Subscribe via RSS Feed

Tag: "ενδυνάμωση"

Μαντλήν Κολάμπ, η μοναδική γυναίκα ψαράς στη Γάζα

του Charlie Andreasson

Την έχω δει να στέκεται εκεί στην άκρη του λιμανιού, πάνω από μία φορά, να κοιτάζει τις βάρκες στο λιμάνι και στη συνέχεια προς τον ορίζοντα. Και θυμάμαι τον εαυτό μου, όταν ως παιδί έπαιρνα το ποδήλατό μου και κατέβαινα στο λιμάνι και στεκόμουν στην προβλήτα και κοίταζα για πολλή ώρα τα σκάφη που χάνονταν πέρα από τον ορίζοντα  και αναρωτιόμουν τί ήταν πέρα από αυτή τη γραμμή. Αναρωτήθηκα για μια στιγμή, αν κι εκείνη κάνει το ίδιο. Αλλά αυτή δεν είναι παιδί, είναι μια νεαρή, ενήλικη γυναίκα. Μια  δυνατή γυναίκα.

Ζήτησα από έναν καλό φίλο να κανονίσουμε μια συνάντηση με την Μαντλήν Κολάμπ, 19 ετών, τη μοναδική γυναίκα ψαρά της Γάζας, για μια συνέντευξη. Αργότερα, μου αποκάλυψε πως δεν δίνει συνεντεύξεις. Εδώ και σχεδόν δύο χρόνια έχει απορρίψει όλα τα αιτήματα από  δημοσιογράφους, επειδή, όπως λέει, αυτοί γράφουν μόνο για την καριέρα τους.  Αποφάσισε όμως να κάνει μια εξαίρεση όταν έμαθε ότι συμμετέχω στην ανακατασκευή της Κιβωτού της Γάζας και ως εκ τούτου στην εργασία για την Παλαιστίνη. Από τη σταθερή ματιά της κατάλαβα ότι ήταν σοβαρή και ένιωσα τιμή και ευγνωμοσύνη.

Όταν η Μαντλήν ήταν έξι ετών συνόδευε ήδη τον πατέρα της , όταν ψάρευε, και ήξερε από νωρίς ποιό θα ήταν το επάγγελμά της. Αγαπάει τη δουλειά της. Έχει την αίσθηση της ελευθερίας όταν βρίσκεται στη θάλασσα και επισημαίνει ότι κανείς δεν την ανάγκασε να γίνει ψαράς και ότι οι άλλοι ψαράδες την αντιμετωπίζουν ως ισότιμη συνάδελφο. Τόνισε ότι οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο θεωρούν ότι είναι δύσκολο να τα καταφέρουν σε έναν εξαιρετικά ανδροκρατούμενο κλάδο, όπως η αλιεία. Είπε ότι κι αυτή έχει αγωνιστεί για τα δικαιώματά της και  ενώ στην αρχή αντιμετωπίστηκε με επιφύλαξη  αυτό έχει αλλάξει τώρα.

Η Μαντλήν είναι η μεγαλύτερη από τέσσερα παιδιά. Ψαρεύει με το νεότερο από τα δυο αδέλφια της σε μια Hasaka, μια μικρή ανοικτή βάρκα με εξωλέμβια μηχανή. Παλιότερα είχε μια βάρκα με κουπιά. Τώρα έχει την ευκαιρία να πάει σε πιο βαθιά νερά και να ψαρέψει καλύτερα αλιεύματα. Εκτός αυτού, είναι ασφαλέστερο. Συχνά της επιτίθενται ισραηλινά περιπολικά σκάφη και λέει ότι είναι συνηθισμένη να βλέπει τις σφαίρες  να πέφτουν γύρω από το σκάφος. Συχνά φοβάται ότι θα συλληφθεί, αλλά όταν οι ισραηλινοί στρατιώτες ανακάλυπτουν ότι υπάρχει γυναίκα στο σκάφος την διατάζουν να γυρίσει πίσω στο λιμάνι, προφανώς αβέβαιοι για το πώς να χειριστούν την πρωτόγνωρη κατάσταση.

Τη ρώτησα για την κλιμάκωση της βίας. Τον Ιανουάριο πραγματοποιήθηκαν δεκατρείς επιθέσεις σε αλιείς, μια στο όριο των έξι ναυτικών μιλίων και  άλλες τρεις σε απόσταση μικρότερη των τριών ναυτικών μιλίων από την ακτή. Ξέρει από εμπειρία ότι, αν και επιτρέπεται οι ψαράδες να φτάσουν στα έξι μίλια, το ισραηλινό ναυτικό τους κρατά μέσα στα πέντε μίλια, και όταν παλιότερα τους επέτρεπαν να πάνε μόνο μέχρι τα τρία μίλια, στην πραγματικότητα τους σταματούσαν στα δύο. Αλλά η Μαντλήν πιστεύει ότι τώρα επιτίθενται τόσο κοντά στη στεριά επειδή είναι μια υψηλή περίοδος για την αλιεία  και το Ισραήλ θέλει να καταστήσει δύσκολο στους Παλαιστίνιους ψαράδες να συντηρήσουν τον εαυτό τους. Με αυτή την άποψη συμφωνούν και οι ψαράδες που συνελήφθησαν προσωρινά και κατασχέθηκαν οι βάρκες και τα εργαλεία τους. Και ο ισραηλινός στρατός γνωρίζει ότι μπορεί να συνεχίζει τις καταχρήσεις, αφού ο κόσμος δεν διαμαρτύρεται.

Αλλά τι θα έκανε αν δεν υπήρχε αποκλεισμός; Θα έφευγε από τη Γάζα; Η Μαντλήν δεν δίστασε . Θα έμενε. Η Παλαιστίνη είναι το σπίτι της. Αλλά θα ψάρευε σε πιο βαθιά νερά, μακριά από τα υπερεαλλιευμένα και ρηχά νερά. Και εύχεται να μπορέσει η παγκόσμια κοινότητα να κάνει το Ισραήλ να σταματήσει τον παράνομο και απάνθρωπο αποκλεισμό. Οι ίδιοι οι αλιείς δεν μπορούν. Και όπως ορθώς επισημαίνει η Μαντλήν, έχουν το δικαίωμα να αλιεύουν στα δικά τους νερά. Αυτή τη στιγμή, τα πάντα είναι σαν ένα σκοτεινό όνειρο και το μέλλον φαίνεται δυσοίωνο. Ελπίζει ότι μια μέρα θα απελευθερωθούν από τον αποκλεισμό. Και το να ελπίζουν είναι το μόνο πράγμα που μπορούν να κάνουν.

Το τηλέφωνό της χτύπησε. Κάποιος αναρωτήθηκε πού ήταν. Η Μαντλήν  δεν απομακρυνόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, και με ρώτησε αν είχα περισσότερες ερωτήσεις. Πήρα μερικές φωτογραφίες της και την ευχαρίστησα για το χρόνο της. Πριν φύγει  προσφέρθηκε να βοηθήσει στον επιστροφή  της Κιβωτού της Γάζας πίσω στο νερό.

Αλλά νομίζω ότι θα την ξαναδώ  να στέκεται στην άκρη του λιμανιού. Και μετανοιώνω που ποτέ δεν την ρώτησα,  τι σκέφτεται όταν   κοιτάζει προς τον ορίζοντα .

Πηγή: Gazaark

 

Share

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος δ΄

Πώς είναι να οργανώνεις δράσεις για τη μείωση του αναλφαβητισμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της εφηβικής εγκυμοσύνης στην ίδια σου την κοινότητα και γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακουστούν οι φωνές των κοριτσιών;

Το παρακάτω αφιέρωμα των Anna Leach και Sam O’Neill παρουσιάστηκε στις σελίδες της Guardian. Περιλαμβάνει 12 συνεντεύξεις με κορίτσια κάτω των 20 χρονών, ακτιβίστριες σε χώρες του αποκαλούμενου ως «αναπτυσσόμενου» κόσμου, σχετικά με τις δράσεις που οργανώνουν στις κοινότητές τους και τους λόγους που τις κινητοποίησαν. Αυτό που μας άρεσε είναι ότι προσφέρει μια ματιά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες, αλλά από την οπτική νέων κοριτσιών που έχουν ένα όραμα αλλαγής και μάχονται για αυτό. Το αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα μέρη.

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Σιέρα Λεόνε

“Το να μοιραστώ τη δική μου εμπειρία, μου έδωσε την αυτοπεποίθηση να υπερασπίζομαι και άλλες νεαρές μητέρες”, Fatimata, 19

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η ζωή μίας έφηβης δεν τελειώνει εξαιτίας της μητρότητας, λέει η Fatimata. Φωτογραφία: Forward

Στην κοινότητα Γουετερλού (Waterloo), τα κορίτσια δεν αντιμετωπίζονται δίκαια. Βιώνουν πολύ σεξουαλική παρενόχληση και συχνά τις χτυπούν οι άντρες. Πολλά κορίτσια ξεπέφτουν γιατί συμμετέχουν στην πορνεία και πηγαίνουν στα κλαμπ να γνωρίσουν άντρες, όπου πίνουν, καπνίζουν και βάζουν τον εαυτό τους σε ρίσκο εξαιτίας των εκμεταλλευτών του σεξ.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα ήταν τη στιγμή που ανακάλυψα ότι είμαι έγκυος. Είμουνα μικρή και έπρεπε ν’ αφήσω το σχολείο για να γίνω μία έφηβη μητέρα. Πίστεψα ότι η ζωή μου τέλειωσε. Δεν μπορούσα να ζήσω με τον εαυτό μου. Δεν είχα καμία οικονομική βοήθεια και δεν ήθελα να είμαι σαν τ’ άλλα κορίτσια στους δρόμους. Έπρεπε να κάνω κάτι. Εμπνεύστηκα από το έργο των οργανώσεων Εμπρός/Forward και G2G (κίνηση χειραφέτησης κορίτσι σε κορίτσι) που με έμαθαν ότι η ζωή για μία έφηβη δεν τελειώνει εξαιτίας της μητρότητας και άρχισα να κάνω εκστρατεία.

Διδάχθηκα ότι μπορείς να επιτύχεις οτιδήποτε με λίγη σκληρή δουλειά. Το να μοιραστώ τη δική μου εμπειρία μου έδωσε την αυτοπεποίθηση να υπερασπιστώ και άλλες κοπέλες σαν κι εμένα.

Η στιγμή περηφάνιας: Με τη χάρη του Θεού κατάφερα να επιστρέψω στην εκπαίδευση. Επίσης, χάρη στην οργάνωση Εμπρός/Forward, ταξίδεψα με αεροπλάνο σε μία άλλη χώρα, κάτι που συνήθως κάποια σαν κι εμένα δεν θα έχει την ευκαιρία να κάνει. Πήγαμε στη Γκάνα να συναντήσουμε άλλα κορίτσια που ασχολούνται με παρόμοια θέματα εκεί. Είμαι ευχαριστημένη που αποτελώ μέρος αυτού του έργου, έτσι μπορώ να βοηθήσω γυναίκες της κοινότητάς μου και έχω την ευκαιρία να μιλήσω με άλλες νέες κοπέλες όπως εγώ και να τους πω ότι δεν χρειάζεται να είναι θύματα.

Την επόμενη χρονιά, θέλω να δώσω τις τελικές εξετάσεις στο σχολείο και να πάω στο πανεπιστήμιο. Τα επόμενα πέντε χρόνια, εύχομαι να γνωρίσω και να ταξιδέψω σε άλλους τόπους. Τέλος,10 χρόνια από σήμερα εύχομαι να ζω μακριά από τη φτώχεια, σαν μια φυσιολογική περήφανη νέα γυναίκα.

Μετά από παράκληση της οργάνωσης Εμπρός/ Forward, η παρούσα συνέντευξη δημοσιεύθηκε με ψευδώνυμο.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μιας νεαρής ακτιβίστριας – Αφγανιστάν

«Παρόλο που στην κοινότητά μου τα κορίτσια αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας  δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κατάσταση στο Αφγανιστάν αλλάζει», λέει η Farkonda Tahery, 16 χρονών

Η Farkhonda Tahery πιστεύει ότι οι πολιτισμικές παραδόσεις που δεν σέβονται τις γυναίκες μπορούν να υπερνικηθούν με την εκπαίδευση. Φωτογραφία: Frozan Tahery

 Σύμφωνα με τον νόμο του Νεύτωνα, ένα αντικείμενο παραμένει στην ίδια κατάσταση εκτός κι εάν μια δύναμη το επηρεάσει. Τα κοινωνικά φαινόμενα έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά. Άρχισα την καμπάνια μου ως μια μικρή δύναμη με σκοπό ν’αλλάξω τα στερεότυπα της ζωής των γυναικών στο Αφγανιστάν.

Ζώντας στο Αφγανιστάν ως κορίτσι και παρατηρώντας την κατάσταση των γυναικών, ήθελα να συμβάλω στην αλλαγή. Αλλά και η επιρροή που ασκούν οι γυναίκες που τα λένε έξω απ’ τα δόντια, ήταν για μένα μια ακόμη έμπνευση για να ξεκινήσω την καμπάνια μου.

Παρόλο που στην κοινότητά μου τα κορίτσια αντιμετωπίζονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η κατάσταση στο Αφγανιστάν αλλάζει. Και όπως αλλάζει το Αφγανιστάν, παράλληλα βελτιώνεται και η κατάσταση για τις γυναίκες.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Τα κορίτσια στην κοινότητα μας έρχονται αντιμέτωπες με πολιτισμικές παραδόσεις που δεν τα σέβονται. Για παράδειγμα, μερικές φορές, οι κόρες δίνονται στην οικογένεια ενός θύματος δολοφονίας  ως αμοιβή εγκλήματος. Επιπλέον, η οικονομική εξάρτηση των κοριτσιών από την οικογένειά τους δημιουργεί πολλά προβλήματα . Τα κορίτσια στα περισσότερα μέρη του Αφγανιστάν δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, πράγμα το οποίο είναι η αρχή για μια σειρά προβλήματα.

Το πιο δύσκολο εμπόδιο είναι ότι οι ίδιες οι γυναίκες αποδέχονται τη σημερινή τους κατάσταση και δεν μας βοηθούν ώστε να τις βοηθήσουμε κι εμείς. Επειδή είναι αναλφάβητες δεν μπορούν να οραματιστούν μια διαφορετική ζωή. Έτσι, ο αναλφαβητισμός είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για τους ανθρώπους που αγωνίζονται για τα δικαιώματα των γυναικών.

Η στιγμή περηφάνιας: δύο φίλες μου κι εγώ πήραμε μέρος σε ένα πρόγραμμα πολιτισμικών ανταλλαγών με τρία αγόρια από το Helmand  . Τους μιλήσαμε για τις γυναίκες στο Ισλάμ, κι εκείνα, τα οποία πριν δεν δέχονταν τα κορίτσια ως ανθρώπινα όντα, άρχισαν να πιστεύουν ότι τα κορίτσια θα πρέπει να μορφώνονται. Έπεισαν τους γονείς τους να αφήσουν τις αδελφές τους να πάνε στο σχολείο.

Οι βραχυπρόθεσμοι στόχοι μου είναι να βελτιώσω τη λέσχη μου του βιβλίου, να δημιουργήσω μια δημόσια βιβλιοθήκη στην Dasht -e – Barchi, στην Καμπούλ, να σπουδάσω πολιτικές επιστήμες και διεθνείς σχέσεις και να συνεχίσω τις σπουδές μου με μάστερ και διδακτορικό .

Οι μακροπρόθεσμοι στόχοι μου είναι να ενταχθώ σε ένα πολιτικό κόμμα, να διδάξω στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ, να δημιουργήσω μια ένωση  γυναικών συγγραφέων, να ιδρύσω πολιτικό κόμμα και να εργαστώ ως πολιτικός στην κυβέρνηση του Αφγανιστάν.

μετάφραση: Σοφία Ξυγκάκη

 

Η ιστορία μιας νεαρής ακτιβίστριας – Ινδία

«Αφού παρενοχλήθηκα από έναν άντρα πηγαίνοντας στο σχολείο, θέλησα να κάνω ό,τι μπορώ ώστε τα κορίτσια και οι γυναίκες να μη ζήσουν παρόμοια περιστατικά στο μέλλον» λέει η Shalu Shrivastava, 17 χρονών.

Η Shalu Shrivastava, στο κέντρο, θέλει να διεξάγει καμπάνια σε όλη την Ινδία για τα δικαιώματα των γυναικών. Φωτογραφία: Oxfam India

Όταν ήμουν 12 χρονών, στο δρόμο για το σχολείο μου, ένας ξυλουργός με πείραζε, με ακολουθούσε και με παρενοχλούσε. Προσπάθησα να τον αποφύγω, αλλά η κατάσταση έγινε δύσκολη όταν άρχισε να με σχολιάζει με άσεμνο τρόπο. Μια μέρα, τράβηξε από το κεφάλι την dupatta που φορούσα [σάλι που καλύπτει κεφάλι και ώμους] και αυτό πραγματικά με αναστάτωσε. Του είπα να σταματήσει να με παρενοχλεί∙μερικές φορές τον προειδοποίησα κιόλας  ότι η συμπεριφορά του θα έχει άσχημες συνέπειες, αλλά δεν το πήρε στα σοβαρά. Συνέχισε να κάνει τα ίδια, έτσι κι εγώ μερικές φορές για να τον αποφύγω δεν πήγαινα στο σχολείο.

Γι’ αυτό το λόγο, αποφάσισα να εγκαταλείψω το σχολείο. Η οικογένειά μου με ρώτησε το γιατί, οπότε έπρεπε να τους τα πω όλα. Είπαν ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να με εμποδίσει από το να πηγαίνω στο σχολείο και αποφάσισαν να υποβάλουν καταγγελία στον διευθυντή του σχολείου. Το σχολείο δεν έκανε τίποτα, γι ‘αυτό αποφασίσαμε να αντιμετωπίσουμε αυτόν τον άνδρα και την οικογένεια του. Το αρνήθηκαν και είπαν ότι έφταιγα εγώ που τον ενθάρρυνα.  Μιλήσαμε σε μιαν panchayat [αντιπροσωπία του δήμου], αλλά κι αυτοί δεν κατάφεραν να επιλύσουν το ζήτημα.

Μετά από αυτό, η οικογένειά μου επικοινώνησε  με το  Empowerment For Rehabilitation Academic and Health της Oxfam Ινδίας. Μας προέτρεψαν να κάνουμε καταγγελία στην αστυνομία, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα να συλληφθεί ο βασανιστής μου. Μετά από αυτή τη δοκιμασία, αποφάσισα να συμμετάσχω στο Efrah και να αγωνιστώ κι εγώ για τα δικαιώματα των γυναικών και των κοριτσιών. Θέλω τα κορίτσια και οι γυναίκες να μην έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τέτοια προβλήματα στο μέλλον.

Τα κορίτσια στην κοινότητά μας υποβάλλονται συχνά σε τέτοιες τρομερές δοκιμασίες. Στο δρόμο για το σχολείο ή την αγορά, φοβούνται πάντα για την ασφάλειά τους. Φοβούνται διαρκώς ότι θα τις παρενοχλήσουν σεξουαλικά, ότι θα τις πειράξουν, ότι θα υποστούν ενδοοικογενειακή βία. Δεν αισθάνονται ασφαλή σε αυτήν την κοινωνία.

Μεγαλύτερη πρόκληση: Στην αρχή, οι άνθρωποι κατέκριναν τις προσπάθειές μου∙ εναντιώθηκαν σε κάθε είδους καμπάνια, δική μου και της οικογένειάς μου. Αλλά αυτό ακριβώς με παρακίνησε να δουλέψω σκληρά ώστε να πετύχει η καμπάνια.

Η στιγμή περηφάνιας: Πρόσφατα, μου πήραν συνέντευξη για το πρόγραμμα All India Radio, σχετικά με την παρενόχληση σε δημόσιους χώρους, και μου δόθηκε έτσι η ευκαιρία να μοιραστώ τις εμπειρίες μου και να ευαισθητοποιήσω τον κόσμο. Μελλοντικός στόχος μου είναι να κάνω καμπάνια σε όλο την Δελχί. Τα επόμενα πέντε έως δέκα χρόνια, θέλω να διεξάγω εκστρατείες σε όλη τη χώρα, έτσι ώστε όλες οι γυναίκες στην Ινδία τα γνωρίσουν τα δικαιώματά τους και ότι είναι νόμιμη η αξίωσή τους να αγωνιστούν για δικαιοσύνη.

μετάφραση: Σοφία Ξυγκάκη

Πηγή: Guardian

 

Share

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος γ΄

Πώς είναι να οργανώνεις δράσεις για τη μείωση του αναλφαβητισμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της εφηβικής εγκυμοσύνης στην ίδια σου την κοινότητα και γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακουστούν οι φωνές των κοριτσιών;

Το παρακάτω αφιέρωμα των Anna Leach και Sam O’Neill παρουσιάστηκε στις σελίδες της Guardian. Περιλαμβάνει 12 συνεντεύξεις με κορίτσια κάτω των 20 χρονών, ακτιβίστριες σε χώρες του αποκαλούμενου ως «αναπτυσσόμενου» κόσμου, σχετικά με τις δράσεις που οργανώνουν στις κοινότητές τους και τους λόγους που τις κινητοποίησαν. Αυτό που μας άρεσε είναι ότι προσφέρει μια ματιά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες, αλλά από την οπτική νέων κοριτσιών που έχουν ένα όραμα αλλαγής και μάχονται για αυτό. Το αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα μέρη.

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Νιγηρία

“Θέλω να κατορθώσω να πείσω αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία ότι η μόρφωση για τα κορίτσια είναι σημαντική”, λέει η Simon Abigail, 15

Η Simon Abigail μιλάει σε έφηβες μητέρες της κοινότητας της και προσπαθεί να της πείσει να γυρίσουν στο σχολείο. Φωτογραφία: Kate Holt

Όταν τελειώσω το σχολείο θέλω να γίνω ποδοσφαιρίστρια. Αγαπώ το ποδόσφαιρο και νομίζω ότι τα κορίτσια είναι καλύτερες παίκτριες από τα αγόρια. Αν δεν είμαι τόσο καλή στο ποδόσφαιρο ώστε να παίξω επαγγελματικά, θα ήθελα να γίνω δημοσιογράφος. Κι αυτό γιατί θέλω να έχω περισσότερη πληροφόρηση για πράγματα που μας κρύβει η κυβέρνηση. Αυτό συμβαίνει συχνά στη Νιγηρία.

Θέλω να είμαι σε θέση να επηρεάζω ανθρώπους που έχουν εξουσία. Για παράδειγμα, όταν βλέπεις ένα ορφανό παιδί, θέλω οι πολιτικοί να αναλαμβάνουν ευθύνη για όσους έχουν την ανάγκη και όσους δεν διαθέτουν τα χρήματα να πληρώσουν τα δίδακτρα του σχολείου για τα παιδιά τους. Η κυβέρνηση πρέπει να παρέχει περισσότερες ευκολίες έτσι ώστε να μπορούμε να διδαχθούμε καλύτερα μαθήματα όπως η φυσική και η χημεία. Επίσης έχουμε ανάγκη από πιο πρακτικά μαθήματα, για να μάθουμε πράγματα εκτός βιβλίου. Οι θετικές επιστήμες, η τεχνολογία και η τέχνη δεν διδάσκονται σωστά γιατί δεν μπορούμε να έχουμε καθόλου πρακτική εξάσκηση.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Στη λέσχη κοριτσιών, ανεβάζουμε θεατρικά έργα για τις επιπτώσεις που έχει το ότι τα κορίτσια δεν μορφώνονται. Παρουσιάζουμε τα έργα μας σε εκπαιδευτικά ιδρύματα και στην κοινότητά μας. Επισκέφτηκα ένα κορίτσι που είναι έγκυος για να της εξηγήσω ότι αφού γεννήσει πρέπει να προσπαθήσει να γυρίσει στο σχολείο. Κατά πόσο με άκουσε θα φανεί όταν θα γεννήσει, αν και θα είναι δύσκολο για εκείνη γιατί δεν ξέρω ποιος θα της προσέχει το μωρό. Μερικά κορίτσια δυσκολεύονται να διαβάσουν γιατί δεν έχουν διδαχθεί σωστά. Έτσι δεν βλέπουν το λόγο να συνεχίσουν στο γυμνάσιο.

