Subscribe via RSS Feed

Tag: "φορείς και θεσμοί"

Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές;

σεξισμος_δικαστηρια

 

Την περασμένη Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017 βρεθήκαμε στη δίκη της Τ. αφού η δίκη αυτή μας αφορά όλες. Η Τ, 40 ετών, κατηγορείται για  ανθρωποκτονία από πρόθεση και παράνομη οπλοχρησία. Σε μία πατριαρχική κοινωνία όπως η δική μας, οποιαδήποτε γυναίκα μπορεί εν δυνάμει να βρεθεί στη θέση της Τ, δηλαδή:

  • να κατηγορείται για την αυτοάμυνά της, ακόμα κι αν η πράξη της ήταν ο μόνος τρόπος που είχε για να σώσει τη ζωή της
  • να αγνοούν οι δικαστές τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες στις οποίες προέκυψαν τα γεγονότα στη ζωή της Τ., αλλά και να παραβλέπουν τα γεγονότα που προβλήθηκαν ως απόδειξη της κακοποιητικής σχέσης στην οποία βρισκόταν.

Η. Τ είναι μια από μας. Ό,τι ακούγαμε στο ακροατήριο στις 17/11 δεν αφορούσε μόνο την υπόθεση της Τ., άλλα όλες μας, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τον μισογυνισμό του δικαστικού λόγου και θεσμού. Όλα αυτά τα λόγια που έδειχναν αμφιβολίες προς την σεξιστική βία που ανέφερε η Τ., αυτά που υποτιμούν την ενδοοικογενειακή κακοποίηση και την αντίδραση μιας γυναίκας σε άδικες επιθέσεις που ευθύνονται σε αυτήν, είχαν κατευθυνθεί και προς εμάς και όλες τις γυναίκες. Και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, πριν το δικαστήριο που συνεχίζει μετά από διακοπή το πρωί της 23ης Νοεμβρίου, θέτουμε στην  έδρα τις  ερωτήσεις μας, ως γυναίκες, ντόπιες και μετανάστριες, που ήμαστε παρούσες στο δικαστήριο της Τ.

1) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, με το να μην παίρνετε στα σοβαρά τα γεγονότα που προκάλεσαν την Τ. να αμυνθεί για να υπερασπιστεί τη ζωή της, αντιδρώντας απέναντι στο φόβο της ανδρικής βίας; Γιατί δεν αντιλαμβάνεστε ως δικαίωμα μιας γυναίκας την αυτοάμυνα και με τα λόγια σας υποτιμάτε τόσο το φόβο, όσο και την ταραχή που βιώνει μια γυναίκα στη διάρκεια της κακοποίησης;  Θέλετε να μας πείτε ότι πρέπει να περιμένουμε να βρεθούμε εμείς οι ίδιες στο νοσοκομείο, σε χειρότερη κατάσταση, προτού αμυνθούμε; Εδώ θέλουμε να υπενθυμίσουμε την πρόσφατη νίκη της Ν. με την απόφαση της 8/11/17 του Πλημμελειοδικείου Σύρου, όπου αναγνωρίστηκε το δικαίωμα στην αυτοάμυνα σε μια γυναίκα που βρισκόταν σε κίνδυνο από τον (πρώην) σύντροφό της. Γνωρίζουμε καλά ότι υπάρχει νομικό πλαίσιο που αναγνωρίζει το δικαίωμα της κάθε γυναίκας να αμυνθεί στη βία που δέχεται (άρθρο 22 ΠΚ). Αλλά αυτό που βλέπουμε στην προκειμένη δίκη, είναι ότι εσείς θέλετε να αγνοηθεί το δικαίωμά μας στη ζωή.

2) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν λέτε «δεν φτάνουν 5 μήνες κακοποίησης για να θεωρείται μακρόχρονη ενδοοικογενειακή βία;» Ακόμα και ένα χαστούκι ή μία απόπειρα σεξουαλικής βίας ή μία απειλή βίας είναι αρκετή για να μας κάνει να αισθανόμαστε φοβισμένες για την παραβίαση του χώρου μας. Μας λέτε ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια στην οποιαδήποτε μορφή βίας; Ότι δεν μπορούμε να απαιτούμε να σπάσει ο κύκλος της σεξιστικής βίας που μας κυκλώνει; Όταν μας κατηγορείτε ότι «υπερβάλλουμε» για την καταπίεση που βιώνουμε, δεν δικαιολογείτε και κανονικοποιείτε την πατριαρχική βία, βοηθώντας την να διαπερνά την καθημερινή μας ζωή; Ξέρουμε πολύ καλά ότι η πατριαρχική βία στηρίζεται στα κυρίαρχα μοντέλα εξουσιαστικών σχέσεων, ότι είναι μια βία που δίνει αξία στα  λόγια και τη ζωή του άνδρα πολύ περισσότερο από της γυναίκας, ότι είναι μια βία που παίρνει ως δεδομένο το δικαίωμα του άνδρα επί του γυναικείου σώματος, και αμφισβητεί τη γυναίκα όταν αποφασίζει η ίδια για λογαριασμό της. Όταν δεν λαμβάνετε υπόψη την πραγματικότητα που βιώνει η Τ., και η κάθε Τ., θέλετε αλήθεια να πιστέψουμε ότι η δικαιοσύνη σας δεν είναι βαθιά πατριαρχική;

3) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν ρωτάτε «πώς ένας άνθρωπος που έχει κατάθλιψη και τάσης αυτοκτονίας γίνεται χτυπάει τη γυναίκα του;» Θέλετε να περάσετε το μήνυμα ότι δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε για τη βία που αντιμετωπίζουμε από «καταθλιπτικούς» άνδρες, αλλά μάλλον θα πρέπει να τους λυπόμαστε, και να επωμιζόμαστε εμείς την «κατάθλιψη» στους ώμους μας; Ή μήπως θέλετε να μας πείτε ότι η «μη κατάθλιψη» αποτελεί προϋπόθεση για τη βία ενός άντρα; Εάν επρόκειτο για έναν άντρα που δεν εμφάνιζε κανένα σημάδι ψυχολογικών προβλημάτων, αν ήταν κάποιος που φαινόταν καθ’ όλα «νορμάλ» και «καλός άνθρωπος» με τους κοινωνικούς σας όρους, δε θα χρησιμοποιούσατε παρόμοια ρητορική πάλι εναντίον μας, λέγοντας ότι «πώς κάποιος που αγαπά τόσο πολύ τη ζωή και που είναι τόσο νορμάλ ψυχολογικά θα μπορούσε να χτυπήσει μια γυναίκα; Φαίνεται ότι, ανεξάρτητα από το υπόβαθρο και φόντο ενός «ανθρώπου», προσπαθείτε απλώς να «θάψετε»την πραγματικότητα της έμφυλης βίας.

4) Τι θέλετε να μας πείτε κύριε εισαγγελέα, όταν ρωτάτε την Τ. στην απολογία της «γιατί δεν τον μαχαιρώσατε τις άλλες φορές αφού σας χτύπαγε;»  Γιατί αρνείστε να συνδέσετε την διαρκή κακοποίηση που βίωνε η T. με την αυτοάμυνά της στο συγκεκριμένο καβγά;  Δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τι εννοείτε με τα παραπάνω. Αμφισβητείτε τον λόγο μιας γυναίκας για την ύπαρξη της επανειλημμένης σωματικής κακοποίησής της, ή θέλετε να μας πείτε ότι εάν δεν αντιδρούμε σε αντρική βία την πρώτη φορά, χάνουμε το δικαίωμα μας να αμυνθούμε την επόμενη φορά; Θέλετε να μας πείτε ότι ξέρετε καλύτερα από μας τις συνθήκες υπό τις οποίες διαμορφώνονται και πρέπει να εκδηλώνονται οι αντιδράσεις μας; Εμείς ξέρουμε πολύ καλά από τις δικές μας ζωές πόσο δύσκολο είναι να αντιδράσουμε  στη βία που δεχόμαστε, όπως και πόσο εύκολα ένα “απλό ξύλο” μπορεί να οδηγήσει σε γυναικοκτονία. Συνεπώς τι θέλετε να κάνουμε; Να υπομείνουμε το ξύλο που δεχόμαστε μέχρι το θάνατό μας;

5) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν χρησιμοποιείτε εσκεμμένα “δύσκολες” λέξεις, δυσνόητους όρους και επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις για να μπερδεύετε την “κατηγορούμενη”, όταν βλέπετε απέναντι σας μια μετανάστρια, ένα  άτομο που δεν έχει ως μητρική του γλώσσα την ελληνική και χωρίς διερμηνέα;  Ήτανε φανερό ότι η Τ. δεν ξέρει καλά ελληνικά σε βαθμό που να μπορεί να υπερασπιστεί στοιχειωδώς τον εαυτό της και  δυσκολευόταν όντως να εκφραστεί. Ναι μεν θεωρήσατε σκόπιμο να την ρωτήσετε αν επιθυμεί να της διορίσετε διερμηνέα, δεν σκεφτήκατε όμως πως  θα μπορούσατε να κάνετε την διαδικασία πιο εύκολη γι’ αυτήν. Αντίθετα χρησιμοποιούσατε δύσκολες λέξεις, νομικούς όρους και επαναλαμβάνατε την ίδια ερώτηση, παρά την πίεση και την αδυναμία συνεννόησης που η Τ. είχε. Επίσης της κουνήσατε το δάχτυλο για «αντικρουόμενες καταθέσεις» στην απολογία της  και σταθήκατε σε κάθε λέξη της αρχικής απολογίας που έδωσε μια γυναίκα με περιορισμένη γνώση των ελληνικών και σε κατάσταση απόλυτου σοκ. Της είπατε ότι «εσύ υπέγραψες αυτήν την κατάθεση» χωρίς να την ρωτήσετε καν αν ήξερε να διαβάσει ελληνικά (που ΔΕΝ ξέρει). Πείτε μας κύριοι δικαστές, θέλετε να μας πείτε ότι δικαιούμαστε μια δίκαιη δίκη μόνο αν η μητρική μας γλώσσα είναι η ελληνική;

6) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν αρνείστε να ακούσετε τα στατιστικά που αφορά τις  κακοποιημένες γυναίκες από τη μάρτυρα υπεράσπισης; Θέλετε να μας πείτε ότι δεν σας ενδιαφέρουν τα έμφυλα ζητήματα; Εάν της είχατε επιτρέψει να μιλήσει (αν δεν τη διακόπτατε) θα μαθαίνατε και εσείς την πραγματικότητα μέσα στην οποία γίνεται αναγκαία η γυναικεία αυτοάμυνα, ότι οι περισσότερες γυναίκες στο κόσμο χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν βία για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Γιατί έχετε τόση δυσπιστία απέναντι στα γυναικεία βιώματα και στην πραγματικότητα της Τ.;

7) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν αρνείστε να καταλάβετε πως ή Τ., θέλοντας το καλύτερο για τον ανήλικο γιο της, άφησε τη Ρωσία κι ήρθε στην Ελλάδα για μια καλύτερη τύχη; “Πως έχετε τέτοιο καημό για τον γιο σας, από τη στιγμή που τον αφήσατε στη Ρωσία”, ακούσαμε να λέτε στην Τ. Λες και κείνη ήρθε εδώ για “dolce vita”, σαν να μην ξέρετε τι σημαίνει οικονομική μετανάστευση. Τι θέλετε να μας πείτε, κύριοι δικαστές; Ότι το να δουλεύεις για να ζήσεις τον γιο σου σημαίνει ότι είσαι «κακή μάνα»; (Και στο κάτω κάτω δεν αφορά το δικαστήριο να κρίνει το τι μάνα είναι η Τ.)

Το δικαστήριο της Τ. συνεχίζει την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου, 9 πμ στη Β’ αίθουσα του Πρωτοδικείου Αθηνών με την πρόταση του εισαγγελέα, τις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης και την απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου. Καλούμε αλληλέγγυες-ους να παρευρεθούμε στη δίκη και να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της Τ. και της καθεμιάς μας στη γυναικεία αυτοάμυνα.

Εμείς δε δεχόμαστε δικαστή-δικαστίνα να είναι σε δίκη που αφορά έμφυλη βία και να μην αντιλαμβάνεται τα αποτελέσματα της πατριαρχίας που εκδηλώνονται στις ανθρώπινες σχέσεις!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΕΞΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ

 

Διαβάστε ακόμα

Η Ν. νίκησε τον αγώνα για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

 

Share

Για την Έμιλυ και όλα τα υπέροχα τρανς πλάσματα, Νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου τώρα!

αναγνωριση_ταυτοτητας_φυλου

της Φιλίππας Διαμάντη

Η Έμιλυ Βουκελάτου ήταν μια δυναμική τρανς ακτιβίστρια 23 ετών. Ήταν και πολλά άλλα. «Ήταν» διότι στις αρχές Ιουλίου 2016, αποφάσισε να θέσει τέρμα στη ζωή της.

Άραγε ήταν δική της απόφαση να μην υπάρχει σε αυτό τον κόσμο; H Έμιλυ ήταν από τα τυχερά τρανς παιδιά και είχε την αποδοχή και τη στήριξη της οικογένειάς της, έκανε τις σπουδές της και βρισκόταν στο Λονδίνο όπου εργαζόταν. Είχε μια κανονική ζωή.

Άραγε πόσο «κανονική» μπορεί να είναι η ζωή ενός τρανς ανθρώπου που έχει απορροφήσει όλη τη βία της κοινωνίας απέναντι στους/στις τρανς; Όταν από την παιδική ηλικία και την εφηβεία, στο σχολείο το παιδί διαρκώς βιώνει πως είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που αναγράφουν τα χαρτιά του, και καλείται κάθε φορά να ακούει ένα διαφορετικό όνομα και γένος;  Κάθε φορά που δίνει την ταυτότητα του ένα τρανς άτομο εισπράττει ένα βλέμμα βίας και χλευασμού. Κάθε φορά. Πόση βία να αντέξει κανείς;

H Έμιλυ Βουκελάτου δεν αυτοκτόνησε.

Την Έμιλυ τη σκότωσαν τα δολοφονικά βλέμματα.

Την Έμιλυ τη σκότωσαν οι μαχαιριές από τον κακοποιητικό λόγο που αναπαράγεται από τους δημοσιογράφους.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η ρητορική μίσους της Εκκλησίας.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η άγνοια των εκπαιδευτικών.

Την Έμιλυ την σκότωσε ο πόνος που εισέπραξε από τις δολοφονίες και τους βασανισμούς άλλων τρανς ανθρώπων.

Την Έμιλυ την σκότωσαν οι φασίστες με το φόβο που δημιουργούν στους διαφορετικούς ανθρώπους.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η γραφειοκρατία της πολιτείας που επιβάλλει στειρώσεις, χειρουργεία, ψυχιατρικές γνωματεύσεις.

Σήμερα στη Βουλή συζητιέται από τα κόμματα, για το αν οι τρανς άνθρωποι θα έχουν το δικαίωμα να αλλάξουν το καταχωρισμένο φύλο τους, σε ποια ηλικία, και με ποια οικογενειακή κατάσταση.  Ουσιαστικά σήμερα στη Βουλή συζητιέται για το αν οι τρανς άνθρωποι θα έχουν δικαίωμα να ζήσουν. Στις τοποθετήσεις αρκετών βουλευτών και βουλευτριών, με δυσκολία διέκρινες αν μιλούν για ανθρώπους ή όχι. Μερικά ακόμη αγκάθια ακούμπησαν τους τρανς ανθρώπους με την παραφιλολογία και την άγνοια που αναπαράγεται αυτές τις μέρες. Πλέον όμως υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Οι τρανς άνθρωποι έχουν συμμάχους στην ύπαρξή τους και στις διεκδικήσεις τους.

