Subscribe via RSS Feed

Tag: "φορείς και θεσμοί"

Η ΓΣΕΕ για τις 8 Μάρτη

8 Μάρτη: Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Μετά από τρία χρόνια περιδίνησης στα αλλεπάλληλα και αδυσώπητα μέτρα λιτότητας, το αποτέλεσμα είναι αφενός μεν ο οικονομικός μαρασμός της κοινωνίας, και αφετέρου η υποχώρηση των αρχών που στηρίζουν τη συνοχή του κοινωνικού ιστού, όπως κατ’εξοχήν είναι η ισότητα των φύλων.

Τα επίσημα στατιστικά στοιχεία απέχουν μακράν της πραγματικότητας, την οποία δεν έχουν μηχανισμούς να αποτυπώσουν, ώστε να καταφανεί ο αληθινός αριθμός των υποαπασχολούμενων γυναικών, των μειώσεων στις αμοιβές τους, αλλά και αυτών που έχουν αναγκασθεί να εγκαταλείψουν την εργασία τους για να ανταποκριθούν στις ανάγκες άμισθης υποστήριξης των αναγκών φροντίδας της οικογένειάς τους από το κλείσιμο των δημόσιων υποστηρικτικών δομών. Ακόμη και αυτά τα στοιχεία όπως τα πρόσφατα της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής φανερώνουν όμως τα τραγικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες όπως αυτό της ανεργίας που είναι κατ΄εξοχήν «γένους θηλυκού» με το ποσοστό να αγγίζει το 31,6%, αρκετά υψηλότερο από εκείνο των ανδρών (23,6%) ΕΛΣΤΑΤ Δεκέμβριος 2013. Στη σκιά των επίσημων στοιχείων βέβαια είναι και η ποσοτική και ποιοτική αύξηση των κρουσμάτων βίας κατά γυναικών, στο σπίτι, στη δουλειά, σε δημόσιους χώρους, στο διαδίκτυο. Και πώς άλλωστε όλα αυτά να μετρηθούν όταν η Ελλάδα έχει εξαιρεθεί από όλους του ευρωπαϊκούς μηχανισμούς αποτίμησης της προόδου στην ισότητα των φύλων λόγω της αυστηρής εφαρμογής των όρων του διεθνούς της μηχανισμού δανεισμού.

Η Πολιτεία οφείλει μια ειλικρινή ΣΥΓΝΩΜΗ στις γυναίκες για τη δραματική υποχώρηση του επιπέδου προστασίας τους και τις πράξεις ή παραλείψεις της στην άρση των στερεοτύπων που τις ωθούν σε εσωστρέφεια και περιθωριοποίηση. Οφείλει όχι μόνο να μην προχωρήσει στα νέα μέτρα που έχουν εξαγγελθεί για τη δήθεν μείωση του μη μισθολογικού κόστους με την κατάργηση των εισφορών κοινωνικής ασφάλειας υπέρ της οικογένειας, αλλά αντιθέτως να ενισχύσει τους σχετικούς πόρους του ΟΑΕΔ και των αρμόδιων Υπουργείων από τους οποίους καλύπτονται στοιχειωδώς οι προνοιακές παροχές και υπηρεσίες προς τις εργαζόμενες γυναίκες.

Η Γ.Σ.Ε.Ε. καλεί τις γυναίκες να απαντήσουν δυναμικά στις δυνάμεις που τις ωθούν στην εσωστρέφεια και την απομόνωση και να συστρατευθούν στα σωματεία για να ενισχύσουν με τη φωνή και την παρέμβασή τους, τη συλλογική δράση.

Για το σκοπό αυτό τις ενημερώνει ότι έχει στη διάθεσή τους για κάθε ζήτημα πληροφόρησης, στήριξης και συλλογικής δράσης:

  • τη Γραμματεία Γυναικών της Γ.Σ.Ε.Ε. και 12 δομές ισότητας σε αντίστοιχες δευτεροβάθμιες Οργανώσεις της (στα Εργατικά Κέντρα Έβρου, Θεσσαλονίκης, Κοζάνης, Ιωαννίνων, Βόλου, Φθιώτιδας, Πάτρας, Ηρακλείου και στις Ομοσπονδίες Επισιτισμού-Τουρισμού, Ιδιωτικών Υπαλλήλων, Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών και Τραπεζοϋπαλλήλων) τη λειτουργία των οποίων συντονίζει το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ http://www.inegsee-isotita.gr/ https://www.facebook.com/domesIsotitasIneGsee
  • το Κέντρο Πληροφόρησης Εργαζομένων και Ανέργων της Γ.Σ.Ε.Ε. www.kepea.gr https://www.facebook.com/groups/154175534088/
  • το Δίκτυο Υπηρεσιών Πληροφόρησης & Συμβουλευτικής εργαζομένων του ΙΝΕ/Γ.Σ.Ε.Ε. http://www.inegsee.gr/diktyo-plhroforhshs.html

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Ακολουθεί παράρτημα με τις εκδηλώσεις για τον εορτασμό της Ημέρας της Γυναίκας από τις Δομές Ισότητας των Δευτεροβάθμιων Οργανώσεων μελών της Γ.Σ.Ε.Ε.

Εκδηλώσεις Δομών Ισότητας των Δευτεροβάθμιων Οργανώσεων μελών της Γ.Σ.Ε.Ε. για τον εορτασμό της Ημέρας της Γυναίκας 

  • Η Δομή Ισότητας της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας υλοποιεί σεμινάριο ενδυνάμωσης σήμερα Παρασκευή 7 και αύριο Σάββατο 8 Μαρτίου με θέμα: «Από την προσωπική εμπειρία στη συλλογική δράση: η θέση των γυναικών στην παραγωγική διαδικασία».
  • Η Δομή Ισότητας του Εργατικού Κέντρου Έβρου συμμετέχει σε δράση για την εξάλειψη των στερεοτύπων. Το Σάββατο 8 Μαρτίου, μπροστά από το Δημαρχείο Αλεξανδρούπολης, θα στηθεί δέντρο, στα φύλλα του οποίου θα κρέμονται στερεότυπα τα οποία οι συμμετέχοντες καλούνται να τσαλακώσουν και να πετάξουν.
  • Η Δομή Ισότητας της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ελλάδας υλοποιεί σεμινάριο ενδυνάμωσης το Σάββατο 8 και την Κυριακή 9 Μαρτίου με θέμα: «Από την προσωπική εμπειρία στη συλλογική δράση: η θέση των γυναικών στην παραγωγική διαδικασία – επίκαιρα ζητήματα ασφαλιστικού και εργατικού δικαίου».
  • Η Δομή Ισότητας των Φύλων του Εργατικού Κέντρου Βόλου, διοργανώνει την Κυριακή 9 Μαρτίου εκδήλωση με θέμα «Εργαζόμενη Γυναίκα στην Πορεία του Χρόνου. Το Χθες και το Σήμερα».
  • Η Δομή Ισότητας του Εργατικού Κέντρου Έβρου συμμετέχει στη διοργάνωση εκδήλωσης για τη ζωή και το έργο της Μελίνας Μερκούρη στην Αλεξανδρούπολη με τίτλο «Μία γυναίκα σύμβολο».

Επίσης διοργανώθηκαν:

  • Η δομή Ισότητας των Φύλων του Εργατικού Κέντρο Βόλου διοργάνωσε εθελοντική αιμοδοσία την Πέμπτη 6 Μαρτίου στην είσοδο του Ε.Κ. Βόλου.
  • Η Δομή Ισότητας των Φύλων του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε την Πέμπτη 6 Μαρτίου ημερίδα δημοσιοποίησης της Δομής με θέμα «Η Γυναίκα Σήμερα και οι Πολλαπλοί της Ρόλοι».
Πηγή: ΓΣΕΕ

 

Share

Η ΟΛΜΕ για την ημέρα της γυναίκας

8 Μάρτη: ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Η 8η Μάρτη έχει καταγραφεί στη συλλογική συνείδηση ως μια σημαντική σελίδα στην ιστορία του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Είναι ημέρα μνήμης των αγώνων των γυναικών, ημέρα αποτίμησης των κατακτήσεών τους και αφετηρία νέων αγώνων ενάντια στην εκμετάλλευση και στις διακρίσεις που βασίζονται στο φύλο.

Ακόμα και σήμερα δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την καταπίεση που υφίστανται εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια σε όλο τον κόσμο, όπως είναι η παραβίαση βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων, η στέρηση της εκπαίδευσης, της μόρφωσης, της φροντίδας για τη μητρότητα και την υγεία, ο εξαναγκασμός σε σκληρή εργασία που δεν ανταμείβεται, η ανέχεια, η φτώχεια, ο πόλεμος και σε κάποιες περιπτώσεις η στέρηση της ζωής.

Τα παγκόσμια στοιχεία είναι ενδεικτικά. Το 70% των ατόμων που ζουν σε συνθήκες φτώχειας είναι γυναίκες, τα 2/3 των αναλφάβητων είναι γυναίκες, το 80% των προσφύγων είναι γυναίκες και παιδιά.

Σήμερα, η κυβέρνηση έχει επιβάλει στη χώρα μας, κατ’ επιταγή της Τρόικας, μια πολιτική άγριας λιτότητας και απάνθρωπων περικοπών στις δημόσιες και κοινωνικές δαπάνες. Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες δέχονται ολομέτωπη επίθεση ενάντια στα κατακτημένα με θυσίες δικαιώματα, σημαντικοί κοινωνικοί θεσμοί υποβαθμίζονται και καταργούνται. Οι επιπτώσεις αυτής της πολιτικής είναι οδυνηρές για κάθε εργαζόμενο, οι γυναίκες όμως, λόγω της πολυπλοκότητας του ρόλου τους, πλήττονται ακόμη περισσότερο. Η ανεργία στις γυναίκες φτάνει σε πολύ πιο υψηλά ποσοστά από ό,τι στους άνδρες, όπως και τα ποσοστά της μερικής απασχόλησης. Οι γυναίκες εξακολουθούν να αποτελούν τα τρία τέταρτα των εργαζομένων με μερική απασχόληση, χαμηλούς μισθούς και περιορισμένες κοινωνικές παροχές.

Αλλά και σε ό,τι αφορά τις απολύσεις οι γυναίκες πληρώνουν βαρύτερο τίμημα. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, μία στις τρεις γυναίκες άνω των 65 ετών και μία στις τέσσερις στις ηλικίες 16-24 ετών βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας, ενώ μία στις πέντε γυναίκες είναι μακροχρόνια άνεργη.

Χαρακτηριστική υπήρξε η πρόσφατη περίπτωση της κατάργησης 50 ειδικοτήτων της Τεχνικής – Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, που στέρησε από πολλούς μαθητές, αλλά κυρίως μαθήτριες, τη δυνατότητα να επιλέγουν τις αντίστοιχες ειδικότητες στο δημόσιο τομέα, ενώ οδήγησε πάνω από 1.900 εκπαιδευτικούς, κυρίως γυναίκες, στη διαθεσιμότητα / απόλυση.

Ο φόβος της απόλυσης κάνει τις εργαζόμενες πιο ευάλωτες σε πιέσεις για εργασία εκτός ωραρίου, για απλήρωτες υπερωρίες και πλήθος άλλων αθέμιτων πιέσεων και παρανομιών από την πλευρά των εργοδοτών. Είναι χαρακτηριστική το τελευταίο διάστημα η προσπάθεια της ηγεσίας του Υπ. Παιδείας και μερίδας του τύπου να ενοχοποιήσουν τις γυναίκες εκπαιδευτικούς για τα πολλά κενά εκπαιδευτικών που παρατηρούνται ακόμα και σήμερα στην εκπαίδευση, επικαλούμενοι ατεκμηρίωτους ισχυρισμούς περί εξαπάτησης σχετικά με τις άδεις κύησης και τις λεγόμενες «επαπειλούμενες εγκυμοσύνες». Είναι προφανές για όσους εκτοξεύουν αβασάνιστα τέτοιες ανυπόστατες κατηγορίες ότι το αδιάσπαστο δίδυμο «μητέρας-παιδιού», που είναι η πηγή της ζωής, δεν αντιμετωπίζεται παρά ως απλά λογιστικά στοιχεία.

Τέλος, και σε ό,τι αφορά τους μισθούς και τις συντάξεις οι γυναίκες υπέστησαν βαρύτερες συνέπειες τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Τα τρία τελευταία χρόνια χιλιάδες εργαζόμενες γυναίκες που έχουν εξασφαλίσει τις ελάχιστες προϋποθέσεις συνταξιοδότησης ακολουθούν το δρόμο της σύνταξης, κάτω από την πίεση των νέων συνθηκών, προκειμένου να προστατέψουν τον εαυτό τους από την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και την εργασιακή εφεδρεία.

Οι προσλήψεις στο δημόσιο τομέα έχουν παγώσει, συμπεριλαμβανομένων των τομέων της υγείας και της εκπαίδευσης, στους οποίους κυριαρχούσαν οι γυναίκες. Αυτό σημαίνει αύξηση της ανεργίας αλλά και του αριθμού των γυναικών χωρίς επαρκή κοινωνική προστασία, όπως είναι οι παροχές μητρότητας.

Η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η μείωση έως και κατάργηση σειράς επιδομάτων που προβλέπονταν από Συλλογικές Συμβάσεις, που κερδήθηκαν για να διευκολύνουν τη ζωή των γυναικών και της οικογένειας και το μεγάλωμα των παιδιών, αφαιρούν από τις γυναίκες ένα σημαντικό στήριγμα για την ισότητα. Ο άνισος καταμερισμός της εργασίας εντός του σπιτιού, η φροντίδα των νεαρότερων και των γηραιότερων μελών σε συνθήκες κατεδάφισης της δημόσια κοινωνικής πρόνοιας, αναμφισβήτητα βαραίνουν τις πλάτες των γυναικών, με συνέπειες τόσο στην προσωπική όσο και στην κοινωνική ζωή τους.

Πολλές είναι οι εργαζόμενες μητέρες που ζουν καθημερινά με το φόβο της απόλυσης, ενώ ζουν μόνες τους ή με συζύγους ή συντρόφους που κι αυτοί ή είναι άνεργοι ή αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να χάσουν τη δουλειά τους. Ο αγώνας τους για την επιβίωση είναι πολύπλευρος, καθημερινός και σκληρός και επηρεάζεται άμεσα από όλες τις θεωρούμενες «παράπλευρες» επιπτώσεις των μνημονιακών πολιτικών, όπως είναι οι παιδικοί σταθμοί που κλείνουν, τα σχολεία χωρίς τις αναγκαίες δομές στήριξης των παιδιών, η κατάργηση των επιδομάτων και γενικότερα η κατάρρευση κάθε είδους κοινωνικής συνδρομής. Δείγμα των καιρών είναι και το γεγονός ότι πολλές γυναίκες πλέον καθυστερούν ή αποφεύγουν τη μητρότητα για οικονομικούς λόγους.

Αλλά και ως εκπαιδευτικοί οι γυναίκες συχνά βιώνουν αρνητικές διακρίσεις στο χώρο εργασίας τους και αντιμετωπίζονται με στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Από την πλευρά μας, ως εκπαιδευτικοί, γνωρίζουμε ότι η ισότητα των φύλων είναι επίσης και ζήτημα παιδείας. Το δημόσιο σχολείο, που εμείς διεκδικούμε να καλύπτει επαρκώς τις μορφωτικές ανάγκες κάθε παιδιού, δεν μπορεί παρά να είναι ένα σχολείο που καλλιεργεί τις αρχές της ισότητας σε όλα τα επίπεδα, στη θεωρία και στην πράξη, στο επίπεδο των γνώσεων αλλά και της καθημερινής έμπρακτης συμπεριφοράς και στάσης ζωής.

Ο εκπαιδευτικός συνδικαλισμός είναι ένα ακόμη πεδίο στο οποίο η ισότιμη εκπροσώπηση και των δύο φύλων είναι αναγκαία.

Στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού συστήματος θεωρούμε ότι έχει μεγάλη σημασία:

  • να εξασφαλίζονται ίσες ευκαιρίες στην πρόσβαση των αγοριών και των κοριτσιών στην εκπαίδευση όλων των βαθμίδων·
  • να καταπολεμούνται ο ρατσισμός και οι διακρίσεις και να καλλιεργούνται οι αξίες της ισοτιμίας και της αλληλεγγύης των ανθρώπων ανεξάρτητα από φύλο, εθνικότητα, κοινωνική τάξη κ.τ.ό. ·
  • να προάγονται στο χώρο του σχολείου οι δημοκρατικές αντιλήψεις και πρακτικές, και να καταπολεμούνται ο ρατσισμός και ο φασισμός, που πλήττουν τα θεμέλια μιας δημοκρατικής κοινωνίας και αμφισβητούν ιδίως την ισότιμη θέση της γυναίκας·
  • να αποδομείται η προκατάληψη ότι το ένα φύλο είναι εγγενώς ανώτερο από το άλλο·
  • να διαπαιδαγωγείται κάθε παιδί να ξεκινήσει τη ζωή του ως ένα ανεξάρτητο άτομο και να εμπνέεται να συμμετέχει στους συλλογικούς αγώνες ενάντια στην εκμετάλλευση και τις διακρίσεις·
  • να ενισχυθούν τα προγράμματα εξάλειψης του αναλφαβητισμού για κορίτσια και γυναίκες·
  • να αντιμετωπίζονται με κατάλληλα εκπαιδευτικά προγράμματα η βία και η σεξουαλική παρενόχληση, που έχουν θύματά τους κυρίως τις γυναίκες·
  • να προωθηθεί ακόμα πιο αποφασιστικά με συγκεκριμένα μέτρα η ισότητα ευκαιριών για τις γυναίκες εκπαιδευτικούς σε ό,τι αφορά την επαγγελματική εξέλιξη και την ανάληψη θέσεων ευθύνης, τη συμμετοχή τους στο συνδικαλιστικό κίνημα και στα όργανά του.

