Subscribe via RSS Feed

Tag: "φορείς και θεσμοί"

Κατάργηση της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ

ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ

ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΩΝ

 

ΑΘΗΝΑ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 2013

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΘΕΜΑ: ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΟΗΕ

Την ίδια μέρα, 1η Μαρτίου 2013, που υιοθετήθηκε από την Επιτροπή του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών-CEDAW, το κείμενο των καταληκτικών παρατηρήσεων (εδώ), στο οποίο:

13. Η Επιτροπή προτρέπει το Κράτος μέλος:

(α) Να διατηρήσει και να ενδυναμώσει την ανεξαρτησία της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων και να της παρέχει επαρκείς ανθρώπινους, οικονομικούς και τεχνικούς πόρους έτσι ώστε αυτή να μπορεί να συντονίζει και ναι εργάζεται αποτελεσματικά για την προώθηση της ισότητας των φύλων και την ένταξη της οπτικής της ισότητας των φύλων σε όλες τις πολιτικές, και να επανενεργοποιήσει την Εθνική Επιτροπή για την Ισότητα μεταξύ Ανδρών και Γυναικών

(β) Να παρέχει κατάρτιση σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών στις γυναίκες και τους άνδρες που εργάζονται στον εθνικό μηχανισμό για την πρόοδο των γυναικών, και

(γ) να ενδυναμώσει τους μηχανισμούς εκτίμησης επιπτώσεων έτσι ώστε να εξασφαλίσει ότι οι πολιτικές για την ισότητα των φύλων παρακολουθούνται και αποτιμώνται και η εφαρμογή τους αξιολογείται κατάλληλα.

Το Κυβερνητικό Συμβούλιο Μεταρρύθμισης υπό τον Πρωθυπουργό προτείνει ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΣ ΙΣΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ και την αντικατάστασή της από μία Διεύθυνση Ισότητας και Ίσων Ευκαιριών- περικόπτοντας περίπου το 80% των οργανικών μονάδων της, λίγες ημέρες πριν από την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (εδώ).

Περιμένουμε την έμπρακτη απάντηση της τρικομματικής Κυβέρνησης στην παραπάνω σύσταση της Επιτροπής του ΟΗΕ, που δεν μπορεί να είναι άλλη παρά η ΑΜΕΣΗ ΑΠΟΡΡΙΨΗ του προτεινόμενου σχεδίου και η διατήρηση και ενίσχυση της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων

 

 

Share

Ένας άνδρας στον ΟΗΕ για τις γυναίκες της Ελλάδας

του Παναγιώτη Δημητρά*

Στις 18 και 19 Φεβρουαρίου 2013, στη Γενεύη, η Επιτροπή για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών του ΟΗΕ (CEDAW) εξέτασε την εφαρμογή από την Ελλάδα της αντίστοιχης Σύμβασης για την Εξάλειψη Όλων των Μορφών Διακρίσεων κατά των Γυναικών. Στις 18 Φεβρουαρίου, έγινε η συνηθισμένη κλειστή άτυπη ενημέρωση μελών της Επιτροπής από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) και ακολούθησε η προγραμματισμένη δημόσια συνεδρίαση της Επιτροπής για την ανεπίσημη ενημέρωση από τις ΜΚΟ και τους εθνικούς μηχανισμούς ανθρώπινων δικαιωμάτων (περίληψη του διαλόγου Επιτροπής με ΜΚΟ στην ιστοσελίδα). Τα μέλη της Επιτροπής εξέφρασαν την έκπληξή τους ότι για την Ελλάδα πήγε στη Γενεύη να τα ενημερώσει μόνος ένας άνδρας, ο γράφων ως εκπρόσωπος των τριών συνεργαζόμενων ΜΚΟ Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), Ελληνική Ομάδα για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων (ΕΟΔΜ) και Συνεργαζόμενες Οργανώσεις και Κοινότητες για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Ρομά στην Ελλάδα (ΣΟΚΑΔΡΕ) που είχαν υποβάλει δύο εκθέσεις στην Επιτροπή (διαθέσιμες στην ιστοσελίδα της  μαζί με τις εκθέσεις της Ελλάδας και άλλων ΜΚΟ). Πού είναι οι γυναικείες οργανώσεις αναρωτήθηκαν κατ’ επανάληψη οι εμπειρογνώμονες της Επιτροπής (22 γυναίκες και ένας άνδρας που ήταν και ο εισηγητής για την Ελλάδα); Την επόμενη ημέρα, στις 19 Φεβρουαρίου, κατά το δημόσια διάλογο με την ελληνική αντιπροσωπεία υπό τη Γενική Γραμματέα Ισότητας των Φύλων (ΓΓΙΦ) Ζέττα Μακρή, η Επιτροπή ρώτησε επίσημα για την απουσία αυτή. Στέλεχος της ΓΓΙΦ απάντησε πως λόγω της οικονομικής κρίσης δεν υπήρχαν κρατικά κονδύλια για να καλυφθούν τα έξοδα συμμετοχής γυναικείων οργανώσεων στη συνεδρίαση της Επιτροπής, ως εάν το θέμα αφορούσε την απουσία των γυναικείων μη κυβερνητικών οργανώσεων από την κρατική αντιπροσωπεία! (περίληψη του δημόσιου διαλόγου της Επιτροπής με Ελλάδα στην ιστοσελίδα ). Στο γράφοντα πάντως ταξίδι και διαμονή κόστισαν το «ιλιγγιώδες» ποσό των 550 ευρώ… Στο πρόγραμμα της Επιτροπής για τις 18 Φεβρουαρίου υπήρχε και χρόνος διαλόγου με εθνικούς μηχανισμούς ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και ο Συνήγορος του Πολίτη επίσης έλαμψαν με την απουσία τους…

Τα βασικά ζητήματα που έθεσε η Επιτροπή στην Ελλάδα ήταν:

  • η πρόσβαση ιδίως των ευάλωτων και μεταναστριών γυναικών στη δικαιοσύνη,
  • οι επιπτώσεις της κρίσης και των περικοπών του προϋπολογισμού στα κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα των πολιτών,
  • η έλλειψη προόδου στην εφαρμογή προσωρινών ειδικών μέτρων για την επιτάχυνση της de facto ισότητας των γυναικών και την παροχή προστασίας στις κοινωνικά ευάλωτες ομάδες,
  • η ενδοοικογενειακή βία,
  • η απαγόρευση λειτουργίας μειονοτικών οργανώσεων στη Θράκη,
  • η διαιώνιση των στερεοτύπων σε βάρος των γυναικών,
  • η απουσία στοιχείων και αξιολόγησης για την υλοποίηση προγραμμάτων και την εφαρμογή των νόμων περιλαμβανόμενων καταδικών σε υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας, εμπορίας ανθρώπων και άλλων μορφών βίας κατά των γυναικών,
  • οι ποσοστώσεις φύλου,
  • το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας γυναικών σε σχέση με το αντίστοιχο των ανδρών,
  • οι αμβλώσεις ως μορφή αντισύλληψης σε συνδυασμό με την περιορισμένη χρήση αντισυλληπτικών και την απουσία σεξουαλικής εκπαίδευσης,
  • το υψηλότατο ποσοστό γεννήσεων με καισαρική,
  • ο αλκοολισμός και το κάπνισμα, καθώς και
  • η κατάσταση των γυναικών Ρομά και των γυναικών της μειονότητας στη Θράκη με έμφαση στη γενικευμένη πρακτική γάμων ανηλίκων και στην εφαρμογή της σαρίας χωρίς ουσιαστικό δικαστικό έλεγχο της συμβατότητας με το Σύνταγμα και τη Σύμβαση των αποφάσεων που βασίζονται στο ισλαμικό δίκαιο.