Το Νομοσχέδιο για τη Νομική Αναγνώριση Ταυτότητας Φύλου θα ψηφιστεί. Όμως, δεν περιλαμβάνει όλα τα αιτήματα που θα βελτιώσουν τη ζωή των τρανς παιδιών διότι θέτει ηλικιακούς περιορισμούς και επίσης αποκλείει τα τρανς έγγαμα άτομα. Επίσης δεν δίνει καμία ύπαρξη στα πλάσματα που δεν ανήκουν στο δίπολο, αρσενικό/θηλυκό. Και τέλος αφήνει στο έρμαιο των παρεμβατικών γιατρών τα ίντερσεξ άτομα (τα άτομα που έχουν γεννηθεί με ποικιλόμορφα ανατομικά ή/και ορμονικά χαρακτηριστικά που δεν κατηγοριοποιούνται είτε ως αυστηρά αρσενικά είτε ως θηλυκά). Συνολικά έχει πολλά κενά, αποτελεί όμως ένα βήμα.

Από τη μητέρα της Έμιλυ Βουκελάτου, Κωνσταντίνα Σγουροπούλου

«Είναι άγονο ξένο και εχθρικό το τοξικό έδαφος που πάνε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν λουλούδια ομορφιάς και ελευθερίας. Κι εμείς αντί να ξεριζώσουμε τα ζιζάνια υπολογίζουμε με προσευχές στην δύναμη του λουλουδιού να αντισταθεί. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για τον κήπο. Για την Έμιλυ».

Έχουμε δρόμο ακόμα μέχρι να καθαρίσουμε τα ζιζάνια, να ξεριζώσουμε τα αγκάθια,  να κάνουμε χώρο για να ανοίξουν και να μοσχομυρίσουν όλα τα υπέροχα λουλούδια που προάγουν την ποικιλομορφία της φύσης και της κοινωνίας. Με το Νομοσχέδιο για τη Νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου οχυρώνουμε τους τρανς ανθρώπους από τα τσιμπήματα των αγκαθιών. Αυτή είναι μόνο η αρχή.

 

Διαβάστε ακόμα

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

Δώσε φωνή στην τρανς γυναίκα #HandeKader

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

Share

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

ναυπλιο

της Φιλίππας Διαμάντη

Έχετε δει την ταινία Χορεύοντας στο σκοτάδι με την Μπιορκ;

Το σενάριο της ταινίας επαναλήφθηκε με κάποιες μικρές παραλλαγές στη δίκη της Π.Α. στο Ναύπλιο την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017.

Μια 22χρονη κοπέλα ζει στα παγκάκια στην Κόρινθο. Έχει φύγει από το σπίτι της γιατί ο πατέρας της δέρνει τη μητέρα της και δεν αντέχει άλλο αυτή την κατάσταση. Πάντα μπαίνει στη μέση για να τους χωρίσει και τις τρώει. Ο πατέρας άνεργος και αλκοολικός. Η μητέρα άνεργη με καρκίνο. Δεν τολμάει να φύγει από το σπίτι. Όλο το σπίτι είναι σπασμένο, δεν έχει αφήσει ούτε ποτήρι όρθιο ο πατέρας. Η κοπέλα έχει ελαφρά νοητική στέρηση. Κατάφερε όμως να φτάσει μέχρι και το γυμνάσιο. Δεν είχε βοήθεια από πουθενά.  Μερικές φορές ζητούσε χρήματα από την εκκλησία για να πάρει να φάει. Κάποιες φορές έκανε μεροκάματα στα καλαμπόκια. Είχε μια κολλητή φίλη λίγο μικρότερή της. Μερικές φορές τριγυρνούσαν μαζί τα βράδια. Κάποιες άλλες έμενε και σπίτι της παρέα. Κυκλοφορούσε με μαχαίρι στην τσάντα διότι φοβόταν τα βράδια έξω που έμενε.

Ένα βράδυ αργά κάθονται στον πεζόδρομο σένα παγκάκι οι δυο τους. Τους πλησιάζει ένας μεθυσμένος άντρας αρκετά μεγαλύτερός τους, κοντά στα πενήντα. Δεν τον ξέρουν. Στέκεται μπροστά τους και με απειλητική διάθεση αφήνει σεξουαλικά υπονοούμενα. Λέει στη μικρότερη κοπέλα, «εσένα σε ξέρω, που μένεις και τους γονείς σου». «Θα σας γαμήσω», τους λέει και πιάνει τα στήθη της μικρής. Εκείνες αντιδράνε. Πιάνει την 22χρονη από τα μαλλιά. Πάει να βγάλει κάτι από την κωλότσεπή του. «Κρατάει μαχαίρι», φωνάζει η μικρότερη κοπέλα. Τότε η 22χρονη βγάζει από τη μικρή άσπρη τσάντα που κρατούσε, ένα μαχαίρι. Τον χτυπά με αυτό. Πανικοβάλλονται. Φεύγουν τρέχοντας. Πετούν το μαχαίρι λίγα μέτρα παρακάτω.

Παίρνει τηλέφωνο την οικογένειά της η 22χρονη. «Πατέρα σκότωσα άνθρωπο». Την βρίσκουν με αφρούς στο στόμα, να κλαίει και να χτυπιέται. «Δεν το ήθελα, δεν ξέρω πως έγινε».

Αυτή είναι μια ακόμη ιστορία σεξουαλικής παρενόχλησης, όμως αυτή τη φορά οι γυναίκες αντιστάθηκαν, αμύνθηκαν και υπερασπίστηκαν τις εαυτές τους.

Αυτή είναι μια ιστορία που δείχνει πως το δικαστήριο επιβάλλει 15 έτη και 4 μήνες στο θύμα μην αναγνωρίζοντας πως αμύνθηκε για να προστατέψει εκείνη και τη φίλη της.

Αυτή είναι μια ιστορία που αποδεικνύει τον παραλογισμό του δικαστικού συστήματος, την ατιμωρησία της ενδοοικογενειακής βίας, τη δικαίωση του κάθε σεξιστή-βιαστή από τη «Δικαιοσύνη», την καταδίκη όσων γυναικών αντιστέκονται.

Η Π.Α. στον 1,5 χρόνο που βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού έχει κάνει ήδη κάποιες απόπειρες αυτοτραυματισμού. Το δικαστήριο που την καταδίκασε είναι ο ηθικός αυτουργός για την όποια συνέχεια.

«Πρόεδρος: Γιατί δεν χτυπήσατε ποτέ τον πατέρα σας που σας κακοποιούσε;

Π.Α.: Τον φοβόμουν. Τον τρέμω τον πατέρα μου.»

 

Ο πατέρας ελεύθερος, το θύμα φυλακή.

Η δικαιοσύνη σας είναι βαθιά πατριαρχική.

 

Διαβάστε ακόμα

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

 

Share

Τι έχει να πει η ΓΓΙΦ για τη συνάντηση των G20 στο Αμβούργο;

hamburgg20

του Φύλου Συκής

Στις 3 Μαΐου 2017, η ΓΓΙΦ εξέδιδε Δελτίο Τύπου στο οποίο στεγνά και χωρίς καμία κριτική παρουσιάζει τα επιτεύγματα συνάντησης στα πλαίσια των G20. Αναρωτιόμαστε τι έχει να πει τώρα που παρακολουθούμε τις τεράστιες κινητοποιήσεις των Γερμανικών και διεθνών κινημάτων απέναντι σε ένα κονκλάβιο «ισχυρών» που συναντιούνται και ουσιαστικά αποφασίζουν τις τύχες μας.

Συγκεκριμένα, το Δελτίο Τύπου με τίτλο «Η οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών στο επίκεντρο της Διάσκεψης Γυναικών της Ομάδας των G20», αφού μας ενημερώνει για την λειτουργία Διάσκεψης Γυναικών των G20 και μας υπενθυμίζει πόσο μεγάλη προτεραιότητα είναι «το ζήτημα της ενδυνάμωσης της θέσης των γυναικών και της ισότητας των φύλων», μας παρουσιάζει το Ανακοινωθέν της Διάσκεψης που υιοθετήθηκε ομόφωνα που τιτλοφορείται «Η ισότητα των φύλων στον πυρήνα των G20». Τέλος, δεν παραλείπει να μας πει πως «συνοδεύεται από ένα άκρως τεκμηριωμένο 18σελιδο Σχέδιο Υλοποίησης με συγκεκριμένες συστάσεις και έγκυρη βιβλιογραφική υποστήριξη».

Όμως, η «ενδυνάμωση της θέσης των γυναικών και η ισότητα των φύλων» δεν επιτυγχάνεται με την συνεργασία και υποστήριξη αυταρχικών συνασπισμών υπερδυνάμεων που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των λίγων και των οποίων οι χώρες-μέλη καταπιέζουν σε καθημερινή βάση, με χιλιάδες τρόπους, τις γυναίκες. Μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι μέλη ακόμα και των G20 δεν παρέχουν βασικά δικαιώματα σε γυναίκες, όπως ελεύθερη και καθολική πρόσβαση σε ασφαλείς εκτρώσεις, υγειονομική περίθαλψη και προστασία από τις πολλές μορφές της έμφυλης βίας. Μπορούμε να αναλύουμε για ώρες το πώς το χαμηλό ποσοστό γυναικείας επιχειρηματικότητας και η ελλιπής συμμετοχή γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, παρότι υπαρκτά θέματα, είναι απλώς μια παρωνυχίδα μπροστά στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες παγκοσμίως. Ή πως το όραμα ότι η μεγαλύτερη υπαγωγή στην ελεύθερη αγορά δεν μπορεί να λύσει τα αυτά τα προβλήματα και μια πρόχειρη απόδειξη είναι η παρούσα κρίση.

Θα δώσουμε όμως το λόγο στα κινήματα· στις/στους δεκάδες χιλιάδες που αυτές τις μέρες διεκδικούν έναν καλύτερο κόσμο, με περισσότερη δημοκρατία και ισότητα για όλους και όλες και στέκονται κυριολεκτικά απέναντι στους λίγους «ισχυρούς» που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Στη ΓΓΙΦ έχουμε να πούμε μόνο συγχαρητήρια για τη συμμετοχή της και τις συμμαχίες της, καθώς ξεκαθαρίζει ακόμα περισσότερο το τοπίο για το με ποιες/ποιους είμαστε και ποιες/ποιοι στέκονται απέναντί μας. Με το ξέπλυμα των G20 όχι μόνο δεν προασπίζεται τα δικαιώματα μας, αλλά δίνει το ελεύθερο αυτά να συνεχίσουν να καταπατούνται.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

Διαβάστε ακόμα

Έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ τις Μαριάννες και τους Σάκηδές του

 

Share

Η χειραφέτηση των λοατκι και τα ροζ πλυντήρια των ΜΚΟ

lesbian_pride

της Λίνας Φιλοπούλου

Ιούνιος. Μήνας των Pride. Θυμάμαι μια δεκαετία και βάλε πίσω… τότε που το φεστιβάλ υπερηφάνειας στην Αθήνα ήταν μια οικογενειακή υπόθεση, της λοατκι κοινότητας και των συναγωνιστριών και συμπαραστατριών της, από τον χώρο της Αριστεράς και της αναρχίας. Ήταν μάλιστα τόσο οικογενειακή υπόθεση τα πρώτα χρόνια που αφορούσε μόνο λίγες εκατοντάδες άτομα. Στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας και κάτι μέχρι σήμερα, η λοατκι κοινότητα έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα σε επίπεδο διεκδίκησης της ορατότητας αλλά και κάποιων πενιχρών θεσμικών μεταρρυθμίσεων που συμβάλλουν κατά τι στην άρση των διακρίσεων εις βάρος της. Μιλάμε για το κουτσουρεμένο σύμφωνο συμβίωσης – ψίχουλα μπροστά στο αίτημα για θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου με πλήρη και ίσα δικαιώματα – και την πρόσφατη κατάθεση του νομοσχεδίου σε διαβούλευση για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Σε επίπεδο όμως απελευθέρωσης της λοατκι κοινότητας πώς έχει η κατάσταση;

Στην ορατότητα της λοατκι κοινότητας συνέβαλε προφανώς και η διοργάνωση του φεστιβάλ υπερηφάνειας AthensPride από το 2005 στην Αθήνα, ενώ τα τελευταία χρόνια διοργανώνονται παρόμοια φεστιβάλ και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας ξεπερνώντας τα εμπόδια από την εκκλησία και το συντηρητικό κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Αφενός διαφαίνεται μια δυναμική του λοατκι κινήματος, αφετέρου είναι αρκετή ώστε να εξασφαλιστεί η απελευθέρωση των λοατκι ατόμων; Σίγουρα όχι με τη μετατροπή του AthensPride σε ΜΚΟ, που έχει παγιωθεί εδώ και πολλά χρόνια. Σίγουρα όχι με το να διοργανώνει μια ΜΚΟ το AthensPride, το φεστιβάλ υπερηφάνειας της λοατκι κοινότητας, το φεστιβάλ ενάντια στις διακρίσεις, και μάλιστα χωρίς να έχει στο πλευρό της ούτε τον κόσμο των κινημάτων, ούτε καν την τρανς κοινότητα. Αντίθετα υποδέχεται χορηγίες, σπόνσορες επικοινωνίας, που πολλές φορές βρίσκονται απέναντι στον κόσμο των κινημάτων, όπως συνέβη με την «χρυσή» χορηγία της Eldorado Gold προς τη ΜΚΟ AthensPride.

Τι συμπέρασμα καλούμαστε να βγάλουμε από μια τέτοια εξέλιξη; Ότι ποτέ κανείς από τη ΜΚΟ Athens Pride δεν είχε συμμετάσχει σε καμία διαδήλωση συμπαράστασης στον αγώνα των κατοίκων στις Σκουριές; Ούτε καν είχε ακούσει το παραμικρό; Αλλιώς είναι δύσκολο να εξηγήσουμε πως δέχτηκε τη «χρυσή» χορηγία της Eldorado Gold. Παρόλο που απέσυρε τη χορηγία και επέστρεψε τα λεφτά, το στίγμα για την οργανωτική επιτροπή παραμένει. Θα κατέφευγε άραγε στην άρνηση της χορηγίας, αν δεν υπήρχε η άμεση και έντονη κατακραυγή από μέρους της λοατκι κοινότητας και υποστηρικτριών της; Πόσο περήφανα θα παρελάσουν άραγε και οι απολυμένοι, λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης, υπάλληλοι της Vodafone, όταν επίσης η εταιρεία εμφανίζεται στους χρυσούς χορηγούς; Έχουν μήπως χαθεί εντελώς οι δεσμοί με την κοινωνία; Έχουν μήπως αποκοπεί εντελώς από την κοινωνία; Από το κομμάτι της κοινωνίας τουλάχιστον που παραδοσιακά στέκεται στο πλευρό της λοατκι κοινότητας. Ή μήπως πρόκειται για αλλαγή στρατηγικής συμμαχιών, εφόσον το χρήμα ρέει ζεστό, «χρυσό»; Όπου περήφανα ο καταπιεστής χρηματοδοτεί τις καταπιεσμένες χτίζοντας το κοινωνικό προφίλ της εταιρείας. Και ας μην μιλήσουμε για την απλήρωτη εργασία των εθελοντών και την εκμετάλλευση που οργιάζει, λες και δεν υπάρχει αρκετή απλήρωτη εργασία και ανεργία.

Ακολουθώντας πολύ γρήγορα τα χνάρια της Αθήνας και το ThessalonikiPride, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας το 2014, πήρε χρηματοδότηση από την Ε.Ε., από το προξενείο των ΗΠΑ, μιας χώρας που διεξάγει ιμπεριαλιστικούς πολέμους και ευθύνεται για τον θάνατο και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τις πατρίδες τους, αλλά και από ένα σωρό επιχειρηματικούς ομίλους. Οι αφίσες με τα λογότυπα αναδεικνύουν όλο το εύρος της εμπορευματοποίησης και εκμετάλλευσης του φεστιβάλ υπερηφάνειας. Έχει σημασία να θυμηθούμε ότι η εξέλιξη αυτή είχε οδηγήσει στη διάσπαση της πρωτοβουλίας για τη διοργάνωση του ThessalonikiPride και στον αποκλεισμό από τη συνδιοργάνωση την επόμενη χρονιά της Sylvia Rivera, της νέας ομάδας που δημιουργήθηκε από τα άτομα που αποχώρησαν, αλλά και από καινούριο κόσμο. Ωστόσο έδωσαν κοινή απάντηση μαζί με την πρωτοβουλία-ομπρέλα συλλογικοτήτων και οργανώσεων Rainbowattack συμμετέχοντας και παρεμβαίνοντας με κινηματικό μπλοκ στην παρέλαση του ThessalonikiPride.