Η στιγμή περηφάνιας: Ένα κορίτσι γέννησε ένα κοριτσάκι και πήγα να την επισκεφτώ και να μιλήσω στην οικογένειά της. Αυτές τις μέρες επέστρεψε στο σχολείο και έγινε μέλος και της λέσχης κοριτσιών. Είναι πολύ καλή στο να προωθεί το μήνυμά μας. Πιστεύω ότι όσο περισσότερα κορίτσια συγκεντρωθούν μαζί τόσο περισσότερη δύναμη θα αποκτήσουμε. Η φιλοδοξία μου είναι να καταφέρω να μιλήσω σε έναν Νιγηριανό πολιτικό και να πω για τη σημασία που έχει η μόρφωση των κοριτσιών στη Νιγηρία. Έχω πολλές ελπίδες για τη μόρφωση των κοριτσιών στη Νιγηρία, αλλά πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε εκστρατεία και να ενθαρρύνουμε τα κορίτσια να μείνουν για περισσότερο χρόνο στο σχολείο.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Φιλιππίνες

“Η μεγαλύτερη πρόκληση στoν αγώνα μου είναι ο σχεδιασμός και η ανεύρεση πόρων”, λέει η Nafieza Mohammad, 17

Η Nafieza συμμετέχει σε εκστρατείες για το περιβάλλον από 12 χρονών. Φωτογραφία: Nafieza Mohammad

Η καταστροφή που αντιμετώπισε η χώρα μου από τις δυνατές καταιγίδες με παρακινεί να κάνω περισσότερα για τις Φιλιππίνες. Θα ήθελα να επικεντρωθώ περισσότερο σε δράσεις για το περιβάλλον και την ειρήνη και να αγωνιστώ ενάντια στην απάθεια του κόσμου. Είμαι περήφανη να λέω ότι είμαι μία ενεργή αγωνίστρια για το περιβάλλον από 12 χρονών, συμμετέχοντας σε οργανώσεις όπως Κορίτσια Πρόσκοποι των Φιλιππίνων, Αλληλεγγύη Νέων για την Ειρήνη (Youth Solidarity for Peace), Ερυθρός Σταυρός, 9η Βουλή των νέων και το Πρόγραμμα Ηγεσίας Νέων από τις Φιλιππίνες (Philippine Youth Leadership Program).

Η στιγμή περηφάνιας: Πριν από πέντε χρόνια συμμετείχα για πρώτη φορά σ’ ένα μεγάλο περιβαλλοντικό πρόγραμμα για τον καθαρισμό των σκουπιδιών στην κοινότητά μας. Ο κόσμος εντυπωσιάζεται όταν βλέπει ότι μικρά κορίτσια σαν κι εμένα μπορούν να εργαστούν κάνοντας τη διαφορά στον κόσμο. Η τιμή που νιώσαμε με την ολοκλήρωση του προγράμματος με ενέπνευσε να κάνω περισσότερα για τη μητέρα Γη. Το πάθος μου μεγάλωσε μέσα από σεμινάρια και εκπαίδευση ενεργοποίησης (seminars and leadership trainings) για την κλιματική αλλαγή που είχα τη μεγάλη τύχη να παρακολουθήσω. Με ώθησαν να οργανώσω δενδροφυτεύσεις και δραστηριότητες καθαριότητας σε διαφορετικές περιοχές της πόλης μας. Αψηφήσαμε τον καυτό ήλιο και λερώσαμε τα χέρια μας φυτεύοντας σπόρους στη γη για να διασφαλίσουμε περισσότερα δέντρα για την επόμενη γενιά. Έμαθα ότι η συνεργασία μεταξύ των πολιτών και της κυβέρνησης οδηγεί στην ανάπτυξη. Πρόσφατα είμαι περήφανη που εργάστηκα σε πρόγραμμα αντιμετώπισης του προβλήματος των πλαστικών μπουκαλιών (tackling the plastic bottles) στην πόλη της Ζαμποάνγκα (Zamboanga City) όπου ζω. Το πρόγραμμα έχει τρεις φάσεις: ένα ημερήσιο εργαστήρι περιβαλλοντικού φωτορεπορτάζ, φωτογραφική έκθεση σε σχολεία, εμπορικά κέντρα και κυβερνητικά γραφεία, καθώς και εκπαίδευση για την ανακύκλωση πλαστικών μπουκαλιών, όπως για παράδειγμα η χρήση τους ως σημαδούρες. Είναι ανησυχητικό να γνωρίζει κανείς ότι σύμφωνα με τα αποτελέσματα μίας μελέτης τα πλαστικά μπουκάλια χρειάζονται 400 χρόνια να αποσυντεθούν.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Απ’ όταν ξεκίνησα ν’ ασχολούμαι με τον ακτιβισμό η μεγαλύτερη δυσκολία για μένα ήταν ο σχεδιασμός και η ανεύρεση πόρων. Αυτό είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση. Εντούτοις έμαθα ότι όταν υπάρχει θέληση υπάρχει και τρόπος.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Ρουάντα 

“Ξεκίνησα να ενδιαφέρομαι για τα γυναικεία δικαιώματα όταν συνειδητοποίησα ότι αντιμετώπιζα πολιτισμικά στερεότυπα σύμφωνα με τα οποία είμουνα ανίκανη να εργαστώ στο χώρο των επιστημών”, λέει η Celeste Dushime, 18

Η Celeste Dushime λέει ότι είναι η παράδοση και όχι η κυβέρνηση που κρατάει τις γυναίκες παροπλισμένες στη Ρουάντα. Φωτογραφία: UN Foundation

Στη Ρουάντα, έχουμε μία από τις πιο ενθαρρυντικές κυβερνήσεις σε σχέση με τη χειραφέτηση των γυναικών. Οι λόγοι που κρατάνε δεμένες τις γυναίκες είναι περισσότερο πολιτισμικοί. Δεν υπάρχει έλλειψη ευκαιριών για τις γυναίκες στη Ρουάντα. Υπάρχει έλλειψη θέλησης εκ μέρους των γυναικών ν’ αξιοποιήσουν αυτές τις ευκαιρίες. Αυτό αγωνίζομαι ν’ αλλάξω.

Ξεκίνησα να ενδιαφέρομαι για τα γυναικεία δικαιώματα όταν συνειδητοποίησα ότι αντιμετώπιζα πολιτισμικά στερεότυπα σύμφωνα με τα οποία ήμουν ανίκανη να εργαστώ στο χώρο των επιστημών. Η κυβέρνηση κάνει πολλά για ν’ αλλάξει αυτή η κατάσταση, αλλά οι παραδόσεις που κρατάνε χρόνια δεν αλλάζουν σε μία νύχτα.

Μεγαλύτερη πρόκληση: Ήξερα πως κάτι έπρεπε να γίνει αλλά τίποτα απ’ αυτά που μπορούσα να κάνω δεν φαινόταν αρκετά σημαντικό ώστε να υπάρξει αλλαγή. Τότε ήταν που διάβασα πολλά βιβλία για τις δυσκολίες που οι γυναίκες αντιμετωπίζουν παγκοσμίως, όπως το Half the Sky του Nicholas Kristof και το A Thousand Sisters της Lisa Shannon. Άρχισα να βλέπω το πρόβλημα ως παγκόσμιο, αλλά αυτό μ’ έκανε να νιώσω αδύναμη.

Τότε άκουσα για το Ίδρυμα Girl Up του ΟΗΕ. Από τη στιγμή που είχα δει ένα παγκόσμιο πρόβλημα, είδα ότι μπορεί να υπάρχει μία παγκόσμια λύση, προερχόμενη από ανθρώπους της ηλικίας μου. Αυτή ήταν η ενθάρρυνση που χρειαζόμουνα για να ξεκινήσω να δουλεύω στην κοινότητά μου.

Η στιγμή περηφάνιας: Στη συνέχεια, με τη βοήθεια μίας φίλης, ξεκίνησα μία οργάνωση για τη χειραφέτηση των κοριτσιών. Στόχος μας ήταν να κάνουμε σεμινάρια σε νεαρότερα κορίτσια, να δώσουμε φωνή σε νεαρότερες μαθήτριες, να δημιουργήσουμε ένα ενιαίο μέτωπο νεαρών κοριτσιών, έτοιμων ν’ αγωνιστούν για κάθε νεαρή γυναίκα που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της.

Ακόμα κι είναι μία μικρή αλλαγή, ξέρω ότι αυτή η μικρή αλλαγή θα φέρει μία μεγάλη αλλαγή στις ζωές κάποιων, κι αυτό είναι που ελπίζω.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

Πηγή: Guardian 

 

Share

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος β΄

Πώς είναι να οργανώνεις δράσεις για τη μείωση του αναλφαβητισμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της εφηβικής εγκυμοσύνης στην ίδια σου την κοινότητα και γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακουστούν οι φωνές των κοριτσιών;

Το παρακάτω αφιέρωμα των Anna Leach και Sam O’Neill παρουσιάστηκε στις σελίδες της Guardian. Περιλαμβάνει 12 συνεντεύξεις με κορίτσια κάτω των 20 χρονών, ακτιβίστριες σε χώρες του αποκαλούμενου ως «αναπτυσσόμενου» κόσμου, σχετικά με τις δράσεις που οργανώνουν στις κοινότητές τους και τους λόγους που τις κινητοποίησαν. Αυτό που μας άρεσε είναι ότι προσφέρει μια ματιά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες, αλλά από την οπτική νέων κοριτσιών που έχουν ένα όραμα αλλαγής και μάχονται για αυτό. Το αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα μέρη.

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Νησιά Φίτζι

“Θέλω ν’ αλλάξω τον τρόπο που σκέφτονται τα νέα κορίτσια, να τα βοηθήσω να καταλάβουν ότι μπορούν να πετύχουν πολλά, ακόμα και αν έχουν αφήσει το σχολείο “ λέει η Ana Waqatabu Liganisulu, 19

Μία εκστρατεία για ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες ενέπνευσε την Άννα να δει ότι υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες γι’ αυτή και τις συνομήλικές της. Φωτογραφία: ICAAD Global

Το να είσαι νέα γυναίκα που μεγαλώνει σε μία αγροτική κοινότητα των Φίτζι είναι πάντα μία πρόκληση. Ο τρόπος που βλέπω αυτή την πρόσκληση άλλαξε από τη στιγμή που έγινα μέλος της Ροσίκα Ντέο – Γίνε η αλλαγή, μία καμπάνια για ισότιμη εκπροσώπηση, ίσα δικαιώματα και ίση αντιμετώπιση, ισότιμη πρόσβαση στις βασικές ανάγκες.

Από τι στιγμή που εμείς οι γυναίκες, οι νέοι και τα παιδιά αντιπροσωπεύουμε πάνω από το μισό του πληθυσμού της χώρας, πιστεύουμε ότι έχουμε το δικαίωμα ν’ ακουστούμε και να έχουμε δικαίωμα λόγου σε ό, τι μας αφορά. Γι’ αυτό αγωνίζομαι.

Στην κοινότητά μου τα κορίτσια θεωρούνται αδύναμα και δεν έχουν λόγο στις συναντήσεις του χωριού. Όταν μιλάμε, γρυλλίζουν απειλητικά λέγοντας ότι πρέπει να φερόμαστε σαν κορίτσια, να καθόμαστε ήσυχα και ν’ ακούμε τους μεγάλους. Επίσης όταν ένα έφηβο κορίτσι μείνει έγκυος είναι δακτυλοδεικτούμενο και το διώχνουν από το σχολείο, ενώ ο τύπος κυκλοφορεί ελεύθερα.

Οι βασικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα κορίτσια στην κοινότητά μου είναι ότι δεν έχουν επιλογές ή δεύτερες ευκαιρίες. Αν αποτύχουν στο σχολείο, η μόνη τους επιλογή είναι να μείνουν στο σπίτι και να βοηθήσουν με τις καθημερινές δουλειές του νοικοκυριού. Επίσης δεν παρακινούνται καθόλου από τους γονείς τους.

Θέλω ν’ αλλάξω τον τρόπο που σκέφτονται τα νέα κορίτσια, να τα βοηθήσω να συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να καταφέρουν πολλά, ακόμα και αν έχουν αφήσει το σχολείο. Δεν είναι απαραίτητο οι ζωές τους να είναι γύρω από το σπίτι και το νοικοκυριό. Θέλω να συνειδητοποιήσουν ότι η φωνή τους είναι το ίδιο σημαντική μ’ αυτή των μεγάλων.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Η έλλειψη συνεργασίας από τα ίδια τα κορίτσια επειδή υπακούουν περισσότερο σ’ αυτό που τους λένε να κάνουν και όχι σ’ αυτό που θέλουν.

Η στιγμή περηφάνιας: Να βλέπω νέους άντρες να γίνονται μέλη της ομάδα μας και ν’ αγωνίζονται για ισότητα.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Μαλάουι

“Μέσα από την ομάδα νέων στην οποία είμαι μέλος καταφέραμε να σώσουμε μία φίλη που παντρεύτηκε μ’ έναν άντρα για τα χρήματα”, λέει η Yaweta, 15

Η συμμετοχή της σε μία λέσχη παιδιών μία δράση της Οργάνωσης Σχέδιο Μαλάουι/ Plan Malawi βοήθησε της Yaweta να μάθει συνειδητοποιήσει τα δικαιώματά της. Φωτογραφία: Plan Malawi

Πολλά κορίτσια στην κοινότητά μου θεωρούνται βάρος για τους γονείς τους. Ο κόσμος αναφέρεται στα κορίτσια ως ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας. Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι είναι χάσιμο χρήματος να επενδύσει κάποιος στην εκπαίδευση ενός κοριτσιού, καλύτερα να την παντρέψουν και να πάρουν προίκα από το γαμπρό. Τα περισσότερα κορίτσια στην κοινότητά μου καταλήγουν να γίνουν μαμάδες, αρκετές ακόμα από τα 14 τους.

Τα περισσότερα σχολεία δεν είναι φιλικά για τα κορίτσια, χωρίς κατάλληλες τουαλέτες για κορίτσια. Στα περισσότερα σχολεία της κοινότητάς μου τα κορίτσια καταλήγουν να πηγαίνουν στο σπίτι τους όταν χρειάζεται να πάνε τουαλέτα και δεν επιστρέφουν στο σχολείο να ολοκληρώσουν τα μαθήματα της ημέρας.

Άλλα βασικά προβλήματα για τις νέες κοπέλες είναι οι πρόωροι εξαναγκαστικοί γάμοι και η έλλειψη κατάλληλης ενημέρωσης και πρόσβασης σε θέματα σεξουαλικής αναπαραγωγής και υγείας.

Το Σχέδιο Μαλάουι καινοτομεί στη διάδοση φιλικής προς τις νέες κοπέλες ενημέρωσης σε θέματα σεξουαλικής υγείας και αναπαραγωγής, βοηθώντας τα κορίτσια να πάρουν πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις. Η συμμετοχή μου στη λέσχη παιδιών του Σχεδίου μού άνοιξε τα μάτια και με έκανε να συνειδητοποιήσω τα δικαιώματά μου. Εκεί απέκτησα ένα πάθος να μάχομαι και να προστατεύω τα δικαιώματα των νέων και των παιδιών, ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Στην κοινότητά μου δεν είναι εύκολο για τους πιο ηλικιωμένους ν’ ακούσουν ένα νέο κορίτσι όπως εγώ. Κάποιες φορές οι δημόσιες αρχές, όπως η αστυνομία, δεν μας παίρνουν στα σοβαρά όταν αναφέρουμε περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών, έτσι βασιζόμαστε σε εθελοντές μέσα στην κοινότητα να έρθουν σε επαφή μ’ αυτούς τους ανθρώπους ώστε ν’ ακουστούν οι φωνές μας. Είμαι ακόμα μικρή και δουλεύω σκληρά για να τελειώσω το γυμνάσιο, όπως και τα περισσότερα κορίτσια της κοινότητας. Δεν έρχομαι από μία οικογένεια που τα βγάζει εύκολα πέρα κι έτσι αγωνίζομαι να εξασφαλίσω τα χρήματα για τα δίδακτρα του σχολείου, αλλά είμαι ευγνώμων προς τους γονείς μου που στηρίζουν εμένα και τους αδερφούς μου ισότιμα.

Η στιγμή περηφάνιας: Μέσα από την ομάδα νέων στην οποία είμαι μέλος, καταφέραμε να σώσουμε μία από τις φίλες μας η οποία παντρεύτηκε έναν άντρα επειδή οι γονείς της του χρωστούσαν χρήματα. Αναφέραμε την περίπτωση στην αστυνομία και τον διευθυντή του σχολείου μέσω ενός εθελοντή. Προσωπικά, ο στόχος μου είναι να τελειώσω το γυμνάσιο και να φθάσω μέχρι το πανεπιστήμιο, κάτι που πολύ λίγα κορίτσια της κοινότητάς μου καταφέρνουν. Θα ήθελα τα περισσότερα κορίτσια της κοινότητας να τελειώσουν το γυμνάσιο και όχι να παντρεύονται.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Νεπάλ

“Όταν μιλάμε για γυναίκες κι εργασία εννοούμε κάτι περισσότερο από το κέντημα, το πλέξιμο και το νοικοκυριό”, Menuka Gurung, 19

Μετά τις σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων στην Ταιλάνδη, η Menuka θέλει να επιστρέψει στο Νεπάλ ν’ αλλάξει την κοινωνία μέσω κοινωνικά προσανατολισμένων επιχειρήσεων. Φωτογραφία: Ewen Bell

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Κατμαντού. Οι γονείς μου μετακόμισαν στην πρωτεύουσα από ένα χωριό μόλις παντρεύτηκαν. Παρότι δεν είχαν την ευκαιρία να σπουδάσουν φρόντισαν να έχουμε την ευκαιρία εγώ και η αδερφή μου.

Η γιαγιά μου ήθελε έναν εγγονό από τον πατέρα μου. Απογοητεύτηκε όταν γεννήθηκα γιατί ήμουν δεύτερο παιδί και περίμεναν να είναι αγόρι. Παρόλο που ο πατέρας μου ήταν ο μεγαλύτερος γιός της δεν μας έδειξε ποτέ αγάπη γιατί ήθελε εγγονό. Λυπόμουνα γι’ αυτό. Ωστόσο αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτή δεν είναι μόνο η δική μου ιστορία. Υπάρχουν πολλές γυναίκες που αντιμετώπισαν ανισότητα λόγω του φύλου τους. Το πρώτο εμπόδιο για ένα κορίτσι είναι η ίδια της η οικογένεια. Σήμερα, περισσότερος κόσμος στηρίζει τη μόρφωση των κοριτσιών στο Νεπάλ. Υπάρχουν εντούτοις πολλές αμόρφωτες οικογένειες που δεν έχουν ιδέα για την εκπαίδευση και τα δικαιώματα των γυναικών. Εάν θέλουμε ισότητα πρέπει να εμπλέξουμε τ’ αγόρια όσο και τα κορίτσια σε θέματα υπεράσπισης. Τα αγόρια πρέπει να ξέρουν πως αισθάνονται τα κορίτσια όταν τα πειράζουν ή όταν τ’ αγόρια μπορούν να βγουν έξω αλλά τα κορίτσια πρέπει να μένουν σπίτι μετά τις 7 μμ.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Να ισορροπήσω τις σπουδές μου με επιπλέον δραστηριότητες είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για μένα. Οι γονείς μου χαίρονταν να με βλέπουν να νοιάζομαι για τα γυναικεία δικαιώματα και για τη δράση μου στην κοινότητα, αλλά πάντα φοβόντουσαν ότι μπορεί να επηρεαστούν οι σπουδές μου.

Η στιγμή περηφάνιας: Μία από τις πιο περήφανες στιγμές για μένα ήταν η διοργάνωση μίας κινητοποίησης (a flashmob) με την Hollaback, η οποία μάχεται να βάλει τέλος στον εκφοβισμό στους δρόμους. Πάνω απ’ όλα το να είμαι μέλος, στην πρώτη και μοναδική οργάνωση για νέες γυναίκες στο Νεπάλ, με κάνει περήφανη. Σαν μαθητευόμενη και σαν ασκούμενη είχα τη δυνατότητα να έρθω σε επαφή με ανθρώπους από διαφορετικά περιβάλλοντα και να διαδώσω το λόγο για τη χειραφέτηση των γυναικών αλλά και να μάθω από τις εμπειρίες τους.

Για την ώρα, είμαι φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο Webster στην Ταϊλάνδη, στη διοίκηση επιχειρήσεων και τις διεθνείς σχέσεις. Θέλω να κάνω καριέρα στην κοινωνική επιχειρηματικότητα. Το όνειρο μου είναι ν’ αλλάξω τη νεπαλέζικη κοινωνία μέσα από υπεύθυνες κοινωνικά προσανατολισμένες επιχειρήσεις.

Όταν μιλάμε για γυναίκες και εργασία, εννοούμε κάτι περισσότερο από το ράψιμο, το πλέξιμο και το νοικοκυριό. Κάποιοι στο Νεπάλ πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο απ’ αυτό. Θέλω ν’ αλλάξω τη λάθος αντίληψη που έχουν για τις γυναίκες στην εργασία αλλά και γενικά.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

Πηγή: Guardian

 

 

Share

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος α΄

Πώς είναι να οργανώνεις δράσεις για τη μείωση του αναλφαβητισμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της εφηβικής εγκυμοσύνης στην ίδια σου την κοινότητα και γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακουστούν οι φωνές των κοριτσιών;

Το παρακάτω αφιέρωμα των Anna Leach και Sam O’Neill παρουσιάστηκε στις σελίδες της Guardian. Περιλαμβάνει 12 συνεντεύξεις με κορίτσια κάτω των 20 χρονών, ακτιβίστριες σε χώρες του αποκαλούμενου ως «αναπτυσσόμενου» κόσμου, σχετικά με τις δράσεις που οργανώνουν στις κοινότητές τους και τους λόγους που τις κινητοποίησαν. Αυτό που μας άρεσε είναι ότι προσφέρει μια ματιά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες, αλλά από την οπτική νέων κοριτσιών που έχουν ένα όραμα αλλαγής και μάχονται για αυτό. Το αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα μέρη. 