Οι απαντήσεις της ελληνικής αντιπροσωπείας είχαν μια πρωτοτυπία. Η Ζέττα Μακρή είναι το πρώτο κυβερνητικό στέλεχος επικεφαλής ελληνικής αντιπροσωπείας σε παρόμοια Επιτροπή του ΟΗΕ που έκανε -και μάλιστα επανειλημμένα- αναφορά σε κακώς κείμενα στην Ελλάδα. Η αρχική φράση στην εναρκτήρια παρουσίασή που έκανε (διαθέσιμης την ιστοσελίδα) έδωσε τον τόνο των επόμενων παρεμβάσεών της: «Δεν είναι πρόθεσή μου σήμερα να σας παρουσιάσω μια εξωραϊσμένη εικόνα της κατάστασης των γυναικών στην Ελλάδα. Η χώρα μας, όπως και σε όλες τις χώρες, έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει προκειμένου να επιτευχθεί το επίπεδο της ισότητας που όλοι επιθυμούμε για την κοινωνία μας». Αργότερα, αναφερόμενη μεταξύ άλλων στην περιορισμένη αποτελεσματικότητα της κατά 33% ποσόστωσης φύλου στα ψηφοδέλτια, επικαλέστηκε τη δική της εμπειρία να ψηφίζεται από περισσότερους άνδρες παρά γυναίκες και να βλέπει σε ένα δημοτικό ψηφοδέλτιο που ήταν επικεφαλής τις γυναίκες υποψήφιες να καταποντίζονται. Παρ’ όλα αυτά, δήλωσε δυο φορές αντίθετη με την εισαγωγή ποσόστωσης φύλου στις βουλευτικές έδρες και στα δημοτικά συμβούλια.

Σε άλλο μήκος κύματος κινήθηκε η υπόλοιπη ελληνική αντιπροσωπεία: όπως και στις εννέα προηγούμενες εξετάσεις της Ελλάδας από Επιτροπές του ΟΗΕ που έχει παρακολουθήσει ο γράφων, υπήρχε η γενική τάση να περιγράφονται προγράμματα, να απορρίπτεται κάθε κριτική ακόμα και να διαστρεβλώνεται η πραγματικότητα. Με επιμονή προσπαθούσαν υπηρεσιακά στελέχη να πείσουν πως στην Ελλάδα οι αμβλώσεις για μη ιατρικούς λόγους απαγορεύονται, άρα δεν μπορεί η χώρα να έχει στατιστικά στοιχεία για τον αριθμό τους. Ενώ το μεγάλο ποσοστό γεννήσεων με καισαρική τομή αποδόθηκε στο γεγονός πως οι Ελληνίδες σήμερα γεννούν σε μεγαλύτερη ηλικία από ότι παλαιότερα. Φυσικά οι καλά προετοιμασμένες εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ δεν πείθονταν αφού θύμισαν πως οι αμβλώσεις είναι νόμιμες και πως οι καισαρικές συνδέονται με οικονομικά συμφέροντα γιατρών. Επίσης, παρά τα συντριπτικά στοιχεία που υπάρχουν και είχε στη διάθεσή της η Επιτροπή ήδη από το 2006 για εκτεταμένη πρακτική γάμων ανηλίκων στις κοινότητες των Ρομά και της μειονότητας στη Θράκη, η αντιπροσωπεία ισχυρίστηκε πως η πρακτική αυτή δεν είναι γενικευμένη.

Ίσως τη σημαντικότερο σημείο του διαλόγου της ελληνικής αντιπροσωπείας με την Επιτροπή ήταν η αναφορά στο έργο των τριών ειδικών νομοπαρασκευαστικών επιτροπών για την επεξεργασία σχεδίων νόμου για την ουσιαστική ισότητα των φύλων, την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών και την τροποποίηση διατάξεων του οικογενειακού δικαίου περιλαμβανόμενης της κατάργησης της σαρίας και του αποκλεισμού των ομόφυλων ζευγαριών από το σύμφωνο συμβίωσης. Στέλεχος της ΓΓΙΦ ανέφερε επανειλημμένα πως οι τρεις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές ολοκλήρωσαν το έργο τους και υπέβαλαν προτάσεις νομοθετικών ρυθμίσεων (που είναι δημοσιευμένες στην ιστοσελίδα της ΓΓΙΦ ). Την ευθύνη της κατάθεσης στη Βουλή για ψήφιση των σχετικών νομοσχεδίων έχει κυρίως το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει απορρίψει τις προτάσεις, αλλά ούτε και τις έχει προωθήσει προς ψήφιση. Ο γράφων, στις ενημερώσεις της Επιτροπής, είχε τονίσει πως η ψήφιση αυτών των αλλαγών θα βελτιώσει σημαντικά την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των ευάλωτων και μειονοτικών γυναικών στην Ελλάδα. Μετά την επανειλημμένη  στήριξη των προτάσεων αυτών από τη ΓΓΙΦ ενώπιον της Επιτροπής, ΕΠΣΕ, ΕΟΔΜ και ΣΟΚΑΔΡΕ έκαναν δημόσια έκκληση στην Επιτροπή να περιλάβει ειδική σύσταση προς την Ελλάδα για την άμεση προώθηση των προτάσεων των νομοπαρασκευαστικών επιτροπών στη Βουλή (διαθέσιμη στην ιστοσελίδα).

Στις αρχές Μαρτίου 2013 θα δημοσιοποιηθούν οι καταληκτικές παρατηρήσεις και συστάσεις της Επιτροπής για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών του ΟΗΕ προς την Ελλάδα: στην κοινωνία των πολιτών εναπόκειται να πιέσουν επίμονα και συστηματικά την κυβέρνηση και τα δημοκρατικά κόμματα να τις υλοποιήσουν…

*Ελληνικό παρατηρητήριο των συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ)

Πηγή: protagon.gr

 

 

Share

«Γκομενικό»…

του Νίκου Νικήσιανη

Προτού ακόμα διαταχθεί η συνήθης διοικητική εξέταση για τα «αίτια της αυτοκτονίας», οι διοικούντες του στρατοπέδου 616 στο Έβρο είχαν ήδη φροντίσει να διαρρεύσουν την –επίσης συνήθη- ετυμηγορία: «γκομενικό»… Οι περισσότεροι ανά την Ελλάδα συνάδελφοί τους άλλωστε δεν φαίνεται να χρειάζονταν αυτή την επιβεβαίωση, αφού έτσι κι αλλιώς όποτε ακούν για αυτοκτονία, με ύφος βαθυστόχαστου σκυλά, χαμογελούν και διαβεβαιώνουν ότι «καμιά πουτάνα θα τον παράτησε».

Η δικαιολογία αυτή άλλωστε ταιριάζει γάντι στον απύθμενο σεξισμό του ελληνικού στρατού· ένα σεξισμό που ξεπερνά τις δεδομένες στον υπόλοιπο κόσμο διακρίσεις κοινωνικών ρόλων, για να επιστρέψει στα τάρταρα της πατριαρχικής μας ιστορίας, ανάγοντας τις γυναίκες συνολικά σε απλά εργαλεία πρόσκαιρης αυτοϊκανοποίησης. Εντάξει, το υπόβαθρο είναι μάλλον ήδη πρόσφορο, αλλά δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τον ενεργό ρόλο που παίζει η ίδια η «στρατιωτική εκπαίδευση» στη διαιώνιση αυτής της ιδεολογίας. Είπαμε: η βασική αποστολή του στρατού είναι να «σε κάνει άντρα».

Αν πάλι σου φαίνεται παράλογο να αυτοκτονούν είκοσι χρονών παιδιά για «γκομενικά» και πάντα μόνο μέσα στο στρατό, έχουμε και πιο ψαγμένες φήμες: ειδικά στον Έβρο λοιπόν, τους τρώνε οι Τούρκοι λαθρέμποροι και μετά κάποιοι τα κουκουλώνουν, μιλώντας για αυτοκτονία. Τώρα, πώς βρέθηκε ο τούρκος λαθρέμπορας μέσα στο Στρατόπεδο, δίπλα στη σκοπιά, πήρε το όπλο του φαντάρου, έβγαλε τα αβολίδωτα και τον πυροβόλησε, μικρή σημασία έχει για τους εθνικούς συνομωσιολόγους. Αυτό που έχει σημασία ότι «φταίνε οι άλλοι».

