Subscribe via RSS Feed

Tag: "ενδοοικογενειακή βία"

Σκότωσε τη σύζυγο και αυτοκτόνησε, μπροστά στην κόρη τους

Ένας 43χρονος εκτέλεσε την 33χρονη σύζυγό του και έβαλε τέλος στη ζωή του, σε ένα περιστατικό που συγκλονίζει την τοπική κοινωνία στη Νέα Πέραμο της Καβάλας.

Ερωτική αντιζηλία φέρεται ότι είναι ο λόγος που όπλισε το χέρι 43χρονου που σκότωσε την γυναίκα του και έβαλε τέλος στη ζωή του το πρωί του Σαββάτου, σύμφωνα με το kavalawebnews.

Ο δράστης μπήκε στο σπίτι της πεθεράς του, όπου βρισκόταν το τελευταίο διήμερο η 33χρονη σύζυγός του και τα παιδιά τους, μία 15χρονη και ένας 12χρονος, κρατώντας κοντόκανη καραμπίνα.

Μπροστά στα μάτια της κόρης τους και της πεθεράς του ο 43χρονος αρχικά πυροβόλησε μία φορά στον αέρα και στη συνέχεια εκτέλεσε την σύζυγό του, έστρεψε το όπλο στον εαυτό του και αυτοκτόνησε.

Πηγή: Έθνος

 

Share

Στο «κόκκινο» η ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών

10.176 κλήσεις στα δύο χρόνια λειτουργίας της Γραμμής SOS

Η ενδοοικογενειακή βία αναδεικνύεται πρωταθλήτρια ανάμεσα σε άλλες μορφές βίας κατά των γυναικών στα δύο χρόνια λειτουργίας της Τηλεφωνικής Γραμμής SOS 15900 της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, μέσω της οποίας παρέχεται ψυχοκοινωνική στήριξη και συμβουλευτική σε κακοποιημένες γυναίκες. Το σύνολο των κλήσεων που δέχθηκε η γραμμή το διάστημα 11 Μαρτίου 2011 μέχρι 11 Μαρτίου 2013 ήταν 10.176, ενώ ελήφθησαν και 74 ηλεκτρονικά μηνύματα.

Η μεγάλη πλειοψηφία των καταγγελιών σε ποσοστό 79%, δηλαδή 8.040 περιπτώσεις, αφορούσαν καταγγελίες έμφυλης βίας, ενώ από αυτές οι 5.968 έγιναν από τις ίδιες τις γυναίκες θύματα. Οι υπόλοιπες καταγγελίες, που ανέρχονται σε 2.072, έγιναν από τρίτα πρόσωπα του περιβάλλοντος των κακοποιημένων γυναικών με τους φίλους να αποτελούν το 25%, τους γονείς το 18% και ακολουθούν άλλοι συγγενείς, αδέλφια, γείτονες και άλλα άτομα.

Από τις 5.968 κλήσεις που έγιναν από τις ίδιες τις κακοποιημένες γυναίκες, οι 4.629 κλήσεις (78%) αφορούσαν σε περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, οι 88 σε περιπτώσεις βιασμού, οι 82 σε σεξουαλική παρενόχληση, οι 7 σε πορνεία, οι 2 ήταν καταγγελίες για trafficking και οι υπόλοιπες 709 αφορούσαν άλλες μορφές βίας. Από αυτές τις γυναίκες, η μεγάλη πλειοψηφία που αγγίζει το 68% είναι Ελληνίδες, ενώ ακολουθούν οι μετανάστριες σε ποσοστό 8%, τα ΑμεΑ (1%), οι μειονότητες και τα μειονεκτούντα άτομα με μικρά ποσοστά.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι από τις γυναίκες θύματα βίας που απάντησαν σε ερώτηση σχετική με την οικογενειακή τους κατάσταση, ποσοστό 48% είναι έγγαμες και βρίσκονται ως επί το πλείστον ανάμεσα στις ηλικίες 25 – 54. Συγκεκριμένα, από εκείνες που απάντησαν στην σχετική ερώτηση ποσοστό 25% ήταν ηλικίας από 25 έως 39 ετών, ενώ στην κατηγορία 40 – 54 ανήκει ποσοστό 27% των γυναικών θυμάτων.

Τα αιτήματα των κλήσεων αυτών αφορούσαν: 2.583 κλήσεις (43%) σε ψυχοκοινωνική στήριξη, 1950 κλήσεις (33%) σε νομική συμβουλευτική, 734 κλήσεις(12%) σε νομική βοήθεια, 451 κλήσεις (8%) σε αναζήτηση φιλοξενίας και 186 κλήσεις (3%) σε αναζήτηση εργασίας. Από τις 5968 γυναίκες που κάλεσαν τη γραμμή, οι 3683 (62%) είναι μητέρες.

Αναλυτικά τα στοιχεία που προέκυψαν από τα πρώτα δύο χρόνια λειτουργίας της Τηλεφωνικής Γραμμής SOS 15900

Από τις γυναίκες θύματα βίας που απάντησαν στην ερώτηση για την εργασιακή τους κατάσταση φαίνεται ότι:

  • 1697 (28%) είναι απασχολούμενες (από τις οποίες 214 (13%) είναι αυτοαπασχολούμενες)
  • 1826 (31%) είναι άνεργες   (από τις οποίες 267 (15%) μακροχρόνια άνεργες) και
  • 764 (13%) είναι οικονομικά ανενεργές  (από τις οποίες 50 (7%) παρακολουθούν εκπαίδευση ή κατάρτιση)

Από τις γυναίκες θύματα βίας που απάντησαν στην ερώτηση για την οικογενειακή τους κατάσταση φαίνεται ότι:

  • 2890 (48%) είναι έγγαμες 
  • 571 (10%) είναι άγαμες 
  • 456 (8%) σε διάσταση 
  • 310 (5%) διαζευγμένες 
  • 89 (1%) χήρες 
  • 184 (3%) σε συμβίωση 

Από τις γυναίκες που απάντησαν στην ερώτηση για την ηλικία τους φαίνεται ότι:

  • 197 (3%) είναι  από 15 έως 24 ετών
  • 1488 (25%) είναι από 25 έως 39 ετών
  • 1603 (27%) είναι  από 40 έως 54 ετών
  • 540 (9%) είναι  από 55 έως 64 και
  • 304 (5%) είναι από 65 ετών και άνω.

Από τις γυναίκες που απάντησαν στην ερώτηση για το μορφωτικό τους επίπεδο φαίνεται ότι:

  • 8 (0,1%) είναι τυπικά αναλφάβητες
  • 509 (9%) έχουν ολοκληρώσει την πρωτοβάθμια ή κατώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση
  • 594 (10%) την ανώτερη δευτεροβάθμια εκπαίδευση
  • 317 (5%) τη μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση μη τριτοβάθμιου επιπέδου και
  • 759 (13%) την τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Από το σύνολο των γυναικών που κάλεσαν στην τηλεφωνική γραμμή προκύπτει ότι:

  • 4083 (68%) είναι Ελληνίδες
  • 502 (8%) είναι μετανάστριες
  • 18 (0,3%) ανήκουν σε μειονότητες
  • 52 (1%) είναι ΑΜΕΑ και
  • 16 (0,3%) ανήκουν στην κατηγορία των άλλων μειονεκτούντων ατόμων.

Ως προς την οικονομική κατάσταση, από τις γυναίκες που απάντησαν στην αντίστοιχη ερώτηση, 1204 (20%) την περιγράφουν ως κακή, 1106 (19%) την αναφέρουν ως μέτρια και 679 (11%) ως καλή.

Η τηλεφωνική Γραμμή SOS 15900 είναι εθνικής εμβέλειας, λειτουργεί όλο το 24ωρο, όλες τις ημέρες του χρόνου και η κλήση χρεώνεται μία αστική μονάδα.  Οι παρεχόμενες υπηρεσίες είναι απολύτως εμπιστευτικές, καλυπτόμενες από το απόρρητο της συμβουλευτικής. Οι ειδικά εκπαιδευμένοι επαγγελματίες, που στελεχώνουν την τηλεφωνική Γραμμή SOS 15900, δύνανται να παρέχουν συμβουλευτική στήριξη και στην αγγλική γλώσσα.

Πηγή: Βήμα

Share

Άλλη μια προαναγγελθείσα συζυγοκτονία

της Σίσσυς Βωβού

Σάββατο βράδυ, 16 Φεβρουαρίου, στη Νίκαια, 46χρονος άνδρας σκότωσε με περισσότερες από 10 μαχαιριές την 34χρονη σύζυγό του μπροστά στα μάτια του 8χρονου παιδιού.

«Προσωπικές διαφορές» ανέφεραν οι αστυνομικοί, οι οποίοι έφθασαν μετά από κλήση των γειτόνων που άκουγαν τις κραυγές της γυναίκας, όταν όμως ήταν πολύ αργά για να την προλάβουν ζωντανή.

Ο φονιάς προσπάθησε να ξεφύγει για να μην συλληφθεί, πηδώντας από τον 2ο όροφο, με αποτέλεσμα τη μετονομασία του φόνου σε «τραγωδία» από πολλά μίντια, που δεν εννοούν ακόμα και ίσως δεν θα εννοήσουν ποτέ, ότι είτε ο φονιάς αυτοκτονήσει μετά την πράξη του, είτε προσπαθήσει να το σκάσει και τραυματιστεί, είτε εξαφανιστεί χωρίς να τραυματιστεί ο ίδιος, είτε συλληφθεί σώος και αβλαβής, ο φόνος παραμένει φόνος και μια γυναίκα χάνει τη ζωή της επειδή είχε την συνηθισμένη ατυχία να ζει σε μια σχέση κακοποίησης.

Δεν ήταν η πρώτη φορά βίαιης συμπεριφοράς στη συγκεκριμένη περίπτωση, όπως και σε πολλές άλλες. Όπως συνάγουμε από Δελτίο Τύπου του Χαμόγελου του Παιδιού, το οποίο εύλογα βλέπει αυτές τις υποθέσεις από τη σκοπιά του παιδιού πάντα, επρόκειτο για μια σχέση συστηματικής κακοποίησης, που με κατάλληλες πολιτικές και δομές στήριξης για τις γυναίκες, θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε διαζύγιο αντί σε φονικό.

«Το Χαμόγελο Του Παιδιού» τον περασμένο Μάιο έλαβε ανώνυμη καταγγελία στη Γραμμή SOS 1056 και ενημέρωσε εγγράφως τις αρμόδιες αρχές για τη βίαιη συμπεριφορά του πατέρα προς τη σύζυγο του παρουσία του ανήλικου παιδιού τους.

Δυστυχώς δεν ελήφθησαν τα απαραίτητα μέτρα…. Μια ακόμη περίπτωση όπου οι ελλείψεις του συστήματος έφεραν ως αποτέλεσμα την αδυναμία προστασίας ενός ακόμη παιδιού….»

 

 

Share

Ακόμα και οι ήρωες σκοτώνουν

της Δήμητρας Σπανού

Από την περασμένη Πέμπτη παρακολουθούμε τις διαρκείς εξελίξεις στην τραγική δολοφονία της Ρέεβα Στέενκαμπ, που πέθανε ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου από τις σφαίρες του συντρόφου της Όσκαρ Πιστόριους. Τι είναι όμως αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη υπόθεση να αξίζει της προσοχής μας σε σχέση με τα πολλά άλλα εγκλήματα κατά των γυναικών;

Αυτό που προκάλεσε το ενδιαφέρον των μέσων διεθνώς είναι ότι μια όμορφη και αρκετά διάσημη γυναίκα πέθανε από το χέρι ενός ακόμα πιο διάσημου άντρα. Ενός λευκού στη Νότια Αφρική -το τονίζω- και μάλιστα εθνικού ήρωα και γνωστού διεθνώς αθλητή.

Σε κάποια πηγαδάκια άκουσα ότι φταίει η αναπηρία του. Όπως πάντα, τα τραγικά εγκλήματα οφείλονται σε ψυχολογικά προβλήματα, γιατί οι λεγόμενοι “καθημερινοί” άντρες δεν βιάζουν ή σκοτώνουν. Ίσως ζήλευε, ίσως ένιωθε μειονεκτικά, κοκ. Ακούγοντας δε τις διάφορες ανταποκρίσεις μαθαίνουμε και για άλλες εικασίες, όπως ότι μπορεί να ήταν υπό την επήρεια ουσιών ή να ζήλευε τη σύντροφό του. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι, βασικά, δεν μας νοιάζει. Αν είχε προβλήματα, ας τα αντιμετώπιζε.

Το λυπηρό με όλες αυτές τις εικασίες είναι ότι συγκρίνουν πάντα τον θύτη με έναν ιδεατό άντρα, που φέρει τα γνωστά χαρακτηριστικά του πετυχημένου λευκού, αρτιμελή, ετεροφυλόφιλου κτλ ώστε να εξηγήσουν τη συμπεριφορά του με βάση κάποια υποτιθέμενη έλλειψη. Τι κι αν ο Πιστόριους είναι ολυμπιονίκης και έχει πετύχει μοναδικά ρεκόρ; Δεν μπορεί, κάποιο κουσούρι θα του έχει αφήσει η “έλλειψή” του, αλλιώς δεν θα σκότωνε. Αυτού του είδους οι εξηγήσεις είναι μεν κατανοητές, ως απόπειρες εκλογίκευσης τέτοιων ενεργειών. Παραλείπουν όμως το γεγονός ότι αυτός ο ιδανικός άντρας δεν υπάρχει.

Σε πολλές περιπτώσεις κοινωνίες “σοκάρονται” όταν άντρες που θεωρούνται “καλά παιδιά”, “καθημερινοί”, “καλοί οικογενειάρχες”, “που τα έχουν όλα” προβαίνουν σε αντίστοιχες πράξεις. Είναι πράγματι εντυπωσιακή η διαπίστωση ότι οι κοινωνίες ακόμη σοκάρονται με τέτοιου είδους αποκαλύψεις. Αυτό δε σημαίνει ότι κάθε άντρας είναι ένας εν δυνάμει βιαστής ή δολοφόνος, αλλά πως ένας βιαστής ή δολοφόνος γενικά δεν φοράει μια ταμπέλα στο κούτελο που να δηλώνει τις προθέσεις του. Αυτοί/ες που φαντάζονται ανθρωπόμορφα τέρατα με κόκκινα μάτια και γαμψά νύχια ουσιαστικά αδυνατούν να αναγνωρίσουν το πρόβλημα της έμφυλης βίας ως τέτοιο.