Οι εργαζόμενες γυναίκες αμφισβητούν, διεκδικούν και αγωνίζονται.

Το μέτρο του πολιτισμού μας είναι η θέση των γυναικών!

Το μέτρο της αλληλεγγύης είναι ο κοινός δρόμος που πρέπει να βαδίσουμε πριν και μετά την 8η Μάρτη!

 

Αθήνα, 8 Μάρτη 2014

Το Δ.Σ. του ΚΕ.ΜΕ.ΤΕ.

Πηγή: ΟΛΜΕ

 

Share

Γυναικεία κακοποίηση: «Ένας φαύλος κύκλος που συνεχίζεται»

Μία στις τρεις γυναίκες στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχει πέσει θύμα σωματικής ή σεξουαλικής επίθεσης, σύμφωνα με μελέτη του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εδρεύει στη Βιέννη. Μάλιστα, όπως προέκυψε από τα στοιχεία αυτής της μελέτης, ο ρυθμός της βίας κατά των ενήλικων γυναικών αλλά και των κοριτσιών κάτω των 15 ετών είναι παρόμοιος σε όλα τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο διευθυντής του ευρωπαϊκού οργανισμού, Μόρτιν Κιάερουμ, δήλωσε σχετικά ότι «είναι ένα κακό σε όλη την Ευρώπη. Οι γυναίκες δεν είναι ασφαλείς στον δρόμο, δεν είναι ασφαλείς στον χώρο εργασίας τους, και τέλος, δεν είναι ασφαλείς ούτε μέσα στο σπίτι τους».

Υπολογίζεται ότι 13 εκατ. γυναίκες έχουν υποστεί κάποιο είδος σωματικής βίας. Από αυτές, ένας αριθμός περίπου 3,7 εκατ. έπεσαν θύματα βιασμού ή σεξουαλικής επίθεσης κατά τους 12 μήνες πριν από τη μελέτη, όπως διευκρίνισε ο οργανισμός Δικαιωμάτων.

Βορράς και Νότος

Σύμφωνα με την έρευνα, η Δανία, η Φινλανδία και η Σουηδία ήταν οι χώρες με τον υψηλότερο αριθμό των γυναικών που δηλώνουν ότι έχουν υποστεί βία, όπως ξυλοδαρμό, κάψιμο, στραγγαλισμό, βιασμό ή άλλες μορφές βίας. Κατ” αντιστοιχία οι τρεις αυτές χώρες έχουν ποσοστά βίας 52%, 47% και 46%, ενώ η Πολωνία, η Αυστρία και η Κροατία έχουν το χαμηλότερο ποσοστό βίας κατά των γυναικών περίπου στο 20%. Αλλά ακόμη και σε αυτές τις χώρες με τα πιο χαμηλά ποσοστά, τα ευρήματα μόνο θετικά δεν είναι, όπως υποστήριξε η επικεφαλής ερευνήτρια της οργάνωσης, Τζοάνα Γκούντεϊ. «Τα χαμηλότερα ποσοστά είναι μία στις πέντε. Αυτό δεν είναι ένα καλό εύρημα».

Στις χώρες της Νότιας Ευρώπης, όπως Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα, η βία κατά των γυναικών κυμαίνεται κάτω από τον μέσο όρο του 33% στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ωστόσο, οι μελετητές δηλώνουν ότι παρά τις μεγάλες εθνικές διαφορές στα ποσοστά βίας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι άνδρες είναι πιο βίαιοι στον βορρά ή ότι η κατάσταση είναι καλύτερη στον νότο. Οι γυναίκες στις σκανδιναβικές χώρες μιλούν πιο ανοιχτά για περιστατικά που μπορεί να εξακολουθεί να θεωρούνται ταμπού σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Επίσης στον ευρωπαϊκό βορρά περισσότερες γυναίκες έχουν αμειβόμενη εργασία, κάτι που τις εκθέτει σε κινδύνους στον χώρο εργασίας τους, σημείωσαν οι ερευνητές της μελέτης.

Ενδοοικογενειακή βία

Σύμφωνα με τη μελέτη, ούτε η οικογένεια προσφέρει μεγάλη προστασία, καθώς μία στις πέντε γυναίκες που έχει δεχτεί επίθεση δήλωσε ότι ο σύντροφός της ήταν ο δράστης. Μάλιστα σε αυτές τις περιπτώσεις μεγάλος αριθμός θυμάτων ήταν σε κατάσταση εγκυμοσύνης όταν δέχτηκε την επίθεση, ενώ για πολλές γυναίκες η τραγική αυτή δοκιμασία ξεκινά σε νεαρή ηλικία.

Συγκεκριμένα, περισσότερο από το ένα τέταρτο των γυναικών στην Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν δεχτεί επίθεση πριν από την ηλικία των 15 ετών, κυρίως από έναν από τους γονείς τους . Ποσοστό 12% έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά στην τρυφερή ηλικία της ενηλικίωσης, πιο συχνά από άγνωστους άντρες, ενώ οι γυναίκες που βιώνουν τη βία σε παιδική ηλικία είναι πιο πιθανό να κακοποιηθούν από τον σύντροφό τους ως ενήλικες, όπως έδειξαν τα στοιχεία.

«Υπάρχει ένας φαύλος κύκλος που συνεχίζεται», υποστήριξε η Γκούντεϊ. Ο οργανισμός ζήτησε επίσης από τις γυναίκες να αποτυπώσουν την εμπειρία τους και για τη σεξουαλική παρενόχληση, με το 45% αυτών να λέει ότι κάποιος τις έχει αγγίξει παρά τη θέλησή τους, δέχτηκαν σεξιστικά-προσβλητικά αστεία, μηνύματα ή πορνογραφικό υλικό.

Ψυχοσωματικές επιπτώσεις

Οι γυναίκες που έχουν δεχτεί κάποιο είδος βίας φέρουν όχι μόνο σωματικές πληγές, αλλά και ψυχολογικά τραύματα. Το ένα τρίτο των κακοποιημένων ή σεξουαλικά κακοποιημένων γυναικών υποφέρουν από κατάθλιψη, άγχος ή κρίσεις πανικού, διαπίστωσαν οι ερευνητές. Υπό το φως αυτών των ευρημάτων, ο FRA κάλεσε τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να ξεκινήσουν μακροχρόνια εκστρατεία για την ευαισθητοποίηση σχετικά με το πρόβλημα, ιδίως μεταξύ των νέων γυναικών.

Η οργάνωση ανέφερε επίσης ότι υπάρχουν πολύ λίγες υπηρεσίες υποστήριξης για τα θύματα και πως πρέπει να δαπανηθούν περισσότερα χρήματα για την εξειδικευμένη εκπαίδευση των γιατρών και των αστυνομικών. Επίσης η έρευνα καταδεικνύει πως πολλά νεαρά θύματα κατήγγειλαν την κακοποίησή τους στην αστυνομία χρόνια αφότου έπεσαν θύματα βίας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Διεθνές βραβείο γυναικών Clara Zetkin

της Βέρας Σιατερλή

Στις 12 Μάρτιου του 2011 για πρώτη φορά με την ευκαιρία της 100ης Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας[1] καθιερώνεται από το κόμμα της γερμανικής αριστεράς το ετήσιο βραβείο γυναικών Clara Zetkin[2]. Περισσότερα από 100 χρόνια έχουν κυλίσει από την καθιέρωση της Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας. Από τότε κρίσιμα αιτήματα των γυναικείων κινημάτων παραμένουν ανεκπλήρωτα. Το βραβείο, καθιερώνεται ως φόρος τιμής στα εξαιρετικά επιτεύγματα των γυναικών στην κοινωνία και την πολιτική.

Η απόδοση τιμής στις γυναίκες σκοπό έχει να τις ενθαρρύνει να χρησιμοποιούν τις δικές τους ικανότητες και δυνάμεις για μια πιο δίκαιη κοινωνία με σεβασμό για τα δικαιώματα και συμμετοχή των γυναικών στο δημόσιο χώρο. Η Αριστερά (Die Linke) αναγνωρίζει τους αγώνες της Clara Zetkin και την τιμά δίνοντας το όνομά της στο ετήσιο βραβείο, προωθώντας ένα πρόγραμμα / πρωτοβουλία που βελτιώνει τις συνθήκες διαβίωσης των γυναικών, την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών στην κοινωνία και προτείνει παράδειγμα για να εμπνεύσει  τις άλλες γυναίκες.

Μέχρι τώρα το Διεθνές βραβείο γυναικών Clara Zetkin  απονεμήθηκε στην φεμινίστρια δημοσιογράφο Florence Hervé (2011) και στην Esther Bejerano (2012), που είναι μια από τις γυναίκες αντιφασίστριες που έχουν επιβιώσει από το ολοκαύτωμα, καθώς και στην ομοσπονδιακή βουλευτίνα Diva Gastélum Bajo για τον αδιάλειπτο αγώνα της υπέρ των γυναικείων δικαιωμάτων. Το 2013 τιμήθηκε η κοινωνιολόγος και φιλόσοφος Frigga Haug. Επίσης απονέμεται και σε κάποιες γυναικείες καμπάνιες. Ταυτόχρονα με το βραβείο Clara-Zetkin τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, επιδιώκεται η μέρα αυτή όλο και περισσότερο να ανακτήσει την πολιτική της βαρύτητα  στη συνείδηση του κοινού ως μέρα αγώνα και να βγει από την αφάνεια.



[1] Η Γερμανίδα κομμουνίστρια Clara Zetkin, ηγετική μορφή του διεθνούς γυναικείου και επαναστατικού κινήματος. Μεταξύ άλλων, υπήρξε επικεφαλής του προλεταριακού κινήματος των γυναικών της Γερμανίας και δούλεψε στις διεθνείς σοσιαλιστικές οργανώσεις των γυναικών, ενώ από το 1921 ήταν μέλος του προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ΄ Κομμουνιστικής Διεθνούς και επικεφαλής της Διεθνούς Γραμματείας Γυναικών της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Στη Β΄ Διεθνή Συνδιάσκεψη των σοσιαλιστριών γυναικών, στην Κοπεγχάγη το 1910, πρότεινε να καθιερωθεί η 8η του Μάρτη ως Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας. Στη διάσκεψη συμμετείχαν πάνω από 100 γυναίκες από 17 χώρες, εκπρόσωποι συνδικαλιστικών ενώσεων, σοσιαλιστικών κομμάτων και γυναικείων εργατικών σωματείων, συμπεριλαμβανομένων των πρώτων τριών εκλεγμένων γυναικών στο φινλανδικό κοινοβούλιο, που χαιρέτησαν την πρόταση Ζέτκιν με ομόφωνη έγκριση και το αποτέλεσμα ήταν η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

[2] Η Clara Zetkin γεννήθηκε στο Wiederau της Σαξονίας στις 5 Ιουλίου 1857. Γνώρισε και ασπάστηκε τον Σοσιαλισμό και τον Φεμινισμό κατά την διάρκεια των σπουδών της στην Γυναικεία Παιδαγωγική Ακαδημία της Λειψίας. Το 1881 έγινε μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Παντρεύτηκε τον μαρξιστή Ossip Zetkin, έναν εξόριστο Ρώσο επαναστάτη, που πέθανε από φυματίωση το 1889, με τον οποίο και απέκτησαν 2 παιδιά. Το 1919 η Clara Zetkin συμμετείχε στην ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας. Από διάφορες θέσεις μάχεται δυναμικά, κατά τη διάρκεια της ζωής της, τον ρατσισμό, τις έμφυλες διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Η Clara Zetkin, ήταν επιφανής παράγοντας του Γερμανικού και του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος. Ήταν επικεφαλής του προλεταριακού κινήματος των γυναικών της Γερμανίας και δούλεψε στις διεθνείς σοσιαλιστικές οργανώσεις των γυναικών, ενώ από το 1921 ήταν μέλος του προεδρείου της Εκτελεστικής Επιτροπής της Γ’ Κομμουνιστικής Διεθνούς και επικεφαλής της Διεθνούς Γραμματείας Γυναικών της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Πέθανε εξόριστη στην Μόσχα στις 20 Ιουνίου 1933.

 

Share

Η Γυναίκα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση

της Χριστίνας Κούρκουλα

Σήμερα σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο αναπτύσσεται μια νέα προβληματική για την διακυβέρνηση των πόλεων, με ερωτήματα για τον περιορισμό της σπατάλης χώρου και φυσικών πόρων, για τον τρόπο με τον οποίο οι πόλεις θα γίνουν πιο φιλικές στους πολίτες τους, τον ρόλο του δήμου και της περιφέρειας σε σχέση με τους δημότες και το κεντρικό κράτος, το είδος του δημάρχου που χρειάζεται η σύγχρονη πόλη, τον τρόπο αντιμετώπισης των γεωγραφικών, ιστορικών και κοινωνικο-οικονομικών ιδιαιτεροτήτων της πόλης, και άλλα πολλά.

Οι πόλεις που ξέρουμε και που ζούμε σχεδιάστηκαν με όραμα την κατασπατάληση ενέργειας και πόρων, και χαρακτηρίζονται από την άναρχη οικιστική και τεχνολογική ανάπτυξη, την κοινωνική και έμφυλη ανισότητα. Αυτό το μοντέλο είναι πλέον ξεπερασμένο. Το μέλλον για να είναι βιώσιμο απαιτεί αλλαγή στον τρόπο σκέψης, ανατροπή των στερεότυπων. Χρειαζόμαστε διαφορετικά μοντέλα διοίκησης της πόλης που να στηρίζονται σε έναν συνδυασμό αντιπροσωπευτικής και αμεσοδημοκρατικής συμμετοχικής διακυβέρνησης, και στη συνεργατικότητα και την κοινωνική αλληλεγγύη ανάμεσα σε διαφορετικές κατηγορίες δημοτών που συγκροτούν το ανθρώπινο δυναμικό της πόλης. Η κοινωνία των πολιτών πρέπει να έχει ενεργό ρόλο και άποψη για τη διαμόρφωση των πολιτικών και των σχεδιασμών σε τοπική κλίμακα.

Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, οι γυναίκες, είτε ως αιρετές είτε ως πολίτες, μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά, εφόσον διαμορφωθούν οι κατάλληλες προϋποθέσεις που θα ενθαρρύνουν τη συμμετοχή τους στα κοινά και την πρόσβασή τους στα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Η συμμετοχή των γυναικών στα δημοτικά ή τα περιφερειακά συμβούλια μπορεί να φέρει την αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του τοπικού κράτους, καθώς αυτό αποτελεί δημόσιο χώρο περισσότερο προσιτό στις γυναίκες, σε σύγκριση με την κεντρική πολιτική αρένα, η οποία κατά κανόνα αποτελεί τον κατεξοχήν ανδρικό πολιτικό προμαχώνα, που υπερασπίζονται σθεναρά και με επιθετική προσήλωση οι πατέρες του έθνους απέναντι στις γυναίκες συναδέλφους τους.

Θεωρητικά, η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να αποτελέσει με τις πολιτικές της για gender mainstreaming το εργαλείο μετουσίωσης της τοπικής κοινωνίας σε κοινωνία ισότιμη και κοινωνικά δίκαιη. Εντούτοις, στην ελληνική πραγματικότητα, τρισήμισι χρόνια μετά την εφαρμογή του Καλλικρατικού νόμου 3852/2010 στην διοίκηση των δήμων και των περιφερειών αυτής της χώρας, (σύμφωνα με τον οποίο τουλάχιστον το 1/3 του αριθμού των υποψηφίων δημοτικών ή περιφερειακών συμβούλων πρέπει να είναι γυναίκες, ενώ προβλέπεται και η δημιουργία υπηρεσιακής μονάδας «Άσκησης Κοινωνικής Πολιτικής και Πολιτικών Ισότητας των Φύλων») τα μέτρα και οι πολιτικές για την προώθηση της ισότητας ανδρών και γυναικών στη δημόσια σφαίρα της πόλης εξακολουθούν να είναι κενό γράμμα του νόμου.

Η έλλειψη πόρων από την πλευρά της τοπικής αυτοδιοίκησης, η δυσκολία πρόσληψης εξειδικευμένου προσωπικού, αλλά πολύ πιο σημαντικό, η χαμηλή προτεραιότητα στην κλίμακα των αυτοδιοικητικών στόχων όσον αφορά την εξάλειψη της διάκρισης που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στην καθημερινή τους ζωή (μ’ άλλα λόγια, «εδώ χανόμαστε, η ισότητα μας μάρανε») έχει αδρανοποιήσει οποιαδήποτε αγαθή πρόθεση για την ανάληψη πρωτοβουλίας και υλοποίησης των μέτρων που προβλέπει ο νόμος: δημοτικές και περιφερειακές «επιτροπές ισότητας», «γραφεία ισότητας» και συμβουλευτικά κέντρα έχουν συγκροτηθεί για να απαξιωθούν και να αδρανήσουν στη συνέχεια, ή στην καλύτερη περίπτωση ενεργοποιούνται περιστασιακά στο παρά πέντε για να τιμήσουν σχετικές επετείους, ιδιαίτερα τώρα που διανύουμε προεκλογική περίοδο.