Και για αυτήν όμως την αυτοκτονία, όπως και για τις προηγούμενες και για τις επόμενες, δεν φταίνε κάποιοι άλλοι, φταίει η πολύ συγκεκριμένη στρατιωτική ιεραρχία: από τον τελευταίο ΕΠΟΠ λοχία, ως τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτή που συντηρεί, διοικεί, αναπαράγει, οργανώνει αυτό το μηχανισμό ιδεολογικής υποταγής, ηθικής εξαθλίωσης, σωματικής καταστολής και τελικά θανάτου. Αυτή που διατηρεί εσκεμμένα και σχεδιασμένα αυτά τα ‘ακραία’ στρατόπεδα, για να κατεβάζει το πήχη δικαιωμάτων σε όλο το στρατό και να μπορεί να επισείει την απειλή της δυσμενούς μετάθεσης. Στη Λήμνο για παράδειγμα, «το τρίγωνο των Βερμούδων», όπου ανήκει και το περίφημο 616, χρησιμοποιείται συνειδητά ως απειλή, όπως το ίδιο ισχύει σε μικρότερη κλίμακα με το αντίστοιχο μαύρο τοπικό 290.

Προφανώς, οποιοσδήποτε φτάσει στο σημείο να αυτοκτονεί, δεν το κάνει για να καταγγείλει τους ανώτερούς του ή εξαιτίας της δικής του συμπεριφοράς. Μπορεί να έχει χίλια άλλα προσωπικά προβλήματα, αισθηματικά, οικονομικά, οικογενειακά ή ό,τι άλλα. Όπως ακριβώς οι δεκάδες συμπολίτες που έχουν αυτοκτονήσει μέσα στην κρίση. Πάλι, όλο και κάποιος «σοβαρός» μανδραβέλειος αναλυτής βρισκόταν να εξηγήσει ότι ο «τραγικός αυτόχειρας» είχε προσωπικά προβλήματα, είχε πάρει μεγάλα δάνεια κοκ, και συνεπώς δεν πρέπει να «εκμεταλλευόμαστε μικροπολιτικά» τη μνήμη του.

Είναι όμως η συνολική συνθήκη του Στρατού, ή αντίστοιχα η συνολική συνθήκη της κρίσης, αυτή που παράγει τους θανάτους. Η αναζήτηση μίας γραμμικής αιτιότητας, όπου κάθε γεγονός έχει μία, συγκεκριμένη αιτία (ή δύο, τρεις κοκ, κάνει περίπου το ίδιο), λειτουργεί πάντα απολογητικά για τις κυρίαρχες κοινωνικές σχέσεις: για το χρέος φταίνε τα δάνεια, για τα δάνεια οι δημόσιοι υπάλληλοι, για την κρίση οι τεμπέληδες εργαζόμενοι που δεν πάνε στη Βέροια να μαζέψουν ροδάκινα, για την εγκληματικότητα οι μετανάστες. Τί δεν καταλαβαίνεις;

Ο Χίτλερ έλεγε (περίπου) ότι οι κομμουνιστές χάσανε γιατί παρουσίαζαν τα προβλήματα του λαού περίπλοκα: το κεφάλαιο, η ταξική πάλη, η υπερσυσσώρευση κοκ. Οι ναζιστές αντίστοιχα τα απλοποίησαν: τόσα εκατομμύρια άνεργοι, τόσα εκατομμύρια εβραίοι. Αυτό ακριβώς όμως παραμένει πάντα το καθήκον όλων των ριζοσπαστών: να μην ψάχνουμε εύκολες αιτίες και λύσεις. Να υποδεικνύουμε ότι ένοχο για τις αυτοκτονίες είναι όλο το στρατιωτικό κατεστημένο και, ότι και να βγάλει η υποτιθέμενη εξέταση, το ζητούμενο είναι να αλλάξουν τώρα τα πράγματα: να κλείσουν στρατόπεδα, να μειωθεί η θητεία, να ελέγχεται ο στρατός από την κοινωνία.

Πηγή: alterthess

 

 

Share

Όχι στις καταλήψεις! Τα κτίρια να μένουν άδεια και να ρημάζουν

της Σίσσυς  Βωβού

Δυστυχώς αυτή είναι η άποψη της εξουσίας, που πρόσφατα προέβη στην αποβολή καταληψιών από άδεια κτίρια, που είχαν μετατραπεί σε χώρους εκδηλώσεων και κοινωνικής δικτύωσης. Έχουμε τη Βίλα Αμαλίας, την κατάληψη Σκαραμαγκά, την Λέλας Καραγιάννη όσον αφορά το Δήμο Αθηναίων, και φοβόμαστε ότι αναμένονται και άλλα.

Τα κτίρια αυτά βρίσκονται στο χώρο του Δήμου Αθηναίων, αν και δεν γνωρίζουμε το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Πάντως ο δήμαρχος κύριος Καμίνης δεν διαμαρτυρήθηκε για το κλείσιμο των καταλήψεων, για τα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα και τις συλλήψεις νέων ανθρώπων. Δεν γνωρίζουμε μήπως και απαίτησε αυτές τις ενέργειες από το κράτος.

Αυτό που γνωρίζουμε σίγουρα, είναι ότι προτιμά τα δικά του κτίρια να είναι άδεια και να ρημάζουν. Και το γνωρίζουμε από το γεγονός ότι η “Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών” έστειλε επιστολή (24-11-2011) να της χορηγηθεί από το Δήμο χώρος για τις δραστηριότητες των γυναικείων οργανώσεων, μετά από δική μας έρευνα, όπου βρήκαμε ένα διαμέρισμα ιδιοκτησίας του Δήμου, περίπου 100 τ.μ., σε ωραία πολυκατοικία, το επισκεφθήκαμε (δεν μπήκαμε μέσα) και μάθαμε από τους περίοικους ότι είναι άδειο και κλειστό εδώ και 17 τουλάχιστον χρόνια, και μάλιστα η διαχείριση της πολυκατοικίας βρίσκεται στα δικαστήρια με το Δήμο γιατί δεν πληρώνει τα κοινόχρηστα.

Την επιστολή μας την παραθέτουμε παρακάτω, στο μεταξύ να πούμε ότι κάναμε επανειλημμένα επισκέψεις για να συζητήσουμε το αίτημά μας, για χορήγηση χώρου γενικώς αλλά αναφέραμε τα στοιχεία για τον συγκεκριμένο χώρο, τον οποίο θεωρούμε πολύ κατάλληλο, και η απάντηση διαφόρων υπηρεσιών και αντιδημάρχων είναι ότι εξετάζουν το αίτημα, ότι ίσως ο δήμος το χρησιμοποιήσει για δικές του ανάγκες, και γενικά να περιμένουμε. Αν εμείς είχαμε κάνει κατάληψη, θα είχαμε το διαμέρισμα εδώ και δύο σχεδόν χρόνια, και θα στεγάζαμε τις δραστηριότητές μας. Επίσης θα πληρώναμε τα κοινόχρηστα και τους λογαριασμούς.

Τελικά, φαίνεται ότι ο Δήμαρχος και ο Δήμος αγαπούν τα άδεια κτίρια, και μισούν τις κοινωνικές δραστηριότητες. Αυτό είναι το συμπέρασμα, και αυτή η καταγγελία στην ουσία επαναφέρει το αίτημα για χορήγηση του άδειου διαμερίσματος, και για την υποχρέωση του Δήμου συνολικά προς τους δημότες και δημότισσές του.

 

Επιστολή της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών προς τον δήμο Αθηναίων:

 

Προς

Τον Δήμαρχο Αθηναίων κ. Καμίνη

Το Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων

Κοινοποίηση: Δημοτικές παρατάξεις Δήμου Αθηναίων

 

Αθήνα, 25-4-2011

 

Θέμα: Αίτημα για χορήγηση στέγης για δραστηριότητες φεμινιστικών-γυναικείων συλλογικοτήτων

 

Κύριε Δήμαρχε,

Κυρίες-κύριοι, μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηναίων

 

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών συστάθηκε πριν 3 χρόνια με αφορμή την 25η Νοέμβρη,  Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών, με βάση την αναγκαιότητα που υπήρχε ώστε όλες οι γυναικείες ομάδες, οργανώσεις, δομές να ενώσουν τις φωνές τους και να δράσουν από κοινού για έναν και μοναδικό σκοπό, που είναι η εξάλειψη της έμφυλης βίας και των διακρίσεων, στην προοπτική της χειραφέτησης όλων των ανθρώπων για την ύπαρξη μιας κοινωνίας ισότητας και δικαιοσύνης. Στην Πρωτοβουλία συμμετέχουν, ή στηρίζουν ανάλογα με την εκάστοτε δράση που επιλέγεται, περίπου 15 συλλογικότητες, οι οποίες μέσα από κοινές συναντήσεις συναποφασίζουν τις ενέργειες και τις θεματικές που κάθε φορά θα εστιάσουν. Οι αρχές μας βασίζονται στην δημοκρατία, την ισότητα, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βάσει αυτών δραστηριοποιούμαστε.