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Αιθιοπία

“Δημιούργησα ένα πρόγραμμα κινητοποίησης για την ανεύρεση πόρων με το όνομα Βουνό των Μολυβιών που απέφερε περισσότερο από μισό εκατομμύριο σχολικούς πόρους για τα παιδιά της Αιθιοπίας”, λέει η Hannah Godefa, 15

Κάθε δράση για αλλαγή μετράει, ακόμα κι η πιο μικρή λέει η Hannah. Φωτογραφία: Unicef

Όταν ήμουν επτά χρονών επισκέφτηκα την αγροτική περιοχή του ‘Αξουμ (Axum), γενέτειρα των γονιών μου, όπου έμεινα με τη γιαγιά μου. Εκεί γνώρισα ένα κορίτσι περίπου στην ηλικία μου και γίναμε πολύ καλές φίλες. Πριν φύγω, ήθελα να μείνω σ’ επαφή μαζί της, να είμαστε φίλες δια αλληλογραφίας αλλά οι γονείς μου μού εξήγησαν ότι δεν είχε ούτε μολύβια, ούτε τα μέσα για να μπορεί να μου γράφει.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το να υπερασπιστώ κορίτσια σαν κι εμένα ώστε να έχουν ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση θα γινόταν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Δημιούργησα ένα πρόγραμμα κινητοποίησης για την ανεύρεση πόρων με το όνομα Βουνό των Μολυβιών το οποίο απέφερε περισσότερο από μισό εκατομμύριο σχολικούς πόρους για τα παιδιά της Αιθιοπίας.

Τα κορίτσια που ζουν στις αγροτικές περιοχές της Αιθιοπίας αντιμετωπίζονται ως πηγή εισοδήματος. Η αξία του κοριτσιού για μία οικογένεια είναι η ικανότητά του να δουλέψει. Σε σύγκριση με τ’ αγόρια, τα κορίτσια δεν έχουν ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση.

Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά στον αναλφαβητισμό μεταξύ αγοριών και κοριτσιών. Αν μία οικογένεια έχει τη δυνατότητα να διαλέξει εάν θα στείλει στο σχολείο το κορίτσι ή το αγόρι, σχεδόν πάντα επιλέγεται το αγόρι.

Για μένα, η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν να προωθήσω την ιδέα μου στις αγροτικές κοινότητες όπου υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων για τους αρχηγούς των κοινοτήτων. Η παράδοση ορίζει ότι τα κορίτσια της ηλικίας μου πρέπει είτε να παντρεύονται, είτε να μένουν στην οικογένεια και να την υποστηρίζουν οικονομικά. Δεν είναι πάντα εύκολο να σπάσεις αυτή τη νοοτροπία. Παρόλα αυτά, η ηγεσία στην Αιθιοπία και αρκετές ΜΚΟ δεσμεύτηκαν ν’ αλλάξουν αυτό τον τρόπο σκέψης.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Είναι δύσκολο να βρω μία ισορροπία μεταξύ των υποχρεώσεων στο σχολείο και του ακτιβισμού. Έμαθα να βάζω πάνω απ’ όλα τη δική μου εκπαίδευση, έτσι ώστε να έχω μεγαλύτερη επιρροή στο μέλλον. Πιστεύω ακράδαντα ότι κάθε προσπάθεια για αλλαγή, ακόμη και η πιο μικρή, μετράει.

Η στιγμή περηφάνιας: Γνώρισα τον πρωθυπουργό του Καναδά τον Στέβεν Χάρπερ (Stephen Harper) και τον πρωθυπουργό της Αιθιοπίας Hailemariam Desalegn. Είναι σε θέση να επιφέρουν μεγάλες αλλαγές σε σχέση με τα δικαιώματα στην εκπαίδευση. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα είναι ότι έγινα πρέσβειρα καλής θέλησης της Unicef για την Αιθιοπία, γιατί έτσι έχω την ευκαιρία να μεταφέρω τη φωνή των κοριτσιών σε διεθνές επίπεδο και ενημερωθεί ο κόσμος σε θέματα εκπαίδευσης.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μία νεαρής ακτιβίστριας – Μπελίζ

“Η σωστή, διασκεδαστική και διαδραστική πληροφόρηση για την εγκυμοσύνη των εφήβων βοηθάει τα κορίτσια να πάρουνε καλύτερες και πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις” λέει η  Thandiwe Diego, 14

Η Thandiwe Diego 14 ετών αγωνίζεται για να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση των κοριτσιών στην κοινότητα της Γκαριφούνα στην Μπελίζ. Φωτογραφία: UN Foundation

Ο αγώνας μου είναι για τη χειραφέτηση των κοριτσιών στην κοινότητά μου, μέσα από την πληροφόρηση, την εκπαίδευση και τη διάδοση θετικών ιδεών.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Τα περισσότερα κορίτσια στην κοινότητά μου είναι φτωχά. Τα περισσότερα απ’ αυτά δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο και σε άλλα βασικά πράγματα όπως φαγητό, νερό και ηλεκτρικό ρεύμα. Μερικά απ’ αυτά ζούνε σε δυσλειτουργικά σπίτια και σπίτια στα οποία κακοποιούνται. Οι παράγοντες αυτοί εμποδίζουν τη συναισθηματική, πνευματική και σωματική ανάπτυξη των κοριτσιών.

Η στιγμή περηφάνιας: Διευρύνουμε τις εμπειρίες των κοριτσιών μέσα από τη δημιουργία ενός συγκροτήματος παραδοσιακού τραγουδιού των Γκαριφούνα (λαός αφρικανικής και ινδιάνικης καταγωγής στην Κεντρική Αμερική). Μαθαίνουμε τραγούδια στη διάλεκτο Γκαριφούνα και τα τραγουδάμε στην εθνική γιορτή των Γκαριφούνα. Εμπειρίες όπως αυτές δίνουν στα κορίτσια την ευκαιρία ν’ αναδειχθούν και κάνουν την κοινότητα να τις δει με θετική ματιά.

Η σωστή, διασκεδαστική και διαδραστική πληροφόρηση βοηθά τα κορίτσια να πάρουν καλύτερες και πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις. Η μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση είναι ένα μεγάλο κομμάτι στον αγώνα για τη χειραφέτηση των κοριτσιών. Επειδή είναι φτωχά, πολλά κορίτσια περιφρονούνται από την υπόλοιπη κοινότητα. Έχοντας μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση τα κορίτσια μπορούν να επιτρέψουν στον εαυτό τους να κάνουν μεγάλα όνειρα.

Όταν έχεις τη σωστή πληροφόρηση έχεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και είσαι σε θέση να πάρεις καλύτερες αποφάσεις. Αυτή είναι η φιλοσοφία στον αγώνα μας για να μειώσουμε τις εγκυμοσύνες των έφηβων κοριτσιών.

Όταν ένα κορίτσι μείνει έγκυος δεν μπορεί να γυρίσει στο σχολείο, είτε γιατί δεν την δέχεται το σχολείο είτε εξαιτίας του βάρους για την ανατροφή του παιδιού. Χωρίς μόρφωση τα κορίτσια πιθανότατα να μην είναι ποτέ σε θέση να επιτύχουν τους επαγγελματικούς τους στόχους ή να βρουν μία αξιοπρεπή μισθωτή εργασία, συνεχίζοντας κατ’ αυτό τον τρόπο τον κύκλο φτώχειας, αναλφαβητισμού και εκμετάλλευσης.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Αίγυπτος

“Αγωνίζομαι για ειρήνη, πολιτικά δικαιώματα, ελευθερία, δικαιοσύνη, γυναικεία δικαιώματα  – Αγωνίζομαι για την ουτοπία μου”, λέει η Yara Hady, 17

Η Yara Hady άρχισε να διδάσκει φυσική και χημεία σε κορίτσια σε μία υποβαθμισμένη περιοχή του Καΐρου μετά την Αιγυπτιακή επανάσταση. Φωτογραφία: Yara Hady

Πριν από τις 25 Ιανουαρίου 2011*, ο κόσμος όπως εγώ ζούσε σε μία φυσαλίδα. Ναι, κάποιοι από εμάς είχαμε μεγαλύτερη κοινωνική και πολιτική συνείδηση σε σχέση με άλλους, αλλά ήμασταν πολύ εγωιστές. Οι περισσότεροι της γενιάς μου που είναι πιο ευνοημένοι από τους περισσότερους, κοίταζαν του άλλους αφ’ υψηλού. Θέλαμε να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, αλλά σκεφτόμασταν περισσότερο με βάση ένα κοσμικό κράτος, ελευθερία λόγου και σύνταγμα. Ο κόσμος ήθελε καλύτερους μισθούς, περισσότερο ψωμί, και ιατρική περίθαλψη. Εξαιτίας αυτού του χάσματος, οι διαδηλώσεις μας πριν από τις 25 Ιανουαρίου 2011 δεν είχαν και μεγάλο αντίκτυπο.

Η απάντηση ήταν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό το εργαλείο ήταν ο τρόπος για να εμπλέξεις άλλους. Έτσι στις 25 Ιανουαρίου 2011, φωνάξαμε “ψωμί, ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη”. Ξαφνικά, μαζεύτηκαν 30-40000, από 15 έως 25 ετών, ήταν μια επανάσταση! Ο κόσμος κατάφερε ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Από τότε ξέρω ακριβώς για τι πράγμα αγωνίζομαι για: ειρήνη, πολιτικά δικαιώματα, ελευθερία, δικαιοσύνη, γυναικεία δικαιώματα, αγωνίζομαι για την ουτοπία μου. Η επανάσταση μου δίδαξε να μην συμβιβάζομαι όταν πρόκειται για το σωστό, να μην αρκούμαι στα λιγότερα.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Σε ότι αφορά τα γυναικεία δικαιώματα τα πράγματα στην Αίγυπτο ίσως είναι λίγο καλύτερα (με έμφαση στο λίγο) σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Μέσης Ανατολής, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι γυναίκες είναι ατιμωτικός. Υπάρχει ένα παλιό ρητό που λέει ότι οι γυναίκες έχουν μόνο τρία σπίτια: της οικογένειας τους, του άνδρα τους και τον τάφο τους. Πολύ συχνά λένε στις γυναίκες ότι η σεξουαλική παρενόχληση και ο βιασμός είναι δικό τους λάθος, γιατί φοράνε αποκαλυπτικά ρούχα, δεν φοράνε με μαντίλα, γελάνε δυνατά, ή απλά γιατί οι άνδρες δεν έχουν ποτέ άδικο.

Όχι πολύ μετά την επανάσταση, όταν ήμουν 15 χρονών, ξεκίνησα να εργάζομαι σε μία οργάνωση για την υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων. Μου ανέθεσαν να διδάξω σ’ ένα γυμνάσιο θηλέων σε μία υποβαθμισμένη περιοχή. Δίδασκα επιστήμες, φυσική για την ακρίβεια και ήταν δύσκολο να τις κάνω να ενδιαφερθούν.

Η στιγμή περηφάνιας: Δίδασκα το πιο συναρπαστικό πράγμα στην ιστορία (η φυσική είναι φανταστική) και καμία μαθήτρια δεν έδινε σημασία. Καθώς το εξάμηνο προχωρούσε, κάποια κορίτσια άρχισαν ν’ ανταποκρίνονται. Ιδιαίτερα ένα κορίτσι, έδειξε τον ίδιο ενθουσιασμό μ’ εμένα για τη δυναμική. Τελικά, στο τέλος του εξαμήνου, ρώτησα αν το συγκεκριμένο μάθημα άλλαξε τον τρόπο που βλέπουνε τις επιστήμες, τη φυσική, την Αίγυπτο, τα κορίτσια. Ένα κορίτσι είπε ότι θα ήθελε να πάει στο πανεπιστήμιο και να σπουδάσει αεροδιαστημική, κάποιο άλλο κορίτσι είπε πόσο αναπάντεχα συναρπαστική βρίσκει την έννοια της σχετικότητας. Ένιωσα απέραντη ευτυχία και περηφάνια.

*Η πρώτη ημέρα διαδηλώσεων της Αιγυπτιακής επανάστασης που ονομάστηκε από τους διοργανωτές Ημέρα Οργής

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

Πηγή: Guardian

 

 

Share

Φοράω την κονκάρδα της Σοσιαλίστριας με υπερηφάνεια

 Το νέο μέλος του Συμβουλίου του Σιάτλ Kshama Sawant, αριστερά, στέκεται δίπλα στη Nicole Grant, η οποία παραβρέθηκε στην τελετή ορκωμοσίας. Φωτογραφία: Elaine Thompson

 

Στο Σιάτλ, πόλη που σηματοδότησε, για τον «ανεπτυγμένο» κόσμο την πραγματική και συμβολική έναρξη του κινήματος ενάντια στη νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση το 1999, εκλέχθηκε μια νέα γυναίκα στο δημοτικό συμβούλιο. Οι διακηρύξεις της για την κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη είναι πολύ ισχυρές, γι’ αυτό επιλέξαμε να τις δημοσιεύσουμε, ιδιαιτέρως όταν γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι να περάσουν από εκλογές τέοιοι άνθρωποι στις ΗΠΑ. Η εκλογή αυτή, δείχνει ακόμα μια φορά τη δύναμη που αναβλύζει από τις γυναίκες, οι οποίες συχνά είναι πρωτοπόρες στο δημόσιο χώρο και στους κοινωνικούς αγώνες, παρά τα αυξημένα εμπόδια που θέτει κάθε εκδοχή της πατριαρχίας.

Φ.Σ.

Σημείωση του συντάκτη: Στην τελετή ορκωμοσίας, η Kshama Sawant έγινε η πρώτη σοσιαλίστρια – μέλος του δημοτικού συμβουλίου του Σιάτλ μετά από σχεδόν έναν αιώνα. Το πλήρες κείμενο της ομιλίας  της ορκωμοσίας της είναι παρακάτω.

 

Αδελφοί και αδελφές μου,

Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας εδώ σήμερα.

Αυτή η πόλη έχει φτιάξει απαστράπτουσες περιουσίες για τους πολυ-εκατομμυριούχους και τις μεγάλες επιχειρήσεις που κυριαρχούν στο τοπίο του Σιάτλ. Την ίδια στιγμή, οι ζωές των εργαζόμενων, των ανέργων και των φτωχών γίνονται όλο και πιο δύσκολες, μέρα με τη μέρα. Το κόστος της στέγασης ανεβαίνει στα ύψη, ενώ η εκπαίδευση και η υγειονομική περίθαλψη γίνονται απροσπέλαστες.

Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο Σιάτλ. Είναι επαίσχυντο το γεγονός ότι, σε αυτήν τη χώρα, την πλουσιότερη στην ανθρώπινη ιστορία, πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι – ένας στους έξι – ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Σε όλο τον κόσμο, δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και βασικές εγκαταστάσεις υγιεινής, ενώ παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από υποσιτισμό.

Αυτή είναι η πραγματικότητα του διεθνούς καπιταλισμού. Αποτελεί το προϊόν του γιγαντιαίου καζίνο της κερδοσκοπίας που δημιουργείται από τους ληστές της Wall Street. Σε αυτό το σύστημα, η αγορά είναι Θεός και τα πάντα θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Ο καπιταλισμός έχει αποτύχει κατά 99%.

Παρά την πρόσφατη συζήτηση για την οικονομική ανάπτυξη, η ανάκαμψη αφορά μόνο το πλουσιότερο 1%, ενώ οι υπόλοιποι από μας ακολουθούμε ασθμαίνοντας.

Στη χώρα μας, οι πολιτικοί τόσο του Δημοκρατικού όσο και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος εξυπηρετούν πρωτίστως τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων. Ένα εντελώς δυσλειτουργικό Κογκρέσο ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ την ομοφωνία σε ένα πράγμα – τακτικές αυξήσεις στους ήδη παχυλούς μισθούς τους – ενώ την ίδια στιγμή επιτρέπει στον κατώτατο μισθό να μένει στάσιμος και να βρίσκεται όλο και πιο πίσω από τον πληθωρισμό. Έχουμε το ανήθικο θέαμα ένας μέσος διευθύνων σύμβουλος εταιρείας να παίρνει επτά χιλιάδες δολάρια την ώρα, ενώ οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι θεωρούνται θρασείς όταν διεκδικούν μόλις δεκαπέντε.

Για να αρχίσουν να αλλάζουν όλα αυτά, χρειαζόμαστε οργανωμένα μαζικά κινήματα των εργαζομένων και των νέων που να στηρίζονται στις δικές τους ανεξάρτητες δυνάμεις. Έτσι κερδίσαμε συνδικάτα, πολιτικά δικαιώματα και δικαιώματα ΛΟΑΤ.

Και πάλι, σε όλο το μήκος και το πλάτος αυτής της γης, οι εργαζόμενοι κινητοποιούνται για μια αξιοπρεπή και αξιοβίωτη ζωή για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Κοιτάξτε το κίνημα των εργαζομένων στα fast food, τις εκστρατείες των εργαζομένων στη Walmart, και τον ηρωικό ακτιβισμό ενάντια στον αγωγό πετρελαίου Keystone XL!

Ακριβώς εδώ στο SeaTac, έχουμε μόλις δει την τεράστια και νικηφόρα εκστρατεία για τα δεκαπέντε δολάρια την ώρα. Την ίδια στιγμή, στην επαρχία της Lorain, στο Οχάιο, είκοσι τέσσερις υποψήφιοι πήραν μέρος στην προεκλογική εκστρατεία, όχι ως Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι, αλλά ως «Ανεξάρτητη Εργασία» (Independent Labor) και εξελέγησαν στα δημοτικά συμβούλια τους.

Θα κάνω κάθε δυνατή προσπάθεια να εκπροσωπήσω τους μη προνομιούχους, τους κοινωνικά αποκλεισμένους, τους φτωχούς και τους καταπιεσμένους, πολεμώντας για τον κατώτατο μισθό των 15 δολαρίων την ώρα, οικονομικά προσιτή στέγαση, καθώς και για τη φορολόγηση των πολυ-εκατομμυριούχων, για μια μαζική επέκταση των μέσων μαζικής μεταφοράς και την εκπαίδευση. Αλλά η φωνή μου θα ακουστεί από αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, μόνο αν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι διεκδικήσουν τα αιτήματά τους στο δρόμο και οργανωθούν μαζικά.

Οι συνάδελφοί μου και εγώ στη Σοσιαλιστική Εναλλακτική (Socialist Alternative) θα σταθoύν δίπλα – δίπλα με όλους εκείνους που θέλουν να αγωνιστούν για έναν καλύτερο κόσμο. Αλλά οι άνθρωποι που εργάζονται χρειάζονται ένα νέο πολιτικό κόμμα, μια μαζική οργάνωση της εργατικής τάξης, που να διευθύνεται από τους ίδιους και να λογοδοτεί στους ίδιους. Ένα κόμμα που θα αγωνίζεται και θα κάνει εκστρατείες για το συμφέρον του, και θα υποστηρίζει με θάρρος εναλλακτικές λύσεις σε αυτό το σύστημα που κλυδωνίζεται από την κρίση.

Εδώ στο Σιάτλ, πολιτικές αυθεντίες ρωτούν για μένα: θα συμβιβαστεί; Μπορεί να συνεργαστεί με τους άλλους; Φυσικά, θα συναντηθώ και θα συζητήσω με τους εκπροσώπους του κατεστημένου. Αλλά όταν το κάνω, θα προβάλλω τις ανάγκες και τις προσδοκίες της εργατικής τάξης σε κάθε τραπέζι που θα καθίσω, ανεξάρτητα του ποιος κάθεται απέναντί μου. Και επιτρέψτε μου να κάνω ένα πράγμα απόλυτα σαφές: Δεν θα υπάρξουν παρασκηνιακές συμφωνίες με εταιρείες ή τους πολιτικούς τους υπηρέτες. Δεν θα υπάρξει σάπιο ξεπούλημα των ανθρώπων που εκπροσωπώ.

Φοράω το σήμα της σοσιαλίστριας με υπερηφάνεια. Ευχαριστώ τους σχεδόν εκατό χιλιάδες ψηφοφόρους που με ψήφισαν και τις εκατοντάδες από εσάς που εργαστήκατε ακούραστα για την εκστρατεία μας. Ας συνεχίσουμε.

Η εκλογή ενός σοσιαλιστή στο Συμβούλιο μιας μεγάλης πόλης στην καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού έχει δημιουργήσει κυματισμό στον υπόλοιπο πλανήτη. Το γνωρίζουμε γιατί έχουμε λάβει μηνύματα υποστήριξης από την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία. Όσοι αγωνίζονται για την αλλαγή μάς έχουν πει ότι έχουν εμπνευστεί από τη νίκη μας.

Για όλους εκείνους που είναι έτοιμοι να αντισταθούν στην ατζέντα των μεγάλων επιχειρήσεων – στο Σιάτλ και στην υπόλοιπη χώρα – σας απευθύνω έκκληση: οργανωθείτε. Ελάτε μαζί μας για την οικοδόμηση ενός μαζικού κινήματος με στόχο την οικονομική και την κοινωνική δικαιοσύνη, την δημοκρατική σοσιαλιστική αλλαγή, σύμφωνα με την οποία οι πόροι της κοινωνίας μπορούν να αξιοποιηθούν, όχι για να χορτάσουν την απληστία μιας μικρής μειονότητας, αλλά προς όφελος όλων των ανθρώπων. Αλληλεγγύη.

Μετάφραση: Χριστίνα Κούρκουλα

Πηγή: The Nation

 

Share

25 Νοέμβρη: Σήμερα και κάθε μέρα καταδικάζουμε την έμφυλη βία!

25 ΝΟΕΜΒΡΗ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΒΙΑΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

 Σήμερα και κάθε μέρα καταδικάζουμε την έμφυλη βία!

ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ, 25 ΝΟΕΜΒΡΗ

6.30μμ ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ,

Η φετινή διεθνής μέρα για την εξάλειψη της βίας εναντίον των γυναικών, έρχεται σε μια συγκυρία γενικευμένης συζήτησης περί βίας. Μεσούσης της κρίσης, της οικονομικής βίας που δημιουργεί και της καταπάτησης βασικών δημοκρατικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων που τη συνοδεύουν. Με την επιθετική παρουσία του αποκρουστικού φασιστικού φαινομένου, που με τις πρακτικές και τις ιδέες του καλλιεργεί τη βία απέναντι σε συγκεκριμένες ομάδες.

Ξαναζωντανεύει, μετά από πολλά χρόνια και σε νέες αναλογίες, η συζήτηση που αμφισβητεί το δικαίωμα του αδύναμου, του θύματος, να αντισταθεί και να αντεπιτεθεί, με τον ίδιο αποτελεσματικό τρόπο που υπαγορεύει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της αυτοάμυνας. Φόνοι γυναικών, φόνοι μεταναστών, φόνοι έτσι απλά, χωρίς ιδιαίτερο στόχο όπως συμβαίνει συχνά ακόμη και σε σχολεία σε πολλά μέρη του κόσμου.

Ζούμε πλέον σε ένα περιβάλλον γενικευμένης βίας, που είναι απροκάλυπτα βασανιστικό για τους ανθρώπους, τους ηλικιωμένους, τους μετανάστες, τα ΛΟΑΔ άτομα.

Εμείς οι γυναίκες όμως γνωρίζουμε, ότι η μη αντίσταση στην ανδρική βία μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στο θάνατο.

Τη χρονιά που πέρασε είδαμε δημοσιεύματα από μια σειρά βίαιων επιθέσεων εναντίων γυναικών, σε διαφορετικούς τόπους στον πλανήτη, από τις ΗΠΑ μέχρι την Ασία και την Ευρώπη της κρίσης. Ενώ η διεθνής κοινή γνώμη συγκλονίστηκε από τον ομαδικό βιασμό και φόνο της Ινδής φοιτήτριας, στην Ελλάδα ζήσαμε τον ακραίο βιασμό και φόνο της Ζωής Δαλακλίδου. Οι δολοφονίες και οι βιασμοί των γυναικών όμως είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου και αποτελούν την πιο βάρβαρη μορφή επιβολής της ανδρικής εξουσίας πάνω στα σώματα των γυναικών, σε ένα πατριαρχικό σύστημα βίας, εκμετάλλευσης και καταπίεσης. Η βία βρίσκεται παντού στην καθημερινότητά μας, στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο και είναι ψυχολογική, λεκτική, σωματική.

