Subscribe via RSS Feed

Tag: "ενδυνάμωση"

Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για την 8η Μάρτη

8 Μάρτη: Μέρα αντίστασης ενάντια στην πατριαρχία!

Η φετινή ημέρα της γυναίκας χαρακτηρίζεται από μία αμηχανία! Ίσως μετά από πάρα πολλά χρόνια η φετινή ημέρα θα ξεντυθεί το περιτύλιγμα του καταναλωτισμού που συνήθιζε να τη συνοδεύει! Οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες σε παγκόσμιο επίπεδο για πρώτη φορά περιορίζουν την αίσθηση γιορτής. Και αν ως φεμινίστριες αυτό μας ικανοποιεί αφού χρόνια λέμε πως η επέτειος της γυναίκας δεν είναι γιορτή αλλά μέρα αντίστασης ενάντια στην πατριαρχία που ακόμα χαρακτηρίζει τις σύγχρονες κοινωνίες, μέρα αγώνα για όλα αυτά που μας στερούν και τις ανισότητες που υφίστανται οι περισσότερες γυναίκες σε όλο τον κόσμο, δεν μπορούμε να μη διαπιστώσουμε την οπισθοδρόμηση σχετικά με τη θέση των γυναικών σήμερα.

Οι επιπτώσεις της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού και στα δύο φύλα επηρεάζουν σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό τις γυναίκες. Στην Ελλάδα της υπέρογκης ανεργίας, 24,8% το τρίτο τρίμηνο του 2012, η ανεργία των γυναικών αγγίζει το 29%! Οι συνθήκες εργασίας για τις γυναίκες και πριν την κρίση θεωρούνταν από τις χειρότερες. Σήμερα που οι κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας, η ανασφάλιστη και η επισφαλής εργασία επεκτείνονται με ραγδαίους ρυθμούς, οι γυναίκες είναι καταδικασμένες ή να εργαστούν χωρίς δικαιώματα και χωρίς η εργασία τους να τους εξασφαλίζει τα απαραίτητα για τη ζωή ή να επιστρέψουν και να περιοριστούν στους παραδοσιακούς τους ρόλους. Σε συνδυασμό με τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, δυστυχώς σήμερα οι γυναίκες αναλαμβάνουν τη φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων από τη στιγμή που κλείνουν παιδικοί σταθμοί, καταργούνται δομές πρόνοιας και υγείας σε τοπικό κυρίως επίπεδο. Παρόλο που λόγω της αυξημένης ανεργίας, παρατηρείται πλέον συχνά σε ένα ζευγάρι η γυναίκα να εργάζεται και ο άντρας να είναι άνεργος, η ενασχόληση του άντρα με το σπίτι και τα παιδιά θεωρείται ακόμη μία συγκυριακή κατάσταση λόγω της ανεργίας. Αντίθετα για τις γυναίκες θεωρείται ακόμη δεδομένο πως αυτές οφείλουν με την καθημερινή απλήρωτη εργασία τους να καλύπτουν τις ελλείψεις που η απουσία κράτους πρόνοιας προκαλεί.

Στην Ελλάδα το ζοφερό κλίμα για τις γυναίκες συμπληρώνει η άνοδος της ναζιστικής Χρυσής Αυγής και ο εκφασισμός της κοινωνίας που τη συνοδεύει. Οι δηλώσεις της νεοναζί βουλευτίνας Ζαρούλια προ μηνών στη βουλή για τη θέση της γυναίκας δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας για το τι οραματίζονται για εμάς οι φασίστες. Άλλωστε το όλο στυλάκι του νεοναζιστικού κόμματος αναπαράγει στην πιο ακραία εκδοχή της την ταυτότητα του άντρα «μάτσο» και κυρίαρχο και ανώτερο στο άλλο φύλο και στις διαφορετικές σεξουαλικές ταυτότητες, αναπαράγει την πατριαρχία!   Το να ακούς από το στόμα μιας γυναίκας πως με λίγα λόγια ο ρόλος της γυναίκας είναι η αναπαραγωγή του έθνους και ο φεμινισμός κάνει κακό αν μη τι άλλο μας κάνει να αντιληφθούμε πως η πάλη για τη χειραφέτηση των γυναικών, όπως και η πάλη για τη χειραφέτηση της τάξης, δεν είναι κάτι αυτονόητο για το σύνολο των γυναικών. Για αυτό οφείλουν όλες οι φεμινιστικές και γυναικείες ομάδες, όλες οι οργανώσεις που παλεύουν για την απελευθέρωση του ανθρώπου να πάψουν να θεωρούν το γυναικείο ζήτημα δευτερεύον!

Ο εκφασισμός της κοινωνίας συνδέεται άμεσα και με τα περιστατικά κακοποίησης γυναικών που συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο. Η βία απέναντι στις γυναίκες βρήκε την ακραία της μορφή με το περιστατικού βιασμού και δολοφονίας στη Ξάνθη. Οι συμβολικές μορφές βίας μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό είτε με τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών πέρσι την άνοιξη από τον υπουργό υγείας είτε με την πιο πρόσφατη διαπόμπευση μιας γυναίκας σε χωριό στην Εύβοια επειδή απατούσε τον άντρα της! Περιστατικά που μας γυρνούν αιώνες πίσω. Και όλα αυτά σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο για τη θέση της γυναίκας που δεν μας αφήνει καμία αυταπάτη για τη βελτίωση της θέσης τους π.χ. βιασμοί στην Ινδία.

 

  • Κανένας άνθρωπος ανασφάλιστος, αξιοπρεπής εργασία για όλες/όλους
  • Καμία ανοχή στην έμφυλη βία – σεβασμό στην αυτοδιάθεση του σώματός μας
  • Ανάπτυξη δικτύου δομών υποστήριξης για τα θύματα της βίας υπό δημόσιο έλεγχο και χρηματοδότηση
  • Κοινωνικές δομές πρόνοιας με δημόσια χρηματοδότηση – όχι στην απλήρωτη εργασία των γυναικών
  • Καταπολέμηση του trafficking, του σύγχρονου δουλεμπορίου
  • Νομιμοποίηση μεταναστριών/ων
  • Αντίσταση στον φασισμό, τη φασιστική βία και τα σεξιστικά-ρατσιστικά πρότυπα που προβάλλει
  • Αντίσταση στα κυρίαρχα πρότυπα και τον σεξισμό των μίντια
  • Αντισεξιστική εκπαίδευση

 

Στηρίζουμε τις δράσεις για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικών:

– 8 Μάρτη, Δρώμενα και Πορεία, 6.00μμ, Μοναστηράκι

9 Μάρτη, Πορεία και Εκδήλωση στην Ξάνθη

 

 

Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ- Σπάρτακος

 

 

Share

Ανακοίνωση των Οικολόγων Πράσινων για την 8η Μάρτη

8 ΜΑΡΤΗ: Για τις γυναίκες θύματα της βίας

Για τις γυναίκες θύματα της οικονομικής κρίσης. Για τις αγωνίστριες γυναίκες της Χαλκιδικής

Η οπισθοδρόμηση της ελληνικής κοινωνίας ως προϊόν της οικονομικής, περιβαλλοντικής, και κοινωνικής  κρίσης  βρίσκει τις γυναίκες σήμερα αντιμέτωπες περισσότερο από ποτέ με τη συνεχιζόμενη καταστρατήγηση των δικαιωμάτων τους.

Oι Οικολόγοι Πράσινοι αγωνιζόμαστε πάντα ενάντια στον εφησυχασμό, και στην αντίληψη που θεωρεί ότι η ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα έχει επιτευχθεί πολύ περισσότερο τώρα που η διάχυση επικίνδυνων σεξιστικών  ιδεών από  ακραίους πολιτικούς χώρους σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας ενθαρρύνει την επιστροφή στους  παραδοσιακούς έμφυλους ρόλους και την κατάργηση των γυναικείων κεκτημένων.  Προς επίρρωση όλων των παραπάνω έρχεται η πρόταση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Μεταρρύθμισης για κατάργηση της -έτσι κι αλλιώς υποβαθμισμένης τα τελευταία χρόνια- Γενικής Γραμματείας Ισότητας.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι αφιερώνουμε αυτή την ημέρα

…στις γυναίκες θύματα της βίας γιατί οι  χρόνιες εξαγγελίες των αρχών (ξενώνες, τροποποίηση νόμου, καμπάνιες ευαισθητοποίησης)  παραμένουν εξαγγελίες και εξακολουθούμε να θρηνούμε γυναίκες θύματα δολοφονιών και βιασμών με μια πολιτεία ανάλγητη και απρόθυμη να στηρίξει τις γυναίκες  και να αναλάβει πρωτοβουλίες για την εξάλειψη του φαινομένου. Στοιχεία αποκαλύπτουν ότι τα  κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας αυξάνονται, καθώς η οικονομική κρίση συνιστά έναν επιβαρυντικό παράγοντα στις ήδη βεβαρημένες έμφυλες σχέσεις. Η απώλεια της εργασίας για τους άνδρες επιφέρει βαρύ πλήγμα στο πατριαρχικό, στερεοτυπικό πρότυπο με συνέπεια πολλές φορές την όξυνση της βίας.

…στις γυναίκες θύματα της οικονομικής κρίσης καθώς οι επιπτώσεις της δεν βιώνονται με τον ίδιο τρόπο από τους άνδρες και τις γυναίκες γιατί η κρίση βρήκε τα δύο φύλα να ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες τόσο κοινωνικά όσο και οικονομικά. Πιο συγκεκριμένα:

Η ανεργία που έτσι και αλλιώς ήταν γένους θηλυκού, διπλασιάστηκε για τις γυναίκες, οι οποίες ήταν σε καθεστώς εργασιακής απορρύθμισης πολύ πριν αυτή θεσπιστεί επισήμως (ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, ευέλικτες μορφές εργασίας).

Τα ¾ των εργαζομένων σε καθεστώς μερικής απασχόλησης εξακολουθούν να είναι γυναίκες.

Η μισθολογική διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα φτάνει έως και 20% με μεγαλύτερες διαφορές στον ιδιωτικό τομέα. Συνεπώς οι περικοπές μισθών έπληξαν κυρίως τις γυναίκες που έτσι κι αλλιώς αμείβονταν χαμηλότερα.

Οι τομείς του δημοσίου στους οποίους περιορίστηκαν ή και πάγωσαν τελείως οι προσλήψεις, αυτός της υγείας και της παιδείας, είναι τομείς στους οποίους κυριαρχούν αριθμητικά οι γυναίκες εργαζόμενες. Συνέπεια αυτού του μέτρου είναι ακόμη περισσότερες γυναίκες στην ανεργία, ανασφάλιστες και χωρίς κοινωνικές παροχές.

Η αποσάθρωση του κοινωνικού κράτους ξεκίνησε από υπηρεσίες και δομές κοινωνικής πρόνοιας και στήριξης της οικογένειας που συνέδραμαν τη γυναίκα στους πολλαπλούς της ρόλους (βρεφονηπιακοί σταθμοί, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, χώροι και υπηρεσίες φροντίδας ηλικιωμένων).

Στοιχεία από άλλες χώρες καταδεικνύουν ότι τα ποσοστά επαγγελματικής επανόδου μετά από μία κρίση είναι πολύ υψηλότερα για τους άνδρες από ό,τι για τις γυναίκες.

Η δαμόκλειος σπάθη της ανεργίας οδήγησε επίσης στη μείωση των καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό χώρο από τις γυναίκες.

Και όλα τα παραπάνω οι μετανάστριες, οι γυναίκες πρόσφυγες και οι γυναίκες των μειονοτήτων τα βιώνουν  σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

…στις αγωνίστριες γυναίκες (αλλά και τα κορίτσια) της Χαλκιδικής που πρωτοστατούν στον αγώνα ενάντια στην υποβάθμιση της ζωής τους, του περιβάλλοντός τους και την υποθήκευση του μέλλοντος τους. Γυναίκες που είναι εδώ και μήνες στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στα καταστροφικά σχέδια εξόρυξης χρυσού στον τόπο τους, που προσάγονται, συλλαμβάνονται, υφίστανται τη βία των αρχών, την άγρια καταστολή και την παραβίαση των δικαιωμάτων τους, αλλά συνεχίζουν να αγωνίζονται, να αυτοοργανώνονται, να αρθρώνουν μαχητικό λόγο διεκδικώντας τα αυτονόητα.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και είμαστε πάντα δίπλα στις γυναίκες που αγωνίζονται για  έναν κόσμο χωρίς βία και διακρίσεις. Απαιτούμε από την πολιτεία να  αναλάβει άμεσα πρωτοβουλίες για την προστασία των γυναικών από την  οικονομική κρίση, τη βία και  την περιθωριοποίηση και να εγκαταλείψει τα σχέδια για περαιτέρω υποβάθμιση υπηρεσιών και δομών που προάγουν την ισότητα των φύλων.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι υποστηρίζουμε:

Στην Αθήνα την εκδήλωση διαμαρτυρίας που διοργανώνει η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, την Παρασκευή 8/3/2013 και ώρα 6.00 μ.μ στο Μοναστηράκι.

Στην Ξάνθη την πορεία ενάντια στη βία κατά των γυναικών (1.00 μ.μ., Πολυτεχνείο) και την εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο «Δώσε τέλος στη σιωπή!» (6.00 μ.μ. Εργατικό Κέντρο),  το Σάββατο 9/3/2013 που διοργανώνει η Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης.

 

Η Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

http://www.ecogreens-gr.org/humanrights/

 

 

Share

Γυναικεία Κραυγή: Νέες ποιήτριες για τη γυναικεία ταυτότητα

Η “Γυναικεία Κραυγή” ξεκίνησε ως κίνημα στη Δομινικανή Δημοκρατία, επεκτάθηκε πολύ γρήγορα στη Λατινική Αμερική και τον κόσμο και έφτασε στη χώρα μας διά της ποιητικής οδού. Η βία κατά των γυναικών, άλλωστε, δεν είναι υπόθεση τοπική και η ποίηση πάντα είναι ανατρεπτική. Το Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης “Η Γυναικεία Κραυγή”, που εκτυλίσσεται ταυτόχρονα σε 30 χώρες, στην Αθήνα πραγματοποιείται την Τετάρτη 13 του μηνός, στις 7 μ.μ. στο Ινστιτούτο Θερβάντες (Μητροπόλεως 23), με τη σύμπραξη της Εταιρείας Συγγραφέων και του περιοδικού “Poeticanet” και τη συμπαράσταση του Δήμου Αθηναίων.

Εκείνη τη βραδιά ποιήτριες της νεότερης γενιάς θα διαβάσουν ποίηση από Ελληνίδες ποιήτριες του 20ού αιώνα, βασισμένη σε ζητήματα γυναικείας ταυτότητας και καλλιτεχνικής και κοινωνικής χειραφέτησης. Παράλληλα, η ψυχολόγος Μαρία Κεφαλοπούλου και η κοινωνική λειτουργός Γεωργία Μπούρη του Τμήματος Ισότητας του Δήμου Αθηναίων θα μιλήσουν για το θέμα της βίας στην Ελλάδα, ενώ η μεταφράστρια Έλενα Σταγκουράκη θα παρουσιάσει το κίνημα και την κατάσταση στη Λατινική Αμερική, απαγγέλλοντας ποίηση διαμαρτυρίας από Λατινοαμερικάνες ποιήτριες του κινήματος.

Οι ποιήτριες Κατερίνα Ηλιοπούλου, Λένα Καλλέργη, Πατρίτσια Κολαΐτη, Παυλίνα Μάρβιν, Γιάννα Μπούκοβα, Ευτυχία Παναγιώτου, Μαρία Τοπάλη, Δανάη Σιώζιου, θα διαβάσουν ποιήματα των ποιητριών: Μαντώς Αραβαντινού, Ελένης Βακαλό, Κατερίνας Γώγου, Βερονίκης Δαλακούρα, Ζέφης Δαράκη, Κικής Δημουλά, Νανάς Ησαΐα, Κοραλλίας Θεοτοκά, Ζωής Καρέλλη, Μαρίας Κυρτζάκη, Μαρίας Λαϊνά, Τζένης Μαστοράκη, Παυλίνας Παμπούδη, Αθηνάς Παπαδάκη, Αλεξάνδρας Πλαστήρα, Μαρίας Πολυδούρη, Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ, Άντειας Φραντζή, Νατάσσας Χατζηδάκη, Μάτσης Χατζηλαζάρου, Δήμητρας Χριστοδούλου.

Την οργάνωση της βραδιάς έχουν αναλάβει οι ποιήτριες Κατερίνα Ηλιοπούλου και Γιάννα Μπούκοβα και η μεταφράστρια Έλενα Σταγκουράκη.

Πηγή: Αυγή

 

 

Share

Ανακοίνωση της Αδέσμευτης Κίνησης Γυναικών για την 8η Μάρτη

Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών

8 Μάρτη 2013

 

η διεκδίκηση και η αντίσταση

φέρνουν την ανατροπή

 

Διεθνής αλληλεγγύη

των γυναικών της βάσης

ενάντια στη βαρβαρότητα του καπιταλισμού

 

Ενότητα και αλληλεγγύη

εργαζομένων, ανέργων και μεταναστριών γυναικών

για την ανατροπή της πολιτικής,

που ρημάζει τις ζωές μας

 «…Με την πολιτική του «μικρότερου κακού», ενισχύεται η αίσθηση ισχύος των αντιδραστικών δυνάμεων και οι προϋποθέσεις να δημιουργηθεί το μεγαλύτερο από όλα τα δεινά : η αδράνεια των μαζών.