Η Πρωτοβουλία μας θα ήθελε να σας ενημερώσει ότι στην Αθήνα, που αποτελεί και τον κυρίως τόπο δραστηριοποίησής μας, δυστυχώς δεν παρέχεται από την πολιτεία ή τον Δήμο κάποιος χώρος για τη στέγαση γυναικείων οργανώσεων. Όλοι οι χώροι που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμε για τις δραστηριότητές μας είναι μισθωμένοι, γεγονός που δυσκολεύει τις ενέργειες μας αφού υποχρεωνόμαστε να καταβάλουμε τα μισθώματα από προσωπικές εισφορές.

Με την γνώση ότι σε όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά και σε πολλές μικρότερες πόλεις, οι Δήμοι προσφέρουν κτίρια και χώρους για τη στέγαση των γυναικείων οργανώσεων, θέλουμε να σας θέσουμε αυτό το ζήτημα και να ζητήσουμε την εκ μέρους σας παραχώρηση ενός κατάλληλου για τις δραστηριότητές μας χώρου. Θα δοθεί έτσι η δυνατότητα στην Πρωτοβουλία και τις συλλογικότητες που την στηρίζουν να στεγαστούν στο χώρο αυτό και να δημιουργηθεί ένα  γόνιμο σημείο συνάντησης, που θα τους εξασφαλίζει ταυτόχρονα και μια αυτόνομη και ανεξάρτητη δράση, με στόχο πάντα να προάγουμε την συνταγματικά κατοχυρωμένη ισότητα των δυο φύλων και τα εν γένει αιτήματα των γυναικών για τα οποία αγωνιζόμαστε, με προεξέχον την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών.

Σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή, με το αίτημα να προγραμματιστεί μια συνάντηση με τον αρμόδιο/αρμόδια του Δήμου Αθηναίων ώστε να αναπτύξουμε αναλυτικότερα το αίτημά μας.

Αναμένουμε την άμεση ανταπόκρισή σας και σας παρακαλούμε να επικοινωνήσετε στα τηλέφωνα: (ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΤΡΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ)

 

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων

 

Τη Φεμινιστική Πρωτοβουλία στηρίζουν οι παρακάτω συλλογικότητες:

Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (Ελληνικό Δίκτυο), Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ Σπάρτακος, Ομάδα Γυναικών Κόκκινο, Ομάδα Φύλου Νεολαίας ΣΥΝ, Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ, Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ), Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πράσινων, Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης, Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών ΔΙΟΤΙΜΑ, Ομάδα Γυναικών Διεθνούς Αμνηστίας.

 

Share

«Ενδοοικογενειακή Βία: Διαστάσεις και Πρακτικές Αντιμετώπισης». Όσα ακούσαμε στην ημερίδα του Δήμου Αθηναίων

Στα κείμενα που ακολουθούν παρουσιάζεται μια ημερίδα που διοργάνωσε ο Δήμος Αθηναίων με θέμα την ενδοοικογενειακή βία. Παρά τις ενδιαφέρουσες πληροφορίες που μπορεί να περιέχουν, οι ομιλίες δημιουργούν ερωτηματικά και προβληματισμό, καθώς παρουσιάζουν μια πραγματικότητα ελαφρώς παραμορφωμένη. Με βάση όσα γνωριζουμε από την πολυετή ενασχόλησή μας στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών και την παροχή υπηρεσιών από την πρωτοβουλία μας σε πολλά θύματα ενδοοικογενειακής βίας, η εικόνα που δίνεται για τη δράση των φορέων σε αυτή την ημερίδα είναι πολύ φτιασιδωμένη, πράγμα που δεν βοηθάει την αντικειμενική ενημέρωση του κοινού για τις δομές στήριξης όσο και την συνειδητοποίηση των γυναικών που τις χρειάζονται για το πραγματικά προσφερόμενο έργο. Εξάλλου, το πλέγμα των κρατικών υπηρεσιών που χρειάζεται μια γυναίκα, όπως νοσοκομειακή συνδρομή, αστυνομική συνδρομή και προσφυγή στα δικαστήρια, βρίσκονται σε κατάσταση πλήρους αποδιοργάνωσης, τόσο λόγω νοοτροπιών και πατριαρχικών αντιλήψεων για αυτές τις υπηρεσίες, όσο και λόγω οικονομικής κρίσης.

Δήμητρα Σπανού και Σίσσυ Βωβού

 

Την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου 2012, πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του 9,84 στην Τεχνόπολη του Δήμου της Αθήνας ημερίδα με θέμα «Ενδοοικογενειακή Βία: Διαστάσεις και Πρακτικές Αντιμετώπισης». Την ημερίδα άνοιξε ο δήμαρχος Αθηνών, Γιώργος Καμίνης ο οποίος ανακοίνωσε την έναρξη λειτουργίας του «Ξενώνα Φιλοξενίας Γυναικών Θυμάτων Βίας» του Δήμου την πρώτη μέρα του νέου έτους όπου θα μπορούν να φιλοξενούνται 20 γυναίκες με τα παιδιά τους και θα παρέχει ψυχοκοινωνική υποστήριξη. Ακολούθησαν χαιρετισμοί από την Αντιδήμαρχο Κοινωνικής Πολιτικής και Αλληλεγγύης, κ. Καλλιόπη Γιαννοπούλου, την κ. Ζέττα Μακρή εκ μέρους της Γενικής Γραμματέας Ισότητας των Φύλων, τη Δημοτική Σύμβουλο και Πρόεδρο του Συμβουλίου Ένταξης Μεταναστών, κ. Μαρία Κουβέλη και τη Δρ. Ουρανία Κακριδά, επικεφαλής του Europe Direct-DG Communication της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Αντιπροσώπων στην Ελλάδα και προϊσταμένη του Τμήματος Διεθνών Συνεργασιών και Δημοσίων Σχέσεων Δήμου Αθηναίων. Επίσης, την εκδήλωση χαιρέτησαν η βουλευτής της ΔΗΜ.ΑΡ., κ. Μαρία Ρεπούση και η κ. Μαρία Ηλιοπούλου, πρόεδρος του βρεφοκομείου Αθηνών.

 

Ά μέρος: Ενδοοικογενειακή βία. Σύγχρονες προσεγγίσεις και διαστάσεις του φαινομένου.