Από πλευράς πολιτείας υπάρχουν τώρα αρκετές συμβουλευτές δομές αλλά ΚΑΝΕΝΑ καταφύγιο για τις επείγουσες ανάγκες, ενώ πολλές απαραίτητες υπηρεσίες πρώτης ανάγκης υπολειτουργούν (νοσοκομεία, ιατροδικαστικές κ.α.). Την ίδια στιγμή, η οικονομική βία, η ανεργία, οι περικοπές, εγκλωβίζουν τις γυναίκες και τις καθιστούν βορά σε πάσης φύσεως «συντρόφους» και αφεντικά.

Πρέπει να την εξαλείψουμε!

Φέτος στις 25 Νοεμβρίου με αποφασιστικότητα και αυτοπεποίθηση, παίρνουμε την πρωτοβουλία για να διαδηλώσουμε στο κέντρο της Αθήνας, ότι εμείς, οι γυναίκες, που είμαστε παρούσες σε όλους τους αγώνες κατά των πολιτικών των μνημονίων και της καταστροφής του περιβάλλοντος, με πρωτοπόρες τις γυναίκες στις Σκουριές Χαλκιδικής ορθώνουμε το ανάστημά μας και υπερασπιζόμαστε τη ζωή μας, και το δικαίωμά μας στην αντίσταση και την αξιοπρέπεια.

  • Παλεύουμε για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας, για μια κοινωνία χωρίς φόβο, φτώχια και βία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, με σεβασμό στην πολυμορφία.
  • Σπάμε τη σιωπή και την ανοχή! Κάνουμε ορατή την «αθέατη» καθημερινή ενδοοικογενειακή βία, τον βιασμό και το τράφικινγκ, τη βία λόγω φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού σε όλες τις μορφές της.
  • Στηρίζουμε όλες τις γυναίκες που τολμούν να καταγγείλουν τη βία, ιδιαίτερα τις μετανάστριες, γυναίκες ΑμεΑ, ρομνί, οροθετικές και τρανς γυναίκες.
  • Δεν επιτρέπουμε την ενοχοποίηση και την περιθωριοποίησή των θυμάτων.
  • Διεκδικούμε τη δημιουργία επαρκών χώρων υποδοχής και υποστήριξης των κακοποιημένων γυναικών και καταφύγια. Κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.
  • Διεκδικούμε κατάλληλο νομικό πλαίσιο για την πλήρη και αποτελεσματική προστασία των γυναικών που έχουν υποστεί βία ή διακρίσεις λόγω φύλου. Να κατοχυρωθεί η γρήγορη και δωρεάν εκδίκαση των σχετικών υποθέσεων.
  • Παλεύουμε για ανατροπή των στερεοτύπων και αλλαγή της νοοτροπίας που κυριαρχεί στην οικογένεια, την εκπαίδευση, τα ΜΜΕ, γενικά στην κοινωνία.
  • Παλεύουμε ενάντια στην οικονομική βία που γεννούν οι πολιτικές της λιτότητας και περιθωριοποιούν την ισότητα των δύο φύλων.
  • Αντιτασσόμαστε στην άνοδο του φασιστικού τέρατος που απροκάλυπτα πλήττει κεκτημένα δικαιώματα των γυναικών και τον αγώνα μας για κοινωνική χειραφέτηση.
  • Παλεύουμε για ένα γυναικείο κίνημα που θα ελέγχει τους θεσμούς (κυβέρνηση, κόμματα, συνδικαλιστικές οργανώσεις, τοπική αυτοδιοίκηση κ.λπ.) για την εγρήγορσή τους στα θέματα βίας κατά των γυναικών και τη συμβολή τους στην καταπολέμησή της.

Δεν έχουμε άλλο χρόνο!

25 Νοέμβρη 2013

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ οι ομάδες:    

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Γυναικεία Ομάδα Αυτοάμυνας

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο)

Ένωση Αφρικανών Γυναικών

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας

Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης

Colour Youth, Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας

Ζωντανή Βιβλιοθήκη – Human Library Greece

Γυναίκες για τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματα- Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας

Οικογένειες «Ουράνιο Τόξο»

Γυναίκες της Χαλκιδικής κατά της εξόρυξης χρυσού

Γυναικεία Τμήματα Κομμάτων

Θεματική Ομάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων

Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου ΣΥΡΙΖΑ

Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Ομάδα Γυναικών ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Ομάδα Γυναικών ΚΟΚΚΙΝΟ

Στηρίζουν:

Ηλεκτρονική Φεμινιστική Εφημερίδα «Φύλο Συκής» www.fylosykis.gr

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις διωκόμενες Οροθετικές

ALTER SUMMIT Ελληνικό Δίκτυο

 

Επικοινωνία: info@fylosykis.gr 

Tηλ. 6973-035796 / 6946750743

 

Εκδήλωση συζήτηση, Παρασκευή 22 Νοεμβρίου, 7.00 μ.μ.

Έμφυλη βία, δομές στήριξης και συλλογικές απαντήσεις

ΘΕΑΤΡΟ “ΕΜΠΡΟΣ»

Ρήγα Παλαμήδου 2 – Ψυρρή

 

Share

Δήλωση ή εξορία: το δίλημμα

Η εισήγηση της Έλλης Νικολάου, αγωνίστριας της ΕΠΟΝ και μάρτυρας στην ταινία της Αλίντας Δημητρίου “Πουλιά στο Βάλτο” στην εκδήλωση που διοργάνωσε το Φύλο Συκής “Οι γυναίκες στον αντιφασιστικό αγώνα, τότε και τώρα” 

της Έλλης Νικολάου

Δεν είναι κοντά μας η Αλίντα. Δεν θα ξανακούσουμε τη φωνή της (αυτή την χαρακτηριστική φωνή) να μας λέει: «..και μετά τι έγινε;», πότε ξαφνιασμένη γι’ αυτά τα τραγικά που άκουγε από το στόμα κάποιας από μας, τις ατέλειωτες ώρες κοντά μας, και πότε αμίλητη, συγκλονισμένη.

Ήταν όνειρο ζωής αυτό που πραγματοποίησε, τα τρία ντοκιμαντέρ που το καθένα αναφέρεται σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Πόλεμος, Κατοχή, Πείνα, Αντίσταση και μετά Εμφύλιος, σκοτωμοί άδικοι και ακατανόητοι, εξορίες, φυλακές, όλα τα δεινά της πατρίδας μας, περάσανε από της δικής μας γενιάς τις πλάτες!

Δεν γλύτωσε κανένας αντιστασιακός. Η δράση σου στην Εθνική Αντίσταση, στην ΕΠΟΝ, στο ΕΑΜ ήταν ενοχοποιητικό στοιχείο για να σε πιάσουν και να σε περάσουν από στρατοδικείο, να σε στείλουν φυλακή, να σε βασανίσουν, να σε σκοτώσουν.

Στη δική μας γενιά έλαχε η μοίρα να συμπέσουν κατά τρόπο συγκλονιστικό τα χρόνια της νεανικής μας ζωής σε μια παγκόσμια ιστορική στιγμή. Τη ζήσαμε και δεν μετανιώσαμε γι’ αυτό. Σκοτώσαμε ή μάλλον θάψαμε τα όνειρά μας και αποπροσανατολίστηκε η ζωή μας. Ακολούθησα αυτό τον δρόμο και δεν μετάνιωσα∙  θα «ξαναπορευόμουν αν ήταν να ξαναπορευτώ» όπως γράφει σ’ένα ποίημά  του ο Αραγκόν.

Δέκα χρόνια σχεδόν 1946-56 που έφευγε και η τελευταία γυναίκα από τον Άη Στρατή. Ήμουν κι εγώ μία από αυτές. Το στρατόπεδο βέβαια δεν έκλεισε, διατηρήθηκε κάποια χρόνια ακόμη σαν μπαμπούλας για όλους μας.

Δήλωση ή εξορία: το δίλημμα.

Ικαρία, Χίος, Τρίκερι, Μακρόνησος, πάλι Τρίκερι, Άη Στράτη το τέλος. Αυτά τα νησιά ήταν το σπίτι μας για δέκα σχεδόν χρόνια.

Στο Μακρονήσι αυτά που ζήσαμε δεν λέγονται με δυο λόγια. Είναι αποτυπωμένα στο κορμί και την ψυχή της κάθε μιας μας. Τα λόγια του Ιωαννίδη «εδώ δεν ήρθατε για να ζήσετε αλλά για να πεθάνετε όλες». Αυτός ήταν ο σκοπός τους, αλλά δεν τους κάναμε τη χάρη… όμως.

Κουβαλάμε τραύματα και αναμνήσεις που στοιχειώνουν τη ζωή μας. Επιζήσαμε γιατί τόχαμε βάλει στόχο ζωής, ενάντια σε όλες τις στερήσεις, τον πόνο, σωματικό και ψυχικό. Χάσαμε ανθρώπους αγαπημένους, διαλύθηκαν οικογένειες, πόνεσαν παιδιά που βρέθηκαν στον δρόμο γιατί η μάνα ήταν εξορία και ο πατέρας φυλακή. Αυτά τα παιδιά δεν έχουν μιλήσει ακόμα. Και ήρθε αυτή η μέρα που τόσα χρόνια περιμέναμε, για να βρεθούμε η κάθε μια σε μια πόλη που ήταν δύσκολο, για πολλές, να επιβιώσει. Επιβιώσαμε, όμως, γιατί είχαμε μάθει να παλεύουμε.

Αγωνίστρια της ζωής και συ, Αλίντα, κοντά στους αδύναμους και καταφρονεμένους της γης, έψαχνες να βρεις φωνές να τις ενώσεις με τη δική σου. Μας βρήκες ψάχνοντας χρόνια ατελείωτα από πόλη σε χωριό. Εμάς! Γυναίκα κι εσύ έδωσες λόγο στη Γυναίκα της Ελλάδας που άφησε την κουζίνα και τη ζεστασιά του σπιτιού και βγήκε στους δρόμους φωνάζοντας για λευτεριά και για ένα κόσμο καλύτερο!

Η λευτεριά ήρθε αλλά ο κόσμος που γι’ αυτόν παλεύαμε δεν φάνηκε ακόμα.

Η γενιά μας χρόνια προσπαθούσε να ξεχάσει την πείνα και τους σκελετούς που περπατούσαν στους δρόμους της Αθήνας, γυρεύοντας κάτι για να φάνε. Και τώρα εμείς αυτά πάλι βλέπουμε, τους καινούριους πεινασμένους να ψάχνουν στους κάδους για φαΐ. Τότε ήταν ο κατακτητής με τους συνεργάτες του, που κανένας δεν τιμωρήθηκε. Τώρα ποιοι είναι; Χάθηκαν όλες οι κατακτήσεις που η γενιά μας και η γενιά των γονιών μας είχε με αίμα κερδίσει. Τώρα μέσα από τους δικούς τους δρόμους αυτή η γενιά, τα παιδιά μας πρέπει να κερδίσουν αυτά που χάθηκαν κι αυτά που τους χρωστά κάθε κοινωνία που γι’ αυτήν δίνουν και τη ζωή τους. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει. Είναι γι’ αυτούς ο πιο δύσκολος κι ο πιο οδυνηρός. Για τους καινούριους αγώνες ας είναι και η δικιά μας φωνή και τα δικά μας βήματα να κάνουν τα δικά τους πιο στέρεα.

Και θα τελειώσω με δυο λόγια από τους στίχους του Λειβαδίτη (Αθανασία):

Οι παλιοί σύντροφοι δεν πέθαναν αλλά κατοικούν τώρα στο βάθος των δρόμων,

Όποιον κι αν πάρεις θα τους συναντήσεις.

Εσύ, Αλίντα, δείχνεις αυτόν τον δρόμο και θα τον δείχνεις σε όλες τις γενιές που θα διαδέχεται η μια την άλλη.

Σ’ ευχαριστούμε, θα σε θυμόμαστε κι εμείς όσο ζούμε.

Και στον σύντροφό σου, ας είναι και γι’ αυτόν όλα αυτά που ζήσατε μαζί η καλύτερη συντροφιά για τις μοναχικές ώρες της ζωής του.

 

Περισσότερα

Οι γυναίκες στον αντιφασιστικό αγώνα, τότε και τώρα

 

Share

Έξι μέρες με την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών

της Δήμητρας Σπανού

Για έξι ημέρες το Σάο Πάολο βρέθηκε στο επίκεντρο του φεμινιστικού ενδιαφέροντος, καθώς πλήθος συζητήσεων και δράσεων φεμινιστικής αλληλεγγύης έλαβαν χώρα στη βραζιλιάνικη μητρόπολη. Όλα αυτά στα πλαίσια της 9ης διεθνούς συνάντηση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, που πραγματοποιήθηκε από τις 26-31 Αυγούστου, με τη συμμετοχή πάνω από 1500 γυναικών από όλες τις περιοχές της Βραζιλίας, καθώς και αντιπροσωπείες από 48 χώρες.

Η Παγκόσμια Πορεία είναι ένα κίνημα γυναικών που υποστηρίζει τον λεγόμενο «φεμινισμό από τα κάτω»- «feminismo popular», δηλαδή έναν φεμινισμό που πηγάζει από τις καθημερινές εμπειρίες, ενάντια στην πατριαρχία, τον καπιταλισμό, τον ρατσισμό και τη (νέο-)αποικιοκρατία. Εμφανίστηκε με την πρώτη διεθνή δράση της το 2000, που απαιτούσε το τέλος της φτώχειας και της βίας κατά των γυναικών, έχοντας πρώτα δικτυωθεί με χιλιάδες οργανώσεις γυναικών και φεμινιστικά κινήματα σε όλο τον κόσμο. Συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία των Παγκόσμιων Φόρουμ, ενώ διατηρεί σταθερές σχέσεις και με άλλες κινηματικές δικτυώσεις, όπως η Via Campesina. Η παρουσία της στην Ελλάδα, αν και με ασυνέχειες, χρονολογείται από την ιδρυτική συνάντηση του ελληνικού Δικτύου της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, που έγινε στην Αθήνα το 2003, με συμμετοχή εκατοντάδων γυναικών και πολύ ενθουσιασμό. Αρκετές από αυτές συμμετείχαν ως αποστολή και στις πρώτες κεντρικές εκδηλώσεις στις Βρυξέλλες και στη Νέα Υόρκη.

Στην 9η Διεθνή Συνάντηση, σκοπός ήταν αφενός να επιβεβαιωθούν και πάλι οι αρχές και αξίες της ΠΠΓ και αφετέρου να συζητηθεί η τέταρτη δράση, που θα λάβει χώρα το 2015. Η συνάντηση ξεκίνησε δύο ημέρες συνεδρίων ανοιχτές στο κοινό, με στόχο την ανάπτυξη της φεμινιστικής εκπαίδευσης των μελών του κινήματος. Η πρώτη συζήτηση περιστράφηκε γύρω από την τροχιά του φεμινισμού στη Λατινική Αμερική, με ομιλήτριες την Nalu Faria και την Sandra Moran, μέλη της ΠΠΓ από τη Βραζιλία και τη Γουατεμάλα αντίστοιχα, καθώς και την ερευνήτρια Sonia Alvarez από τις ΗΠΑ. Οι ομιλήτριες εστίασαν στους πολλούς φεμινισμούς που πηγάζουν από την καθημερινή ζωή, από «καθημερινές» γυναίκες και προβάλλουν μια φεμινιστική εναλλακτική. Οι γυναίκες -φεμινίστριες κατά την Sandra Moran- αποτελούν σημαντικό μέρος των αντιστάσεων απέναντι σε μεγάλα έργα, που απειλούν τη ζωή των τοπικών κοινωνιών και είναι εκείνες που υπερασπίζονται, ακόμα και με τα σώματά τους, τη γη και τις κοινότητές τους.

Στην απογευματινή συζήτηση, με θέμα «συσσώρευση μέσω υφαρπαγής: εργασία, φύση και γυναικεία σώματα», ομιλήτριες ήταν η Helena Hirata από τη Γαλλία, η Ariel Salleh από την Αυστραλία, η Malalai Joya από το Αφγανιστάν και η Jean Enriquez από τις Φιλιππίνες. Όλες οι ομιλίες εστίασαν στο πώς οι επιθέσεις στα δικαιώματα, αλλά και στη φύση, καταλήγουν  να επηρεάζουν τις καθημερινές ζωές και επιλογές μας, μέχρι το επίπεδο των ίδιων των σωμάτων, χρωματισμένες με προσωπικές αφηγήσεις και εμπειρίες. Μέσα από τις διαφορετικές οπτικές έγιναν εμφανείς οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους οι γυναίκες αποτελούν τα πρώτα θύματα του συστήματος, ενώ κάποιοι άλλοι επωφελούνται. Τα γυναικεία σώματα ανήκουν στο κράτος, την εκκλησία και τις εταιρείες, που καθορίζουν πώς θα μοιάζουμε, τι θα φοράμε και πώς θα συμπεριφερόμαστε.

YouTube Preview Image

Η δεύτερη μέρα επικεντρώθηκε στον φεμινισμό και στο κίνημα. Στο πρώτο πάνελ, στο οποίο συμμετείχε η Georgina Alfonso από την Κούβα, η Souad Mahamud από την Τυνησία, η Francisca Rodriguez από τη Χιλή και η Graça Samo από τη Μοζαμβίκη, δόθηκε έμφαση στη σύνδεση της ΠΠΓ με άλλες κινηματικές δομές. Η φεμινιστική παρέμβαση τόσο σε μόνιμες δικτυώσεις (π.χ. φόρουμ, via campesina) όσο και στα συνδικάτα και τα κοινωνικά κινήματα έχει φέρει αποτελέσματα για τις ζωές πολλών γυναικών.

Το απόγευμα, η συζήτηση επικεντρώθηκε στην αξιολόγηση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, μέσα από τις εισηγήσεις των μελών της απερχόμενης Διεθνούς Συντονιστικής Επιτροπής Miriam Nobre (Βραζιλία), Nana Aicha Cisse (Μάλι), Emilia Castro (Κεμπέκ) και  Judite Fernández (Πορτογαλία). Μέσα από μια ανασκόπηση στη διαδικασία δημιουργίας της Πορείας, δόθηκε η ευκαιρία να υπενθυμιστούν οι αρχές και οι αξίες λειτουργίας της. Στη συνέχεια τονίστηκε η σημασία της στο σήμερα, ως μια ζωντανής δικτύωσης γυναικών που αναζητούν έναν άλλο τρόπο ζωής και ένα διαφορετικό μέλλον, βασισμένο στη συλλογική ζωή και στις ανάγκες τους.

Από την τρίτη ημέρα, οι διεθνείς αντιπρόσωποι συγκεντρώθηκαν σε μια ξεχωριστή συνέλευση για να συζητήσουν την κατεύθυνση της Πορείας τα επόμενα χρόνια και τον προγραμματισμό της 4ης διεθνούς δράσης, καθώς και τη μεταφορά της Διεθνούς Γραμματείας από τη Βραζιλία. Την ίδια ώρα, το βραζιλιάνικο τμήμα είχε διοργανώσει μια σειρά από εργαστήρια ανοιχτά προς κάθε ενδιαφερόμενη, με θέματα όπως: την εμπορευματοποίηση των σωμάτων, τον έλεγχο του σώματος και της σεξουαλικότητας , γιατί ο φεμινισμός πρέπει να είναι αντιρατσιστικός , τον αγώνα ενάντια στην εμπορευματοποίηση της φύσης, την οικονομική αυτονομία, τη βία κτλ, καθώς και  τεχνικές για στένσιλ και γκράφιτι, εργαστήρια για ραδιόφωνο και ίντερνετ, Batucada κτλ.

Παράλληλα, κάθε μεσημέρι και απόγευμα η τέντα της αλληλεγγύης ήταν ο τόπος όπου γυναίκες από την Τυνησία, το Μαρόκο, την Κούβα, την Ελλάδα, το Μπαγκλαντές, τη Δυτική Σαχάρα, την Παλαιστίνη, το Κονγκό, την Κεντρο-αφρικανική Δημοκρατία, τη Γουατεμάλα και την Αϊτή μοιράστηκαν τις εμπειρίες από τους αγώνες στις χώρες τους. Όλη την εβδομάδα στον χώρο λειτουργούσε αγορά με προϊόντα αλληλέγγυου εμπορίου από γυναικείους συνεταιρισμούς. Εκτός από τα εργαστήρια, η συνάντηση πλαισιώθηκε και με εξωστρεφείς δράσεις. Στις 29/8, ημέρα για την λεσβιακή ορατότητα, έγινε δράση με Batucada σε μια κεντρική πλατεία της πόλης. Μια άλλη δράση ήταν η διαμαρτυρία κατά πολυεθνικής βραζιλιάνικων συμφερόντων για τον ρόλο της στην εκμετάλλευση των εδαφών στη Μοζαμβίκη για εξορύξεις.

Το συνέδριο κορυφώθηκε με μια μεγάλη συνέλευση-γιορτή, όπου μέσα στους χορούς, το τραγούδι και τα Batucada ανακοινώθηκε ότι τον συντονισμό της Διεθνούς Γραμματείας αναλαμβάνει η Μοζαμβίκη, ενώ η δέκατη διεθνής σύνοδος θα γίνει στο Μάλι το 2016. Στη συνέχεια ακολούθησε η μεγάλη διαδήλωση με πάνω από 4.000 γυναίκες, που ξεκίνησε στην Avenida Paoulista, έναν σύγχρονο κεντρικό δρόμο με ουρανοξύστες και καταστήματα και κατέληξε στην Πλατεία Δημοκρατίας, στο παλιό κέντρο, με συναυλία. Το κέφι, η ενέργεια και η αισιοδοξία ήταν τα στοιχεία που χαρακτήρισαν όλη την εβδομάδα, ακόμα και τις πιο δύσκολες διαδικασίες και παρέμειναν μέχρι τέλους καθοριστικά. Μιας εβδομάδας όπου γυναίκες από πολύ διαφορετικές κουλτούρες, υπόβαθρα, ηλικίες και εμπειρίες προσπαθήσαμε να χτίσουμε πάνω στα κοινά που μας ενώνουν ώστε να αγωνιστούμε μαζί για ένα καλύτερο μέλλον. Έξι μέρες  που μόνο να προσφέρουν έχουν στο κίνημα!

 

YouTube Preview Image

 

Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες στο blog της συνάντησης

 

Διαβάστε ακόμα

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε για το Διεθνές Συνέδριο της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

Η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών στην Ελλάδα

 

Share

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε για το Διεθνές Συνέδριο της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

της Δήμητρας Σπανού

Γυναίκες από όλο τον κόσμο συναντιούνται στη Βραζιλία

Από τις 25 μέχρι τις 31 Αυγούστου στο Σάο Πάολο της βραζιλίας θα διεξαχθεί η 9η διεθνής Συνάντηση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών με σύνθημα “Feminism on the march to change the world!”- Ο φεμινισμός στον δρόμο για να αλλάξει τον κόσμο! Στη συνάντηση αναμένεται να 150 συμμετέχουσες από περισσότερες από 40 χώρες από όλες τις ηπείρους καθώς και πάνω από 1400 ακτιβίστριες από τη Βραζιλία και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Η συνάντηση θα περιλαμβάνει σεμινάρια, πάνελ, ομάδες εργασίας, θεματικές συζητήσεις καθώς και εργαστήρια. Θα πλαισιώνεται από πολιτιστικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες  που προτάθηκαν από τις διάφορες χώρες, μια αγορά με προϊόντα αλληλέγγυας οικονομίας από ντόπιες ομάδες γυναικών και, βέβαια, την «τέντα της αλληλεγγύης» όπου θα εκτίθεται υλικό από κινητοποιήσεις γυναικών σε όλο τον κόσμο, τις ανάγκες και τις εκκλήσεις τους για αλληλεγγύη. Σε αυτό τον χώρο θα πραγματοποιηθεί εκτός κεντρικού προγράμματος και μια σειρά από συζητήσεις για την κατάσταση σε διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.  Ο υπόλοιπες είναι: η Τυνησία, το Μαρόκο, η Κούβα, το Μπαγκλαντές,  η Παλαιστίνη, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η Δυτική Σαχάρα, η Γουατεμάλα και η Αϊτή.