Η εξέγερση των εκατομμυρίων εργαζόμενων ανδρών και γυναικών  ενάντια στην πείνα, την αφαίρεση δικαιωμάτων, τις φασιστικές δολοφονίες και τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους είναι μια έκφραση της ακατάλυτης μοίρας των εργαζομένων όλου του κόσμου.

Η εξέγερση δεν πρέπει να στερείται τα εκατομμύρια των γυναικών, που εξακολουθούν να φέρουν τις αλυσίδες της φυλετικής σκλαβιάς και  κατά συνέπεια εκτίθενται στην πιο σκληρή ταξική σκλαβιά…»

Κλάρα Τσέτκιν (1857-1933)

 

Μιλάνε για την οικονομική κρίση, ως να είναι μία ίωση. Ψεύδονται ασύστολα, κρύβουν ότι ο καπιταλισμός  -κάθε φορά- γεννά βαθύτερες και εντονότερες κρίσεις.

Μια χούφτα εταιρείες ελέγχουν και κυριεύουν  τον κόσμο.

Σε όποιο σημείο του πλανήτη κι αν κοιτάξεις, αιμοδιψή αρπακτικά συμπιέζουν και εξαθλιώνουν λαούς.

Μετά την Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη προαναγγέλλουν νέους πολέμους, επαναποικιοποιούν κράτη, σπέρνουν οδύνη. Ταυτόχρονα, συναθροίζονται μαζί  με τις πολιτικές τους ορντινάτσες στα Γιουρογκρούπ  των Βρυξελλών, στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή σε συναντήσεις Κεντρικών Τραπεζών και χαράσσουν πολιτική για την αντιμετώπιση της φτώχειας, του σεξουαλικού δουλεμπορίου γυναικών και παιδιών, της ανεργίας!

Εμάς δεν μας εξαπατούν.

Η ανεργία έχει κατεξοχήν πρόσωπο γένους  θηλυκού. Πρωτιά στα ποσοστά, πρωτιά στις ευέλικτες μορφές απασχόλησης, πρωτιά και στις επιλογές  των εργοδοτών για  τη λίστα των απολύσεων. Tα επόμενα θύματα της προπαγάνδας τους  είναι οι γυναίκες που «κλέβουν» τις θέσεις των ανέργων αντρών. Βίαια προωθείται η επιστροφή των γυναικών στην κουζίνα. Βαθαίνει ακόμη περισσότερο ο σεξισμός και η ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών.

Εμπαίζουν τις άνεργες,  πουλώντας τους μάταιες  ελπίδες για θέσεις εργασίας με μισθούς πείνας, είτε μέσα από τις επενδύσεις των ξένων και ντόπιων καπιταλιστών ή μέσω προγραμμάτων του Εθνικού Στρατηγικού Πλαισίου Αναφοράς (ΕΣΠΑ) ή των πεντάμηνων προγραμμάτων κοινωφελούς εργασίας με αφεντικό τις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις. Καλλιεργούν αυταπάτες στις νέες ότι θα πετύχουν, ακολουθώντας τον ατομικό δρόμο στην αγορά των ευκαιριών.

Τα ελάχιστα ψήγματα κοινωνικής πολιτικής ανατρέπονται, αντικαθίστανται με το ατομικό κοινωνικό «επιχειρείν», τη λεγόμενη   κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία.

Η αφανής εργασία των γυναικών, η κλεμμένη εργασία των γυναικών στήριξε τα κράτη πρόνοιας. Την αφανή-απλήρωτη-αδήλωτη-ακαταμέτρητη εργασία των γυναικών τη βαφτίζουν «κοινωνική οικονομία», την επιχειρηματοποιούν  σε ατομικό επίπεδο κι έτσι γλυτώνουν ποσοστά ανεργίας των γυναικών, αλλά κυρίως επαναφέρουν τη γυναίκα στο φυλετικό – πατριαρχικό ρόλο της.

Η κατεύθυνση έχει αποφασιστεί προ πολλού, στη διάσκεψη των υπουργών κοινωνικής πολιτικής του ΟΟΣΑ (Ιούνιος 1998). Σε εκείνη τη διάσκεψη καθορίστηκε ότι «αντί του κράτους που χορηγεί κοινωνικές παροχές ,φτιάχνουμε  το κράτος που ρυθμίζει το κοινωνικό περιβάλλον» με στόχο να εξαφανίσουν οποιαδήποτε δημόσια δαπάνη υπέρ των εργαζομένων, των ανέργων, των ευάλωτων κοινωνικών ομάδων.

Πρώτα διαλύονται οι όποιες δομές πρόνοιας υφίστανται, καταργούνται επιδόματα, κλείνουν παιδικοί σταθμοί, στέλνουν τις κυοφορούσες να γεννήσουν στα σπίτια τους, με ότι αυτό συνεπάγεται, καταποντίζονται τα μεροκάματα, οι συντάξεις, οι μισθοί και στη συνέχεια η φτώχεια γίνεται το όχημα για τις νέες « κοινωνικές επιχειρήσεις».

Στην αρχή οι νέες « κοινωνικές επιχειρήσεις», παρουσιάζονται  με το περίβλημα της «κοινωνικότητας» και της «αλληλεγγύης» και στη συνέχεια θα αφομοιωθούν  από τα τρωκτικά των πολυεθνικών αλυσίδων.

Να μην έχουμε αυταπάτες, το μακρύ χέρι της πλουτοκρατίας αγγίζει το μαλακό υπογάστριο της κοινωνίας, τις γυναίκες. Τις βαφτίζει «επιχειρηματίες» προσφέροντάς τους ψίχουλα, τις βάζει να εκτελούν και να  αναπαράγουν αυτά, που επί αιώνες προσφέρουν αφειδώς και εντελώς δωρεάν σε όλα τα εκμεταλλευτικά συστήματα. Σκούπισμα, μαγείρεμα, μπάλωμα, φύλαξη παιδιών και γέρων.

Επιπλέον, οι εργαζόμενες , οι άνεργες, οι μετανάστριες γυναίκες, βιώνουμε και τη διατίμηση των σωμάτων μας.

Το εργασιακό μας μέλλον, προδιαγράφεται με επαγγελματικό προσανατολισμό στη βιομηχανία του sex ,στη βιομηχανία διαχείρισης της φτώχειας, στις οικιακές εργασίες.

Αγωνιζόμαστε ενάντια στον κανιβαλισμό του καπιταλισμού, που θεωρεί τη φτώχεια ενδογενή ανεργία του συστήματος.

Διεκδικούμε ασφαλή, ασφαλισμένη και πλήρη εργασία για όλες τις γυναίκες.

Βρισκόμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση, οι κυανόκρανοι του διεθνούς κεφαλαίου μας εκτελούν με δόσεις.

Τα υποσιτισμένα και κουρασμένα παιδιά που αδυνατούν να παρακολουθήσουν τα μαθήματά τους, οι νέοι που πεθαίνουν από διοξείδιο του άνθρακα στην προσπάθειά τους να ζεσταθούν, οι πολτοποιημένοι επαίτες μέσα στο σωρό των σκουπιδιών, οι δολοφονημένοι αλλοδαποί από φαλαγγίτες, θεωρούνται παράπλευρες απώλειες.

Παράπλευρες απώλειες και οι αλλοδαπές γυναίκες, που ξεριζώθηκαν από τη γη τους με τη βία, εξαιτίας πολεμικών εκκαθαρίσεων, που εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, επειδή τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστών ταυτίζονται με την αυλή τους. Όσες γυναίκες έτυχε να γεννήσουν μακριά από την πατρίδα τους, εκτός του ότι ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, οι ίδιες και τα παιδιά τους, βρίσκονται σ ΄ένα μόνιμο διωγμό. Κουρελόχαρτα οι Διεθνείς Συμβάσεις, τα παιδιά σε όλο τον κόσμο μόνο ΝΟΜΙΜΑ μπορούν να ζουν.

Αυτές τις γυναίκες και όλους τους ανθρώπους της εσχατιάς, χρησιμοποιούν  παράλληλες εξουσίες όπως η εκκλησία, ραδιοτηλεοπτικοί σταθμοί, κεφαλαιοκράτες, για να φιλανθρωπεύονται.

Ο δίκαιος αγώνας μας είναι ένας,  στοχεύει στην απελευθέρωση και την αυτοδιάθεση της γυναίκας. Κάθε γυναίκα δικαιούται να ζει ελεύθερη.

Ο εξατομικευμένος αγώνας δεν οδηγεί παρά μόνο στην αποτυχία, στην παραίτηση και στον κατακερματισμό της δύναμής μας.

Ας συστρατευτούμε μέσα στη διεκδίκηση.

Ο θυμός μας ας γίνει πολιτική. Προχωράμε με αποφασιστικό βήμα.

Σταματάμε να έχουμε ανοχή στα όσα μας συμβαίνουν.

 

Η δύναμη μας είναι η ένωση μας και η αλληλεγγύη μας.

 

8 Μάρτη 2013

Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών

Ασκληπιού 109- Τ.Κ. 11472 ΑΘΗΝΑ, τηλ. 210-3628104, fax. 210-3619287, e-mail: ginaika@otenet.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share

Ανακοίνωση της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για τη μέρα της γυναίκας

8 ΜΑΡΤΗ

Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

Δεν γιορτάζουμε, διεκδικούμε

8 Μάρτη οι γυναίκες σε όλο τον κόσμο αγωνιζόμαστε, για να αποτρέψουμε τις επιθέσεις εναντίον μας, για να πετύχουμε την απελευθέρωση των γυναικών και την ισότητα των δύο φύλων.

Αντιστεκόμαστε στα μέτρα λιτότητας που πλήττουν ιδιαίτερα και βαρύτερα τις γυναίκες, καθώς και άλλες κοινωνικά μειονεκτούσες ομάδες, και στη διεύρυνση των ανισοτήτων. Αντιστεκόμαστε μέσα από τα ποικιλόμορφα κινήματα, σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο.

Αντιστεκόμαστε στη δημοσιονομική πειθαρχία, που επιδιώκει την καταστροφή της ζωής των γυναικών, κυριολεκτικά, όσο και των λαϊκών στρωμάτων γενικότερα, ντόπιων και μεταναστών/μεταναστριών, με άξονα την σωτηρία των πλουσίων και των τραπεζών αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στους ανθρώπους. Ζητούμε την ακύρωση των χρεών και την ανατροπή των πολιτικών και των κυβερνήσεων που τα υπηρετούν.

Αντιστεκόμαστε με τη γυναικεία αλληλεγγύη μας  στην ένταση της βίας λόγω φύλου  -που συνεχώς κλιμακώνεται- και του βιασμού, και προέρχεται συχνά από τους πιο «δικούς» μας ανθρώπους, την  ώρα που η αρωγή της πολιτείας στα θύματα αυτής της βίας συρρικνώνεται, την ώρα που απουσιάζουν οι ξενώνες φιλοξενίας ακόμα και για καταστάσεις επείγουσες. Ζητούμε την τιμωρία των ενόχων γι’ αυτή τη βία.

Αντιστεκόμαστε στην ένταση του σεξισμού, που την διακρίνουμε στην καθημερινότητα και στα ΜΜΕ αλλά με ακόμα πιο ακραία μορφή σε φασιστικές ιδεολογίες και πολιτικές, με την αντίκρουση αυτού του σεξισμού και την ενδυνάμωση του φεμινιστικού κινήματος.

Καλούμε στις αγωνιστικές εκδηλώσεις για τις 8 του Μάρτη, στην Αθήνα 6 μ.μ. στο Μοναστηράκι. Στην Ξάνθη στις 9 του Μάρτη για να τιμήσουμε την Ζωή Νταλακλίδου που δολοφονήθηκε μετά από βιασμό και να διαμαρτυρηθούμε για την κουλτούρα της βίας που οδηγεί πιο συχνά στον καθημερινό βιασμό, ο οποίος περνάει συχνά απαρατήρητος με συνέπεια την ασυλία και ατιμωρησία των δραστών  και την ενοχοποίηση των θυμάτων  τόσο  από την κοινωνία όσο και από τα  δικαστήρια.

Αγωνιζόμαστε για ένα μαζικό φεμινιστικό κίνημα

 

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών

 

 

 

Share

Εκδηλώσεις για την 8η Μάρτη

 Η φετινή ημέρα της γυναίκας έρχεται σε μια δύσκολη συγκυρία. Από τη μια η βία της κρίσης, με τη λιτότητα, την ανεργία, τη φτωχοποίηση και την απουσία κοινωνικών δομών στήριξης και πρόνοιας να επηρεάζει την καθημερινότητά μας και από την άλλη τα όλο και περισσότερα κρούσματα έμφυλης βίας που φτάνουν στα αυτιά μας.

Επειδή λοιπόν αυτοί οι καιροί απαιτούν εγρήγορση για τα θέματα των γυναικών, σε αυτό το ποστ προσπαθήσαμε να μαζέψουμε όλες τις εκδηλώσεις που θα γίνουν στις 8 Μάρτη, τόσο κινηματικές όσο και πολιτιστικές ή εκδηλώσεις φορέων. Στόχος μας δεν είναι απλώς η ενημέρωση αλλά η μαζικοποίηση αυτών. Στείλτε κι εσείς τη δράση σας στο info@fylosykis.gr, ώστε η λίστα μας να συμπληρώνεται και να έχουμε μια καλύτερη εικόνα των όσων γίνονται.

Οι επιθέσεις στα δικαιώματά μας χρειάζονται τη συσπείρωση και τη δράση μας!

 

Καλέσματα για δράση

8 Μαρτη, 18.30 Μοναστηράκι, Δρώμενα και πορεία, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών, γυναικείες οργανώσεις και ανένταχτες

8 Μάρτη, 18.30, συγκέντρωση Αριστοτέλους και Τσιμισκή Θεσσαλονίκη, Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας

8 Μάρτη, 18.00, Συλλαλητήριο στα Προπύλαια, ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, Μέτωπο Αγώνα Σπουδαστών και Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας. Περισσότερα εδώ

Σάββατο 9 Μάρτη, Πορεία και Εκδήλωση στην Ξάνθη, Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης με τη συμμετοχή οργανώσεων

 

Φορείς

Διημερίδα «8 Μαρτίου-Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας: Νέες Δράσεις του Δήμου Αθηναίων για τις Γυναίκες», 7-8 Μάρτη στο Γκάζι, Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής & Πολιτικών Ισότητας των Φύλων Δήμου Αθηναίων. Δείτε το πρόγραμμα εδώ

Ανοιχτή συζήτηση στις 8 Μάρτη, 19.30, Αίθουσα Δημοτικού Συμβουλίου του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης και καθημερινές ραδιοφωνικές εκπομπές 5-9 Μάρτη, 12.00-13.00, Δήμος Θεσσαλονίκης. Αναλυτικά εδώ

8 Μάρτη, Ημερίδα Ενημέρωσης για τον Καρκίνο του Μαστού και δωρεάν εξέταση από εξειδικευμένους γιατρούς, Δήμος Πειραιά. Περισσότερα εδώ

 

Μη κυβερνητικές οργανώσεις

8 Μάρτη εκστρατεία των Γιατρών Χωρίς Σύνορα «Εκατομμύρια γυναίκες δεν ζητούν τη βοήθειά μας, πεθαίνουν γι’ αυτήν», σε Σύνταγμα και Μοναστηράκι, 19.00 και θεατρική παράσταση “Η μαμά μου ποτέ δεν πεθαίνει” στο θέατρο Vault, 21.15. Περισσότερες πληροφορίες εδώ

9 Μάρτη, 12.00, Ιωάννινα, Δωρεάν βιωματικό εργαστήρι για τις έμφυλες διακρίσεις, στο Πράσινο Στέκι Ιωαννίνων, Τσιριγώτη 39 (Πάροδος Ανεξαρτησίας) 12.00. Διοργάνωση: Αριάδνη. Περισσότερα εδώ

 

Πολιτιστικές εκδηλώσεις

7 Μάρτη, Συναυλία για την ημέρα της γυναίκας από την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών στο Μέγαρο μουσικής, 20.30. Περισσότερα εδώ

“Αφιέρωμα στις γυναίκες και στους αγώνες τους για ισότητα και απελευθέρωση” με την Καλλιόπη Βέτα στον Πολυχώρο της Ανοιχτής Πόλης, 8 Μάρτη, 21.00

11 Μάρτη, Παρουσίαση βιβλίων από το Σύλλογο Ελληνίδων Επιστημόνων

13 Μάρτη, “Γυναικεία Κραυγή: Νέες ποιήτριες για τη γυναικεία ταυτότητα”, 19.00. στο Ινστιτούτο Θερβάντες, Μητροπόλεως 23. Περισσότερα εδώ

 

 

 

 

 

 

Share

Ένα νέο εγχείρημα: Καμένα Σουτιέν

Ταταραρα! Το Φύλο Συκής έχει τη χαρά να παρουσιάσει ένα νέο φεμινιστικό site. Το εγχείρημα ακούει στο όνομα Καμένα Σουτιέν και έρχεται να εμπλουτίσει τον διάλογο για τα φεμινιστικά θέματα στην ελληνική πραγματικότητα. Το σκεπτικό είναι απλό: ένα «λεξικό» με όσα πάντα θέλαμε να μάθουμε για τον φεμινισμό, αλλά δεν ξέραμε πού να τα βρούμε. Λήμματα δηλαδή, γραμμένα με απλό λόγο, που απευθύνονται σε όσες/ους αναζητούν πληροφορίες, αλλά και links για εκείνες/ους που θέλουν να εμβαθύνουν περισσότερο. Χρήσιμο και χρηστικό, μια φρέσκια ιδέα που φιλοδοξεί να καλύψει το κενό πληροφορίας που υπάρχει στα ελληνικά πράγματα και να βάλει κάποια πράγματα στη θέση τους. Άλλωστε, σύμφωνα με την αρχική σελίδα, ο ίδιος ο τίτλος του site είναι φόρος τιμής στον διαδεδομένο μύθο ότι οι φεμινίστριες έκαιγαν μαζικά τα σουτιέν τους.