Γράφει η Νίκη Αικατερίνη Μπαρμπαγιάννη, κλινική ψυχολόγος

To Ά μέρος της ημερίδας συντονίστηκε από την κυρία Μαρία Στρατηγάκη, Επίκουρη Καθηγήτρια του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, και Πρώην Γενική Γραμματέας Ισότητας των Φύλων. Τις ομιλίες άνοιξε η κυρία Λίμπυ Τατά Αρσέλ, Κλινική Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια και Επίτιμη Καθηγήτρια Πανεπιστήμιο Κοπεγχάγης με αντικείμενο τη «Βία: κοινωνική οδύνη ή προσωπική ντροπή; Σωματική και ψυχολογική βία κατά των γυναικών στις συζυγικές και ερωτικές σχέσεις» Ως μέλος του Παρατηρητηρίου κατά της Βίας έναντι των γυναικών στη Δανία, μετέφερε το χαρμόσυνο νέο της επίτευξης της μείωσης της βίας κατά των γυναικών σχεδόν κατά 50% το χρονικό διάστημα μεταξύ 2002- 2011. Το γεγονός αυτό συνιστά απόρροια της εφαρμογής κρατικών προγραμμάτων υποστήριξης των γυναικών, θεραπείας των ανδρών και εκπαιδευτικών προγραμμάτων απευθυνόμενα σε σχολεία και επαγγελματίες, όπως η εκπαίδευση αστυνομικών και γιατρών στις Πρώτες Βοήθειες. Η βία στη Δανία αφορά κυρίως νέα ζευγάρια. Οι γυναίκες 16- 29 χρονών έχουν 6 φορές πιθανότητα σε σχέση με τις μεσήλικες να υποστούν βία. Αποτέλεσμα της ενδοοικογενειακής βίας είναι ότι σημειώνονται 17 θάνατοι το χρόνο. Το κράτος κατάφερε να καταστήσει τη βία από ένα ιδιωτικό γεγονός κομμάτι του δημόσιου χώρου μέσω των παρεμβάσεών του στην ίδια την οικογένεια. Εν γένει, η βία συντηρείται από την αποσιώπηση, την επικρατούσα νομική ατιμωρησία του δράστη, την αδιαφορία των «αυτοπτών μαρτύρων» και των εμπλεκόμενων ειδικών στις μονάδες υγείας. Από την άλλη, η νομική προστασία των γυναικών αυτών είναι περιορισμένη και ελλοχεύει ο κίνδυνος του κοινωνικού στιγματισμού αφού ακόμα και η λεκτική αντίσταση της γυναίκας θεωρείται καταδικαστέα. Παρατηρείται βέβαια ότι υπάρχουν θύματα βίας με ψυχολογική εξάρτηση βασισμένη στο φόβο, στην ενοχή, στον οίκτο για τον άνδρα, στην βιωμένη ηθική ανωτερότητα έναντι αυτού, εμφανίζοντας το λεγόμενο αυτοσυντηρούμενο σύστημα βίας και υποταγής, όπου η ύπαρξη της μιας εξασφαλίζει την ύπαρξη της άλλης. Αν έχει προηγούμενες εμπειρίες βίας στην οικογένεια της η γυναίκα δυσκολεύεται να αναγνωρίσει τη φύση των βίαιων πράξεων. Η γυναίκα λειτουργεί ισορροπητικά για το εγώ του άνδρα. Συνεπώς, εκείνος χρησιμοποιεί τη βία ως όχημα για να μην απολέσει εκείνη και την εξουσία που της ασκεί, καθώς επίσης, και ως ασήμαντης «λογικής και αποτελεσματικής» τιμωρητική απάντηση στις «προκλήσεις, στην υστερία και στην καταπίεση» της. Το παράδειγμα της Δανίας, μας δείχνει ότι ο άνδρας δέχεται να δεχτεί θεραπεία για την άρση της συμπεριφοράς του. Συμπερασματικά, η βία λειτουργεί σαν συναισθηματική αντίδραση απώλειας ελέγχου και εργαλείο εξουσίας που συντηρεί την ανισότητα άνδρα- γυναίκας. Η συμφιλίωση που προκύπτει μετά από ένα βίαιο επεισόδιο απλά συντηρεί τον κύκλο βίας. Στόχος της θεραπείας λοιπόν για τη γυναίκα είναι η ανατροπή της εικόνας που τρέφει για τον άνδρα ως διπλής προσωπικότητας με εξέχων το θετικό στοιχείο. Η συμβουλευτική αφορά τον προσωπικό πόνο του θύματος και την αντιμετώπιση του ως υπεύθυνου ατόμου με ελευθερία επιλογής. Ο άνδρας δεν αντιμετωπίζεται ως απάνθρωπο κτήνος. Η ουσία είναι η απόκτηση ψυχραιμίας, ωριμότητας και η αποδοχή ότι μπορούν να ζήσουν και οι δυο χωρίς αυτή τη συμβιωτική σχέση. Τέλος, η κυρία Αρσέλ παρουσίασε τα αποτελέσματα της έρευνας σε γυναίκες που διαβιούν σε ξενώνες ή ανήκουν στο γενικό πληθυσμό. Ενδεικτικές απαντήσεις που δόθηκαν ως προς την αξιολόγηση της κατάστασής τους είναι ότι θεωρούν τους εαυτούς τους λιγότερο υγιείς σωματικά, απομονωμένες, με μειωμένη διάθεση, έλεγχο και ποιότητα ζωής.

Ο λόγος δόθηκε στην βουλευτή και εκπρόσωπο της ΔΗΜΑΡ την κυρία Μαρία Ρεπούση, που είναι μέλος της Επιτροπής Ισότητας, Δικαιωμάτων και Νεολαίας της βουλής αλλά και πολυετής αγωνίστρια σε θέματα γυναικών και ισότητας. Η κυρία Ρεπούση μετέφερε τους χαιρετισμούς και τη θέση της ΔΗΜΑΡ ότι η βία είναι σύμπτωμα της ύπαρξης κυριαρχίας ανάμεσα στα φύλα και τόνισε ότι το σύγχρονο φεμινιστικό κίνημα με χρονική αφετηρία τη δεκαετία του ’70 κατέκτησε το να σταματήσουν να θεωρούνται τα θέματα ενδοοικογενειακής βίας ιδιωτική υπόθεση και να έλθουν στο προσκήνιο της δημόσιας σφαίρας. Η φύση του φαινομένου, η σημαντικότητά του και οι ενδεδειγμένες πολιτικές παρεμβάσεις, που πρέπει να υιοθετηθούν και από την Ελλάδα απορρέουν από το ότι η βία δεν αφορά συγκεκριμένες κοινωνικές κατηγορίες και πολιτισμούς αλλά είναι οριζόντια. Γνωστοποιήθηκε ότι στο κοινοβούλιο λειτουργεί διακομματική βουλή που είναι ανοιχτή σε συνεργασίες με αρμόδιους φορείς σχετικά με το θέμα της βίας.f11-kam2

Τη σκυτάλη πήρε η κυρία Στέλλα Παπαμιχαήλ, Κοινωνιολόγος- Διδάκτωρ Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο που η εισήγησή της έφερε τον τίτλο «Ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών: Ιδεολογήματα και μύθοι». Η κυρία Παπαμιχαήλ επισήμανε την ανάγκη να μελετηθούν οι μύθοι και τα στερεότυπα που εμπλέκονται με την πραγματικότητα γύρω από το θέμα επηρεάζοντας κοινωνικές αντιλήψεις και τους τρόπους αντιμετώπισής του. Η αναγκαιότητα της σύγχρονης εποχής είναι να σπάσουν τα στερεότυπα. Τα στερεότυπα αφορούν το φαινόμενο και τις αιτίες του, τη γυναίκα- θύμα και τον άνδρα- δράστη. Καταρχάς, υπάρχει η λανθασμένη πεποίθηση ότι το φαινόμενο σήμερα δεν έχει τόσο ανησυχητικές διαστάσεις και υπερπροβάλλεται, η οποία δε λαμβάνει υπόψη το σκοτεινό αριθμό των περιστατικών που δεν καταγγέλλονται και το ότι η συζυγική βία δεν αναγνωρίζεται λόγω κουλτούρας. Ο δεύτερος μύθος συνδέεται με την παραπλανητική χρήση της στατιστικής προκειμένου να αποδειχθεί ότι υπάρχει ισόβαθμη άσκηση αμοιβαίας βίας τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Η αντίληψη ότι η βία διαδραματίζεται στα χαμηλά κοινωνικοοικονομικά στρώματα έχει βάση απλά εξαιτίας του ότι οι γυναίκες που προέρχονται από αυτά καταφεύγουν σε δημόσιες κοινωνικές υπηρεσίες εν αντιθέσει με τις γυναίκες υψηλότερων στρωμάτων που «σιωπούν» για να προστατεύσουν το κοινωνικό στάτους τους. Η χρήση αλκοόλ και ναρκωτικών με τη άσκηση βίας δεν αποτελεί σχέση αιτίας- αιτιατού. Ο μύθος ότι η βία προκαλείται από τη γυναικεία συμπεριφορά, καταρρίπτεται εφόσον η επιλογή της βίας είναι απόφαση του ίδιου του δράστη αφού συχνά οι γυναίκες προσπαθούν να λειτουργούν προληπτικά. Συνεκδοχικά, οι γυναίκες δεν απολαμβάνουν την άσκηση βίας μαζοχιστικά αλλά οι αντικειμενικές δυσκολίες την αποθαρρύνουν να απομακρυνθεί. Η εμπειρία δείχνει ότι οι γυναίκες- θύματα προέρχονται από όλα τα μορφωτικά και επαγγελματικά επίπεδα και όχι μόνο από τα χαμηλά, όπως πιστεύεται. Ίσως, η ίδια η βία την αναγκάζει να εγκαταλείπει την επαγγελματική της σταδιοδρομία. Ο μύθος του «άρρωστου» βίαιου άνδρα καταβαραθρώνεται εφόσον μόνο το 10% έχει διαγνωστεί με ψυχική ή πνευματική ασθένεια, όπως και από το γεγονός ότι πολλοί εξαντλούν την επιθετικότητά τους σε ιδιωτικό επίπεδο εμφανίζοντας ευχάριστο κοινωνικό πρόσωπο. Η δυσκολία ελέγχου του θυμού δεν ευσταθεί αφού είναι ένα συναίσθημα ενώ η βία είναι μια επιλεγμένη συμπεριφορά. Υπό διερεύνηση είναι ο μύθος ότι η βία σχετίζεται νομοτελειακά με το τραυματικό παρελθόν κακοποίησης στην παιδική ηλικία δράστη και θύματος, μιας και περιέχει δόση αλήθειας. Η κυρία Παπαμιχαήλ μας καλεί να εγκαταλείψουμε τα στερεότυπα επαναπροσδιορίζοντας το νόημα των κοινωνικών φύλων μέσα από την εκπαιδευτική διαδικασία.