Κι εδώ οφείλουμε να τονίσουμε τον ρόλο τον μίντια. Αν ο Πιστόριους δεν ήταν ένας διεθνούς φήμης αθλητής, τότε δεν θα μαθαίναμε ποτέ για αυτή τη δολοφονία. Όπως δεν μάθαμε για τον ομαδικό βιασμό και άγρια δολοφονία της  Anene Booysen που συνέβη στις 2 Φλεβάρη στην ίδια χώρα. Το περιστατικό προκάλεσε οργή και αποτέλεσε αφορμή να ξανασυζητηθεί το ζήτημα της έμφυλης βίας, που αποτελεί ένα κυριολεκτικά ανεξέλεγκτο φαινόμενο στη Νότια Αφρική. Στην Ελλάδα, τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά. Ο βιαστής στην Ξάνθη προβλήθηκε γιατί δολοφόνησε άγρια την κοπέλα. Όταν όμως κατηγορήθηκε στο παρελθόν για απόπειρα βιασμού, πόσοι/ες το έμαθαν; Η υπόθεση του κατά συρροή βιαστή τουριστριών, γνωστού με το μιντιακό παρατσούκλι “βιαστής με την τυρόπιτα” έγινε περισσότερο γνωστή εξαιτίας της συνηγόρου του, παρά για αυτό που είναι. Τέλος, πόσες φορές κάποιος σκοτώνει τη σύντροφό του και αυτοκτονεί και αυτό χαρακτηρίζεται ως “έγκλημα πάθους”, για να μην αναφέρουμε και όλες τις περιπτώσεις που τα μέσα ανακαλύπτουν “δράκους” ή “τέρατα”. Μόνη εξαίρεση η περίπτωση της Ινδίας, όπου τα μίντια αναγκάστηκαν να καλύψουν το θέμα λόγω των μαζικών διαδηλώσεων που στρέφονταν ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και απαιτούσαν συνολική αλλαγή αντιλήψεων. Ακόμα κι εκεί όμως, συχνά προβλήθηκε η εικόνα ότι οι Ινδοί έχουν κάποιο μονοπώλιο στη βία κατά των γυναικών, σε αντίθεση με τις δυτικές, πολιτισμένες κοινωνίες. Επιπλέον, από τη στιγμή που έγιναν συλλήψεις και ξεκίνησε η δίκη, τα νέα που μαθαίνουμε είναι ελάχιστα. Το πιο πιθανό είναι πως η επόμενη είδηση για αυτό το τραγικό θέμα θα είναι όταν κρεμάσουν τους ενόχους.

Σε όλες αυτές τις -ενδεικτικές- περιπτώσεις αυτό που κυριαρχεί δεν είναι ούτε η συζήτηση για δικαίωση των θυμάτων ούτε ο προβληματισμός για τη βία κατά των γυναικών. Για τη μεταχείριση των περιστατικών κακοποίησης από τα μέσα πράγματι πολλά μπορούν να γραφτούν, που θα γέμιζαν σελίδες επί σελίδων… Καταρχάς, η επιλογή του ποιά περιστατικά θα προβληθούν γίνεται ανάλογα με το πόσο θα πουλήσουν. Έπειτα, ο τρόπος που προβάλλεται η κάθε είδηση με λέξεις όπως “συγκλόνισε” και “σόκαρε”, “δράκος” και “έγκλημα πάθους” ώστε να αποτελέσει ένα ελκυστικό προϊόν, υπονοεί πως κάθε περιστατικό είναι μεμονωμένο και αποτελεί μια εξαίρεση στην κανονικότητα, μια μικρή παρεκτροπή. Ο κανιβαλισμός των θυμάτων δε -εδώ είναι μακρύς ο κατάλογος- το μόνο που καταφέρνει είναι να παρουσιάσει το έγκλημα ως μια πράξη “κατανοητή” (π.χ. τον απατούσε-τη σκότωσε).

Αυτή η αντιμετώπιση το μόνο που πετυχαίνει είναι να συσκοτίζει το πρόβλημα, να αποκρύπτει τις πραγματικές διαστάσεις και να καλλιεργεί λάθος αντιλήψεις, σαν αυτές που περιγράφτηκαν στην αρχή. Έτσι, κάθε περιστατικό, αντί να αποτελέσει αφορμή για σκέψη ή και δράση, χωνεύεται αμάσητο από ένα ηδονοβλεπτικό κοινό που αγωνιά να επαληθεύσει ότι “αυτά είναι μεμονωμένα” και “συμβαίνουν αλλού”. Προτιμούμε τα “τέρατα” από την παραδοχή ότι υπάρχει πρόβλημα. Όμως, ένας ολυμπιονίκης, έξι φτωχοί Ινδοί και ένας μανάβης στην Ξάνθη μπορεί να έχουν περισσότερα κοινά από όσα φανταζόμαστε. Όπως η Ρέεβα Στέενκαμπ και η Ανένε Μπόυσεν έχουν περισσότερα κοινά από το ότι ζούσαν στην ίδια χώρα -αν και σε διαφορετικούς κόσμους- και η πρώτη είχε ποστάρει ένα σχόλιο για τον θάνατο της δεύτερης στα social media.

Σε φωτογραφίες από το δικαστήριο είδαμε τον Πιστόριους να κλαίει. Φυσικά και κλαίει, σκότωσε έναν άνθρωπο που υποτίθεται αγαπούσε, πράγμα για το οποίο δεν έχουμε λόγο να αμφιβάλουμε. Κάτι ξέρουν άλλωστε όλοι αυτοί που αφού σκοτώσουν την αγαπημένη τους αυτοκτονούν. Αυτό όμως δεν πρέπει να αποτελέσει ελαφρυντικό ή δικαιολόγηση της πράξης. Αυτοί που βιάζουν, κακοποιούν ή δολοφονούν είναι όντως τέρατα, ασχέτως με το πόσο γνωστοί ή καθημερινοί ή καλά παιδιά είναι. Οι ένοχοι πρέπει να τιμωρούνται, όμως πρέπει και σαν κοινωνίες να ασχοληθούμε επιτέλους με το βασικό ερώτημα, γιατί αυτές οι πράξεις συμβαίνουν καθημερινά και πώς θα τις απαλείψουμε. Και καλό είναι να γίνει επιτέλους αυτός ο διάλογος δημόσια.

 

 

Share

Για το φόνο της συντρόφου του θα δικαστεί ο Πιστόριους

Ενώπιον της δικαιοσύνης θα παρουσιαστεί αύριο, Παρασκευή, ο «θρύλος» του παγκόσμιου αθλητισμού Όσκαρ Πιστόριους, μετά την απαγγελία κατηγορίας εναντίον του για τοφόνο της συντρόφου του, Ρίβα Στέενκαμπ, σήμερα το πρωί στην κατοικία του στην Πρετόρια.

Ο Νοτιοαφρικανός ολυμπιονίκης – ο πρώτος αθλητής των Παραολυμπιακών Αγώνων που συμμετείχε σε Ολυμπιακούς Αγώνες, το περασμένο καλοκαίρι στο Λονδίνο – θα παρουσιαστεί αύριο στις 09:00 τοπική ώρα (και ώρα Ελλάδος) σε δικαστήριο της νοτιοαφρικανικής πρωτεύουσας, όπως ανακοινώθηκε από την εισαγγελία.

Ο Πιστόριους αναμενόταν αρχικά να παρουσιαστεί σήμερα ενώπιον της δικαιοσύνης, αλλά αυτό αναβλήθηκε για αύριο για να υποβληθεί σε ιατρική εξέταση και τη λήψη αίματος.

Σύμφωνα με εκπρόσωπο της αστυνομίας που ερωτήθηκε από νοτιοαφρικανικό τηλεοπτικό δίκτυο, η εισαγγελία ετοιμάζεται να αρνηθεί την πιθανότητα να αφεθεί ελεύθερος με εγγύηση. «Υπήρξαν στο παρελθόν πληροφορίες που γνωστοποιούσαν ενδοοικογενειακές διενέξεις στο σπίτι του κατηγορουμένου», σημείωσε εκπρόσωπος της εισαγγελίας.

«Μπορώ να επιβεβαιώσω ότι απαγγέλθηκε κατηγορία για φόνο στον ύποπτο», δήλωσε στη συνέχεια άλλη εκπρόσωπος.

Τέσσερις σφαίρες

Η σύντροφος του Όσκαρ Πιστόριους υπέκυψε στα τραύματα που υπέστη στο κεφάλι και το χέρι από τέσσερις πυροβολισμούς από ένα όπλο διαμετρήματος 9 χιλιοστών, σύμφωνα με την αστυνομία. Στο τρέχον στάδιο της έρευνας, η αστυνομία διαπιστώνει ότι «ερρίφθησαν τέσσερις πυροβολισμοί και ότι αυτή χτυπήθηκε από τέσσερις σφαίρες», δήλωσε η Ντενίζ Μπόικες, εκπρόσωπος της τοπικής αστυνομίας, η οποία δεν απέκλεισε ωστόσο το ενδεχόμενο να υπήρξαν κι άλλοι πυροβολισμοί.

Η ακριβής ώρα του εγκλήματος δεν έχει ακόμη καθοριστεί και η μόνη βεβαιότητα είναι ότι «η αστυνομία εκλήθη γύρω στις 04:00 τοπική ώρα (και ώρα Ελλάδος) από τους γείτονες» του σπιτιού στο οποίο κατοικούσε ο γνωστός αθλητής, ένα συγκρότημα με μικρές διώροφες κατοικίες με φοίνικες που είναι περιφραγμένο με ηλεκτροφόρους φράχτες ασφαλείας, πρόσθεσε η ίδια. Το όπλο του εγκλήματος ήταν ένα «πιστόλι διαμετρήματος 9 χιλιοστών» και «ήταν καταχωρημένο στο όνομα του κ. Πιστόριους»,κατέληξε η ίδια.

Ο Πιστόριους δεν έκρυβε το ενδιαφέρον του για τη σκοποβολή. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα New York Times στις αρχές του 2012, ο αθλητής εμπιστεύτηκε ότι είχε χρειαστεί να επέμβει την παραμονή αφού χτύπησε ο συναγερμός του, ενώ στη συνέχεια και καθώς άναβε η συζήτηση, έβγαλε το όπλο του των 9 χιλιοστών και δύο κουτιά με σφαίρες, προτού επιδοθεί σε ένα μάθημα σκοποβολής για τον συνομιλητή του. Στην ερώτηση αν του αρέσει να εξασκείται συχνά στην σκοποβολή, ο Πιστόριους είχε απαντήσει: «Μόνον από καιρού εις καιρόν, όταν δεν μπορώ να κοιμηθώ».

Δολοφονία – σοκ

Η είδηση έχει προκαλέσει σοκ στη Νότιο Αφρική, καθώς ο Πιστόριους θεωρείται ήρωας. Δεν είναι μόνο τα μετάλλια που έχει κερδίσει σε Παραολυμπιακούς Αγώνες, όσο ο δικαστικός αγώνας που έδωσε επί χρόνια, ώστε να καταφέρει να λάβει μέρος στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου.

Το νοτιοαφρικανικό καλωδιακό τηλεοπτικό δίκτυο M-Net Movies απέσυρε τη διαφημιστική εκστρατεία του αθλητή, γνωστού επίσης ως «Blade Runner», με άμεση ισχύ, όπως ανακοίνωσε σήμερα αξιωματούχος της εταιρείας. Το δίκτυο M-Net Movies τον είχε επιλέξει το Φεβρουάριο για τη διαφημιστική του εκστρατεία υπό το σύνθημα«Κάθε βραδιά είναι μια βραδιά Όσκαρ».

Η διαφημιστική εκστρατεία με τον Blade Runner διακόπηκε αμέσως «από σεβασμό και αλληλεγγύη προς τους ανθρώπους που πενθούν», αναφέρει εξάλλου το δίκτυο σε μήνυμά του στο Twitter.

Ο Οσκαρ Πιστόριους

Ο 26χρονος Πιστόριους πήρε το προσωνύμιο «Blade Runner» από τα τεχνητά μέλη, δύο λάμες από ανθρακονήματα, που αντικαθιστούν τα μέλη του από το γόνατο και κάτω. Τρέχοντας με τα μέλη αυτά εισήλθε το περασμένο καλοκαίρι στην ιστορία του παγκόσμιου αθλητισμού συμμετέχοντας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου ως ο πρώτος αθλητής των Παραολυμπιακών Αγώνων που συμμετέχει σε διεθνή διοργάνωση αθλητών χωρίς αναπηρία.

Αν και δεν πλησίασε το βάθρο στους Ολυμπιακούς του Λονδίνου, απέσπασε λίγες ημέρες αργότερα χρυσό μετάλλιο στα 400 μέτρα στους Παραολυμπιακούς. Τέσσερα χρόνια πριν, είχε κερδίσει τρία χρυσά μετάλλια (στις κούρσες των 100, 200 και 400 μέτρων) στους Παραολυμπιακούς του Λονδίνου.

Ο Οσκαρ Πιστόριους γεννήθηκε χωρίς περόνες και οι γονείς του αναγκάσθηκαν να αποφασίσουν τον ακρωτηριασμό και των δύο ποδιών του από το γόνατο και κάτω σε ηλικία 11 μηνών. Έμαθε να περπατά με τεχνητά μέλη και ασχολήθηκε με τον αθλητισμό από τα παιδικά του χρόνια, αντιμετωπίζοντας αθλητές χωρίς αναπηρία.

