκ στη Νέα Υόρκη (10 Μαρτίου 1950).

history14

Η ακτιβίστρια για το δικαίωμα στην ψήφο Annie Lumpkins στη φυλακή του Little Rock (1961).

history15

Μέλη της συμμορίας Άγγελοι της Κόλασης (1973)

history16

Κοπέλες μεταφέρουν βαριά κομμάτια πάγου λόγω της επιστράτευση αντρών εργατών (1918).

history17

Η Komako Kimura, γνωστή Γιαπωνέζα σουφραζέτα σε διαδήλωση στη Νέα Υόρκη (23 οκτωβρίου 1917).

history18

Η Marina Ginesta, μια 17χρονη κομμουνίστρια αντάρτισσα, με θέα τη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου (1936).

history19

Η Anna Fisher, «η πρώτη μητέρα στο διάστημα» (δεκαετία του ’80).

history20

Σουφραζέτα ακτιβίστρια διαδηλώνει μετά τη «Νύχτα του Τρόμου» (1917): 33 σουφραζέτες συνελήφθησαν για «παρεμπόδιση της κυκλοφορίας» και ξυλοκοπήθηκαν από σωφρονιστικούς υπαλλήλους.

history21

Η Margaret Bourke-White, φωτογράφος, σκαρφαλώνει στο κτίριο της Chrysler (1934).

history22

Μητέρα παίζει με το παιδί της στην παραλία (γύρω στα 1950).

history23

Η Elspeth Beard, στην προσπάθειά της να είναι η πρώτη Αγγλίδα που θα ταξιδέψει όλο τον κόσμο με μοτοσυκλέτα (δεκαετία ’80): ταξίδεψε 3 χρόνια και κάλυψε 48.000 μίλια.

history24

Δύο γυναίκες βγαίνουν στο δρόμο με ακάλυπτα πόδια για πρώτη φορά στο Τορόντο (1937).

history25

Γυναίκα πίνει τσάι μετά το βομβαρδισμό των Γερμανών μετά τη «δεύτερη μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου» (1940).

history26

Winnie η συγκολλήτρια (1943): η Winnie ήταν μία από τις 2.000 γυναίκες που δούλεψαν στα ναυπηγεία των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου Πολέμου.

history27

Η Jeanne Manford διαδηλώνει με τον γκέι γιο της σε Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (1972): η Jeanne ίδρυσε την ομάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα «Γονείς, Οικογένειες και Φίλοι των Λεσβιών και των Γκέι».

history28

Η Sabiha Gökçen από την Τουρκία φωτογραφίζεται στο αεροπλάνο της. Το 1937 ήταν η πρώτη γυναίκα πιλότος μαχητικού αεροσκάφους.

history29

Εθελόντριες μαθαίνουν να σβήνουν φωτιές στο Περλ Χάρμπορ (γύρω στα 1941-1945).

history30

Ουκρανή γυναίκα δίνει νερό σε σοβιετικό στρατιώτη κατά την αιχμαλωσία του (1941).

history31

Χτίστρια ψηλά πάνω από το Βερολίνο (γύρω στα 1900).

history32

Σιδηροδρομικοί εργάτες και εργάτριες στο μεσημεριανό τους διάλειμμα. Πολλές ήταν γυναίκες ακόμα και μανάδες των εργατών που πήγαν στον πόλεμο (1943).

history33

Μερικές από τις πρώτες γυναίκες που ορκίζονται στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ (Αύγουστος 1918).

history34

Η Ellen O’Neal, μία από τις πρώτες επαγγελματίες γυναίκες σκέιτερς (1976).

history35

Παριζιάνες μητέρες προστατεύουν τα παιδιά τους από τα πυρά Γερμανών ελεύθερων σκοπευτών (1944).

history36

Φιλιππινέζα αντάρτισσα, η καπετάνισσα Nieves Fernandez, δείχνει σε Αμερικανό στρατιώτη πως σκότωσε Ιάπωνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1944).