Η επόμενη ομιλία διεξήχθη από την κυρία Ελισάβετ Ιωαννίδη, Επιμελήτρια Τομέα Κοινωνιολογίας στην Ε.Σ.Δ.Υ. με αντικείμενο την «Ενδοοικογενειακή βία στην Ευρώπη και στην χώρα μας-Αποτελέσματα προγράμματος DO.V.E. (Domestic violence in Europe)». Είναι μια έρευνα με κλίμακες που υλοποιήθηκε μέχρι το 2011 σε 8 ευρωπαϊκές χώρες ( Ελλάδα, Βέλγιο, Ισπανία, Πορτογαλία, Ουγγαρία, Σουηδία, Γερμανία και Ηνωμένο Βασίλειο) η οποία καταδεικνύει ότι τελικά η βία δεν έχει φύλο. Οι κλίμακες μετρούν τι έκανε η γυναίκα και τι έκανε ο σύντροφός της αναφερόμενες σε βίαιες πράξεις και πράξεις συναισθηματικής και γνωσιακής διαπραγμάτευσης που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια του καυγά. Μετρήθηκε η ψυχολογική βία, ο σεξουαλικός εξαναγκασμός, η σωματική επίθεση και ο τραυματισμός μικρής και σοβαρής έκτασης. Σε ένα καυγά κυρίως κυριαρχεί η διαπραγμάτευση και η ψυχολογική βία. Ειδικότερα, η Ελλάδα καταλαμβάνει τις πρώτες θέσεις στην Ευρώπη στην έκφραση ψυχολογικής βίας, στον ψυχολογικό εξαναγκασμό και στη σωματική επίθεση στον ανδρικό και γυναικείο πληθυσμό. Αυτό σημαίνει ότι σε ένα καυγά αντιδρούν και οι δυο χωρίς η γυναίκα να μείνει παθητικός δέκτης όπως πιστεύεται. Μια πιθανή ερμηνεία για αυτά τα υψηλά ποσοστά είναι η επιρροή που ασκεί η οικονομική κρίση στη δημιουργία έντασης στην οικογενειακή ζωή.

Η τελευταία εισήγηση πραγματώθηκε από την κυρία Σεβαστή Χατζηφωτίου με θεματική «Ενδοοικογενειακή βία κατά των γυναικών: Ο φαύλος κύκλος της βίας». Η κυρία Χατζηφωτίου ξεκίνησε λέγοντας ότι πια με το νόμο 3500/2006 η άσκηση ενδοοικογενειακής βίας μεταξύ των μελών της οικογένειας απαγορεύεται. Ως ενδοοικογενειακή βία ορίζεται κάθε είδους σωματικής, σεξουαλικής και ψυχολογικής βίας. Η βία κατά των γυναικών, ως παγκόσμιο και διαχρονικό φαινόμενο βασίζεται σε διακρίσεις ανάμεσα στα φύλα, αποσκοπεί στην άσκηση ελέγχου εκ μέρους του δράστη και προκαλεί κάθε είδους πόνο, βλάβη, εξαναγκασμό και αυθαίρετη στέρηση της ελευθερίας. Εν συνεχεία, παρατέθηκαν σενάρια προερχόμενα από πραγματικές συνεντεύξεις γυναικών που μας ωθούν να συνειδητοποιήσουμε πότε κάποιος έρχεται αντιμέτωπος με τη βία. Έγινε καταγραφή των εκφάνσεων και των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της κάθε μορφής βίας. Η σωματική βία, λόγου χάρη, κυμαίνεται από μια απλή απώθηση έως και την πρόκληση θανάτου. Η σεξουαλική αφορά τον εξαναγκασμό σε σεξουαλική συνεύρεση με το σύντροφο και μπορεί να συμπεριλάβει ακόμη και σεξουαλικές πρακτικές με τις οποίες η γυναίκα δεν είναι σύμφωνη. Στα πλαίσια του γάμου πολλοί πιστεύουν ότι η σεξουαλική συνεύρεση είναι αναφαίρετο δικαίωμα ανεξάρτητα της επιθυμίας του συντρόφου. Η ψυχολογική βία είναι εκείνη που συνήθως λειτουργεί σαν αφετηρία για την έναρξη του φαινομένου της ενδοοικογενειακής βίας και εμπεριέχει βρισιές, προσβολές, ταπεινώσεις, απειλές και εκφοβισμό ως μέσο άσκησης ελέγχου. Δημιουργούνται σκηνές ζηλοτυπίας και ασκείται έλεγχος στην κοινωνική ζωή του θύματος. Ο οικονομικός περιορισμός του θύματος χρησιμοποιείται από το θύτη για να καταστήσει το θύμα πλήρως εξαρτώμενο από αυτόν. Στην προσπάθεια να δοθεί απάντηση στο ερώτημα «γιατί μια γυναίκα δε μπορεί να φύγει από την κακοποιητική σχέση;» τελικά δίνεται από το φαύλο κύκλο της βίας- που πλέον χρησιμοποιείται και σαν νομικό επιχείρημα- και αποτελείται από 3 φάσεις: Την αυξανόμενη ένταση, την έκρηξη και την ηρεμία. Στην πρώτη φάση περιλαμβάνεται μικρής έκτασης λεκτική και σωματική βία, με απόδοση ευθυνών στο θύμα. Εκείνο, ίσως, προσπαθεί να καταπραΰνει το θύτη, όντας υπάκουο ή αποφεύγοντας τον και εκείνος επιδιώκει να το απομονώσει από τον περίγυρό του και να το ελέγξει. Επικρατεί φόβος, η κατάσταση επιδεινώνεται και τότε λαμβάνει χώρα η δεύτερη έντονη φάση κατά την οποία πραγματοποιείται το συμβάν. Προκαλούνται ζημιές, τρομοκρατία και ενδεχομένως το θύμα να επιχειρεί να αποφορτίσει την κατάσταση επειδή δεν μπορεί να χειριστεί την κλιμάκωση της έντασης που δημιουργείται. Το θύμα διακατέχεται από ψυχοσωματικά συμπτώματα όπως πόνο, φόβο, απόγνωση, ταπείνωση. Στο τελευταίο στάδιο, ή αλλιώς «μήνας του μέλιτος» ο θύτης επιδεικνύει μεταμέλεια, εκλιπαρεί για συγχώρεση, πιθανόν να προσφέρει δώρα και υπόσχεται να αλλάξει. Ωστόσο, επιρρίπτει ευθύνες στη σύντροφο για το συμβάν και ελαχιστοποιεί την βίαιη συμπεριφορά με αποτέλεσμα τη μεταστροφή της γυναίκας. Εν κατακλείδι, γίνεται αναφορά σε δυο εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν άνδρες να αναγνωρίσουν τη συμπεριφορά τους και να την απαξιώσουν. Τον τροχό της δύναμης και του ελέγχου και τον τροχό της ισότητας. Ωστόσο, είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθούν και σε γυναίκες προκειμένου να αναγνωρίσουν τις συμπεριφορές του συντρόφου της. Εν τέλει, εκφράζεται η πεποίθηση ότι είναι στο χέρι όλων μας να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο της βίας δείχνοντας μηδενική ανοχή.