Η Τζέινι Μπρουκς, προπονήτριά του σε ηλικία 16 ετών, διηγείται ότι τής πήρε έξι μήνες για να αντιληφθεί ότι ο Οσκαρ Πιστόριους ήταν ακρωτηριασμένος και στα δύο του πόδια. «Όταν άρχισε μαζί μου, ήταν αρχή του χειμώνα. Τα παιδιά φορούσαν πάντοτε μακριές φόρμες… Έκανε πάντα ότι και οι άλλοι στον ίδιο ρυθμό, δεν χρησιμοποιούσε δικαιολογίες για να αποφύγει μία άσκηση, έκανε τα πάντα με ευσυνειδησία… Μία φορά κάναμε μία άσκηση και είδα ότι δεν κατέβαινε όσο χαμηλά και οι άλλοι…μού απάντησε ‘Κοιτάξτε, είναι το μάξιμουμ που μπορώ να κάνω’ και όταν τον ρώτησα τον λόγο μού είπε: ‘ΟΚ, θα σάς διηγηθώ την ιστορία μου…».

Πηγή: tvxs

 

Share

Η Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στη φυλακή

της Σίσσυς Βωβού

Δυστυχώς, μόνο 7 μέρες κράτησε η ελευθερία της πολυβασανισμένης Σανιέ Οσμάνογλου. Ο Άρειος Πάγος δεν δέχτηκε την αίτησή της για αναπομπή της δίκης στο Εφετείο, βγήκε γρήγορα-γρήγορα η απορριπτική απόφαση και η Σανιέ συνελήφθη στις 24 Ιανουαρίου για εκ νέου φυλάκισή της στη Θήβα. Μετά από σοβαρό καρδιακό πρόβλημα, νοσηλεύθηκε για τρεις μέρες στο Νοσοκομείο Βέροιας, όπου την φρόντισε όσο μπόρεσε η αλληλέγγυα Καίτη Παυλίδη και σήμερα, 29 Ιανουαρίου οδεύει ή έφθασε στη Θήβα για να εκτίσει το υπόλοιπο της άδικης ποινής της.

Η Φεμινιστιστική Πρωτοβουλία είχε δηλώσει ότι θα εξετάσει την περίπτωση προσφυγής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου σε περίπτωση απόρριψης της αναπομπής, πράγμα που θα κάνει αμέσως μόλις καθαρογραφεί η απόφαση.

Στο μεταξύ, η Σανιέ, μια γυναίκα βασανισμένη από ακραία ενδοοικογενειακή βία σε όλο το διάστημα του 19χρονου έγγαμου βίου της, που γέννησε 9 παιδιά από τα οποία το ένα πέθανε σε ηλικία 11 ημερών στην ποδιά της από κακοποίηση του συζύγου της πριν λίγα χρόνια, και που φόνευσε τον βασανιστή σύζυγό της σε κατάσταση βρασμού ψυχικής ορμής, θα παραμείνει στη φυλακή για να εκτίσει την 10χρονη κάθειρξη που της έχει επιβληθεί.

Έζησε εφτά μέρες προσωρινά ελεύθερη, μια χαραμάδα που έκλεισε πολύ σύντομα.

 

Διαβάστε Σχετικά:

Η αναίρεση στον Άρειο Πάγο για Σανιέ Οσμάνογλου

Η υπόθεση της Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στο προσκήνιο

 

 

Share

Η ωραία και ο «μπλόγκερ»

Η απίστευτη υπόθεση ενός συμβόλου της διαμαρτυρίας εναντίον του Πούτιν στο Διαδίκτυο, που σκότωσε και τεμάχισε τη γυναίκα του και στη συνέχεια δήλωσε την εξαφάνισή της και απηύθυνε δραματικές εκκλήσεις για την ανεύρεσή της.

του Θανάση Αυγερινού

H Ιρίνα Καμπάεβα έγραφε δραστήρια στο μπλογκ της και τα κοινωνικά δίκτυα ως Ιρίνα Τσέρσκα και τον υπόλοιπο καιρό εργαζόταν σε ραδιοσταθμό της Μόσχας. Οταν εξαφανίστηκε τις πρώτες μέρες της νέας χρονιάς και ο σύζυγός της Αλεξέι, επίσης γνωστός μπλόγκερ και ιδρυτής «καλλιτεχνικών» εστιατορίων στη Μόσχα, άρχισε μανιωδώς να την αναζητεί, το ρωσικό Διαδίκτυο αναστατώθηκε.

Δεν έλειψαν κι αυτοί που υπέθεσαν ότι μπορεί να εμπλέκονται στην υπόθεση μυστικές υπηρεσίες ή παρακρατικοί κύκλοι, ενοχλημένοι από τη σφοδρή κριτική της κατά του νέου νόμου του Κρεμλίνου, που απαγόρευσε τις υιοθεσίες ορφανών της Ρωσίας από Αμερικανούς, υπόθεση που έχει κάνει σημαία η ρωσική αντιπολίτευση επικρίνοντας τη « βαναυσότητά» της.

Οι πάντες ύψωσαν φωνή διαμαρτυρίας και ένα δίκτυο αλληλεγγύης στον άτυχο σύζυγο και τα τρία μικρά παιδιά της αγνοούμενης δημοσιογράφου άρχισε να την αναζητεί σε ολόκληρη τη χώρα. Ο Αλεξέι παραδέχτηκε ότι η Ιρίνα έφυγε μετά από οικογενειακό καβγά στις 3 τα ξημερώματα της 3ης Ιανουαρίου, ενώ κάποιοι είπαν ότι την είδαν στην Αγία Πετρούπολη.

«Βοηθήστε όπως μπορεί ο καθένας. Σας ευχαριστώ και θα απαντήσω σε όλους. Η Αστυνομία λέει ότι θα επιστρέψει σύντομα, αλλά όσο περνάει ο καιρός δεν τους πιστεύω. Ολο και περισσότεροι μου λένε για την Αγία Πετρούπολη. Βοηθήστε!» έγραφε ο Αλεξέι Καμπάεφ όλες τις ημέρες που η Ιρίνα –Ιρκα, όπως την ανέφερε χαϊδευτικά στο Διαδίκτυο- ήταν αγνοούμενη.

Το σκηνικό άρχισε να γκρεμίζεται όταν ο 6ετής μεγαλύτερος γιος τής Ιρίνα, από προηγούμενο γάμο, έδειξε τα κλειδιά της «μαμάς» αυθόρμητα στον αστυνομικό επιθεωρητή που τους επισκέφθηκε, αν και ο «μπαμπάς» είχε πει ότι τα είχε πάρει φεύγοντας μαζί της. Το ίδιο συνέβη και με την ταυτότητά της, οπότε οι αντιφάσεις πλήθυναν, πολύ περισσότερο που η νταντά των τριών παιδιών είχε κι αυτή αναρωτηθεί πώς και ο Αλεξέι σηκωνόταν πρωί τις τελευταίες ημέρες για να πετάξει τα σκουπίδια.

Οι αστυνομικοί ζήτησαν από τον Καμπάεφ να ανοίξει το πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου, το οποίο του δάνεισε φίλη τής Ιρίνα για να τον διευκολύνει τις ημέρες των ερευνών, και επέμειναν να αδειάσει εντελώς τις μαύρες σακούλες σκουπιδιών που είχαν από πάνω διάφορα άχρηστα. Ο Καμπάεφ κατέρρευσε και αρχίζοντας με ένα «δεν μπορώ πιο κάτω, εκεί είναι η… Ιρίνα» κατέθεσε πώς έπνιξε με ένα σύρμα και με τα χέρια τη γυναίκα του κατά τη διάρκεια ενός συνηθισμένου οικογενειακού καβγά για τα άσχημα οικονομικά των επιχειρήσεών του, τα πολλά δανεικά κ.λπ. Αλλά και πώς εν συνεχεία διαμέλισε το πτώμα της στην μπανιέρα του σπιτιού, πώς πέταξε τμήματα της σορού σε απομακρυσμένα σημεία της πόλης και κρατούσε τα υπόλοιπα στο παγωμένο πορτμπαγκάζ, για να τα εξαφανίσει αργότερα.

«Κατάλαβα ότι έπρεπε να κρατηθώ όρθιος μετά την καταστροφή για να μεγαλώσω τα παιδιά, να μη χάσουν μεμιάς και μητέρα και πατέρα» είπε ο δολοφόνος, εξηγώντας ότι την επομένη του φόνου κρατούσε με παιχνίδια και κινούμενα σχέδια τα τρία παιδιά μακριά από το μπάνιο, ώσπου να τελειώσει το… διαμελισμό.

Συγγενείς και φίλοι επιβεβαίωσαν τους συχνούς καβγάδες, ενώ αναγνώστες τής Ιρίνα θυμήθηκαν τα παθιασμένα μηνύματά της, στα οποία συνέκρινε την ενδοοικογενειακή βία «εναντίον γυναικών που προτιμούν να μη μιλήσουν εναντίον των καταραμένων «δικών» τους» με την κρατική βία κατά της αντιπολίτευσης. Η δημοσιογραφική και «πολιτική» δραστηριότητα και των δύο πρωταγωνιστών του οικογενειακού δράματος οδήγησε πολλούς στο να συνεχίσουν να πιστεύουν στον αστικό μύθο, ότι κάθε μπλόγκερ είναι εξ ορισμού και άγιος άνθρωπος.

«Μα πώς είναι δυνατόν ο ιδρυτής του «Ενωμένου Ανθρωπιστικού Εκδοτικού» (σ.σ. OGI – αλυσίδα 24ωρων καφέ με μουσική σκηνή και βιβλιοπωλείο) να έκανε κάτι τέτοιο; Μήπως η υπόθεση είναι κατασκευασμένη από τις Αρχές για να κάμψουν το κίνημα διαμαρτυρίας; Μήπως όλα έγιναν για να προλάβουν τη διαδήλωση της περασμένης Κυριακής;» είναι μερικές από τις γνώμες που σταχυολόγησε το newsru.com.

avgerinos@ellada-russia.gr

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

ΥΓ: τα τέρατα δεν υπάρχουν μόνο στα παραμύθια. Ούτε και είναι «άγνωστοι». Όπως έχουν δείξει πλήθος αφηγήσεων, μπορούν μια χαρά να είναι τα «καλύτερα παιδιά», της «διπλανής πόρτας». Αυτά, προς απάντηση των σχολίων που αναφέρει το άρθρο.

 

 

Share

Αποφυλακίστηκε προσωρινά η Σανιέ Οσμάνογλου

της Σίσσυς Βωβού

Ένα καλό νέο: Σήμερα 18 Ιανουαρίου, συζητήθηκε στο Μονομελές Ορκωτό Εφετείο η αίτηση προσωρινής αποφυλάκισης της Σανιέ Οσμάνογλου, που είχε σκοτώσει τον σύζυγό της σε κατάσταση αυτοάμυνας το 2005. Το δικαστήριο δέχθηκε το αίτημά της, και η Σανιέ θα είναι ελεύθερη σύντομα, προσωρινά βέβαια, μέχρι τη συζήτηση της αίτησης αναπομπής που έχει γίνει στον Άρειο Πάγο στις 13-11-12, με χρήματα (2000 ευρώ) που συλλέχθηκαν από το φεμινιστικό κίνημα. Αν η αίτηση γίνει αποδεκτή, η υπόθεση θα ξαναεισαχθεί στο Εφετείο. Δεν έχουμε πολλές ελπίδες, πάντως η προσωρινή της αποφυλάκιση είναι μια χαραμάδα δικαιοσύνης γι’ αυτήν, και έτσι θα μπορέσει να αναπνεύσει, να βρίσκεται κοντά στον βαριά τραυματισμένο 25χρονο γιο της και στα παιδιά της, τρία από τα οποία είναι ανήλικα.

Επιπλέον, αν απορριφθεί η αίτησή της στον Άρειο Πάγο, σκοπεύουμε να την βοηθήσουμε να προσφύγει στο ευρωπαϊκό δικαστήριο, γιατί αυτή η υπόθεση έχει τεράστια σημασία για την αναγνώριση της αυτοάμυνας των γυναικών σε περιπτώσεις χρόνιας κακοποίησης, και έτσι, αν δικαιωθεί, θα δημιουργηθεί δεδικασμένο.

Η κυρία Αθηνά Παπανικολάου, αλληλέγγυα με την Σανιέ από την επομένη του φόνου, ήταν παρούσα και μάρτυράς της, ενώ τη νομική αρωγή συντόνισε η δικηγόρος Θεσσαλονίκης Έφη Τελλή, αφιλοκερδώς και αλληλέγγυα. Παρόντα ήταν και τα παιδιά της, κάτι που έλαβε υπόψη το δικαστήριο για την απόφασή του.

 

Παραθέτουμε ένα τμήμα της σημερινής μαρτυρίας της Σανιέ, που έπεισε το δικαστήριο. Είναι σκληρά αυτά που αναφέρονται, αλλά είναι η αλήθεια:

«Είμαι φιλήσυχη γυναίκα, την πράξη μου την τέλεσα εν βρασμώ ψυχικής ορμής, μετά από διαρκή και χρόνια κακοποίηση μου από τον σύζυγό μου, με τον οποίο έζησα 19 χρόνια, ο οποίος κακοποιούσε και τα 8 παιδιά μας, όλα ανήλικα κατά την χρονολογία του φόνου, ενώ ένα ακόμα μωρό 11 ημερών το είχε σκοτώσει στην αγκαλιά μου, όταν με κακοποιούσε, πριν από χρόνια.

Για να σχηματίσετε καλύτερη εικόνα για εμένα και για τις συνθήκες της πράξης που τέλεσα, θα παραθέσω αποσπάσματα από τρεις μαρτυρίες στο Εφετείο τον Ιανουάριο του 2012: Του μεγάλου γιού μου Μουράτ, της κόρης μου  Τσιδέμ και της κυρίας Παπανικολάου.