Ενώ λοιπόν με τα χρόνια αυξάνεται η ορατότητα και αρχίζει να βελτιώνεται σε κάποιο, έστω μικρό, βαθμό η καθημερινότητα των λοατκι ατόμων, η υποχώρηση από τον ριζοσπαστισμό, ο πολιτικός εκφυλισμός και ο lifestyle δικαιωματισμός είναι πλέον ορατά στοιχεία. Είναι λυπηρό που κάτι που ξεκίνησε ως κινηματική διαδικασία με την υποστήριξη και την παρουσία των πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς, της αναρχίας και των κοινωνικών κινημάτων να καταλήγει να είναι μια κλειστή οργανωμένη δομή κάποιας ΜΚΟ, που λαμβάνει αποφάσεις με αποκλεισμούς, με φρόνιμες και ενσωματωμένες ηγεσίες, ώστε να μπορούν να εξασφαλίζουν τις χορηγίες, που τελικά καταλήγουν να λειτουργούν σαν ροζ πλυντήρια για τις πολυεθνικές και τους διεθνείς καταπιεστικούς θεσμούς και οργανισμούς. Είναι προφανές ότι μια τέτοια δομή δεν νοιάζεται – ούτε έχει σαν προτεραιότητά της – ούτε για την ταξική διάσταση των διεκδικήσεων ούτε για τον φεμινισμό και την πατριαρχία, πόσο μάλλον να συνδεθεί με τα υπόλοιπα κοινωνικά κινήματα, ενώ δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να αφήσει να παρελάσει όλο το θεσμικό πολιτικό σύστημα από το πανηγύρι των επιχειρησιακών ομίλων και των εταιρειών.

Το Pride θα έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από μια παρέλαση. Θα έπρεπε να είναι ένας χώρος ενεργούς συμμετοχής και πολιτικής παρέμβασης των λοατκι και των συμπαραστατριών τους, με ανοιχτές, δημοκρατικές διαδικασίες και χωρίς αποκλεισμούς, σε μια προσπάθεια να ενώσουμε τα οράματά μας για μια άλλη κοινωνία όπου όλες μας θα ζούμε ελεύθερες.

Απέναντι λοιπόν στο πανηγύρι των πολυεθνικών και στην εμπορευματοποίηση θα πρέπει να αντιπαρατάξουμε μια απελευθερωτική, εξεγερσιακή γιορτή που θα χωράει όλες τις καταπιεσμένες και θα αποκλείει τους καταπιεστές.

Θα πρέπει να αντιπαρατάξουμε μια δυναμική επιστροφή στην παράδοση της εξέγερσης του Stonewall για ένα ριζοσπαστικό, πολιτικό λοατκι κίνημα που θα συναντηθεί με τα υπόλοιπα κινήματα για να οργανώσουν μαζί την αντεπίθεση απέναντι σε ένα καταπιεστικό σύστημα. Χωρίς ΜΚΟ, αλλά με συλλογικότητες όπου θα συμμετέχουν οι από τα κάτω και όπου θα εξασφαλίζεται η διαφάνεια και η συμπερίληψη.

Μόνο αν μπορέσει η λοατκι κοινότητα να ξαναδώσει τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά στα φεστιβάλ υπερηφάνειας, θα μπορέσει να επιτύχει την άρση της θεσμικής ανισότητας. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται μάλιστα καλέσματα παρέμβασης για το φεστιβάλ υπερηφάνειας της Αθήνας, ενώ σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι στην Αθήνα έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση για τη διοργάνωση ενός εναλλακτικού, αυτοοργανωμένου Pride. Για να μπορέσουμε να χορεύουμε περήφανα και ελεύθερα για την ισότητα των λοατκι, για τη συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση, ενάντια στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό. Χαιρετίζουμε όλες τις προσπάθειες που υπάρχουν και κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση – που δεν είναι και λίγες: Ήδη διεξήχθη για πρώτη φορά φέτος στις 26-27 Μαίου το RADical Pride, το 1ο Αυτοοργανωμένο Pride στη Θεσσαλονίκη και ακολουθούν τα Pride Πάτρας και Κρήτης. Στις 23-24 Ιουνίου διοργανώνεται το 2ο Patras Pride στο Μόλο της Αγίου Νικολάου, ενώ στις 30 Ιουνίου διοργανώνεται το φεστιβάλ ορατότητας και διεκδικήσεων για την απελευθέρωση φύλου, σώματος, σεξουαλικότητας LGBTIQ+ Pride Κρήτης στο πάρκο Γεωργιάδη. Τα θεσμικά φεστιβάλ διοργανώνονται στις 10 Ιουνίου στην Αθήνα, στην Πλατεία Συντάγματος, και λίγες μέρες αργότερα, στις 14-17 Ιουνίου, ακολουθεί το ThessalonikiPride.

 

Διαβάστε ακόμα

Keep it Radical: Οι αποφάσεις που παίρνεις, καθορίζουν τελικά και το ποιος/α είσαι

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

Share

Το Δημοψήφισμα στη Τουρκία: Οι Γυναίκες λένε το δυνατότερο ΟΧΙ

hayir

της Esra Dogan

Το βράδυ της Πέμπτης, εκατοντάδες γυναίκες συγκεντρώθηκαν σε 12 πόλεις της Τουρκίας, καλώντας το λαό να ψηφίσει ‘Όχι’ στο συνταγματικό δημοψήφισμα της Κυριακής, που μπορεί να μεταμορφώσει το κοινοβουλευτικό σύστημα της χώρας σε μια ενισχυμένη προεδρεία. Το ‘Όχι’ στο δημοψήφισμα ήταν επίσης το βασικό μήνυμα 40 χιλιάδων γυναικών που βγήκαν στους δρόμους στις 8 του Μάρτη για την νυχτερινή φεμινιστική πορεία στη Κωνσταντινούπολη. Γυναίκες από διάφορες γυναικείες ομάδες, εργατικά σωματεία και κόμματα της αντιπολίτευσης, έχουν μέχρι στιγμής αντιπροσωπεύσει την πιο ενωμένη και δυνατή φωνή ενάντια στην ατζέντα του δημοψηφίσματος του Ερντογάν, σχηματίζοντας τη πλατφόρμα ‘Οι Γυναίκες Λένε ΟΧΙ’, συμμετέχοντας στις συγκεντρώσεις του ’Όχι’ σε πολλές γειτονίες της Τουρκίας και χρησιμοποιώντας εκτενώς τα κοινωνικά δίκτυα για να παροτρύνουν όλες τις γυναίκες να απορρίψουν τις συνταγματικές αλλαγές.

Για να το υπενθυμίσω, οι προτεινόμενες συνταγματικές αλλαγές, εάν εγκριθούν, θα δώσουν πλήρη εκτελεστική εξουσίας στον Πρόεδρο Ερντογάν, που ως ηγέτης του πρώτου κόμματος, θα έχει το κοινοβούλιο υπό τον έλεγχο του και θα έχει αποφασιστικό ρόλο στο διορισμό των μελών των ανωτάτων δικαστηρίων. Με άλλα λόγια, ένα πιθανό ‘Ναι’ στο συνταγματικό δημοψήφισμα θα σημαίνει την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος ανεξέλεγκτης ‘μοναρχίας’.

Τι σημαίνουν οι συνταγματικές αλλαγές για τις γυναίκες της Τουρκίας?

Για την ακρίβεια δεν υπάρχει πουθενά αναφορά στη λέξη ‘γυναίκα’ στις προτάσεις για συνταγματικά αναθεώρηση, που είναι και ένας λόγος που προκαλεί τόση οργή στις ακτιβίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων. Επίσης, οι αλλαγές στο πολιτικό καθεστώς θα σημάνουν το σχηματισμό μια αυταρχικής και συντηρητικής κυβέρνησης, που το πιθανότερο είναι να μην αφήσει καθόλου χώρο διαλόγου με τον Ερντογάν και τις ομάδες των γυναικών σχετικά με τα γυναικεία ζητήματα.

Το δηψημόφισμα  απειλεί βαθιά τις γυναίκες της Τουρκίας, όχι μόνο επειδή γεννά μια αίσθηση ότι οι υποσχεθείς, αλλά μέχρι στιγμής ανεκπλήρωτες νομικές αλλαγές σε ζητήματα φύλου θα μείνουν στο ράφι για πάντα, αλλά και επειδή τώρα αντιμετωπίζουν ένα μεγαλύτερο κίνδυνο να χάσουν τα βασικά τους δικαιώματα, που έχουν κατακτηθεί μετά από έναν αιώνα διεθνούς και εθνικού γυναικείου κινήματος.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης των γυναικών στον Ερντογάν και στο AKP δεν είναι αδικαιολόγητη

Παρότι τα πρώτα χρόνια της στην εξουσία η κυβέρνηση του AKP κράτησε την υπόσχεση της για μεταρρυθμίσεις στα θέματα των γυναικείων δικαιωμάτων και επιζητούσαν τη συνεργασία με ανεξάρτητες ομάδες γυναικών στο σχεδιασμό των νομικών αλλαγών, τη τελευταία δεκαετία οι πρωτοβουλίες για τα δικαιώματα των γυναικών έχουν μονίμως αγνοηθεί. Αντιθέτως, ο Ερντογάν έχει προσπαθήσει να επιτεθεί σε όποιον κι όποια τόλμησε να αντιταχθεί στον αυξανόμενο απολυταρχισμό του.

Οι Τουρκάλες είναι πλήρως συνειδητοποιημένες για το πως η δημοκρατία έχει εκφυλιστεί σοβαρά στη Τουρκία. Τα ΜΜΕ είναι λογοκριμένα, τα κοινωνικά δίκτυα μπλοκαρισμένα, οι Κούρδοι δήμαρχοι αντικαθίστανται από εντεταλμένους της κυβέρνησης και στελέχη του HDP, δημοσιογράφοι, δικηγόροι και ακτιβιστές φυλακίζονται.

Και μέσα σε ένα τόσο έντονο πολιτικό κλίμα, ο ίδιος ο Ερντογάν αντιτάχθηκε στην ιδέα της ισότητας των φύλων και ξεκίνησε ένα πόλεμο ενάντια στις γυναίκες.

Τα τελευταία χρόνια έχουν σημαδευτεί από πολλές αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Ερντογάν που τρέφουν το μισογυνισμό και την έμφυλη βία αλλά και από τις προσπάθειες της κυβέρνησης του να νομιμοποιήσει το βιασμό και να αποδομήσει την αλληλεγγύη των γυναικών. Ας θυμηθούμε κάποιες από αυτές:

Ιούνιος 2011: Ο Ερντογάν άσκησε κριτική σε μια ακτιβίστρια που ανέβηκε σε ένα περιπολικό κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για τον θάνατο συνταξιούχου δασκάλου από υπερβολική ρίψη δακρυγόνων, λέγοντας: «Δεν ξέρω αν ήταν κοπέλα ή γυναίκα», σε μια προσπάθεια να αμφισβητήσει την «αγνότητά» της κάνοντας αναφορά στην παρθενιά της.

Απρίλιος 2013: Κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Συνεδρίου για τον Εθισμό στην Τεχνολογία, ο Ερντογάν ισχυρίστηκε ότι η μητρότητα έχει γίνει κάτι εύκολο, χάρη στις πάνες μιας χρήσης. «Τη διπλώνεις (την πάνα), την πετάς, παίρνεις μια καινούρια και συνεχίζεις», είπε στις γυναίκες παροτρύνοντάς τις να κάνουν τουλάχιστον τρία παιδιά.

Νοέμβριος 2014: Ο Ερντογάν είπε στη Διεθνή Διάσκεψη για τις Γυναίκες και τη Δικαιοσύνη ότι οι γυναίκες και οι άντρες δεν είναι ίσοι και ότι αυτό είναι «ενάντια στη φύση».

Δεκέμβριος 2014: Ο Ερντογάν, σε ένα γάμο όπου βρέθηκε ως καλεσμένος, κατηγόρησε τους υπέρμαχους του ελέγχου των γεννήσεων ως «προδότες» που επιχειρούν να αφαιμάξουν το έθνος.

Τον Μάιο του 2016: μιλώντας για το ίδιο θέμα, προσέθεσε: «Ο οικογενειακός προγραμματισμός και η αντισύλληψη δεν είναι για τις μουσουλμανικές οκογένειες».

Ιούνιος 2016: Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας ενώπιον της Τουρκικής Ένωσης Γυναικών και Δημοκρατίας, ο Ερντογάν είπε ότι η γυναίκα είναι «ατελής, μισή γυναίκα» αν δεν γεννήσει, κάνοντας διάλεξη στις γυναίκες με τον ισχυρισμό ότι «η απόρριψη της μητρότητας σημαίνει εγκατάλειψη της ανθρωπότητας» και ενθαρρύνοντάς τις να συμβάλλουν στην αύξηση του πληθυσμού της χώρας. Μάλιστα παραπονέθηκε ότι «οι φεμινίστριες απορρίπτουν τη μητρότητα».

Νοέμβριος 2016: Η Κυβέρνηση του AKP σφράγισε τις πόρτες αρκετών γυναικείων οργανώσεων μέσω των διαταγμάτων που εκδόθηκαν μετά την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Νοέμβριος 2016: Η Κυβέρνηση του ΑΚΡ εισήγαγε στο Κοινοβούλιο ένα νομοσχέδιο (γνωστό και ως Νόμος περί Βιασμών) που θα επέτρεπε την απελευθέρωση των βιαστών που παντρεύονται τα θύματά τους. Η σθεναρή αντίσταση του γυναικείου κινήματος ανάγκασε την Κυβέρνηση να κάνει ένα βήμα πίσω και να αποσύρει το νομοσχέδιο.

Και η λίστα συνεχίζεται…

Ο Ερντογάν και οι κυβερνήτες, που δικατέχονται από μια βαθιά εμμονή να μοιράζονται δημοσίως τις ιδέες τους σχετικά με την «θηλυκότητα» και την «γυναικεία φύση», προσπάθησαν αμέτρητες φορές να «διδάξουν» τις γυναίκες πώς πρέπει να ντύνονται, πώς πρέπει να γελάνε, πόσα παιδιά πρέπει να έχουν, πώς πρέπει να θηλάσουν, πώς πρέπει να ακολουθήσουν την καριέρα τους, καθώς και τι πρέπει να ζητάνε (η ισότητα σίγουρα δεν είναι στη λίστα).

Δεν είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί κατά τη διάρκεια των 15 χρόνων της κυριαρχίας του ΑΚΡ, η βία εναντίον των γυναικών – ο αριθμός των βιασμών, των σεξουαλικών επιθέσεων και γυναικοκτονιών κ.λ.π.- έχει αυξηθεί σημαντικά. Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος η κατάσταση μόνο χειροτέρεψε, με τους άνδρες στους δρόμους να βάζουν τυχαία γυναίκες στο στόχαστρο, επειδή φορούσαν μίνι σορτς ή φούστες. Με δεδομένο πως θρησκευτική ρητορική του Ερντογάν και πατριαρχική διακυβέρνηση του νομιμοποιούν τη βία, οι γυναίκες αισθάνονται πιο ανασφαλείς τόσο στο δρόμο όσο και στο σπίτι.