Και όλα αυτά δεν είναι τυχαία, καθώς το γυναικείο φύλο στην Ελλάδα έχει ανεπαρκή εκπροσώπηση στα κέντρα λήψης αποφάσεων του τοπικού και περιφερειακού κράτους, ιδιαίτερα όσο ανεβαίνουμε την κλίμακα της ιεραρχίας. Την ίδια ώρα, σε άλλες χώρες της Ευρώπης οι γυναίκες παρουσιάζουν ικανοποιητική συμμετοχή στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια, συμμετοχή που εμφανώς ξεπερνάει την αντίστοιχη συμμετοχή τους στα εθνικά κοινοβούλια (στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, οι γυναίκες εκλεγμένες στα τοπικά συμβούλια ανέρχονται στο 1/3 των μελών των συμβουλίων, ποσοστό που δεν το φθάνουν στο εθνικό τους κοινοβούλιο).

Οι γυναίκες στην χώρα μας είναι περισσότερες από τον μισό πληθυσμό (5.484.000  γυναίκες, 5.303.690 άνδρες κατά την τελευταία απογραφή του 2011), κάνουν το μεγαλύτερο μέρος της απλήρωτης εργασίας, είναι επιφορτισμένες με πολλαπλούς ρόλους στην οικογένεια, στον επαγγελματικό στίβο και στην τοπική κοινωνία. Η σημερινή κρίση έδειξε πως οι αλληλέγγυες δομές που ξεφυτρώνουν καθημερινά στα αστικά κέντρα υποστηρίζονται στην πλειοψηφία τους από τις γυναίκες, τις γυναίκες που εργάζονται άοκνα, με ομαδικό πνεύμα, επιτυγχάνοντας σπουδαία αποτελέσματα με πενιχρά μέσα. Παρόλα αυτά, η συμμετοχή τους στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι εμφανώς υποβαθμισμένη, καθώς έρχονται αντιμέτωπες με θεσμικά και κοινωνικά εμπόδια. Τα στοιχεία για την Ελλάδα είναι αποκαλυπτικά:

(Αποτελέσματα εκλογών 2010, Δράσεις για τις περιφέρειες και τους δήμους, Εθνικό πρόγραμμα για την ουσιαστική ισότητα των φύλων, 2010-2013, υπ. Εσωτερικών, ΓΓΙΦ)

Η τοπική αυτοδιοίκηση αποτελεί το πιο πρόσφορο έδαφος για την ενθάρρυνση των γυναικών να συμμετέχουν στην διαμόρφωση των κανόνων διαβίωσης στην πόλη τους και την επίλυση προβλημάτων που συνδέονται με την καθημερινότητά τους, όπως είναι οι συνθήκες υγιεινής, η διαχείριση των απορριμμάτων, η υγεία, η κοινωνική πρόνοια και η φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων, η μετακίνηση των πολιτών, η ατμοσφαιρική ρύπανση, κ.ά.

Εντούτοις, αν δεν εφαρμοστούν διαδικασίες προσαρμοσμένες στις ανάγκες και τις επί μέρους υποχρεώσεις των γυναικών, που να ενθαρρύνουν τη συμμετοχή τους στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της τοπικής κοινωνίας, αυτές θα συνεχίσουν να εξαιρούνται από τα τεκταινόμενα στο δημόσιο χώρο και από τις ηγετικές θέσεις, διαιωνίζοντας έτσι την περιθωριοποίησή τους.

Η τοπική αυτοδιοίκηση παίζει ουσιαστικό ρόλο στη διαμόρφωση του κατάλληλου αστικού περιβάλλοντος για την ευημερία των πολιτών, που να είναι προσβάσιμο, περιβαλλοντικά βιώσιμο και ασφαλές για όλους. Ο σχεδιασμός στη χρήση της γης μιας πόλης μπορεί συχνά να αψηφήσει, από πρόθεση ή μη, το γεγονός ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούν τον δημόσιο χώρο διαφορετικά από τους άντρες. Πολλές φορές ο αστικός και ο περιαστικός χώρος εξυπηρετούν στερεοτυπικά τις ανδρικές δραστηριότητες, καθώς έχουν σχεδιαστεί με γνώμονα την κυρίαρχη πατριαρχική αντίληψη για τη χρήση του δημόσιου χώρου από τους άνδρες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι γυναίκες να νιώθουν λιγότερο ασφαλείς στους αστικούς δημόσιους χώρους σε σύγκριση με τους άνδρες. Η διευθέτηση του δημόσιου χώρου ανάλογα με το φύλο πρέπει να παίρνει υπόψη τη διαφορετικότητα των γυναικών ως προς τους κοινωνικούς τους ρόλους, τις ανάγκες και τις επιλογές τους σε συνδυασμό με την ηλικία τους, τη φυλή, ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Η δημιουργία και η οργάνωση υποδομών σε τοπικό επίπεδο, εφόσον ανταποκρίνονται στις ανάγκες των γυναικών, αποτελούν ουσιαστικό παράγοντα που καθορίζει τον τρόπο και τον βαθμό χρήσης τους από τις γυναίκες. Η κακή συντήρηση των δημόσιων κοινόχρηστων χώρων, ο κακός φωτισμός, η έλλειψη καθαριότητας και ασφαλούς παραμονής, αποτελούν κριτήρια για να μην γίνεται χρήση από τις γυναίκες και τα κορίτσια που θα ήθελαν να χρησιμοποιήσουν τους χώρους αυτούς. Η χρήση των κοινωφελών υπηρεσιών των δήμων προσκρούουν συχνά στην ανάγκη των γυναικών και των κοριτσιών να νιώθουν ασφάλεια και άνεση στο δημόσιο χώρο (ωράρια λειτουργίας, συμπεριφορά του προσωπικού, όπως και μηνύματα σε τοίχους ή σε έντυπα με σεξιστικά υπονοούμενα μπορούν να δημιουργήσουν αναστολές στη συμμετοχή τους).

Οι γυναίκες συχνά προτιμούν η κατοικία τους να βρίσκεται κοντά σε υπηρεσίες, δίκτυα εξυπηρέτησης της οικογένειας, μαζικά μέσα μεταφοράς, κοντά στην εργασία τους και την εκπαίδευση των παιδιών τους ή τη δική τους, παράμετροι που πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη στον οικιστικό σχεδιασμό και την ανάπτυξη της πόλης.

Ακόμη και ο τρόπος που οι γυναίκες χρησιμοποιούν τα μαζικά μέσα μεταφοράς διαφέρει: το είδος της εργασίας τους, οι οικογενειακές και οικιακές υποχρεώσεις τους, η συχνή έλλειψη ιδιωτικού μεταφορικού μέσου από τις ίδιες, τις κάνει να περπατούν περισσότερο από τους άνδρες, να χρησιμοποιούν πιο συχνά τα μαζικά μέσα μεταφοράς, μεταφέροντας ψώνια, ή μικρά παιδιά, ενώ τα δρομολόγια των δημόσιων μέσων ως επί το πλείστον σχεδιασμένα να κινούνται με κατεύθυνση το κέντρο της πόλης, διαμορφώνονται χωρίς πρόβλεψη για τις διαφορετικές ανάγκες μετακίνησης των γυναικών.

Κατά κανόνα και το κέντρο της πόλης είναι διαμορφωμένο με τέτοιο τρόπο, ώστε να εξυπηρετεί συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών, κυρίως άντρες, ενώ αποθαρρύνει μητέρες με μικρά παιδιά σε καρότσια, ηλικιωμένες και άτομα με ειδικές ανάγκες να χρησιμοποιήσουν τους δημόσιους χώρους του.

Μια ουσιαστική προσπάθεια για την προώθηση της ισότητας των φύλων από την τοπική αυτοδιοίκηση προϋποθέτει την αποδοχή ότι συχνά θα είναι απαραίτητη η διαμόρφωση και υιοθέτηση διαφορετικής πολιτικής για γυναίκες και άνδρες σε πολλά θέματα. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας πρέπει να βρεθούν εργαλεία μέτρησης, υπολογισμού και αξιολόγησης των διαφορών στις ζωές ανδρών και γυναικών και των επιπτώσεων που έχουν οι πολιτικές, τα προγράμματα και οι υπηρεσίες σε συγκεκριμένες ομάδες ανδρών και γυναικών. Ένα τέτοιο εργαλείο είναι η «ανάλυση φύλου» (Gender Analysis) την οποία χαρακτηρίζει ως «μια δυναμική διαδικασία η οποία αξιολογεί τις επιπτώσεις μιας πολιτικής ή ενός προγράμματος σε διαφορετικές γυναίκες και άνδρες και καθορίζει δράσεις για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων που προκύπτουν από τους διαφορετικούς ρόλους γυναικών και ανδρών ή από την άνιση εξουσία των σχέσεων μεταξύ τους» (WHO 2002, Gender Analysis in Health:a review of Selected Tools, Dept. of Gender and Women’s Health, Switzerland).

Η ανάλυση φύλου αποτελεί πολύτιμο εργαλείο αξιολόγησης πολιτικών και πρακτικών ιδιαίτερα σε τομείς όπως είναι η υγεία και η ευημερία των γυναικών σε τοπικό επίπεδο. Εξυπηρετεί δε την ανάγκη να διερευνηθούν και να εντοπιστούν οι πηγές της ανισότητας και της κοινωνικής μειονεξίας και στη συνέχεια να διαμορφωθούν πολιτικές και να εκπονηθούν προγράμματα που θα περιορίζουν στο ελάχιστο τα εμπόδια και τις αρνητικές συνέπειες που δημιουργούν οι ανισότητες ανάμεσα στα φύλα, και θα αυξάνουν τη συμμετοχή και την εμπλοκή στα πεπραγμένα της τοπικής κοινωνίας όλων των μελών της, ανεξάρτητα από φύλο. Είναι επίσης ένας αξιόπιστος δείκτης του βαθμού στον οποίο οι υπηρεσίες του τοπικού κράτους α) καλύπτουν τις ανάγκες των πολιτών, ανδρών ή γυναικών, καταγράφοντας τις ανάγκες τους, τις εμπειρίες και τις δυνατότητές τους, και β) υποστηρίζουν τη λήψη σωστών αποφάσεων για την τοπική κοινωνία.

Σήμερα, για λόγους οικονομικούς, κοινωνικούς αλλά και περιβαλλοντικούς οφείλουμε να αναμορφώσουμε τις λειτουργίες της πόλης, να αναπτύξουμε μεγαλύτερη συνοχή του κοινωνικού της ιστού, με προϋπόθεση την ανοχή στη διαφορετικότητα, τη βελτίωση των προσφερομένων υπηρεσιών από το τοπικό κράτος, τη βελτίωση των μαζικών μέσων μεταφοράς, τον περιορισμό της ατμοσφαιρικής ρύπανσης μέσω της υιοθέτησης εναλλακτικών πηγών ενέργειας για τα δημόσια και τα ιδιωτικά κτίρια, την ενθάρρυνση της χρήσης μη ρυπογόνων μέσων μετακίνησης, την επανάκαμψη της φύσης στην πόλη.

Οι πολίτες επιζητούν πλέον πληροφόρηση, διαφάνεια, μείωση των κοινωνικών διακρίσεων, κοινωνική συνοχή. Για να επιτευχθούν αυτοί οι στόχοι, άνδρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες, πρέπει να συμμετέχουν ισότιμα στη διαμόρφωση της πολιτικής και στη λήψη των αποφάσεων.

Η αυξημένη εκπροσώπηση του γυναικείου φύλου εκεί όπου αποφασίζονται και διαμορφώνονται οι πολιτικές και οι υπηρεσίες, μπορεί να βοηθήσει να ακουστούν οι φωνές και οι προσδοκίες των γυναικών και να γίνουν σεβαστές από τις αρχές της τοπικής κοινωνίας. Παράλληλα, οι γυναίκες μπορούν να δράσουν ως καταλύτες στη διαδικασία της αλλαγής και στην βελτίωση των υφιστάμενων συνθηκών διαβίωσης. Η τοπική αυτοδιοίκηση οφείλει να γίνει ο φορέας που θα αντιμετωπίσει τις βασικές προτεραιότητες στην εξάλειψη της ανισότητας ανδρών γυναικών που έχουν να κάνουν με:

  • την εκπαίδευση και την κατάρτιση των κοριτσιών, εξασφαλίζοντας την ολοκλήρωση της εκπαίδευσής τους μέσα στην συγκεκριμένη οικονομική συγκυρία, όταν αυξάνονται τα ποσοστά εγκατάλειψης του σχολείου λόγω φτώχειας
  • την υγεία, με τη ανάπτυξη υπηρεσιών πρωτοβάθμιας υγειονομικής φροντίδας και πρόληψης για τις ίδιες τις γυναίκες και την οικογένειά τους
  • την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, με δομές ενημέρωσης, πληροφόρησης, στήριξης και προστασίας των κακοποιημένων γυναικών, γιατί η έμφυλη βία αφορά όλη την τοπική κοινωνία
  • την αντιμετώπιση της φτώχειας, καθώς η αναβάθμιση του αστικού περιβάλλοντος και η βελτίωση των υποδομών επηρεάζουν άμεσα τη ζωή των γυναικών που πλήττονται από τη φτώχεια σε μεγαλύτερο βαθμό από τους άνδρες και την βιώνουν με μεγαλύτερη ένταση όταν οι προσφερόμενες από το τοπικό κράτος υπηρεσίες είναι ανεπαρκείς.
  • τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των γυναικών και την εξάλειψη των διακρίσεων, διαμορφώνοντας τις συνθήκες για ίσες ευκαιρίες εξέλιξης στα κορίτσια και τις γυναίκες
  • την επαγγελματική αποκατάστασή τους και την οικονομική τους ενδυνάμωση, ενθαρρύνοντας τις γυναίκες να εμπλακούν σε συνεργατικά σχήματα κοινωνικής οικονομίας στα πλαίσια της βιώσιμης (αειφόρου) τοπικής ανάπτυξης. Η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να ενθαρρύνει την επαγγελματική αποκατάσταση των γυναικών με ευκαιρίες απασχόλησης και πολιτικές ίσων ευκαιριών σε περιβάλλον φιλικό προς αυτές.

Για να επιτύχουμε την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στα κοινά, χρειάζεται να αμφισβητηθούν από την τοπική αυτοδιοίκηση τα στερεότυπα και οι πρακτικές που οδηγούν στη διάκριση των γυναικών και στη συνακόλουθη περιθωριοποίησή τους. Και αυτό μπορεί να γίνει μόνο με ειλικρινή και διαρκή προσπάθεια για την ευαισθητοποίηση του κοινού και την εκπαίδευση των παιδιών και των εφήβων σε πολιτικές και πρακτικές που θα στοχεύουν στην εξάλειψη των διακρίσεων και των προκαταλήψεων κατά των κοριτσιών και των γυναικών. Άλλωστε «η έμμονη υποεκπροσώπηση των γυναικών στην κοινωνία των πολιτών, την πολιτική ζωή και την ανώτερη δημόσια διοίκηση αποτελεί δημοκρατικό έλλειμμα». (Ανακοίνωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σχετικά με τον Χάρτη Πορείας για την Ισότητα μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, 2006-2010).

 

Share

Αλέξης Τσίπρας: “Αν, και εφόσον, και αφού, τότε ίσως γάμος…αλλοιώς…άστα…”

της Μαρίνας Γαλανού

Όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου, μία απ’ τις πρώτες αλλαγές που έκανε, ένα χρόνο αργότερα, ήταν ο πολιτικός γάμος.

Σε καμμία περίπτωση δε θα υπερασπιστώ τον Παπανδρεϊσμό που ευθύνεται για πολλά στη χώρα μας, όμως για την εποχή εκείνη, ήταν μία σημαντική θεσμική αλλαγή.

Δεν περίμενε να γίνουν πρώτα οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές. Οι πρώτες που έκανε ήταν αυτές που έδιναν την κατεύθυνση σε τομές. Δεν λογάριασε τότε το πολιτικό κόστος από την εκκλησία και τις συντηρητικές δυνάμεις. Προχώρησε.

32 χρόνια μετά, ο Αλέξης Τσίπρας ερωτάται, κατ’ αναλογία, αν θα τολμήσει, όντας ήδη κοντά σε ποσοστά να αναλάβει την διακυβέρνηση, και όντας κόμμα της αριστεράς (όχι της σοσιαλδημοκρατίας), να κάνει βαθιές τομές για τον εκσυχρονισμό στην κατεύθυνση των ατομικών δικαιωμάτων.

Απαντά: “αφού σταθεροποιηθεί η κοινωνική και οικονομική ζωή”. Δηλαδή παραπέμπουμε στις καλένδες.

Αντιγράφω από την συνέντευξή του στο “Βήμα” την Κυριακή που μας πέρασε.