Ο μεγάλος γιος μου Μουράτ Τσιλιγκίρ:

”… Ο πατέρας μου όλο έπινε και μας χτυπούσε όλους. Τον φοβόμαστε πολύ. Είμαστε πέντε κορίτσια και τρία αγόρια. Εγώ ήμουν 18 χρονών και το μικρότερο αδέρφι μας ήταν 3 μηνών, τότε. Μέναμε στο Ν. Κεραμίδι, και δουλεύαμε στο μάζεμα των καπνών. Το σπίτι που μέναμε είχε έναν χώρο, σαν δωμάτιο, και μας το είχε δώσει ο εργοδότης μας. Ο πατέρας μας φερόταν πολύ άσχημα. Εμείς δουλεύαμε και αυτός έπαιρνε τα λεφτά, έπινε και μας έδερνε και πιο πολύ τη μάνα μας. Αυτό μας δημιουργούσε πολύ φόβο. Η μάνα μας κάθε μέρα έτρωγε ξύλο. Την έδερνε με τα χέρια και με το σκεπάρνι. Αυτή δεν έλεγε τίποτα…”

Η κόρη μου Τσιδέμ:

”… Σημερα είμαι 24 ετών. Είμαι κόρη της κατηγορουμένης. Ο θανών ήταν πατέρας μου. Ο πατέρας κάθε μέρα έπινε και μας έδερνε όλους. Χωρίς λόγο. Όλοι φοβόμαστε να πάμε στην αστυνομία. Αυτός έπινε. Χτυπούσε τη μητέρα μας με το φτυάρι και τα χέρια. Εμείς τα παιδιά δεν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι, τον φοβόμαστε. Όλοι μαζί μέναμε, όλοι πηγαίναμε όπου υπήρχε δουλειά, εμείς δουλεύαμε και ο πατέρας μας τα έτρωγε. Το σπίτι, όπου μέναμε, είχε δύο δωμάτια, όπου μέναμε 5 κορίτσια, 3 αγόρια και δύο γονείς…”

Η Αθηνά Παπανικολάου:

” Η δική μου εμπλοκή στην υπόθεση χρονολογείται από τη σύλληψη της μάνας. Εγώ ανήκα στην εταιρεία προστασίας ανηλίκων. Τέτοιο χάλι δεν είχα ξαναδεί. 8 παιδιά, όλα ανήλικα, το ένα τριών μηνών. Η μάνα κακοποιημένη φριχτά, τα παιδιά κρύφτηκαν πίσω της μόλις με είδαν. Η μάνα είχε μια πληγή έξι εκατοστών στο κεφάλι της και, όταν τη ρώτησα ποιος της την έκανε, μου είπε «αυτός». Τη ρώτησα ποιος και μου είπε ο άνδρας μου και άρχισε να κλαίει. Μου ζήτησε προστασία για τα παιδιά της. Ήταν ημιάγρια η κατάσταση. Όταν βγήκαν τα παιδιά, από το Φιλοξενείο της Θεσσαλονίκης, η κατηγορούμενη είχε αποφυλακιστεί. Εγώ ασχολιόμουν μαζί τους, κάθε μήνα, επί 8 χρόνια. Συζήτησα με την κατηγορουμένη. Μου είπε ότι έχει φάει τόσο ξύλο, η ζωή της ήταν μαρτυρική. Έμεναν στα χωράφια και κάτω από τα δέντρα. Δεν μπορούσε να ζήσει άλλο, μου είπε, και να βλέπει τα παιδιά της να τα χτυπάει. Είχε μπερδευτεί ο φόβος με το θυμό της. Δεν ήξερα την οικογένεια από πριν. Η γυναίκα ήταν φοβερά κακοποιημένη. Μου είπε ‘όπου και να πήγαινα θα με έβρισκε’. Μια φορά, μου είπε, ο άνδρας της  είχε αρπάξει το τριών μηνών μωρό από τα αυτιά, το πέταξε και πρόλαβε αυτή να το πιάσει. Εκείνη τη μέρα, όλοι ήταν στο χωράφι και γύρισαν αργά. Ο άνδρας της γύρισε από το καφενείο, τη χτύπησε και έστειλε το ένα του παιδί να του αγοράσει κρασί. Το ήπιε κι αυτό, την ξαναχτύπησε και μετά κοιμήθηκε.”»

 

Περισσότερα:

Τραγική κατάσταση για την Σανιέ Οσμάνογλου

Η αναίρεση στον Άρειο Πάγο για Σανιέ Οσμάνογλου

Η υπόθεση της Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στο προσκήνιο

 

 

 

Share

Έγκλημα ερωτικού πάθους ή συζυγοκτονία;

 

της Σίσσυς Βωβού

Δολοφόνησε και έθαψε τη σύντροφό του, μας ενημερώνουν ΤΑ ΝΕΑ στις 17/1/13, ενώ χωρίς ανάσα περνάει στο ιδεολογικό περιτύλιγμα που σερβίρει το φόνο ως «έγκλημα ερωτικού πάθους», όπως εξάλλου συμβαίνει συχνά στα Μίντια. Ως «οικογενειακή τραγωδία» αναφέρεται συνήθως ο φόνος μιας συζύγου όταν ο σύζυγος στη συνέχεια αυτοκτονεί, χωρίς καν να στηλιτεύουν το φόνο και το γεγονός ότι η γυναίκα δεν αυτοκτόνησε, απλά δολοφονήθηκε. Μ’ αυτό τον τρόπο, όπως και με το ιδεολογικό περιτύλιγμα των Νέων, στρώνεται ένα χαλί στον επόμενο συζυγοκτόνο, που έχει το άλλοθι του πάθους και ευκολότερα καταλήγει στην αφαίρεση της ζωής της συντρόφου του. Το αν η αστυνομία δίνει τέτοιο χαρακτηρισμό όταν ανακοινώνει το έγκλημα, δηλώνει τη δική της έλλειψη συνείδησης για το τι σημαίνει βία κατά των γυναικών με ακρότερη εκδήλωση το φόνο. Και αυτό δεν απαλλάσσει κανένα σοβαρό έντυπο ή Μέσο από την υποχρέωσή τους να παρουσιάσουν τις πραγματικές αιτίες, που είναι οι εξουσιαστικές σχέσεις που βασίζονται στην άρνηση της αυτοδιάθεσης των γυναικών. Ή έστω να δώσουν την είδηση ξερά, χωρίς να αναφέρουν τα «κίνητρα».

Η είδηση: « Ένας 45χρονος δολοφόνησε τη 40χρονη σύντροφό του στη Μυτιλήνη, στις 16/1/13, και στη συνέχεια, στην προσπάθειά του να εξαφανίσει τα ίχνη, έθαψε το πτώμα της στην άμμο σε παραλία. Η αντίστροφη μέτρηση για τον 45χρονο άρχισε προχθές το βράδυ, όταν η κόρη του θύματος κατήγγειλε την εξαφάνιση της γυναίκας στην Αστυνομία. Τα στοιχεία των ερευνών οδήγησαν τους αστυνομικούς στον 45χρονο, ο οποίος χθες το βράδυ ομολόγησε και υπέδειξε το σημείο όπου είχε θάψει το πτώμα.»

Μια ακόμα είδηση τραγική για τις γυναίκες, πολλές από τις οποίες ζουν καθημερινά με τον εχθρό τους, και με διάφορων βαθμών και ειδών βία, ενώ στις σημερινές συνθήκες της κρίσης τους είναι ακόμα δυσκολότερο να απεμπλακούν από τέτοιες σχέσεις.

 

Share

«Ενδοοικογενειακή Βία: Διαστάσεις και Πρακτικές Αντιμετώπισης». Όσα ακούσαμε στην ημερίδα του Δήμου Αθηναίων

Στα κείμενα που ακολουθούν παρουσιάζεται μια ημερίδα που διοργάνωσε ο Δήμος Αθηναίων με θέμα την ενδοοικογενειακή βία. Παρά τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες που μπορεί να περιέχουν, οι ομιλίες δημιουργούν ερωτηματικά και προβληματισμό, καθώς παρουσιάζουν μια πραγματικότητα ελαφρώς παραμορφωμένη. Με βάση όσα γνωριζουμε από την πολυετή ενασχόλησή μας στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών και την παροχή υπηρεσιών από την πρωτοβουλία μας σε πολλά θύματα ενδοοικογενειακής βίας, η εικόνα που δίνεται για τη δράση των φορέων σε αυτή την ημερίδα είναι πολύ φτιασιδωμένη, πράγμα που δεν βοηθάει την αντικειμενική ενημέρωση του κοινού για τις δομές στήριξης όσο και την συνειδητοποίηση των γυναικών που τις χρειάζονται για το πραγματικά προσφερόμενο έργο. Εξάλλου, το πλέγμα των κρατικών υπηρεσιών που χρειάζεται μια γυναίκα, όπως νοσοκομειακή συνδρομή, αστυνομική συνδρομή και προσφυγή στα δικαστήρια, βρίσκονται σε κατάσταση πλήρους αποδιοργάνωσης, τόσο λόγω νοοτροπιών και πατριαρχικών αντιλήψεων για αυτές τις υπηρεσίες, όσο και λόγω οικονομικής κρίσης.

Δήμητρα Σπανού και Σίσσυ Βωβού

 

Την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012, πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του 9,84 στην Τεχνόπολη του Δήμου της Αθήνας ημερίδα με θέμα «Ενδοοικογενειακή Βία: Διαστάσεις και Πρακτικές Αντιμετώπισης». Την ημερίδα άνοιξε ο δήμαρχος Αθηνών, Γιώργος Καμίνης ο οποίος ανακοίνωσε την έναρξη λειτουργίας του «Ξενώνα Φιλοξενίας Γυναικών Θυμάτων Βίας» του Δήμου την πρώτη μέρα του νέου έτους όπου θα μπορούν να φιλοξενούνται 20 γυναίκες με τα παιδιά τους και θα παρέχει ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Ακολούθησαν χαιρετισμοί από την Αντιδήμαρχο Κοινωνικής Πολιτικής και Αλληλεγγύης, κ. Καλλιόπη Γιαννοπούλου, την κ. Ζέττα Μακρή εκ μέρους της Γενικής Γραμματέας Ισότητας των Φύλων, τη Δημοτική Σύμβουλο και Πρόεδρο του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών, κ. Μαρία Κουβέλη και τη Δρ. Ουρανία Κακριδά, επικεφαλής του Europe Direct-DG Communication της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Αντιπροσώπων στην Ελλάδα και προϊσταμένη του Τμήματος Διεθνών Συνεργασιών και Δημοσίων Σχέσεων Δήμου Αθηναίων. Επίσης, την εκδήλωση χαιρέτησαν η βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ., κ. Μαρία Ρεπούση και η κ. Μαρία Ηλιοπούλου, πρόεδρος του βρεφοκομείου Αθηνών.

 

Ά μέρος: Ενδοοικογενειακή βία. Σύγχρονες προσεγγίσεις και διαστάσεις του φαινομένου.

Γράφει η Νίκη Αικατερίνη Μπαρμπαγιάννη, κλινική ψυχολόγος

To Ά μέρος της ημερίδας συντονίστηκε από την κυρία Μαρία Στρατηγάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και Πρώην Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων. Τις ομιλίες άνοιξε η κυρία Λίμπυ Τατά Αρσέλ, Κλινική Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια και Επίτιμη Καθηγήτρια Πανεπιστήμιο Κοπεγχάγης με αντικείμενο τη «Βία: κοινωνική οδύνη ή προσωπική ντροπή; Σωματική και ψυχολογική βία κατά των γυναικών στις συζυγικές και ερωτικές σχέσεις» Ως μέλος του Παρατηρητηρίου κατά της Βίας έναντι των γυναικών στη Δανία, μετέφερε το χαρμόσυνο νέο της επίτευξης της μείωσης της βίας κατά των γυναικών σχεδόν κατά 50% το χρονικό διάστημα μεταξύ 2002- 2011. Το γεγονός αυτό συνιστά απόρροια της εφαρμογής κρατικών προγραμμάτων υποστήριξης των γυναικών, θεραπείας των ανδρών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων απευθυνόμενα σε σχολεία και επαγγελματίες, όπως η εκπαίδευση αστυνομικών και γιατρών στις Πρώτες Βοήθειες. Η βία στη Δανία αφορά κυρίως νέα ζευγάρια. Οι γυναίκες 16- 29 χρονών έχουν 6 φορές πιθανότητα σε σχέση με τις μεσήλικες να υποστούν βία. Αποτέλεσμα της ενδοοικογενειακής βίας είναι ότι σημειώνονται 17 θάνατοι το χρόνο. Το κράτος κατάφερε να καταστήσει τη βία από ένα ιδιωτικό γεγονός κομμάτι του δημόσιου χώρου μέσω των παρεμβάσεών του στην ίδια την οικογένεια. Εν γένει, η βία συντηρείται από την αποσιώπηση, την επικρατούσα νομική ατιμωρησία του δράστη, την αδιαφορία των «αυτοπτών μαρτύρων» και των εμπλεκόμενων ειδικών στις μονάδες υγείας. Από την άλλη, η νομική προστασία των γυναικών αυτών είναι περιορισμένη και ελλοχεύει ο κίνδυνος του κοινωνικού στιγματισμού αφού ακόμα και η λεκτική αντίσταση της γυναίκας θεωρείται καταδικαστέα. Παρατηρείται βέβαια ότι υπάρχουν θύματα βίας με ψυχολογική εξάρτηση βασισμένη στο φόβο, στην ενοχή, στον οίκτο για τον άνδρα, στην βιωμένη ηθική ανωτερότητα έναντι αυτού, εμφανίζοντας το λεγόμενο αυτοσυντηρούμενο σύστημα βίας και υποταγής, όπου η ύπαρξη της μιας εξασφαλίζει την ύπαρξη της άλλης. Αν έχει προηγούμενες εμπειρίες βίας στην οικογένεια της η γυναίκα δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τη φύση των βίαιων πράξεων. Η γυναίκα λειτουργεί ισορροπητικά για το εγώ του άνδρα. Συνεπώς, εκείνος χρησιμοποιεί τη βία ως όχημα για να μην απολέσει εκείνη και την εξουσία που της ασκεί, καθώς επίσης, και ως ασήμαντης «λογικής και αποτελεσματικής» τιμωρητική απάντηση στις «προκλήσεις, στην υστερία και στην καταπίεση» της. Το παράδειγμα της Δανίας, μας δείχνει ότι ο άνδρας δέχεται να δεχτεί θεραπεία για την άρση της συμπεριφοράς του. Συμπερασματικά, η βία λειτουργεί σαν συναισθηματική αντίδραση απώλειας ελέγχου και εργαλείο εξουσίας που συντηρεί την ανισότητα άνδρα- γυναίκας. Η συμφιλίωση που προκύπτει μετά από ένα βίαιο επεισόδιο απλά συντηρεί τον κύκλο βίας. Στόχος της θεραπείας λοιπόν για τη γυναίκα είναι η ανατροπή της εικόνας που τρέφει για τον άνδρα ως διπλής προσωπικότητας με εξέχων το θετικό στοιχείο. Η συμβουλευτική αφορά τον προσωπικό πόνο του θύματος και την αντιμετώπιση του ως υπεύθυνου ατόμου με ελευθερία επιλογής. Ο άνδρας δεν αντιμετωπίζεται ως απάνθρωπο κτήνος. Η ουσία είναι η απόκτηση ψυχραιμίας, ωριμότητας και η αποδοχή ότι μπορούν να ζήσουν και οι δυο χωρίς αυτή τη συμβιωτική σχέση. Τέλος, η κυρία Αρσέλ παρουσίασε τα αποτελέσματα της έρευνας σε γυναίκες που διαβιούν σε ξενώνες ή ανήκουν στο γενικό πληθυσμό. Ενδεικτικές απαντήσεις που δόθηκαν ως προς την αξιολόγηση της κατάστασής τους είναι ότι θεωρούν τους εαυτούς τους λιγότερο υγιείς σωματικά, απομονωμένες, με μειωμένη διάθεση, έλεγχο και ποιότητα ζωής.