Γιατί είναι ο Ερντογάν τόσο επιφυλακτικός απέναντι στις γυναίκες;

Ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του επιθυμούν να διαμορφώσουν  ένα πρότυπο «γυναίκας» στην Τουρκία – μιας γυναίκας υπάκουης και υποχωρητικής, έτσι ώστε να μπορούν να διαμορφώσουν την κοινωνία σύμφωνα με τις πατριαρχικές και θρησκευτικές νόρμες, και να διευκολύνουν έτσι την επικράτηση τους στην εξουσία. Οι γυναίκες που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό «πρότυπο», γίνονται αντιπαθείς, όχι μόνο επειδή αποτελούν μια πρόκληση για τους παραδοσιακούς ρόλους των δύο φύλων, τις οικογενειακές αξίες και τις θρησκευτικές ιδέες, αλλά και επειδή εκπροσωπούν τη μεγαλύτερη απειλή για το σύστημα και αποτελούν μια σημαντική πρόκληση για τη κυριαρχία του Ερντογάν. Ο Ερντογάν περιφρονεί ιδιαίτερα το κουρδικό πρότυπο γυναίκας, το οποίο στη Ροτζάβα και τις γύρω περιοχές του Κουρδιστάν, έχει μετατραπεί σε σύμβολο της ελευθερίας, της ισότητας και της αντίστασης κατά της κρατικής εξουσίας και εναντίον του καταπιεστικού και ριζοσπαστικού Ισλάμ.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι γυναίκες εκφράζουν το ηχηρότερο «Όχι»

Εκατομμύρια γυναίκες στην Τουρκία γνωρίζουν πολύ καλά ότι ένα πιθανό «Ναι» στο δημοψήφισμα θα έχει αρνητικές συνέπειες για τα δικαιώματά τους επί των σωμάτων τους και τις διεκδικήσεις τους για ισότητα – δικαιώματα για τα οποία έχουν αγωνιστεί σκληρά και πρέπει να διασφαλιστούν με κάθε κόστος. Η παντοδυναμία του Ερντογάν θα δημιουργήσει μια αόρατη φυλακή για εκείνες, θέτοντας έτσι τη ζωή τους σε περαιτέρω κίνδυνο.

Οι γυναίκες φαίνεται να γνωρίζουν επίσης, ότι αν ενωθούν μαζί,  περικλείοντας τα διαφορετικά χρώματα της εθνικότητας, της θρησκείας και τη σεξουαλικότητα τους, η αλληλεγγύη τους μπορεί να δημιουργήσει το δυνατότερο «Όχι» απέναντι στη δικτατορία του Ερντογάν.

 

Διαβάστε ακόμα

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

Οι γυναίκες αντιδρούν στον νόμο για τους «θρησκευτικούς γάμους» στην Τουρκία

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Αλλαγή φύλου στην ταυτότητα με μια απλή δήλωση

Τrans-Equality

της Σοφίας Φασουλάκη

«Στροφή» στη νομολογία κάνουν τα ελληνικά δικαστήρια ανάβοντας το «πράσινο φως» στα διεμφυλικά άτομα να αλλάξουν τις ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεώς τους και να αποκτήσουν το επιθυμητό όνομα που αντιστοιχεί στο φύλο που βιώνουν και όχι στο φύλο με το οποίο γεννήθηκαν.

Ήταν μόλις το 2015, όταν διεμφυλικά άτομα ζήτησαν την τροποποίηση των πράξεων γεννήσεών τους και των ταυτοτήτων τους και τα δικαστήρια την αρνήθηκαν, κρίνοντας ότι για την επίτευξη του σκοπού ήταν απαραίτητη η προηγούμενη χειρουργική επέμβαση για αλλαγή φύλου. Έναν χρόνο αργότερα, η αντίληψη άλλαξε, με τα δικαστήρια να κρίνουν υπερβολική ακόμη και την ορμονοθεραπεία στην οποία καταφεύγουν τα τρανς άτομα, προκειμένου να προσεγγίσουν το φύλο που βιώνουν. Έχοντας στο πλευρό τους συνήθως τις μητέρες τους, ολοένα και περισσότερα διεμφυλικά άτομα τολμούν να κάνουν το επόμενο βήμα, ζητώντας από την κοινωνία να αποδεχθεί ότι μπορεί μεν να γεννήθηκαν αγόρια ή κορίτσια, αλλά ήδη από τα 4 ή τα 5 χρόνια τους ένιωθαν ότι βρίσκονται στο σώμα του αντίθετου φύλου.

Χειρουργεία

Όπως η περίπτωση ενός άνδρα που βρέθηκε στα δικαστήρια στα τέλη του Ιανουαρίου, διηγούμενος την προσωπική του πορεία. Από τα 17 του είχε γνωστοποιήσει στους οικείους του ότι ο τρόπος που ένιωθε το φύλο του δεν αντιστοιχούσε με την εμφάνισή του. Ότι από την παιδική του ηλικία οι επιλογές του προσιδίαζαν σε κορίτσι. Όπως ελέχθη μάλιστα στο δικαστήριο, από το 2013 ήταν υπό ψυχιατρική παρακολούθηση για την αντιμετώπιση της ταυτότητας φύλου, μπαίνοντας μάλιστα και σε ορμονοθεραπεία που τον βοήθησε να έρθει κοντά στο θηλυκό πρότυπο.

Δεν προχώρησε όμως σε εγχείρηση αλλαγής φύλου για την αφαίρεση των ανδρικών γεννητικών οργάνων του, γεγονός που για το δικαστήριο «δεν πρέπει να θεωρηθεί πρόβλημα για τις αλλαγές στη ληξιαρχική πράξη γέννησης, αφού μία τέτοια επέμβαση κρίνεται ως υπερβολική απαίτηση και πρακτική, η οποία παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα στον σεβασμό της προσωπικής και της οικογενειακής του ζωής, του οίκου του και των επικοινωνιών του».

Το σκεπτικό

Λίγο πριν από την έλευση του 2017, ένα ακόμη δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση μιας γυναίκας, η οποία όμως από πολύ μικρή ένιωθε άνδρας. «Ο όρος ταυτότητα φύλου αναφέρεται στην ατομική και εσωτερική εμπειρία του φύλου, η οποία μπορεί να μη βρίσκεται σε ευθεία αντιστοιχία με το φύλο που γεννιέται και εσωκλείει την προσωπική αίσθηση του σώματος και του φύλου, και τούτο μπορεί να εκφραστεί με το ντύσιμο, τον τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς», αναφέρει στην απόφασή του το Ειρηνοδικείο της Αθήνας, σημειώνοντας ότι η αλλαγή των στοιχείων της ταυτότητας της αιτούσας «συνιστάται ως απολύτως αναγκαία υπέρ της προάσπισης της καλής ψυχικής υγείας και υπέρ της περαιτέρω εξασφάλισης ποιότητας της ζωής της, κοινωνικά και προσωπικά.

Το να ζητείται η πρόκληση μόνιμης στειρότητας ή άλλης χειρουργικής επέμβασης, σαν προαπαιτούμενο της νομικής αναγνώρισης του επιθυμητού φύλου ενός ατόμου, δείχνει ότι δεν λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι ενός τέτοιου είδους επεμβάσεις είναι συχνά επιθυμητές από διεμφυλικά άτομα, συγχρόνως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ακόμη, μία επέμβαση τέτοιου τύπου δεν είναι πάντοτε ιατρικώς δυνατή, διαθέσιμη και προσιτή από οικονομικής άποψης, ειδικώς όταν δεν καλύπτεται οικονομικά και ασφαλιστικά».

Με προσφυγή στη δικαιοσύνη

«Να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους»

Για το δικαστήριο, η αναντιστοιχία στην εμφάνιση της γυναίκας με αυτό που δηλώνει επισήμως ότι είναι στην ταυτότητά της δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στην καθημερινότητά της και μπορεί να προκαλέσει σοβαρή σύγχυση στις συναλλαγές της.

Η Ελλάδα μέχρι πρότινος συγκαταλεγόταν στις 21 από τις 38 χώρες που για να αναγνωρίσουν νομοθετικά τη δυνατότητα αλλαγής φύλου έθεταν ως προϋπόθεση τη στείρωση και τη χειρουργική επέμβαση. Αυτή η νομική πραγματικότητα όμως φαίνεται ότι αλλάζει, αφού έχουν ήδη εκδοθεί 6 διαφορετικές αποφάσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ δύο εξ αυτών έχουν καταστεί αμετάκλητες από τα Πρωτοδικεία.

Για τον δικηγόρο Βασίλη Σωτηρόπουλο, ο οποίος έχει κερδίσει 3 από τις 6 αποφάσεις που άλλαξαν τη νομολογία, «ο νέος τρόπος με τον οποίο οι δικαστές ερμηνεύουν την έννοια “αλλαγή φύλου” επιτρέπει σε όλα τα διεμφυλικά άτομα να ζητήσουν τη διόρθωση των εγγράφων τους, χωρίς χειρουργικές επεμβάσεις και χωρίς ορμονική θεραπεία. Υπάρχουν ήδη έξι δικαστικές αποφάσεις των Ειρηνοδικείων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης που έκριναν ότι δεν χρειάζονται χειρουργεία για να διορθωθεί η ταυτότητα του ατόμου στο φύλο το οποίο πραγματικά βιώνει. Αυτό ήταν αποτέλεσμα μεγάλης μελέτης και προεργασίας από την πλευρά των δικηγόρων, διότι το κερδίσαμε με βάση κείμενα του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ταυτότητα φύλου. Είναι λοιπόν στο χέρι των διεμφυλικών να πάρουν την απόφαση και να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους από το δικαστήριο».

Προστασία από κινδύνους

Το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, με απόφαση του 2011, έκρινε ότι η εγχείρηση για την απόκτηση των χαρακτηριστικών του γυναικείου φύλου αποτελεί δραστική επέμβαση στην προστατευόμενη από το γερμανικό Σύνταγμα σωματική ακεραιότητα του προσώπου, με τεράστιους κινδύνους και παρενέργειες για την υγεία του.

Πηγή: Έθνος

 

Share

Οι γυναίκες στους καταυλισμούς προσφύγων ζουν με το φόβο της σεξουαλικής βίας

προσφυγας

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Οι γυναίκες στους καταυλισμούς προσφύγων ζουν με το φόβο της σεξουαλικής και έμφυλης βίας, χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας, σύμφωνα με έκθεση για τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες αναζητούσες άσυλο στην Ελλάδα.

Η έκθεση δημοσιεύθηκε στις 24/01 από την βρετανική ΜΚΟ Refugee Rights Data Project (RRDP) και οι ερευνητές μίλησαν με περισσότερους από 300 πρόσφυγες και εθελοντές σε εννέα στρατόπεδα και υποδομές φιλοξενίας στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 2016. Κατέγραψαν περιστατικά βιασμού, εξαναγκαστικής πορνείας, υποχρεωτικού γάμου και διακίνησης, τα οποία επηρεάζουν ιδιαίτερα τις νεαρότερες πρόσφυγες.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι δράστες των παραπάνω εγκλημάτων περιλαμβάνουν άλλους πρόσφυγες και εθελοντές. Από τις δομές που μελετήθηκαν κάποιες διοικούνται από την κυβέρνηση και ΜΚΟ ενώ άλλες  είναι αυτοδιαχειριζόμενες.

Μια εθελοντής ανέφερε πως σε έναν άτυπο καταυλισμό στην Αθήνα δεν υπήρχαν καθόλου μέτρα ασφαλείας για την προστασία των γυναικών, οι οποίες βρίσκονται σε ‘συνεχή κίνδυνο’ σεξουαλικής βίας.

Πάνω από το 46% των γυναικών δήλωσαν στους ερευνητές ότι δεν ένιωθαν ασφαλείς στους καταυλισμούς και 69% ότι διέμεναν σε υποδοχές που δεν κλείδωναν με ασφάλεια. Πολλές γυναίκες είπαν ότι φοβούνται να πάνε τουαλέτα το βράδυ γιατί ο χώρος είναι κακοφωτισμένος και τις κάνει ευάλωτες σε επιθέσεις.

Η Marta Welander, διευθυντής του RRDP, είπε στο Al Jazeera ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα πρέπει να βοηθήσουν τα θύματα κακοποίησης και να διασφαλίσουν ότι εφαρμόζονται τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία των γυναικών προσφύγων.

«Η έκθεση αποκαλύπτει μια κρίσιμη έλλειψη επαρκούς ιατρικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης για τους επιζώντες της σεξουαλικής και έμφυλης βίας και την ανάγκη για την δημιουργία ειδικών ασφαλών χώρων μέσα σε όλους τους καταυλισμούς. Είναι εντελώς απαράδεκτο το γεγονός ότι η Ευρώπη αδυνατεί να παρέχει επαρκή προστασία, τα ελάχιστα στάνταρ για τις ευάλωτες γυναίκες και τα κορίτσια».

Ο Roland Schoenbauer, εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, δήλωσε ότι η οργάνωση ανησυχεί για τις καταγγελίες σχετικά με σεξουαλική και έμφυλη βία (sexual and gender-based violence SGBV) στους καταυλισμούς προσφύγων στην Ελλάδα.

«Κάθε φορά που γίνονται τέτοιες αναφορές, οι αρχές θα πρέπει να προχωρούν σε άμεση και διεξοδική έρευνα», είπε.

«Η βία αυτής της μορφής είναι στενά συνδεδεμένη με τις υποβαθμισμένες συνθήκες διαβίωσης στους χώρους που φιλοξενούν πρόσφυγες. Πολλοί χώροι δεν είχαν συσταθεί λαμβάνοντας υπόψη την πρόληψη ή την αντιμετώπιση τέτοιων κινδύνων, και αυτό συμβάλλει στην αύξηση κινδύνου και ευαλωτότητας», εξήγησε περαιτέρω.

Ο Schoenbauer δήλωσε ότι οι τοπικές αρχές θα πρέπει να λάβουν ‘τολμηρή δράση’ για την πρόληψη τέτοιων περιστατικών και ζήτησε περαιτέρω κατάρτιση ώστε οι εργαζόμενοι/εθελοντές στους χώρους αυτούς να μπορούν να παρέχουν συμβουλευτική υποστήριξη σε θύματα κακοποίησης.

Εκτός από την ασφάλεια, περισσότερο από τα τρία τέταρτα των γυναικών που ερωτήθηκαν δήλωσαν ότι είχαν αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας, με την πλειοψηφία να αποδίδει τα προβλήματα αυτά στη σωματική και ψυχική καταπόνηση που συνεπάγεται η διαβίωση στους καταυλισμούς. Περίπου το 95% των γυναικών είπαν ότι έχουν περάσει κατάθλιψη, με τις μισές να δηλώνουν ότι ένιωθαν κατάθλιψη όλη την ώρα, σύμφωνα με τη μελέτη του RRDP.

Σύμφωνα με τη ΜΚΟ οι κάτοικοι πολλών καταυλισμών ζούσαν σε ανθυγιεινές συνθήκες, χωρίς πρόσβαση σε απαραίτητες υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας. Περίπου το ένα τέταρτο των γυναικών δήλωσαν ότι δεν ήξεραν πως θα είχαν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε περίπτωση που μείνουν έγκυες και 88% είπαν ότι δεν ξέρουν πού να βρουν αντισυλληπτικά.

Ολόκληρη η έκθεση εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

Σεξουαλική εκμετάλλευση… όσο διαρκεί το ταξίδι

Share

Το χάσμα πλούτου μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί ποτέ

davos_inequality

Η Margaret Mumbua, 46, οικιακή εργάτρια, πλένει ρούχα έξω από το σπίτι του εργοδότη της, Eastleigh Nairobi, Kenya, 2016. Φωτογραφία: Allan Gichigi/Oxfam

της Λίνας Φιλοπούλου

Καθώς οι ηγέτες κρατών και του επιχειρηματικού κόσμου συγκεντρώνονται για την ετήσια σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας, η έκθεση της φιλανθρωπικής οργάνωσης Oxfam, που σκόπιμα δημοσιοποιήθηκε μια μέρα πριν την έναρξη των διαδικαδιών στο Νταβός, τονίζει ότι η κρίση ανισότητας είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι φανταζόμαστε, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι το χάσμα πλούτου μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί ποτέ, σε βαθμό που δεν μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος που είχε τεθεί από την Παγκόσμια Τράπεζα το 2013 για εξάλειψη της ακραίας φτώχειας.