Ερωτ.: Μιλώντας για ρήξεις, υπάρχουν και οι ρήξεις για τα δικαιώματα. Το 1982 το ΠαΣοΚ τόλμησε και θεσμοθέτησε τον πολιτικό γάμο ευθυγραμμίζοντας το ελληνικό με το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα θεσμοθετήσει τον πολιτικό γάμο ομοφύλων για να επιτύχει μια αντίστοιχη ευθυγράμμιση της Ελλάδας με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ;

Απάντ.: «θα επιφέρουμε μια σειρά από θεσμικές τομές για την προάσπιση και τον εκσυγχρονισμό των ατομικών δικαιωμάτων. Αλλά όλα θα εξαρτηθούν και από τους πολιτικούς συσχετισμούς. Εάν διαθέτουμε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και για αλλαγές στο πεδίο των θεσμών, τότε, αφού σταθεροποιηθεί η κοινωνική και οικονομική ζωή, ασφαλώς θα τις προωθήσουμε». [Πηγή: Βήμα]

Παράλληλα αντιγράφω την προγραμματική θέση του ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ:

13. 21. Καταπολεμούμε τη ρατσιστική και ομοφοβική βία, όλες τις διακρίσεις λόγω εθνικής καταγωγής, θρησκείας, χρώματος, αναπηρίας, ηλικίας, σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου, που ενδημούν σε πολλούς τομείς του κοινωνικού βίου και εγγυόμαστε την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου που νομιμοποιεί, άμεσα ή έμμεσα, τέτοιες διακρίσεις. Στο πλαίσιο αυτό στηρίζουμε απολύτως το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό σε σχέση με τη σεξουαλικότητα και την επιλογή φύλου, όπως και τη θέσμιση πολιτικού γάμου ομοφύλων με πλήρη και ίσα δικαιώματα, καθώς και την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. [Πηγή: Η ΑΥΓΗ].

Από την απόλυτη στήριξη, πήγαμε δηλαδή στο αφού θα σταθεροποιηθεί η κοινωνική και οικονομική ζωή. Και εάν.

Ακόμη, εμφανίζονται περίεργες απόψεις κάποιου Μάκη Λυκόπουλου ως εκπροσώπου της Θεματικής Επιτροπής Θρησκευμάτων, και ομοφοβικά και σεξιστικά υπονοούμενα σε βάρος υποψηφίων Δημάρχων για τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά: Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να πείσει ότι όσα έχουν διακηρυχθεί δεν είναι λόγια για ψηφαλάκια, πρέπει -έπρεπε ήδη δηλαδή- να προχωρήσει σε πράξεις.

Έστω για λόγους συμβολισμού (ναι το καταλαβαίνω ότι για λόγους συσχετισμών δεν θα ψηφιστεί, αλλά πρέπει να δοθεί ο τόνος), να καταθέσει τροπολογία στον νόμο του 1982 που θα αναφέρει “ανεξαρτήτως του φύλου των νυμφευθέντων”. Ο νόμος του 1982 σίγουρα χρειάζεται πολλές ακόμη αλλαγές, αλλά ας γίνει η αρχή με αυτό, ώστε αφενός μεν να πάρει σαφή θέση, αφετέρου να θέσει τα υπόλοιπα κόμματα προ των ευθυνών τους και να τα εξαναγκάσει να πάρουν σαφή θέση και αυτά.

Να καταθέσει επίσης πρόταση νόμου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Το ΣΥΔ, έχει ήδη θέσει υπόψη του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, έτοιμη πρόταση νόμου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου και την αλλαγή των εγγράφων των τρανς ανθρώπων χωρίς ιατρικές προϋποθέσεις, που μπορεί να κατατεθεί αυτούσια, με ελάχιστη νομοτεχνική επεξεργασία.

Τώρα, πριν τις εκλογές, σαφείς θέσεις και, κυρίως, πράξεις.

Οι ΛΟΑΤ, είναι το 10% του πληθυσμού. Και τα λόγια πλέον δεν πείθουν.

Και αυτό, βεβαίως, απευθύνεται όχι μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε όλα τα κόμματα.

Πηγή: transs

 

Share

Η Ευρωπαία Επίτροπος Κρισταλίνα Γκεοργκίεβα υπογράφει την Κοινή Διακήρυξη για την δημοκρατία της ισότητας

της Σίσσυς Βωβού

Το Ευρωπαϊκό Λόμπι Γυναικών πραγματοποιεί μια καμπάνια για την ισότητα στην εκπροσώπηση γυναικών και ανδρών στους θεσμούς, υπό τον τίτλο Κοινή Διακήρυξη για την καμπάνια 50/50.

Ο τρόπος που αντιμετωπίζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως είναι αναμενόμενο από αυτή την οργάνωση, είναι ουδέτερος. Παρ’ όλα αυτά, το αίτημα της ισότητας στην εκπροσώπηση είναι σημαντικό για τις γυναίκες, που ενώ έχουμε κατακτήσει εδώ και πολλές δεκαετίες το δικαίωμα του εκλέγειν, παραμένει επί της ουσίας ελλειμματικό το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, λόγω των μηχανισμών της ανδρικής εξουσίας, των νοοτροπιών που διέπουν την κοινωνία και άλλων παραγόντων.

Αναφέρουν στην ιστοσελίδα ως σημαντικό γεγονός ότι η Κρισταλίνα Γκεοργίεβα, υπεύθυνη για τη Διεθνή Συνεργασία, την Ανθρωπιστική Βοήθεια και την ανταπόκριση σε κρίσεις υπέγραψε την κοινή διακήρυξη και εξέφρασε την υποστήριξή της στα αιτήματα του Ευρωπαϊκού Λόμπι Γυναικών: την ίση εκπροσώπηση γυναικών από διαφορετικές προελεύσεις, σε όλους τους θεσμούς της ΕΕ.

Στο πλαίσιο της καμπάνιας αναφέρεται ότι «Δεν υπάρχει σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία χωρίς την Ισότητα των φύλων», ενώ υποστηρίζεται από μια διακομματική συμμαχία  πολλών ευρωβουλευτών/ευρωβουλευτριών, και σκοπεύει να αυξήσει την εγρήγορση για εο έλλειμμα της ίσης εκπροσώπησης στις θέσεις λήψης αποφάσεων. Ζητά από όλους τους εμπλεκόμενους να κάνουν συγκεκριμένα βήματα για να αυξήσουν τη συμμετοχή των γυναικών στις επερχόμενες εκλογές.

Τα αιτήματα της καμπάνιας:

Κάνουμε από κοινού έκκληση προς όλους όσοι λαμβάνουν αποφάσεις, άτομα και οργανισμούς που ενδιαφέρονται για την προώθηση της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης, να υποστηρίξουν αυτή την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών στη λήψη των αποφάσεων και την ισότητα των δύο φύλων σε όλα τα επίπεδα, και να διαπερνά τόσο τις χώρες όσο και τα πολιτικά κόμματα.

  • Κάθε Κράτος Μέλος να επιλέξει ως υποψηφίους μια γυναίκα και έναν άνδρα για το κολλέγιο των επιτρόπων και για όλες τις υψηλές θέσεις στους θεσμούς της ΕΕ.
  • Τα κράτη-μέλη και το Συμβούλιο της ΕΕ να προωθήσουν και να διασφαλίσουν την ισότητα του φύλου στο Διοικητικό Συμβούλιο και τις ανώτερες θέσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
  • Οι πολιτικές ομάδες του Ευρωκοινοβουλίου να επιλέξουν μια γυναίκα και άναν άνδρα υποψηφίους για την προεδρία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και να διασφαλίσουν την ισότητα των φύλων στην επιλογή των προέδρων μέσα στις επιτροπές, καθώς και στην συγκρότηση των Επιτροπών.
  • Τα ευρωπαϊκά πολιτικά κόμματα να προωθήσουν και να διασφαλίσουν την εκπροσώπηση του φύλου στα δικά τους σώματα λήψης αποφάσεων και να προωθήσουν γυναίκες υποψηφίους για τις θέσεις λήψης αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου
  • Τα εθνικά πολιτικά κόμματα να συντάσσουν τις εκλογικές τους λίστες με τρόπο ώστε να διασφαλίζεται η ισότητα φύλου στα άτομα που θα εκλεγούν στις ευρωεκλογές του 2014.
  • Το Συμβούλιο της Ευρώπης να θέσει σε υψηλή προτεραιότητα την συμμετοχή γυναικών στα κέντρα αποφάσεών του.
Περισσότερα εδώ

 

Share

Σαρία: Το μονοπάτι που οδηγεί στο… Μεσαίωνα

της Ευαγγελίας Κιρκινέ

21.5.2007 «Ιερονομική άδεια γάμου παρθένος»

 «Η παρούσα είναι ιερονομική άδεια με την οποία βεβαιώνεται ότι η Μ…., παρθένος….δεν έχει κανένα νομικό ή ιερονομικό κώλυμα για να τελέσει το γάμο της μετά του Ο….Η εμπρόθεσμη δωρεά αιτήσεως λύσεως γάμου μόνον 61 χρυσές λύρες»[1]

Όχι, το απόσπασμα αυτό δεν είναι από κάποια οπισθοδρομική Σαουδική Αραβία ή από το Πακιστάν. Είναι από την Ελλάδα και πιθανώς δεν υπάρχει άλλη επίσημη πράξη στην ελληνική επικράτεια που να έρχεται σε τέτοια κατάφωρη αντίθεση με το Ελληνικό Σύνταγμα , άρθρο 4, παράγ. 1 και το οποίο ορίζει ότι «οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου. Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις». Στη Θράκη όμως εφαρμόζεται η σαρία (το μονοπάτι που οδηγεί στην πηγή), το εθιμικό ισλαμικό δίκαιο,  η οποία συνιστά την απόλυτη έκφραση της θεσμοποιημένης έμφυλης ανισότητας. Με την εφαρμογή του αναχρονιστικού αυτού νομικού απολιθώματος συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα  γυναικών και παιδιών παραβιάζονται, ισονομία και ισοπολιτεία καταστρατηγούνται, διεθνείς και ευρωπαϊκές συμβάσεις καταπατούνται.

Αυτό το φονταμενταλιστικό νομικό κατάλοιπο που λέγεται σαρία  δεν βρίσκει εφαρμογή σε κανένα από τα 27κράτη μέλη της ΕΕ, σε κανένα από τα 46 του Συμβουλίου της Ευρώπης ούτε στις χώρες εκείνες που σχηματίστηκαν από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στις οποίες ζουν συμπαγείς μουσουλμανικοί πληθυσμοί ούτε βέβαια και στην Τουρκία όπου έχει καταργηθεί από το 1926. Εννοείται ότι σε κανένα άλλο κοσμικό (!) κράτος της Ευρώπης δεν υπάρχει περίπτωση να επιτραπεί η υποκατάσταση του αστικού του κώδικα, του κοσμικού της δικαίου, από τον Ιερό νόμο οποιασδήποτε θρησκείας[2]. Κατά συνέπεια, δεν υπάρχει και καμία χώρα που να επιτρέπει την άσκηση δικαστικής εξουσίας από ένα θρησκευτικό λειτουργό (χωρίς νομικές γνώσεις), το Μουφτή. Υποστηρίζεται ότι η Ελλάδα δεσμεύεται από τη Συνθήκη της Λωζάνης ως προς την εφαρμογή της σαρία ή την αναγνώριση του μουφτή ως ιεροδίκη, έγκριτοι νομικοί όμως υποστηρίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν  ευσταθεί. Πουθενά η Συνθήκη δεν περιέχει τέτοια ρητή δέσμευση. Σύμφωνα με το άρθρο 42, η Ελλάδα οφείλει να σέβεται τα έθιμα της μειονότητας ως προς τις οικογενειακές υποθέσεις των μελών της[3] χωρίς να ορίζονται οι τρόποι με τους οποίους αυτό θα εφαρμοστεί.

Η σαρία ρυθμίζει μία σειρά ζητημάτων που αφορούν οικογενειακές και κληρονομικές υποθέσεις και την δικαιοδοσία  επί των θεμάτων αυτών την ασκεί ο μουφτής. Υποτίθεται δε ότι οι αποφάσεις του μουφτή ελέγχονται ως προς τη συνταγματικότητά τους από το Πρωτοδικείο. Σχετική έρευνα όμως αποκαλύπτει ότι σε ένα σύνολο χιλιάδων αποφάσεων των δύο τελευταίων δεκαετιών μόνο μία (!) κρίθηκε αντισυνταγματική επί της ουσίας[4] ενώ πλήθος άλλων παραβίαζαν θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

Ας δούμε όμως τι προβλέπει η σαρία για τα ζητήματα τα οποία ρυθμίζει και γιατί η εφαρμογή της συνιστά καταπάτηση συνταγματικών διατάξεων και διεθνών υποχρεώσεων της χώρας μας. Και η καταπάτηση αυτή συντελείται εν έτει 2014 σ΄ένα ευρωπαϊκό κράτος!

Η σαρία ορίζει σχετικά με το γάμο μουσουλμάνων

  • ο άνδρας μουσουλμάνος δικαιούται να παντρευτεί μη μουσουλμάνα, ενώ η γυναίκα όχι
  • επιτρέπεται καταρχήν η πολυγαμία για τον άντρα (πλέον μόνον «όταν συντρέχουν ειδικοί λόγοι»)
  • το δικαίωμα στο χωρισμό ασκείται μόνο από τον άντρα. Η γυναίκα μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις έχει δικαίωμα να ζητήσει διαζύγιο (σχιζοφρένεια, στειρότητα, εγκατάλειψη)
  • ο άντρας πληρώνει ένα ποσό για τη νύφη “ως εγγύηση” το οποίο και επιστρέφει αν τη χωρίσει
  • μέχρι το 2002 επιτρεπόταν οι γάμοι δια αντιπροσώπων
  • επιτρέπονται οι γάμοι ανηλίκων (από 12 ετών)
  • η επιμέλεια των παιδιών ρυθμίζεται αυτόματα και όταν το αγόρι γίνει 7 και το κορίτσι 9 αυτή περνάει από τη μητέρα στον πατέρα και τον παππού από την πλευρά του πατέρα. Αν η μητέρα θεωρηθεί υπεύθυνη για τη διάλυση του γάμου, τότε η επιμέλεια των παιδιών περνάει κατευθείαν στον πατέρα (ή στη μητέρα του πατέρα). Αν ξαναπαντρευτεί, η μητέρα χάνει την επιμέλεια των παιδιών της οριστικά.
  • στην κληρονομιά, οι γιοι λαμβάνουν το διπλάσιο μερίδιο από τις αδερφές τους και η σύζυγος παίρνει μόνο το 1/8. Όταν υπάρχουν μόνο κόρες κληρονόμοι τότε συμμετέχουν στη νομή της κληρονομιάς άνδρες συγγενείς, ενώ αν δεν υπάρχουν καθόλου παιδιά  και ο πατέρας του αποθανόντος είναι εν ζωή, αυτός θα πάρει τα 3/4 της κληρονομιάς, περιορίζοντας το μερίδιο της συζύγου στο 1/4.

Είναι προφανές ότι οι ρυθμίσεις αυτές παραβιάζουν τα διεθνώς κατοχυρωμένα θεμελιώδη δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών. Επιπλέον να επισημανθεί ότι κατά την εκδίκαση των υποθέσεων από το μουφτή δεν θεωρείται απαραίτητη η παρουσία των διαδίκων (συνήθως των γυναικών) έτσι πολλές αποφάσεις παίρνονται χωρίς τη συμμετοχή των γυναικών στη διαδικασία, επομένως χωρίς να έχουν δικαίωμα αντίλογου και δυνατότητα πρόσβασης στην απόφαση διότι αυτή  δημοσιεύεται στην Οθωμανική γλώσσα η οποία είναι άγνωστη για όλους/ες. Το δικαίωμα για μια δίκαιη δίκη καταστρατηγείται και αυτό μαζί με τα δικαιώματα στην ισονομία και την ισοπολιτεία.