Ο λόγος δόθηκε στην βουλευτή και εκπρόσωπο της ΔΗΜΑΡ την κυρία Μαρία Ρεπούση, που είναι μέλος της Επιτροπής Ισότητας, Δικαιωμάτων και Νεολαίας της βουλής αλλά και πολυετής αγωνίστρια σε θέματα γυναικών και ισότητας. Η κυρία Ρεπούση μετέφερε τους χαιρετισμούς και τη θέση της ΔΗΜΑΡ ότι η βία είναι σύμπτωμα της ύπαρξης κυριαρχίας ανάμεσα στα φύλα και τόνισε ότι το σύγχρονο φεμινιστικό κίνημα με χρονική αφετηρία τη δεκαετία του ’70 κατέκτησε το να σταματήσουν να θεωρούνται τα θέματα ενδοοικογενειακής βίας ιδιωτική υπόθεση και να έλθουν στο προσκήνιο της δημόσιας σφαίρας. Η φύση του φαινομένου, η σημαντικότητά του και οι ενδεδειγμένες πολιτικές παρεμβάσεις, που πρέπει να υιοθετηθούν και από την Ελλάδα απορρέουν από το ότι η βία δεν αφορά συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες και πολιτισμούς αλλά είναι οριζόντια. Γνωστοποιήθηκε ότι στο κοινοβούλιο λειτουργεί διακομματική βουλή που είναι ανοιχτή σε συνεργασίες με αρμόδιους φορείς σχετικά με το θέμα της βίας.f11-kam2

Τη σκυτάλη πήρε η κυρία Στέλλα Παπαμιχαήλ, Κοινωνιολόγος- Διδάκτωρ Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο που η εισήγησή της έφερε τον τίτλο «Ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών: Ιδεολογήματα και μύθοι». Η κυρία Παπαμιχαήλ επισήμανε την ανάγκη να μελετηθούν οι μύθοι και τα στερεότυπα που εμπλέκονται με την πραγματικότητα γύρω από το θέμα επηρεάζοντας κοινωνικές αντιλήψεις και τους τρόπους αντιμετώπισής του. Η αναγκαιότητα της σύγχρονης εποχής είναι να σπάσουν τα στερεότυπα. Τα στερεότυπα αφορούν το φαινόμενο και τις αιτίες του, τη γυναίκα- θύμα και τον άνδρα- δράστη. Καταρχάς, υπάρχει η λανθασμένη πεποίθηση ότι το φαινόμενο σήμερα δεν έχει τόσο ανησυχητικές διαστάσεις και υπερπροβάλλεται, η οποία δε λαμβάνει υπόψη το σκοτεινό αριθμό των περιστατικών που δεν καταγγέλλονται και το ότι η συζυγική βία δεν αναγνωρίζεται λόγω κουλτούρας. Ο δεύτερος μύθος συνδέεται με την παραπλανητική χρήση της στατιστικής προκειμένου να αποδειχθεί ότι υπάρχει ισόβαθμη άσκηση αμοιβαίας βίας τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Η αντίληψη ότι η βία διαδραματίζεται στα χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα έχει βάση απλά εξαιτίας του ότι οι γυναίκες που προέρχονται από αυτά καταφεύγουν σε δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες εν αντιθέσει με τις γυναίκες υψηλότερων στρωμάτων που «σιωπούν» για να προστατεύσουν το κοινωνικό στάτους τους. Η χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών με τη άσκηση βίας δεν αποτελεί σχέση αιτίας- αιτιατού. Ο μύθος ότι η βία προκαλείται από τη γυναικεία συμπεριφορά, καταρρίπτεται εφόσον η επιλογή της βίας είναι απόφαση του ίδιου του δράστη αφού συχνά οι γυναίκες προσπαθούν να λειτουργούν προληπτικά. Συνεκδοχικά, οι γυναίκες δεν απολαμβάνουν την άσκηση βίας μαζοχιστικά αλλά οι αντικειμενικές δυσκολίες την αποθαρρύνουν να απομακρυνθεί. Η εμπειρία δείχνει ότι οι γυναίκες- θύματα προέρχονται από όλα τα μορφωτικά και επαγγελματικά επίπεδα και όχι μόνο από τα χαμηλά, όπως πιστεύεται. Ίσως, η ίδια η βία την αναγκάζει να εγκαταλείπει την επαγγελματική της σταδιοδρομία. Ο μύθος του «άρρωστου» βίαιου άνδρα καταβαραθρώνεται εφόσον μόνο το 10% έχει διαγνωστεί με ψυχική ή πνευματική ασθένεια, όπως και από το γεγονός ότι πολλοί εξαντλούν την επιθετικότητά τους σε ιδιωτικό επίπεδο εμφανίζοντας ευχάριστο κοινωνικό πρόσωπο. Η δυσκολία ελέγχου του θυμού δεν ευσταθεί αφού είναι ένα συναίσθημα ενώ η βία είναι μια επιλεγμένη συμπεριφορά. Υπό διερεύνηση είναι ο μύθος ότι η βία σχετίζεται νομοτελειακά με το τραυματικό παρελθόν κακοποίησης στην παιδική ηλικία δράστη και θύματος, μιας και περιέχει δόση αλήθειας. Η κυρία Παπαμιχαήλ μας καλεί να εγκαταλείψουμε τα στερεότυπα επαναπροσδιορίζοντας το νόημα των κοινωνικών φύλων μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία.

Η επόμενη ομιλία διεξήχθη από την κυρία Ελισάβετ Ιωαννίδη, Επιμελήτρια Τομέα Κοινωνιολογίας στην Ε.Σ.Δ.Υ. με αντικείμενο την «Ενδοοικογενειακή βία στην Ευρώπη και στην χώρα μας-Αποτελέσματα προγράμματος DO.V.E. (Domestic violence in Europe)». Είναι μια έρευνα με κλίμακες που υλοποιήθηκε μέχρι το 2011 σε 8 ευρωπαϊκές χώρες ( Ελλάδα, Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία, Ουγγαρία, Σουηδία, Γερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο) η οποία καταδεικνύει ότι τελικά η βία δεν έχει φύλο. Οι κλίμακες μετρούν τι έκανε η γυναίκα και τι έκανε ο σύντροφός της αναφερόμενες σε βίαιες πράξεις και πράξεις συναισθηματικής και γνωσιακής διαπραγμάτευσης που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια του καυγά. Μετρήθηκε η ψυχολογική βία, ο σεξουαλικός εξαναγκασμός, η σωματική επίθεση και ο τραυματισμός μικρής και σοβαρής έκτασης. Σε ένα καυγά κυρίως κυριαρχεί η διαπραγμάτευση και η ψυχολογική βία. Ειδικότερα, η Ελλάδα καταλαμβάνει τις πρώτες θέσεις στην Ευρώπη στην έκφραση ψυχολογικής βίας, στον ψυχολογικό εξαναγκασμό και στη σωματική επίθεση στον ανδρικό και γυναικείο πληθυσμό. Αυτό σημαίνει ότι σε ένα καυγά αντιδρούν και οι δυο χωρίς η γυναίκα να μείνει παθητικός δέκτης όπως πιστεύεται. Μια πιθανή ερμηνεία για αυτά τα υψηλά ποσοστά είναι η επιρροή που ασκεί η οικονομική κρίση στη δημιουργία έντασης στην οικογενειακή ζωή.

Η τελευταία εισήγηση πραγματώθηκε από την κυρία Σεβαστή Χατζηφωτίου με θεματική «Ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών: Ο φαύλος κύκλος της βίας». Η κυρία Χατζηφωτίου ξεκίνησε λέγοντας ότι πια με το νόμο 3500/2006 η άσκηση ενδοοικογενειακής βίας μεταξύ των μελών της οικογένειας απαγορεύεται. Ως ενδοοικογενειακή βία ορίζεται κάθε είδους σωματικής, σεξουαλικής και ψυχολογικής βίας. Η βία κατά των γυναικών, ως παγκόσμιο και διαχρονικό φαινόμενο βασίζεται σε διακρίσεις ανάμεσα στα φύλα, αποσκοπεί στην άσκηση ελέγχου εκ μέρους του δράστη και προκαλεί κάθε είδους πόνο, βλάβη, εξαναγκασμό και αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας. Εν συνεχεία, παρατέθηκαν σενάρια προερχόμενα από πραγματικές συνεντεύξεις γυναικών που μας ωθούν να συνειδητοποιήσουμε πότε κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με τη βία. Έγινε καταγραφή των εκφάνσεων και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της κάθε μορφής βίας. Η σωματική βία, λόγου χάρη, κυμαίνεται από μια απλή απώθηση έως και την πρόκληση θανάτου. Η σεξουαλική αφορά τον εξαναγκασμό σε σεξουαλική συνεύρεση με το σύντροφο και μπορεί να συμπεριλάβει ακόμη και σεξουαλικές πρακτικές με τις οποίες η γυναίκα δεν είναι σύμφωνη. Στα πλαίσια του γάμου πολλοί πιστεύουν ότι η σεξουαλική συνεύρεση είναι αναφαίρετο δικαίωμα ανεξάρτητα της επιθυμίας του συντρόφου. Η ψυχολογική βία είναι εκείνη που συνήθως λειτουργεί σαν αφετηρία για την έναρξη του φαινομένου της ενδοοικογενειακής βίας και εμπεριέχει βρισιές, προσβολές, ταπεινώσεις, απειλές και εκφοβισμό ως μέσο άσκησης ελέγχου. Δημιουργούνται σκηνές ζηλοτυπίας και ασκείται έλεγχος στην κοινωνική ζωή του θύματος. Ο οικονομικός περιορισμός του θύματος χρησιμοποιείται από το θύτη για να καταστήσει το θύμα πλήρως εξαρτώμενο από αυτόν. Στην προσπάθεια να δοθεί απάντηση στο ερώτημα «γιατί μια γυναίκα δε μπορεί να φύγει από την κακοποιητική σχέση;» τελικά δίνεται από το φαύλο κύκλο της βίας- που πλέον χρησιμοποιείται και σαν νομικό επιχείρημα- και αποτελείται από 3 φάσεις: Την αυξανόμενη ένταση, την έκρηξη και την ηρεμία. Στην πρώτη φάση περιλαμβάνεται μικρής έκτασης λεκτική και σωματική βία, με απόδοση ευθυνών στο θύμα. Εκείνο, ίσως, προσπαθεί να καταπραΰνει το θύτη, όντας υπάκουο ή αποφεύγοντας τον και εκείνος επιδιώκει να το απομονώσει από τον περίγυρό του και να το ελέγξει. Επικρατεί φόβος, η κατάσταση επιδεινώνεται και τότε λαμβάνει χώρα η δεύτερη έντονη φάση κατά την οποία πραγματοποιείται το συμβάν. Προκαλούνται ζημιές, τρομοκρατία και ενδεχομένως το θύμα να επιχειρεί να αποφορτίσει την κατάσταση επειδή δεν μπορεί να χειριστεί την κλιμάκωση της έντασης που δημιουργείται. Το θύμα διακατέχεται από ψυχοσωματικά συμπτώματα όπως πόνο, φόβο, απόγνωση, ταπείνωση. Στο τελευταίο στάδιο, ή αλλιώς «μήνας του μέλιτος» ο θύτης επιδεικνύει μεταμέλεια, εκλιπαρεί για συγχώρεση, πιθανόν να προσφέρει δώρα και υπόσχεται να αλλάξει. Ωστόσο, επιρρίπτει ευθύνες στη σύντροφο για το συμβάν και ελαχιστοποιεί την βίαιη συμπεριφορά με αποτέλεσμα τη μεταστροφή της γυναίκας. Εν κατακλείδι, γίνεται αναφορά σε δυο εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν άνδρες να αναγνωρίσουν τη συμπεριφορά τους και να την απαξιώσουν. Τον τροχό της δύναμης και του ελέγχου και τον τροχό της ισότητας. Ωστόσο, είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν και σε γυναίκες προκειμένου να αναγνωρίσουν τις συμπεριφορές του συντρόφου της. Εν τέλει, εκφράζεται η πεποίθηση ότι είναι στο χέρι όλων μας να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της βίας δείχνοντας μηδενική ανοχή.