Η έκθεση αυτή εκτός του ότι παρουσιάζει ότι οι οκτώ πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο, που όλως τυχαίως (;) είναι άντρες, κατέχουν πλούτο ισόποσο εκείνου 3,6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων και ότι οι πλούσιοι γίνονται όλο και πλουσιότεροι, πληροφορεί επιπλέον ότι η ακραία ανισότητα σε όλο τον κόσμο έχει τεράστια επίδραση στη ζωή των γυναικών. Οι εργαζόμενες γυναίκες δεν αντιμετωπίζουν μόνο πολλαπλές διακρίσεις στο χώρο εργασίας τους, αναλαμβάνουν επιπλέον αποκλειστικά ένα δυσανάλογο βάρος μη αμειβόμενης εργασίας φροντίδας. Με τα σημερινά δεδομένα, μάλιστα, θα χρειαστούν 170 χρόνια, ώστε οι γυναίκες να κατορθώσουν να απολαύσουν ίση αμοιβή για ίση εργασία με τους άντρες.

Δείτε την έκθεση εδώ

 

Share

Το AMOQA (θα συνεχίσει να) διαδίδει την ομοφυλοφιλία

amoqa

Στις 10 Οκτωβρίου του 2016, το ειρηνοδικείο Αθηνών απέρριψε την αίτηση του Αθηναϊκού Μουσείου Κουήρ Τεχνών (AMOQA) για σύσταση σωματείου (ΑΡΙΘΜΟΣ ΔΙΑΤΑΓΗΣ 323/2016). Η απορριπτική απόφαση βασίστηκε στην υποψία εκ μέρους του ειρηνοδικείου πως το AMOQA αποσκοπεί σε “διάδοση της ομοφυλοφιλίας” και πως υπάρχει “κρυφός εμπορικός σκοπός”.

Θα έπρεπε το ειρηνοδικείο όχι απλά να μην έχει την υποψία αλλά να διακατέχεται από τη βεβαιότητα ότι το AMOQA (θα συνεχίσει να) διαδίδει την ομοφυλοφιλία. Εξάλλου, όταν καταθέσαμε το καταστατικό για την δημιουργία του σωματείου ξεκάθαρα αναφέραμε πως σκοπός μας είναι η ανάδειξη της ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβιακής, Ομοφυλοφιλικής, Αμφισεξουαλικής, Τράνς, Κουίρ και Ιντερσεξ) και φεμινιστικής ιστορίας και πολιτιστικής παραγωγής. Επιπλέον, στην επίσημη απορριπτική απόφαση του το ειρηνοδικείο αναφέρει πως “ο πραγματικός σκοπός του σωματείου” καθώς και “τα μέσα προς επίτευξις του σκοπού του” είναι ασαφή, ανεπαρκή και αόριστα. Εδώ έχουμε να παραθέσουμε μια εκτενή απάντηση που αφορά την ίδια τη μέχρι τώρα λειτουργία του AMOQA, τα μέσα, τους σκοπούς και τα αποτελέσματα της:

Το AMOQA ξεκίνησε με την βοήθεια μιας πεντάμηνης γερμανικής υποτροφίας τον Μάρτιο του 2016. Από τότε έχει φιλοξενήσει πάνω από 40 ανοιχτές και προσβάσιμες εκδηλώσεις όπως βραδιές και φεστιβάλ performance, προβολές ντοκιμαντέρ για τις πολιτικές του σώματος, εικαστικές εκθέσεις, εργαστήρια τεχνολογίας, διαλέξεις πάνω σε έμφυλα ζητήματα, συζητήσεις πάνω στην μνήμη και την ιδέα του αρχείου, παρουσιάσεις κουήρ μουσικής αλλά και άλλα εργαστήρια παραγωγής κουλτούρας. Στο χώρο μας που στεγάζεται στην οδό Εριγόνης 3 στα Κάτω Πετράλωνα αλλά και σε άλλους δημόσιους χώρους και εκδηλώσεις (Ταινιοθήκη της Ελλάδας, Νοκουμέντα14 – Πάρκο Ελευθερίας, Green Park – (non) performance as method, Εθνογραφικό Mουσείο Στοκχόλμης – the unstraight museum international conference) συναντηθήκαμε με ΛΟΑΤΚΙ  καλλιτέχνες, ακαδημαϊκούς, ακτιβίστριες, και πλήθος κόσμου από τη ντόπια και διεθνή φεμινιστική και ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Το AMOQA λειτουργεί επίσης ως μια ανοιχτή πλατφόρμα όπου διάφορες ακτιβιστικές φεμινιστικές ΛΟΑΤΚΙ+ συλλογικότητες βρίσκουν ασφαλή χώρο για τις συναντήσεις και τις εκδηλώσεις τους κι αυτή τη στιγμή στο χώρο μας συμβιώνουμε με τις αλληλέγγυες συνελεύσεις των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο και την αυτο-οργανωμένη ομάδα “Υπερήφανοι Γονείς”. Παράλληλα, έχουμε ξεκινήσει το χτίσιμο ενός ΛΟΑΤΚΙ+ φεμινιστικού αρχείου, στην προσπάθεια μας να χαρτογραφίσουμε κομμάτια της ιστορίας, του παρόντος και του μέλλοντος του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, κομμάτια δηλαδή από την καθημερινή μας ζωή, τα βιώματα, τις επιθυμίες, τα όνειρα, τους αγώνες και τις αγωνίες μας.

Μέσω της υποτροφίας το AMOQA κατάφερε να ενοικιάσει έναν χώρο ανοιχτό σε διάφορες συγγενικές συλλογικότητες και άτομα, να μετατρέψει τις εγκαταστάσεις του προσβάσιμες σε άτομα με κινητικές διαφορετικότητες, να πληρώσει μισθούς σε άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας για την εκτέλεση διαφόρων εργασιών (έρευνα, προγραμματισμό, μεταφράσεις, υποτιτλισμό, διερμηνεία στην ελληνική νοηματική), να υποστηρίξει υλικά συγγενικά πρότζεκτ, να προσκαλέσει ακτιβιστές και ακτιβίστριες διαφόρων ηλικιών όπως και καλλιτέχνες και ακαδημαϊκούς από την Ανατολή και τη Δύση με σκοπό να δημιουργήσει δεσμούς και δίκτυα αλληλεγγύης και έμπνευσης. Μετά το τέλος της υποτροφίας το AMOQA συνέχισε να λειτουργεί ως ένας αυτοδιαχειριζόμενος χώρος, έχοντας μεγάλες δυσκολίες να καλύψει τα έξοδα του, αν και οι εκδηλώσεις πλήθαιναν και το ενδιαφέρον της κοινότητας μεγάλωνε.

Αν για το ειρηνοδικείο Αθηνών και τους δικαστικούς του υπαλλήλους οτιδήποτε από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ως ασαφές, ανεπαρκές, αόριστο, κι ακόμα πιο προκλητικά ως “μη πραγματικό” εμείς οφείλουμε από την πλευρά μας να διευκρινίσουμε πως αν σε κάτι έχουμε εκπαιδευτεί μέσα στα χρόνια αυτό είναι να αναγνωρίζουμε τις χίλιες και μια διαφορετικές λέξεις που μπορεί να χρησιμοποιήσει η γλώσσα της θεσμικής διάκρισης.

Η επίκληση της διατάραξης της “δημόσιας τάξης” και της προσβολής των “χρηστών ηθών”, λέξεις με τις οποίες διανθίζεται επιπλέον η απορριπτική απόφασή για τη σύσταση του σωματείου μας, ανήκουν παραδοσιακά στην εργαλειοθήκη του γλωσσικού ιδιώματος κάθε είδους διακρίσεων, μέσα και πέρα από το νόμο.

Σχετικά με τους πιθανούς κρυφούς εμπορικούς σκοπούς, η υποψία αυτή συνδέεται με την δήλωση του AMOQA να παράξει κουλτούρα, χρησιμοποιώντας όλα τα καλλιτεχνικά μέσα: της συγγραφής και δημοσίευσης, της παραγωγής μουσικής και εικαστικών δρωμένων, της παραγωγής ντοκιμαντέρ και ταινιών πάνω σε εμφυλα, κουήρ και φεμινιστικά ζητήματα. Αυτό που δεν εξηγεί το ειρηνοδικείο είναι τι ακριβώς ύποπτο φαίνεται σε αυτό και πως ή που στον κόσμο η παραγωγή κουήρ φεμινιστικής κουλτούρας καταλήγει σε κερδοφορής επιχείρηση.

Το AMOQA Θα συνεχίσει να υπάρχει ανεξάρτητα οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης. Η ανάδειξη της ομοφυλοφιλίας άλλα και όλων των κούηρ πρακτικών και ταυτοτήτων είναι ο σκοπός του AMOQA που θα συνεχίσει να διεκδικεί την παρουσία τούς ανοιχτά και δημόσια.

Ως μέσα για την επίτευξη αυτού του σκοπού επιλέξαμε την τέχνη, την θεωρία και τον ακτιβισμό.

Συντροφικά, AMOQA

 

Η ανακοίνωση σε Ελληνικά, Αγγλικά και Τούρκικα εδώ

 

Share

Τι εμποδίζει την ισότητα των φύλων;

blackdotpatternsample

των Laura Tyson και Jeni Klugman για το Project Syndicate

Πριν ένα χρόνο, τα Ηνωμένα Έθνη ενέκριναν τους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ), ένας από τους οποίους στοχεύει στην ουσιαστική ισότητα των φύλων μέχρι το 2030. Η ενίσχυση γυναικών και κοριτσιών είναι ηθικώς σωστό και οικονομικώς έξυπνο. Πολλές πρόσφατες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει ουσιαστικό οικονομικό κόστος και κόστος στην ανθρώπινη ανάπτυξη που σχετίζεται με διαβρωτικές και έντονες διαφορές μεταξύ των φύλων σε οικονομικές ευκαιρίες και καταλήξεις

Μια πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής Υψηλού Επιπέδου του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, την οποία έχουμε συγγράψει, προσδιορίζει δράσεις που κυβερνήσεις, επιχειρήσεις, μη-κυβερνητικές οργανώσεις και πολυμερείς αναπτυξιακοί οργανισμοί μπορούν να αναλάβουν τώρα, ώστε να μειώσουν αυτήν τη διαφορά μεταξύ των φύλων και να επιταχύνουν την εξέλιξη προς την επίτευξη του γενικού στόχου των ΣΒΑ για μια οικονομική ανάπτυξη χωρίς περιορισμούς. Η έκθεση δείχνει ότι μεγαλύτερη ισότητα μεταξύ των φύλων σε μια χώρα συνδέεται με καλύτερη εκπαίδευση και υγεία, υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα, πιο γρήγορη και πιο καθολική οικονομική ανάπτυξη και μεγαλύτερη διεθνής ανταγωνιστικότητα.

Μια ευρέως αναφερόμενη έρευνα του Παγκόσμιου Ινστιτούτου ΜακΚίνσεϊ βρήκε ότι η μείωση των ανισοτήτων μεταξύ των φύλων στα ποσοστά απασχόλησης, στη μερική αντί της πλήρους απασχόλησης και στην κατανομή της απασχόλησης θα προσέθετε 12-25% στο παγκόσμιο ΑΕΠ ως το 2025. Άλλες έρευνες, χρησιμοποιώντας μια ποικιλία μεθοδολογιών, βρίσκουν παρόμοια αναμενόμενα κέρδη, ιδίως σε χώρες με χαμηλά ποσοστά γονιμότητας, όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Γερμανία και σε χώρες (για παράδειγμα στον Περσικό Κόλπο) με χαμηλά ποσοστά συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό.

Στην περίπτωση των επιχειρήσεων, η ισότητα των φύλων είναι επίσης επιτακτική, γιατί οι γυναίκες συμβάλλουν σημαντικά σε όλα τα τμήματα της αλυσίδας αξίας. Η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών αναφέρει πολυάριθμα οφέλη για τις εταιρείες που έχουν επιδιώξει την ισότητα των φύλων στην απασχόληση, στην αμοιβή και στην ηγεσία, συμπεριλαμβανομένου της ικανότητας να προσελκύουν, να παρακινούν και να διατηρούν ταλαντούχους εργαζομένους και να λύνουν πολύπλοκα προβλήματα με πιο ποικιλόμορφες ομάδες. Διάφορες άλλες νέες μελέτες βρίσκουν επίσης ότι οι εταιρείες με περισσότερες γυναίκες στις ανώτατες ηγετικές θέσεις και σε θέσεις διοίκησης έχουν υψηλότερες οικονομικές αποδόσεις.

Πάνω από το 90% των κοριτσιών παγκοσμίως τελειώνουν το δημοτικό και πιο πολλές γυναίκες από ότι άνδρες αποφοιτούν τώρα από το πανεπιστήμιο στις περισσότερες χώρες. Ακόμα όμως, παρά αυτών των ωφελειών, παραμένουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των φύλων σε όλα τα είδη εργασίας- είτε είναι επί πληρωμής είτε όχι, είτε είναι τυπική μορφή εργασίας είτε αδήλωτη, δημόσια ή ιδιωτική, γεωργική ή επιχειρηματική.

Παγκοσμίως, μόνο το 50% των γυναικών άνω των 15 βρίσκονται σε αμειβόμενη απασχόληση, σε σύγκριση με το 75% περίπου των ανδρών. Την ίδια στιγμή, οι γυναίκες κάνουν μη αμειβόμενες εργασίες τρεις φορές περισσότερο από ότι οι άνδρες. Όταν οι γυναίκες πληρώνονται, οι εργασίες τους τείνουν να αντικατοπτρίζουν στερεότυπα των φύλων και παρέχουν σχετικά χαμηλές αποδοχές, κακές συνθήκες εργασίας και περιορισμένες ευκαιρίες για πρόοδο στη σταδιοδρομία.

Ακόμα και όταν οι γυναίκες εκτελούν τις ίδιες ή ίσης αξίας δουλειές με τους άνδρες, πληρώνονται κατά μέσο όρο λιγότερο (αν και το μέγεθος της μισθολογικής διαφοράς ποικίλει σημαντικά ανά τον κόσμο). Οι γυναίκες υποεκπροσωπούνται σε θέσεις ηγεσίας, σε επιχειρήσεις και σε κυβερνήσεις. Και, σε σύγκριση με τις επιχειρήσεις που ανήκουν σε άνδρες, οι εταιρείες που ανήκουν σε γυναίκες είναι μικρότερες, προσλαμβάνουν λιγότερο προσωπικό και επικεντρώνονται σε τομείς με περιορισμένες ευκαιρίες για κέρδος και ανάπτυξη.

Η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών προσδιορίζει τέσσερις κύριους και αλληλένδετους παράγοντες που εμποδίζουν την ισότητα των φύλων σε όλες τις μορφές εργασίας και σε όλα τα επίπεδα ανάπτυξης: δυσμενή κοινωνικά πρότυπα, νόμοι που εισάγουν διακρίσεις, ανεπαρκής νομική προστασία, διακρίσεις μεταξύ των φύλων στη μη αμειβόμενη οικιακή εργασία και στις υπηρεσίες φροντίδας και άνιση πρόσβαση σε ψηφιακά, οικονομικά και περιουσιακά στοιχεία.

Τα κοινωνικά πρότυπα καθορίζουν τα οικονομικά αποτελέσματα για τις γυναίκες με διάφορους τρόπους: διαμορφώνουν τις αποφάσεις των γυναικών σχετικά με τις επαγγελματικές και εκπαιδευτικές ευκαιρίες που θα επιδιώξουν· επηρεάζουν την κατανομή της μη αμειβόμενης οικιακής εργασίας και τους μισθούς στις επί πληρωμής υπηρεσίες φροντίδας όπως στην περίθαλψη και στη διδασκαλία, όπου απασχολείται ένα υψηλό ποσοστό γυναικών· και αντικατοπτρίζουν και ενισχύουν διακρίσεις που στηρίζονται σε στερεότυπα βάσει φύλου και έμμεσες προκαταλήψεις που περιορίζουν τις αμοιβές και τις προοπτικές προαγωγής των γυναικών.