Φεμινιστικές οργανώσεις και ελάχιστοι πολιτικοί χώροι[5] έχουν θέσει μετ’ επιτάσεως το ζήτημα της κατάργησης του θεοκρατικού αυτού νομικού καταλοίπου αλλά η έκκληση αυτή γίνεται “εις ώτα μη ακουόντων”. Τόσο η πολιτεία όσο και η συντηρητική ελίτ ης μειονότητας  για διαφορετικούς λόγους η κάθε πλευρά (με κοινή όμως στόχευση τον έλεγχο και τη χειραγώγηση του μειονοτικού πληθυσμού) συντηρούν αυτό το καθεστώς εντείνοντας την περιθωριοποίηση και τη γκετοποίηση της κοινότητας  και νομιμοποιώντας  την παραβίαση θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Δύο είναι τα κεντρικά επιχειρήματα υπέρ της εφαρμογής της σαρία (πέρα από τη Συνθήκη της Λωζάνης) τα οποία όμως συχνά αναιρούνται από τους ίδιους τους φορείς τους. Το πρώτο σχετίζεται με την άποψη ότι η σαρία συνιστά έκφραση του σεβασμού του πολιτισμού και της παράδοσης της μειονότητας και το δεύτερο ότι τα μέλη της μειονότητας έχουν την επιλογή να προσφύγουν στα αστικά δικαστήρια για τις υποθέσεις τους εφόσον το επιθυμούν. Το πόσο προσχηματικός και υποκριτικός είναι ο λόγος περί σεβασμού του πολιτισμού της μειονότητας και πόσο ψευδεπίγραφη η  δυνατότητα επιλογής των αστικών δικαστηρίων το αποδεικνύουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο τόσο η ίδια η πολιτεία και οι παράγοντές της όσο και η δικαιοσύνη με τις αποφάσεις της. Πιο συγκεκριμένα πριν λίγες ημέρες αποφασίστηκε από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, μετά από πρόταση των μουφτήδων, η κωδικοποίηση και μετάφραση της σαρία στα ελληνικά και στα αραβικά προς διευκόλυνση του δικαιοδοτικού έργου των ιεροδικών[6]. Η κίνηση αυτή, η οποία σαφώς ενισχύει και στηρίζει πολιτικά το καθεστώς της εφαρμογής του ισλαμικού νόμου στη Θράκη, παρουσιάστηκε από το υπουργείο και από τα ΜΜΕ ως μία εκσυγχρονιστική πρωτοβουλία στο πλαίσιο του σεβασμού των δικαιωμάτων της μειονότητας. Παράγοντας όμως του ίδιου υπουργείου, και συγκεκριμένα ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων του υπουργείου Παιδείας Γιώργος Καλαντζής, τον περασμένο Νοέμβριο στο συνέδριο «Η Συνθήκη της Λωζάνης 90 χρόνια μετά: οι μειονοτικές ρυθμίσεις» που διοργανώθηκε στην Κομοτηνή από το ΕΛΙΑΜΕΠ και το Πρόγραμμα Εκπαίδευσης των Παιδιών της Μουσουλμανικής Μειονότητας στη Θράκη απαίτησε, εκβιάζοντας με την αποχώρησή του, από ομιλητή της μειονότητας να κάνει την εισήγησή του στα ελληνικά και όχι  στη μητρική του γλώσσα, τα τουρκικά, πράγμα  το οποίο δυστυχώς δέχθηκε η οργανωτική επιτροπή[7]. Είναι λοιπόν παραπάνω από εμφανής η επιλεκτική έκφραση του «σεβασμού» στα δικαιώματα της μειονότητας η οποία εξαρτάται από το εκάστοτε  πολιτικό διακύβευμα. Αντίστοιχα και ό,τι αφορά το δεύτερο επιχείρημα περί δυνατότητας επιλογής της μειονότητας για προσφυγή στα αστικά δικαστήρια έρχεται ο ίδιος ο Άρειος Πάγος με απόφασή του να ακυρώσει επί της ουσίας την όποια τυπική ισχύ αυτού του δικαιώματος. Πιο συγκεκριμένα,  τον περασμένο Νοέμβριο ο Άρειος Πάγος για υπόθεση μέλους της μειονότητας, το οποίο είχε επιλέξει να συντάξει δημόσια διαθήκη σύμφωνα με το δικαίωμά του το οποίο απορρέει από το ελληνικό αστικό δίκαιο, αποφάνθηκε ότι ως μειονοτικός οι υποθέσεις του διέπονται από και πρέπει να ρυθμιστούν σύμφωνα με  τις αρχές της σαρία[8]. Άρα η δημόσια διαθήκη του ακυρώνεται από το ανώτερο δικαστήριο του «κοσμικού» μας κράτους και παρακάμπτεται με τον πιο προκλητικό -για μια δημοκρατία- τρόπο η βούληση και η επιθυμία μέλους της μειονότητας στον πολιτισμό της οποίας υποτίθεται μέσω της σαρία αποδίδεται σεβασμός. Δε μιλάμε λοιπόν για επιλογή αλλά για ξεκάθαρη επιβολή και μάλιστα με δικαστική επικύρωση. Τα νεώτερα για την υπόθεση (ακόμη μία καταδίκη για την Ελλάδα μάλλον) θα τα μάθουμε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) όπου προσέφυγε φυσικά η σύζυγος του θανόντος. Και όλα αυτά δεν συμβαίνουν στα χρόνια και στους τόπους του Σουλεϊμάν του Μεγαλοπρεπούς αλλά στην Ευρώπη του 2014 η οποία Ευρώπη νίπτει τα χείρας της και πετάει το μπαλάκι στην ελληνική κυβέρνηση. Η απροθυμία της ελληνικής πολιτείας  να εφαρμόσει ενιαίο δίκαιο για όλους/ες τους/τις πολίτες/ιδες της και να προασπίσει τα δικαιώματα γυναικών και παιδιών, να πράξει δηλαδή το αυτονόητο για ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος, συνιστά άλλη μια πηγή αισχύνης  για τον πολιτισμό και την (παραπαίουσα  έτσι κι αλλιώς) δημοκρατία μας.

 


[4] Κτιστάκις Γιάννης, 2006, «Ιερός Νόμος του Ισλάμ και μουσουλμάνοι έλληνες πολίτες. Μεταξύ κοινοτισμού και φιλελευθερισμού», Εκδόσεις Σάκκουλα: Αθήνα-Θεσσαλονίκη

Share

Ψηφίστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο σύσταση για ευνοϊκή αντιμετώπιση των μεταναστριών – Καταψήφισαν οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ!

 

Η σύσταση πέρασε με 327 ψήφους υπέρ και 303 κατά. Υπέρ της σύστασης τάχθηκαν το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστέρας, οι Πράσινοι, οι Σοσιαλοδημοκράτες, καθώς και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες

Η σύσταση καταψηφίστηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα – στο οποίο συμμετέχουν “ευρωπαϊκά” κόμματα όπως η ΝΔ, που ακόμα χρησιμοποιούν στον πολιτικό τους λόγο τον όρο “λαθρομετανάστης”, για να μην αναφερθούμε στις πολιτικές που εφαρμόζουν στο μεταναστευτικό – τη Μαρί Λεπέν και τους υπόλοιπους ακροδεξιούς βουλευτές, αλλά και τους δύο ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, Γ. Τούσσα και Χ. Αγγουράκη, οι οποίοι, αν και ψήφισαν υπέρ των περισσοτέρων τροπολογιών, ψήφισαν κατά της σύστασης στο σύνολό της.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση αιτιολόγησης της σύστασης, οι μετανάστριες χωρίς χαρτιά είναι σε δυσκολότερη θέση απ’ ό,τι οι άντρες, αφού υφίστανται διπλές ή και τριπλές διακρίσεις λόγω φύλου, έλλειψης νομίμων εγγράφων, αλλά και καταγωγής (ρατσισμός). Οι μετανάστριες χωρίς χαρτιά είναι πολύ πιο ευάλωτες στην κακοποίηση, αφού λόγω και της νομικής τους θέσης δεν μπορούν να απευθυνθούν σε νοσοκομεία ή τις αστυνομικές αρχές για βοήθεια, τονίζεται στην έκθεση, με τους θύτες να γνωρίζουν αυτήν την αδυναμία και να την εκμεταλλεύονται.

Επιπλέον, στην έκθεση αναφέρεται ότι οι γυναίκες μετανάστριες χωρίς χαρτιά αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας (π.χ. προγεννητικές και μεταγεννητικές). Η κατάσταση επιδεινώνεται λόγω του φόβου τους να επικοινωνήσουν με τις σχετικές οργανώσεις πρόνοιας και τις ΜΚΟ, αλλά και την αδυναμία των τελευταίων να εντοπίσουν γυναίκες που έχουν ανάγκη περίθαλψης.

Η σύσταση προς τα κράτη-μέλη είναι να προχωρήσουν στο διαχωρισμό των πολιτικών για τη μετανάστευση από τις υπηρεσίες υγείας, παιδείας και δικαιοσύνης (διώξεις για εγκλήματα εναντίον μεταναστών), αφού τα παραπάνω αποτελούν θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και είναι ανεξάρτητα από το νομικό του καθεστώς. Θα πρέπει οι μετανάστες να μπορούν να καταγγέλλουν τα εγκλήματα εις βάρος τους, δίχως το φόβο σύλληψης και απέλασης, τονίζεται.

Επιπλέον, συστήνεται στα κράτη-μέλη να προχωρήσουν σε αυστηρότερο έλεγχο των εργοδοτών που απασχολούν μετανάστες χωρίς χαρτιά, αλλά και η διενέργεια καμπάνιας ενημέρωσης των τελευταίων για το δικαίωμά τους να προσφύγουν στη δικαιοσύνη σε περίπτωση που ο εργοδότης τους αρνηθεί να καταβάλει δεδουλευμένα.

Τέλος, ζητείται από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διερευνήσουν τα περιστατικά κακοποίησης μεταναστών σε κέντρα κράτησης, καθώς και να βελτιώσουν, σε συνεργασία με ΜΚΟ, τις συνθήκες κράτησης ώστε να μην είναι φυλακές. Η έκθεση καταλήγει απευθύνοντας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και στα κράτη-μέλη το αίτημα για μεγαλύτερη χρηματοδότηση των ΜΚΟ και των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εργάζονται με μετανάστες χωρίς χαρτιά.

Πηγή: Left.gr

 

Η σύσταση που ψηφίστηκε εδώ

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας εδώ

 

Share

Τέλος στις διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ζητούν οι ευρωβουλευτές

Η ΕΕ θα πρέπει να καταρτίσει ένα χάρτη πορείας για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων, διεμφυλικών και διαφυλικών (ΛΟΑΔΔ) προσώπων, αναφέρει ψήφισμα που ενέκριναν οι ευρωβουλευτές την Τρίτη. Ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ διαπίστωσε σε περσινή έρευνα ότι το 2013 το 47 % των ΛΟΑΔΔ υπέστη διακρίσεις ή παρενόχληση και το 26% δέχτηκε επιθέσεις ή απειλές κατά τα 5 τελευταία χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Η ομοφοβία δεν πρέπει πλέον να γίνεται ανεκτή στην Ευρώπη. Πολλοί από εμάς που είμαστε λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, διεμφυλικοί και διαφυλικοί ζούμε εδώ και πάρα πολύ καιρό στο φόβο. Φοβόμαστε να κρατήσουμε ο ένας το χέρι του άλλου στο δρόμο, φοβόμαστε μήπως κάποιος μας βρίσει, φοβόμαστε μήπως μας διώξουν από τα σπίτια, τα σχολεία ή τις δουλειές μας. Η έκθεσή μου λέει ότι η ΕΕ πρέπει να δράσει στον τομέα αυτό, έτσι ώστε να μπορέσουμε να απολαύσουμε κι εμείς τα δικαιώματα που εγγυάται σε όλους στην ΕΕ», είπε η εισηγήτρια Ulrike Lunacek (Πράσινοι, Αυστρία).

Στο ψήφισμα που ενέκρινε με 394 ψήφους υπέρ, 176 κατά και 72 αποχές, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι τα θεμελιώδη δικαιώματα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων, των διεμφυλικών και των διαφυλικών (ΛΟΑΔΔ) εξακολουθούν να μην γίνονται πάντοτε απολύτως σεβαστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως εκ τούτου, καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα κράτη μέλη και τους αρμόδιους οργανισμούς να εργαστούν από κοινού για τη χάραξη μιας «ολοκληρωμένης πολυετούς πολιτικής» με στόχο την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ΛΟΑΔΔ.

Στα πλαίσια της πολιτικής αυτής είναι αναγκαίο να καταρτιστεί ένας χάρτης πορείας, μια στρατηγική ή ένα σχέδιο δράσης, σε τομείς όπως είναι η απασχόληση, η εκπαίδευση, η υγεία, τα αγαθά, οι υπηρεσίες, οι οικογένειες, η ελεύθερη κυκλοφορία, η ελευθερία της έκφρασης, τα εγκλήματα μίσους, το άσυλο, οι εξωτερικές σχέσεις, κ.ά. Τονίζεται επίσης ότι η ολοκληρωμένη αυτή πολιτική πρέπει να σέβεται τις αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των οργανισμών της και των κρατών μελών.

Ελευθερία της έκφρασης

«Η Επιτροπή και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να λάβουν υπόψη ότι τα κράτη μέλη που θεσπίζουν νόμους προκειμένου να περιορίσουν την ελευθερία της έκφρασης σε σχέση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου παραβιάζουν τις αξίες στις οποίες βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, και να αντιδράσουν αναλόγως», επισημαίνουν οι ευρωβουλευτές.

Εγκλήματα μίσους

Τα μέλη του ΕΚ τονίζουν ότι θα πρέπει η ισχύουσα απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου να αναθεωρηθεί, προκειμένου να συμπεριληφθούν και άλλες μορφές εγκλημάτων λόγω προκατάληψης και πρακτικές υποκίνησης μίσους για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

Πολιτικές κατά του εκφοβισμού στα σχολεία

Στον τομέα της εκπαίδευσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να προαγάγει την ισότητα και την απαγόρευση των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου μέσω των προγραμμάτων της για τη νεολαία και την εκπαίδευση.Οφείλει επίσης «να διευκολύνει την ανταλλαγή ορθών πρακτικών μεταξύ των κρατών μελών στον τομέα της τυπικής εκπαίδευσης, μεταξύ άλλων όσον αφορά το διδακτικό υλικό και τις πολιτικές κατά του εκφοβισμού και κατά των διακρίσεων, μέσω της μη δεσμευτικής ανοικτής μεθόδου συντονισμού», σύμφωνα με το ψήφισμα.

Διεμφυλικά άτομα

Σύμφωνα με τους ευρωβουλευτές, «τα κράτη μέλη θα πρέπει να θεσπίσουν ή να επανεξετάσουν τις διαδικασίες νομικής αναγνώρισης του φύλου με στόχο τον πλήρη σεβασμό του δικαιώματος των διεμφυλικών ατόμων στην αξιοπρέπεια και τη σωματική ακεραιότητα», δηλαδή να αποκλείουν κάθε απαίτηση να υποβληθούν τα άτομα αυτά σε στείρωση. Τα μέλη του ΕΚ υποστηρίζουν επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να συνεχίσει να καταβάλλει προσπάθειες στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας προκειμένου να αποσύρει τις διαταραχές ταυτότητας φύλου από τον κατάλογο των ψυχικών και συμπεριφορικών διαταραχών.

Οικογένεια και ελεύθερη κυκλοφορία

Οι ευρωβουλευτές υποστηρίζουν επίσης ότι «η Επιτροπή πρέπει να εκδώσει κατευθυντήριες γραμμές προκειμένου να διασφαλίσει την εφαρμογή της οδηγίας σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, καθώς και της οδηγίας σχετικά με το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης, ώστε να είναι σεβαστές όλες οι μορφές οικογένειας που αναγνωρίζονται επίσημα από το εθνικό δίκαιο των κρατών μελών».

Πηγή: ευρωπαϊκό κοινοβούλιο

 

Share

Διαμαρτυρία στην ευρωβουλή για το ισπανικό σχέδιο νόμου για την έκτρωση

 

Με πρωτοβουλία της αριστερής ευρω-ομάδας GUE/NGL διακινείται κείμενο καταγγελίας του ισπανικού νομοσχεδίου για την απαγόρευση της έκτρωσης, για υπογραφή από ευρωβουλευτές/τριες και εθνικούς βουλευτές/βουλεύτριες της Ευρώπης. Ήδη έχουν συγκεντρωθεί πολλές υπογραφές, τις οποίες μπορούμε να βρούμε εδώ. Στο μεταξύ, έκαναν και μια διαμαρτυρία μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, όπως δείχνει η φωτογραφία που παραθέτουμε. Μια θετική κίνηση από τους/τις εκλεγμένους μας, η οποία θα πρέπει όμως να προχωρήσει και σε περισσότερες πρωτοβουλίες για αυτό το θέμα, όπως και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών ευρύτερα.

Ολόκληρο το κείμενο:

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ

Εμείς, μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και εθνικών κοινοβουλίων, εκφράζουμε τη βαθιά ανησυχία μας για την πρόταση της ισπανικής κυβέρνησης να ανατραπεί ο σημερινός νόμος για την σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και για την εθελοντική διακοπή της κύησης.

Στις 20 Δεκεμβρίου, το υπουργικό συμβούλιο της Ισπανίας αποδέχθηκε το σχέδιο νόμου «για την προστασία του αγέννητου παιδιού και των εγκύων γυναικών». Η νομοθετική πρόταση αφαιρεί από τις γυναίκες το δικαίωμα να λάβουν τις αποφάσεις για την υγεία τους, αφού επιτρέπει την έκτρωση μόνο στις περιπτώσεις βιασμού ή αν η κύηση δημιουργεί σοβαρό φυσικο ή πνευατικό κίνδυνο για τις γυναίκες. Αυτός ο περιοριστικός νόμος επίσης αφαιρεί τη δυνατότητα του τερματισμού μιας κύησης στην περίπτωση δυσμορφίας του εμβρύου, που επιτρέπεται από τον ισπανικό νόμο για την έκτρωση από το 1985.

Εάν περάσει αυτός ο νόμος, θα δημιουργήσει μια κατάσταση όπου για μια ακόμα φορά οι Ισπανίδες θα έχουν δύο επιλογές: να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, αυτές που έχουν την δυνατότητα για ασφαλή και νόμιμη έκτρωση, ή να καταφύγουν σε παράνομες και κρυφές εκτρώσεις με μεγάλο κίνδυνο για την υγεία τους. Κάθε έκτρωση που πραγματοποιείται και δεν εμπίπτει στις δύο κατηγορίες που αναφέρεται ότι επιτρέπεται, θα θεωρείται έγκλημα, τόσο για την γυναίκα που την πραγματοποιεί όσο και για το ιατρικό προσωπικό που εμπλέκεται.