Β’ Μέρος «Ενδοοικογενειακή Βία: Διαστάσεις και Πρακτικές Αντιμετώπισης»

Γράφει η Αθανασία Φουσέκη, ψυχολόγος

Το δεύτερο μέρος της ημερίδας άνοιξε με την πρώτη θεματική «Προστασία θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας και trafficking: σημερινή κατάσταση, προβληματισμοί και προκλήσεις για το άμεσο μέλλον» ο εκπρόσωπος του «Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Ε.Κ.Κ.Α.). Τον λόγο έδωσε στην κ. Θεοδώρα Γιαννή, Κοινωνική Λειτουργό ΜSc, Προϊσταμένη του Τμήματος Υποδοχής, Επιτόπιας Παρέμβασης και Κέντρου Κοινωνικής Στήριξης Αμπελοκήπων του Ε.Κ.Κ.Α. η οποία παρουσίασε τη δράση του εν λόγω φορέα. Το Ε.Κ.Κ.Α. ως κρατικός φορέας ανήκει στο υπουργείο κοινωνικής ασφάλειας και πρόνοιας και έχοντας ένα συντονιστικό, παρεμβατικό και επιτελικό ρόλο συμβάλλει στη διαμόρφωση πολιτικών για την αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων. Με στόχο την παρέμβαση στη κρίση απευθύνεται σε όλους τους πολίτες που μπορεί να βρεθούν σε έκτακτη ψυχολογική και κοινωνική κατάσταση (παιδιά και ενήλικες, θύματα βίας, ενώ δίδεται έμφαση στις γυναίκες θύματα βίας, ενδοοικογενειακής ή trafficking). Πύλη εισόδου όλων των αιτημάτων αποτελούν η 24ωρης λειτουργίας τηλεφωνική γραμμή άμεσης κοινωνικής βοήθειας 15900 και η γραμμή πληροφόρησης και συμβουλευτικής σε θέματα πρόνοιας και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης 197. Ο φορέας διαθέτει κέντρα κοινωνικής στήριξης, κέντρα επείγουσας υποδοχής και καταφύγια προστατευμένης φιλοξενίας. Οι ξενώνες του φορέα είναι δύο εντός Αττικής και αναμένεται μέσω ΕΣΠΑ η λειτουργία άλλων δύο στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Στους ξενώνες οι κακοποιημένες γυναίκες μπορούν να φιλοξενηθούν χωρίς προϋποθέσεις. Μετά τη λήψη του κοινωνικού ιστορικού της γυναίκας, την εκτίμηση της επικινδυνότητας της κατάστασής της και αφού ενημερωθεί για όλα τα ζητήματα (θέματα νομικά και επιμέλειας κλπ) που την αφορούν γίνεται η διαμόρφωση και ο προγραμματισμός του σχεδίου δράσης με σκοπό την αποκατάστασή της. Απασχολούν ιδιαίτερα τα ζητήματα της μικρής δυνατότητας εκπροσώπησης και της έλλειψης ενδιάμεσων δομών ενώ προτείνεται ως μεσοπρόθεσμη λύση, μέχρι η γυναίκα να ορθοποδήσει, η δημιουργία κοινωνικών διαμερισμάτων. Όσον αφορά τις μετανάστριες κακοποιημένες γυναίκες, το Ε.Κ.Κ.Α. διευκολύνει τη διαδικασία νομιμοποίησης τους που προβλέπει η αντίστοιχη νομοθεσία, για όσο διάστημα βρίσκονται σε ανάγκη.

«Μου έχει κάνει τόσα, θέλω να φύγω αλλά στο τέλος επιστρέφω».

Αμέσως μετά, παρουσιάστηκε η μελέτη της κ. Ευφροσύνης Σπανέα, Ψυχολόγου, Συμβούλου Ψυχοκοινωνικής Στήριξης στο Συμβουλευτικό Κέντρο Γυναικών της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων. Με την τοποθέτησή της, επιχείρησε να εξηγήσει τη δυναμική της κακοποιητικής σχέσης που φαίνεται να εμποδίζει τη γυναίκα να εγκαταλείψει την επικίνδυνη για εκείνη και τα παιδιά της σχέση με αποτέλεσμα να δέχεται η ίδια τη μομφή και την κατάκριση της κοινής γνώμης. Εκτός από τους κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες παραμονής σε μια κακοποιητική σχέση, όπως η οικονομική εξάρτηση από το σύζυγο, τα νομοθετικά προβλήματα κ.α., δεν πρέπει να περιφρονούμε τα ενδοψυχικά εμπόδια, τα οποία συνήθως αποδίδουμε λανθασμένα στην αδυναμία της γυναίκας. Συγκεκριμένα, σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της κακοποιητικής σχέσης παίζει ο παράγοντας της δέσμευσης και το μέγεθος της επένδυσης. Έρευνες δείχνουν ότι όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα συζεί η γυναίκα με τον κακοποιητικό σύντροφο και όσο περισσότερα έχει επενδύσει στη σχέση τους (χρόνο, χρήμα, συναισθηματική ενέργεια) τόσο πιο πιθανό είναι να παραμείνει στη σχέση αυτή. Επίσης, η κακοποιητική σχέση είναι ιδιαιτέρως απαιτητική, με το βίαιο σύντροφο να έχει συνήθως παράλογες προσδοκίες για τη λειτουργία της σχέσης και την τάση να απομονώνει τη γυναίκα από τον κοινωνικό και επαγγελματικό περίγυρο της. Το αποτέλεσμα είναι η γυναίκα να αισθάνεται τον βίαιο άντρα της ως το μοναδικό της στήριγμα και σε συνδυασμό με την απουσία άλλων εναλλακτικών να αυξάνεται η δέσμευση και η εξάρτησής της σε εκείνον. Έρευνες δείχνουν, επίσης, ότι η ανισότητα στη κατανομή δύναμης και εξουσίας της σχέσης είναι ένας ακόμη παράγοντας που διαμορφώνει την ιδιαίτερη σχέση της γυναίκας με τον κακοποιητή της, καθώς δημιουργείται ένα σύστημα ομοιόστασης όπου η αίσθηση δύναμης και ανημποριάς τρέφει η μία την άλλη. Τα συναισθήματα αγάπης είναι ένας ακόμα ισχυρός λόγος που επιλέγουν οι γυναίκες να μείνουν στις βίαιες σχέσεις. Το παράδοξο αυτό, δηλαδή το να ερωτευτεί κανείς κάποιον γνωρίζοντας ότι η σχέση μαζί του θα είναι τοξική, ερμηνεύεται από τη θεωρία του συναισθηματικού δεσμού. Οι γυναίκες που βρίσκονται σε κακοποιητικές σχέσεις ισχυρότερης έντασης και με πιο συχνά επεισόδια κακοποίησης αναφέρουν και περισσότερα συναισθήματα αγάπης και δέσμευσης. Εδώ, η λέξη κλειδί είναι η ασταθής μεταχείριση, καθώς χαρακτηριστικό των σχέσεων αυτών είναι η απρόβλεπτη και διακοπτόμενη κακοποίηση, η οποία εναλλάσσεται με περιόδους ηρεμίας και τρυφερότητας. Με αυτόν τον τρόπο, οι γυναίκες παγιδεύονται. Τέλος, οι γυναίκες που εκτίθενται πρώιμα στην εγκατάλειψη και στη βία είτε ως μάρτυρες είτε ως αποδέκτες βίας, τείνουν να την περιμένουν και ως τρόπο ζωής. Έτσι, η εμπειρία μίας γυναίκας ως παιδί με τους γονείς της, γίνεται ο οδηγός συμπεριφοράς της στις ερωτικές της σχέσεις και φαίνεται να υπάρχει ισχυρή συνάφεια των βιωμάτων κακοποίησης ή παραμέλησης στην παιδική ηλικία με τη μεταγενέστερη διατήρηση βίαιων ερωτικών σχέσεων. Είναι δύσκολο να αναζητήσουμε το φως, όταν έχουμε χαθεί στο σκοτάδι.

Κατόπιν, πήρε τη σκυτάλη η κ. Ειρήνη Σιώζου, Δικηγόρος και Σύμβουλος Ψυχοκοινωνικής Στήριξης στο Συμβουλευτικό Κέντρο της Γ.Γ.Ι.Φ. Η θεματική που αναπτύχθηκε από πλευράς της αφορούσε την φυγή από το κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον, τις έννομες συνέπειες και τη συνδρομή της Νομικής Συμβουλευτικής. Μετά από μία σύντομη αναφορά ενός περιστατικού του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών και στα νομικά ζητήματα που δημιουργούνται, κατέστη σαφές ότι εν γένει, αυτό που χρειάζεται είναι να κινητοποιηθεί το ίδιο το θύμα της βίας. Αναφέρθηκε ότι τα εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας διώκονται πλέον αυτεπαγγέλτως, δηλαδή, χωρίς να υποβάλλει μήνυση το θύμα, ο ίδιος ο εισαγγελέας μπορεί να ασκήσει ποινική δίωξη αν λάβει γνώση της κατάστασης. Μία πιο ήπια μορφή ποινικής κινητοποίησης, είναι η προσφυγή στον εισαγγελέα ακροάσεων, ώστε να ζητηθεί να γίνουν συστάσεις στον κακοποιητικό σύζυγο, κάτι που φέρει θετικά αποτελέσματα στη περίπτωση του συζύγου που έχει το προφίλ του καλού οικογενειάρχη και δεν είχε κατά το παρελθόν μπλεξίματα με την αστυνομία. Η παραίνεση είναι οι γυναίκες να αποκαλύπτουν την κατάστασή τους από τα πρώτα στάδια της βίας. Καλώντας την αστυνομία την ώρα του επεισοδίου και υποβάλλοντας μήνυση, κινείται η διαδικασία του αυτοφώρου, όπου ο άντρας κρατείται το βράδυ στο αστυνομικό τμήμα και την επομένη περνάει από δικαστήριο. Μια τέτοια δράση στα πρώτα στάδια της κακοποίησης είναι ένα γερό ταρακούνημα για τον βίαιο σύζυγο. Επίσης, με τον θεσμό της ποινικής διαμεσολάβησης μπορεί ο βίαιος σύζυγος με αίτησή του στον εισαγγελέα να μπει σε ένα ειδικό πρόγραμμα ψυχικής θεραπείας ή ενδεχομένως να απομακρυνθεί από την οικογενειακή στέγη. Όσον αφορά τα αστικά θέματα, όταν το ζευγάρι αποφασίσει εν τέλει να χωρίσει, σε περίπτωση που δεν έχει γίνει ένα ιδιωτικό συμφωνητικό μεταξύ τους για την επιμέλεια των παιδιών, η λύση θα δοθεί δικαστικώς. Αν υπάρχει ενδοοικογενειακή βία το πιθανότερο είναι ότι η κακοποιημένη γυναίκα θα επιτύχει την επιμέλεια καθώς επίσης και τη μετοίκιση του συζύγου, ενώ στη περίπτωση μεγάλου κινδύνου για εκείνη και τα παιδιά της μπορεί να ζητήσει ασφαλιστικά μέτρα, ώστε να μη την πλησιάζει ο σύζυγος. Η ποινική διαδικασία με την αστική δεν μπλέκονται, ούτε ταυτίζονται. Μπορεί η γυναίκα να κινηθεί αστικά χωρίς να κινηθεί ποινικά και το αντίστροφο ανάλογα με το τι εκείνη θα επιλέξει για να απαλλαγεί από τη βίαιη σχέση. Παρά τις όποιες δυσκολίες και καθυστερήσεις του νομοθετικού συστήματος, η συμβουλή είναι οι γυναίκες να διεκδικούν το νομικό κομμάτι που μπορεί να τις βοηθήσει να αλλάξουν τη ζωή τους προς το καλύτερο.

Στο τέλος του δεύτερου μέρους της ημερίδας μίλησε η κ. Γεωργία Μπούρη Κοινωνική Λειτουργός MSc στο Τμήμα Κοινωνικών Πολιτικών και Πολιτικών Ισότητας των Φύλων του Δήμου Αθηνών. Η ομιλήτρια αναφέρθηκε στην αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών στήριξης των γυναικών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας αλλά και τα ερωτήματα και τους περιορισμούς που ανακύπτουν. Στα πλαίσια της παροχής αποτελεσματικότερων υπηρεσιών στα θέματα ενδοοικογενειακής βίας τέθηκαν σε λειτουργία στη χώρα μας ξενώνες και συμβουλευτικά κέντρα κακοποιημένων γυναικών κάθε εθνικότητας, τα οποία έχουν σαν στόχο αφενός τη πρωτογενή πρόληψη μέσω της δημοσιοποίησης του προβλήματος και της ευαισθητοποίησης του κοινωνικού συνόλου και αφετέρου τη δευτερογενή πρόληψη μέσω της αποτροπής καταστάσεων με σοβαρότερες συνέπειες. Οι ξενώνες δίνουν τη δυνατότητα στη κακοποιημένη γυναίκα να επανακτήσει τον εαυτό της παρέχοντας της ψυχολογική στήριξη και τη βοηθούν να ανακαλύψει εναλλακτικές λύσεις στη ζωή της είτε αποφασίσει να επιστρέψει στη βίαιη σχέση είτε όχι. Παρέχουν στέγη, προστασία, ασφάλεια, ψυχολογική υποστήριξη και κοινωνική κάλυψη, νομικές συμβουλές και πληροφορίες για τη λειτουργία άλλων κοινωνικών φορέων. Οι διευθύνσεις των ξενώνων καθώς και τα αρχεία των φιλοξενουμένων είναι απόρρητα. Η συμβουλευτική βοηθά τις γυναίκες να δουν τη πραγματική εικόνα του εαυτού τους μέσα από ένα κλίμα σταθερότητας, ώστε να καταφέρουν να επουλώσουν τις πληγές τους. Η συμβουλευτική είναι η πιο κατάλληλη παροχή για την πρόληψη της βίας σε όλα τα επίπεδα (πρωτογενής, δευτερογενής, τριτογενής πρόληψη). Οι παρεμβάσεις έχουν αποτελεσματικότητα και αποτελούν τις βάσεις για ένα αισιόδοξο μέλλον. Παρουσιάζονται, όμως, κάποιοι περιορισμοί όπως η έλλειψη πόρων για κοινωνικές παρεμβάσεις, κατάλληλου σχεδιασμού για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας καθώς και η έλλειψη ευαισθητοποίησης και παιδείας του κοινωνικού συνόλου πάνω στο φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας. Τέλος, επισημαίνεται η βαρύτητα υλοποίησης του μεγάλου προγράμματος δημιουργίας υπηρεσιών και δομών σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας. Στα πλαίσια αυτά, ο Δήμος Αθηναίων δύο χρόνια μετά την αναστολή του πρώτου ξενώνα, σύντομα θα λειτουργήσει ξανά τη δομή κακοποιημένων γυναικών με τα παιδιά τους.