Σε πολλές χώρες, δυσμενή κοινωνικά πρότυπα είναι κωδικοποιημένα σε νόμους που περιορίζουν τις επαγγελματικές επιλογές των γυναικών και τη δυνατότητά τους να αποκτήσουν διαβατήριο, να ταξιδέψουν εκτός της πατρίδας τους, να ξεκινήσουν επιχειρήσεις και να κατέχουν ή να κληρονομούν περιουσία. Μία πρόσφατη ανάλυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δείχνει ότι αυτό το είδος νόμιμης διάκρισης σχετίζεται με το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο των γυναικών, με το μεγαλύτερο μισθολογικό χάσμα μεταξύ των δύο φύλων και με τον λιγότερο αριθμό επιχειρήσεων που ανήκουν σε γυναίκες. Επίσης, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, 103 χώρες δεν υποχρεώνουν νομικά την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω φύλου στην πρόσληψη και 101 δεν απαιτούν ίση αμοιβή για εργασία ίσης αξίας σε δουλειές του επίσημου τομέα.

Εκατοντάδες εκατομμύρια γυναίκες δουλεύουν άτυπα, χωρίς καμία προστασία, ούτε νομική ούτε πρακτική, των κοινωνικών και εργασιακών τους δικαιωμάτων. Στην Ινδία για παράδειγμα, περίπου 120 εκατομμύρια γυναίκες (γύρω στο 95% των γυναικών σε αμειβόμενη απασχόληση) δουλεύουν άτυπα, όπως και περίπου 12 εκατομμύρια γυναίκες στο Μεξικό (γύρω στο 60% των εργαζόμενων γυναικών). Οι άνθρωποι που δουλεύουν άτυπα συχνά δεν έχουν τη φωνή να απαιτήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας ή μισθό και αυτό ισχύει ιδίως για τις γυναίκες, που αντιμετωπίζουν και σεξουαλική παρενόχληση, βία και περιορισμούς στα δικαιώματα αναπαραγωγής τους.

Οι μεγάλες ανισότητες μεταξύ των φύλων στη μη αμειβόμενη εργασία και στην παροχή φροντίδας είναι ένας βασικός παράγοντας για τις μειωμένες οικονομικές ευκαιρίες των γυναικών. Η οικιακή εργασία και οι ευθύνες φροντίδας των γυναικών αντικατοπτρίζονται σε μια μεγάλη «χρηματική ποινή μητρότητας». Ανά τον κόσμο, γυναίκες με εξαρτώμενα παιδιά κερδίζουν, κατά μέσο όρο, λιγότερα από τις γυναίκες χωρίς εξαρτώμενα παιδιά και λιγότερα από τους πατεράδες με αντίστοιχα οικογενειακά και επαγγελματικά χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν κάποια αποδεικτικά στοιχεία «πρόσθετης αμοιβής πατρότητας»- μια θετική σχέση μεταξύ του μισθού ενός άνδρα και του αριθμού των παιδιών του.

Η μείωση και η ανακατανομή του χρόνου που χρειάζεται για μη αμειβόμενες υποχρεώσεις φροντίδας απαιτεί επενδύσεις και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα- στις υποδομές, σε προσιτές υπηρεσίας φροντίδας, στην προσχολική εκπαίδευση, στην οικογενειακή άδεια και σε εργασιακούς χώρους φιλικούς προς την οικογένεια. Τέτοιες επενδύσεις είναι προς όφελος όχι μόνο για τα άτομα και τις οικογένειες, αλλά και για τις επιχειρήσεις και την οικονομία ως σύνολο, γιατί αυξάνουν τα ποσοστά συμμετοχής και παραγωγικότητας της γυναικείας εργατικής δύναμης, δημιουργούν αμειβόμενες θέσεις εργασίας στις υπηρεσίες φροντίδας και βελτιώνουν τη σχολική επίδοση των παιδιών, ενισχύοντας το μελλοντικό μορφωτικό επίπεδο και την παραγωγικότητά τους.

Με βάση στοιχεία από όλον τον κόσμο, η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών παρέχει πολυάριθμα παραδείγματα από αποδεδειγμένα και πιθανά μέτρα για να αντιμετωπιστούν οι περιορισμοί στις οικονομικές ευκαιρίες των γυναικών. Στη φετινή ετήσια συνεδρίαση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, ηγέτες του κόσμου επεδίωξαν πολιτικές για να προωθήσουν μια πιο γρήγορη και πιο καθολική ανάπτυξη. Θα έκαναν καλά να φέρουν την ισότητα των φύλων σε πρώτη προτεραιότητα.

Πηγή: The Press Project

Μετάφραση για το TPP: Νικολέττα Αλεξανδρή

Share

Ναι είσαι σεξιστής, όχι δεν είσαι ήρωας

kruger_hero

Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικής Αιμοδοσίας σήμερα και το διαβόητο σποτ του Ε.ΚΕ.Α έπαιζε τις προηγούμενες μέρες στην τηλεόραση ως μια προσπάθεια να προωθήσει υποτίθεται ακριβώς αυτό, την εθελοντική αιμοδοσία. Στο «Μπορείς και εσύ να γίνεις ήρωας» παρελαύνουν ξανθιές νοσηλεύτριες με το αντίστοιχο βαθύ ντεκολτέ, υπερφίαλοι και ατσαλάκωτοι γιατροί, ναυαγοσώστες-μοντέλα που σώζουν ζωές μοντέλων μπροστά σε μοντέλα-λουόμενες και μάλιστα με μια σχεδόν μια πορνογραφική αισθητική ενώ ο ηθοποιός Μάκης Παπαδημητρίου ως ο μέσος άνθρωπος παρακολουθεί ψάχνοντας την ευκαιρία να γίνει και αυτός ήρωας. Οι αντιδράσεις στο σποτ υπήρξαν άμεσες και από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία, την Ένωση Εργαζομένων του Βενιζέλειου Νοσοκομείου,  την Ένωση Νοσηλευτών Ελλάδας με εξώδικα, δελτία τύπου κ.ά. Αλλά και στα social media αντίστοιχα υπήρξαν μαζικά επικριτικά σχόλια χαρακτηρίζοντας το βίντεο ως άκρως φτηνό, σεξιστικό και κατάπτυστο. Ουσιαστικά το σποτ φαίνεται να απευθύνεται αποκλειστικά σε αιμοδότες και να αποκλείει τις αιμοδότριες. Αυτό που μάλλον αδυνατεί να καταλάβει το Ε.ΚΕ.Α είναι ότι η αναπαραγωγή των στερεοτύπων αυτών δεν πολεμάει ούτε βοηθάει να αλλάξουν τα στερεότυπα αντίθετα τα επιβεβαιώνει ξανά και ξανά. Και ίσως το χειρότερο στερεότυπο που προβάλλεται στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτό του ηρωικού άνδρα που στην προκειμένη περίπτωση είναι παχουλός, καραφλός μεσήλικας με ξελιγωμένο ύφος άρα κυριολεκτικά το πρότυπο του αντί-ήρωα δηλαδή αυτό που επιβεβαιώνει όμως ακριβώς ότι από την άλλη πλευρά υπάρχουν τα κλασσικά ηρωικά στερεότυπα π.χ. του μοντέλου ναυαγοσώστη. Στερεότυπα που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν καταρρίπτονται αλλά προωθούνται.

Ωστόσο απ’ ότι φαίνεται όλες αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι για το Ε.ΚΕ.Α παρά η παρερμηνεία της διαφήμισης από «ευτυχώς μια μειοψηφία της ελληνικής κοινής γνώμης» καθώς το 70% της κοινής γνώμης «έχει αντιληφθεί τη διαχωριστική γραμμή» ανάμεσα στη σάτιρα και την πραγματικότητα». Αδυνατούμε να καταλάβουμε πώς σε δύο μέρες το Ε.ΚΕ.Α έβγαλε μια τέτοια στατιστική αφενός και αφετέρου ότι εξακολουθεί και μετά όλες αυτές τις αντιδράσεις να υπερασπίζεται το σποτ αυτό με ένα δελτίο τύπου το οποίο κατά κάποιο τρόπο είναι πιο προσβλητικό και αλαζονικό και από το ίδιο το σποτ! Όσες δεν έχουμε αντιληφθεί αυτή τη διαχωριστική γραμμή προφανώς δεν έχουμε αίσθηση του χιούμορ. Επιπλέον το Ε.ΚΕ.Α δεν φαίνεται να προβληματίζεται από αυτή την «κοινή γνώμη» και τα εμετικά ΜΜΕ που αναφέρονται στο σποτ ως «οι καυτές και σέξι νοσοκόμες του Ε.ΚΕ.Α που γίνονται viral». Η αποδόμηση, την οποία επικαλείται με πάθος το Ε.ΚΕ.Α είναι στην πραγματικότητα επιφανειακή και ψευδής αφού  η προβολή των στερεοτύπων είναι και η αποδοχή ότι τελικά εκεί έξω υπάρχουν οι σέξι νοσηλεύτριες και οι damsels in distress, αλλά ακόμη και αν δεν ανήκεις σε αυτές τις κατηγορίες και είσαι παχουλός με φαλάκρα μπορείς να γίνεις και εσύ ήρωας με το να δώσεις αίμα και να σώσεις το κορίτσι, να γίνεις και εσύ σαν όλους τους άνδρες δηλαδή που φαντάζεσαι. Το σποτ αυτό όχι μόνο απαξιώνει και προσβάλλει αλλά καταφέρνει να αποπροσανατολίσει τελείως την κοινή γνώμη σχετικά με την εθελοντική αιμοδοσία και την 14η Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικής Αιμοδοσίας. Αυτό που θα πρέπει να αναρωτηθεί το Ε.ΚΕ.Α είναι αν τελικά αυτό το σποτ προωθεί όντως την εθελοντική αιμοδοσία ή το μότο «το σεξ πουλάει».

 

Share

Έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ τις Μαριάννες και τους Σάκηδές του

refug-women

της Λίνας Φιλοπούλου

Πληροφορηθήκαμε ότι το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, του κυβερνώντος κόμματος για να μην ξεχνιόμαστε, διοργανώνουν εκδήλωση αφιερωμένη στις γυναίκες πρόσφυγες στις 8 Μάρτη στο λιμάνι του Πειραιά. Όπως αναφέρουν, θα σχηματίσουν ανθρώπινη αλυσίδα με σύνθημα, «διασχίζουμε τα σύνορα του σεξισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας».

Σε ανακοίνωσή της η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων κάνει έκκληση για συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης για να σταθούν στο πλάι των γυναικών και των παιδιών τους. Τονίζει μάλιστα ότι «η συνεισφορά όλων μας είναι ιδιαίτερα σημαντική, στην προσπάθειά μας να δείξουμε την αλληλεγγύη μας, να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας και να σταθούμε άξιες και άξιοι των προσδοκιών χιλιάδων μητέρων και παιδιών προσφύγων που μας χρειάζονται αυτή την ώρα».

Κρίμα που δεν θα είμαστε την Τρίτη στο λιμάνι του Πειραιά να παρακολουθήσουμε την κυβερνητική φιέστα για τους πρόσφυγες. Είμαστε σίγουρες όμως ότι τα κανάλια, που πασχίζουν για να κατοχυρώσουν μια τηλεοπτική άδεια, θα σπεύσουν να καταγράψουν αυτή την «κίνηση αλληλεγγύης», όπως θα σπεύσουν και κάποιες φιλεύσπλαχνες βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ να πουν ότι φιλοξενούν οικογένειες προσφύγων για να κερδίσουν λίγη ακόμα δημοσιότητα και αυτοπροβολή. Μετά από τόσο καιρό που διαδραματίζεται αυτή η ανθρωπιστική προσφυγική κρίση – την οποία προσπαθούν να διαχειριστούν όπως μπορούν τα κινήματα γνήσιας αλληλεγγύης και υποστήριξης των προσφύγων – δεν είναι ώρες για συμβολικές κινήσεις. Το κυβερνητικό κόμμα στο οποίο ανήκουν είναι εντελώς απόν όλο αυτό το διάστημα όχι μόνο αφήνοντας την κατάσταση να γίνει ανεξέλεγκτη αλλά και επιτρέποντας την εμπλοκή του στρατού και του ΝΑΤΟ σύμφωνα με το δόγμα «η ασφάλεια είναι αλληλεγγύη και ανθρωπισμός».

 

Share

Μ’ένα πόνο το παιδί, μ’ένα γκάλοπ η 5η αξιολόγηση

πολιτικοι

της Φλώρας Νικολιδάκη

Προς το Φύλο Συκής, για δημοσίευση

Αγαπητές φίλες,

-ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας για ένα ηλεκτρονικό σάιτ με θέμα τα ζητήματα του γυναικείου φύλου και πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια από τη μέρα της απόφασής μας. Όλες σχεδόν στο χώρο του αριστερού φεμινισμού, πολύ συχνά συνδέσαμε τις ελπίδες μας με τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις. Χαρήκαμε, ονειρευτήκαμε, και ενώ πρόκειται για δομικό σφάλμα για τις φεμινίστριες, πιστέψαμε.

-Όλον αυτό τον καιρό παρακολουθούμε τη μάχη της Πολιτικής, γιατί στη μάχη της Κοινωνίας είμαστε όλες ενεργά μέλη. Τη μάχη όμως της πολιτικής την έδωσαν κυρίως οι φίλοι μας οι άνδρες. Συζητούσαμε συχνά ότι τα σημάδια δεν είναι καλά. Εμείς ξέρουμε τι σημαίνει και για την πιο αριστερή φρασεολογία, η χρησιμοποίηση του γυναικείου φύλου ως συνθήματος σε λόγους φτιαγμένους από επικοινωνιολόγους.

-Και τώρα? Τώρα ήρθε η στιγμή που συνήθως φτάνει απρόσκλητη και πάντα στην πιο ακατάλληλη ώρα. Ήρθε η στιγμή της απόφασης.

Ο φόβος, που ξορκίστηκε αμέτρητες φορές, είναι παρών. Ο φόβος που ο κόσμος καλέστηκε να ξεπεράσει, για να περάσει σε μια διαφορετική κατάσταση, εμποδίζει πλέον τους ίδιους τους «καθοδηγητές».

Ένας φόβος καταστροφικός, που μπορεί να τα διαλύσει όλα.

-Ένας φόβος που άνθρωποι χωρίς ήθος αξιοποιούν για να σιγουρέψουν το αποτέλεσμα της οπισθοχώρησης.

-Δειλία. Γνώρισμα των ανδρών. Κι ας είναι διαφορετικά γραμμένη η ιστορία.

-Η κυβέρνηση που αναδείχθηκε στις 25 Γενάρη κινείται αντιφατικά. Τη μια μας στέλνει στον ουρανό και την άλλη στον πάτο.

-Τώρα οι δανειστές, ανυποχώρητοι, ούτε μισό βήμα πίσω, έχουν περάσει ανοιχτά στο «γλέντι». Σε τρείς μήνες έχουν πάρει περίπου 4 δις. Γιατί να έχουν πρόβλημα με την αριστερή κυβέρνηση? Τα καταφέρνει καλλίτερα από την προηγούμενη.

-Τα χρήματα του ΟΑΕΔ, του ΙΚΑ των Περιφερειών, των ΟΤΑ καλούνται να υπηρετήσουν το χρέος. Πότε το αποφασίσαμε αυτό?

-Η κ. Μέρκελ, υπέδειξε στον πρωθυπουργό της χώρας, να πληρώσει τα 750 εκ. της Τρίτης 12/05, από κάποια χρήματα των συστημικών τραπεζών που βρίσκονται στην ΤτΕ. Η κ. Μέρκελ ξέρει τα πάντα για τα χρηματικά μας διαθέσιμα. Τα χρήματα όμως αυτά είναι η εξασφάλιση των καταθέσεων.  Ποιοι θα τα δώσουν?