Μπροστά σ’ αυτές τις εξελίξεις πιστεύουμε ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη να υποστηρίξουμε τις Ισπανίδες στην υπεράσπιση του δικαιώματός τους για  επιλογή στα θέματα που αφορούν την υγεία τους. Εάν τελικά περάσει αυτός ο νόμος, θα σημαίνει οπισθοδρόμηση 30 ετών για τα γυναικεία δικαιώματα.

Είναι θεμελιώδες δικαίωμα των γυναικών να παίρνουν τις αποφάσεις τους για το σώμα τους. Εμείς, ως Ευρωβουλευτές/ευρωβουλεύτριες και Εθνικοί βουλευτές/βουλεύτριες, εκφράζουμε την βαθιά αλληλεγγύη μας με τις Ισπανίδες και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα των γυναικών, και πιο συγκεκριμένα θα επιμείνουμε σταθερά στην υπεράσπιση της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας των γυναικών και των δικαιωμάτων τους στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

Πηγή: GUE/NGL

 

Share

Η Γραμματέας Ισότητας για την κρίση

της Σίσσυς Βωβού

Ποια κρίση; Η Γραμματέας Ισότητας, έχει την δική της ερμηνεία για την κρίση, (όπως διαβάζουμε σε άρθρο της στο Protagon) που συνάδει απολύτως με το πνεύμα και το γράμμα της Νέας Δημοκρατίας η οποία και την διόρισε σ’ αυτή τη θέση: Δίνει, λοιπόν, την κοινωνιολογική της ανάλυση: «Πρόσφατα βιώσαμε το σοκ της εξόδου από μια φάση ‘ευημερίας’ χωρίς αντίκρισμα, από μια φούσκα συλλογικού ναρκισσισμού που εξέθρεψε το κυνήγι του εύκολου κέρδους».

Πρόκειται για ‘διαμάντια στο Πεντάγραμμο’:

-μια φάση ‘ευημερίας’ χωρίς αντίκρισμα (ποιοί και ποιες είχαν ‘ευημερία’ ξπου μετατράπηκε σε χωρίς αντίκρισμα; εμείς οι εργαζόμενες του βασικού μισθού που ήταν 620 καθαρά, εμείς οι μετανάστριες που δουλεύαμε σκληρά στα σπίτια ή ήμασταν θύματα τράφικινγκ, εμείς με τα μπλοκάκια και τη μερική απασχόληση που είχε θεσμοθετηθεί και επεκτεινόταν από το 2000, εμείς οι κακοποιημένες που δεν είχαμε θεσμούς και νόμους ούτε δομές στήριξης από την πολιτεία, εμείς που ήμασταν διαχρονικά θύματα σεξιστικής διαφήμισης για να πουληθούν προϊόντα, εμείς οι άνεργες που ήμασταν συστηματικά στην ανεργία 1,5 φορά περισσότερες απ’ ό,τι οι άνδρες, εμείς… εμείς…)

-από μια φούσκα συλλογικού ναρκισσισμού (ποιος οργάνωσε τους «Ολυμπιακούς» για να δείξει το εθνικό κλέος με υπέρογκες δαπάνες; ποιός αγόραζε άπειρα εξοπλιστικά συστήματα για να είμαστε οι πρώτοι στην Ευρώπη, ποιες τράπεζες πειθανάγκαζαν τις φτωχές γυναίκες να πάρουν ‘διακοποδάνειο’ για να είναι ‘ιν’, έστω και αν αμοίβονταν με το βασικό;

… που εξέθρεψε το κυνήγι του εύκολου κέρδους (πόσο εύκολο κέρδος ήταν για εμάς ο μισθός ή το ταμείο ανεργίας; Ή μήπως μπερδέψαμε την κυρία Σταμάτη με την κυρία Οσμάνογλου, για να πάμε και στα καθ’ ημάς, και δεν ξέρουμε ποιες και πόσες ήταν του εύκολου κέρδους και ποιες και πόσες της σκληρής καθημερινότητας και των διαρκών υποχρεώσεων;

Τέτοιες «βαθυστόχαστες» αναλύσεις μόνο από μυαλά της Νέας Δημοκρατίας ή και άλλων συγκυβερνώντων κομμάτων μπορούν να προκύπτουν. Με την ύψιστη ρήση του Πάγκαλου ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», αν προσθέσουμε «και όλες», θα βγάλουμε το συμπέρασμα της Γραμματέως Ισότητας για τις αιτίες της κρίσης. Ούτε καπιταλισμός ούτε νεοφιλελευθερισμός, ούτε επιθετική και άνιση παγκοσμιοποίηση βρίσκονται στον ορίζοντα τέτοιων αναλύσεων, που καταλήγουν στο από κοινού κυνήγι του εύκολου κέρδους, των αποπάνω και των αποκάτω, που όλοι και όλες μαζί ευθύνονται για την κρίση.

Κατά σύμπτωση, βέβαια, αυτοί που πληρώνουν την κρίση που είναι και κοινωνική και πολιτική και οικονομική είναι τα γνωστά υποζύγια, αυτό το τμήμα των «νάρκισσων» που είναι φτωχές, με βάση φυσικά τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης στην οποία μετέχει η συγκεκριμένη και οι προηγούμενες Γενικές Γραμματείς, που με την ευκαιρία είναι μια κυβέρνηση που υπονομεύει την ισότητα των δύο φύλων που με τόσο καλά λόγια υπερασπίζεται η κ. Κόλλια στο άρθρο της.

Και τι να κάνουμε; Είναι το ερώτημα. Το άρθο του Φύλου Συκής για «τη διάσταση του φύλου στον προϋπολογισμό», την ανύπαρκτη δηλαδή διάσταση, δίνει κάποιες απαντήσεις για το τι μπορεί να συγκαλύπτει όποια συνάδει και συνερμηνεύει με την εταιρεία Σαμαράς και Σια…

Ας ευχηθούμε μετρημένες να είναι οι μέρες της, και τους (στην κυβέρνηση αυτής της χώρας), γιατί εκτός από το ότι είναι καταστροφική, είναι και εξοργιστική και προκλητική, όταν χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο και ρίχνει τα βάρη αυτής της κρίσης στους ανθρώπους του μόχθου, της παραγωγής και της αναπαραγωγής.

 

Share

Φοράω την κονκάρδα της Σοσιαλίστριας με υπερηφάνεια

 Το νέο μέλος του Συμβουλίου του Σιάτλ Kshama Sawant, αριστερά, στέκεται δίπλα στη Nicole Grant, η οποία παραβρέθηκε στην τελετή ορκωμοσίας. Φωτογραφία: Elaine Thompson

 

Στο Σιάτλ, πόλη που σηματοδότησε, για τον «ανεπτυγμένο» κόσμο την πραγματική και συμβολική έναρξη του κινήματος ενάντια στη νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση το 1999, εκλέχθηκε μια νέα γυναίκα στο δημοτικό συμβούλιο. Οι διακηρύξεις της για την κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη είναι πολύ ισχυρές, γι’ αυτό επιλέξαμε να τις δημοσιεύσουμε, ιδιαιτέρως όταν γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι να περάσουν από εκλογές τέοιοι άνθρωποι στις ΗΠΑ. Η εκλογή αυτή, δείχνει ακόμα μια φορά τη δύναμη που αναβλύζει από τις γυναίκες, οι οποίες συχνά είναι πρωτοπόρες στο δημόσιο χώρο και στους κοινωνικούς αγώνες, παρά τα αυξημένα εμπόδια που θέτει κάθε εκδοχή της πατριαρχίας.

Φ.Σ.

Σημείωση του συντάκτη: Στην τελετή ορκωμοσίας, η Kshama Sawant έγινε η πρώτη σοσιαλίστρια – μέλος του δημοτικού συμβουλίου του Σιάτλ μετά από σχεδόν έναν αιώνα. Το πλήρες κείμενο της ομιλίας  της ορκωμοσίας της είναι παρακάτω.

 

Αδελφοί και αδελφές μου,

Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας εδώ σήμερα.

Αυτή η πόλη έχει φτιάξει απαστράπτουσες περιουσίες για τους πολυ-εκατομμυριούχους και τις μεγάλες επιχειρήσεις που κυριαρχούν στο τοπίο του Σιάτλ. Την ίδια στιγμή, οι ζωές των εργαζόμενων, των ανέργων και των φτωχών γίνονται όλο και πιο δύσκολες, μέρα με τη μέρα. Το κόστος της στέγασης ανεβαίνει στα ύψη, ενώ η εκπαίδευση και η υγειονομική περίθαλψη γίνονται απροσπέλαστες.

Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο Σιάτλ. Είναι επαίσχυντο το γεγονός ότι, σε αυτήν τη χώρα, την πλουσιότερη στην ανθρώπινη ιστορία, πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι – ένας στους έξι – ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Σε όλο τον κόσμο, δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και βασικές εγκαταστάσεις υγιεινής, ενώ παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από υποσιτισμό.

Αυτή είναι η πραγματικότητα του διεθνούς καπιταλισμού. Αποτελεί το προϊόν του γιγαντιαίου καζίνο της κερδοσκοπίας που δημιουργείται από τους ληστές της Wall Street. Σε αυτό το σύστημα, η αγορά είναι Θεός και τα πάντα θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Ο καπιταλισμός έχει αποτύχει κατά 99%.

Παρά την πρόσφατη συζήτηση για την οικονομική ανάπτυξη, η ανάκαμψη αφορά μόνο το πλουσιότερο 1%, ενώ οι υπόλοιποι από μας ακολουθούμε ασθμαίνοντας.

Στη χώρα μας, οι πολιτικοί τόσο του Δημοκρατικού όσο και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος εξυπηρετούν πρωτίστως τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων. Ένα εντελώς δυσλειτουργικό Κογκρέσο ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ την ομοφωνία σε ένα πράγμα – τακτικές αυξήσεις στους ήδη παχυλούς μισθούς τους – ενώ την ίδια στιγμή επιτρέπει στον κατώτατο μισθό να μένει στάσιμος και να βρίσκεται όλο και πιο πίσω από τον πληθωρισμό. Έχουμε το ανήθικο θέαμα ένας μέσος διευθύνων σύμβουλος εταιρείας να παίρνει επτά χιλιάδες δολάρια την ώρα, ενώ οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι θεωρούνται θρασείς όταν διεκδικούν μόλις δεκαπέντε.

Για να αρχίσουν να αλλάζουν όλα αυτά, χρειαζόμαστε οργανωμένα μαζικά κινήματα των εργαζομένων και των νέων που να στηρίζονται στις δικές τους ανεξάρτητες δυνάμεις. Έτσι κερδίσαμε συνδικάτα, πολιτικά δικαιώματα και δικαιώματα ΛΟΑΤ.

Και πάλι, σε όλο το μήκος και το πλάτος αυτής της γης, οι εργαζόμενοι κινητοποιούνται για μια αξιοπρεπή και αξιοβίωτη ζωή για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Κοιτάξτε το κίνημα των εργαζομένων στα fast food, τις εκστρατείες των εργαζομένων στη Walmart, και τον ηρωικό ακτιβισμό ενάντια στον αγωγό πετρελαίου Keystone XL!

Ακριβώς εδώ στο SeaTac, έχουμε μόλις δει την τεράστια και νικηφόρα εκστρατεία για τα δεκαπέντε δολάρια την ώρα. Την ίδια στιγμή, στην επαρχία της Lorain, στο Οχάιο, είκοσι τέσσερις υποψήφιοι πήραν μέρος στην προεκλογική εκστρατεία, όχι ως Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι, αλλά ως «Ανεξάρτητη Εργασία» (Independent Labor) και εξελέγησαν στα δημοτικά συμβούλια τους.

Θα κάνω κάθε δυνατή προσπάθεια να εκπροσωπήσω τους μη προνομιούχους, τους κοινωνικά αποκλεισμένους, τους φτωχούς και τους καταπιεσμένους, πολεμώντας για τον κατώτατο μισθό των 15 δολαρίων την ώρα, οικονομικά προσιτή στέγαση, καθώς και για τη φορολόγηση των πολυ-εκατομμυριούχων, για μια μαζική επέκταση των μέσων μαζικής μεταφοράς και την εκπαίδευση. Αλλά η φωνή μου θα ακουστεί από αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, μόνο αν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι διεκδικήσουν τα αιτήματά τους στο δρόμο και οργανωθούν μαζικά.

Οι συνάδελφοί μου και εγώ στη Σοσιαλιστική Εναλλακτική (Socialist Alternative) θα σταθoύν δίπλα – δίπλα με όλους εκείνους που θέλουν να αγωνιστούν για έναν καλύτερο κόσμο. Αλλά οι άνθρωποι που εργάζονται χρειάζονται ένα νέο πολιτικό κόμμα, μια μαζική οργάνωση της εργατικής τάξης, που να διευθύνεται από τους ίδιους και να λογοδοτεί στους ίδιους. Ένα κόμμα που θα αγωνίζεται και θα κάνει εκστρατείες για το συμφέρον του, και θα υποστηρίζει με θάρρος εναλλακτικές λύσεις σε αυτό το σύστημα που κλυδωνίζεται από την κρίση.

Εδώ στο Σιάτλ, πολιτικές αυθεντίες ρωτούν για μένα: θα συμβιβαστεί; Μπορεί να συνεργαστεί με τους άλλους; Φυσικά, θα συναντηθώ και θα συζητήσω με τους εκπροσώπους του κατεστημένου. Αλλά όταν το κάνω, θα προβάλλω τις ανάγκες και τις προσδοκίες της εργατικής τάξης σε κάθε τραπέζι που θα καθίσω, ανεξάρτητα του ποιος κάθεται απέναντί μου. Και επιτρέψτε μου να κάνω ένα πράγμα απόλυτα σαφές: Δεν θα υπάρξουν παρασκηνιακές συμφωνίες με εταιρείες ή τους πολιτικούς τους υπηρέτες. Δεν θα υπάρξει σάπιο ξεπούλημα των ανθρώπων που εκπροσωπώ.

Φοράω το σήμα της σοσιαλίστριας με υπερηφάνεια. Ευχαριστώ τους σχεδόν εκατό χιλιάδες ψηφοφόρους που με ψήφισαν και τις εκατοντάδες από εσάς που εργαστήκατε ακούραστα για την εκστρατεία μας. Ας συνεχίσουμε.

Η εκλογή ενός σοσιαλιστή στο Συμβούλιο μιας μεγάλης πόλης στην καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού έχει δημιουργήσει κυματισμό στον υπόλοιπο πλανήτη. Το γνωρίζουμε γιατί έχουμε λάβει μηνύματα υποστήριξης από την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία. Όσοι αγωνίζονται για την αλλαγή μάς έχουν πει ότι έχουν εμπνευστεί από τη νίκη μας.

Για όλους εκείνους που είναι έτοιμοι να αντισταθούν στην ατζέντα των μεγάλων επιχειρήσεων – στο Σιάτλ και στην υπόλοιπη χώρα – σας απευθύνω έκκληση: οργανωθείτε. Ελάτε μαζί μας για την οικοδόμηση ενός μαζικού κινήματος με στόχο την οικονομική και την κοινωνική δικαιοσύνη, την δημοκρατική σοσιαλιστική αλλαγή, σύμφωνα με την οποία οι πόροι της κοινωνίας μπορούν να αξιοποιηθούν, όχι για να χορτάσουν την απληστία μιας μικρής μειονότητας, αλλά προς όφελος όλων των ανθρώπων. Αλληλεγγύη.

Μετάφραση: Χριστίνα Κούρκουλα

Πηγή: The Nation

 

Share

H πρώτη Τουρκάλα υφυπουργός της Γερμανίας

Η τοποθέτηση της Αϊντάν Έζοουζ ως υφυπουργού Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ενσωμάτωσης ήταν έκπληξη. Για πρώτη φορά μια μουσουλμάνα, τουρκικής καταγωγής συμμετέχει στην κυβέρνηση.

Οι αιτήσεις για συνεντεύξεις σχηματίζουν έναν σωρό πάνω στο γραφείο της, ωστόσο η Αϊντάν Έζοουζ θέλει να περιμένει. Πρώτα η επίσημη ορκωμοσία και μετά οι δηλώσεις στον τύπο. Η 46χρονη πολιτικός αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς είναι η πρώτη φορά που μια γυναίκα τουρκικής καταγωγής και μουσουλμάνα συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα.

Την ιδιαίτερη ικανοποίησή του εξέφρασε και ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ όταν στις 15 Δεκεμβρίου ανακοίνωσε τα ονόματα των πολιτικών του κόμματός του που θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Με την τοποθέτηση της Αϊντάν Έζοουζ ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα.

Η νεαρή σχετικά, Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός γεννήθηκε στο Αμβούργο. Η εκπαίδευση, η κοινωνική δικαιοσύνη και η οικονομική επιτυχία ήταν οι αρχές με τις οποίες μεγάλωσε. Σπούδασε αγγλική φιλολογία, ισπανικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Την πολιτική της καριέρα ξεκίνησε το 2001 και το 2009 εξελέγη βουλευτής ενώ το 2011 έγινε αντιπρόεδρος του κόμματος.

Η συμφωνία πάντως των δύο μεγάλων κομμάτων για την τοποθέτησή της ως υφυπουργού Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ενσωμάτωσης θεωρείται έκπληξη. Προκάτοχος της ήταν η Μαρία Μπέμερ, από το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, στην οποία ασκούσε συχνά δριμεία κριτική, ισχυριζόμενη πως καθυστερεί στις αποφάσεις και δεν έχει μεγάλη εμπειρία στη μεταναστευτική πολιτική.