Πλήρης διεύθυνση: http://kamenasoutien.com/

Συγχαρητήρια και καλή επιτυχία!

 

Share

Αποστολή στην Ιερισσό: Τα κορίτσια της ουτοπίας στέκουν στην πρώτη γραμμή

της  Ντίνας Δασκαλοπούλου, φωτογραφίες Μάριος Λώλος

Είναι αυτές που σε κάθε πορεία βγαίνουν στην πρώτη γραμμή. Αυτές που κάνουν καθιστικές διαμαρτυρίες. Αυτές που χτυπιούνται άγρια από τα ΜΑΤ. Αυτές που τα ΜΜΕ χαρακτηρίζουν «τρομοκράτισσες». Στη Χαλκιδική, το κίνημα της αντίστασης των πολιτών γυναικοκρατείται – κι οι άντρες τους είναι πολύ περήφανοι γι” αυτό.

Αυτές τις γυναίκες, τα κορίτσια της ουτοπίας, συναντήσαμε στην Ιερισσό. Ηρθαν εδώ έφηβες και ηλικιωμένες, νοικοκυρές κι επαγγελματίες απ” όλα τα χωριά της βορειοανατολικής Χαλκιδικής. «Κατ” αρχήν, ποιες είναι οι τρομοκράτισσες;» τις ρωτάω. «Ολες, είμαστε όλες τρομοκράτισσες» απαντούν εν χορώ και ξεσπάμε σε δυνατά γέλια. «Αυτό που με έχει εντυπωσιάσει περισσότερο είναι πως σε κάθε διαμαρτυρία κατεβαίνετε με τα παιδιά σας.

Συνήθως οι μάνες είναι υπερπροστατευτικές κι εδώ υφίστασθε άγρια καταστολή. Δεν φοβάστε;» είναι το πρώτο μου ερώτημα. «Κι εγώ το ίδιο ρώτησα την Κυριακή τις μανάδες. Ομως κάνουν έναν αγώνα για τα παιδιά τους και θέλουν να τα έχουν μαζί. Αυτό άλλωστε αποδεικνύει πως κάθε φορά εμείς κατεβαίνουμε με ειρηνική διάθεση» λέει η 65χρονη Ειρήνη Μάρκου, πρόεδρος του συλλόγου «Φίλοι του Περιβάλλοντος». «Εγώ είμαι γιαγιά. Οταν ο άντρας μου καμιά φορά παραπονιέται που λείπω από το σπίτι για τον αγώνα, ο εγγόνος μου τον μαλώνει: Η γιαγιά τρέχει για μένα και την αδερφή μου, να την αφήσεις ήσυχη». Στο ίδιο μήκος κύματος κι ο έφηβος γιος της λογίστριας Χρύσας Λυκάκη: «Τα παιδιά μας είναι συνειδητοποιημένα, κατεβαίνουν σε κάθε διαδήλωση. Ο γιος μου λέει: «Μας αφήσατε μια κατεστραμμένη χώρα, θα μας κληροδοτήσετε και μια λεηλατημένη γη; Απαιτώ να σηκωθείτε από τον καναπέ σας».

Κάπως έτσι -παρακινημένες από τα παιδιά τους και «νιώθωντας ως καθήκον μας να προστατεύσουμε τις ζωές που με τόσο κόπο φέρνουμε στον κόσμο», όπως λένε όλες τους- αποφάσισαν ότι πρέπει να οργανωθούν. «Παλιότερα, αφού στέλναμε τα παιδιά στο σχολείο, μαζευόμασταν πότε στο ένα σπίτι, πότε στο άλλο να πούμε τα νέα μας και να κουβεντιάσουμε περί ανέμων και υδάτων. Οταν ξεκινήσαμε πριν από 2,5 χρόνια αυτό άλλαξε: συναντιόμασταν και πάλι κάθε πρωί, αλλά πια ασχολούμασταν με άλλα πράγματα: φτιάχναμε το μπλογκ, γράφαμε κείμενα, μαζεύαμε υλικό για τεκμηρίωση. Αυτός ο αγώνας μάς άλλαξε όλες» λέει η Κατερίνα Ιγγλέζη. Η δική της ζωή είναι ίσως το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα: η επί 2 χρόνια άνεργη δασολόγος είναι πια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

«Μάθαμε πολλά πράγματα που ούτε τα φανταζόμασταν. Σκέψου πόσο άσχετες ήμασταν που την πρώτη φορά που μας πέταξαν χημικά εμείς τρέχαμε κατά πάνω τους, αντί να φύγουμε προς την αντίθετη κατεύθυνση» θυμάται η 30χρονη Βιβή Λεμπίδα. «Η πρώτη μας εμπειρία ήταν την 25η Μαρτίου πέρσι. Αποφασίσαμε μετά την παρέλαση να ανεβούμε στο βουνί με τα ταγεράκια μας και τα τακουνάκια μας. Με το που άρχισαν να μας ρίχνουν, νομίζαμε ότι πέφτουν ντουφεκιές». Την ίδια μέρα η Σωτηρούλα Ψέμα θα χαθεί για 5 ώρες μέσα στο δάσος: «Με είχε βουτήξει ο ΜΑΤατζής και με τραβολόγαγε. Λέω, τώρα Σωτηρούλα θα δείξεις τη δύναμή σου σαν γυναίκα. Του ξεφεύγω λοιπόν κι αρχίζω να τρέχω. Πέντε ώρες περιπλανιόμουν στο δάσος μέχρι να με βρουν. Τα χρόνια της δικτατορίας ζούσα στην Αθήνα. Τέτοια καταστολή και τόσο φόβο σαν τώρα δεν έζησα».

Λίγους μήνες αργότερα, οι γυναίκες θα ζήσουν ακόμα πιο άγριες καταστάσεις. Στις 21 Οκτωβρίου οργανώνουν καθιστική διαμαρτυρία στον Κάκκαβο. Ενώ τραγουδάνε και φωνάζουν συνθήματα, κάποιοι αρχίζουν να πετάνε πέτρες. «Οι ασφαλίτες ασφαλώς» λέει η Ράνια Βερβερίδου. «Ακούμε τότε να μας φωνάζουν «έρχονται οι πράσινοι, τρέξτε να σωθείτε». Εμείς δεν ξέραμε τι είναι οι πράσινοι, μετά το μάθαμε για τα καλά». Ο κόσμος τρέχει κυνηγημένος προς τον κεντρικό δρόμο.

Οταν πια φτάνουν στα αυτοκίνητά τους, τα ΜΑΤ αρχίζουν να τους σπάνε τα τζάμια με τα κλομπ και να εκτοξεύουν δακρυγόνα μέσα στα οχήματα. «Ερχεται ένας τύπος σαν ρόμποκοπ, μες στο σίδερο, με βουτάει και με βγάζει έξω. «Στα γόνατα, στα γόνατα σε θέλω» μου ούρλιαζε. Γιαγιά είμαι, με 6 εγγόνια και παρ” όλα αυτά γονάτισα. Και τότε έρχεται και μου πατάει την κνήμη. Κρακ έκανε το πόδι μου κι έσπασε». Την ίδια μέρα συνελήφθη και η «γνωστή ξανθιά», όπως τη φωνάζουν πειραχτικά οι φίλες της. Η Λένα Παναγιωτοπούλου κατηγορείται για συμμετοχή σε στάση και αντίσταση κατά της Αρχής: «Ηταν τόσο άγρια εκείνη τη μέρα που ακόμα και κάποιοι ΜΑΤατζήδες φώναζαν στους συναδέλφους τους «φτάνει, μην τις χτυπάτε άλλο». Εμείς πέσαμε κυνηγημένες μέσα σε ένα χαντάκι κι εκεί μας συνέλαβαν. «Είσαι πουτάνα μωρή», μου ούρλιαζαν. «Ακόμα κι οι πουτάνες εκτελούν κοινωνικό έργο, εσείς οι μπάτσοι τι έργο προσφέρετε», τους ούρλιαζα κι εγώ».

Στη σημερινή συντροφιά έχουμε άλλες δυο «τρομοκράτισσες»: είναι η Μένη Τσιβίλογλου, που συνελήφθη το περασμένο Σάββατο, και η Λένα Βεργίνη που συνελήφθη τον Αύγουστο. Γυναίκες όμορφες, καλοβαλμένες και εξαιρετικά αγριεμένες. «Ξέρεις τι είναι να φοβούνται τα παιδιά σου να μείνουν μόνα στο σπίτι; Να αργείς λίγο και να νομίζουν ότι σε συνέλαβαν ξανά; Εγώ τι πρέπει να του κάνω τώρα του Δένδια που έκανε τέτοια ζημιά στην ψυχή των παιδιών μου; Να του κάνω μήνυση;» λέει η Μένια. «Είμαστε μανάδες και γιαγιάδες, σας μιλάμε επώνυμα και δείχνουμε τα πρόσωπά μας. Τρομοκράτες είναι αυτοί που θέλουν να αρπάξουν τη γη μας, το νερό μας και τον αέρα μας. Μας συκοφαντούν συστηματικά – και κανένας τους δεν ήρθε εδώ να ακουστεί κι η δική μας άποψη. Αντί να συζητούν για εμάς στα κανάλια και να μας χαρακτηρίζουν, να μας δώσουν χρόνο να μιλήσουμε εμείς για τους εαυτούς μας» λέει η Λένα.

«Εγώ είμαι η μάνα της γνωστής ξανθιάς, που σας μίλησε πριν. Μου λένε την κόρη μου τρομοκράτισσα. Πήγαν να μου σκοτώσουν το παιδί μου και τώρα το βρίζουν». Η κυρία Ματούλα είναι οργανωμένη στο ΠΑΣΟΚ από το ’79 «κι έκανα αγώνα για να βγει ο Πάχτας, που να μου κοπεί το χέρι! Αγράμματη γυναίκα είμαι, δεν έβγαλα ούτε το γυμνάσιο, αλλά καταλαβαίνω πέντε πράγματα. Τους έπιασε ο πόνος για τις θέσεις εργασίας; Τους έπιασε ο πόνος για το ελληνικό κράτος: Οχι γαμώ τη μάνα τους, δεν κόπτονται γι” αυτό. Να βγάλουν λεφτά οι άνθρωποι της εταιρείας θέλουν κι ας ρημάξει ένας τόπος ολόκληρος. Θα είμαστε κι εμείς στην πρώτη γραμμή κι ας μας σκοτώσουν κι εμένα και την κόρη μου. Να ζήσουν τουλάχιστον τα εγγόνια μου».

Μαίρη Λαγούντζου είναι μία από τις τρεις τελάλισσες του κινήματος: μαζί με τη Μελαχροινή Λιάκου και την Γιούλη Ιγγλέζη βγαίνουν στα χωριά πριν από κάθε κινητοποίηση. «Μας φωνάζουν «ντουντούκες» κι είμαστε οι άτιμες» λέει γελώντας η Μαίρη. Στη συγκέντρωση της Κυριακής έδινε από μικροφώνου το έναυσμα για τα συνθήματα. «Εχω τέσσερα παιδιά και δύο εγγόνια. Κι ο ένας μου γιος είναι αστυνομικός. Τι να κάνω; Φωνάζω όλα τα συνθήματα, εκτός από το «μπάτσοι –γουρούνια-δολοφόνοι». Ο μεγαλύτερος φόβος μου είναι μη δω καμιά μέρα το παιδί μου απέναντί μου. Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές. Ομως με στηρίζει, «να πηγαίνεις μάνα, έχετε το δίκιο με το μέρος σας». Μας λέει ο Σαμαράς ότι θα γίνουν οι επενδύσεις με κάθε κόστος. Καταλάβαμε τι εννοεί: το κόστος θα είναι οι ζωές μας. Κι εμείς θα σταματήσουμε τις επενδύσεις με κάθε κόστος: ακόμα και με τις ζωές μας».

Είναι πάρα πολλές οι γυναίκες και πάρα πολλές οι ιστορίες τους. Μιλάνε ταυτόχρονα πολλές φορές, θέλουν όλες να μοιραστούν τις εμπειρίες τους με τις γυναίκες στην υπόλοιπη Ελλάδα. Πιστεύουν ακράδαντα πως ο τόπος τους είναι ένα πείραμα για την κυβέρνηση που τα ξεπουλάει όλα: αν περάσει με τη βία και την καταστολή το ξεπούλημα της Χαλκιδικής, τότε πολύ εύκολα θα πουληθούν όλα. Η Ελενα Ασένζιο είναι από την Αργεντινή και ζει στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Εχει έρθει στη συνάντησή μας μαζί με την 28χρονη κόρη της, την Ειρήνη. Τον λόγο παίρνει πρώτα η κόρη: «Λένε όσοι δουλεύουν στα μεταλλεία πως θα έχουν δουλειά για 10 χρόνια. Εμείς οι υπόλοιποι, που ασχολούμαστε με τον τουρισμό, την αλιεία, την κτηνοτροφία, θα χάσουμε τις δουλειές μας, αλλά αυτό δεν τους απασχολεί. Το ότι θα ζήσουμε για άλλα 40 χρόνια σ΄ ένα λεηλατημένο τόπο δεν τους απασχολεί επίσης;»

Αφήνουμε την τελευταία λέξη στη μαμά: «Είμαι καρκινοπαθής και παρ” όλη την αρρώστια μου τρέχω καθημερινά. Οι άνθρωποι εδώ δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει εργοστάσιο χρυσού. Εγώ έχω δει με τα μάτια μου την καταστροφή που φέρνει στην Αργεντινή. Αυτή τη στιγμή εκατομμύρια άνθρωποι εκεί βγαίνουν στον δρόμο και κινητοποιούνται για το νερό. Δεν θέλω να δω αυτή την ευλογημένη γη, τη Χαλκιδική, να παθαίνει ό,τι έπαθε η πατρίδα μου. Γι” αυτό δεν θα σταματήσω να τρέχω μέχρι να δικαιωθούμε».

……………………………………………………………………………………………………………………………………….

Το συγκρότημα της κινητοποίησης

 Kakaboss Band

«Σκύβω στη γη εκεί που έπινα νερό / Σαν ένας γιος που επιστρέφει από ταξίδι

Μα η πηγή μου έχει στερέψει από καιρό / Κοίταζα αλλού, γιατί το νόμιζα παιχνίδι»

Είναι το τελευταίο μου κόλλημα. Ακούω τα τραγούδια τους ξανά, όπως όλα τα πιτσιρίκια στα χωριά εδώ. Κάποιοι τα έχουν κάνει ringtone, ενώ ακόμα κι οι παππούδες τραγουδάνε σε ρυθμό ελεκτρόνικα: η kakaboss band είναι το συγκρότημα που μελοποιεί τον αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής. Σε κάθε πορεία, σε κάθε συγκέντρωση, σε κάθε εκδήλωση τα τραγούδια τους παίζουν δυνατά από τα ηχεία. Είναι τα αδέρφια Λογοθέτης και Σπύρος Αβδιμιώτης από την Αμμουλιανή. «Το όνομά μας είναι ένα παιχνίδι: Κάκαβο λένε το βουνό μας, boss είναι αυτοί που ήρθαν σαν αφεντικά στο σβέρκο μας» μας λέει ο 35χρονος Λογοθέτης: «Το πρώτο μας κομμάτι το γράψαμε τον Οκτώβρη και λέγεται «Εχω τη λύση γι’ αυτό». Είναι ένα ρεμίξ με τα συνθήματά μας. Φτιάξαμε μετά ακόμα ένα σε funky, την «Αλληλεγγύη». Το «Όχι» είναι ελεκτρόνικα με τζουρά. Τα Σκιάχτρα είναι το τελευταίο μας. Δεν είμαστε επαγγελματίες, εραστές της μουσικής είμαστε και γράφουμε επειδή μας εμπνέει αυτός ο αγώνας. Μακάρι τα τραγούδια μας να γίνουν το όχημα για να μάθουν τι γίνεται εδώ ακόμα περισσότεροι άνθρωποι». Ολα τους τα κομμάτια είναι ανεβασμένα στο youtube. Διαδώστε τους.

………………………………………………………………………………………………………………………………

ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ Προδικτατορική εποχή

«Τη στρατηγική της έντασης που επιχειρεί να μετατρέψει τη Χαλκιδική σε λωρίδα της Γάζας υπηρετούν γεγονότα όπως αυτά του προηγούμενου Σαββάτου» δήλωσε χθες ο Αλέξης Τσίπρας. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συναντήθηκε στο δημαρχείο της Θεσσαλονίκης με κατοίκους της περιοχής και τους δικηγόρους τους. «Ολα αυτά θυμίζουν έντονα προδικτατορική εποχή, όπου επιβαλλόταν καθεστώς έκτακτης ανάγκης στο όνομα του κομμουνιστικού κινδύνου. Τώρα ο κίνδυνος αυτός είναι ο ΣΥΡΙΖΑ» είπε. Τόνισε δε πως η Χαλκιδική φωτογραφίζει την πορεία της διαπλοκής στη χώρα «μια επένδυση με αδιαφανείς εξπρές διαδικασίες» και πως πρόκειται για «πολιτική αναμέτρηση ανάμεσα στους κατοίκους που δεν διαθέτουν ΜΜΕ, ώστε να ακουστεί η φωνή τους και σ’ ένα σύστημα διαπλοκής και καταστολής».