-Είναι πολλά πια τα δείγματα, ότι κάτι δεν πάει καλά. Πρόσωπα στην κυβέρνηση που ανήκουν σε διαφορετικά στρατόπεδα, καμιά φορά παίρνουν κρίσιμες θέσεις «με το ζόρι». Πως γίνεται αυτό? Μήπως δεν είναι ολόκληρη η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ? Μήπως έχουν κι’ άλλοι λόγο? Πως συνέβη να μάθουμε ξαφνικά ότι εκτός από την κυβέρνηση που αναδείχθηκε με την ψήφο του λαού υπάρχει και η κ. Σαββαίδη, ο κ. Στουρνάρας, η κ. Σακελλαρίου, υπεράνω κάθε ελληνικής αρχής? Ποιοι τα ανέχονται αυτά και γιατί? Τα γνώριζαν? Κάποιοι συνέβαλλαν σε προεκλογικές συμφωνίες κάτω από το τραπέζι?

-Είμαστε γυναίκες και έχουμε ζήσει αρσενικές συμπεριφορές. Βρήκαμε τρίχες στο πέτο που δεν είναι δικές μας, βρήκαμε κοκκινάδια στο πουκάμισο, εισιτήρια θεάτρου στην τσέπη, ανεξήγητες απουσίες και χαμηλόφωνα τηλεφωνήματα. Κάτι παίζει εδώ πέρα. Επειδή όμως είμαστε αριστερές φεμινίστριες, η απάντησή μας είναι σαφής:

-Αν δώσετε 750 εκ από το υστέρημα του ελληνικού λαού την Τρίτη στους δανειστές, ο μόνος χώρος που υπάρχει για σας είναι το χαλάκι έξω από την πόρτα.

 

Share

Άρτος και… trafficking

xvriatiko

της Ειρήνης Προμπονά

Όλοι οι καταδικασθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, καθώς τους επιβλήθηκαν η καταβολή εγγυοδοσίας από 20.000 έως 200.000 ευρώ και περιοριστικοί όροι.

Οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και οι ιδιοκτήτες  της αλυσίδας αρτοποιείων «Χωριάτικο», κρίθηκαν ένοχοι με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και σωματεμπορίας, ενώ ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν οι υπόλοιποι 18.

Για τους τέσσερις καταδικασθέντες αποφασίστηκε να αφεθούν ελεύθεροι, με τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, εμφάνιση σε αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους, αλλά και με την καταβολή εγγυοδοσίας. Για τον Άγγελο Γιανακόπουλο ορίστηκε το ποσό των 200.000 ευρώ, για τον Φλιοστόρ Ιγκόρ 70.000 ευρώ, για τον Κωνσταντίνο  Κύρου, η εγγύηση ορίστηκε στα 50.000 ευρώ και, τέλος, για τον Μιχάϊ Κρέτου στα 20.000 ευρώ. Το δικαστήριο αναγνώρισε το ελαφρυντικό του… προτέρου εντίμου βίου και στους τέσσερις καταδικασθέντες κατά πλειοψηφία (2-1) με την πρόεδρο να μειοψηφεί λόγω… αμφιβολιών.

Επίσης, καταδικάστηκε η Άννα-Μαρία Κούλπα για τα πλημμελήματα της αντίστασης και της απλής σωματικής βλάβης, με το δικαστήριο να ορίζει ποινή φυλάκισης 12 μηνών, με αναστολή στην έφεση.

Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα και για την παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών. Ο Άγγελος Γιαννακόπουλος καταδικάστηκε κατά συγχώνευση σε ποινή κάθειρξης 10 χρόνια και έξι μήνες, ο Μιχάϊ Κρέτου 12 έτη και έξι μήνες και σε κάθειρξη 10 ετών και 10 μηνών καταδικάστηκε ο Ελιοστόρ Ιγκόρ. Για τον Κωνσταντίνο Κύρου-απόστρατο αστυνομικό- επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 10 ετών.

Αυτά, όσον αφορά το νομικό κομμάτι, τις ποινές και τις απαραίτητες χρηματικές εγγυήσεις.

Παρακολουθώντας την δίκη αξίζει να καταγραφούν και τα παρακάτω:

-Ο Εισαγγελέας στην εισήγησή του είχε προτείνει την ενοχή όλων των κατηγορουμένων για τα αδικήματα με τα οποία παραπέμπονται σύμφωνα με το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, με σημαντικότερα τα κακουργήματα της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, οικονομική και γενετήσια εκμετάλλευση γυναικών, διακίνηση ναρκωτικών και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα.

-Σε όλες τις περιπτώσεις όπου υπήρξε διαφωνία στην ετυμηγορία, με αποτέλεσμα να μην είναι ομόφωνη, μειοψήφησε η πρόεδρος της έδρας, η οποία είχε την άποψη ότι υπήρξαν αμφιβολίες για την ενοχή των κατηγορουμένων.

-Ένας εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του 1ου κατηγορουμένου (Άγγελος Γιαννακόπουλος) επετέθη λεκτικά προς την έδρα του δικαστηρίου λέγοντας πως «το δικαστήριο έλαβε υπ’ όψιν του στοιχεία που σχολιάζονται στην πιάτσα και όχι τα αποδεικτικά στοιχεία που έφεραν οι ίδιοι προκειμένου να αποδείξουν την αθωότητα του κατηγορούμενου. Μάλιστα επικαλέστηκε την  λέξη «πιάτσα» γιατί την είχε χρησιμοποιήσει ο Εισαγγελέας στην εισήγησή του και απαίτησε να γραφτεί στα πρακτικά του δικαστηρίου, ως έχει.

Ο Εισαγγελέας απευθυνόμενος τόσο στην πρόεδρο, όσο και στον συνήγορο απάντησε πως δεν ανακαλεί την φράση και πως «κάποιοι άνθρωποι φυλάττουν Θερμοπύλες»

-Κατά τη διάρκεια της αγόρευσης του δεύτερου συνηγόρου υπεράσπισης επί των ποινών, το ακροατήριο είχε το «προνόμιο» ν’ ακούσει  στοιχεία για τον πρότερο-και νυν- βίο του κατηγορούμενου και για πολλοστή φορά να έρθει αντιμέτωπο με την συμπερασματική ρήση «ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

Έτσι λοιπόν διαπιστώσαμε -μερικοί- πως, αν είσαι φορολογικά ενήμερος, έχεις ασφαλισμένους τους εργαζόμενους στο ΙΚΑ, δημιουργείς θέσεις εργασίας με αλυσίδα καταστημάτων, “στις τόσο δύσκολες ώρες που περνά η πατρίδα μας”, κάνεις φιλανθρωπίες  κρατώντας στην επιχείρησή σου ανήμπορους ανθρώπους, που δεν μπορούν να εργαστούν αλλά τους πληρώνεις  ή δηλώνεις έμπρακτα αλληλέγγυος, όπως για παράδειγμα προσφέροντας μια νταλίκα εμφιαλωμένο νερό στους σεισμόπληκτους κατοίκους της Κεφαλλονιάς, τότε, ίσως -κι αυτό είναι συμπέρασμα που προκύπτει από τα συμφραζόμενα, κόντρα στην λογική και στην δικαιοσύνη- ίσως τότε -λοιπόν- να μην έχει και τόση σημασία από που προέρχεται το χρήμα που προσφέρεις.

Ο συνήγορος μάλιστα «απολογήθηκε» λέγοντας πως «δεν είναι και η κα Βαρδινογιάννη ο πελάτης του για να φτιάξει νοσοκομεία, αλλά είναι ένας χρήσιμος στην κοινωνία και ευυπόληπτος πολίτης»!

Άρα το χρήμα-απ’ όπου κι αν προέρχεται, βρώμικο, ματωμένο ή καθαρό, δεν έχει σημασία-αρκεί, για να έχεις «πρόσωπο».

Ίσως να μην έχει σημασία ακόμα κι αυτό για μερικούς: Αν κάποιες γυναίκες αρπάχτηκαν δια της βίας από ένα φτωχό χωριό της Ρωσίας ή του διαλυμένου Ανατολικού μπλοκ  και βρέθηκαν σ’ ενα μπουντρούμι της ευρωπαϊκής Αθήνας ή της επαρχίας δαρμένες, βιασμένες, γυμνές και πεινασμένες μέχρι να συναινέσουν… σημασία τελικά έχει ο… «άρτος και τα θεάματα» που σ’ ενα γυαλιστερό ζαλισμένο κόσμο, σε μια σύγχρονη αρένα, αγνοεί την ιστορία των θυμάτων τράφικινγκ ή πολύ χειρότερα την φαντάζεται, αλλά δεν νοιάζεται γι’ αυτήν.

Στην τελική μπορεί για να νιώσει καλύτερα να πει πως τα κορίτσια του τράφικινγκ ήρθαν αυτοβούλως στην χώρα μας και νιώθουν μια χαρά ως εργαζόμενες. Κι αυτό μόνο αν έχουν έστω και στο ελάχιστο κρατήσει κάτι από την ευγένειά τους στην έκφραση… γιατί αυτά που λέγονται ακόμα και μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματικά υποβιβάζουν την έννοια της λέξης «άνθρωπος» στα χαμηλότερα επίπεδα που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Πηγή: Στο κόκκινο

 

Διαβάστε ακόμη

Εμπόριο λευκής σαρκός και… «Λευκός Άρτος»

 

Share

Συνέντευξη της ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνας Κούνεβα (βίντεο)

kouneva

Συνέντευξη της ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και της Ευρωομάδας της Αριστεράς, Κωνσταντίνας Κούνεβα, στον Βασίλη Κατσαρδή για τις πρώτες εμπειρίες της στην Ευρωβουλή, το συνδικαλιστικό κίνημα, την επίσκεψή της στους Σύρους πρόσφυγες στο Σύνταγμα, αλλά και τη βία εναντίον των γυναικών.

Πηγή: left.gr

 

YouTube Preview Image
Share

Οι γυναίκες στις εκλογές

womens-vote-suppression

της Φλώρας Νικολιδάκη

Έχουμε εκλογές. Ούτε μία, ούτε δύο, τρεις παρακαλώ. Και μπορεί να προκύψουν και τέταρτες.

Η παρουσία των γυναικών στα ψηφοδέλτια είναι πλέον αισθητή. Όχι ακόμα αυτή που οι γυναίκες δικαιούνται. Αλλά καλύτερη από πριν.

Φαίνεται ότι η ποσοτική πλευρά, γίνεται πλέον κατανοητή. Όχι ότι δεν έχουμε φωτογραφίες από πάνελ, ακραιφνώς αρσενικά. Οι άνδρες δηλ. ακόμα αισθάνονται άνετα και φυσιολογικά όταν μόνοι τους συζητάνε για κάποιο θέμα και μάλιστα δημόσια. Άλλο όμως είναι το θέμα μου σήμερα:

-Οι γυναίκες που βρίσκονται στα πάμπολλα ψηφοδέλτια αυτών των εκλογών, πόσο θυμούνται ότι είναι γυναίκες?

-Είμαι βέβαιη ότι το θυμούνται όταν μόνες τους μεταξύ δουλειάς και σπιτιού, προσπαθούν να σταθούν και ως υποψήφιες, αλλά δεν εννοώ αυτό. Αναρωτιέμαι αν το θυμούνται όταν έχουν το δημόσιο λόγο και τη δημόσια εικόνα.

– Η πράξη λέει πως όχι. Είτε άνδρας, είτε γυναίκα, η υποψηφιότητα είναι ένα πράγμα μουντό και ουδέτερο από την άποψη του φύλου.

-Τι φταίει? Να αλλάξουν στάση οι άνδρες, είναι μια ανεδαφική σκέψη. Εμείς, οι γυναίκες, πρέπει να αποδείξουμε ότι η παρουσία μας είναι εντελώς απαραίτητη.

Μιλώντας από την πλευρά των αριστερών φεμινιστριών, έχω τη γνώμη ότι σήμερα που αναζητούνται νέες μορφές οικονομίας, ξεκαθαρίζει και η εικόνα για το ρόλο των γυναικών.

-Διεθνείς μελέτες έχουν αποδείξει ότι η παρουσία των γυναικών σε οικονομικά εγχειρήματα που ξεπερνούν την κάθετη ιεραρχία των τυπικών επιχειρήσεων, είναι πρωταγωνιστική.

-Η ομαδική δουλειά και η  συλλογικότητα είναι πολύ κοντά στις εμπειρίες των γυναικών. Αυτά τα δύο στοιχεία είναι το ζητούμενο σήμερα, σε οποιαδήποτε απόπειρα για τη δημιουργία οικονομικών μονάδων που θα κινούνται στα όρια του συστήματος, με σαφή κατεύθυνση να βγαίνουν από αυτό.

– Γιατί συμβαίνει αυτό? Γιατί οι γυναίκες δεν είναι ως φύλο μολυσμένες από την έπαρση του μεγέθους, της δύναμης, του “αρχηγού”. Διευκρινίζω την κατάσταση του “φύλου”, γιατί σίγουρα υπάρχουν άπειρες γυναίκες με ανδρικά χαρακτηριστικά στη σχέση τους κυρίως με το δημόσιο χώρο, την πολιτική και την οικονομία. Η κατάσταση αυτή είναι έντονη και μέσα στα κόμματα της αριστεράς. Τα γυναικεία στελέχη δεν έχουν τα χαρακτηριστικά του “φύλου”. Ελάχιστες εξαιρέσεις υπάρχουν.

-Νομίζω ότι η πορεία της προεκλογικής δραστηριότητας των κομμάτων της αριστεράς, μέχρι στιγμής με επιβεβαιώνει απολύτως.

Τι πρέπει να κάνουμε; Πρέπει να κατορθώσουμε να περιγράψουμε τη θέση του γυναικείου φύλου στην οικονομία. Να εμπλέξουμε το “φύλο” στην κρίση και την έξοδο από αυτήν όχι σαν το φτωχό συγγενή, αλλά σαν προϋπόθεση της ανατροπής.

 

Share

Συνήγορος του Πολίτη: ετήσια έκθεση για το 2013

της Σίσσυς Βωβού

Σε συνέντευξη Τύπου παρουσίασε την ετήσια έκθεσή του Συνηγόρου του Πολίτη η Συνήγορος κυρία Καλλιόπη Σπανού, υπό τον τίτλο «Η ορθή λειτουργία των θεσμών δεν αποτελεί πολυτέλεια». Η έκθεση, που περιλαμβάνει όλα τα ζητήματα με τα οποία ασχολήθηκε ο Συνήγορος το 2013, περιέχει συγκεκριμένες διαπιστώσεις και προτάσεις και παραδόθηκε στον πρόεδρο της Βουλής. Εμείς θα παρουσιάσουμε εδώ την ενότητα Φύλο και Εργασιακές Σχέσεις, ενώ το σύνολο βρίσκεται στην ιστοσελίδα της Αρχής.

Αναφέρεται στο Δελτίο Τύπου, ότι το 2013 η ανεξάρτητη αρχή συμπλήρωσε 15 χρόνια λειτουργίας και ο διττός, μεταρρυθμιστικός και εγγυητικός ρόλος της παραμένει επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε λόγω της βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης που βιώνει η χώρα. Αυτό αποδεικνύει άλλωστε και ο μεγάλος αριθμός αναφορών από τους πολίτες –μεγαλύτερος από κάθε άλλη χρονιά – που κατατέθηκαν στον Συνήγορο το 2013.

Φύλο και εργασιακές σχέσεις

Παρά τη ρητή υποχρέωση εφαρμογής των επιταγών του ευρωπαϊκού δικαίου, η ελληνική νομοθεσία υιοθετεί ρυθμίσεις για την ίση μεταχείριση μεταξύ ανδρών και γυναικών με σημαντική συνήθως καθυστέρηση. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η ρύθμιση του υπαλληλικού κώδικα που προέβλεπε ότι η χορήγηση άδειας ανατροφής τέκνων στους άνδρες μονίμους δημοσίους υπαλλήλους, προϋπέθετε να εργάζεται η σύζυγος ή να είναι για κάποιον λόγο ανίκανη να αντιμετωπίσει τις ανάγκες ανατροφής του παιδιού. Παρόμοια προϋπόθεση δεν ίσχυε για τις μητέρες. Η ανωτέρω ρύθμιση καταργήθηκε στο δημόσιο τομέα με το άρθρο 6 του νόμου 4210/2013, λίγο πριν εκπνεύσει η προθεσμία που είχε θέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για άρση της διάκρισης. Ωστόσο, η διάκριση αυτή ακόμη διατηρείται στον ιδιωτικό τομέα.