Β’ Μέρος «Ενδοοικογενειακή Βία: Διαστάσεις και Πρακτικές Αντιμετώπισης»

Γράφει η Αθανασία Φουσέκη, ψυχολόγος

Το δεύτερο μέρος της ημερίδας άνοιξε με την πρώτη θεματική «Προστασία θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας και trafficking: σημερινή κατάσταση, προβληματισμοί και προκλήσεις για το άμεσο μέλλον» ο εκπρόσωπος του «Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης (Ε.Κ.Κ.Α.). Τον λόγο έδωσε στην κ. Θεοδώρα Γιαννή, Κοινωνική Λειτουργό ΜSc, Προϊσταμένη του Τμήματος Υποδοχής, Επιτόπιας Παρέμβασης και Κέντρου Κοινωνικής Στήριξης Αμπελοκήπων του Ε.Κ.Κ.Α. η οποία παρουσίασε τη δράση του εν λόγω φορέα. Το Ε.Κ.Κ.Α. ως κρατικός φορέας ανήκει στο υπουργείο κοινωνικής ασφάλειας και πρόνοιας και έχοντας ένα συντονιστικό, παρεμβατικό και επιτελικό ρόλο συμβάλλει στη διαμόρφωση πολιτικών για την αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων. Με στόχο την παρέμβαση στη κρίση απευθύνεται σε όλους τους πολίτες που μπορεί να βρεθούν σε έκτακτη ψυχολογική και κοινωνική κατάσταση (παιδιά και ενήλικες, θύματα βίας, ενώ δίδεται έμφαση στις γυναίκες θύματα βίας, ενδοοικογενειακής ή trafficking). Πύλη εισόδου όλων των αιτημάτων αποτελούν η 24ωρης λειτουργίας τηλεφωνική γραμμή άμεσης κοινωνικής βοήθειας 15900 και η γραμμή πληροφόρησης και συμβουλευτικής σε θέματα πρόνοιας και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης 197. Ο φορέας διαθέτει κέντρα κοινωνικής στήριξης, κέντρα επείγουσας υποδοχής και καταφύγια προστατευμένης φιλοξενίας. Οι ξενώνες του φορέα είναι δύο εντός Αττικής και αναμένεται μέσω ΕΣΠΑ η λειτουργία άλλων δύο στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη. Στους ξενώνες οι κακοποιημένες γυναίκες μπορούν να φιλοξενηθούν χωρίς προϋποθέσεις. Μετά τη λήψη του κοινωνικού ιστορικού της γυναίκας, την εκτίμηση της επικινδυνότητας της κατάστασής της και αφού ενημερωθεί για όλα τα ζητήματα (θέματα νομικά και επιμέλειας κλπ) που την αφορούν γίνεται η διαμόρφωση και ο προγραμματισμός του σχεδίου δράσης με σκοπό την αποκατάστασή της. Απασχολούν ιδιαίτερα τα ζητήματα της μικρής δυνατότητας εκπροσώπησης και της έλλειψης ενδιάμεσων δομών ενώ προτείνεται ως μεσοπρόθεσμη λύση, μέχρι η γυναίκα να ορθοποδήσει, η δημιουργία κοινωνικών διαμερισμάτων. Όσον αφορά τις μετανάστριες κακοποιημένες γυναίκες, το Ε.Κ.Κ.Α. διευκολύνει τη διαδικασία νομιμοποίησης τους που προβλέπει η αντίστοιχη νομοθεσία, για όσο διάστημα βρίσκονται σε ανάγκη.

«Μου έχει κάνει τόσα, θέλω να φύγω αλλά στο τέλος επιστρέφω».

Αμέσως μετά, παρουσιάστηκε η μελέτη της κ. Ευφροσύνης Σπανέα, Ψυχολόγου, Συμβούλου Ψυχοκοινωνικής Στήριξης στο Συμβουλευτικό Κέντρο Γυναικών της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων. Με την τοποθέτησή της, επιχείρησε να εξηγήσει τη δυναμική της κακοποιητικής σχέσης που φαίνεται να εμποδίζει τη γυναίκα να εγκαταλείψει την επικίνδυνη για εκείνη και τα παιδιά της σχέση με αποτέλεσμα να δέχεται η ίδια τη μομφή και την κατάκριση της κοινής γνώμης. Εκτός από τους κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες παραμονής σε μια κακοποιητική σχέση, όπως η οικονομική εξάρτηση από το σύζυγο, τα νομοθετικά προβλήματα κ.α., δεν πρέπει να περιφρονούμε τα ενδοψυχικά εμπόδια, τα οποία συνήθως αποδίδουμε λανθασμένα στην αδυναμία της γυναίκας. Συγκεκριμένα, σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της κακοποιητικής σχέσης παίζει ο παράγοντας της δέσμευσης και το μέγεθος της επένδυσης. Έρευνες δείχνουν ότι όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα συζεί η γυναίκα με τον κακοποιητικό σύντροφο και όσο περισσότερα έχει επενδύσει στη σχέση τους (χρόνο, χρήμα, συναισθηματική ενέργεια) τόσο πιο πιθανό είναι να παραμείνει στη σχέση αυτή. Επίσης, η κακοποιητική σχέση είναι ιδιαιτέρως απαιτητική, με το βίαιο σύντροφο να έχει συνήθως παράλογες προσδοκίες για τη λειτουργία της σχέσης και την τάση να απομονώνει τη γυναίκα από τον κοινωνικό και επαγγελματικό περίγυρο της. Το αποτέλεσμα είναι η γυναίκα να αισθάνεται τον βίαιο άντρα της ως το μοναδικό της στήριγμα και σε συνδυασμό με την απουσία άλλων εναλλακτικών να αυξάνεται η δέσμευση και η εξάρτησής της σε εκείνον. Έρευνες δείχνουν, επίσης, ότι η ανισότητα στη κατανομή δύναμης και εξουσίας της σχέσης είναι ένας ακόμη παράγοντας που διαμορφώνει την ιδιαίτερη σχέση της γυναίκας με τον κακοποιητή της, καθώς δημιουργείται ένα σύστημα ομοιόστασης όπου η αίσθηση δύναμης και ανημποριάς τρέφει η μία την άλλη. Τα συναισθήματα αγάπης είναι ένας ακόμα ισχυρός λόγος που επιλέγουν οι γυναίκες να μείνουν στις βίαιες σχέσεις. Το παράδοξο αυτό, δηλαδή το να ερωτευτεί κανείς κάποιον γνωρίζοντας ότι η σχέση μαζί του θα είναι τοξική, ερμηνεύεται από τη θεωρία του συναισθηματικού δεσμού. Οι γυναίκες που βρίσκονται σε κακοποιητικές σχέσεις ισχυρότερης έντασης και με πιο συχνά επεισόδια κακοποίησης αναφέρουν και περισσότερα συναισθήματα αγάπης και δέσμευσης. Εδώ, η λέξη κλειδί είναι η ασταθής μεταχείριση, καθώς χαρακτηριστικό των σχέσεων αυτών είναι η απρόβλεπτη και διακοπτόμενη κακοποίηση, η οποία εναλλάσσεται με περιόδους ηρεμίας και τρυφερότητας. Με αυτόν τον τρόπο, οι γυναίκες παγιδεύονται. Τέλος, οι γυναίκες που εκτίθενται πρώιμα στην εγκατάλειψη και στη βία είτε ως μάρτυρες είτε ως αποδέκτες βίας, τείνουν να την περιμένουν και ως τρόπο ζωής. Έτσι, η εμπειρία μίας γυναίκας ως παιδί με τους γονείς της, γίνεται ο οδηγός συμπεριφοράς της στις ερωτικές της σχέσεις και φαίνεται να υπάρχει ισχυρή συνάφεια των βιωμάτων κακοποίησης ή παραμέλησης στην παιδική ηλικία με τη μεταγενέστερη διατήρηση βίαιων ερωτικών σχέσεων. Είναι δύσκολο να αναζητήσουμε το φως, όταν έχουμε χαθεί στο σκοτάδι.