* Εν τω μεταξύ, το γαϊτανάκι των προσαγωγών συνεχιζόταν χθες στην Ιερισσό. Στο αστυνομικό τμήμα του Πολύγυρου κλήθηκαν δυο 18χρονοι, ενώ οι μαθητές του Αριστοτέλειου Γενικού Λυκείου Ιερισσού, διαμαρτυρόμενοι για τις προσαγωγές των συμμαθητών τους, απείχαν από τα μαθήματά τους κι έκλεισαν συμβολικά τον κεντρικό δρόμο του χωριού.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Δικαίωση για την πρώτη γυναίκα δήμαρχο του Αφγανιστάν

επιμέλεια Νίκος Τριγάζης

Η Άζρα Τζαφάρι, αναλαμβάνοντας καθήκοντα δημάρχου το 2009 στην πόλη Νίλι του Αφγανιστάν, έγινε η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στη χώρα και αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία από τους  άντρες της περιοχής, όπως αναφέρει η Guardian.

Σήμερα, 4 χρόνια μετά, η Τζαφάρι χαίρει της καθολικής εκτίμησης της πόλης, έχοντας να επιδείξει σημαντικό έργο κατά τη διάρκεια της θητείας της. Έχει κερδίσει, μάλιστα, το δικαίωμα να την προσφωνούν «Κυρία Δήμαρχε», δείγμα σεβασμού για μία χώρα που δε φημίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών.

Όταν η Τζαφάρι έγινε δήμαρχος του Νίλι ήξερε ότι αναλάμβανε ένα πολύ δύσκολο έργο και ότι θα αντιμετώπιζε πολλά εμπόδια στο δρόμο της. Οι απαρχαιωμένες συνθήκες διαβίωσης και ο πενιχρός μισθός των 76 δολαρίων, ενώ είχε και μία κόρη να μεγαλώσει, ήταν ένα απ’αυτά.

Ένα άλλο ήταν η καχυποψία, με την οποία αντιμετωπίστηκε στην αρχή. Χαρακτηριστικό είναι ένα περιστατικό που αντιμετώπισε η Άζρα τον πρώτο καιρό της θητείας της, όταν εισέβαλε στο γραφείο της ένας ισχυρός μουλάς της περιοχής, προειδοποιώντας την ότι ο λαός του Νίλι δε θα ανεχόταν μία γυναίκα δήμαρχο που σκοπό της έχει να επηρεάσει τις γυναίκες της περιοχής.

Ο ίδιος μουλάς μετά από 3 μήνες τη βρήκε, την ευχαρίστησε και της πρόσφερε την αμέριστη συμπαράστασή του, λέγοντας της ότι «αν ένας άνδρας έκανε τα μισά απ’ όσα έκανες εσύ, η περιοχή μας σίγουρα θα ανθίσει».

Αρχικά η Τζαφάρι σοκαρίστηκε από την παντελή έλλειψη υποδομών της μικρής πόλης των 40.000 κατοίκων, που ανήκει στην περιοχή Νταϊκούντι. Ό,τι έπρεπε να χτιστεί, έπρεπε να χτιστεί από το τίποτα. Και μάλιστα με σχεδόν ανύπαρκτο προϋπολογισμό.

Για το θέμα του προϋπολογισμού έπρεπε να κάνει συχνά ταξίδια στην Καμπούλ, που απέχει 2 μέρες από το Νίλι. Ταξίδι που γίνεται πολύ επικίνδυνο λόγω του κάκιστου οδικού δικτύου, των κακών καιρικών συνθηκών και των μαχών ανάμεσα στους Αφγανούς, τις ξένες δυνάμεις και τους αντάρτες.

Η 34χρονη, αρνείται πεισματικά τον ισχυρισμό ότι η άνοδός της στο αξίωμα της δημάρχου έχει να κάνει με τις πιέσεις των δυτικών χρηματοδοτών της κυβέρνησης για καλυτέρευση των δικαιωμάτων της γυναίκας.

«Αν οι φίλοι μας από τη διεθνή κοινότητα με κάνανε όντως δήμαρχο επειδή είμαι γυναίκα, τότε θα είχαν πληρώσει για τους δρόμους που έφτιαξα», απαντά η ίδια στη Guardian.

Η Τζαφάρι δε διστάζει να θίξει και το θέμα της σφοδρής κριτικής που δέχονται οι γυναίκες με αξιώματα στο Αφγανιστάν. Ισχυρίζεται ότι ενώ υπάρχουν πολλοί άντρες που δεν έχουν καμία φιλοδοξία και καμία όρεξη για δουλειά κανείς δεν τους ελέγχει, ενώ η ίδια, όντας η μόνη γυναίκα ανάμεσα σε 180 άλλους δημάρχους, δέχεται συνεχώς ερωτήσεις για το έργο της.

Η Τζαφάρι θέλει να αφήσει το σημάδι της και στη βελτίωση της συμπεριφοράς απέναντι στις γυναίκες. Πιστεύει ότι η άνοδος της στο αξίωμα αυτό, έχει επηρεάσει προς το καλύτερο τον τρόπο σκέψης των νέων γυναικών, ενώ δηλώνει στη Guardian πως έχει βλέψεις για ανώτερη θέση στην κυβέρνηση της χώρας.

Η Αζρά Τζαφάρι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή Γκορ, που συνορεύει με το Νταϊκούντι και αντιμετωπίζουν τις ίδιες συνθήκες φτώχειας. Τη δεκαετία του 1990, κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, η Τζαφάρι, όπως πολλοί συμπατριώτες της, άφησε τη χώρα της για το Ιράν. Εκεί διηύθυνε ένα σχολεία για παιδιά, πρόσφυγες από το Αφγανιστάν.

Το Σεπτέμβρη του 2001 γύρισε στη χώρα της, καθώς διαφαινόταν η πτώση των Ταλιμπάν. Είναι παντρεμένη με έναν Αφγανό σκηνοθέτη και η ζωή της αποτελεί το θέμα μιας σειράς ντοκιμαντέρ με τίτλο «Afghanistan at Work», που δείχνει απλούς Αφγανούς εργαζόμενους να κάνουν εξαιρετικά πράγματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Επίσης, έχει εκδώσει 2 βιβλία, το ένα με τίτλο «I am a working woman».

Πηγή: tvxs

 

 

Share

Οταν ο ακτιβισμός προτάσσει τα …στήθη του

του Γιώργου Πιτροπάκη

Είναι Ουκρανές, είναι νέες, είναι ωραίες, είναι γυμνόστηθες, είναι οι Φέμεν. Είναι οι «σεξ-τρεμίστριες» που κήρυξαν «ανταρτοπόλεμο» στην πατριαρχία και που η τελευταία εκρηκτική εμφάνισή τους έγινε με την παραίτηση του Πάπα και την κατάληψη της Παναγίας των Παρισίων. Οι Φέμεν μιλούν στην «Κ.Ε.»

«Στην πλατεία Αγίου Πέτρου ο “Μητσάρας”, μαζί με χιλιάδες άλλους πιστούς και περίεργους, περίμενε να δει τον Πάπα. Όμως με το που εμφανίστηκε κι άρχισε να ευλογεί τα πλήθη, να σου γυμνόστηθες οι κοπέλες της ομάδας Φέμεν. Φωνάζουν για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων και κατηγορούν την Εκκλησία για υποκρισία. Επεμβαίνουν η αστυνομία και οι άνδρες ασφαλείας, γίνεται χαμός, φασαρία, φωνές, σπρωξίματα ένθεν και ένθεν, αφού το ανδρικό πλήθος θέλει να θαυμάσει τις “καθολικώς διαμαρτυρόμενες” νεαρές. Κι εκεί, πάνω στο χαμό, πετάγεται ένας Ιάπωνας και ρωτάει τον Μητσάρα: “Ποιος είναι ο τύπος με την καπελαδούρα δίπλα στις Φέμεν”».

Έτσι, παραφράζοντας το γνωστό ανέκδοτο αλλά και τη φράση του Τζον Λένον, «Οι Μπιτλς είναι πιο γνωστοί από τον Χριστό», μπορούμε να καταδείξουμε το πόσο διάσημες είναι τώρα πια οι Φέμεν. Μια ομάδα από νεαρές γυναίκες με καταγωγή την Ουκρανία που διαμαρτύρονται κατά της πατριαρχίας επιδεικνύοντας τα γυμνά τους στήθη. Τις είχαμε γνωρίσει τον Οκτώβριο του 2011, όταν μαζί με τον Ρώσο φωτογράφο και συνεργάτη της «Ελευθεροτυπίας» Sergey Kozmin είχαμε επισκεφθεί το Κίεβο. Ήταν τότε, στα δεύτερα εγκαίνια του σταδίου Ολιμπίνσκι μετά την ανακατασκευή του, για τις ανάγκες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου του 2012. Σ’ αυτό έγινε και ο τελικός. Είχε κοστίσει ένα κάρο λεφτά και άλλο τόσο κόστισε και η φιέστα των εγκαινίων, αλλά την παράσταση έκλεψαν οι Φέμεν. Μπούκαραν γυμνόστηθες κρατώντας πλακάτ κατά της πορνείας και του σεξοτουρισμού, την ώρα που βρισκόταν επί σκηνής η γνωστή τραγουδίστρια Σακίρα. Το «χάπενινγκ» διήρκεσε μερικά μόνο δευτερόλεπτα αφού σχεδόν πάραυτα οι δυνάμεις ασφαλείας τις συνέλαβαν. Ηταν όμως αρκετά για να περάσουν το μήνυμά τους, αφού όλα τα φώτα στράφηκαν πάνω τους και έκλεψαν τις εντυπώσεις. Από τότε πέρασε κοντά ενάμισης χρόνος και μπορεί να μη συναντηθήκαμε ξανά, όμως είχαμε συχνή επικοινωνία. Μας προϊδέαζαν για τις επόμενες ενέργειές τους και μοιραστήκαμε τη χαρά τους, μέσω skype, για την παραίτηση του Πάπα.

Στο «στρατηγείο»

«Είναι τυχερές που ζουν στην Ουκρανία. Αν αυτά τα έκαναν στη Ρωσία, θα τις είχε φάει το μαύρο σκοτάδι», μου είπε ο Σεργκέι, πηγαίνοντας να τις συναντήσουμε στο «στρατηγείο» των δύο δωματίων με κουζίνα που διατηρούν, κοντά στην πλατεία Ανεξαρτησίας, στο κέντρο του Κιέβου. Όμως, όπως διαπιστώσαμε και με τα μάτια μας, τα μέλη των Φέμεν τελούν υπό μόνιμη παρακολούθηση. Οι πράκτορες της SBU (Ουκρανική Κρατική Ασφάλεια) είναι μόνιμα στημένοι έξω από το γραφείο τους.

Για την ομάδα Φέμεν όλα άρχισαν το 2010 στο Κίεβο της Ουκρανίας όταν έκαναν την πρώτη τόπλες ακτιβιστική τους ενέργεια. Η Αννα Γκουτσόλ, η ιδρύτρια της ομάδας, η Αλεξάνδρα (Σάσα) Σεβτσένκο και η Οκσάνα Σάντσκο γεννήθηκαν στην πόλη Χμελνίτσκι και συναντήθηκαν για πρώτη φόρα πριν συμπληρώσουν τα 15 τους χρόνια, στο «πανεπιστήμιο του δρόμου». Έτσι αποκαλούσαν τα σοκάκια και τις γωνιές των δρόμων ανάμεσα στα σπίτια τους και το σχολείο. «Σε εκείνη τη διαδρομή, πιτσιρίκες ακόμη, πριν και μετά το σχολείο, φλερτάραμε, συζητούσαμε και κυρίως αμφισβητούσαμε τους πάντες και τα πάντα», μας λέει η Οκσάνα.

Πρώτο «τόπλες» το 2010

Αυτά τα ιδιαιτέρως ενεργά κοινωνικά αγόρια και κορίτσια λίγο αργότερα απέκτησαν στέγη. Ηταν το Κέντρο Προοπτικής για την Νεολαία, αλλά δεν μακροημέρευσε, καθώς σύντομα αποσπάσθηκαν και έφτιαξαν τη δική τους, αμιγώς κοριτσίστικη κίνηση, με σκοπό να σπάσουν στερεότυπα που υπήρχαν στη μικρή τους πόλη. «Στα μέρη μας και μόνο η λέξη “φεμινισμός” ήταν “ντροπή” και δυστυχώς εξακολουθεί να είναι, αφού συνεχίζουν να πιστεύουν ότι φεμινίστριες είναι μόνο οι λεσβίες».

Το 2008 πήραν την απόφαση να μετακομίσουν στην πρωτεύουσα της χώρας και η πρώτη εντύπωση που αποκόμισαν από την πόλη τις σόκαρε. «Σε σχέση με το Κίεβο, η μικρή μας πόλη έμοιαζε ότι βρισκόταν σε μόνιμη χειμερία νάρκη. Το Κίεβο είναι μια μεγαλούπολη με συγκεντρωμένες εξουσίες και δραστηριότητες αλλά και με τεράστια συσσωρευμένα προβλήματα. Αυτό ήταν ένα έναυσμα, ένα κίνητρο και για τις τρεις μας. Το πρώτο για το οποίο αρχίσαμε να μιλάμε ανοιχτά ήταν η πορνεία και όχι τυχαία. Τη συναντούσαμε και τη συναντάμε ανά πάσα ώρα και στιγμή μπροστά μας. Από τη στιγμή που φτάσαμε στην πόλη, μας ακολουθεί σε κάθε μας βήμα. Τα κορίτσια στη χώρα μας είναι ανενεργά και άρα πολύ εύκολα μπορούν να ενισχύσουν τη βιομηχανία της πορνείας, που ούτως ή άλλως ανθεί. Μέχρι τότε στην Ουκρανία κανείς δεν είχε μιλήσει γι’ αυτά το θέματα, οπότε αποφασίσαμε να μη μιλήσουμε ούτε κι εμείς. Επρεπε να ουρλιάξουμε ή να μείνουμε για πάντα σιωπηλές. Αρχίσαμε να ουρλιάζουμε αλλά και τότε κανείς δεν μας άκουγε, οπότε περάσαμε σε πιο δραστικά μέσα. Τις τόπλες ακτιβιστικές ενέργειές μας. Το 2010 ήταν η πρώτη», μας λέει η Οκσάνα.

Τρία χρόνια μετά την πρώτη τους ενέργεια τα κορίτσια εξακολουθούν όχι μόνο να είναι το ίδιο οργισμένα, αλλά και να έχουν πλέον μετατραπεί σε μια διεθνή «σεξ-τρεμιστριών», όπως αυτοαποκαλούνται, που κάνουν «ανταρτοπόλεμο» με σκοπό να ανατρέψουν την πατριαρχία. Τους τελευταίους μήνες άρχισαν να δραστηριοποιούνται δυναμικά και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις. Της Γαλλίας και της Γερμανίας κυρίως, όπου έχουν δημιουργηθεί δυναμικοί πυρήνες. «Σε ολόκληρο των κόσμο υπάρχουν γύρω στα 150 κορίτσια που παίρνουν μέρος σε ενέργειες τόπλες, αλλά όπως καταλαβαίνετε υπάρχει από πίσω ένας “μικρός στρατός” που τις υποστηρίζει και αποτελείται όχι μόνο από γυναίκες αλλά και από άντρες», λέει η Σάσα Σεβτσένκο.

Απειλές και κίνδυνοι

«Κάθε μας ενέργεια έχει μεγάλους κινδύνους. Στη Λευκορωσία», υποστηρίζει η Οκσάνα Σάντσκο, «εμένα, την Ινα Σεβτσένκο και τη Σάσα Νενσίμοβα παραλίγο να μας σκοτώσουν. Στη Ρωσία με κράτησαν για 2 εβδομάδες και ύστερα με απέλασαν διά βίου. Στην Ουκρανία κάθε μας ενέργεια τελειώνει με σύλληψη και μώλωπες σε όλο μας το κορμί. Για πολλά κορίτσια ακτιβίστριες εκκρεμούν αρκετές ποινικές υποθέσεις. Η Ινα Σεβτσένκο (σ.σ. ήταν από τις πρωταγωνίστριες στην εισβολή των Φέμεν στη Νοτρ Νταμ) αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα μας και τώρα ζει μόνιμα στη Γαλλία. Τα τηλέφωνά μας παρακολουθούνται και είμαστε σίγουρες ότι και εδώ μέσα υπάρχουν “κοριοί” που καταγράφουν τις συνομιλίες μας. Αλλά αυτό σχεδόν δεν μας απασχολεί. Εξάλλου δεν έχουμε και τίποτα να κρύψουμε. Μόνο όταν σχεδιάζουμε την επόμενή μας ενέργεια, αφήνουμε τα κινητά μας τηλέφωνα και πάμε στο πάρκο και κουβεντιάζουμε».