history37

 Δανέζα αρνείται να αφήσει τον άντρα της, έναν Γερμανό στρατιώτη, μετά την αιχμαλωσία του από τον στρατό των Συμμάχων. Τον ακολούθησε στην αιχμαλωσία (1944).

history38

Η Gertrude Ederle είναι η πρώτη γυναίκα που κολύμπησε τη Μάγχη (1926).

history39

Η αεροπόρος Amelia Earhart είναι η πρώτη γυναίκα που πέταξε με αεροσκάφος πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό (1928).

history40

Αφγανές γυναίκες φοιτήτριες ιατρικής (1962).

history41

Βρετανός λοχίας εκπαιδεύει μέλη του «στρατού των μητέρων» του Βρετανικού Στρατού στη μάχη της Βρετανίας (1940).

history42

Η φωτογραφία μιας ανήσυχης εργάτριας που μαζεύει μπιζέλια και μητέρας εφτά παιδιών κατά τη διάρκεια των θυελλών σκόνης στην Αμερική (1936).

history43

Η διαδήλωση από το Κίνημα Απελευθέρωσης των Γυναικών στο Ντιτρόιτ, Μίτσιγκαν (1970).

history44

Γυναίκα αστυνομικός του Λος Άντζελες προσέχει εγκαταλελειμμένο μωρό στο συρτάρι του γραφείου της (1971).

history45

Γυναίκες ελεύθεροι σκοπευτές του σοβιετικού στρατού (4 Μαΐου 1945).

history46

Μητέρα δείχνει φωτογραφία του γιού της σε αιχμαλώτους πολέμου που επιστρέφουν, στην προσπάθειά της να τον βρει (Βιέννη, 1947).

history47

Η Leola N. King, η πρώτη γυναίκα τροχονόμος της Αμερικής (Ουάσινγκτον, 1918).

history48

Η Erika, μια 15χρονη Ουγγαρέζα αγωνίστρια, που πολέμησε για ελευθερία  ενάντια στη Σοβιετική Ένωση (Οκτώβριος 1956).

history49

Αμερικανίδες νοσοκόμες αποβιβάζονται στη Νορμανδία (1944).

history50

Υπάλληλος της Εταιρείας Lockheed δουλεύει σε ένα πολεμικό αεροσκάφος τύπου P-38 στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια (1944).

history51

Νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού σημειώνει τις τελευταίες λέξεις Βρετανού στρατιώτη (γύρω στο 1917).

history52

Γυναίκες πιλότοι μπροστά από το αεροσκάφος τύπου B-17, το λεγόμενο «Pistol Packin’ Mama» (γύρω στα 1941 – 1945).

μετάφραση – επιμέλεια: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: distractify

Share

Διεθνές βραβείο γυναικών Clara Zetkin

της Βέρας Σιατερλή

Στις 12 Μάρτιου του 2011 για πρώτη φορά με την ευκαιρία της 100ης Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας[1] καθιερώνεται από το κόμμα της γερμανικής αριστεράς το ετήσιο βραβείο γυναικών Clara Zetkin[2]. Περισσότερα από 100 χρόνια έχουν κυλίσει από την καθιέρωση της Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας. Από τότε κρίσιμα αιτήματα των γυναικείων κινημάτων παραμένουν ανεκπλήρωτα. Το βραβείο, καθιερώνεται ως φόρος τιμής στα εξαιρετικά επιτεύγματα των γυναικών στην κοινωνία και την πολιτική.

Η απόδοση τιμής στις γυναίκες σκοπό έχει να τις ενθαρρύνει να χρησιμοποιούν τις δικές τους ικανότητες και δυνάμεις για μια πιο δίκαιη κοινωνία με σεβασμό για τα δικαιώματα και συμμετοχή των γυναικών στο δημόσιο χώρο. Η Αριστερά (Die Linke) αναγνωρίζει τους αγώνες της Clara Zetkin και την τιμά δίνοντας το όνομά της στο ετήσιο βραβείο, προωθώντας ένα πρόγραμμα / πρωτοβουλία που βελτιώνει τις συνθήκες διαβίωσης των γυναικών, την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών στην κοινωνία και προτείνει παράδειγμα για να εμπνεύσει  τις άλλες γυναίκες.