Τι θα συζητηθεί

Η συνάντηση θα πιάσει το νήμα των προηγούμενων αναλύσεων που είχαν αποκρυσταλλωθεί το 2011 στις Φιλιππίνες, τις τάσεις και τις εκτιμήσεις που αναδείχτηκαν εκείνη την περίοδο. Η έμφαση τότε δόθηκε στην κρίση και στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι οποίες θίγουν ακόμα και κεκτημένα δικαιώματα των γυνακών- όπως και όλων. Σε αυτό το πλαίσιο αναδείχτηκαν τα προβλήματα της εργασίας των γυναικών, ο ρόλος της μετανάστευσης, η υφαρπαγή των φυσικών πόρων και η υποβάθμιση του περιβάλλοντος, το ζήτημα του χρέους και της ελεύθερης αγοράς, η στρατιωτικοποίηση, καθώς και η βία κατά των γυναικών.

Αυτή τη φορά φαίνεται ότι βασικό στοιχείο των συζητήσεων θα είναι οι αντιστάσεις και οι εναλλακτικές που οι γυναίκες χτίζουν καθημερινά απένταντι στον καπιταλισμό, τον πατριαρχία και την νεο-αποικιοκρατία, ως κομμάτι μιας παγκόσμιας κοινότητας των κινημάτων. Γιατί στην κρίση, μια από τις συνήθεις συνταγές που ακολουθούνται είναι ακριβώς η ενίσχυση της πατριαρχίας και  η περαιτέρω επίθεση στα δικαιώματα των γυναικών. Οι μορφές που παίρνει αυτή η επίθεση θα συζητηθούν μέσα από τέσσερεις άξονες: α) την υφαρπαγή των φυσικών πόρων και την εμπορευματοποίησή τους, β) την υφαρπαγή των εισοδημάτων και δικαιωμάτων των εργατών/τριών, γ) τον έλεγχο του γυναικείου σώματος και των ζωών των γυναικών και δ) την στρατιωτικοποίηση, την ποινικοποίηση των αντιστάσεων και την πατριαρχική βία, κυρίως με τη μορφή της σεξουλικής βίας κατά των γυναικών.

Όμως, καθώς η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών δεν είναι κάποιο φόρουμ ανταλλαγής απόψεων, αλλά μια διεθνής οργανωση των κινημάτων, όλες αυτές οι συζητήσεις θα οδηγήσουν σε ένα σχέδιο δράσης για την επόμενη περίοδο. Στον πυρήνα του βρίσκονται οι τοπικές αντιστάσεις και οι ομάδες που «ξεχνιούνται», που απομονώνονται και αποκλείονται από την βαρβαρότητα της πατριαρχίας και του καπιταλισμού. Η διεθνής αλληλεγγύη και ο συντονισμός είναι το όπλο με το οποίο αποκτούν φωνή και δυναμώνουν οι τοπικοί αγώνες.

Εκπροσώπηση από την Ελλάδα

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών θα βρίσκεται στη Βραζιλία σε όλη τη διάρκεια των διαδικασιών για να συμβάλει με τις εμπειρίες που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια στη χώρα και να μεταφέρει τη συζήτηση μέσω του Φύλου Συκής, χάρις στην ευγενική χορηγεία των υψηλών εξόδων μετακίνησης εκ μέρους της διοργάνωσης.Τα υπόλοιπα έξοδα συμμετοχής θα καλυφθούν μέσα απο τις δωρεές πολλών γυναικών που συμβάλλουν συστηματικά στις δράσεις μας. Πιστεύουμε ότι σε αυτή τη δύσκολη για όλες μας περίοδο, η σύδεση με το διεθνές κίνημα είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία. Ελπίζουμε λοιπόν σε μια γόνιμη διαδικασία στη Βραζιλία, αλλά και σε μια δημιουργική συνέχεια κατά την επιστροφή.

Ήδη ετοιμάζουμε εκδήλωση ενημέρωσης για το διεθνές συνέδριο στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη, καθώς και ρεπορτάζ στο Φύλο Συκής.

 

 

Share

Ο φεμινισμός που δεν λέει το όνομά του

της Ντίνας Δασκαλοπούλου

«Οι γυναίκες προχωρούν στο μέτρο που φοβούνται. Στο σημείο διάρθρωσης μεταξύ της Παράβασης και της Αμφισβήτησής της εμφανίζεται ο φόβος, αλλά και η πρόκληση της υπέρβασής του», Χρυσή Ιγγλέζη «Πρόσωπα γυναικών, προσωπεία της συνείδησης».

Μητέρες στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης, γιαγιάδες που πολεμάνε ΜΑΤατζήδες, γυναίκες που τραγουδάνε έξω από την Ασφάλεια, μαθήτριες που κατσαδιάζουν υπουργούς. Πώς τα μέχρι χθες καλά κορίτσια της Χαλκιδικής βρέθηκαν στην πρωτοπορία του μαχητικότερου και ανθεκτικότερου κινήματος στην εποχή των Μνημονίων;

Ξέρω πως πολλοί από εσάς θα κλωτσήσετε ήδη από τον τίτλο. Τί δουλειά έχει ο φεμινισμός σ’ έναν πάνδημο αγώνα ανδρών και γυναικών ενάντια στην εξόρυξη χρυσού, μια πολυεθνική και τον ντόπιο συνεργάτη της, την τρόικα εσωτερικού και την τρόικα εξωτερικού; Κι όμως έχει: ως εργαλείο για να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε ποιος είναι ο ρόλος των γυναικών σε μια μικρή κοινωνία και για το πώς η ενεργός συμμετοχή σ’ ένα κίνημα μπορεί να αλλάξει τη ζωή τους.

Η Ιερισσός βρίσκεται στο τρίτο πόδι της Χαλκιδικής. Έγινε το επίκεντρο αυτής της μάχης γιατί είναι κεφαλοχώρι, σχεδόν ημιαστική. Ένα χωριό που είχε πάντα χρήματα κι ακόμα και τώρα δεν έχει ζήσει την κρίση – τουλάχιστον όχι όπως την βιώνουμε στις μεγάλες πόλεις. Η περιοχή ονομάζεται και «προ του Όρους»: είναι η είσοδος ενός κράτους εν κράτει, ενός άβατου για τις γυναίκες.

Η γειτνίαση με το Άγιο Όρος επηρεάζει όλες τις πλευρές της ζωής των κατοίκων: τα αγόρια ανεβαίνουν στο Όρος με τους πατεράδες τους, όχι μόνο για να μιλήσουν με τον πνευματικό τους, αλλά και για να εργαστούν. Ξυλοκόποι, χτίστες, μαραγκοί – όσοι μπορούν να συνεργαστούν με τη μοναστική κοινότητα απολαμβάνουν μέρος των προνομίων που της έχει παραχωρήσει το ελληνικό κράτος.

Η σχέση είναι βαθιά και δομική: τα μικρά αγόρια εκπαιδεύονται σε σχέση με τις γυναίκες, την έννοια του ανδρισμού και της οικογένειας από καλογέρους. «Και δεν είναι μόνο αυτό» , μου λέει ο Θ.Κ., γέννημα – θρέμμα Χαλκιδικιώτης που ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο για να επιστρέψει στη γενέτειρά του στα 40 του. «Υπάρχει μια φράση που λέγαν οι καλογέροι: ευλογημένη Ιερισσός, καταραμένο Όρος. Έβγαιναν εδώ, είχαν ερωμένες, πολλοί έφτιαχναν οικογένειες. Επίσης, πολλές φαμίλιες έστελναν τα κορίτσια τους να κάνουν ‘ευλογία’, να είναι υπηρέτριες δηλαδή (για κάθε χρήση) σε κάποιον καλόγερο. Ή μπορεί να πήγαινε και η σύζυγος για ένα διάστημα. Ο έλεγχος του μυαλού των ανθρώπων ήταν τεράστιος».

Όλα αυτά άλλαξαν μετά τη δεκαετία του ’80, παρ’ όλα αυτά η χερσόνησος του Άθω -εμφανώς λιγότερο τουριστικά ανεπτυγμένη κι απομονωμένη γεωγραφικά- παρέμενε βαθύτατα συντηρητική. Όχι μόνο ως προς τη δομή της μικροκοινωνίας της, αλλά και ως προς τις πολιτικές επιλογές της. Η σχέση με την εκκλησία άρρηκτη και βαθιά και η θέση των γυναικών δεδομένη. Με μικρές αλλαγές βεβαίως: οι 30άρες τού σήμερα δεν μοιάζουν με τις μητέρες τους, αλλά μέχρι πρόσφατα δεν διέφεραν και πάρα πολύ.

«Τι σχέση έχω εγώ με τη μάνα μου; Καμία». Και οι δέκα γυναίκες που έχουν σήμερα μαζευτεί για να κουβεντιάσουμε πώς το κίνημα άλλαξε τη ζωή τους στην αρχή δυσκολεύονται να δουν τη θέση τους, το κοινωνικό τους φύλο και το πώς κατασκευάστηκε. Μόνο όταν στο τραπέζι πέφτει το ερώτημα «πόσων χρόνων είναι το παιδί σου», το ερώτημα αποκτά νόημα. Οι 9 στις 10 έγιναν μητέρες στα 20-23 τους. «Τώρα το συνειδητοποιώ», λέει η Κατερίνα. «Όντως μας έστελναν να σπουδάσουμε, μας έλεγαν να μην εξαρτιόμαστε οικονομικά. Όμως ο διακαής τους πόθος ήταν να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδιά. Κι εμείς, σαν καλά κορίτσια, σπουδάσαμε, γυρίσαμε πίσω, παντρευτήκαμε, δουλεύαμε, φροντίζαμε το σπίτι και κάναμε και παιδιά. Δηλαδή, τα πάντα όλα».

Όταν ξεκινήσαμε αυτή την κουβέντα μεταξύ γυναικών που βρέθηκαν στις ίδιες μάχες από άλλη θέση (εκείνες ως αγωνίστριες κι εγώ ως ρεπόρτερ) και που δεν έχει καμία επιστημονική αξίωση, αλλά θέλει να λειτουργήσει ως πολαρόιντ, το πρώτο πράγμα που ανέφεραν όλες τους ήταν η εξωτερική τους εμφάνιση. «Δεν είμαστε γυναίκες πια, κοίτα χάλια», έλεγαν η μια μετά την άλλη, ενώ έδειχναν στις υπόλοιπες αξύριστα πόδια, άβαφα νύχια και ρίζες στα μαλλιά. Όσο η κουβέντα προχωρούσε όμως, τόσο περισσότερο μιλούσαν όλες τους για μιαν «άλλη γυναίκα».

«Όταν μου είπαν ότι δεν πρέπει να βάφομαι στις κινητοποιήσεις, σοκαρίστηκα. Είχα συνηθίσει να βγαίνω από το σπίτι μου πάντα περιποιημένη. Δεν έπρεπε να βάζω καν ενυδατική!» λέει η Άννα. «Δεν ξέραμε τι είναι τα χημικά, γι’ αυτό την πρώτη φορά που μας έριξαν τρέχαμε καταπάνω στο σύννεφο. Νομίζαμε ότι οι κρότου – λάμψης είναι σφαίρες», συμπληρώνει η Κατερίνα. Οι γυναίκες έζησαν για πρώτη φορά καταστολή πέρσι μετά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου. Τότε, με τα τακουνάκια τους, τα σκουλαρικάκια τους και τα καλοχτενισμένα τους μαλλιά βρέθηκαν να κυνηγιούνται από ΜΑΤατζήδες επί ώρες μες στο δάσος. Πολλές τραυματίστηκαν και κάμποσες βρέθηκαν κατηγορούμενες . Έτσι οργάνωσαν «επίδειξη… τάπεργουέαρ»: έδειξαν το μααλόξ, πώς το αραιώνουμε με νερό, πώς το ψεκάζουμε. Σήμερα καμιά τους δεν πηγαίνει σε κινητοποίηση χωρίς μάσκα, κάμποσες δε έχουν και κράνος.

«Τότε άρχισα να γίνομαι μια άλλη γυναίκα», λέει η Λένα. «Όταν παλιότερα στην Ολυμπιάδα τα ΜΑΤ έκαναν πόλεμο με τους κατοίκους, εμείς χαιρόμασταν που τα ξενοδοχεία της Ουρανούπολης έχουν δουλειά και τα βράδια τα πίναμε μαζί τους στα μπαρ». Κι η Γιούλη επιβεβαιώνει: “Μέχρι να ζήσουμε στο πετσί μας τι σημαίνει καταστολή, έβλεπα επεισόδια στην Αθήνα από την τηλεόραση κι έλεγα ‘καλά τα κάνουν και τα δέρνουν τα κωλόπαιδα που καταστρέφουν την πλατεία Συντάγματος’. Τόσο στην κοσμάρα μου».

Τώρα πια, όποιος μιλάει για τον αγώνα της Χαλκιδικής, οι πρώτες εικόνες που θα φέρει στο μυαλό του έχουν πρωταγωνίστριες γυναίκες: μητέρες στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης, γιαγιάδες που κατσαδιάζουν ΜΑΤατζήδες ενώ πέφτουν δακρυγόνα, γυναίκες που τραγουδάνε έξω από την Ασφάλεια. Πώς αυτά τα καλά κορίτσια βρέθηκαν στην πρωτοπορία του μαχητικότερου και ανθεκτικότερου κινήματος στην εποχή των Μνημονίων; «Αυθόρμητα μου βγήκε, ένιωθα ότι απειλείται η ζωή των παιδιών μου», λέει η Μελαχρινή. «Δεν νομίζω ότι πονάω περισσότερο για τα παιδιά μας από τον άντρα μου, άλλωστε κι εκείνος είναι στην πρώτη γραμμή», λέει η Λόλα. «Απλώς εμείς είμαστε πιο ψύχραιμες με τους μπάτσους και μπαίνουμε μπροστά για να μην γίνουν επεισόδια. Και στο συντονιστικό είμαστε πιο οργανωτικές».

Αυτή η «άλλη γυναίκα», η οποία έρχεται και ξανάρχεται στην κουβέντα μας, γεννήθηκε μέσα από αλλεπάλληλα σοκ. «Άλλαξε εντελώς ο τρόπος που σκεφτόμαστε», λέει η Άννα. «Πριν λέγαμε ‘αστυνομία= προστασία’, ‘δικαστής = δικαιοσύνη’, ‘τηλεόραση = αλήθεια’. Έπρεπε να ζήσουμε όλα αυτά τα γεγονότα για να καταλάβουμε πως τόσα χρόνια ζούσαμε σε μια εικονική πραγματικότητα». Κι η Βάσω δίπλα της συμπληρώνει: «Βλέπαμε ρομαντικές ταινίες και κλαίγαμε. Τώρα έχουμε γίνει πιο σκληρές, πιο ανθεκτικές. Ούτε που αντέχω να δω ρομάντζο. Το μόνο πρόβλημα είναι πως παραπονιούνται τα παιδιά μας, δεν τους αφιερώνουμε χρόνο όπως παλιά. Το κράτος τούς έκλεψε την παιδικότητά τους κι εμείς τους στερούμε τις μανάδες τους».

«Εγώ δεν νιώθω καμιά τύψη. Μπορεί να μην πλένουμε, να μην σιδερώνουμε, να μην μαγειρεύουμε και να αφήνουμε τα παιδιά άλουστα, αλλά δεν θα τρώνε κουτόχορτο βλέποντας Mega, δεν θα είναι βόδια όπως ήμασταν εμείς», λέει η Μελαχρινή. «Είχα να δω τον γιό μου 4 μέρες. Τον έφερε ο άντρας μου έξω από τα δικαστήρια στον Πολύγυρο για να τον δω κλεφτά κρατώντας την ντουντούκα», αφηγείται η Λόλα. «Το παιδάκι περνούσε μέσα από διμοιρίες. ‘Τι μάνα είμαι’, αναρωτήθηκα. Και μετά λέω ‘μια χαρά είμαι, γι’ αυτόν αγωνίζομαι’».

Και οι σύζυγοί τους; Πως αντέδρασαν σε όλα αυτά; Ο καθείς με τον τρόπο του: άλλος γκρίνιαξε, άλλος διαμαρτυρήθηκε εντόνως, άλλος ήταν τόσο απορροφημένος στον αγώνα που δεν κατάλαβε την αλλαγή, άλλος χάρηκε που βρήκε τη συμπολεμίστριά του. «Στην αρχή τους κανακεύαμε για να πάμε στο συντονιστικό. Πάλι θα φύγεις; Όλο αυτό ρωτάγανε», λένε οι γυναίκες, ενώ η καθεμιά ξετυλίγει… την προσωπική της μέθοδο καλοπιάσματος. Τώρα όλοι έχουν προσαρμοστεί σε αυτή τη νέα ζωή: οι άντρες τους μοιράζονται αυτονόητα τις δουλειές του σπιτιού, οι γιαγιάδες έχουν κινητοποιηθεί, το χωριό οργανώνει ομαδικά μπέιμπι σίτινγκ, μαγειρεύει συλλογικά όταν υπάρχουν κινητοποιήσεις και παλεύει σύσσωμο όταν εμφανίζονται τα ΜΑΤ.

«Όταν τελειώσει ο αγώνας, φοβόμαστε ότι τα χωριά μας θα γεμίσουν διαζύγια», λένε τα κορίτσια. «Δεν μπορώ να φανταστώ ότι του χρόνου τέτοιες μέρες, αν έχουμε κερδίσει, εγώ θα γυρίσω σπίτι και θα κάνω τις δουλειές του Πάσχα», λέει η Λόλα. «Αν δεν είχαμε τα δικά μας, θα ήθελα να είμαι στην Μανωλάδα. Που όταν έσκασε το 2008 ούτε που είχα καταλάβει τι συμβαίνει». «Τώρα έχουν σταματήσει τα ‘που πας’, ‘τί ώρα θα γυρίσεις’, ‘με ποιον είσαι’. Κι όταν ζήσεις έτσι ελεύθερα, δεν γυρίζεις πίσω», συμπληρώνει η Βάσω. «Υπάρχει κι ένας άλλος παράγοντας», λέει η Μελαχρινή. «Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει ούτε χώρος ούτε χρόνος για προσωπική ζωή. Αυτός ο αγώνας μάς αλλάζει όλους, κι εμάς και τους άντρες μας. Όταν γυρίσουμε στα σπίτια μας, θα γνωριστούμε ξανά».

Η μάχη του χρυσού είναι η πρώτη θερμή σύρραξη του ταξικού πολέμου που η τρόικα εσωτερικού υπό τις εντολές της τρόικας εξωτερικού εξαπέλυσε εναντίον μας. Όπως σε κάθε πόλεμο, οι ζωές των γυναικών αλλάζουν. Το στοίχημα (όχι μόνο το δικό τους, ολόκληρης της μικροκοινωνίας τους) είναι μπροστά τους ανοιχτό: Θα καταφέρουν να εμπεδώσουν αυτές τις ριζοσπαστικές αλλαγές όταν η συνθήκη έκτακτης ανάγκης δεν θα υφίσταται πια; Πριν από αυτό όμως υπάρχει κι ένα άλλο στοίχημα κι αυτό μας αφορά όλες και όλους: η μάχη της Χαλκιδικής αργά ή γρήγορα θα λήξει. Θα την κερδίσει η δημοκρατία ή η κρατική βία; Τα ανθρώπινα δικαιώματα ή η καταστολή; Οι άνθρωποι ή οι εταιρείες; Τα κινήματα ή οι εργολάβοι; Μην βιαστείτε να απαντήσετε. Μέρες σαν κι αυτή προσφέρονται για ρητορική. Όπως έλεγε κι ο παππούς Ένγκελς όμως, «ένα γραμμάριο δράσης αξίζει ένα τόνο θεωρίας».

* Η Ντίνα Δασκαλοπούλου είναι ρεπόρτερ στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Από τον Φεβρουάριο με συνεχείς αποστολές καλύπτει τα γεγονότα της Χαλκιδικής.

* Η Κατερίνα Σεϊτανίδου είναι φωτογράφος και ζει στην Ιερισσό.

φωτογραφίες: Κατερίνα Σεϊτανίδου**

Πηγή: Αυγή

 

Share

Αυτή πήρε την ιταλική υπηκοότητα

της Σίσσυς Βωβού

Η πρώτη έγχρωμη υπουργός στην Ιταλία, Cècile Kashetu Kyenge, έχει γεννηθεί στο Κογκό. Να είσαι γυναίκα και μαύρη και να γίνεις υπουργός σε ιταλική κυβέρνηση, είναι από ασυνήθιστο έως εξωτικό. Και όμως, η Σεσίλ πήρε την υπηκοότητά της κάποια στιγμή, και στη συνέχεια υπερπήδησε όλα τα εμπόδια που μπαίνουν για την ανέλιξη στις δομές εξουσίας μιας γυναίκας, πολύ περισσότερο όταν αυτή είναι έγχρωμη σε μια ευρωπαϊκή χώρα.

Η 49χρονη Κιένζε γεννήθηκε στο Κονγκό και μετανάστευσε στην Ιταλία το 1983 προκειμένου να σπουδάσει ιατρική στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, ενώ ολοκλήρωσε την ειδικότητά της στην Οφθαλμιατρική στο πανεπιστήμιο της Μοντένα. Το 2004 εκλέγεται δημοτική σύμβουλος και αρχίζει να αναπτύσσει δράσεις για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα μεταναστευτικά ζητήματα. Είναι ανάμεσα στους ανθρώπους που προωθούν μεταρρυθμίσεις σχετικά με τις διατάξεις για την απόκτηση της υπηκοότητας. Έως τώρα, μόνο τα παιδιά Ιταλών που γεννιούνται στη χώρα θεωρούνται απευθείας πολίτες της. Τα παιδιά που αποκτούν οι μετανάστες στην Ιταλία θα πρέπει να περιμένουν έως τα 18α γενέθλιά τους.

Ο διορισμός της στο υπουργείο για την Ένταξη των Μεταναστών στην Κοινωνία την προκάλεσε την άμεση και οργισμένη αντίδραση της ξενοφοβικής Λέγκα του Βορρά η οποία έσπευσε να την κατηγορήσει ότι δεν είναι Ιταλίδα.

Όχι ότι θέλουμε να συγχαρούμε καμιά γυναίκα, ακόμα και μετανάστρια, που παίρνει υπουργείο σε κυβερνήσεις της λιτότητας και της εξόντωσης των εργαζομένων και των γυναικείων δικαιωμάτων. Αυτή δεν είναι για εμάς γιορτή, δεν είναι επίτευγμα, είναι μια πλευρά της ισότητας των δύο φύλων την οποία και βέβαια διεκδικούμε, χωρίς όμως να πιστεύουμε ότι βοηθάει τις γυναίκες στον γενικότερο αγώνα για την απελευθέρωσή τους στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που θα οδεύει προς την πρόοδο. Αρνητικά είχαμε γράψει και για την Θάτσερ, για την Ολμπράιτ στις ΗΠΑ και για άλλες. Αντιφατική στάση σε μια αντιφατική πραγματικότητα. Ελπίζουμε ο ιταλικός λαός να ανατρέψει την κυβέρνηση αυτή, με όλους και όλες τους υπουργούς, και να οδεύσει (πότε;) προς μια κυβέρνηση κοινωνικής δικαιοσύνης.