«Παλιότερα, τον πρώτο καιρό προσπαθούσαμε να “στρατολογήσουμε” κορίτσια στην ομάδα μας. Σήμερα έρχονται και μας βρίσκουν μόνες τους, γυναίκες από όλα τα μέρη του κόσμου. Από τον Καναδά μέχρι την Τυνησία και από την Αργεντινή ώς την Ινδία. Ηλικιακά εμείς (εννοεί τον ηγετικό πυρήνα) είμαστε ανάμεσα στα είκοσι και στα τριάντα, όμως έχουμε κορίτσια από 18 μέχρι κυρίες 65 χρόνων. Δεν υπάρχει κανένας ηλικιακός προσδιορισμός για να ενταχθεί μια γυναίκα στην ομάδα μας. Το βασικό είναι να συμφωνεί με τις απόψεις μας. Αυτό που ελπίζουμε είναι ότι σύντομα θα ακουστεί και στην Ελλάδα η κραυγή-σύνθημα των Φέμεν: Ήρθα! Γδύθηκα! Νίκησα!» συμπλήρωσε γελώντας η Άννα Γκουτσόλ.

Πηγή: enet.gr

 

Share

One billion rising: για τη βία κατά των γυναικών

της Δήμητρας Σπανού

Χθες, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, σε διάφορες πόλεις του κόσμου πραγματοποιήθηκε ένα διαφορετικό event για την ευαισθητοποίηση πάνω στη βία κατά των γυναικών. Γυναίκες, αλλά και άντρες που αισθάνονται αλληλέγγυοι, μαζεύτηκαν για να χορέψουν σε δημόσιους χώρους ως μια μορφή διαμαρτυρίας σε αυτό το σοβαρό ζήτημα, ανταποκρινόμενες/οι στην πρωτοβουλία της οργάνωσης V-day. Από το Σικάγο και το Λονδίνο μέχρι το Νέο Δελχί και την Καμπούλ, η χθεσινή μέρα προσπάθησε να ενώσει τις φωνές των γυναικών.

Αν και πολλά μπορούν να ειπωθούν για το κατά πόσο αυτή η κίνηση αποτελεί μια ουσιαστική διαμαρτυρία ή αν όντως μπορεί ο χορός να ευαισθητοποιήσει τις κοινωνίες, η πραγματικότητα δείχνει ότι η συμμετοχή ήταν μεγάλη και μάλιστα σε χώρες όπου τα δικαιώματα των γυναικών είναι σχεδόν -έως και τελείως- ανύπαρκτα. Η μεγάλη ανταπόκριση φανερώνει και τη μεγάλη ανάγκη για αλλαγές τόσο σε πολιτισμικό όσο και σε θεσμικό επίπεδο, ειδικά σε μια συγκυρία όπου εγκλήματα κατά των γυναικών προβάλλονται διαρκώς από τα διεθνή μέσα.

Για περισσότερες πληροφορίες, εντοπίσαμε μερικά χρήσιμα λινκς. Για φωτογραφίες από διάφορα μέρη στο aljazeera

Ενδιαφέροντα βιντεάκια φιλοξενεί και η Guardian. Καμπούλ, Κονγκό, Λονδίνο, Σίδνεϋ, Κατμαντού, Μανίλα

Στη Wall Street Journal (India) μερικά βιντεάκια από το Νέο Δελχί και τη Βομβάη

Φυσικά, υλικό υπάρχει και στην ιστοσελίδα του καλέσματος one billion rising

 

Στην Αθήνα υπήρξαν δύο καλέσματα, το πρώτο το μεσημέρι στο θέατρο Εμπρός και το δεύτερο το απόγευμα στην πλατεία Μοναστηρακίου, στα οποία και βρέθηκε το Φύλο Συκής. Αν και ο καιρός μας τα χάλασε λίγο, οι διοργανώτριες και στις δύο περιπτώσεις δε φάνηκαν πτοημένες. Η ομάδα του Εμπρός μάλιστα μας δήλωσε ότι επέλεξαν να βάλουν το ραντεβού το μεσημέρι, γιατί το νόημα είναι να σπάσουμε τη ρουτίνα μας για αυτό το σοβαρό ζήτημα. Παρακάτω και μερικές φωτογραφίες που λάβαμε από το δεύτερο κάλεσμα, που έγινε από εργαζόμενες στο Ιταλικό Σχολείο.

 

 

Share

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

Ποια είναι η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

Η πρωτοβουλία αυτή είναι μια νεοσύστατη ομάδα η οποία αποτελείται από άτομα, που ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού, είναι ευαισθητοποιημένα σε ζητήματα ομοφοβίας τοπικά και παγκόσμια. Ξεκίνησε τη δράση της φέτος με προβολές ταινιών και συνέχισε με αφισοκολλήσεις, αντιομοφοβικές και σεξιστικές παρεμβάσεις στην πόλη. Θεωρούμε ότι η ομοφοβία μας αφορά όπως μας αφορά οποιαδήποτε άλλη διάκριση και βία απέναντι σε ανθρώπους άλλων εθνικοτήτων, θρησκειών, φυλών, τάξεων, φύλων και ατόμων με ειδικές ανάγκες, διότι δε μπορούμε να νιώθουμε ελεύθεροι όταν γύρω μας υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που καταπιέζονται.

Οι δράσεις μας

12-11-2012 στον πολιτιστικό σύλλογο Ξάνθης Φ.Ε.Ξ.

Προβολή ντοκιμαντέρ και συζήτηση με θέμα την ομοφυλοφιλία, την περίοδο του Παγκοσμίου πολέμου υπό τη σκιά του ναζισμού, μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

22-11-2012 στον ανοιχτό κοινωνικό χώροXANADU

Προβολή βίντεο και συζήτηση με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μνήμης για τα τρανσέξουαλ άτομα. Την επιμέλεια και τον υποτιτλισμό τους πραγματοποίησαν μέλη της ομάδας.

13-12-2012 στο Πολυτεχνείο Ξάνθης

Προβολή ταινίας που πραγματεύεται την εξαναγκαστική μετανάστευση μιας λεσβίας από το Ιράν στην «προοδευτική» Δύση.

26-01-2013  Ξάνθη

Κάλεσμα με αφίσα της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας σε αντιφασιστική-αντικατασταλτική πορεία που κάλεσαν τα στέκια της Ξάνθης.

28-01-2013 Ξάνθη

Αφίσα- καταγγελία της βίας κατά των γυναικών.

Στο blog  της ομάδας βρίσκονται οι δράσεις μας καθώς και κείμενα κατά της ομοφοβίας και του σεξισμού.

 

 

Εκδήλωση «Δώσε τέλος στη σιωπή!»         

Με αφορμή το άγριο σεξουαλικό έγκλημα που έγινε στην Ξάνθη τα Χριστούγεννα και «συγκλόνισε» την κατά τα άλλα πατριαρχική και συγκαλυπτική  κοινωνία καλούμε σε ένα διήμερο εκδηλώσεων με θέμα τη βία κατά των γυναικών.

Στο άκουσμα αυτής της φρικτής δολοφονίας ένας ψίθυρος άρχισε να σέρνεται στην πόλη ότι «ο δράστης μάλλον ήξερε το θύμα» ή ότι «σίγουρα ξένος θα ήταν», ότι δεν είναι στην κουλτούρα την ελληνική μια τέτοια αποτρόπαιη πράξη. Φωνές μιας κοινωνίας που θέλει να δικαιολογηθεί, να διαχωρίσει τη θέση της, να προστατεύσει τον εαυτό της, μιας κοινωνίας που αρνείται να δει το πρόσωπό της.

Αυτό το έγκλημα στην Ξάνθη είναι ένα ακόμα από τα πολλά που έχουν σημειωθεί  στην ευρύτερη περιοχή, αλλά δεν έτυχαν της ανάλογης προβολής από τα σεξιστικά ΜΜΕ, που ακόμη και όταν σπάνια τα προβάλλουν, αποσκοπούν στην εμπορευματοποίηση της «είδησης»: Οι «αποκλειστικές πληροφορίες», συνήθως από πηγές που «πρόσκεινται» στην ΕΛΑΣ, οι διάφορες δηλώσεις συγγενών και μη, οι απευθείας συνδέσεις με τον τόπο του εγκλήματος και άλλοι μιντιακοί χειρισμοί, το μόνο που καταφέρνουν, ή μάλλον το μόνο στο οποίο αποσκοπούν, είναι το να αναχθεί το έγκλημα σ’ ένα καλοστημένο ριάλιτι, ακριβώς τέτοιο που να αναπαράγει και να καλλιεργεί την αντίληψη ότι πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό και αποτέλεσμα της παράνοιας ενός αρρωστημένου άνδρα…

Ως ομάδα θεωρούμε έγκλημα κατά των γυναικών όχι μόνο τη δολοφονία, αλλά οποιαδήποτε μορφή σωματικής και ψυχολογικής βίας: απαξίωση, απειλές, απομόνωση, αποκλεισμός, βιασμός, βρισιά, δολοφονία, εκβιασμός, εκφοβισμός, έλλειψη /παρεμπόδιση πρόσβασης στην εκπαίδευση και την ιατρική περίθαλψη, ενδοοικογενειακή βία, ενδυματολογικός παρεμβατισμός, εξαναγκαστική εκπόρνευση/ εγκυμοσύνη/ έκτρωση, κάψιμο, κλειτοριδεκτομή, λεκτικές προσβολές, ξυλοδαρμός, παραβίαση της ατομικότητας, περιορισμός ανεξαρτησίας, σεξουαλική παρενόχληση, ταπείνωση, τράφικινγκ, ψυχολογική βία.

 

Καλούμε  στις  9 Μάρτη στην εκδήλωση με γενικό σύνθημα

«Δώσε τέλος στη σιωπή!»

Στη σιωπή που αναπαράγεται από τα συγκαλυπτικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στη σιωπή που καλλιεργείται μέσα στην υποκριτική οικογένεια, στη σιωπή της πατριαρχικής κοινωνίας, στη σιωπή του σεξιστικού σχολείου, στη σιωπή των θυματοποιημένων γυναικών, στη σιωπή του μεροληπτικού δικαστικού συστήματος, στη σιωπή της μισογυνικής θρησκείας.

Καλούμε για να δώσουμε ένα τέλος σε όλες αυτές τις σιωπές, καλούμε στην Ξάνθη για να καταγγείλουμε όλα αυτά στα οποία η τοπική κοινωνία έκλεισε τα μάτια και που βρίσκονται πίσω από κάθε μορφή βίας απέναντι στις γυναίκες, τον σεξισμό και την πατριαρχία. Γιατί οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική, είναι άντρες καθημερινοί που δικαιολογούνται, καλύπτονται, αποκρύπτονται και προστατεύονται από την κοινωνία και τα ΜΜΕ.

Πρόγραμμα και επιλογή χώρου

Σάββατο 9 Μάρτη στη 13.00 Πορεία ενάντια  στη βία κατά των γυναικών στο κέντρο της πόλης. Συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο Ξάνθης

Σάββατο 9 Μάρτη στις 18.00  Συζήτηση –Εκδήλωση στο Εργατικό Κέντρο Ξάνθης

Ο χώρος που προγραμματίστηκε να γίνει η εκδήλωση-συζήτηση είναι το εργατικό κέντρο Ξάνθης. Είναι ένας πολιτικός  χώρος που συμμετέχει  στους ταξικούς αγώνες  για τα εργατικά δικαιώματα, στο κέντρο της πόλης, εύκολα προσβάσιμος και ανοιχτός στην κοινωνία.  Επιλέγουμε να φιλοξενηθούμε στο εργατικό κέντρο διότι η ομάδα μας συνομιλεί με χώρους που αγωνίζονται ενάντια σε διάφορες μορφές καταπίεσης και ανισοτήτων, γιατί πιστεύουμε ότι οι αγώνες για την κοινωνική απελευθέρωση είναι κοινοί.

Συμμετοχές

Όσο αφορά τις συμμετοχές οι επιλογές έγιναν με γνώμονα την επιθυμία να καλύψουμε  το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών πολυδιάστατα. Επιλέχτηκαν ομιλήτριες/ομάδες, οι οποίες παίζουν σημαντικό ρόλο στον αγώνα του γυναικείου κινήματος  με διαφορετικούς τρόπους η κάθε μια.

-Σίσσυ Βωβού, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Είναι ενεργό μέλος σε ομάδες για θέματα γυναικείων δικαιωμάτων από το 1987 και έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών και το τράφικινγκ. Οι ομάδες που συμμετέχει: Ευρωπαϊκό Φόρουμ Αριστερών Φεμινιστριών, Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της καταναγκαστικής πορνείας αλλοδαπών γυναικών, Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Συμμετείχε σε όλες τις διοργανώσεις του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, από το 2001 έως το 2010, και τελευταία στην ευρωπαϊκή συνάντηση Φλωρεντία 10+10.

-Ομάδα Terminal 119 για την κοινωνική και ατομική αυτονομία

Το terminal 119 είναι ένα περιοδικό και μια αυτόνομη ομάδα ταυτόχρονα, που ξεκίνησε πριν επτά χρόνια στη Θεσσαλονίκη. Σκοπός της ζωής του είναι η κριτική ανάλυση και η έμπρακτη αντίθεση στις έμφυλες και εθνικές σχέσεις εξουσίας. Τα μέλη του έχουν διοργανώσει ή συμμετείχαν σε είκοσι περίπου δημόσιες εκδηλώσεις στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις και έχουν εκδώσει τέσσερα τεύχη ως σήμερα. Το περιεχόμενο των περιοδικών και δράσεων αναδεικνύουν το ριζοσπαστικό και μαχητικό αντιφασισμό και εναντιώνονται στο ρατσισμό, στον αντισημιτισμό και τον εθνικισμό.

-Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Από το 1989 έως σήμερα συμμετέχει στο σχεδιασμό και υλοποίηση προγραμμάτων καταπολέμησης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και της εκπαίδευσης. Συμμετείχε σε πολλά ευρωπαϊκά προγράμματα, έχει δημοσιεύσει βιβλία, άρθρα σε συλλογικούς τόμους και σε περιοδικά, έχει συμμετάσχει σε επιστημονικά συνέδρια και έχει οργανώσει ημερίδες /συνέδρια στο επιστημονικό της πεδίο. Τα αντικείμενα των μαθημάτων της περιλαμβάνουν: Αντιρατσιστική-αντισεξιστική-διαπολιτισμική εκπαίδευση, Κοινωνικό φύλο και εκπαίδευση, Κοινωνική και πολιτισμική κατασκευή των ταυτοτήτων του φύλου κ.α.

 

Καλούμε άτομα και συλλογικότητες να στηρίξουν τόσο την πορεία του Σαββάτου 9 Μάρτη, όσο και τις εκδηλώσεις. Το κάλεσμα αυτό δεν έχει κανέναν κομματικό χρωματισμό και ζητούμε από όλες/όλους συμμετέχουσες/ντες να το σεβαστούν. Η κάθε ομάδα-συλλογικότητα μπορεί να έχει το δικό της πανό, να φωνάζει συνθήματα που την εκφράζουν (σχετικά πάντα με το περιεχόμενο του καλέσματος), και δικό της έντυπο υλικό που  μπορεί να μοιράζει στην πορεία και στις εκδηλώσεις.

Θεωρούμε επιτακτική ανάγκη τη μαζική συμμετοχή στην πορεία αυτή, καθώς είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι ανάλογο στην τοπική κοινωνία της Ξάνθης, δίνοντας φεμινιστικό, αντισεξιστικό, αντιρατσιστικό χαρακτήρα, απαντώντας στο σεξισμό,  στο ρατσισμό  και τις εκφράσεις αυτοδικίας  που καταγράφηκαν αμέσως μετά το περιστατικό βίας από μεγάλη μερίδα του κόσμου.

ΜΜΕ

Η ομάδα μας έχει επιλέξει να δημοσιεύσει κάποιες από τις προηγούμενες δράσεις σε συγκεκριμένα ΜΜΕ του τοπικού τύπου, καθώς στον lgbtq αγώνα το πεδίο της ορατότητας είναι πολύ σημαντικό και ένα μέρος αυτής της ορατότητας επιτυγχάνεται με τα μίντια όταν μπορούμε να επιβάλλουμε τους δικούς μας όρους στα μέσα αυτά.

Στη συγκεκριμένη δράση έχουμε επιλέξει να μην συνεργαστούμε με τα κυρίαρχα-καθεστωτικά ΜΜΕ αλλά μόνο με τα Μέσα αντιπληροφόρησης διότι δε θα θέλαμε να χρησιμοποιηθεί η εκδήλωσή μας ως αφορμή για να θιγεί ακόμα μια φορά, με ακατάλληλο τρόπο, η δολοφονία μιας γυναίκας προς χάριν της θεαματικότητας.

Μεταφορά

Θα πραγματοποιηθεί μεταφορά με λεωφορείο από Αθήνα

Το λεωφορείο θα ξεκινήσει στις 23.30 το βράδυ την Παρασκευή 8 Μάρτη από Αθήνα (το ταξίδι διαρκεί περίπου 10 ώρες). Θα υπάρξει διανυκτέρευση το Σάββατο στην Ξάνθη σε ξενοδοχείο ή σε φιλόξενες-ους συντρόφους-φισσες και αναχώρηση την Κυριακή 10 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.

Το κόστος είναι: 40 ευρώ για το λεωφορείο με επιστροφή και 17,5 σε δίκλινο δωμάτιο με πρωινό το άτομο. Σύνολο:57,50 ευρώ.

Τηλέφωνα για δηλώσεις συμμετοχής από Αθήνα

1. Λίτσα-Άρτεμις     210-8228225 και 6974907304

2. Μαριάννα              6972149480

3. Χάρις                 210-3306303 (εσωτ.112)

Δηλώστε συμμετοχή σε ένα από τα παραπάνω τηλέφωνα!