Εναρμόνιση επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής

Στο πεδίο αυτό αναδεικνύεται η διαφοροποίηση των παρεχόμενων εκ του νόμου διευκολύνσεων, αναλόγως του εργοδότη, της σχέσης εργασίας ή του είδους της απασχόλησης. Πολλές από τις προτάσεις του Συνηγόρου έχουν υιοθετηθεί. Με τον Νόμο 4075/2012 χορηγήθηκε σε όλους τους εργαζόμενους γονείς το δικαίωμα λήψης τετράμηνης τουλάχιστον άδειας ανατροφής χωρίς αποδοχές μέχρι το παιδί να συμπληρώσει τα έξι χρόνια. Ωστόσο, οι αυτοαπασχολούμενοι γονείς και οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα που είναι σύζυγοι αυτοαπασχολούμενων γυναικών δεν έχουν καμία διευκόλυνση για την εναρμόνιση επαγγελματικής και ιδιωτικής ζωής και τούτο διότι, οι σχετικές διατάξεις των ΕΓΣΣΕ δεν δέχονται την αυτοαπασχόληση ως εργασία. Επίσης, το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης αποδέχθηκε τελικώς ότι η εξάμηνη ειδική άδεια είναι άδεια μητρότητας και όχι ανατροφής και διατύπωσε τη θέση ότι εάν η άδεια αυτή έχει ληφθεί από τη μητέρα δεν πρέπει να επηρεάζει τη χορήγηση πλήρους εννεάμηνης άδειας ανατροφής στον πατέρα δημόσιο υπάλληλο. Το θέμα χορήγησης αδειών ανατροφής στις περιπτώσεις δίδυμων και πολύδυμων κυήσεων, που έχει επανειλημμένως τεθεί από τον Συνήγορο, ρυθμίστηκε με τον Νόμο 4210/2013. Τέλος, το Υπουργείο Παιδείας εξέδωσε εγκύκλιο με την οποία επιλύει πολλά από τα προβλήματα εκπαιδευτικών κατά τη χορήγηση διευκολύνσεων για ανατροφή τέκνου: θεσμοθετεί την αθροιστική χορήγηση υπολοίπου διευκολύνσεων από προηγούμενο τέκνο, δίνει ένα επιπλέον τρίμηνο άδειας ανατροφής σε κάθε τέκνο μετά το πρώτο σε δίδυμες και πολύδυμες κυήσεις και ορίζει ότι δεν πρέπει να αφαιρείται η εξάμηνη άδεια μητρότητας από την εννεάμηνη άδεια ανατροφής του πατέρα εκπαιδευτικού.

Μοριοδότηση θέσης ευθύνης και χορήγηση επιδόματος θέσης ευθύνης κατά τη διάρκεια άδειας μητρότητας και ανατροφής

Προϊσταμένη σε φορέα του ευρύτερου δημόσιου τομέα που τελούσε σε αναρρωτική άδεια λόγω δίδυμης κύησης με επιπλοκές, ενημερώθηκε από την υπηρεσία της ότι, έπειτα από δίμηνη απουσία από τη θέση ευθύνης για οποιονδήποτε λόγο, βάσει νόμου, ορίζεται αντικαταστάτης και στη συνέχεια τόσο η μοριοδότηση όσο και το επίδομα θέσης ευθύνης προσμετρώνται στον αντικαταστάτη. Ο Συνήγορος, απευθυνόμενος στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και στο ΓΛΚ, επισήμανε ότι, όσον αφορά την κατοχή θέσεων ευθύνης, τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα, οι γυναίκες χρήζουν στήριξης, και πρέπει να μειωθούν με τη λήψη θετικών μέτρων τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν κατά την προσπάθεια πρόσβασης στις θέσεις αυτές και διατήρησής τους. Το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης εξέδωσε εγκύκλιο που προβλέπει ότι το διάστημα κατά το οποίο ο επιλεγείς προϊστάμενος αναπληρώνεται νομίμως λόγω κωλύματος ή απουσίας του, μοριοδοτούνται και ο επιλεγείς προϊστάμενος και ο νόμιμος αναπληρωτής. Ωστόσο, το θέμα εστάλη προς γνωμοδότηση στο ΝΣΚ, όπου και εκκρεμεί.

Διαθεσιμότητα κατά τη διάρκεια της περιόδου προστασίας μητρότητας

Ο Συνήγορος επισήμανε στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης ότι, υπάλληλοι που βρίσκονται σε κατάσταση εγκυμοσύνης ή διανύουν το 18μηνο χρονικό διάστημα, εντός του οποίου ισχύει η προστασία από απόλυση λόγω μητρότητας, πρέπει να εξαιρούνται από το καθεστώς διαθεσιμότητας. Ωστόσο, το Υπουργείο υποστήριξε ότι εφόσον η διαθεσιμότητα επέρχεται ως αυτοδίκαιη συνέπεια κατάργησης της θέσης τους, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής των διατάξεων περί προστασίας από απόλυση λόγω μητρότητας και ότι, το ενδεχόμενο απόλυσης δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας.

Απολύσεις και άρνηση αποδοχής υπηρεσιών σε περίοδο προστασίας μητρότητας

Στο πλαίσιο διερεύνησης αναφορών, ο Συνήγορος έχει διαπιστώσει ότι η προστασία που παρέχεται από τον νόμο στην εγκυμοσύνη και στη μητρότητα έχει αρνητικό αντίκτυπο στην απασχολησιμότητα των γυναικών εργαζομένων σε αναπαραγωγική ηλικία. Με την παρέμβασή του, συχνά οι εργοδότες δείχνουν να συμμορφώνονται στις υποχρεώσεις τους. Εργοδότης απέλυσε βοηθό λογίστρια, μόλις εκείνη επέστρεψε στην εργασία της από εξάμηνα άδεια προστασίας μητρότητας, χωρίς να έχει παρέλθει το χρονικό διάστημα της προστασίας από απόλυση και χωρίς να αναφέρεται «σπουδαίος λόγος». Στις συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν, παρουσία του Συνηγόρου, στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας, ο εργοδότης ενημερώθηκε για τις ρητές διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας και ανακάλεσε την απόλυση. Σε άλλες περιπτώσεις, ωστόσο, οι εργοδότες αρνήθηκαν να συμμορφωθούν στις συστάσεις του Συνηγόρου, με αποτέλεσμα να προταθεί η επιβολή προστίμων. Εκδοτική εταιρεία απέλυσε τρεις εργαζόμενες κατά το χρονικό διάστημα προστασίας από απόλυση λόγω μητρότητας, χωρίς να αναφέρει «σπουδαίο λόγο». Κατόπιν παράλειψης του εργοδότη να ανταποκριθεί στις συστάσεις του Συνηγόρου, η ανεξάρτητη αρχή εισηγήθηκε την επιβολή διοικητικού προστίμου.

Καταλήγουμε ότι η ανεξάρτητη αυτή αρχή είναι χρήσιμη και είναι σημαντικό ότι πραγματοποιεί συστηματική ενημέρωση του κοινού για την δραστηριότητά της, και ότι έχει εντάξει την διάσταση του φύλου στην ανάλυσή της, πράγμα που δεν απαντάται συχνά σε άλλους θεσμούς. Γι’ αυτό και προσφεύγουμε συχνά σε αυτήν, χωρίς πάντα να καταλήγουμε σε δίκαιη αντιμετώπιση των αδικιών και δίκαια πορίσματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στα δικαστήρια. Συγκεκριμένο απορριπτικό πόρισμα είχαμε τον Αύγουστο του 2012, σε προσφυγή Φιλιππινέζας οικιακής βοηθού για σεξουαλική παρενόχληση από εργοδότη. Η οικιακή βοηθός έχασε μια μακρόχρονη εργασία, την αποζημίωσή της, ενώ το αρνητικό πόρισμα την εμπόδισε να προχωρήσει στο δικαστήριο.

 

Share

Θεσμική υποβάθμιση της πολιτικής ισότητας των φύλων

της Μαρίας Στρατηγάκη*

Στις 6 Φεβρουαρίου 2014 ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών αποφάσισε να «συμπληρώσει» τους σκοπούς του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ) με δράσεις για την καταπολέμηση των διακρίσεων «που υφίστανται ευπαθείς ομάδες και ιδίως λόγω φύλου, εθνικότητας (μετανάστριες), θρησκευτικών ή άλλων πεποιθήσεων, ηλικίας, αναπηρίας, γενετήσιου προσανατολισμού».

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί την πρώτη θεσμική υποβάθμιση των πολιτικών ισότητας των φύλων στη Ελλάδα από την ίδρυση της Γενικής Γραμματείας Ισότητας στις αρχές της δεκαετίας του ‘80. Η «συμπλήρωση» αυτή (τι ευφημισμός!) περιλαμβάνει σε μία φράση δύο καταστροφικές για την ισότητα των φύλων έννοιες και προοπτικές.

Η πρώτη αφορά την υπαγωγή των γυναικών στις ευπαθείς ομάδες. Η υπαγωγή αυτή ρίχνει στον κάλαθο των αχρήστων την αντιμετώπιση των γυναικών ως του μισού του πληθυσμού και του φύλου ως δομικού στοιχείου συγκρότησης της κοινωνίας. Η έννοια της «ευπάθειας» παραγνωρίζει ακόμα και το γεγονός ότι οι γυναίκες είναι ενεργά υποκείμενα και ότι οι διακρίσεις που αντιμετωπίζουν λόγω φύλου εκτείνονται σε όλους τους τομείς της πολιτικής, πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής και όχι μόνο στις περιπτώσεις των ευπαθών κοινωνικών ομάδων στις οποίες προφανώς βρίσκονται και γυναίκες. Για παράδειγμα, ο σεξιστικός λόγος στη Βουλή απευθύνεται σε βουλευτίνες οι οποίες δεν μπορούν να θεωρηθούν ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού. Αραγε η δράση του ΚΕΘΙ για την προώθηση των γυναικών στην πολιτική ζωή θα σταματήσει, αφού οι γυναίκες πολιτικοί δεν είναι κοινωνικά ευπαθείς;

Η δεύτερη λανθασμένη αλλά και καταστροφική έννοια αφορά τη συμπερίληψη του φύλου μαζί με άλλους 6 (τουλάχιστον) παράγοντες διάκρισης, την εθνικότητα, τη θρησκεία, τις πεποιθήσεις, την ηλικία, την αναπηρία και τον γενετήσιο προσανατολισμό. Η συμπερίληψη εντελώς ανομοιογενών ομάδων που υφίστανται διακρίσεις κάτω από τον ίδιο φορέα άσκησης πολιτικής είναι ένα τεράστιο λάθος στρατηγικής στην αντιμετώπιση των κοινωνικών προβλημάτων, αφού κάθε μία από αυτές τις μορφές ανισότητας έχει εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά και κατά συνέπεια απαιτεί διαφορετικές πολιτικές και μορφές δημόσιας παρέμβασης. Ακόμα και κοινές πιθανόν εμπειρίες, π.χ. η βία κατά των γυναικών μέσα στην οικογένεια και η βία κατά των μεταναστών μέσα στα αστυνομικά τμήματα, είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα. Πόσο μάλλον που καλείται να τα αντιμετωπίσει ένας φορέας με αβέβαιο μέλλον, με μηδαμινό τακτικό προϋπολογισμό και με 7 εργαζομένους αορίστου χρόνου. Εχει άραγε η πολιτική ηγεσία αποφασίσει, αντί να καταργήσει το ΚΕΘΙ, να το ενισχύσει με τον απαραίτητο τακτικό προϋπολογισμό ώστε να αποκτήσει ξεχωριστά τμήματα για κάθε ομάδα που υφίσταται διάκριση;

Δεν ξέρω ποιο πολιτικό πρόσωπο και γιατί ζήτησε αυτή τη «συμπλήρωση» και τι σκέφτεται να κάνει για τις ανισότητες λόγω ηλικίας, σεξουαλικών προτιμήσεων κ.λπ. Αυτό που ξέρω είναι ότι πλήττεται ανεπανόρθωτα η ισότητα των φύλων υπάγοντας τις γυναίκες στις ευπαθείς ομάδες και το φύλο στην ίδια κατηγορία με παράγοντες διάκρισης που συγκροτούν κοινωνικά μειονεκτούσες ομάδες. Οι λόγοι φαίνεται να λιγότερο οικονομικοί και περισσότερο ιδεολογικοί: άτακτη επιστροφή σε συντηρητικές ιδέες και αντιλήψεις για τη διάσταση του φύλου (προσωπικό χαρακτηριστικό αντί για δομικό στοιχείο) και για τις γυναίκες (ευπαθής ομάδα αντί για ενεργά υποκείμενα), όταν μάλιστα η οικονομική και κοινωνική κρίση απαιτεί άμβλυνση των έμφυλων στερεοτύπων και ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας και την πολιτική ζωή.

Ακόμα και η Ευρωπαϊκή Ενωση που συγχωνεύει τις προτεραιότητες για να κάνει οικονομίες κλίμακας στην κοινωνική πολιτική, διατηρεί διακριτό το πεδίο της ισότητας των φύλων από το πεδίο της καταπολέμησης των διακρίσεων στο μεγαλύτερο (και για την Ελλάδα μοναδικό) εργαλείο άσκησης κοινωνικής πολιτικής, το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο (2014-2020). Ή μήπως το ΚΕΘΙ έχει σκοπό να χρησιμοποιήσει τα 14 Συμβουλευτικά Κέντρα για τις γυναίκες θύματα έμφυλης βίας που διαχειρίζεται (για λογαριασμό της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων) για να καλύψει όλες τις ανάγκες αντιμετώπισης της βίας στην κοινωνία μας, δηλαδή της βίας κατά των παιδιών, κατά των αναπήρων, κατά των υπερηλίκων, κατά των μεταναστών και κατά των ομοφυλοφίλων;

* Επίκουρη καθηγήτρια Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Η ΕΣΗΕΑ για το ομοφοβικό παραλήρημα κατά του Αύγουστου Κορτώ

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΤΟ ΟΜΟΦΟΒΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΟΡΤΩ

6 Μαρτίου 2014

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει με απόλυτο τρόπο το ομοφοβικό παραλήρημα, σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή, εναντίον του συγγραφέα Αυγούστου Κορτώ, επειδή δήλωσε ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Σύμφωνα με τον Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ ο δημοσιογράφος πρέπει να αποφεύγει τη χυδαιογραφία, τη χυδαιολογία και τη γλωσσική βαρβαρότητα, τηρώντας, ακόμη και στη σάτιρα, τους κανόνες της επαγγελματικής ηθικής και της κοινωνικής ευθύνης, όπως  επίσης πρέπει να αντιμετωπίζει ισότιμα τους πολίτες, χωρίς διακρίσεις εθνικής καταγωγής, φύλου, φυλής, θρησκείας, πολιτικών φρονημάτων, οικονομικής κατάστασης και κοινωνικής θέσης.

Οι σχολιασμοί αυτής της μορφής είναι απαράδεκτοι και προσβάλουν, τον ίδιο τον συγγραφέα, την κοινότητα στην οποία ανήκει αλλά και το δημοσιογραφικό χώρο. Ο λόγος μίσους, αν υπήρχε σοβαρή νομοθεσία στη χώρα μας, όπως συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, θα διώκονταν ποινικά. Κανείς δημοσιογράφος δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί τη δημόσια επιρροή που του δίνει η θέση του διαχέοντας το ρατσισμό, το μίσος και την ομοφοβία. Η ενημέρωση δεν μπορεί είναι μέσο προπαγάνδας και προσβολής της τιμής και της αξιοπρέπειας των συμπολιτών μας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Πηγή: ΕΣΗΕΑ

 

Διαβάστε ακόμα

Ομοφοβία και Ρατσισμός στα Ερτζιανά

 

Share