Θετικές αντιδράσεις

Η τουρκική κοινότητα στη Γερμανία χαιρέτησε την απόφαση και ο πρόεδρος Κενάν Κολάτ μιλώντας στην Deutsche Welle χαρακτήρισε την τοποθέτηση αυτή ιστορική: «Είναι μια ιστορική απόφαση από την πλευρά του SPD το γεγονός ότι θα βρίσκεται τώρα στην κυβέρνηση μια γυναίκα με μεταναστευτική καταγωγή. Αυτό τη διευκολύνει στο να είναι πιο κοντά στα προβλήματα. Είναι προτέρημα ότι γνωρίζει την προβληματική και την γνωρίζει καλά».

Θετική ήταν και η αντίδραση της οργάνωσης για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Pro Asyl η οποία έκανε λόγο για μια έξυπνη απόφαση. Ο Γκίντερ Μπούρκχαρντ, πρόεδρος της Pro Asyl δήλωσε: «Είναι μια έξυπνη απόφαση. Είναι μεγάλης πολιτικής σημασίας να υπάρχει ένα αντίβαρο στο υπουργείο Εσωτερικών που διοικείται από τους Χριστιανοδημοκράτες. Και περιμένουμε ότι η επιτετραμμένη της γερμανικής κυβέρνησης θα θέσει προτεραιότητα και στους τρεις τομείς της, δηλαδή στην ενσωμάτωση, τη μετανάστευση και τους πρόσφυγες».

Εντούτοις θεωρείται αμφίβολο αν η νέα υφυπουργός μπορεί να επιφέρει όντως σημαντικές αλλαγές. Το υφυπουργείο ανήκει στην καγκελαρία και δεν διαθέτει δική του υποδομή. Τα διάφορα ειδικά τμήματα ανήκουν επίσης στο υπουργείο Εργασίας, Εσωτερικών και άλλα. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να παίξει έναν καλό συμβουλευτικό ρόλο και να αναδείξει θέματα, αλλά δεν μπορεί να φέρει δικά της νομοσχέδια.

Πηγή: left.gr

 

Share

Κατά των αμβλώσεων και του δικαιώματος στην αντισύλληψη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Με οριακή πλειοψηφία των ευρωβουλευτών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των ευρωσκεπτικιστών και της ακροδεξιάς, η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τάχθηκε κατά των αμβλώσεων και του δικαιώματος στην αντισύλληψη.

Με 334 ψήφους υπέρ και 327 κατά η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου απέρριψε έκθεση της πορτογαλίδας σοσιαλίστριας ευρωβουλευτίνας Εντίν Εστρέλα, με την οποία προτεινόταν η καθιέρωση του δικαιώματος επιλογής των γυναικών στην αντισύλληψη και στις εκτρώσεις σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η έκθεση, η οποία επρόκειτο να εξετασθεί από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τον περασμένο Οκτώβριο, αλλά η συζήτηση της αναβλήθηκε εξαιτίας του μπαράζ «επιθέσεων» από τους Χριστιανοδημοκράτες, τους Ευρωσκεπτικιστές και την Ακροδεξιά, τασσόταν υπέρ «μιας σεξουαλικότητας υπεύθυνης, ικανοποιητικής και ασφαλούς και της ελευθερίας των ανθρώπων να επιλέξουν να αποκτήσουν παιδιά εφ’ όσον το επιθυμούν».

Στην αρχική της μορφή η έκθεση Εστρέλα προέβλεπε οι γυναίκες και οι άνδρες στην Ευρώπη να μπορούν να επιλέξουν ασφαλείς μεθόδους ρύθμισης της γονιμότητας, καθώς και τη δυνατότητα πρόσβασης των ζευγαριών σε κατάλληλες υπηρεσίες υγείας, προκειμένου να αποκτήσουν υγιή παιδιά.

Οι ευρωβουλευτές προτίμησαν εναλλακτικό κείμενο που προτάθηκε από το ΕΛΚ (Κεντροδεξιά) και ECR (Συντηρητικοί), με το οποίο υποστηρίζεται ότι οι εθνικές αρχές έχουν τον τελικό λόγο σε ζητήματα όπως είναι οι εκτρώσεις και η αντισύλληψη.

Μετά το πέρας της ψηφοφορίας η εισηγήτρια δήλωσε ότι «ο σκοταδισμός επικράτησε στην Ευρώπη του 2013» και απαίτησε να απαλειφθεί το όνομα της από το αναμορφωμένο κείμενο που εγκρίθηκε.

Είναι μια μαύρη μέρα για την Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων , δήλωσε η βελγίδα σοσιαλίστρια ευρωβουλευτής Βερονίκ Ντε Κεγέρ, ενώ στον αντίποδα, ο γάλλος ακροδεξιός ευρωβουλευτής Μπρούνο Γκολνίστς υποστήριξε ότι «η αποτρόπαια έκθεση Εστρέλα καταποντίστηκε».

Πηγή: Left.gr

 

Share

Σύλλογος υπάλληλων ΓΓΙΦ: καταγγελία για σεξιστική αντιμετώπιση βουλευτριών

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ

 

Αθήνα, 13 Νοεμβρίου 2013

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΘΕΜΑ:  ALL TIME CLASSIC TOTAL BLACK ΚΟΣΤΟΥΜΙ

Μόνο οργή και αγανάκτηση μπορεί να προκαλέσουν τα επιχειρήματα του πολιτικού λόγου, αλλά και του «πολέμου», που εδώ και αρκετό καιρό έχει ξεκινήσει από κάποιους- λίγους ευτυχώς- πολιτικούς προς τις γυναίκες μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου.

Ποιος και ποια  θα το φανταζόταν, ότι στην Ελλάδα της κρίσης, της μεγάλης ανεργίας γυναικών και ανδρών, της φτώχειας, της καθημερινής αύξησης των άστεγων, της φίμωσης της Δημόσιας τηλεόρασης, του κλεισίματος σχολείων, Πανεπιστημίων και  δημόσιων φορέων υγείας και πρόνοιας, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες φορολογούμενοι/ες, από το πετσοκομμένο εισόδημά τους θα πληρώνουν πολιτικά πρόσωπα όχι για να τους υπερασπίζονται, αλλά για να λοιδορούν εκείνες που τολμούν να το κάνουν. Δίνουν λοιπόν μαθήματα στιλιστικής αισθητικής όπως «Παλιό και πολυφορεμένο ταγιέρ», «Καλτσοδέτα», «Channel και ταγάρια».

Δεν σταματούν όμως εκεί! Η βουλευτίνα που με συγκροτημένο λόγο και πλήθος εμπεριστατωμένων επιχειρημάτων μάχεται για τη νομιμότητα είναι «γλωσσού».  Η άλλη που στέκεται μαχητικά δίπλα στους άδικα και παράνομα απολυμένους εργαζόμενους της ΕΡΤ είναι «τρελή»

Όταν η χώρα μας, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη πλήττονται από την ανυπαρξία πολιτικών που θα στοχεύουν στην καλυτέρευση της καθημερινότητας όλων των πολιτών και ιδιαίτερα των ομάδων εκείνων που πλήττονται περισσότερο, κάποιοι κύριοι με παρωχημένο λόγο και πολιτική συμπεριφορά παλαιών εποχών στρέφονται κατά των γυναικών που τολμούν να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα των ανθρώπων που δια της ψήφου τους, τους  έδωσαν το δικαίωμα να βρίσκονται στη Βουλή.

  • Καταγγέλλουμε κάθε είδους σεξιστική συμπεριφορά που οδηγεί στη σπίλωση της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειας των Βουλευτίνων και Βουλευτών.
  • Καλούμε όλους και όλες τις δημοσιογράφους να σταθούν με υπεύθυνη και κριτική στάση απέναντι σε τέτοιου είδους συμπεριφορές και απόψεις που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, συνιστούν δε και αναπαράγουν με χυδαίο τρόπο σεξιστικές στερεοτυπικές αντιλήψεις ως προς τους ρόλους, την αξία και τις ικανότητες γυναικών και ανδρών.( παρ. 1 του άρθρου 2 του Συντάγματος «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας» και παρ. 1 και 2 του Άρθρου 25)
  • Παροτρύνουμε δε όσους κυρίους έχουν στιλιστικές ανησυχίες και  ράβουν κοστούμια εν όψει των επόμενων εκλογών, να προσθέσουν στην γκαρνταρόμπα τους ένα all time classic total black κοστούμι.

 ΤΟ ΔΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ

Share

Κέντρο υποστήριξης γυναικών στην Καβάλα

Φιλόδοξο πρόγραμμα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας σε όλη τη χώρα

Εγκαινιάζεται την Πέμπτη το Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών του Δήμου Καβάλας που θα παρέχει υπηρεσίες πρώτης γραμμής και ψυχοκοινωνική στήριξη σε γυναίκες που υφίστανται βία και πολλαπλές διακρίσεις, στο πλαίσιο του προγράμματος που υλοποιεί σε όλη τη χώρα η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων.

Το Κέντρο του Δήμου Καβάλας θα λειτουργεί στην οδό Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 9, πλησίον του Δημαρχείου και θα δύναται παράλληλα να παρέχει πληροφόρηση σε θέματα απασχόλησης και επιχειρηματικότητας, καθώς και σε θέματα μεταναστευτικής πολιτικής.

Το ευρύ πρόγραμμα της ΓΓΙΦ για την αντιμετώπιση του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών σε όλη τη χώρα περιλαμβάνει:

-Τη δημιουργία 15 Κέντρων Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών σε μεγάλες πόλεις της Ελλάδας από τη ΓΓΙΦ, εκ των οποίων λειτουργούν ήδη τα 11 και τα υπόλοιπα τρία αναμένεται να τεθούν σε λειτουργία έως το τέλος του 2013.

-Τη δημιουργία επιπλέον 25 Συμβουλευτικών Κέντρων της ΓΓΙΦ σε όλη τη χώρα υπό την ευθύνη υλοποίησης και λειτουργίας των αντίστοιχων Δήμων, όπως αυτό της Καβάλας, εκ των οποίων τα 17 βρίσκονται ήδη σε λειτουργία.

-Τη δημιουργία 19 Ξενώνων Φιλοξενίας γυναικών-θυμάτων βίας, εκ των οποίων λειτουργούν οι έξι.

-Την ήδη ενεργή Τηλεφωνική Γραμμή SOS 15900 της ΓΓΙΦ σε 24ωρη βάση, καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου και με πανελλαδική εμβέλεια, μέσω της οποίας προσφέρονται υποστήριξη και συμβουλές σε γυναίκες-θύματα βίας.

Τα εγκαίνια αύριο στις 12.30 θα χαιρετίσουν ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών Λεωνίδας Γρηγοράκος, η Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων Βάσω Κόλλια και ο Δήμαρχος Καβάλας, Κωνσταντίνος Σιμιτσής.

Πηγή: enet

 

Share

Γερμανικές εκλογές: Ισχυρή παρουσία γυναικών στη Die Linke μετά τις εκλογές

της Σίσσυς Βωβού

Στις γερμανικές εκλογές του περασμένου μήνα, έχουμε την εκλογή μεγάλου αριθμού γυναικών στο κοινοβούλιο. Το κόμμα Die Linke (Η Αριστερά), πήρε 8,6% των ψήφων συνολικά, και εξέλεξε 64 βουλευτές, από τους οποίους οι 36 είναι γυναίκες και οι 28 άνδρες. Στο προηγούμενο κοινοβούλιο είχε 76 βουλευτές, από τους οποίους οι 41 γυναίκες και 35 άνδρες. Ανατρέπεται έτσι η παραδοσιακή μέχρι σήμερα υπερίσχυση των ανδρών, που συμβαίνει βέβαια σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, με ευχάριστες μόνο εξαιρέσεις. Συνολικά στο γερμανικό κοινοβούλιο, αυτή τη στιγμή οι γυναίκες είναι 30%, αφού τα άλλα κόμματα εξέλεξαν πολύ μικρότερους αριθμούς. Αυτή την ευχάριστη πρωτοτυπία θελήσαμε να εξετάσουμε, συζητώντας με την βουλεύτρια Χάικε Χένσελ, που εκλέχτηκε για τρίτη θητεία. Την συναντήσαμε μετά την ομιλία της στο Φεστιβάλ νέων ΣΥΡΙΖΑ.

Είχαμε μια ευχάριστη εξέλιξη. Με βάση το εκλογικό σύστημα, πώς έγινε να εκλεγεί αυτός ο μεγάλος αριθμός γυναικών;

Έχουμε αυστηρή ποσόστωση για όλες τις λίστες των υποψηφίων στο κόμμα μας. Οι γυναίκες πρέπει να είναι τουλάχιστον το 50%, αλλά συμβαίνει να έχουμε λίστες με 70% γυναίκες, γιατί οι γυναίκες μπορούν να είναι υποψήφιες για όλες τις θέσεις. Οι υποψήφιες/υποψήφιοι εκλέγονται από τους υποψηφίους του κόμματος, που κι αυτοί με τη σειρά τους έχουν ποσόστωση. Στη βάση αυτή προετοιμάζονται οι λίστες και υποβάλλονται για τις εθνικές εκλογές. Έτσι καταλήγουμε με την εκλογή τουλάχιστον 50% γυναικών.

Μέσα στο κόμμα, το θέμα των γυναικείων δικαιωμάτων είναι στην ατζέντα;

Αγωνιζόμαστε για καλύτερους όρους εργασίας, ιδιαίτερα στους τομείς των χαμηλών εισοδημάτων, όπου το 70% περίπου είναι γυναίκες. Επίσης αγωνιζόμαστε για την ελάχιστη σύνταξη, η οποία αφορά τις γυναίκες, γιατί η πλειοψηφία των φτωχών ηλικιωμένων είναι γυναίκες. Φυσικά γνωριζουμε ότι οι μετανάστριες έχουν τις μεγαλύτερες ανάγκες, είναι ευάλωττη ομάδα, έτσι στον αγώνα μας για το κατώτερο εισόδημα και για τους άνεργους, οι μετανάστριες είναι το μεγαλύτερο κομμάτι.

Έχουμε μια ολομέλεια των γυναικών στην κοινοβουλευτική ομάδα, και σ’ αυτή την ολομέλεια πάντα εκλέγουμε μια γυναίκα που θα είναι μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας, που φέρνει όλα τα γυναικεία θέματα, επίσης βάζει βέτο σε κάθε απόφαση για τις εκλεγμένες θέσεις αν δεν ανταποκρίνεται στις ποσοστώσεις. Σε όλες τις ομάδες εργασίας τηρείται η ποσόστωση. Αν έχουμε 6 ομάδες, πρέπει οι 3 από αυτές να έχουν γυναίκα επικεφαλής.

Πάντα αγωνιζόμαστε για την ίση αμοιβή, γιατί οι μισθοί των γυναικών στη Γερμανία είναι στην πραγματικότητα 25% κατώτεροι από τους μισθούς των ανδρών. Αγωνιζόμαστε για κατάλληλους θεσμούς παιδικής φροντίδας, και όπως ξέρουμε, δυστυχώς, η πλειοψηφία των γονέων που έχουν την ευθύνη των παιδιών είναι γυναίκες. Προωθούμε την ισότητα εξετάζοντας κάθε νομοσχέδιο από αυτή την άποψη. Για παράδειγμα, εγώ είμαι στην επιτροπή διεθνών υποθέσεων, εκεί υποστηρίζουμε γυναίκες ακτιβίστριες από πολλά μέρη του κόσμου, ενάντια στο μιλιταρισμό, την δίωξη λόγω φύλου και κάνουμε μια έντονη καμπάνια ενάντια στις γυναικοκτονίες στη Λατινική Αμερική.

Η ολομέλεια των γυναικών στην κοινοβουλευτική ομάδα εκδίδει μια εφημερίδα για τις γυναίκες, που βγαίνει 4 φορές το χρόνο, ονομάζεται LOTTA και σ’ αυτήν συζητούμε για όλα τα θέματα που σχετίζονται με τις γυναίκες με τα οποία ασχολείται η κοινοβουλευτική ομάδα.

Έχουμε καθιερώσει το ετήσιο βραβείο Κλάρα Τσέτκιν, που μέχρι τώρα το έχουμε απονείμει στην φεμινίστρια δημοσιογράφο Florence Hervé και στην Esther Bejerano, που είναι μια από τις γυναίκες αντιφασίστριες που έχουν επιβιώσει από το ολοκαύτωμα, επίσης το έχουμε απονείμει σε κάποιες γυναικείες καμπάνιες.

Κάναμε μια καμπάνια για περισσότερη χρηματοδότηση στα σπίτια γυναικών για θύματα βίας, μέσα από προτάσεις και ψηφίσματα στο κοινοβούλιο. Επίσης αγωνιζόμαστε για αυστηρότερο νόμο για τον προπηλακισμό (stalking) που τα περισσότερα θύματά του είναι γυναίκες.

Υπάρχει μια διακομματική ομάδα στο κοινοβούλιο για τα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματα, εκεί αγωνιστήκαμε ενάντια στο τράφικινγκ που σχετιζόταν με το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, υπήρξε κάποια κινητοποίηση της αστυνομίας, μια τηλεφωνική γραμμή SOS, και ευαισθητοποίηση μέσα στην αστυνομία.