Θα πραγματοποιηθεί μεταφορά με λεωφορείο από Θεσσαλονίκη

Το λεωφορείο θα ξεκινήσει το Σάββατο πρωί 9 Μάρτη από Θεσσαλονίκη (το ταξίδι διαρκεί 2,5 ώρες). Θα υπάρξει διανυκτέρευση το Σάββατο στην Ξάνθη σε ξενοδοχείο ή σε φιλόξενες-ους συντρόφους-φισσες και αναχώρηση την Κυριακή 10 Μάρτη στις 12 το μεσημέρι.

Το κόστος είναι 16 ευρώ με επιστροφή.

Τηλέφωνο για δηλώσεις συμμετοχής από Θεσσαλονίκη

Ευτυχία       6948190196

Φιλοξενία

Θα προσπαθήσουμε να φιλοξενήσουμε όσο πιο πολύ κόσμο μπορούμε, παρακαλούμε να δηλώσετε στα τηλέφωνα που θα πάρετε αν ενδιαφέρεστε για ξενοδοχείο ή φιλοξενία. Η φιλοξενία, δεν εγγυάται ανέσεις, απαραίτητα αξεσουάρ: υπνόσακος.

 

 

Share

Το Σχολείο των Ξυπόλητων και η συμβολή των γυναικών

της Χριστίνας Κούρκουλα

Το Σχολείο των Ξυπόλητων είναι ένα διαφορετικό σχολείο που δεν δίνει πτυχία στους μαθητές του, ούτε χρησιμοποιεί πτυχιούχους δασκάλους. Η εκπαίδευση που παρέχει στηρίζεται στην πρακτική γνώση της επιβίωσης των απλών ανθρώπων, γι’ αυτό και η εκπαιδευτική διαδικασία είναι αμφίδρομη ανάμεσα στο δάσκαλο και τον μαθητή, καθώς και οι δυο μαθαίνουν από την διαδικασία αυτή, ορίζοντας εκ νέου τους όρους «μάθηση»και «επαγγελματισμός».

Το Σχολείο των Ξυπόλητων δημιουργήθηκε στην Ινδία την δεκαετία του ’80 από τον Bunker Roy, ακτιβιστή και δάσκαλο που επέλεξε να εργαστεί με τους εξαθλιωμένους αναλφάβητους κατοίκους αγροτικών περιοχών της πατρίδας του. Πέρα από την πρακτική γνώση που μεταδίδει, το σχολείο βοηθάει μικρά παιδιά που εργάζονται κατά τη διάρκεια της ημέρας -στην πλειοψηφία τους κορίτσια- γυναίκες και αναλφάβητους χωρικούς να μάθουν να εφαρμόζουν τις αγροτικές παραδοσιακές γνώσεις και δεξιότητες στο χτίσιμο σπιτιών για τους άστεγους, στη συλλογή βρόχινου νερού σε σχολεία της υπαίθρου και στην τοπική κοινότητα όπου το πόσιμο νερό είναι λιγοστό, να μάθουν γραφή και ανάγνωση και να ενημερωθούν για τα πολιτικά και πολιτειακά δικαιώματά τους, χρησιμοποιώντας ως μέσο διδακτικής το κουκλοθέατρο και τη νοηματική γλώσσα.. Μόνο τεχνολογίες που μπορούν να γίνουν κατανοητές και να ελέγχονται από την αγροτική κοινότητα εφαρμόζονται για τη βελτίωση της ποιότητας της ζωής των φτωχών.

Στο παρακάτω βίντεο ο Bunker Roy διηγείται πώς το Σχολείο των Ξυπόλητων επεκτάθηκε από την Ινδία και σε άλλες φτωχές χώρες της Ασίας και της Αφρικής με την αποκλειστική συνεργασία και στήριξη των γυναικών και μάλιστα των ηλικιωμένων γυναικών. Η εκπαίδευση των γιαγιάδων είναι από τις πιο σημαντικές προτεραιότητες του σχολείου γι αυτό και ένα από τα συνθήματα του είναι, «Εκπαίδευσε μια γιαγιά, άλλαξε τον κόσμο».

Το Σχολείο των Ξυπόλυτων έχει αγωνιστεί για την ενδυνάμωση των γυναικών της υπαίθρου, ιδιαίτερα σε περιοχές που παραδοσιακά κυριαρχούνται από τους άνδρες. Από το 1972, έχουν εκπαιδευτεί περισσότερες από 6.525 απλές νοικοκυρές, μητέρες και γιαγιάδες. Από την αρχή του εγχειρήματός του ο Bunker Roy συνειδητοποίησε ότι οι γυναίκες κατέχουν πολύτιμη πρακτική γνώση που την αξιοποιούν για την επιβίωση τη δική τους και της οικογένειάς τους, γνώση που συχνά είναι άγνωστη στους άντρες. Επίσης μαθαίνουν εύκολα παρότι είναι αναλφάβητες, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του σώματος, και όχι μόνο μπορούν να εκπαιδευτούν ως τεχνικοί ηλιακής ενέργειας για την ηλεκτροδότηση ολόκληρων αγροτικών κοινοτήτων, ως μηχανικοί αντλιών νερού, ως υφάντριες, δασκάλες και νηπιαγωγοί, οδοντίατροι, τεχνίτριες ραδιοφώνου και μαίες, αλλά με τη σειρά τους εκπαιδεύουν και άλλες γυναίκες. Οι ανύπαντρες μητέρες, μεσήλικες, οι διαζευγμένες, οι γυναίκες με κινητικά προβλήματα και οι αναλφάβητες έχουν προτεραιότητα στην εκπαίδευση σε σχέση με άλλες, επειδή χρειάζονται μια ευκαιρία στην απασχόληση και ένα εισόδημα για να επιβιώσουν.

Ο Bunker Roy λέει χαρακτηριστικά ότι οι γυναίκες χρειάζονται μόλις 6 μήνες εκπαίδευσης γιατί είναι πολύ πιο έξυπνες από τους άντρες, που δεν είναι εκπαιδεύσιμοι, καθώς είναι ανήσυχοι, φιλόδοξοι και όταν πειστούν να παρακολουθήσουν μαθήματα το κάνουν με απώτερο στόχο το πτυχίο που θα τους βοηθήσει να φύγουν στην πόλη.

Οι βασικές αρχές της φιλοσοφίας του Σχολείου των Ξυπόλυτων στηρίζεται στην πίστη του Γκάντι ότι οι γνώσεις, οι δεξιότητες και η σοφία των απλών ανθρώπων της υπαίθρου πρέπει να αξιοποιούνται για την ανάπτυξή της τοπικής κοινότητας πριν ζητηθεί η έξωθεν τεχνογνωσία. Κατά τον Bunker Roy είναι μάταιο να ψάχνουμε τις λύσεις κάπου εκεί πέρα μακριά, όταν μπορούμε να σκύψουμε και να ρωτήσουμε τους απλούς ανθρώπους, μαθαίνοντας από την σοφία τους.

 
YouTube Preview Image

 

 

Share

Πολίτης ή Τρομοκράτης;

Οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι και η οπτική μιας γυναίκας που συμμετέχει σ’ έναν τέτοιο χώρο (Ιστός – Χαϊδάρι)

της Χριστιάνας Βλαχάκη

Η χρονιά της γέννησής μου ταυτίζεται σχεδόν με την εποχή πτώσης της χούντας στην Ελλάδα. Δεν έχω μνήμες πολέμου, εμφυλίου, δεν έχω ρίζες αριστερές ή δεξιές, δεν έχω αγώνες στο βιογραφικό μου. Είμαι ο μέσος σύγχρονος ανθρωπάκος. Μεγάλωσα στην εποχή των μεγάλων αλλαγών της μεταπολίτευσης. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν εύκολα. Στιγματίστηκαν από δυο γονείς που δούλευαν πολύ για να προσφέρουν τα πάντα στα παιδιά τους, που έλπιζαν σε μια καλύτερη κοινωνία, κι απ’ την ιδεολογία πως η τιμιότητα, η γνώση και η εργατικότητα οδηγούν στην προσωπική και επαγγελματική επιτυχία και κοινωνική αναγνώριση. Σ’ αυτό το πλαίσιο δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να ενταχθώ σε συλλογικότητες, πίστευα ότι η πρόοδός μου ήταν καθαρά θέμα ατομικής εργασίας και προσπάθειας. “Κοίτα τη δουλειά σου κι άσε τους άλλους να κάνουν ότι αυτοί νομίζουν. Ο καλός άνθρωπος δε χάνεται. Αν είσαι εσύ εντάξει δεν υπάρχει περίπτωση να μην αναγνωριστεί.”

Με σημαία μου λοιπόν τις αρχές και τα πιστεύω αυτά, προχωρούσα στη ζωή. Κάθε χρόνος της ενήλικης ζωής μου που περνούσε, λειτουργούσε σαν ένας μικρός σεισμός που κουνούσε τις βάσεις πάνω στις οποίες είχα οικοδομήσει τη ζωή μου. Ήμουν τίμια αλλά οι άλλοι με αντιμετώπιζαν ως γραφική. Ήμουν εργατική, αλλά οι άλλοι το θεωρούσαν βλακεία να μη λουφάρω όταν μπορούσα. Είχα γνώσεις, αλλά δε φαινόταν να ενδιαφέρεται κανείς γι’ αυτές. Πίστευα στην ατομική εργασία και προσπάθεια, αλλά χαρούμενη ήμουν μόνο όταν τύχαινε να συνεργάζομαι και να πετυχαίνω πράγματα μαζί με άλλους.

Όλα αυτά λειτουργούσαν για χρόνια σαν τριγμοί των βάσεών μου, αλλά ποτέ δεν είχα τολμήσει να τ’ αμφισβητήσω. Έως…

Έως ότου έφτασε η εποχή της λεγόμενης κρίσης. Όπως όλοι αρχικά πίστεψα πως: «κρίση είναι θα περάσει». Στήθηκα μπροστά απ’ την TV να δω τι λένε οι «εκπρόσωποί» μας στη βουλή, προσπάθησα να πειστώ από επιχειρήματά τους, αλλά κι από επιχειρήματα δημοσιογράφων των επικρατούντων και κυρίαρχων ΜΜΕ. Το μόνο που κατάφερα ήταν ν’ ανεβάζω την πίεσή μου την ώρα των ειδήσεων και των πολιτικών εκπομπών κι έπειτα για να ισορροπήσω να φλερτάρω με την κατάθλιψη στον καναπέ μου. Μετά από χρόνια αποχής αποφάσισα να πάω να ψηφίσω στις εκλογές. Αυτό που επέλεξα φυσικά δεν ήταν η επικρατούσα τάση. Τότε λοιπόν ήταν που αποφάσισα….δεν ξέρω πως και γιατί -μάλλον είναι αυτή η αρχέγονη δύναμη που όλοι έχουμε μέσα μας και που μας σπρώχνει στη ζωή- να κλείσω την TV. Ξαφνικά ο χρόνος μου πολλαπλασιάστηκε. Κι ενώ για χρόνια θεωρούσα πως η τηλεόραση με βοηθά να χαλαρώσω μετά από μια κουραστική μέρα, ανακάλυψα κι άλλα πράγματα που λειτουργούσαν έτσι, για να μην πω και καλύτερα. Αργότερα ένιωσα την ανάγκη να μην είμαι μόνη πια. Τότε αποφάσισα να συμμετέχω στον Ιστό. Είχα ένα γνωστό εκεί κι ήταν ο μόνος από τους φίλους μου που χαμογελούσε, που είχε μια γλύκα στη ματιά του και μια ηρεμία όταν μιλούσε. Αυτά ήταν που με τράβηξαν σ’ αυτόν -αυτά ήταν μάλλον που μου έλειπαν πιο πολύ στη ζωή μου- κι έτσι σε μια προσπάθεια να τον γνωρίσω καλύτερα, άρχισα να συχνάζω στα «λημέρια» του, ένα εκ των οποίων και μια κατάληψη, ο «Ιστός». Και να ‘μαι πια κοντά στα 40, για πρώτη φορά έως τώρα, σ’ έναν χώρο «κέντρο ανομίας», σύμφωνα με τα λεγόμενα των κουστουμάτων της τηλεόρασης. Αυτό ήταν και το κρίσιμο σημείο, η κρίσιμη καμπή στην ατομικό-κεντρική –έστω οικογενειακό-κεντρική- ζωή μου. Έκανα την υπέρβασή μου να πάω σε κάτι που δε γνώριζα καν τι είναι.

Κι ενώ στην τηλεόραση άκουγα για χώρους ανομίας, γκαζάκια, μπουκάλια μπύρας και κοντάρια εγώ το μόνο γκαζάκι που συνάντησα είναι για να φτιάχνουμε ελληνικό καφέ στη γιαγιά γειτόνισσα που έρχεται πού και πού να μας επισκεφθεί και που χαίρεται καθώς λέει που άνοιξε ο χώρος του Ιστού, γιατί εκεί πήγαινε σχολείο όταν ήταν μικρή και σπάραζε η καρδιά της να τον βλέπει να ρημάζει. Άσε και που οι φωνές των παιδιών που ξαναζωντανεύουν το χώρο της θυμίζουν τους συμμαθητές της. Μπουκάλια μπύρας δε βρήκα καθόλου, γιατί η ομάδα είχε αποφασίσει να αγοράζει αλουμινένια κουτάκια μπύρας για όποιον θέλει να πιει μια μπύρα στο συλλογικό καφενείο και να τα δίνουν όταν αδειάζουν σ’ έναν συντοπίτη τους, ο οποίος τα πάει για ανακύκλωση, κι έτσι βγάζει ένα μεροκάματο για να μεγαλώσει τα παιδιά του. Όσο για κοντάρια… έχουμε πολλά … σκουπόξυλα … βλέπετε ο χώρος είναι μεγάλος, έχουμε και αυλή και….ο καθαρισμός του χώρου είναι δουλειά όλων μας. Δουλειά όλων μας όμως είναι και η συμμετοχή στις αποφάσεις….βλέπετε εδώ δεν έχουμε εκπροσώπους. Ο καθένας εκπροσωπεί τον εαυτό του και μόνο. Καμιά ομάδα, καμιά πολιτική ή άλλη παράταξη. Έμαθα επίσης να έχω γνώμη πάλι γι’ αυτά που μας συμβαίνουν. Να μη φοβάμαι να την εκφράσω δημόσια, εστιάζοντας όμως όχι στη γκρίνια, αλλά στις λύσεις. Έμαθα επίσης, ότι οι γύρω μου σέβονται τη γνώμη μου. Κι έμαθα επίσης και το πιο σημαντικό. Έμαθα να σέβομαι κι εγώ τη γνώμη των άλλων, να μην κρίνω, να μην υποβαθμίζω τίποτα και κανέναν. Ο καθένας έχει τη δική του συνεισφορά, ανάλογα με το χρόνο, τις δυνάμεις, τις γνώσεις, τις ικανότητες και το βαθμό διαθεσιμότητάς του. Ξαναεκπαιδεύτηκα ν’ αποφασίζω όχι με πλειοψηφικό τρόπο, αλλά με συναινετικό. Ναι, ακόμα ρίχνω νερό στο κρασί μου ενίοτε –βλέπετε έχω ποτιστεί από τον ατομισμό της εποχής μου- όμως πια για μένα είναι σημαντικότερη η ομάδα και η συνοχή της, παρά η επικράτηση των δικών μου απόψεων.

Χαίρομαι…ναι, ΧΑΙΡΟΜΑΙ πια που υπάρχει ένας χώρος που μπορώ να προτείνω και να πραγματοποιήσω δράσεις, αλλά και να βοηθήσω στην υλοποίηση δράσεων που έχουν προταθεί από άλλους και που όμως βρίσκω ενδιαφέρουσες ή χρήσιμες. ΧΑΙΡΟΜΑΙ που τα παιδιά μου από μικρά μαθαίνουν στη συνεργασία, τη συνδημιουργία, την αλληλεγγύη, την προσφορά, το μοίρασμα χώρων, αντικειμένων και απόψεων. ΧΑΙΡΟΜΑΙ που η εθελοντική προσφορά των άλλων, αλλά και η δική μου, μπορούν να τους προσφέρουν ό,τι η καπιταλιστική κρίση τους στέρησε -μουσική, χορό, επαφή με το θέατρο, τα εικαστικά– και το κυριότερο όλων, επαφή με ανθρώπους δημιουργικούς, αισιόδοξους, δραστήριους, καλλιεργημένους, ευαίσθητους. ΧΑΙΡΟΜΑΙ που εκπαιδεύομαι στην πράξη στην άμεση δημοκρατία και τη δημοκρατική λήψη αποφάσεων. ΧΑΙΡΟΜΑΙ που ζω και συνδιαμορφώνω πια μια κοινότητα -κοινωνία αλληλεγγύης κι ανθρωπιάς. ΧΑΙΡΟΜΑΙ που δεν είμαστε πια μόνοι μας στην κρίση.