Κρατούμε όμως το γεγονός ότι αυτή πήρε την υπηκοότητα, ενώ στην Ελλάδα πολύ σπάνιες είναι πλέον οι περιπτώσεις που δίνεται ελληνική υπηκοότητα σε μετανάστες και μετανάστριες, μετά την εξόντωση του «νόμου Ραγκούση» που ήταν ένα δημοκρατικό, σχετικά, άνοιγμα.

 

 

Share

Στη μνήμη των Ραχμάν όλου του κόσμου…

της Ρένας Δούρου

Η είδηση σίγουρα πέρασε απαρατήρητη στα περισσότερα δυτικά ΜΜΕ και βέβαια σε αυτά της χώρας μας. Στις 13 Μαρτίου, στο Καράτσι, στο Πακιστάν, η αρχιτέκτονας Περουίν Ραχμάν δεχόταν τέσσερις σφαίρες στο στήθος και το λαιμό, άγνωστο επιβαίνοντα σε μοτοσικλέτα και πέθαινε επί τόπου… Η 54χρονη αρχιτεκτόνισσα, που θα μπορούσε να ζει άνετα σχεδιάζοντας τις βίλλες των πλουσίων του μεγάλου λιμανιού του Πακιστάν, είχε επιλέξει έναν δύσκολο και επικίνδυνο δρόμο. Εκείνον της συμπαράστασης στους φτωχούς και αδύναμους της πόλης της και κυρίως μίας από τις πιο υποβαθμισμένες συνοικίες της, την Οράντζι. Μια περιοχή όπου οι ακαθαρσίες σχηματίζουν μικρούς λοφίσκους, οι δρόμοι είναι γεμάτοι λακκούβες, ξεχαρβαλωμένα αυτοκίνητα ενώ ανθεί η κάθε είδους εγκληματικότητα…

Η Περουίν Ραχμάν ήταν κοσμαγάπητη. Είχε κάνει αγώνα ζωής να προσφέρει στους κατοίκους της Οράντζι, μέσω της ΜΚΟ που είχε ιδρύσει, τη Orangi Pilot Project, καθαριότητα, αποχετευτικό σύστημα, πρόσβαση στο νερό, ενημέρωση σχετικά με υγειονομικά ζητήματα.

Ίσως σε μια άλλη μεγαλούπολη (το Καράτσι έχει 18 εκατομμύρια κατοίκους), η δράση της Ραχμάν και της ΜΚΟ της να ήταν καλοδεχούμενη – κάτι τέτοιο δεν ισχύει όμως για τα δεδομένα του Πακιστάν. Μιας χώρας που βυθίζεται αργά αλλά συστηματικά στον σκοταδισμό των φανατικών ισλαμιστών που επιβάλλουν τις οπισθοδρομικές τους απόψεις – και αναφορικά με τις γυναίκες και την παρουσία τους στην κοινωνία. Την ίδια στιγμή, σε προβληματικές συνοικίες όπως αυτή της Οράντζι κάνει θραύση η κτηματομεσιτική μαφία, η οποία δεν έβλεπε με καθόλου καλό μάτι τις επίμονες δραστηριότητες της Ραχμάν προκειμένου να αναβαθμίσει το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των ανθρώπων της.

Η ίδια η αρχιτεκτόνισσα είχε συνείδηση και του κλίματος και των εχθροτήτων που προκαλούσε σε πολλούς και ηγετικούς κύκλους. «Μπορούν να μας σκοτώσουν, αν το θέλουν αλλά δεν θα φύγουμε γιατί μας υποστηρίζει ο κόσμος». Δυστυχώς το πρωί της Τετάρτης, 13 Μαρτίου, η Ραχμάν ήταν μόνη της απέναντι στον άγνωστο εκτελεστή της.

Άγνωστο; Τυπικά, ναι. Ο δράστης παραμένει ασύλληπτος ωστόσο δεν είναι πολύ δύσκολο να σκιαγραφήσει κανείς το προφίλ των συμφερόντων που ήθελαν να σωπάσει για πάντα η φωνή της Ραχμάν. Πρώτα και κύρια τα συμφέροντα της κτηματομεσιτικής μαφίας που στο πρόσωπό της έβλεπαν ένα φωνακλάδικο εμπόδιο στα κερδοφόρα σχέδιά τους. Η συνέχεια γράφτηκε στις 13 Μαρτίου…

Και ποιος ο λόγος του μικρού σημειώματος;

Το γεγονός ότι η Ραχμάν, έστω και μετά θάνατον, αξίζει να γίνει γνωστή και εκτός συνόρων Πακιστάν. Γιατί ο αγώνας της υπερέβαινε τα εθνικά σύνορα. Γιατί ήταν αγώνας κατά του σκοταδισμού. Υπέρ της δικαιοσύνης και της ισότητας. Με επίγνωση των κινδύνων. Με θάρρος και αξιοπρέπεια. Η Ραχμάν δεν έκανε πίσω στις απειλές. Δεν κοίταξε να βολευτεί. Συνέχισε την πορεία που είχε αποφασίσει. Και το πλήρωσε με τη ζωή της.

Ο αγώνας και το μήνυμά της είναι οικουμενικό, υπερβαίνει τα στενά όρια της πατρίδας της.

Στη μνήμη των Ραχμάν όλου του κόσμου… Όλων των γυναικών που δίνουν άνισο αγώνα αλλά συνεχίζουν…

 

Share

Δέκα πράγματα που μπορείς να κάνεις ως αντίσταση στην κουλτούρα του βιασμού

Αλιεύσαμε το παρακάτω κείμενο στο facebook των αγαπημένων μας καμένων σουτιέν και το αναδημοσιεύουμε ως έχει. Αν και είναι γραμμένο με αναφορά σε ένα διαφορετικό κοινωνικό πλαίσιο από το ελληνικό, πολλά πράγματα είναι κοινά και θα πρέπει να μας προβληματίσουν. Άλλωστε, εδώ στο Φύλο Συκής πιστεύουμε ότι χρειάζεται να αναπτυχθεί ένας ευρύτερος διάλογος για αυτά τα ζητήματα, οπότε κάθε συμβολή είναι σημαντική.

ΦΣ

(Το παρακάτω κείμενο δημοσιεύτηκε με τον τίτλο 10 Small Changes You Can Make To Help Avoid Another Steubenville από την Soraya Chemaly στο rolereboot.org -βρείτε το αρχικό κείμενο εδώ. Τη μετάφραση την έκανε ο φίλος oxi egw και τον ευχαριστούμε πολύ για τον κόπο και τον χρόνο του!)

της Soraya Chemaly

ΔΕΚΑ ΜΙΚΡΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ Ν’ ΑΠΟΦΕΥΧΘΕΙ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΣΑΝ ΤΗΣ STEUBENVILLE

Δεν πάει άλλο. Ήρθε η ώρα να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να βάλουμε ένα τέλος στην κουλτούρα του βιασμού. Ορίστε μερικές προτάσεις.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων, καθώς ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν το τι συνέβη το περασμένο καλοκαίρι στο Steubenville του Οχάιο, πολιορκούμαι από μηνύματα και ερωτήσεις σχετικά με τα γεγονότα και με το πώς ήταν δυνατό κάτι τέτοιο να συμβεί.

Πάντοτε ισχυριζόμουν ότι αν θέλουμε να μειώσουμε τη συχνότητα παρόμοιων φαινομένων, θα πρέπει να επικεντρωθούμε σε ένα και μόνο πράγμα: στο πώς 50 παιδιά παρακολουθούσαν αμέτοχα την κακοποίηση και τον βιασμό αυτού του κοριτσιού, τραβώντας μάλιστα φωτογραφίες και κάνοντας αστειάκια. Στο πώς γονείς, προπονητές, διδακτικό προσωπικό, θρησκευτικοί ηγέτες και άλλοι, συμμετείχαν στη διεξαγωγή αυτού του εγκλήματος με το να αναπαράγουν παραδοσιακές αξίες και mainstream ιδέες. Αυτό είναι η κουλτούρα του βιασμού: η μεταχείριση ενός κοριτσιού ως ενός απο-ανθρωποποιημένου αντικειμένου, ως μιας κούκλας για σεξ, ο βιασμός του, η κακοποίηση του, ενόσω ο κόσμος κοιτάει, γελάει, αστειεύεται, τραβάει βίντεο και μετά φεύγει.

Οι πιο συχνές ερωτήσεις είναι Τι μπορούμε να κάνουμε; Πόσο νωρίς μπορούμε να αρχίσουμε να μαθαίνουμε στα παιδιά μας να μην κάνουν και να μην ανέχονται τέτοια πράγματα; Γνωρίζοντας ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν εντρυφήσει στο φεμινισμό, ούτε ενδιαφέρονται για τις λεπτομέρειες των τρόπων με τους οποίους λειτουργεί η σεξουαλική βία, πώς επιβάλλει και διαιωνίζει την ανισότητα των φύλων, προσπάθησα να σκεφτώ και να μοιραστώ ορισμένες καθημερινές συνήθειες που μπορεί να αλλάξει όποιος και όποια ενδιαφέρεται ειλικρινώς, έτσι ώστε να καταπολεμηθεί αυτή η κουλτούρα:

1. Αν χρησιμοποιείς την έκφραση “έλα μωρέ, αγοράκια είναι”, σκέψου τον λόγο που το λες, και το τι σημαίνει. Και μετά ΣΤΑΜΑΤΑ. Ναι, τα αγόρια και τα κορίτσια είναι διαφορετικά, το πιάσαμε. Αλλά οποιαδήποτε δύο αγόρια είναι τόσο διαφορετικά το ένα απ’ το άλλο, όσο είναι και τα “αγόρια” από τα “κορίτσια.” Αυτή η έκφραση αποκαλύπτει ένα πλήθος πεποιθήσεων που σχετίζονται με την ουσιοκρατία του φύλου, του δυαδισμού, και των στερεοτύπων, πεποιθήσεων που βρίσκονται στη ρίζα κάθε ιεραρχίας βασισμένης στο φύλο, που καλλιεργούν ύπουλα τη βία και που υποβιβάζουν τα κορίτσια και τις γυναίκες στο αναπαραγωγικό τους δυναμικό. Χρησιμοποιείται συχνά για να δικαιολογήσει συμπεριφορές που είναι αγενείς, αλαζονικές και προνομιούχες στο πεδίο του φύλου.

2. Να κατανοήσεις και να μην υποτιμάς τα αποτελέσματα των στερεοτύπων και των μηνυμάτων των ΜΜΕ. Τα στερεότυπα είναι καταστροφικά, βλαβερά, και η εσωτερίκευση των στερεοτύπων είναι υπαρκτή. Να εξετάζεις τις ιδέες που αναπαράγεις, και ιδιαίτερα το τι αγοράζεις σε παιδιά (μουσική, ταινίες, βιβλία, παιχνίδια). Επίσης, οι λέξεις φυσικά και παίζουν ρόλο: όταν αποκαλείς τα κορίτσια “πριγκήπισσες” και τα αγόρια “παλικάρια,” για παράδειγμα, πόσα πράγματα αναπαράγεις, έστω χαϊδευτικά, που σχετίζονται με στερεότυπα για το φύλο, τη φυλή, την εθνικότητα, και ακόμα περισσότερα; Συγκεκριμένα, αν τα παιδιά σου είναι αγόρια, θα πρέπει να μελετήσεις σε βάθος το πώς κατασκευάζεται η αρρενωπότητα στις ΗΠΑ, και να σκεφτείς πολύ το τι επιθυμείς για τα παιδιά σου. Όποτε είναι δυνατόν, να αποδομείς τα μηνύματα των προϊόντων που καταναλώνουν τα παιδιά σου και να τους μιλάς ανοιχτά για το σεξισμό, το ρατσισμό και τη βία – είναι φαινόμενα αναπόφευκτα. Είναι σα τον αέρα που αναπνέουμε. Το ξέρω ότι πολλές απ’ τις ταινίες, τις σειρές και τα βιντεοπαιχνίδια που παίζουν τα παιδιά είναι πολύ διασκεδαστικά. Αν πρόκειται λοιπόν να καταναλώνουν τέτοια προϊόντα – επίσης αναπόφευκτο – δίδαξέ τα τρόπους να κατανοούν το τι καταναλώνουν.

3. Να αντιμάχεσαι την εξουσία, και ιδίως τις εξουσίες εκείνες των οποίων η πηγή είναι τα συστήματα που βασίζονται σε προκαθορισμένους αντρικούς και γυναικείους ρόλους. Κι αυτά επίσης είναι βασισμένα σε στερεότυπα και εκφράζονται με τρόπο σεξιστικό, είτε με ‘καλές προθέσεις’ είτε συγκαλυμμένα  Ναι, εννοώ και τη θρησκεία. Οι θρησκευτικές οργανώσεις προσφέρουν την αίσθηση της κοινότητας, της προστασίας και μιας δομής όπου μπορεί να βασιστεί η ζωή. Ωστόσο, το κόστος είναι πολύ μεγάλο, ιδίως όταν μένουν ανεπεξέργαστες. Υπάρχει λόγος που οι λιγότερο βίαιοι, πιο ελευθεριακοί και πιο χαρούμενοι άνθρωποι εντοπίζονται σε κοσμικά κράτη.

4. Μην καλύπτεις τη σεξουαλική βία, μη τη θεωρείς αστεία, και μην αναπαράγεις μύθους σχετικά με το βιασμό που έχουν καταρριφθεί καιρό τώρα. Τα ανέκδοτα για το βιασμό δεν είναι αστεία, αλλά έχουμε μεγαλώσει γελώντας με αυτά. Και οι κωμικοί λένε αστεία που κάνουν τον κόσμο να γελάει.

5. Μη προσπαθήσεις να αποτρέψεις την κόρη σου απ’το να ‘γίνει ή να ντύνεται σαν πουτάνα’ και μην προτρέπεις το γιό σου να ‘γίνει γαμιάς’. Τα παιδιά κάνουν λάθη, πειραματίζονται με το ρουχισμό τους και φέρονται με τρόπους που πιστεύουν ότι είναι κοινωνικά καθαγιασμένοι και ότι ανταμείβονται. Οπότε αν το πώς ντύνεται η δεκάχρονη κόρη σου σε κάνει να νιώθεις άβολα, το πιθανότερο είναι πως δεν φταίει εκείνη – το μόνο που έκανε ήταν ότι ξύπνησε και είχε μυαλό και μάτια, και είδε ποιός θεωρεί η κοινωνία ότι είναι ο ρόλος των γυναικών, και τι ανταμείβεται κοινωνικά. Αν δεν ντύνεται έτσι εκείνη, αλλά η κολλητή της, μη την αποκαλέσεις “πουτάνα”, αλλά μίλησε τους ίσως για τα δύο μέτρα και τα δύο σταθμά της κοινωνίας. Παρομοίως, το να νιώθεις περηφάνια για το γιο σου που “αλωνίζει” ή να τον προτρέπεις να “γαμάει και να δέρνει” είναι εξίσου προβληματικό και αντικατοπτρίζει ένα πλήθος ιδεών σχετικά με το ποιό υποκείμενο πρέπει και έχει το δικαίωμα να είναι σεξουαλικό και επιθετικό, σε αντίθεση με το να είναι σέξυ και παθητικό.

6. Αν έχεις και αγόρια και κορίτσια, βάζε τα να κάνουν δουλειές του σπιτιού – ακριβώς τις ίδιες, ανεξαρτήτως φύλου. Ακούγεται χαζό, αλλά όταν τα παιδιά κάνουν σπιτική δουλειά μαθαίνουν την αξία της, καταλαβαίνουν τι είναι η άμισθη εργασία, η συναίσθηση τους αυξάνεται και μεγαλώνοντας τείνουν να γίνονται πιο ελευθεριακά. Είναι κάτι μικρό αλλά σημαντικό.

7. Δίδαξε τα αγόρια τη συναίσθηση μεταξύ των φύλων. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα με τα αγόρια και τη συναίσθηση. Αν αυτό δεν είναι ήδη προφανές από το τι συνέβη στο Steubenville, δεν ξέρω πώς μπορεί να γίνει προφανέστερο. Όλη η mainstream κουλτούρα είναι κατασκευασμένη έτσι ώστε α) να αφαιρεί απ’ τα αγόρια την ικανότητα να καταλαβαίνουν το τι σημαίνει να είσαι κορίτσι, και β) να τους λέει πως το να είσαι κορίτσι είναι κακό. Τα κορίτσια από την άλλη θα πρέπει να αναπτύξουν την συναίσθηση τους σε σχέση με τα αγόρια και τους άντρες με χίλιους δύο τρόπους. Αν είσαι γυναίκα, είναι μια ικανότητα άρρηκτα συνδεδεμένη με την επιβίωσή σου.

8. Μίλα ανοιχτά για τα σώματα, τη συναίνεση, τα δικαιώματα και την αυτονομία. Η μικρή επανάσταση για τη συναίνεση πρέπει να μετατραπεί σε ΜΕΓΑΛΗ επανάσταση για τη συναίνεση. Μπορείς να το κάνεις αυτό με πολλούς τρόπους καθημερινά, ακόμα και προτού κάνεις κουβέντα για το σεξ στα παιδιά σου. Όταν θα έρθει η κατάλληλη στιγμή να μιλήσετε για το σεξ, η θεμελιώδης έννοια της συναίνεσης σχετικά με τα σώματα και τις επιθυμίες των άλλων ανθρώπων θα είναι πλέον δεδομένη. Καθώς τα παιδιά σου μεγαλώνουν, αν θες πραγματικά να αντιπαλέψεις τις πεποιθήσεις που οδήγησαν στην περίπτωση του Steubenville, φρόντισε το σχολείο που θα τα στείλεις να προσφέρει πλήρη σεξουαλική εκπαίδευση στους μαθητές και τις μαθήτριες του.

9. Μη δίνεις το ελεύθερο στο σχολείο να μεταδίδει προκαταλήψεις λόγω “παράδοσης” ή “ευγένειας”. Τα σχολεία είναι πολύ αποτελεσματικά στο να υπονομεύουν τις πεποιθήσεις σου σχετικά με τους ρόλους των φύλων, την ισότητα και τις ιεραρχίες, αν δεν τους ασκήσεις κριτική. Ακόμα και αν το σχολείο δεν αλλάξει, τα παιδιά σου θα σε δουν να μάχεσαι ενάντια σε ιδέες που τα μειώνουν και τα υπονομεύουν.

10. Διάλεξε τα αθλήματα των παιδιών σου προσεκτικά. Η κουλτούρα των σπορ στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι πολύ σημαντική. Το εθνικό μας σπορ, το football, αποθεώνει την ωμή δύναμη, την σωματική κυριαρχία, τη βία, και περιθωριοποιεί κυριολεκτικά τις γυναίκες (και πόσο μάλλον ΛΟΑΤ υποκείμενα). Το αν θα μπορούσε να υπάρχει με άλλους όρους αποτελεί θέμα μιας τελείως διαφορετικής κουβέντας. Στο μεταξύ, υπάρχουν και άλλα αθλήματα. Αυτό που λέω δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλές, αλλά τι διάολο, είμαι αντι-ρατσίστρια, ενάντια στην αποικιοκρατία, τον καπιταλισμό, άθεη φεμινίστρια και ο σκοπός μου είναι το τέλος της σεξουαλικής βίας, σε πόσο χειρότερη θέση θα μπορούσα να είμαι;

Όπως και ο βιασμός, έτσι και πολλά ζητήματα σε αυτή τη λίστα παραδοσιακά περιθωριοποιούνται ως “γυναικεία ζητήματα”. Έτσι, σαν τελική συμβουλή, αν νομίζεις ότι ορισμένα θέματα είναι αποκλειστικά “γυναικεία ζητήματα,” ξανασκέψου το. Υπάρχουν πολύ λίγα πράγματα – ίσως η τεχνολογία πίσω από τα ταμπόν – που είναι αποκλειστικά γυναικεία. Πέρα απ’ αυτό, και ιδίως όταν μιλάμε για το Κύριο Ζήτημα, δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα που ΔΕΝ είναι “γυναικείο ζήτημα”, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας, του πολέμου και του μιλιταρισμού, της κρατικής ασφάλειας, του φαινομένου του θερμοκηπίου, της άρνησης της επιστήμης και της αυθαιρεσία της εξουσίας σε κάθε της έκφανση. Η λίστα είναι κυριολεκτικά ατέλειωτη. Πολλά ζητήματα που παραδοσιακά χαρακτηρίζονταν “γυναικεία” – ζητήματα αναπαραγωγής, σεξουαλικής βίας, οικιακής βίας, παρενόχλησης σε δημόσιους χώρους κ.λπ. – μπορούν να ανατραπούν και να γίνουν κατανοητά ως “προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, στα οποία εμπλέκονται άντρες με εξουσία, η οποία μένει στο απυρόβλητο”.

Γενικά θα σε συμβούλευα να μη παραμένεις αδρανής σε μια ουδέτερη θέση. Δεν υπάρχει ουδέτερη θέση. Η ακινησία σε αυτό το περιβάλλον είναι χειρότερη απ’ το να τρέχεις προς τα πίσω. Χρειάζεται χρόνος και ενέργεια για να αλλάξει ο πολιτισμός. Μερικές φορές είναι εξουθενωτικό και αποκαρδιωτικό. Αλλά υπάρχει μια παθιασμένη κοινότητα που ολοένα και εξαπλώνεται και κάνει αυτή τη δουλειά με ενθουσιασμό, έχοντας σύμμαχό της την τεχνολογία. Είναι πολύ εύκολο να τη βρεις και μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.

Όπως είπε με υπέροχο τρόπο η Laurie Penny την Τρίτη: Αυτή εδώ είναι η στιγμή. Αυτή είναι η δοκιμασία μας. Προτού πληγωθεί ακόμα μια γυναίκα, προτού περισσότεροι νεαροί βιαστές μπορούν να ισχυριστούν, με δάκρυα στα μάτια, ότι “δεν ήξεραν”, η ευθύνη ανήκει σε όλους και όλες μας – στους άντρες και τα αγόρια και όλους αυτούς και αυτές που τους αγαπάνε – να υψώσουμε το ανάστημα μας και να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας.

μετάφραση: oxi egw

Share

Alter Summit: Εναλλακτική Συνοδός των ευρωπαϊκών κινημάτων

Το πρώτο πανό του Alter Summit από την ελληνική αντιπροσωπεία στη μεγάλη συγκέντρωση των Βρυξελλών, 14 Μαρτίου, όπου και ανακοινώθηκε η σύνοδος της Αθήνας.

 

της Σίσσυς Βωβού

Η Εναλλακτική Σύνοδος των Ευρωπαϊκών Κινημάτων, ALTER SUMMIT, θα πραγματοποιηθεί τελικά στην Αθήνα, στις 7 και 8 Ιουνίου του 2013.

Όπως γράψαμε στο Φύλο Συκής, η σύνοδος αποφασίστηκε στην ευρωπαϊκή συνάντηση της Φλωρεντίας, το Νοέμβρη, αλλά ο τόπος διεξαγωγής δεν είχε οριστικοποιηθεί.