Μέχρι τώρα το Διεθνές βραβείο γυναικών Clara Zetkin  απονεμήθηκε στην φεμινίστρια δημοσιογράφο Florence Hervé (2011) και στην Esther Bejerano (2012), που είναι μια από τις γυναίκες αντιφασίστριες που έχουν επιβιώσει από το ολοκαύτωμα, καθώς και στην ομοσπονδιακή βουλευτίνα Diva Gastélum Bajo για τον αδιάλειπτο αγώνα της υπέρ των γυναικείων δικαιωμάτων. Το 2013 τιμήθηκε η κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Frigga Haug. Επίσης απονέμεται και σε κάποιες γυναικείες καμπάνιες. Ταυτόχρονα με το βραβείο Clara-Zetkin τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, επιδιώκεται η μέρα αυτή όλο και περισσότερο να ανακτήσει την πολιτική της βαρύτητα  στη συνείδηση του κοινού ως μέρα αγώνα και να βγει από την αφάνεια.



[1] Η Γερμανίδα κομμουνίστρια Clara Zetkin, ηγετική μορφή του διεθνούς γυναικείου και επαναστατικού κινήματος. Μεταξύ άλλων, υπήρξε επικεφαλής του προλεταριακού κινήματος των γυναικών της Γερμανίας και δούλεψε στις διεθνείς σοσιαλιστικές οργανώσεις των γυναικών, ενώ από το 1921 ήταν μέλος του προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς και επικεφαλής της Διεθνούς Γραμματείας Γυναικών της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Στη Β΄ Διεθνή Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών γυναικών, στην Κοπεγχάγη το 1910, πρότεινε να καθιερωθεί η 8η του Μάρτη ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας. Στη διάσκεψη συμμετείχαν πάνω από 100 γυναίκες από 17 χώρες, εκπρόσωποι συνδικαλιστικών ενώσεων, σοσιαλιστικών κομμάτων και γυναικείων εργατικών σωματείων, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων τριών εκλεγμένων γυναικών στο φινλανδικό κοινοβούλιο, που χαιρέτησαν την πρόταση Ζέτκιν με ομόφωνη έγκριση και το αποτέλεσμα ήταν η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

[2] Η Clara Zetkin γεννήθηκε στο Wiederau της Σαξονίας στις 5 Ιουλίου 1857. Γνώρισε και ασπάστηκε τον Σοσιαλισμό και τον Φεμινισμό κατά την διάρκεια των σπουδών της στην Γυναικεία Παιδαγωγική Ακαδημία της Λειψίας. Το 1881 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Παντρεύτηκε τον μαρξιστή Ossip Zetkin, έναν εξόριστο Ρώσο επαναστάτη, που πέθανε από φυματίωση το 1889, με τον οποίο και απέκτησαν 2 παιδιά. Το 1919 η Clara Zetkin συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Από διάφορες θέσεις μάχεται δυναμικά, κατά τη διάρκεια της ζωής της, τον ρατσισμό, τις έμφυλες διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Η Clara Zetkin, ήταν επιφανής παράγοντας του Γερμανικού και του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος. Ήταν επικεφαλής του προλεταριακού κινήματος των γυναικών της Γερμανίας και δούλεψε στις διεθνείς σοσιαλιστικές οργανώσεις των γυναικών, ενώ από το 1921 ήταν μέλος του προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς και επικεφαλής της Διεθνούς Γραμματείας Γυναικών της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Πέθανε εξόριστη στην Μόσχα στις 20 Ιουνίου 1933.

 

Share
Page 1 of 3123