ΝΑΙ, τολμώ να πω ότι χαίρομαι. Ίσως αυτό να είναι και το πιο ριζοσπαστικό κι ανατρεπτικό που μπορεί να ομολογήσει κανείς αυτή την εποχή. Καταλαβαίνω απόλυτα πως οι αυταρχικές δομές του κράτους θα με/μας προτιμούσαν λυπημένους, τρομαγμένους, φοβισμένους κι ακινητοποιημένους στο σπίτι μας. Θα ήταν πιο εύκολο να μας χειραγωγήσουν έτσι. Κι όμως εγώ δεν κάθομαι μόνη στο σπίτι μου πια. Έχω ένα δεύτερο συλλογικό σπίτι, με πολλούς «συγκατοίκους». Αυτή και μόνο αυτή είναι η μοναδική επανάσταση που μπορώ για την ώρα να τολμήσω. Αν γι’ αυτές τις δράσεις μου αξίζει να προσαχθώ στο τμήμα, να συλληφθώ, ή να δικαστώ με χαρά θα το κάνω. Αν γι’ αυτό μου αξίζει να συμπεριληφθώ στους «παράνομους» αυτής της χώρας, θα είναι τιμή μου. Είναι το λιγότερο που οφείλω στα παιδιά μου, στην αξιοπρέπειά μου, στον εαυτό μου. Νιώθω πια στο πετσί μου πως η τιμιότητα και η εργατικότητα μπορούν να μας πάνε –κι όχι να με πάνε – μπροστά, μόνο αν συνδυαστούν με τη συλλογικότητα, την αλληλεγγύη, τη συμμετοχή και τις δημοκρατικές κι όχι αντιπροσωπευτικές διαδικασίες. Και φυσικά πια ξέρω, πως η πράξη της κατάληψης δημόσιου χώρου –όχι για ίδιο, αλλά για δημόσιο συμφέρον- είναι καθαρά πολιτική. Όχι όμως παράνομη. Παράνομη την έχρισε η κεντρική εξουσία, καθώς δεν τη βολεύει καθόλου η αυτοοργάνωση των ανθρώπων, η συμμετοχή και αυτενέργεια των πολιτών.

Ναι διεκδικώ τον τίτλο «πολιτικό ον» πια για τον εαυτό μου. Επαναδιεκδικώ την ελληνική ετυμολογία της λέξης «Δήμος». Δήμος δεν είναι για μένα ο Δήμαρχος, το δημοτικό συμβούλιο, οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι ή οι υπάλληλοι ή το σύνολο των διοικητικών υπηρεσιών του δήμου. Δήμος είναι: το σύνολο των πολιτών που έχουν δικαίωμα συμμετοχής στα κοινά. Δήμος είμαστε όλοι εμείς. Δικαίωμα και υποχρέωση ν’ αποφασίζουμε για τη ζωή και την πόλη μας έχουμε εμείς. Οι ελάχιστοι δημόσιοι χώροι που έχουν απομείνει πια, ανήκουν σε όλους, σε μας, στα παιδιά μας και στα παιδιά των παιδιών μας. Το τι θα κάνουμε μ’ αυτούς, αλλά και με τη ζωή μας συνολικά είναι θέμα δικό μας κι όχι κάποιων που αυτοαποκαλούνται «αυθεντίες» και που καθημερινά αποδεικνύονται διαπλεκόμενοι. Καταλήγω λέγοντας, πως ναι, είναι πράξη πολιτική να διεκδικούμε το μέλλον μας, την αξιοπρέπεια των παιδιών μας.

Ο «Ιστός» είναι χώρος ανοιχτός σ’ όποιον και όποια θέλει να συμμετέχει.

Στον Ιστό είμαστε στο «εμείς» και όχι στο «εγώ».

Ο «Ιστός» είμαστε ΕΜΕΙΣ.

Το μέλλον είναι στα χέρια μας.

 

Share

Από τη Φλωρεντία στην Εναλλακτική Σύνοδο

της Σίσσυς Βωβού

Η Σύνοδος της Φλωρεντίας τον περασμένο Νοέμβρη είχε κάποια από τα χαρακτηριστικά του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Φόρουμ, και κάποια πιο καινούρια. Τα ευρωπαϊκά κινήματα έδωσαν το «παρών», με 4.000 συνολικά συμμετέχοντες και συμμετέχουσες,  από 20 χώρες της Ευρώπης, που εκπροσωπούσαν περισσότερες από 300 οργανώσεις, από τις οποίες πολλά συνδικάτα εθνικά και ευρωπαϊκά, κοινωνικά κινήματα, ινστιτούτα, φεμινιστικές και οικολογικές οργανώσεις.

Παρά το ότι η μαζικότητα ήταν πολύ μικρότερη απ’ ότι στις αρχές της 10ετίας του 2000, η σύνοδος αποτελούσε μια υπόσχεση για το μέλλον.

Το επόμενο ραντεβού των ευρωπαϊκών κινημάτων είναι στην Εναλλακτική Σύνοδο (“Alter Summit”) που θα γίνει το πρώτο Σαββατοκύριακο του Ιουνίου, πιθανότατα στην Αθήνα. Το μότο της, είναι «Η δημοκρατία μας εναντίον της λιτότητάς τους, Ενώνοντας τις δυνάμεις μας για μια Ευρώπη ειρηνική, κοινωνική, οικολογική και δημοκρατική».

Η διοργάνωση της Εναλλακτικής Συνόδου Κορυφής των Κινημάτων θα πραγματοποιηθεί την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου, πιθανότατα στην Αθήνα. Το βασικό κείμενο το οποίο θα συζητηθεί και πάνω το οποίο θα παρουσιαστεί τελικά στην Εναλλακτική Σύνοδο, βρίσκεται ήδη σε διαβούλευση. Στην Ομάδα Εργασίας της Ελλάδας συμμετέχουν πάνω από 20 οργανώσεις, αλλά αναμένεται μεγάλη διεύρυνση πολύ σύντομα. Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας κατά των γυναικών είναι μια από τις 20 συλλογικότητες.

 

Το φεμινιστικό σεμινάριο στη Φλωρεντία

Από τα μαζικότερα σεμινάρια της διοργάνωσης, με μεγάλη και δυναμική παρουσία των ιταλίδων φεμινιστριών πολλές από τις οποίες ανήκουν και στην αριστερά κάνοντας τον διπλό τους αγώνα. Με παρουσία διεθνών γυναικείων οργανώσεων, όπως η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών και το δίκτυο Γυναίκες για μια Άλλη Ευρώπη. Αναφέρθηκαν οι προσπάθειες περιθωριοποίησης των γυναικείων δικαιωμάτων στη σημερινή περίοδο της κρίσης, και η ανάγκη αντίστασης σ’ αυτές. Αποφασίστηκε η φετινή 8η του Μάρτη να έχει σαν κύριο θέμα της τα μέτρα λιτότητας και την αντίσταση των γυναικών στο πλαίσιο της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης και ο συντονισμός μέσα από το δίκτυο της Φλωρεντίας 10+10, για εκδηλώσεις και διαδηλώσεις σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Η 8 Μάρτη είναι ήδη πολύ κοντά, άρα αναμένεται η σύντομη προετοιμασία μας για τη διοργάνωση των εκδηλώσεων αυτών.

Χρήσιμοι Σύνδεσμοι: http://www.altersummit.eu/, http://www.firenze1010.eu/

 

Σχετικά άρθρα

Νέοι ορίζοντες στη Φλωρεντία

Άνομο χρέος, λιτότητα, κοινωνικό κραχ και Φεμινισμός

 

 

Share

Η περίπτωση της Έιμη Μάλινς: ορίζοντας ξανά το σώμα μας

Αλιεύει η Βέρα Σιατερλή

Η 35χρονη Έιμη Μάλινς γεννήθηκε χωρίς κόκαλα στις περόνες, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό και των δύο κάτω άκρων (από το ύψος του γονάτου) όταν ήταν ενός έτους. Η αθλήτρια, ηθοποιός και ακτιβίστρια, που παλιότερα είχε παραβρεθεί σε εκδηλώσεις στην Αθήνα, μιλά για τα πρόσθετα πόδια της (έχει 12 εκπληκτικά ζευγάρια) και τις σούπερ δυνατότητες που της δίνουν: ταχύτητα, ομορφιά και 15 πόντους παραπάνω. Με απλά λόγια, ορίζει ξανά τι είναι το σώμα μας.

 

 

Share

Ανακοίνωση της φεμινιστικής πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών εν όψει 25Νοέμβρη

25 Νοέμβρη – Διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

 

Η σημερινή κατάσταση

Δυστυχώς η βία λόγω φύλου, η βία κατά των γυναικών, συνεχίζεται σε όλο τον πλανήτη, και ο αγώνας για την εξάλειψή της είναι μακρύς και δύσκολος. Ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο της κρίσης και της επιβολής πολιτικών λιτότητας, της περικοπής  κονδυλίων μεταξύ άλλων για «πολυτέλειες» όπως η στήριξη των γυναικών θυμάτων βίας, τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που βρίσκονται σε σχέσεις συστηματικής κακοποίησης, δυσκολεύουν περισσότερο την απεμπλοκή από αυτές. Από πέρυσι μέχρι φέτος, το 2012, στην Ελλάδα περάσαμε στην κατάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης λόγω των πολιτικών λιτότητας με την ανεργία και τη φτώχια να εκτινάσσονται στα ύψη. 

ΟΡΟΘΕΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ: Φέτος είχαμε μια μεγάλη και βάρβαρη επίθεση εναντίον των γυναικείων δικαιωμάτων: είναι η σύλληψη 26 οροθετικών γυναικών τον Μάιο και η διαπόμπευσή τους με ανάρτηση των φωτογραφιών και στοιχείων τους στο Διαδίκτυο από την αστυνομία, με ευθύνη των υπουργείων Προστασίας του Πολίτη και Υγείας. Θέλησαν μ’ αυτή την καταπάτηση κάθε δικαιώματός τους, να «προστατεύσουν» τους πορνοπελάτες από τις οροθετικές γυναίκες, αντί να κάνουν μια καμπάνια ενημέρωσης για τα μεταδιδόμενα νοσήματα και για την ανάγκη χρήσης προφυλακτικού, όπως ζητούμε εδώ και χρόνια. Δεκαέξι από αυτές τις γυναίκες βρίσκονται ακόμα στη φυλακή.

ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ: Παράλληλα είδαμε την άνοδο της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, φορέα ακραίων πατριαρχικών αντιλήψεων και σεξιστικών συμπεριφορών. Η κουλτούρα βίας, συνοδευμένη και από απτά παραδείγματα, με προεξέχων το «χαστούκι στη βουλεύτρια Λιάνα Κανέλη», απενοχοποιεί τη βία κατά των γυναικών και στη συνέχεια άλλων ευάλωτων ομάδων, όπως οι μετανάστριες/ες, ενώ προάγει τα χειρότερα αρρενωπά πρότυπα, γεγονός που θα πρέπει να μας ανησυχήσει ιδιαίτερα ως γυναίκες. Η αποδοχή του θύτη και η καταδίκη του θύματος αποτελούν νοοτροπίες που θα πρέπει να μας βρουν απέναντι, όπως και η αντίληψη των γυναικών της ΧΑ ότι ο ρόλος της γυναίκας εξαντλείται στην τεκνοποίηση (την «αναπαραγωγή»), και ότι ο φεμινισμός είναι ένα από τα δεινά της κοινωνίας!

ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ: Τη φετινή χρονιά έχουμε καλά νέα στον τομέα της δημιουργίας συμβουλευτικών κέντρων από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας με οικονομική στήριξη από το ΕΣΠΑ. Ήδη λειτουργούν από τον Μάρτιο του 2012: τα Συμβουλευτικά Κέντρα Ηρακλείου,  Πάτρας, Λαμίας και Πολύκεντρο στην Αθήνα. Πρόσφατα άρχισε η λειτουργία των ΣΚ Κομοτηνής και  Τρίπολης, ενώ έχει αναγγελθεί ήδη η λειτουργία 25 κέντρων συμβουλευτικής υποστήριξης και 14 ξενώνων φιλοξενίας σε μεγάλους Δήμους. Επίσης λειτουργεί η γραμμή SOS με τον αριθμό 15900 και δωρεάν κλήση από σταθερά, που παραπέμπει σε συμβουλευτική στα υπάρχοντα κέντρα.

ΞΕΝΩΝΕΣ: Τα κακά νέα όμως είναι ότι, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει κανένας ξενώνας φιλοξενίας από την πλευρά της πολιτείας για γυναίκες που υφίστανται βία, και έτσι η συμβουλευτική και η ενδυνάμωση δεν μπορούν να δώσουν λύση σε περιστατικά γυναικών που θέλουν να φύγουν από μια βίαιη σχέση, και δεν έχουν πού να πάνε. Πολύ περισσότερο, η νέα Γραμματέας Ισότητας κυρία Μακρή, είπε ότι στους ξενώνες που ΘΑ δημιουργηθούν πρέπει να φιλοξενούνται και άπορες-άστεγες γυναίκες, ακυρώνοντας έτσι πριν ακόμα την δημιουργία τους, το συγκεκριμένο έργο που πρέπει αυτοί οι ξενώνες να προσφέρουν. Υπάρχουν σήμερα μόνον ελάχιστοι ξενώνες που λειτουργούν από γυναικείες ομάδες, με εθελοντικές δράσεις και χρηματοδότηση αλληλεγγύης (βλ. συνημμένο συγκεκριμένο πανελλαδικό κατάλογο). Οι λίγοι ξενώνες κακοποιημένων γυναικών που υπήρχαν έκλεισαν το 2010, έτσι οι γυναίκες παραπέμπονται στους γενικούς ξενώνες,, που έτσι κι αλλιώς είναι λίγοι και υπερπλήρεις, λόγω της ανθρωπιστικής κρίσης.

ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ: Στον τομέα της νομοθεσίας, επίσης δεν είχαμε καμιά εξέλιξη, ενώ ο νόμος του 2006 για την ενδοοικογενειακή βία θεωρήθηκε ανεπαρκής και ακατάλληλος από την αρχή της ψήφισής του. Υπήρξαν τρεις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, απ’ ότι έχουμε ενημερωθεί, που εργάστηκαν για 1,5 έως 2 χρόνια, για τη δημιουργία σύγχρονης νομοθεσίας για τη βία, έδωσαν τα πορίσματά τους τα οποία κλείστηκαν σε ένα συρτάρι και πρόταση νέου σχετικού νόμου δεν έχει γίνει, ενώ ο παλιός δεν βοηθάει τις γυναίκες σε θέματα διαζυγίου ή απεμπλοκής από μια σχέση λόγω βίας.

ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ: Το θέμα της δωρεάν νομικής συνδρομής σε γυναίκες λόγω βίας επίσης δεν έχει προχωρήσει, παρά τις ανακοινώσεις της Γενικής Γραμματείας Ισότητας πέρυσι, ότι σε συνεργασία με 18 δικηγορικούς συλλόγους της χώρας θα παρέχεται νομική στήριξη δωρεάν. Η ρύθμιση αυτή δεν έχει υλοποιηθεί, συνεπώς δεν υπάρχει δωρεάν νομική στήριξη για θέματα βίας λόγω φύλου στα δικαστήρια, και οι γυναίκες που την χρειάζονται εντάσσονται στη γενική κατηγορία παροχής νομικής στήριξης σε άπορους πολίτες, η οποία δίδεται με μεγάλη δυσκολία.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΕΡΓΟ: Επίσης, είχαμε την ακύρωση διαγωνισμού που είχε προκηρυχθεί προ μηνών, για καλλιτεχνικά έργα που θα προέβαλαν την ισότητα των δύο φύλων, με χρήματα του ΕΣΠΑ φυσικά, τα οποία μάλλον θα χαθούν, αφού η Γενική Γραμματέας Ισότητας μετά από κάποιες δυσκολίες που παρουσιάστηκαν δήλωσε ότι τον ακυρώνει γιατί θα έχει «περιορισμένο κοινωνικό όφελος».

Η ισότητα των φύλων και ο αγώνας εναντίον της βίας λόγω φύλου είναι για εμάς άρρηκτα δεμένα με όλους τους άλλους αγώνες, και δεν δεχόμαστε ότι στις σημερινές δύσκολες εποχές πρέπει να παραγκωνιστεί, όπως και όλοι οι αγώνες για την κατοχύρωση της πραγματικής ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Γι’ αυτό είμαστε εδώ, στις 25 Νοέμβρη και κάθε μέρα του χρόνου, πάντα στον αγώνα για δυνατό γυναικείο και φεμινιστικό κίνημα.

 

Τα αιτήματά της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών είναι διαχρονικά και δεν εξαντλούνται σε πρόσκαιρες διεκδικήσεις ενόψει της Παγκόσμιας Μέρας. Αυτά είναι :

Να παλέψουμε για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας, για μια κοινωνία χωρίς φόβο, φτώχια και βία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, με σεβασμό στην πολυμορφία.

Να σπάσουμε τη σιωπή και την ανοχή, να κάνουμε ορατή την «αθέατη» καθημερινή ενδοοικογενειακή βία, τη βία λόγω φύλου, τον βιασμό και το τράφικινγκ σε όλες τις μορφές και σε όλες τις κατηγορίες.

Να στηρίξουμε όλες τις γυναίκες που τολμούν να την καταγγείλουν,  ιδιαίτερα τις μετανάστριες που είναι πιο ευάλωτες. Να μην επιτρέπουμε την ενοχοποίηση και την περιθωριοποίησή τους.

Να δημιουργηθούν επαρκείς χώροι υποδοχής και υποστήριξης των κακοποιημένων γυναικών. Να υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.

Να δημιουργηθεί το κατάλληλο νομικό πλαίσιο που θα προστατεύει αποτελεσματικά και πλήρως τις γυναίκες που έχουν υποστεί βία ή διακρίσεις λόγω φύλου.