Γ’ Μέρος: Παρεμβάσεις και Προτάσεις Φορέων και Οργανώσεων

Γράφει η Άντρη Γεωρνταμιλή, επικοινωνία & media

Η πρώτη ομιλήτρια, κ. Άννα Μάινα, ως κοινωνιολόγος υγείας και επιστημονικός συνεργάτης της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας (Ε.Σ.Δ.Υ.) μίλησε για το ζήτημα της παραμέλησης της υγείας σε εποχές οικονομικής κρίσης. Όπως, ανέφερε, ο δανεισμός, η εργασιακή ανασφάλεια, η μείωση ή η απώλεια του εισοδήματος, η ανεργία και η έλλειψη στέγης συνιστούν παράγοντες που ευνοούν την αύξηση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας, καθώς οι άνθρωποι υιοθετούν ένα μη υγιεινό τρόπο ζωής, παραμελούν την υγεία τους, ενώ ταυτόχρονα, εμφανίζονται στο γενικό πληθυσμό και ιδίως στις χαμηλές κοινωνικές τάξεις εντονότερα ψυχικές διαταραχές, όπως το στρες και η κατάθλιψη, προβλήματα εξάρτησης από ουσίες, καρδιαγγειακά νοσήματα και αυτοκτονίες. Σύμφωνα με αδημοσίευτα ακόμη στοιχεία, οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί 40% στο πρώτο μισό του 2011 συγκριτικά με την ίδια εποχή του 2010. Η κρίση έφερε λοιπόν, αυξημένα περιστατικά ψυχοπαθολογίας, όπως η αγχώδης διαταραχή και η κατάθλιψη όσο και περιστατικά σωματικών συμπτώσεων μεταξύ των οποίων πονοκεφάλους, ταχυκαρδίες, διαταραχές ύπνου, προβλήματα πεπτικής φύσης και πτώση της σεξουαλικής επιθυμίας και στα δύο φύλα. Όπως είναι φυσικό λοιπόν, η κρίση αυξάνει τις κοινωνικές ανισότητες και στην υγεία.

Οι συμβουλές που έδωσε η κ. Μάινα, είναι καταρχήν να μην κατηγορούμε τον εαυτό μας για όσα μας συμβαίνουν, να κοινωνικοποιούμε το πρόβλημά μιλώντας γι’ αυτό και να δώσουμε βάρος στην οικογένεια και τους φίλους μας. Ακόμα, σύστησε επιστροφή στο μεσογειακό μοντέλο διατροφής, φροντίδα της υγείας μας και σωματική άσκηση κυρίως μέσα από περπάτημα και περιπάτους, ασχολία με τις τέχνες ως μέσο ισορρόπησης, επαφή με τη φύση. Επίσης, τόνισε ιδιαίτερα ότι είναι απαραίτητο να ρυθμίζουμε το πρόγραμμα ύπνου, να θέτουμε σαφή διαχωρισμό των χώρων και ωρών κούρασης και ξεκούρασης και να είμαστε επιεικείς με τον εργαζόμενο εαυτό μας.

Όσον αφορά στις γυναίκες, η κ. Μάινα σχολίασε εύστοχα ότι «οφείλουμε να προσέχουμε γιατί ναι μεν έχουμε μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής από τους άνδρες, αλλά έχουμε μεγαλύτερο ποσοστό νοσηρότητας και αυτό, στην ελληνική κοινωνία έχει να κάνει, πέρα από τους βιολογικούς παράγοντες, και με το γεγονός ότι μια γυναίκα στη ζωή της δε θα τύχει τόσης φροντίδας όση ένας άνδρας από τη σύζυγό του»

Στη συνέχεια της ημερίδας η κ. Ειρήνη Σταματέλλη, κοινωνική λειτουργός, παρουσίασε μια ανθολογία από spots από την Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων [ «Δεν είσαι μόνη» – Γραμμή S.O.S. 15900, «Τελευταία φορά»] και από ευρωπαϊκά προγράμματα, ενώ μίλησε και για την καμπάνια του «Ευρωπαϊκό λόμπυ Γυναικών» σκοπός του οποίου είναι να αναπτύσσει πολιτικές για την κατοχύρωση της ισότητας ανάμεσα στα φύλα σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης καλώντας οργανώσεις να υπογράψουν μια δήλωση, ώστε να θεσπιστεί το 2015 ως έτος για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών καθώς η Ε.Ε. δεν έχει μια δεσμευτική νομοθεσία για τη βία κατά των γυναικών παρά το γεγονός ότι, όπως ανέφερε, στην Ε.Ε. υπολογίζεται ότι το 1/5 των γυναικών υποφέρουν από βία μέσα στο σπίτι, πάνω από 1 στις 10 γυναίκες είναι θύμα σεξουαλικής βίας και 7 γυναίκες πεθαίνουν κάθε μέρα από ενδοοικογενειακή βία.

Στη συνέχεια, το λόγο πήρε η κ. Γαλήνη Masliuk, πρόεδρος της Ουκρανική Κοινότητας, η οποία ξεκίνησε με τη διαπίστωση ότι μπορεί να γνωρίζουμε πολλά περιστατικά βίας κατά γυναικών, αλλά τα ίδια τα θύματα σπανίως το καταγγέλλουν γιατί δεν εμπιστεύονται τη δικαιοσύνη.

Η κ. Masliuk αναφέρθηκε στην περίπτωση ενός νησιού όπου οι ντόπιοι είχαν παντρευτεί σε μεγάλο ποσοστό μετανάστριες από την Ουκρανία, πολλές από τις οποίες έτυχαν ενδοοικογενειακής κακοποίησης. Πολλοί άνδρες, όταν αντιλήφθηκαν ότι μία γυναίκα τόλμησε να κάνει καταγγελία, άρχισαν να καταγγέλλουν ότι οι ίδιοι ήταν τα θύματα της κακοποίησης εντοπίζοντας συχνά ως αιτία του κακού της καταγωγή των συζύγων τους!!! Η κ.Masliuk αντιλήφθηκε τότε, όπως ανέφερε, την ανάγκη έναρξης διαπολιτισμικών σχέσεων λόγω των πολλών μεικτών γάμων στην Ελλάδα στους οποίους ακολουθείται ένα παραδοσιακό και καταπιεστικό για τη γυναίκα μοντέλο. Κλείνοντας, υπενθύμισε ότι πολλές γυναίκες ευτυχώς κατάφεραν και καταφέρνουν, τελικά, να ξεφύγουν από τέτοιους γάμους, περνώντας όμως από δύσκολες καταστάσεις, από πολλή βία, πόνο και με αποκορύφωμα τον τραυματισμό της παιδικής ψυχής.

Στη συνέχεια, της ημερίδας ουσιαστική ήταν και η συμμετοχή της κ. Κυβέλης Κούβελα, εθελόντριας στο Γραφείο Πολιτικών Ισότητας των Φύλων του Δήμου Αθηνών, που μίλησε για τα τρέχοντα Ευρωπαϊκά προγράμματα που ασχολούνται με την ενδοοικογενειακή βία. Η κ. Κούβελα επεσήμανε ότι η έννοια της ενδοοικογενειακής βίας έχει τις ρίζες της στην ίδια την οικογένεια και στον τρόπο που ιστορικά, θεσμικά και κοινωνικά κατασκευάστηκε. Εξέφρασε, μάλιστα, την άποψη ότι παρά τους αγώνες του γυναικείου κινήματος που έφεραν ριζοσπαστικές αλλαγές διεκδικώντας ισότητα, ορατότητα και δημόσιο βήμα η ενδοοικογενειακή βία παρέμενε για χρόνια θέμα ιδιωτικό και επομένως ο χώρος παρέμβασης και ήταν περιορισμένος. Στην Ελλάδα, δόθηκε ο χώρος μόλις το 2006 με την αναγνώριση του βιασμού μέσα στην οικογένεια.

Η κ. Κούβελα αναφέρθηκε εν τέλει, επιλεκτικά και συνοπτικά στα εξής:

Το πρόγραμμα “E-MARIA” είναι ένα από τα ευρωπαϊκά προγράμματα που ξεκίνησαν το 2012 με σκοπό να βελτιώσει την παρέμβαση στα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας με την ανάπτυξη καινοτόμων προσεγγίσεων και μέσων για την αξιολόγηση του κινδύνου. Οι βασικοί του στόχοι αφορούν στην πρόληψη της πιθανότητας επίθεσης και την προώθηση της ασφάλειας και της προστασίας και την αποτροπή της περαιτέρω θυματοποίησής των γυναικών – θυμάτων βίας τους, την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των φορέων που εμπλέκονται καθώς και την ανάπτυξη επίσημων και ανεπίσημων δικτύων.

Ένα από τα πιο σημαντικά προγράμματα με σαφή προσανατολισμό στην ενδοοικογενειακή βία είναι το “DAPHNE project”. Που στοχεύει στην αρωγή και ενθάρρυνση των ΜΚΟ και των άλλων οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στον τομέα την εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών, την ανάπτυξη και εφαρμογή δράσεων ευαισθητοποίησης της κοινωνίας, τη δημιουργία και υποστήριξη διεπιστημονικών δικτύων, τη διάδοση των πληροφοριών και των καλών πρακτικών, το σχεδιασμό και τον έλεγχο εκπαιδευτικού υλικού κ.α. Φαίνεται , όμως ότι δεν θα υπάρξει και 4ο DAPNHE project.

Αναφοράς αξίζουν, ακόμη, η «Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης», δηλαδή, η «Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας», που υπογράφθηκε και επικυρώθηκε και από την τελευταία χώρα τον Μάρτιο του 2012 αλλά και το “European Pact for gender Equality” – Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Ισότητα των Φύλων 2011-2020 το οποίο ακολουθεί το αντίστοιχο που προηγήθηκε προ πενταετίας και εναρμονίζεται με το αντίστοιχο πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις στρατηγικές ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών το 2010-2015 και ουσιαστικά στα θέματα της ενδοοικογενειακής βίας.

Ακόμη, παρέμβαση ζήτησε να κάνει και η κ. Κική Πετρουλάκη από το «Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά τη Βίας» Όπως τόνισε, οφείλει το σύστημα εν τω συνόλω του να ασχοληθεί με το ζήτημα ώστε να ξεκαθαρίζεται στην εκάστοτε κοινότητα ότι αυτή η βία δεν είναι ευθύνη του θύματος αλλά του θύτη αποκλειστικά και επομένως, δεν είναι ντροπή να μιλήσει μια γυναίκα γι αυτό ανοιχτά. Η κ. Πετρουλάκη, επεσήμανε την ανάγκη εκπαίδευσης πάνω στις υγιείς σχέσεις στους έφηβους και στις έφηβες αλλά και εκπαίδευσης σε επαγγελματίες όπως είναι οι εκπαιδευτικοί, οι επαγγελματίες Υγείας καθώς οι γυναίκες όταν πηγαίνουν στα νοσοκομεία συχνά δεν τεκμηριώνουν γιατί δεν είναι απόρρητοι οι φάκελοι, οι αστυνομικοί που με διάφορα επιχειρήματα προσπαθούν να πείσουν τις γυναίκες να μην προχωρήσουν σε μηνύσεις, οι δικαστικοί κ.α. Η μεγαλύτερη μερίδα όλων αυτών, εκούσια ή ακούσια καταλήγουν σήμερα να αντιμετωπίζουν τα θύματα βίας με τα δικά τους στερεότυπα. Τέλος, η κ. Πετρουλάκη αναφέρθηκε στο τρέχον πρόγραμμα του Δικτύου, «Αντί-Δράσεις κατά της Βίας μεταξύ Ερωτικών Συντρόφων».

Λίγο πριν το κλείσιμο, έκαναν σύντομες παρεμβάσεις οι εκπρόσωποι του Κέντρου Γυναικείων Μελετών και Ερευνών (πρώην ΔΙΟΤΙΜΑ), του Κέντρου Γυναικών Καρδίτσας και του ΚΕ.Μ.Ο.Π Ναυπάκτου, ενώ η κ. Μάινα ξαναπήρε το λόγο εμβόλιμα για να μιλήσει για το πρόβλημα της πολυφαρμακίας στην Ελλάδα και τους συνιστώμενους τρόπους λήψης φαρμάκων.

Η μερίδα έκλεισε με τις ευχαριστίες της Αντιδημάρχου κ. Πόπης Γιαννοπούλου προς όλο το Τμήμα Πολιτικών Ισότητας των Φύλων και τον τμηματάρχη κ. Δ.Παπαχαραλάμπους, την Γ.Γ.Ι.Φ. και όλους όσοι δούλεψαν και βοήθησαν για τη δημιουργία του Ξενώνα. Ανέφερε μάλιστα, σε ιδιαίτερα συγκινησιακό κλίμα ότι ο ξενώνας αποτελούσε εξ αρχής το πρώτο και κύριο στοίχημα για τη θητεία της και αν και ολοκληρώθηκε μετά από πολλές γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, στο τέλος του έτους θα είναι έτοιμος για να παράσχει την απαιτούμενη φροντίδα σε γυναίκες που προσπαθούν να βγουν από τις συμπληγάδες.

Πηγή: social activism

Share

25 Νοέμβρη, ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών: ένα καλό νέο

της Σίσσυς Βωβού

Η Βαλπόνα, η γυναίκα που ακρωτηρίασε ο εν διαστάσει σύζυγός της και στα τέσσερα άκρα, είναι σήμερα καλά, με κάποιες αναπηρίες βέβαια, και μπορεί να απολαμβάνει τη ζωή που εκείνος με τον πιο βάρβαρο τρόπο θέλησε να της στερήσει. Τον Απρίλιο του 2009, μάθαμε ότι ακρωτηριάστηκε με αλυσοπρίονο γυναίκα από την Καλαμάτα. Φεμινιστικές οργανώσεις πήγαμε στο ΚΑΤ, όπου την είχαν μεταφέρει με ελικόπτερο, και όπου οι γιατροί, μετά από συντονισμένες προσπάθειες, έσωσαν πρώτα τη ζωή της και στη συνέχεια έκαναν επανειλημμένες εγχειρήσεις και θεραπείες που κράτησαν μήνες και επαναλαμβάνονταν κατά καιρούς τα επόμενα χρόνια. Σήμερα η Βαλμπόνα είναι καλά, περπατά και κάνει τις δουλειές της, έχει βέβαια βαθμούς αναπηρίας και στα τέσσερα άκρα, αλλά ζει μια φυσιολογική ζωή. Το μεγάλο της παράπονο ήταν ότι οικογενειακές πιέσεις την είχαν αποξενώσει από τα δύο παιδιά της.΄Εδώ και λίγον καιρό, όπως μας ενημέρωσε, κατάφερε να ξαναβρεί τον ψυχικό δεσμό που είχε διαρρηχθεί από τη μεριά των παιδιών, και μπορεί να τους μιλάει και να τα επισκέπτεται στην Αλβανία. Από την αποφράδα εκείνη ημέρα έως σήμερα έχει δίπλα της τον σύντροφό της Δημήτρη, ο οποίος στα δύσκολα της στάθηκε εξαιρετικά.