Και φυσικά αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα ΛΟΑΤ και στην σχετική επιτροπή προς το παρόν επικεφαλής είναι μια γυναίκα.

Ποια είναι η σύνθεση φύλου του κόμματος;

Δυστυχώς, ακόμα η πλειοψηφία των μελών είναι άνδρες.

Ποια είναι η ποσόστωση στα όργανα;

Η ποσόστωση σε όλα τα όργανα είναι τουλάχιστον 50% γυναίκες. Για την ηγεσία του κόμματος, έχουμε αποφασίσει την διπλή ηγεσία. Σήμερα είναι ο Bernt Rixinger και η Katia Kipping. Δεν υπάρχει όμως αυτή η ποσόστωση στην ηγεσία της κοινοβουλευτικής ομάδας. Έχουμε μόνο τον Gregor Gysi, έτσι οι γυναίκες αγωνίζονται σήμερα για διπλή ηγεσία.

Στο σημερινό στάδιο της χειραφέτησης των γυναικών, κατανοούμε ότι η ποσόστωση χρειάζεται αν θέλουμε να βρεθούν περισσότερες γυναίκες στην εξουσία. Τα συντηρητικά και τα φιλελεύθερα κόμματα δεν έχουν ποσόστωση.

Στην εκλογική καμπάνια το θέμα των γυναικείων δικαιωμάτων και των φεμινιστικών αιτημάτων είχε δυναμική παρουσία;

Δεν θα το έλεγα. Το κάναμε αυτό μόνο στα κοινωνικά ζητήματα, όπως είπα παραπάνω. Αλλά ο κόσμος βλέπει γυναίκες παντού, να αγωνίζονται για όλα τα δικαιώματα. Επίσης ασχοληθήκαμε με το ζήτημα του σεξισμού στο πολιτικό επίπεδο, ακόμα και στο κοινοβούλιο.

Από τις γυναίκες που εκλέχθηκαν, πόσες βάζουν με συστηματικό τρόπο το θέμα των γυναικείων δικαιωμάτων;

Συστηματικά μόνο λίγες από τις εκλεγμένες του κόμματος Αριστερά θέτουν έντονα το ζήτημα της ισότητας των φύλων και των γυναικείων δικαιωμάτων. Οι υπόλοιπες το υποστηρίζουν, αλλά δεν επικεντρώνονται εκεί. Οι γυναίκες από την πρώην Ανατολική Γερμανία κατά κύριο λόγο πιστεύουν στη θεσμική επίλυση των προβλημάτων της ισότητας των φύλων, που είναι σωστή, αλλά υποτιμούν το φεμινιστικό κίνημα.

Βλέπουμε έναν διαφορετικό λόγο να εκπορεύεται από τις γυναίκες που είναι τώρα πολλές, και επομένως μπορούν να δημιουργήσουν έναν δικό τους λόγο;

Δεν νομίζω. Οι γυναίκες βρίσκονται σε ένα πολύ ιεραρχικό κόμμα και πολιτικό σύστημα. Ετσι, ακολουθούν το λόγο των ανδρών. Λείπει ακόμα μια αλλαγή στο πολιτικό σύστημα προς μια πιο δημοκρατική κατεύθυνση, για την ενδυνάμωση της κινητοποίησης στη βάση του κόμματος και στο λαό. Ακόμα πολλές σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται πίσω από τις πόρτες, με πολύ άτυπο τρόπο, και μετέχουν και γυναίκες σ’ αυτό το παιχνίδι.

Όλες αυτές οι επιτυχίες έχουν αποδυναμώσει την ανδρική κυριαρχία στο κόμμα?

Φυσικά και την έχουν αποδυναμώσει, αλλά παραμένει ο αγώνας μας για την διπλή ηγεσία στην κοινοβουλευτική ομάδα και σε πολλά άλλα επίπεδα, και αυτή είναι μια μεγάλη πρόκληση.

Yπάρχει όρος στο κόμμα σας για περιορισμένο αριθμού θητειών;

Δεν υπάρχουν περιορισμοί

Τι συμβαίνει στο κόμμα των Πρασίνων;

Το κόμμα των Πρασίνων έχει τώρα 63 βουλευτές, επίσης περισσότερες γυναίκες από άνδρες μεταξύ αυτών.

Τι συμβαίνει στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα;

Στην κοινοβουλευτική τους οι γυναίκες είναι περίπου 40%.

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΧΑΙΚΕ ΧΕΝΣΕΛ

Έγινε γνωστή στο Πανελλήνιο μετά την ομιλία της στη Μπούντεσταγκ, πριν δύο χρόνια, όπου κατάγγειλε την επίθεση εναντίον του ελληνικού λαού και κατέληξε με το σύνθημα «Είμαστε Όλοι Έλληνες». Διατηρεί εδώ και 10ετίες σχέσεις με τις κινηματικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Δουλεύει περισσότερο από 25 χρόνια στα κοινωνικά κινήματα της Γερμανίας, ιδιαίτερα στην οργάνωση ειρήνης «ΚULTUR DES FRIEDENS» (Κουλτούρα της ειρήνης), που φέτος θα κάνει εορταστική εκδήλωση για τα 25 χρόνια από την ίδρυσή της στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας, τον Δεκέμβριο. Η οργάνωση αυτή έχει μεταξύ άλλων μια χορωδία, στην οποία παίζουν μουσική και τραγουδούν στα ελληνικά και σε άλλες γλώσσες τραγούδια του Θεοδωράκη, με τον οποίο συνδέθηκαν μερικά χρόνια μετά τη δικτατορία.

Την γνωρίσαμε πριν 20 χρόνια στο αντιπολεμικό κίνημα της Βοσνίας, με τη χορωδία της οργάνωσης, και στη συνέχεια τη συναντήσαμε σε πολλά μέρη της γης, στο Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, και σε αντιπολεμικές εκδηλώσεις στη Γερμανία και άλλες χώρες. Συνέβαλε στον αγώνα για δημοσιοποίηση και παντοειδή στήριξη του αγώνα των οροθετικών γυναικών που διαπομπεύθηκαν.

Επιλέχθηκε πριν 9 χρόνια ως υποψήφια σε εκλόγιμη θέση με το Κόμμα της Αριστεράς, ως μέλος της οργάνωσης Attac για τη δράση της στα κοινωνικά κινήματα. Από την εκλογή της και μετά, έχει υπευθυνότητα για τη διεθνή πολιτική, και πηγαίνει με κοινοβουλευτικές αντιπροσωπείες ή με κινηματικές αντιπροσωπείες σε πολλά μέρη της γης, πάντα για την υπεράσπιση χωρών που απειλούνται με πόλεμο ή αποκλεισμούς, ή υπεράσπιση πολιτών που πλήττονται από την εξουσία, ή γυναικών που πλήττονται από τις τοπικές πατριαρχίες, στο Αφγανιστάν, στο Μεξικό, στην Κούβα, στο Ιράκ και πολλά άλλα μέρη.

Πηγή: Εποχή

 

 

Share

Άρωμα γυναίκας;;;

της Ντίνας Βαΐου

Όταν η Αυγή δημοσίευσε τα ονόματα των νέο-εκλεγμένων μελών της Πολιτικής Γραμματείας του νέου, ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη συνήθειά μου, μέτρησα τις εκλεγείσες γυναίκες σ’ αυτά τα ανώτατα κλιμάκια της κομματικής εξουσίας, όπως είχα κάνει και για την νεοεκλεγείσα Κεντρική Επιτροπή. Και, βέβαια, απογοητεύτηκα: ο αριθμός 4 στα 21 συνολικά μέλη δεν αντιπροσωπεύει ούτε αυτό που, αφελώς ίσως, θεωρούσα αποφασισμένο ποσοστό εκπροσώπησης, δηλαδή το ένα τρίτο. Φαίνεται πως τέτοιες αποφάσεις θεωρείται αποδεκτό να μην εφαρμόζονται όσο το άγγιγμα της εξουσίας, έστω της κομματικής, γίνεται πιο άμεσο. Όμως η απογοήτευσή μου μεγάλωσε όταν η Αυγή της 28/7/2013 χαιρέτισε με δισέλιδο αφιέρωμα αυτή την τόσο πενιχρή παρουσία, υπαινισσόμενη ότι ίσως είναι λίγες με την παρενθετική φράση «όσες κι αν ήταν, πάλι λίγες θα ήταν…».

Στο νέο κόμμα και στη νεολαία του υπάρχουν δυνατές φωνές που θα χαρακτήριζαν «ουσιοκρατικές» τις αριθμητικές ανησυχίες, τις δικές μου και πολλών άλλων που έδωσαν μάχες στο Συνέδριο και εκτός αυτού. Είναι βέβαιο ότι οι έμφυλες όψεις των πραγμάτων, για να αποκαλυφθούν, χρειάζονται κάτι περισσότερο από την παρουσία περισσότερων γυναικών στα όργανα. Αλλά δυστυχώς η ένσταση πολλών γυναικών και ακόμη περισσότερων ανδρών ότι τα στελέχη αναδεικνύονται με βάση την αξία τους δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί σε πραγματικές συνθήκες κομματικής λειτουργίας. Γιατί δεν είναι μυστικό πως οι κομματικές «καρέκλες» γεμίζουν μέσα από σχέσεις δύναμης, διεργασίες και ισορροπίες στις οποίες η αξία (όπως και η απαξία) των προσώπων κατασκευάζονται συστηματικά – και το φύλο δεν είναι αμελητέα παράμετρος της κατασκευής αυτής, ούτε στην ανανεωτική Aριστερά.

Ακριβώς εδώ είναι και η δική μου πολυεπίπεδη απογοήτευση: Το δισέλιδο της Αυγής, επικεντρώνεται σε ζητήματα που έχουν να κάνουν αφ’ ενός με την κρίση και αφ’ ετέρου με τη λειτουργία του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Όμως δεν τίθεται ούτε ένα ερώτημα που να αφορά για παράδειγμα τους ποικίλους και διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μια έμφυλη οπτική θα αποκάλυπτε σημαντικές, και «ξεχασμένες» από τον κυρίαρχο λόγο, όψεις της κρίσης. Μια τέτοια οπτική δεν απασχόλησε καμία από τις απαντήσεις των τεσσάρων γυναικών μελών της Πολιτικής Γραμματείας, όταν πχ μίλησαν για τις ευθύνες που καλούνται να αντιμετωπίσουν από τις νέες τους θέσεις ή τα ζητήματα με τα οποία θέλουν να συνδέσουν τη δουλειά τους από τις θέσεις αυτές. Το φύλο της κρίσης, ακόμη κι η λέξη φύλο, μοιάζει να αποτελεί ταμπού και μάλλον θεωρείται ότι αναφέρεται σε κάποιο «ειδικό» (δηλαδή λιγότερο σημαντικό) ζήτημα που μας …αποσπά από τα «κύρια» προβλήματα.

Όμως ο σεξισμός είναι παρών στην καθημερινότητά μας, η βία κατά των γυναικών αυξάνεται όσο η βία γενικεύεται και γίνεται αποδεκτή, η ανεργία των γυναικών έχει εκτοξευτεί στα ουράνια, η συντηρητικοποίηση των απόψεων και των άμεσων πρακτικών γύρω από τη φροντίδα και τις έμφυλες σχέσεις μας γυρνάει δεκαετίες πίσω, τότε που η «ισότητα» αποτελούσε αίτημα και όχι αντικείμενο κριτικής. Μια αλλαγή εστίασης σαν αυτήν που υπονοούν οι πιο πάνω παρατηρήσεις, όπως στη φωτογράφηση, δεν σημαίνει ότι «μικραίνει» το θέμα – εν προκειμένω την κρίση, τις επιπτώσεις της και τις αριστερές στρατηγικές. Σημαίνει μάλλον μια αλλαγή οπτικής που επιδιώκει να συνδέσει τις παγκόσμιες διαδικασίες με τα συγκεκριμένα σώματα που εμπλέκονται σ’ αυτές και να επαναπροσδιορίσει την κατανόησή μας για τα «μεγάλα» ζητήματα μαζί με τα υποκείμενα στα οποία η αριστερά προσβλέπει.

Δεν είναι ντροπή ή αδυναμία να ξεπεράσουμε τα ταμπού και να ξαναπιάσουμε τα νήματα των γυναικείων αγώνων και διεκδικήσεων, δίνοντάς τους καινούργια νοήματα και περιεχόμενα. Αντίθετα, έχει πολύ μεγάλη σημασία για το νέο κόμμα της ανανεωτικής/ριζοσπαστικής αριστεράς, καθώς πέρα από τις εσωτερικές του ισορροπίες τάσεων, συνιστωσών και απόψεων, χρειάζεται να οικοδομεί καθημερινά την εικόνα του κόσμου που ευαγγελίζεται. Κι αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να αποκλείει ή να θεωρεί «ειδικό» θέμα τις τύχες των γυναικών και τις δυναμικές του φύλου.

Πηγή: Αυγή

 

Share

Η δεύτερη υποψηφιότητα για πρόεδρο

της Σίσσυς Βωβού

Ο στόχος της υποψηφιότητάς μου ήταν να αναδείξω, με το συμβολικό τρόπο της κατάθεσης υποψηφιότητας, κάποια ζητήματα δημοκρατίας στον ΣΥΡΙΖΑ και τη δημοκρατία του φύλου. Η υποψηφιότητα αυτή, όπως τόνισα σε πολλές ευκαιρίες, δεν ήταν ανταγωνιστική σ’ αυτήν του Αλέξη Τσίπρα.

Οι φεμινίστριες έχουμε υποστηρίξει διαχρονικά ζητήματα δημοκρατίας, ορμώμενες πάντα από το γεγονός ότι οι γυναίκες παραγκωνιζόμαστε με διάφορους τρόπους από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, μόνο και μόνο επειδή είμαστε γυναίκες,. Τα αιτήματά μας φυσικά δεν περιορίζονται στη δημοκρατία φύλου, αλλά αυτό είναι το ισχυρό κίνητρο που μας ωθεί σε γενικότερα αιτήματα δημοκρατίας.

Ανέλυσα σε δύο προσυνεδριακά μου άρθρα τα θέματα αυτά, που βρίσκονται δημοσιευμένα στην Αυγή, στο Left.gr και στο www.fylosykis.gr, και φυσικά πολύ περισσότερη ανάλυση έχει γίνει στο παρελθόν, μεταξύ άλλων από το Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ και μπορεί και πρέπει να γίνει στο μέλλον.

Στο συνέδριο έθεσα συγκεκριμένη πρόταση για το καταστατικό, η οποία έλεγε ότι, πρώτον, δεν χρειαζόμαστε πρόεδρο στο κόμμα, αλλά εκπρόσωπο της Κεντρικής Επιτροπής, που πρέπει να αποτελείται από δύο πρόσωπα (τουλάχιστον), έναν άνδρα και μια γυναίκα, με τη μορφή της συνεργασίας για να συμβολίζεται η ισόρροπη παρουσία των δύο φύλων. Ο/Η εκπρόσωπος και αναπληρωτής/ααπληρώτρια ή συν-εκπρόσωπος θα εκλέγεται, φυσικά, από την Κεντρική Επιτροπή. Οι προτάσεις για αναπληρωτή/αναπληρώτρια ή συνεκπρόσωπο, συνάδουν με τις θεσμίσεις του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Η πρόταση δεν πλειοψήφησε και δεν πέρασε. Το συνέδριο έκρινε ότι το κόμμα μας πρέπει να έχει πρόεδρο.

Η επόμενη ψηφοφορία έγινε για το αν ο/η πρόεδρος θα έπρεπε να εκλέγεται από το συνέδριο ή από την Κεντρική Επιτροπή, και πλειοψήφησε ότι πρέπει να εκλέγεται από το συνέδριο, όπως και έγινε, και στην εκλογική διαδικασία για πρόεδρο πλειοψήφησε, όπως ήταν αναμενόμενο, ο Αλέξης Τσίπρας.

Η ποσόστωση των γυναικών για όλα τα όργανα κατέληξε μετά από ψηφοφορίες να γίνει αποδεκτή στο ένα τρίτο, σε αντίθεση με την πρόταση του Τμήματος Φεμινιστικής Πολιτικής για ισόρροπη εκπροσώπηση, με κατώτατο όριο το 40%. Έχουμε δηλαδή μια υποχώρηση από την προηγούμενη ρύθμιση που έλεγε 40% με κατώτατο όριο το 35%, που είχε κατοχυρωθεί στην πρώτη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, το 2010.

Θεωρώ ότι η απόφαση να έχει το κόμμα μας πρόεδρο και πολλές άλλες αποφάσεις που ελήφθησαν, όπως για παράδειγμα η ποσόστωση των γυναικών, δεν συνάδουν με τις γενικότερες δημοκρατικές μας ευαισθησίες και θέλω να υπογραμμίσω ότι μια απόφαση που λαμβάνεται δημοκρατικά δεν είναι απαραίτητα μια δημοκρατική απόφαση.

Τέλος, να επαναλάβω ότι η υποψηφιότητα αυτή ήταν επιλογή και απόφαση που ελήφθη μετά από διαβουλεύσεις και συνεργασία με αρκετές φεμινίστριες και δεν εκπροσωπούσε κάποιο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Διαβάστε ακόμα

Η Δημοκρατία Φύλου στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Θα υπάρξει δημοκρατία φύλου στον ΣΥΡΙΖΑ?

 

Share