Να ανατρέψουμε τα στερεότυπα και να αλλάξουμε τη νοοτροπία που κυριαρχεί στην οικογένεια, την εκπαίδευση, τα ΜΜΕ, γενικά στην κοινωνία.

Να παλέψουμε ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που μας οπισθοδρομούν οικονομικά και κοινωνικά σε περασμένες δεκαετίες, σπρώχνοντας και την ισότητα των δύο φύλων στο περιθώριο.

Να αντισταθούμε στο φασιστικό τέρας που σηκώνει το αποκρουστικό κεφάλι του στη χώρα μας, με πρώτο στόχο τα γυναικεία δικαιώματα, τις μετανάστριες και τους μετανάστες.

Καλούμε σε συμμετοχή στην αντιφασιστική πορεία το Σάββατο 24 Νοέμβρη 12.00 Προπύλαια

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ  ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

 

Share

Η γιορτή μας: η«γέννηση» του Φύλου Συκής

31 Οκτωβρίου 2012. Στο αρχοντικό των αρχαιολόγων αρχίζουμε να μαζευόμαστε. Άλλες γνωριζόμαστε και άλλες όχι. Εμφανίζονται διστακτικά και κάποιοι άνδρες.

Η αρχική αγωνία άρχισε να γίνεται με το πέρασμα της ώρας σιγουριά και αυτοπεποίθηση.

Ναι. Έχουμε δίκιο.

Το «φύλο συκής», γεννήθηκε σε μια ώριμη στιγμή για το γυναικείο φύλο στη χώρα μας.

Η συζήτηση απλή και αβίαστη. Η συμμετοχή πρόθυμη.

Ο μπουφές μας πεντανόστιμος.

Αυτή τη φορά ήρθαμε για να μείνουμε. Οι προτεραιότητες είναι πλέον δικές μας.

Καλώς όρισες.

 

της Σίσσυς Βωβού

Με χαρά παρουσιάσαμε το νέο μας σάιτ, με τη μορφή δυναμικής ηλεκτρονικής εφημερίδας, στην χθεσινή εκδήλωση (31-10-12) στην υπέροχη αίθουσα του κτιρίου των αρχαιολόγων, με θέα το φωτισμένο Παρθενώνα.

Η ταυτότητά μας, όπως φαίνεται και στη σχετική ανάρτηση, παρουσιάστηκε και αναλύθηκε, ενώ στη συνέχεια έγινε η «ξενάγηση» στο σάιτ που προβλήθηκε σε οθόνη. Πολλές δεκάδες γυναίκες και λίγοι άντρες (δεν φτάσαμε τις 100, αλλά την άλλη φορά) συζητήσαμε και ανταλλάξαμε ιδέες για τις στήλες, την απεύθυνση, τον χαρακτήρα. Γενικό αίσθημα που εκφράστηκε, ήταν η ικανοποίηση για το εγχείρημα, από παλιές και γνώριμες αλλά και νέες κοπέλες, ή καινούριες επαφές που είχαν πληροφορηθεί για το σάιτ και την εκδήλωση και ήρθαν με ενδιαφέρον και ιδέες.

Υπήρξαν αρκετές αντικρουόμενες προτάσεις ως προς το εύρος των στηλών και το επίκεντρο του ενδιαφέροντος, τουλάχιστον για τον πρώτο καιρό της λειτουργίας, μέχρι να κατακτηθεί ο αριθμός και η ποικιλία των ανταποκριτριών που είναι απαραίτητα για να αποκτήσει η ηλεκτρονική εφημερίδα μας ευρεία  απεύθυνση στις γυναίκες. Τις προτάσεις αυτές θα τις αξιολογήσει η συντακτική επιτροπή στην επόμενη συνεδρίασή της, και ενδεχομένως θα τροποποιήσει κάποιες από τις αρχικές αποφάσεις.

Τονίστηκε και συζητήθηκε ότι το σάιτ είναι ακόμα ανώριμο, όπως ένα μωρό που έρχεται στον κόσμο, όπως γράψαμε και στην πρόσκληση, και χρειάζεται να αγκαλιαστεί από πολλές γυναίκες για να κατορθώσει να αποκτήσει την πανελλαδική απεύθυνση και ρίζωμα. Ανώριμο από άποψη τεχνική, γι’ αυτό και το βελτιώνουμε κάθε μέρα, ανώριμο και ίσως άνισο ως προς τα θέματά του. Το «μωρό» μας θα μεγαλώνει με πολλές μαμάδες, γιατί όχι και κάποιους μπαμπάδες που ενδιαφέρονται για τα γυναικεία δικαιώματα και θέλουν να συμβάλουν στην φροντίδα του. Προς το παρόν αλλάζουμε πάνες και αποστειρώνουμε τα μπιμπερό, και σύντομα ελπίζουμε να το δούμε να μπουσουλάει ή να τρέχει πάνω κάτω όπως έτρεχε η μικρή Ναντίνα που ήταν στην αίθουσα με την δημιουργική φασαρία της.

Τη συζήτηση ακολούθησαν πηγαδάκια με ωραίους μεζέδες από τα χεράκια μας και βιολογικό κρασί.

Η συντακτική επιτροπή συνεδριάζει κάθε μια ή δύο εβδομάδες, αλλά καλεί σε τακτική συνεδρίαση την πρώτη Δευτέρα κάθε μήνα στην οδό Ακαδημίας 62-5ος όροφος. Ελπίζουμε για τη συμμετοχή περισσότερων ενδιαφερόμενων αυτή την καθορισμένη μια φορά το μήνα, που θα την υπενθυμίζουμε και στη στήλη «εκδηλώσεις» που σύντομα θα φτιαχτεί.

Η συντακτική επιτροπή

 

Share

Οι γυναίκες και η πόλη

της Ελένης Πορτάλιου

Οι εμπειρίες από τις γειτονιές της Αθήνας είναι γεμάτες από τη δράση των γυναικών στα τοπικά κινήματα. Μαχητικές και ουσιαστικές, εφευρετικές και αποτελεσματικές, οι γυναίκες όλων των ηλικιών παίρνουν στα χέρια τους τα λεγόμενα «μικρά» ζητήματα, που, όμως, αποτελούν σημαντικές και σπουδαίες υποθέσεις της καθημερινής ζωής και της ανθρώπινης διαβίωσης στην πόλη.

Το σπίτι, η γειτονιά, το σχολείο, η λέσχη φιλίας  για τους ηλικιωμένους, το πάρκο, η παιδική χαρά, το πεζοδρόμιο, τα σκουπίδια, οι παιδικοί σταθμοί, οι χώροι άθλησης της νεολαίας, οι σχολικές επιτροπές, όλα αυτά αποτελούν τον ζωτικό χώρο δράσης των γυναικών. Όχι ότι δεν συμμετέχουν άνδρες, αλλά οι γυναίκες κυριαρχούν. Ξέρουμε ότι ο κατά φύλα καταμερισμός της εργασίας και των ρόλων, ο οποίος αναπαράγεται μέσα από τις πατριαρχικές δομές και ιδεολογίες, βρίσκεται πίσω από τον καταμερισμό των «μικρών» θεμάτων και της πολιτικής χαμηλών τόνων στις γυναίκες, ενώ οι άνδρες έχουν το βασίλειό τους στην «υψηλή» πολιτική και τις ανώτερες ιεραρχικά  θέσεις του συνδικαλισμού, των τοπικών κοινοβουλίων και της Βουλής.

Ισχυρίζομαι, ότι στα κινήματα βάσης πραγματοποιούνται σημαντικές αναιρέσεις των πολιτικών στερεοτύπων, που αφορούν τόσο στην αξιολόγηση των θεμάτων όσο και στην αμφισβήτηση της πολιτικής ως μηχανισμού εξουσίας και χειραγώγησης. Και πρώτα απ’ όλα, το αντικείμενο τίθεται κατ’ ευθείαν από τους φυσικούς φορείς, δηλαδή τα άτομα που το επιλέγουν. Είναι εξ’ αρχής δικής τους υπόθεση. Τα προβλήματα δεν διαμεσολαβούνται, οι συμμετέχοντες αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους.

Η άμεση δημοκρατία και η ισότιμη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων, προκύπτουν με φυσικό τρόπο, ως οι πιο δόκιμες μορφές κοινωνικής παρέμβασης και πολιτικής πράξης. Φυσικά και υπάρχουν εντάσεις, διαφορές, αλλά απορροφούνται, γιατί ο κανόνας λειτουργίας είναι η συναίνεση  ή/και η ομοφωνία. Η υλοποίηση αποφάσεων καταμερίζεται σε πολλούς/ες αν όχι σε όλους/ες επιτρέποντας τη συμμετοχή, τη δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία. Έτσι αναβιώνουν η γνωριμία, η φιλική επαφή και η αλληλεγγύη μεταξύ των γειτόνων.

Οι εστίες αντίστασης για τα θέματα της πόλης είναι οι μικρές φλόγες, που θερμαίνουν τις γειτονιές, όταν τα φώτα της κεντρικής σκηνής έχουν χαμηλώσει ή εκπέμπουν τις εκτυφλωτικές λάμψεις των realities. Και αυτές τις φλόγες τις ανάβουν και τις συντηρούν πιο συχνά οι γυναίκες. Έτσι, λοιπόν, οι φερόμενες ως κατ’ εξοχήν γυναικείες υποθέσεις, παράγουν κοινωνικά και πολιτικά υποδείγματα, που ανανεώνουν τις μορφές των κοινωνικών οργανώσεων και των πολιτικών φορέων.

Η ιστορία των αστικών κοινωνικών κινημάτων έχει αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο των γυναικών στη δημιουργία και τα χαρακτηριστικά τους. Στο μνημειώδες έργο του «Η πόλη και οι Αποκάτω» ο Manuel Castells περιγράφει τη δράση των γυναικών και τη μαζική παρουσία τους  στα αστικά κοινωνικά κινήματα.

Ένα παράδειγμα, αυτό της Απεργίας Ενοικίων στη Γλασκόβη, το 1915, που καθιέρωσε το δικαίωμα στην κατοικία ως υποχρέωση του κράτους, ξεκίνησε από γυναίκες και συγκροτήθηκε μέσα στους χώρους της καθημερινής ζωής τους: τη γειτονιά και το σπίτι. Η Ένωση των Γυναικών της Γλασκόβης για την Κατοικία αριθμούσε 3.000 μέλη. Οι γυναίκες τέθηκαν στην πρώτη γραμμή.  Οι άνδρες και οι γιοι τους πολεμούσαν τους Πρώσους της Γερμανίας, έτσι  η μόνη εναλλακτική λύση γι’ αυτές ήταν η δημοτική κατοικία. Ίδρυσαν επιτροπές αγώνα ανά τετράγωνο και γειτονιά, πραγματοποίησαν μαζικές διαδηλώσεις και απέκρουσαν με δυναμικά μέσα  τις εξώσεις,  καλώντας σε υποστήριξη τα εργοστάσια, όπου αυτό ήταν αναγκαίο.

Παρόλα αυτά δεν έχουν καταγραφεί καθαρά φεμινιστικά αιτήματα στο κίνημα. Οι γυναίκες διεκδίκησαν το δικαίωμα στη ζωή για τις οικογένειές τους και αποτέλεσαν τους αντιπροσώπους μιας διαμαρτυρίας προσανατολισμένης στην κατανάλωση, ως συνέχεια του ρόλου τους μέσα στην οικογένεια. Βέβαια, η ίδια η διαδικασία δεν μπορεί παρά να μετασχηματίζει την αντίληψη των γυναικών για τον εαυτό τους  και τον ρόλο τους στην κοινότητα, έτσι μπορούμε να περιγράψουμε την απεργία της Γλασκόβης, με τα λόγια του Castells, ως ένα κίνημα γυναικών με αίσθηση εγγύτητας στο φεμινιστικό κίνημα.

Όσον αφορά το Κίνημα των Ενοικιαστών, στη Βέρα Κρουζ, το 1922, το οποίο συγκλόνισε το Μεξικό αλλά τελικά ηττήθηκε, όλες οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στον αποφασιστικό ρόλο των γυναικών. Οι γυναίκες ξεκίνησαν δυναμικά την απεργία των ενοικίων, οργάνωσαν τις επιτροπές σε κάθε συγκρότημα κατοικίας και αντιστάθηκαν στις εξώσεις, συγκρουόμενες με την αστυνομία. Αυτοοργανώθηκαν σε ένα δίκτυο ομάδων που έτρεχαν σε βοήθεια όταν άκουγαν το σινιάλο της σφυρίχτρας. Οι συλλήψεις ήταν περισσότερες μεταξύ των γυναικών και οι γυναίκες βγήκαν στο δρόμο ενάντια στο στρατό, όταν ήρθε η ώρα,  τον Ιούλιο του 1922. Γνωρίζουμε ότι πολλές γυναίκες ακτιβίστριες ήρθαν από την πόλη του Μεξικού για να ενωθούν με το κίνημα.

Όπως και σε άλλες περιπτώσεις, δεν βρίσκουμε ίχνη ρητών φεμινιστικών θεμάτων στο κίνημα, του οποίου η ηγεσία ήταν άνδρες. Αλλά η αλήθεια παραμένει: ήταν κυρίως ένα κίνημα γυναικών.

Όσον αφορά τα κινήματα στις γειτονιές της Αθήνας, με τη γυναικεία υπεροχή και σφραγίδα,  δεν είναι σαφές το κατά πόσο οι στόχοι, τα περιεχόμενα και οι μορφές του αγώνα, ανάγονται ευθέως ή εμμέσως στη φεμινιστική προσέγγιση. Φυσικά συμμετέχουν και φεμινίστριες, το πιο σημαντικό, όμως, στοιχείο είναι ότι τα ανατρεπτικά συμβάντα στα κινήματα αυτά συναντούν τη φεμινιστική προβληματική που αρνείται την ιεραρχία, ενθαρρύνει τη συμμετοχή και αφοπλίζει τον πολιτικό λόγο από στερεότυπα στερούμενα ουσίας.

Πηγή: Αυγή

 

 

Share

Συμβουλές Αυτοάμυνας


της Γυναικείας Ομάδας Αυτοάμυνας

  • Περπατάμε στο δρόμο στητά και με αυτοπεποίθηση.
  • Κοιτάμε τον αντίπαλο σταθερά στα μάτια.
  • Αντιδρούμε ψύχραιμα και δεν δείχνουμε το φόβο μας.
  • Δεν πετάμε αντικείμενα άσκοπα παρά μόνο σκόνες ή σπρέι αν υπάρχουν στα μάτια.
  • Δεν φωνάζουμε υστερικά αλλά βγάζουμε μια κραυγή από μέσα μας, με αποφασιστικότητα και θυμό ή φωνάζουμε φωτιά και όχι βοήθεια.
  • Αμυνόμαστε με σκοπό να ελευθερωθούμε και να φύγουμε.
  • Χτυπάμε γρήγορα και δυνατά και μόνο στα ευάλωτα σημεία.
  • Σε περίπτωση λεκτικής (χυδαίας) επίθεσης στο δρόμο ή οπουδήποτε αλλού, δεν βρίζουμε ποτέ αλλά απαντάμε με χιούμορ, δηλαδή αν είναι κοντός του λέμε κάτι για το ύψος του, αν έχει φαλάκρα, για τη φαλάκρα του κτλ. και έτσι τον γελοιοποιούμε.
  • Δεν μπαίνουμε στο παιχνίδι των ερωτήσεων κι απαντήσεων σε περίπτωση πειράγματος, αλλά αν θέλουμε να τον σταματήσουμε, δηλώνουμε με κοφτές φράσεις ότι ενοχλεί και παραβιάζει τον προσωπικό μας χώρο, πάντοτε κοιτώντας τον άλλο σταθερά στα μάτια.
  • Σε περίπτωση επίθεσης μέσα στο σπίτι να είστε προς την πόρτα ή κοντά σε μπαλκόνι ή παράθυρο για να φωνάξετε για βοήθεια, και να έχετε πρόχειρο κάποιο μέσο άμυνας ώστε να χτυπήσετε και να φύγετε.
  • Σε περίπτωση παρενόχλησης από γνωστό (πρώην σύζυγο ή σύντροφο), αλλάξτε κλειδαριές, μην τον δεχτείτε στο σπίτι, να πείτε στους φίλους και συγγενείς σας να σας παίρνουν συχνά τηλέφωνο κι αν παρόλα αυτά συμβεί να είναι εκεί και δεν μπορείτε να μιλήσετε, να έχετε μια συνθηματική φράση που να δηλώνει τον κίνδυνο.
  • Σε περίπτωση σεξουαλικής παρενόχλησης στα μέσα μαζικής μεταφοράς, αν αντιληφθείτε έγκαιρα το δράστη, πατήστε τον δυνατά στο πόδι ή ρίξτε του κλωτσιά στο καλάμι, μη φωνάξετε υστερικά αλλά γελοιοποιήστε τον.
  • Σε περίπτωση που σας ακολουθεί κάποιος το βράδυ μην προχωράτε βιαστικά και φοβισμένα, προσπαθήστε να κινείστε σε φωτεινά σημεία του δρόμου, βγάλτε τα κλειδιά του σπιτιού σας και βάλτε τα ανάμεσα στα δύο δάκτυλα σαν όπλο σε περίπτωση επίθεσης. Χρήσιμη σε μια τέτοια περίπτωση είναι και η ομπρέλα.

Περισσότερες πληροφορίες: www.aftoamyna.gr

Επικοινωνία: aftoamyna@hotmail.com και 6973352397

 

Share