Ο επίδοξος φονιάς καταδικάστηκε σε 17 χρόνια φυλακή στο Γύθειο, το 2010, σε δίκη στην οποία παρευρεθήκαμε για αλληλεγγύη, ψυχική στήριξη και κοινωνική ευαισθητοποίηση, και έκτοτε  εκτίει την ποινή του, οπότε δεν έχει τη δύναμη να την βλάψει ξανά. Κινήσεις πολιτών από το Γύθειο είχαν οργανώσει συμμετοχή στο δικαστήριο, δεκάδων ατόμων, όπως και φιλοξενία σε ωραίο ξενοδοχείο της ίδιας, των συγγενών της και των αλληλέγγυων γυναικών από την Αθήνα.

Φεμινιστικές ομάδες κάναμε εκδήλωση αλληλεγγύης έξω από το ΚΑΤ τότε, όπου τονίζαμε την μεγάλη έκταση του φαινομένου και την ανάγκη μέτρων αρωγής στα θύματα. Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε την Βαλμπόνα σε όλα τα στάδια της νοσηλείας και της θεραπείας της, και της προσφέραμε ψυχική στήριξη, κάποια οικονομική βοήθεια, αλλά και αλληλεγγύη σε άλλα ζητήματα που την απασχολούσαν, όπως χαρτιά, δικηγόροι κ.λπ.

Με χαρά θέλουμε σήμερα, την παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, να παρουσιάσουμε την γυναίκα που επιβίωσε σωματικά και ψυχικά, από μια ανείπωτη προσωπική τραγωδία.

Share

ΔΣΘ: Μία στις πέντε γυναίκες θύμα βίαιης συμπεριφοράς

Ψήφισμα κατά της βίας εναντίον των γυναικών εξέδωσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης για την “Παγκόσμια μέρα κατά της βίας εναντίον των γυναικών”.

Όπως τονίζεται στο ψήφισμα “Η βία κατά των γυναικών ασκείται στον ιδιωτικό χώρο, στην εργασία, στο δρόμο, σε όλες τις ηλικίες, είναι γενικευμένη και δεν αποτελεί μόνο προσωπικό ζήτημα, αλλά και πολιτικό και κοινωνικό. Οι στατιστικές φέρουν μία στις πέντε γυναίκες να υφίσταται τη βίαιη συμπεριφορά του συζύγου ή συντρόφου της.”

“Σήμερα που ζούμε με δραματικό τρόπο την οικονομική κρίση, η οποία μάλιστα είναι σε εξέλιξη και στην Ελλάδα εφαρμόζεται ένα πολύ αυστηρό πρόγραμμα οικονομικής λιτότητας που μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση του κοινωνικού κράτους, έχει επιδεινωθεί η κατάσταση και το όραμα για κοινωνία ισότητας των φύλων εξασθενίζει. Πρόκειται για σοβαρή οπισθοδρόμηση σε βάρος των αρχών για δίκαιη κοινωνία, όπου οι γυναίκες καλούνται να επωμιστούν μεγαλύτερα βάρη εν μέσω ανεργίας και των εντάσεων που προκύπτουν λόγω της ραγδαίας μείωσης των εισοδημάτων. Για τις γυναίκες είναι πανθομολογούμενο ότι πληρώνουν περισσότερο την οικονομική κρίση και ότι η ενδοοικογενειακή βία σε βάρος τους αυξάνεται. Η ανεργία αποκλείει την απεμπλοκή της γυναίκας από μία σχέση κακοποίησης, ενώ πρόβλημα παρουσιάζεται και στις καταγγελίες παρενόχλησης στο χώρο εργασίας. Η μείωση των κονδυλίων για κοινωνική πρόνοια, οδήγησε στην μείωση έως τον εκμηδενισμό των ελάχιστων ξενώνων για κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, επομένως η αρωγή του κράτους προς αυτές είναι ελάχιστη. Οι κλήσεις που ανακοίνωσε ότι δέχεται η γραμμή SOS που εγκαινίασε το 2010 η Γενική Γραμματεία Ισότητας, με τον αριθμό 15900, είναι χιλιάδες, αλλά προφανώς ελάχιστες σε σχέση με την μεγάλη έκταση της βίας. ” σημειώνει ο ΔΣΘ στο ψήφισμά του και προσθέτει ότι  ο νόμος 3500/2006 για την ενδοοικογενειακή βία, επισήμανε το φαινόμενο, όμως “αποδείχθηκε ανεπαρκής για την καταπολέμηση της βίας”

Διότι, όπως αναφέρει ο ΔΣΘ ” χωρίς ξενώνες, κονδύλια για δομές υποστήριξης και οικονομική αρωγή για τα θύματα, χωρίς μάλιστα την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση ήδη από το σχολείο ως προς την ισότητα και το σεβασμό της προσωπικότητας των γυναικών, δεν μπορεί να υπάρξει επιτυχημένη αξιοποίηση του νόμου”.

Τέλος ο ΔΣΘ εκφράζει την έντονη ανησυχία του, ενώ υπενθυμίζει ότι αν και το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο με ψήφισμα τον Ιούνιο 1986 έθεσε ως στόχο τη λειτουργία ενός ξενώνα κακοποιημένων γυναικών ανά 10.000 κατοίκους, στη Θεσσαλονίκη οι δομές υποστήριξης των γυναικών θυμάτων δεν είναι έως σήμερα ορατές. Προτείνει και υποστηρίζει την λήψη και άλλων μέτρων όπως την δημιουργία οικογενειακών δικαστηρίων, πλήρη ιατρική φροντίδα, συνταξιοδότηση σε περίπτωση αναπηρίας, οικονομική στήριξη με ευθύνη της πολιτείας για την γυναίκα θύμα βίας και την απαγόρευση διαφημιστικών μηνυμάτων ή προγραμμάτων που αναπαράγουν τα σεξιστικά στερεότυπα και καλλιεργούν τη βία κατά των γυναικών.

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης διακηρύσσει ότι “δεν θα σταματήσει να επισημαίνει το φαινόμενο της βίας, των αποκλεισμών και των διακρίσεων κατά των γυναικών, όπως και να υποστηρίζει σθεναρά τις δράσεις για την εξάλειψή τους”.

Πηγή: alterthess

Share

Η υπόθεση της Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στο προσκήνιο

Σήμερα επαναφέρουμε την υπόθεση της Σανιέ Οσμάνογλου, η οποία σκότωσε τον σύζυγό της σε αυτοάμυνα, με την αναδημοσίευση της ανακοίνωσης της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών της 18 Μαρτίου 2012, επειδή στις 13 Νοεμβρίου θα συζητηθεί η αναίρεση της απόφασης του Εφετείου στον Άρειο Πάγο. Δυστυχώς πολύ πρόσφατα μάθαμε την ημερομηνία, και ενημερώνουμε ότι απαιτείται παράβολο 2000 ευρώ, για τη συλλογή του οποίου έχει δεσμευθεί η Φεμινιστική Πρωτοβουλία, όπως φαίνεται και στην ανακοίνωση. Και άλλες γυναικείες οργανώσεις έχουν ανταποκριθεί στην έκκληση για τη συλλογή των χρημάτων, ο έρανος προχωράει, ζητούμε την άμεση ανταπόκριση όποιας ή όποιου ενδιαφέρεται να συμβάλει με οποιοδήποτε ποσόν. Παρακαλούμε να στείλετε μέιλ για την διευκόλυνση της κατάθεσης σε τραπεζικό λογαριασμό στο info@fylosykis.gr.

Ζητούμε δικαιοσύνη για την Σ. Ο.

 

Η Σ.Ο. δικάστηκε και καταδικάστηκε από το Εφετείο της Θεσσαλονίκης, τον Ιανουάριο, με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας του συζύγου της, το 2003, όταν η ίδια ήταν 37 χρόνων. Πρωτοδίκως καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση, ενώ είχε αποφυλακιστεί με εγγύηση μέχρι την έφεση. Στην πραγματικότητα σκότωσε τον σύζυγό της σε κατάσταση άμυνας, αφού χρησιμοποίησε μια σφαίρα με την οποία  εκείνος την απειλούσε να την σκοτώσει, μετά τον άγριο ξυλοδαρμό της.

Η πρωτοβουλία μας, που ασχολείται συστηματικά με τη βία κατά των γυναικών και την αλληλεγγύη στα θύματα αυτής της βίας, θέλει να ξαναφέρει στην επιφάνεια το γεγονός ότι στις περισσότερες περιπτώσεις συζυγοκτονιών όπου η γυναίκα σκοτώνει τον άντρα ή σύντροφό της, υπάρχει χρόνια κακοποίηση, όπως και στην παρούσα υπόθεση. Επομένως η πράξη της γυναίκας αποτελεί αυτοάμυνα. Αυτό έχουν δεχτεί τα δικαστήρια της Ευρώπης σε πολλές χώρες, μετά από μια αρχική απόφαση βρετανικού δικαστηρίου, την δεκαετία του 1980, όπου η έννοια του βρασμού ψυχής, για τις περιπτώσεις χρόνιας κακοποίησης έχει επανανοηματοδοτηθεί, και έχει γίνει δεκτό ότι η χρόνια κακοποίηση λειτουργεί σωρευτικά ως βραδύκαυστη θρυαλλίς για το θύμα, και η αντίδραση σε αυτήν μπορεί να εκδηλωθεί έστω και αν δεν είναι  μια στιγμιαία. Μέσα σε τέτοιες συνθήκες, όταν η γυναίκα σκοτώσει τον άντρα έστω και την ώρα που κοιμάται, η πράξη θεωρείται αυτοάμυνα και αθωώνεται.

Στην προκειμένη περίπτωση η πράξη της Σ.Ο., που πραγματοποιήθηκε μετά από άγριο ξυλοδαρμό και απειλή ζωής αποτελεί αυτοάμυνα. Θυμίζουμε ακόμα την περίπτωση της Παπαδάτου, που έπνιξε τον άντρα της με τη γραβάτα του και αθωώθηκε, τη δεκαετία του 1990, γιατί εκείνος την είχε πάρει σε ερημική τοποθεσία, την κακοποιούσε και την απειλούσε για τη ζωή της, μετά από χρόνια και συστηματική κακοποίηση. Κάποια στιγμή που αυτός χαλάρωσε μέσα στο αυτοκίνητο, στην ερημική τοποθεσία που αναφέρουμε, αυτή τον έπνιξε για να σώσει τη ζωή της.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην Σ.Ο., που είναι ρομά και ελληνίδα πολίτις, και ελπίζουμε η αναίρεση που έγινε στον Άρειο Πάγο να γίνει δεκτή όταν συζητηθεί, να οδηγήσει σε επανεξέταση της υπόθεσης από το Εφετείο, το οποίο με τη σειρά του ελπίζουμε να την αθωώσει.  Σε αυτή την τόσο βασανισμένη γυναίκα, που είπε στο δικαστήριο ότι είχε φάει περισσότερο ξύλο παρά ψωμί κατά τη διάρκεια του 19χρονου έγγαμου βίου της, πρέπει να δοθεί η ευκαιρία να μπορέσει να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής της χωρίς απειλή και καθημερινό φόβο, και παράλληλα να φροντίσει σε καλύτερες συνθήκες ζωής τα οκτώ παιδιά της, όλα από τα οποία ήταν ανήλικα κατά την τέλεση της πράξης, το 2003, ενώ σήμερα παραμένουν ανήλικα τα τρία από αυτά.

Υπενθυμίζουμε ότι η ενδοοικογενειακή βία είναι το πιο διαδεδομένο και πιο αποσιωπημένο κακούργημα εναντίον των γυναικών, σε όλα τα πλάτη και μήκη του πλανήτη, και ότι μία στις τέσσερεις γυναίκες ζει σε συνθήκες κακοποίησης μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Πλέον και οι διεθνείς οργανισμοί έχουν δεχθεί ότι η κοινωνία και η πολιτεία πρέπει να προστατεύει τις γυναίκες θύματα ενδοοικογενειακής βίας, με θεσμούς πρόληψης.

Επίσης θέλουμε να υπογραμμίσουμε με την ευκαιρία αυτού του τραγικού περιστατικού, το πάγιο αίτημά μας προς την πολιτεία για δομές αρωγής στις γυναίκες θύματα κακοποίησης, για συμβουλευτικά κέντρα, ψυχική στήριξη, ξενώνες υποδοχής και οικονομική βοήθεια για να μπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους, οι ίδιες και τα παιδιά που συνήθως υπάρχουν, μακριά από μια σχέση κακοποίησης.

Με αυτή την ευκαιρία θέλουμε επίσης να καταγγείλουμε ότι έχουν κλείσει οι περισσότεροι ξενώνες υποδοχής κακοποιημένων γυναικών, λειτουργούν ελάχιστοι με εθελοντική προσφορά, και ότι ακόμα και για να δοθεί ένα ραντεβού για ψυχική στήριξη ή συμβουλές στις γυναίκες που καταφεύγουν στην γραμμή ΣΟΣ της Γενικής Γραμματείας Ισότητας για ενδοοικογενειακή βία, περνούν κατά μέσον όρο 3 εβδομάδες μετά το αίτημα, γιατί το σχετικό κέντρο, θύμα της μείωσης προσωπικού λόγω μνημονίων, βρίσκεται απελπιστικά υποστελεχωμένο.

Η Πρωτοβουλία μας, με τις μικρές της δυνάμεις έχει αναλάβει να καλύψει τα, όχι ευκαταφρόνητα, δικαστικά έξοδα που απαιτούνται για τον Άρειο Πάγο και την αίτηση αποφυλάκισης της Σ.Ο.

 Αθήνα, 18 Μαρτη 2012

http://feministikiprotovoulia.wordpress.com/

Share