Στις 15-16 Μαρτίου, έγινε η συνέλευση του ALTER SUMMIT, με τη συμμετοχή περισσότερων από 150 οργανώσεων απ’ όλη την Ευρώπη, και όλα είναι τώρα δρομολογημένα, εκτός από το «Μανιφέστο», το οποίο είναι ακόμα σε διαβούλευση, με τις συμμετέχουσες οργανώσεις και συλλογικότητες να κάνουν τις προσθήκες και τροπολογίες στο αρχικό κείμενο που παρουσιάστηκε το Νοέμβρη.

Κεντρικά στοιχεία του εξελισσόμενου «Μανιφέστου» ή «Μνημονίου των ευρωπαϊκών λαών», όπως μπορεί τελικά να ονομαστεί, είναι η αντίσταση στο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό και η διεκδίκηση μιας Ευρώπης δημοκρατικής, οικολογικής, φιλεργατικής, φεμινιστικής, αντιρατσιστικής και αντιφασιστικής. Η ισότητα των δύο φύλων είναι ένας από τους πυλώνες του Alter Summit, εναπόκειται όμως στις φεμινίστριες να οργανώνουμε τις μαζικές δράσεις μας, όσο και την πολιτική μας παρέμβαση στις αναλύσεις και τους στόχους.

Στην Ελλάδα υπάρχει ήδη ομάδα εργασίας, στην οποία μετέχουν περισσότερες από 20 οργανώσεις, μεταξύ των οποίων η «Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών», πολλές από τις οποίες ήταν στη συνέλευση των Βρυξελλών. Να σημειώσουμε ότι στη διοργάνωση μετέχουν συνδικάτα και κοινωνικές οργανώσεις κάθε είδους, όχι κόμματα. Αντίθετα, πολιτικές προσωπικότητες ή και κόμματα καλούνται να στηρίξουν αυτό το δίκτυο και τους στόχους του.

Η συνέλευση των Βρυξελλών υιοθέτησε το ψήφισμα ενάντια στην καταστροφική «επένδυση» για την εξόρυξη χρυσού στην Ελλάδα.

Όπως αναφέρεται στο ευρωπαϊκό φυλλάδιο που θα κυκλοφορήσει και στα ελληνικά την ερχόμενη εβδομάδα:

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει φθάσει σε μια ιστορική καμπή. Μετά από σχεδόν έξι χρόνια, η κρίση στην ΕΕ βαθαίνει ακόμα. Χειροτερεύει από τις πολιτικές λιτότητας που επιβάλλονται από τους ευρωπαίους πολιτικούς ηγέτες, μαζί με τις οικονομικές και χρηματιστικές ελίτ. Αυτές οι πολιτικές καταλήγουν σε παγκόσμια επίθεση ενάντια στην κοινωνική πρόνοια, τα κοινωνικά δικαιώματα και τη δημοκρατία, προκαλώντας περισσότερη ύφεση και ανεργία.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, τα κοινωνικά κινήματα και τα κινήματα πολιτών έχουν ξεσηκωθεί ενάντια στην ιστορική αυτή νεοφιλελεύθερη επίθεση. Αλλά αυτοί οι αγώνες δεν κατάφεραν, μέχρι σήμερα, να ανατρέψουν αυτές τις πολιτικές «λιτότητας»: οι λαοί παλεύουν ξεχωριστά, και ένας ένας νικιούνται…

Είναι επιτακτικό τώρα να συγκλίνουν αυτά τα κοινωνικά κινήματα και τα κινήματα πολιτών πέραν των ευρωπαϊκών συνόρων, να αγωνιστούν μαζί και να οργανώσουν κοινές δράσεις βασισμένες στις δικές τους προτάσεις. Αυτό ακριβώς θα κάνει το Alter Summit.

Η Εναλλακτική Σύνοδος σκοπεύει να συνενώσει όλες τις δυνάμεις που αντιτίθενται στην σημερινή άδικη και επικίνδυνη πολιτική της κρίσης, και να επιβάλλουν μια αντιστροφή στις ευρωπαϊκές πολιτικές. Καθοδηγείται από τα κοινωνικά κινήματα – εθνικά και ευρωπαϊκά συνδικάτα, τα κοινωνικά, τα φεμινιστικά, τα κινήματα πολιτών και οικολογίας – αλλά επίσης δυνάμεις που υποστηρίζουν τα αιτήματά μας και προσωπικότητες που υποστηρίζουν την έκκλησή μας είναι ευπρόσδεκτες. Ζητούμε από όλες τις οργανώσεις και τους πολιτικούς να αγωνιστούν μαζί μας αν συμφωνούν στο πνεύμα και την θεμελιώδη ανάλυση που συμπυκνώνεται στο «Κάλεσμά» μας.

Η Εναλλακτική Σύνοδος είναι μια διαρκής, δυναμική της πολιτικής σύγκλισης των ευρωπαϊκών κινημάτων που μετέχουν στην οικοδόμηση μιας κοινωνικής, δημοκρατικής, οικολογικής και φεμινιστικής Ευρώπης. Είναι όμως επίσης ένα μεγάλο γεγονός, που θα οργανωθεί στις 7 και 8 του Ιούνη 2013 στην Αθήνα, που πρέπει να είναι το πρώτο βήμα για την οικοδόμηση ενός ευρωπαϊκού κοινωνικού κινήματος.

Στη διάρκεια αυτού του γεγονότος, θα δημοσιεύσουμε ένα κοινό μανιφέστο, που θα έχει συνταχθεί από κινήματα σε όλη την Ευρώπη, για να υπογραμμίσουμε την κοινή μας ανάλυση, τις εναλλακτικές λύσεις και τους στόχους για να οικοδομήσουμε αυτή την άλλη Ευρώπη που όλες και όλοι επιθυμούμε».

 

Από τη Φλωρεντία αποφασίστηκε η σειρά των αγωνιστικών κινητοποιήσεων που αποφασίζουμε ή στηρίζουμε ως Alter Summit. Οι τελευταίες από αυτές, από τις 8 Μάρτη και μετά, είναι:

  • 8 Μαρτίου 2013 : Ευρωπαϊκή δράση για την χειραφέτηση των γυναικών ενάντια στην λιτότητα και το χρέος
  • 26-30 Μαρτίου 2013 : Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ στην Τυνησία
  • Μάιος 2013, Blockupy στην Φρανκφούρτη (Γερμανία)
  • 7-9 Ιουνίου 2013 : Alter Summit στην Αθήνα.
  • Ιούνιος 2013 G8 Αντισύνοδος

Συγκεκριμένες δράσεις αλληλεγγύης για την υποστήριξη τόσο των ανθρώπων που έχουν υποστεί τις πολιτικές λιτότητας όσο και των θυμάτων της ρατσιστικής βίας και της κακοποίησης.

Στις Βρυξέλλες στις 14 Μαρτίου έγινε μεγάλη συγκέντρωση των συνδικάτων και των κοινωνικών κινημάτων, ενάντια στη σύνοδο κορυφής των κυβερνήσεων, με καταγγελία του νεοφιλελευθερισμού και αίτημα για μια άλλη Ευρώπη. Εκεί παρουσιάστηκε επίσης το Alter Summit. (Βλ. ρεπορτάζ μου στην Αυγή 15-3-2013). Συμμετείχαν πολυμελείς συνδικαλιστικές αντιπροσωπείες από γειτονικές χώρες (Γαλλία, Γερμανία, Δανία) και μικρότερες από όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην Ελλάδα παρουσιάσαμε για πρώτη φορά σε δημόσια εκδήλωση το Alter Summit με το ευρωπαϊκό μας φεμινιστικό φυλλάδιο για την 8η Μάρτη, το οποίο μοιράστηκε τόσο στις εκδηλώσεις της Αθήνας όσο και στην Ξάνθη.

Επίσης, αντιπροσωπεία των ελληνικών οργανώσεων που συμμετέχουν στη διοργάνωση θα μεταβεί στο Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ της Τυνησίας όπου θα παρουσιάσει την εκδήλωση της Αθήνας, και τα μέλη της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας θα συμμετέχουμε τόσο στη συνέλευση των γυναικών που θα γίνει στις 26 Μαρτίου όσο και σε άλλα σεμινάρια για τα δικαιώματα των γυναικών.

Για περισσότερα: www.Altersummit.eu

 

Share

Η προέλευση των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Στις 09/01/13 τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες, η Η Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ, η Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν και η Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ, δολοφονήθηκαν στο Παρίσι. Έκτοτε τα μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να «ανακαλύψουν» ποιες ήταν. Δε μπορεί να να υποψιαστεί κανείς τι μπορεί να ήταν αυτές οι τρεις γυναίκες αν δεν έχει στη διάθεσή του έστω και λίγα ψήγματα από την ιστορία του Κουρδικού λαού. Έτσι επιλέξαμε κι εμείς να δώσουμε κάποια στοιχεία για τις πόλεις Ντέρσιμ και Μάρας και για τις κοινότητες των Αλεβί και των Γιεζιντί, ώστε να φωτίσουμε λίγο το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι τρεις γυναίκες.

Ντέρσιμ, γεννέτειρα της Σακινέ Τζανσίζ

Το Ντέρσιμ (Dêrsîm) είναι μια ορεινή κουρδική περιοχή της οποίας οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Αλεβίτες και υποστηρίζουν στην πλειονότητά τους τουρκικές και κουρδικές αριστερές οργανώσεις. Η περιοχή αυτή φέρει βαρύ ιστορικό φορτίο: εκεί διαδραματίστηκε «η σφαγή του Ντέρσιμ», για την οποία οι Κούρδοι αγωνίζονται να αναγνωριστεί επίσημα ως γενοκτονία.

Τα γεγονότα του Ντέρσιμ ήταν μια βίαια επιχείρηση εκτουρκισμού της περιοχής στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Η δυσπρόσιτη ορεινή περιοχή κατοικούνταν από φυλές που αναγνώριζαν μόνο το νόμο της φυλής και ήταν η τελευταία περιοχή της Τουρκίας όπου το κράτος δεν είχε επιβάλλει ακόμη τον έλεγχό του. Η επιχείρηση εκτουρκισμού περιλάμβανε αλλαγή του ονόματος της περιοχής από κούρδικο (Ντέρσιμ) σε τούρκικο (Τουντζελί-Tunceli), στρατιωτικές επίγειες και εναέριες επιθέσεις, συλλήψεις, δολοφονίες, βανανιστήρια και υποχρεωτική εξορία/μετατόπιση 11.000 και πλέον ανθρώπων. Οι διαλυμένες οικογένειες δε μπόρεσαν ποτέ να βρουν τους αγνοούμενούς τους, οι μετατοπισμένοι δεν έμαθαν το παρελθόν  τους, τα παιδιά που απήγαγε η κυβέρνηση δεν εγίνε ποτέ γνωστό πού μεταφέρθηκαν και μόνο πρόσφατα κάποιοι ερευνητές κατέφεραν να ανακαλύψουν τα χνάρια κάποιων από αυτούς.

Αυτή η πολιτική μετέβαλε την επαρχία Ντέρσιμ σε μια αποψιλωμένη από πληθυσμό περιοχή, που σήμερα είναι η λιγότερο κατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, με μετα βίας 10 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι θύτες. Εβδομηντα οκτώ χρόνια μέτα, μόλις το 2011,το τουρκικό κράτος ζήτησε συγγνώμη, δια στόματος Ερντογάν, για τη δολοφονία 13.000 και πλέον ανθρώπων στη διάρκεια αυτής της επιχείρησης τεράστιας κρατικής βίας. Σύμφωνα με άλλους μελετητές, Κούρδους και μη, ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων είναι από τριπλάσιος εως πενταπλάσιος.

Σύμφωνα με τον Μουσταφά Καράσου, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του K.C.K. * , επιθυμία της Σακινέ Τζανσίζ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανηλλειμένες αιτήσεις της. Ο Μ.Κ. γράφει ότι η Σακινέ ένωσε τις δυνάμεις της με τους οπαδούς του Οτζαλάν γιατί πίστεψε ότι αυτοί θα πάρουν εκδίκηση για τις σφαγές του Ντέρσιμ:

“Ο πόνος για τις σφαγές του Ντέρσιμ, η καταπίεση που υφίσταντο οι Κούρδοι γενικά και οι Κούρδισσες ειδικότερα, και η οργή ενάντια στην τυρρανία που απέκτησε στη φυλακή ήταν οι παράγοντες που την έκαναν μια επαναστάτρια γεμάτη συναισθήματα.”

Μαράς, γεννέτειρα της Φιντάν Ντογάν

Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης (Maraş-Kahramanmaraş) και της ομώνυμης περιοχής είναι Αλεβίτες. Η πόλη αυτή έχει σημαδευτεί από τη σφαγή Αλεβιτών το 1978, την οποία υποκίνησαν οι Γκρίζοι Λύκοι και η οποία είχε ως αποτέλεσμα πάνω από 105 νεκρούς. Αυτό το γεγονός έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφαση του τουρκικού κράτους να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, κίνηση που αποτέλεσε το προοίμιο του στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1980.

Τι είναι οι Αλεβίτες;

Οι Αλεβίτες είναι μια ισλαμική θρησκευτική κοινότητα που συνδυάζει το σιιτισμό με στοιχεία σουφισμού, όπως των θρησκευτικών ταγμάτων των Μπεκτασήδων. Ο αλεβιτισμός είναι επίσης μια συλλογική ταυτότητα που ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως, ως πολιτιστική(δίνοντας έμφαση στις ιδιαίτερες παραδόσεις του στην ποίηση, τη μουσική και το χορό), ουμανιστική ή/και πολιτική (η οποία μπορεί να αναφέρεται είτε στην αριστερά είτε στον κεμαλισμό). Αλεβίτες συναντώνται και μεταξύ των Τούρκων και μεταξύ των Κούρδων. Σήμερα εκατομμύρια Αλεβίτες ζουν στην Ευρώπη και είναι πολύ οργανωμένοι, τόσο σε θρησκευτικούς-πολιτιστικούς συλλόγους όσο και σε τουρκικές και κουρδικές οργανώσεις. Από αλεβιτικές περιοχές προέρχονταν η Σακινέ Τζανσίζ και η Φιντάν Ντογάν.

Τι είναι οι Γιεζιντί (Êzîdî)

Είναι οι πιστοί μιας αρχαίας κουρδικής θρησκείας με Ινδο-ιρανικές ρίζες, οι οποίοι σήμερα ζουν κυρίως στο βόρειο Ιράκ. Οι υπόλοιποι, από τις περιοχές του Καυκάσου, της Αρμενίας, της Τουρκίας και της Συρίας τείνουν να εκλείψουν λόγω μαζικής μετανάστευσης στην Ευρώπη. Ειδικά η κοινότητα των Γιεζιντί στην Τουρκία μειώθηκε απότομα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Το 1982 είχαν απομείνει περίπου 30.000 άτομα, ενώ το 2009 ήταν λογότερα από 500. Οι περισσότεροι Γιεζιντί της Τουρκίας μετανάστευσαν κατά κύριο λόγο στη Γερμανία. Η κοινότητα Γιεζιντί της Γερμανίας αριθμεί σήμερα πάνω από 40.000 άτομα. Μεταξύ αυτών ήταν και η οικογένεια της Λεϊλά Σαϋλεμέζ.

* K.C.K. Koma Civakên Kurdistan: Ενότητα των Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, οργάνωση-ομπρέλα που ίδρυσε ο Οτζαλάν και συμπεριλαμβάνει, εκτός από το PKK, τα κουρδικά απελευθερωτικά κόμματα που δρουν και στις άλλες κουρδικές περιοχές πέραν της Τουρκίας, δηλ, Ιράν, Ιράκ και Συρία).

Σχετικές μελέτες διαθέσιμες στην τουρκική γλώσσα

Ντοκυμαντέρ για τη σφαγή του Ντέρσιμ:  “38″  (Cayan Demirel, 67min, 2006). -διαθέσιμο στο youtube

Βιβλίο για τις απαγωγές παιδιών: Dersim’in Kayıp Kızları (Τα άγνωστα κορίτσια του Ντέρσιμ) των Nezahat Gündoğan και Kazım Gündoğan. İletişim yayınları, İstanbul 2012.

Ταινίες

Ταινία: «Ταξίδι στον ήλιο»  (Günese yolculuk), της Γιεσίμ Ουστάογλου. 1999

Ταινία: «τα παιδιά ενός άλλου θεού» (Min Dit: The Children of Diyarbakir) του Μιράζ Μπεζάρ.  2011

 

Πηγές: Association Of Reconstruction Of Dersim, Firat News, IMC TV, Ihlas News Agency, Today’s Zaman, Hürriyet Daily News, Huffington post, PKK online, kongrakurdistan.net, Wikipedia

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

Share

Μια νέα γυναίκα και μητέρα εμπνέει και οργανώνει νέες μητέρες σε ομάδα αλληλοβοήθειας

της Χριστίνας Κούρκουλα

Στο βίντεο που ακολουθεί η Σοφία Αθανασιάδου, μια νέα γυναίκα και μητέρα που στην παιδική της ηλικία υπήρξε θύμα κακοποίησης από τους δικούς της γονείς για λόγους σωφρονισμού, μιλάει για τη μέχρι σήμερα διαδρομή της στη ζωή μέσα από βιωματικές αναζητήσεις, για να καταλήξει στην ικανοποίηση που παίρνει μέσα από την κοινωνική αλληλεγγύη και την αμοιβαία υποστήριξη της ομάδας αλληλοβοήθειας νέων μητέρων που δημιουργήθηκε με δική της πρωτοβουλία.

Η Σοφία περιγράφει την πορεία της από την εμπειρία της σωματικής τιμωρίας στην παιδική της ηλικία μέχρι την συνειδητοποίηση και την προσωπική πληρότητα. Αφού σπούδασε πράγματα που δεν την ενδιέφεραν πραγματικά, αποφάσισε να ακολουθήσει τα όνειρά της και να ασχοληθεί με ό,τι την έκανε ευτυχισμένη όπως χαρακτηριστικά λέει η ίδια.

Η οικονομική κρίση οδήγησε την οικογένειά της στην οικονομική καταστροφή και την ίδια σε χρόνια κατάθλιψη. Η αγάπη της για το γράψιμο και η δημιουργία ενός blog που έδωσε διέξοδο στην ανάγκη της να επικοινωνήσει τις σκέψεις της και σε άλλες γυναίκες που βιώνουν τις ανατροπές στο βιοτικό τους επίπεδο λόγω της κρίσης, την οδήγησε στην απόφαση να τις βοηθήσει, οργανώνοντας μια ομάδα αλληλεγγύης γυναικών.

Στην ομάδα που έχει σαν στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού σε θέματα παιδικής κακοποίησης, μητρικού θηλασμού και του δικαιώματος στον δημόσιο θηλασμό, συμμετέχουν νέες κυρίως γυναίκες και μητέρες. Η ομάδα μέσα από το blog της Σοφίας και την αντίστοιχη σελίδα στο facebook δικτυώνεται, ανταλλάσει ιδέες, συμβουλές και πράγματα, και αλληλοϋποστηρίζεται, ενθαρρύνοντας η μια την άλλη.

Δείτε στο παρακάτω βίντεο τη Σοφία να μιλάει γι’ αυτό το εγχείρημα.

YouTube Preview Image

 

 

Share

Μουσικό «όχι» στο ρατσισμό – «ναι» στην ιθαγένεια

της Αγγελικής Δημοπούλου

Ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό ανθρώπων κάθε ηλικίας βρέθηκε την Πέμπτη Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού στο Θησείο προκειμένου να πει «όχι» στο ρατσισμό και μέσω της μουσικής να υποστηρίξει το δικαίωμα των παιδιών μεταναστών στην ιθαγένεια. Η Πρωτοβουλία «Ιθαγένεια για Όλα τα Παιδιά» διάλεξε εύλογα και εύστοχα τη συγκεκριμένη ημέρα για να διοργανώσει μια συναυλία διαμαρτυρίας με τη συμμετοχή καλλιτεχνών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες. Πιτσιρίκια κρεμασμένα από το μπράτσο της μητέρας τους, ηλικιωμένα ζευγαράκια, νέοι κάθε ηλικίας και εκπρόσωποι φορέων βρέθηκαν από τις 17:00 το απόγευμα στο Θησείο για να ακούσουν τη μουσική των Mc Yinka, Bandallusia, Renovatio, Peacemakers και του Πολιτιστικού Κέντρου Αφρικανικών Τεχνών ΑΝΑΣΑ και να δώσουν το δικό τους μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού. Όσο προχωρούσε το απόγευμα ο κόσμος κύκλωνε τη μουσική σκηνή.

Ο ορισμός μιας παγκόσμιας ημέρας και τα μηνύματα των φορέων δεν είναι αρκετά αν δεν μεταφράζονται σε κάτι πραγματικό, ζωντανό που φέρνει τους ανθρώπους κοντά, διώχνει το φόβο και συνθέτει αντί να διαιρεί. Όπως η μουσική. «Κάνουμε αυτές τις δράσεις για να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο και να του δώσουμε την ευκαιρία να έχει μια καθαρή εικόνα του τι κάνουν οι μετανάστες και ποιοι είναι οι μετανάστες σε αυτή τη χώρα» δηλώνει στην κάμερα του tvxs.gr, ο Φρουμέντιους Κινύουα από την οργάνωση ASANTE.

Πρώτοι στη σκηνή βρίσκονται μουσικοί και χορευτές από το Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικάνικων Τεχνών ΑΝΑΣΑ φέρνοντας… αέρα από Δυτική Αφρική. Με τα κρουστά τους ξεσηκώνουν τον κόσμο.

YouTube Preview Image

 

«Οι συμπατριώτες μας που φέρουν κάποιον άλλο πολιτισμό, μετανάστες δεύτερης γενιάς, δεν επαιτούν, απαιτούν να έχουν ελληνική ιθαγένεια από τη στιγμή που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα» δηλώνει στην κάμερα του tvxs.gr, ο Στέφανος Μουαγκιέ, 28 χρονών, ηθοποιός και μουσικός. «Σε παιδιά που έχουν γεννηθεί, μεγαλώσει και μορφωθεί εδώ, παιδιά που ουσιαστικά έχουν μια πατρίδα κι αυτή είναι η Ελλάδα, δεν μπορείς να στερείς το δικαίωμα της ιθαγένειας» τονίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Τσουκαλάς που παρευρέθηκε στην εκδήλωση.

Στη μουσική σκηνή ξανά. Αυτή τη φορά Hip Hop από τους Peacemakers. O frontman του συγκροτήματος μας συστήνεται. «Με λένε Βίκτωρα, είμαι 18 χρονών και γεννήθηκα στην Ελλάδα. Όλα τα παιδιά του συγκροτήματος γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Πάω Γ’ Λυκείου. Ευχηθείτε μου καλή τύχη γιατί δίνω Πανελλήνιες». Στο δεύτερο τραγούδι φωνάζει στη σκηνή άλλο ένα μέλος της μουσικής παρέας το Γιάννη. «Ένα χειροκρότημα» ζητάει από το κοινό «γιατί ο Γιάννης έχει ιθαγένεια». Ο κόσμος ξεσπά σε χειροκροτήματα. Ο 18χρονος έχει χιούμορ και δεν παραλείπει να στείλει το ξεκάθαρο μήνυμά του.

«Επειδή ο ρατσισμός δεν είναι θεωρία αλλά καθημερινό φαινόμενο, σήμερα είμαστε εδώ και αφιερώνουμε αυτή την ημέρα στον αγώνα των παιδιών των μεταναστών για ιθαγένεια» τονίζει ο Θανάσης Κούρκουλας από την Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό εκ των διοργανωτών της αντιρατσιστικής συναυλίας. «Σήμερα παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού πρέπει να στείλουμε θετικά μηνύματα που προωθούν την ένταξη των μεταναστών και των προσφύγων. Πιστεύουμε ότι πρέπει να δοθεί ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά» σημειώνει ο Νίκος Μυλωνάς συντονιστής της ομάδας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Οικολόγων Πράσινων.

YouTube Preview Image

 

Εκ των διοργανωτών της εκδήλωσης, το Antinazi Zone ξεκινά την επανέκδοση του Ημερολόγιου του Ρατσισμού που εκδιδόταν πιο παλιά, σε ετήσια βάση, από τη Νεολαία ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη, YRE. Από τα στοιχεία που παρουσιάζει στην ιστοσελίδα του προκύπτει ότι από τις 18 Σεπτέμβρη 2012 έως και τις 18 Μάρτη 2013, σημειώθηκαν συνολικά 72 φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις με 1 νεκρό και 62 τραυματίες. Σημειώνεται ότι υπάρχουν επιθέσεις που, συνήθως από φόβο, δεν καταγγέλλονται.

Σύμφωνα με το Antinazi Zone, υπάρχει ποιοτική αλλαγή στο χαρακτήρα των επιθέσεων καθώς ολοένα και περισσότερο χρησιμοποιούνται σε αυτές όπλα και μαχαίρια. Παλιότερα κύριο χαρακτηριστικό των επιθέσεων ήταν βιαιοπραγίες, ξυλοδαρμοί ή λεκτικοί προπηλακισμοί. Επιπλέον έχουν αυξηθεί οι οργανωμένες εισβολές και απόπειρες εμπρησμών σε σπίτια μεταναστών ή στέκια και γραφεία συλλόγων ή οργανώσεων. Τέλος το 25% των επιθέσεων (1 στις 4) αφορά επιθέσεις σε Έλληνες και όχι σε μετανάστες με στόχο να πληγεί το κίνημα και η Αριστερά.

Πρωτοβουλία Ιθαγένεια για Όλα τα Παιδιά

Αντιφασιστικό Μέτωπο Παιδείας, Ανοιχτή Πόλη, Action Congo, Αsante, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου- Φυλής, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ένωση Αιγυπτιακών Εργαζόμενων στην Ελλάδα (EI Rapta), Ένωση Αφρικανών Γυναικών Ελλάδος, Κασάπι  Ελλάς -Ένωση Φιλιππινέζων Εργαζόμενων, Θεματική Ανθρώπινων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πράσινων, ΚΑΠΠΑ, Κοινότητα Αφγανών Μεταναστών και Προσφύγων Ελλάδας, Επιτροπή Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ, Κέντρο Αντιγόνη, Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, Κοινότητα Γουινέας, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Νεολαία Συνασπισμού, Πίσω Θρανία, Σύλλογος Ενωμένων Αφγανών Ελλάδος, Σύλλογος Ελεύθερων Σύρων , Τανζανική Κοινότητα, YRE-Antinazi Zone

Με τη στήριξη της ΑΔΕΔΥ

Πηγή: tvxs

Share

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Από τη Γαλλία ως το Κουρδιστάν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν προς τιμή των τριών δολοφονημένων αγωνιστριών απαιτώντας την πλήρη εξιχνίαση του εγκλήματος. Αφιερωμένη σε αυτές η 8 Μάρτη από τις απανταχού Κουρδικές κοινότητες.

διαδήλωση στην Ισταμπούλ την επαύριο του τριπλού φονικού

Οι τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες, Σακινέ(Σάρα) Τζανσίζ, Φιντάν (Ροζμπίν)  Ντογάν και Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ δολοφονήθηκαν στις 09/01/13. Τα πτώματά τους ανακαλύφθηκαν στις 10/01/13 στο γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Η αυτοψία έδειξε ότι δολοφονήθηκαν με πυροβολισμούς στο κεφάλι. Οι έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών συνεχίζονται, ενώ ήδη κρατείται ένας άντρας με ύποπτες διασυνδέσεις στην Τουρκία.

Τα αποτελέσματα της έρευνας μέχρι στιγμής δείχνουν ότι  ο δράστης πρέπει να ήταν ήδη στο χώρο κάμποση ώρα πριν τη δολοφονία, ότι τα θύματα δεν αντιστάθηκαν, ότι δεν υπήρχαν ίχνη παραβίασης της εισόδου, αλλά είχε όμως «πειραχτεί» ο μηχανισμός της πόρτας και το κουδούνι, ώστε να εμποδιστεί η είσοδος ανεπιθύμητων επισκεπτών. Φαίνεται λοιπόν τα θύματα να γνώριζαν το δράστη και να μη θεωρούσαν ότι συνιστούσε κάποιου είδους απειλή.

Ο κουρδικός λαός απαιτεί όλη την αλήθεια. Καντηλάκια και λουλούδια μπροστά από τον τόπο του εγκλήματος στο Παρίσι

Σε όλες τις χώρες όπου υπάρχει Κουρδική διασπορά έγιναν συλλαλητήρια στο διάστημα που ακολούθησε  το τριπλό φονικό, ενώ στο Παρίσι χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν από τον Κουρδικό Πολιτιστικό σύλλογο για να εκφράσουν τα συλλυπητήρια τους. Στις 12/01/13 έγινε μεγάλο συλλαλητήριο στο Παρίσι για την καταδίκη αυτού του εγκλήματος με συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων ατόμων, συμπεριλαμβανομένων Κούρδων που ήρθαν γι αυτό το σκοπό από γειτονικές ευρωπαϊκές χώρες.

Μετά το πέρας της ιατροδικαστικής εξέτασης, οι σωροί μεταφέρθηκαν στη συνοικία Βιλιέ-λε-Μπελ στις  15/01/13 όπου έλαβε μέρος μια τελετή αποχαιρετισμού όπου παρέστησαν συγγενείς , εκπρόσωποι κουρδικών οργανώσεων και εκπρόσωποι γυναικείων οργανώσεων από όλη την Ευρώπη.

το τελευταίο αντίο από τις Κούρδισσες και τους Κούρδους του Παρισιού

Από τη Γαλλία οι νεκρικοί σωροί των τριών γυναικών μεταφέρθηκαν στο Αμέντ (Ντιγιάρμπακιρ), μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν, στις 16/01/13. Στο αεροδρόμιο τις υποδέχτηκαν τουλάχιστον 20.000 άτομα με συνθήματα και τραγούδια σε μια έντονη συναισθηματική φόρτιση. Η νεκρώσιμη τελετή  έγινε στις 17/01/13, την ημέρα των γενεθλίων της Φιντάν. Τα καταστήματα παρέμειναν κλειστά σε ένδειξη πένθους. Οι δρόμοι της πόλης φαίνονταν άδειοι αλλά η πλατεία Μπατικέντ ήταν πιο γεμάτη από ποτέ. Λέγεται ότι παρέστησαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κοντά 1 εκατομμύριο. Οι ομιλητές δήλωσαν την επιθυμία τους για ειρηνική λύση παρά τον πόνο του χαμού και αναρωτήθηκαν πώς μπορεί το Τουρκικό κράτος να λέει ότι προετοιμάζει ειρήνη όταν βομβαρδίζει εκ νέου τις βάσεις των ανταρτών στα όρη Καντίλ.

πλατεία Μπατικέντ, Αμέντ, 17/01/13

Από το Ντιγιάρμπακιρ μεταφέρθηκαν η κάθε μία στη γενέτειρά της: η Φιντάν στο Ελμπιστάν (Μαράς), η Λεϊλά στη Μερσίνα και η Σακινέ στο Ντέρσιμ. Οι ταφές έλαβαν μέρος στις 18/01/13 με χιλιάδες κόσμου και εκεί. Συνθήματα που ακούστηκαν «Οι μάρτυρες είναι αθάνατοι», «Ζήτω ο πρόεδρος Άπο» [παρατσούκλι του Οτζαλάν], «είμαστε όλες Σακινέ», «είμαστε όλες Φιντάν», «είμαστε όλες Λεϊλά».

Σύμφωνα με το Μουσταφά Καράσου, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του K.C.K.,  διαρκής επιθυμία της Σακινέ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις της. Τελικά επέστρεψε νεκρή στη γενέτειρά της. Η σωρός μεταφέρθηκε με κονβόι εκατοντάδων αυτοκινήτων από το Αμέντ στο Ντέρσιμ, που στην πορεία έφτασε τα χίλια αμάξια. Το κονβόι υποδέχτηκε χιλιάδες κόσμος στη γέφυρα Σεγιτλί, ενώ οι εκτιμήσεις για τη συμμετοχή του κόσμου στον αποχαιρετισμό της Σακινέ ανεβάζει τον αριθμό σε δεκάδες χιλιάδες άτομα.

Στις 14/01 οι τρεις αγωνίστριες τιμήθηκαν και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κατά την έναρξη των εργασιών του για το μήνα Ιανουάριο. Εντωμεταξύ, η τριπλή δολοφονία αναμένεται να συζητηθεί και στη συνεδρίαση του συμβουλίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ στη Γενεύη (25/02-22/03).

Πίεση στο γαλλικό κράτος για την εξιχνίαση του εγκλήματος

Από το Γενάρη η οργάνωση CENÎ (Γραφείο Κουρδισσών Γυναικών για την Ειρήνη) με έδρα το Ντύσελντορφ ξεκίνησε καμπάνια επιστολών προς το Γάλλο πρωθυπουργό, τον υπουργό εσωτερικών και την υπουργό δικαιοσύνης. Θα αποστέλλουν συνεχώς επιστολές, φαξ, ημέιλ, και καρτ-ποστάλ ζητώντας δικαιοσύνη μέχρις ότου εξιχνιαστεί το έγκλημα.

Σε αυτό το πλαίσιο η CENÎ καλεί όλες τις δημοκρατικές οργανώσεις, πολιτικά κόμματα και άτομα, φεμινιστικές ομάδες και υπέρμαχους των δικαιωμάτων των γυναικών, διεθνιστές, Κούρδισσες γυναίκες και όλο τον Κουρδικό λαό να συμμετάσχει στην καμπάνια αποστέλλοντας στους εκπροσώπους της γαλλικής κυβέρνησης επιστολές (κατά προτίμηση στη γαλλική γλώσσα) με το αίτημα για την πλήρη εξιχνίαση του τριπλού φονικού.

Αντιδράσεις γυναικείων κουρδικών οργανώσεων

Μετά το τριπλό φονικό η οργάνωση Κίνημα Κουρδισσών Γυναικών (KJB) δήλωσε «δε θα θρηνήσουμε το χαμό των τριών συντροφισσών μας, αντίθετα θα καλωσορίσουμε την εβδομάδα που έρχεται [13-20 Γενάρη] ως εβδομάδα σπουδαίας Εθνικής Αντίστασης και Αγώνα προς τιμή τους». Σε αυτό το πλαίσιο ζήτησε από τους απανταχού Κούρδους και Κούρδισσες να εντείνουν τον αγώνα τους εκείνη την εβδομάδα. Επίσης, κάθε Τετάρτη και μέχρι να διαλευκανθεί η υπόθεση, θα προβαίνουν σε καθιστική διαμαρτυρία μπροστά από τον τόπο του εγκλήματος.

Η φετινή 8 Μάρτη (παγκόσμια ημέρα της γυναίκας) ήταν αφιερωμένη από τις απανταχού Κουρδικές κοινότητες στις τρεις δολοφονημένες αγωνίστριες.  Διαδήλωση έγινε το Σάββατο 9 Μάρτη στο Παρίσι με συμμετοχή εκτός από Γαλλία και από Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία και Ελβετία (βλ. Βίντεο).

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

Στο Αμέντ (Ντιγιάρμπακιρ) οι αρχές απαγόρευσαν γιγαντοαφίσα της οργάνωσης DOKH (Κίνημα Δημοκρατικών Ελεύθερων Γυναικών), με την αιτιολογία ότι αποτελεί προπαγάνδα υπέρ του PKK και ως εκ τούτου παραβιάζει την αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Η αφίσα (βλ. φωτο) λέει «Ο λόγος σας είναι ο δικός μας λόγος. Ο δρόμος σας είναι ο δικός μας δρόμος» και απεικονίζει τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, την Κλάρα Τσέτκιν, τη Λεϊλά Κασίμ, τη Σακινέ Τζανσίζ, τη Φιντάν Ντογάν και τη Λεϊλά Σαϊλεμέζ.

περισσότερες φώτο από τις διαδηλώσεις στο μπλογκ: “A photo blog Journal about Kurdistan”

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

 

Share

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσίέρευνα και επίβλεψη

Η Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ (1958-2013) ήταν μια γυναίκα-μύθος για τον Κουρδικό λαό. Από τα ιδρυτικά μέλη του PKK, αποτέλεσε ορόσημο για την πορεία χειραφέτησης των γυναικών στην κουρδική κοινωνία. Συνελήφθη σύντομα μετά την ίδρυση του PKK στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και κρατήθηκε στη φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ επί 12 χρόνια, όπου υπέστη σκληρά βασανιστήρια. Ύστερα ακολούθησε η αποφυλάκισή της με αμνηστεία, και η θητεία της στο αντάρτικο στα βουνά του Κουρδιστάν. Στη συνέχεια η Σακινέ πήγε στην Ευρώπη από όπου ηγήθηκε της οργάνωσης των Κουρδισσών γυναικών. Υπήρξε μια από τις επιφανείς γυναίκες που προσέφεραν μεγάλο έργο στην δικτύωση και οργάνωση των Κούρδων της διασποράς. Δολοφονήθηκε στις 9 Γενάρη 2013 στο Παρίσι μαζί με άλλες δυο συναγωνίστριές της, τη Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν και τη Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ.

 

Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ

Τα πρώτα βήματα

Η Σακινέ γεννήθηκε το 1958 στην πόλη Ντέρσιμ. Προερχόταν από μια απλή οικογένεια με οκτώ παιδιά.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, που επικαλείται το Κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων Firat News, η Σακινέ πρωτοήρθε σε επαφή με επαναστατικούς κύκλους στις αρχές της δεκαετίας του 1970, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια της οικογένειάς της. Τελικά το έσκασε από το σπίτι της με προορισμό την Άγκυρα, όπου πρωτογνώρισε τον Οτζαλάν. Στην Άγκυρα ανέπτυξε περαιτέρω την προσωπικότητά της και μετά επέστρεψε στα μέρη της.

Σύμφωνα με την αγγλόφωνο δελτίο του Firat news, η Σακινέ δραστηριοποιήθηκε επί μακρόν στο φοιτητικό-νεολαιίστικο κίνημα στο Ελαζίγ, περιοχή γειτονική του Ντέρσιμ. Το 1976 μπήκε στον κουρδικό επαναστατικό κίνημα. Υπήρξε ηγετική μορφή στον αγώνα ενάντια στους φασιστικούς κύκλους του Ελαζίγ. Πήρε μέρος στην πολιτική δράση στο Ντέρσιμ και την ευρύτερη περιοχή του το 1978.

Ίδρυση PKK

Όταν ιδρύθηκε το PKK το 1978 αποτελούνταν από μια ομάδα νεαρών. Η Σακινέ ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη. Σε συνέντευξή της λέει: «δεν ήμουν έτοιμη, είχαμε μεγαλώσει πολύ, με μεγάλη επιρροή στη νεολαία. Δεν ξέραμε πού πηγαίναμε, αν θα τα καταφέρναμε. Είχαμε αυτές τις ανησυχίες αλλά δε τις εκφράζαμε».

Σύλληψη και δίκη

Κατόπιν της συμμετοχής της στην ιδρυτική συνάντηση του PKK το Νοέμβρη του 1978, η Σακινέ συνελήφθη μαζί με φίλους στο Ελαζίγ. Στην πρώτη σύλληψή της τής έσπασαν το σαγόνι. Η Σακινέ υπήρξε η πρώτη γυναίκα από το PKK που στην απολογία της ενώπιον των δικαστών υπερασπίστηκε την οργάνωση και τον αγώνα της.

Φυλακή- Η κόλαση του Ντιγιάρμπακιρ

Το όνομα της Σακινέ είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ. Κατά τα χουντικά χρόνια 1981-1984, οι κρατούμενοι στη στρατιωτική φυλακή ν.5 του Ντιγιαρμπακιρ υφίσταντο σε συστηματική βάση φριχτά βασανιστήρια προς πειραματισμό του καθεστώτος για την ανθρώπινη αντοχή. Σε αυτή την περιοδο 34 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους μες στη φυλακή. Η Σακινέ υπήρξε ψυχή της αντίστασης όχι μόνο για τη γυναικεία πτέρυγα αλλά και για όλη τη φυλακή. Εκείνη δεν κατέδωσε ποτέ τους φίλους και συντρόφους της. Ήταν μια αγωνίστρια που τη σέβονταν οι κρατούμενοι από όλες οι οργανώσεις γιατί στο πρόσωπό της έβλεπαν τη στάση μιας επαναστάτριας. Η Σακινέ υπέστη σκληρά βασανιστήρια.

Στο ντοκυμαντέρ του Τσαγιάν Ντεμιρέλ “5 No’lu Cezaevi: 1980–84” (φυλακή ν.5: 1980-1984) η Σακινέ του μίλησε για τα χρόνια της φυλακής:

Μας έβαζαν στο πάτωμα που ήταν πολύ κρύο και μας έκαναν φάλαγγα και μετά μας πήγαιναν σε κάτι κελιά για να μας βασανίσουν και μας άφηναν εκεί πολλές φορές, όπου έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχετεύσεων. Στα βρεμένα μας κορμιά πονούσε πιο πολύ η φάλαγγα. «Θα σας στειρώσουμε για να μη μπορείτε να γεννήσετε», φώναζαν δυνατά, για να ακούν και οι σύντροφοί μας στα άλλα κελιά.

Αποφυλάκιση- Αντάρτικο

H Σακινέ αφέθηκε ελεύθερη με περιοριστικούς όρους το 1991 στο πλαίσιο αμνηστείας προς πολιτικούς κρατούμενους. Μετά την αποφυλάκισή της πήγε στο στρατόπεδο εκπαίδευσης των Κούρδων ανταρτών στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου. Στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στο αντάρτικο στο Δυτικό και Νότιο Κουρδιστάν. Ο Μουσταφά Καράσου, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του K.C.K.* αναφέρει ότι επιθυμία της Σακινέ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ, τη γενέθλια γη της, αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανηλλειμένες αιτήσεις της. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Σακινέ είχε γράψει ένα διήγημα όταν ήταν αντάρτισσα στο βουνό, με τίτλο «Έτσι κι αλλιώς η ζωή μου ήταν πάντα μια μάχη».

Εξορία

Σύμφωνα με τη Hurriyet Daily News, το κόμμα την απέσυρε από την ενεργή συμμετοχή σε αποστολές και την έστειλε στην Ευρώπη, μετά τη διαφωνία της με την εκτέλεση του Μεχμέτ Σενέρ. Κατά την ανταποκρίτρια της Huffington Post στην Άγκυρα, η φυγή της Σακινέ στην Ευρώπη έλαβε μέρος στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και η απόκτηση ασύλου απο το Γαλλικό Κράτος το 1998.

Δουλειά της Σακινέ ήταν να οργανώσει τους Κούρδους στη εξορία, να έχουν συλλόγους, να μην είναι σκόρπιοι. Μάλιστα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ένταξη των Κουρδισών στις γυναικείες οργανώσεις του PKK.

Θάνατος

Στις 9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 55 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι.

Προσωπικότητα

Ο Μουσταφά Καράσου γράφει:

Αναλάμβανε μικρά και μεγάλα καθήκοντα και ήταν άνθρωπος που συμμετείχε σε όλα. Ήταν πολύ σεμνή. Ήταν πάντα στα ανώτερα κλιμάκια του PKK όμως έζησε όλη της τη ζωή σα μια απλή αγωνίστρια. Πάντα μιλούσε πολύ καθαρά και ανοιχτά και ήταν επίμονη σε αυτά που ήξερε σωστά.

Ακόμη και κάποια που δε μιλά τούρκικα ή κούρδικα, παρακολουθώντας τις βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις της Σακινέ καταλαβαίνει αρκετά για την προσωπικότητά της. Μιλά αργά και σταθερά χωρίς να υψώνει τη φωνή της· στέκεται ευθυτενής, με το κεφάλι ψηλά και με πολύ ήρεμο πρόσωπο. Δίνει την εντύπωση μιας γυναίκας χαμηλών τόνων αλλά με μεγάλη αυτοκυριαρχία· δείχνει μια γυναίκα που πατά πάρα πολύ γερά στη γη.

 

Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν

Η Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν γεννήθηκε στις 17/01/82 στο Μαράς της επαρχίας Ελμπιστάν στη νοτιοδυτική Τουρκία. Μεγάλωσε στη Γαλλία όπου είχαν μεταναστεύσει οι γονείς της. Τελείωσε το λύκειο στο Στρασβούργο. Από μικρή είχε έντονο ενδιαφέρον για τον Κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα. Η ενεργή συμμετοχή της στον επαναστατικό αγώνα στην Ευρώπη ξεκίνησε το 1999. Εκτός από τη δουλειά της, που επικεντρωνόταν στη νεολαία και τις γυναίκες, η Φιντάν επίσης ανέπτυξε διπλωματικές δραστηριότητες στην Ευρώπη αρχής γενομένης το 2002. Ήταν μέλος της άτυπης βουλής των Κούρδων (Κουρδικό Εθνικό Κονγκρέσο) και εκπρόσωπός της στο Παρίσι. Στις  9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 31 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Κηδεύτηκε στο Ελμπιστάν στις 18/01/2013.

 

Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ

Η Λεϊλά(Ροναχή) Σαϋλεμέζ, μέλος του Κουρδικού νεολαιίστικου κινήματος γεννήθηκε το 1982 στην Μερσίνα, μεγάλη παραλιακή πόλη και λιμάνι της νότιας Τουρκίας. Προερχόταν από οικογένεια γιεζιντί** από την περιοχή Λιτζέ της επαρχίας του Ντιγιάρμπακιρ. Τη δεκαετία του 1990 μετανάστευσε στο Χάλε της Γερμανίας με την οικογένειά της. Εκεί συνέχισε την εκπαίδευσή της. Ήταν φοιτήτρια στο δεύτερο έτος της αρχιτεκτονικής όταν ξεκίνησε η συμμετοχή της στον Κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα. Απο το 2006 δραστηριοποιήθηκε στο Βερολίνο, την Κολν, το Ανόβερο, τη Φρανκφούρτη και την ελβετική πόλη της Βασιλείας. Μετά από την παραμονή της στο Κουρδιστάν για ενάμισυ χρόνο το 2010, επέστρεψε στο Παρίσι όπου και δρατηριοποιούνταν έκτοτε. Στις 9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 31 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Κηδεύτηκε στη Μερσίνα στις 18/01/2013.

* K.C.K. (Koma Civakên Kurdistan): Ενότητα των Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, οργάνωση-ομπρέλα που ίδρυσε ο Οτζαλάν και συμπεριλαμβάνει εκτός από το PKK τα κουρδικά απελευθερωτικά κόμματα που δρουν και στις άλλες κουρδικές περιοχές πέραν της Τουρκίας.

** Êzîdî : η αρχαία Κουρδική θρησκεία

 

Κολάζ βιντεο κι φωτο των 3 γυναικών

YouTube Preview Image

 

Πηγές: Firat News, IMC TV, Ihlas News Agency, Today’s Zaman, Hürriyet Daily News, Huffington post, T24, PKK online, kongrakurdistan.net, Wikipedia

 

Περισσότερα

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

 

Share