Κατόπιν, πήρε τη σκυτάλη η κ. Ειρήνη Σιώζου, Δικηγόρος και Σύμβουλος Ψυχοκοινωνικής Στήριξης στο Συμβουλευτικό Κέντρο της Γ.Γ.Ι.Φ. Η θεματική που αναπτύχθηκε από πλευράς της αφορούσε την φυγή από το κακοποιητικό οικογενειακό περιβάλλον, τις έννομες συνέπειες και τη συνδρομή της Νομικής Συμβουλευτικής. Μετά από μία σύντομη αναφορά ενός περιστατικού του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών και στα νομικά ζητήματα που δημιουργούνται, κατέστη σαφές ότι εν γένει, αυτό που χρειάζεται είναι να κινητοποιηθεί το ίδιο το θύμα της βίας. Αναφέρθηκε ότι τα εγκλήματα ενδοοικογενειακής βίας διώκονται πλέον αυτεπαγγέλτως, δηλαδή, χωρίς να υποβάλλει μήνυση το θύμα, ο ίδιος ο εισαγγελέας μπορεί να ασκήσει ποινική δίωξη αν λάβει γνώση της κατάστασης. Μία πιο ήπια μορφή ποινικής κινητοποίησης, είναι η προσφυγή στον εισαγγελέα ακροάσεων, ώστε να ζητηθεί να γίνουν συστάσεις στον κακοποιητικό σύζυγο, κάτι που φέρει θετικά αποτελέσματα στη περίπτωση του συζύγου που έχει το προφίλ του καλού οικογενειάρχη και δεν είχε κατά το παρελθόν μπλεξίματα με την αστυνομία. Η παραίνεση είναι οι γυναίκες να αποκαλύπτουν την κατάστασή τους από τα πρώτα στάδια της βίας. Καλώντας την αστυνομία την ώρα του επεισοδίου και υποβάλλοντας μήνυση, κινείται η διαδικασία του αυτοφώρου, όπου ο άντρας κρατείται το βράδυ στο αστυνομικό τμήμα και την επομένη περνάει από δικαστήριο. Μια τέτοια δράση στα πρώτα στάδια της κακοποίησης είναι ένα γερό ταρακούνημα για τον βίαιο σύζυγο. Επίσης, με τον θεσμό της ποινικής διαμεσολάβησης μπορεί ο βίαιος σύζυγος με αίτησή του στον εισαγγελέα να μπει σε ένα ειδικό πρόγραμμα ψυχικής θεραπείας ή ενδεχομένως να απομακρυνθεί από την οικογενειακή στέγη. Όσον αφορά τα αστικά θέματα, όταν το ζευγάρι αποφασίσει εν τέλει να χωρίσει, σε περίπτωση που δεν έχει γίνει ένα ιδιωτικό συμφωνητικό μεταξύ τους για την επιμέλεια των παιδιών, η λύση θα δοθεί δικαστικώς. Αν υπάρχει ενδοοικογενειακή βία το πιθανότερο είναι ότι η κακοποιημένη γυναίκα θα επιτύχει την επιμέλεια καθώς επίσης και τη μετοίκιση του συζύγου, ενώ στη περίπτωση μεγάλου κινδύνου για εκείνη και τα παιδιά της μπορεί να ζητήσει ασφαλιστικά μέτρα, ώστε να μη την πλησιάζει ο σύζυγος. Η ποινική διαδικασία με την αστική δεν μπλέκονται, ούτε ταυτίζονται. Μπορεί η γυναίκα να κινηθεί αστικά χωρίς να κινηθεί ποινικά και το αντίστροφο ανάλογα με το τι εκείνη θα επιλέξει για να απαλλαγεί από τη βίαιη σχέση. Παρά τις όποιες δυσκολίες και καθυστερήσεις του νομοθετικού συστήματος, η συμβουλή είναι οι γυναίκες να διεκδικούν το νομικό κομμάτι που μπορεί να τις βοηθήσει να αλλάξουν τη ζωή τους προς το καλύτερο.

Στο τέλος του δεύτερου μέρους της ημερίδας μίλησε η κ. Γεωργία Μπούρη Κοινωνική Λειτουργός MSc στο Τμήμα Κοινωνικών Πολιτικών και Πολιτικών Ισότητας των Φύλων του Δήμου Αθηνών. Η ομιλήτρια αναφέρθηκε στην αποτελεσματικότητα των υπηρεσιών στήριξης των γυναικών θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας αλλά και τα ερωτήματα και τους περιορισμούς που ανακύπτουν. Στα πλαίσια της παροχής αποτελεσματικότερων υπηρεσιών στα θέματα ενδοοικογενειακής βίας τέθηκαν σε λειτουργία στη χώρα μας ξενώνες και συμβουλευτικά κέντρα κακοποιημένων γυναικών κάθε εθνικότητας, τα οποία έχουν σαν στόχο αφενός τη πρωτογενή πρόληψη μέσω της δημοσιοποίησης του προβλήματος και της ευαισθητοποίησης του κοινωνικού συνόλου και αφετέρου τη δευτερογενή πρόληψη μέσω της αποτροπής καταστάσεων με σοβαρότερες συνέπειες. Οι ξενώνες δίνουν τη δυνατότητα στη κακοποιημένη γυναίκα να επανακτήσει τον εαυτό της παρέχοντας της ψυχολογική στήριξη και τη βοηθούν να ανακαλύψει εναλλακτικές λύσεις στη ζωή της είτε αποφασίσει να επιστρέψει στη βίαιη σχέση είτε όχι. Παρέχουν στέγη, προστασία, ασφάλεια, ψυχολογική υποστήριξη και κοινωνική κάλυψη, νομικές συμβουλές και πληροφορίες για τη λειτουργία άλλων κοινωνικών φορέων. Οι διευθύνσεις των ξενώνων καθώς και τα αρχεία των φιλοξενουμένων είναι απόρρητα. Η συμβουλευτική βοηθά τις γυναίκες να δουν τη πραγματική εικόνα του εαυτού τους μέσα από ένα κλίμα σταθερότητας, ώστε να καταφέρουν να επουλώσουν τις πληγές τους. Η συμβουλευτική είναι η πιο κατάλληλη παροχή για την πρόληψη της βίας σε όλα τα επίπεδα (πρωτογενής, δευτερογενής, τριτογενής πρόληψη). Οι παρεμβάσεις έχουν αποτελεσματικότητα και αποτελούν τις βάσεις για ένα αισιόδοξο μέλλον. Παρουσιάζονται, όμως, κάποιοι περιορισμοί όπως η έλλειψη πόρων για κοινωνικές παρεμβάσεις, κατάλληλου σχεδιασμού για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας καθώς και η έλλειψη ευαισθητοποίησης και παιδείας του κοινωνικού συνόλου πάνω στο φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας. Τέλος, επισημαίνεται η βαρύτητα υλοποίησης του μεγάλου προγράμματος δημιουργίας υπηρεσιών και δομών σε συνεργασία με τη Γενική Γραμματεία Ισότητας. Στα πλαίσια αυτά, ο Δήμος Αθηναίων δύο χρόνια μετά την αναστολή του πρώτου ξενώνα, σύντομα θα λειτουργήσει ξανά τη δομή κακοποιημένων γυναικών με τα παιδιά τους.

Γ’ Μέρος: Παρεμβάσεις και Προτάσεις Φορέων και Οργανώσεων

Γράφει η Άντρη Γεωρνταμιλή, επικοινωνία & media

Η πρώτη ομιλήτρια, κ. Άννα Μάινα, ως κοινωνιολόγος υγείας και επιστημονικός συνεργάτης της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας (Ε.Σ.Δ.Υ.) μίλησε για το ζήτημα της παραμέλησης της υγείας σε εποχές οικονομικής κρίσης. Όπως, ανέφερε, ο δανεισμός, η εργασιακή ανασφάλεια, η μείωση ή η απώλεια του εισοδήματος, η ανεργία και η έλλειψη στέγης συνιστούν παράγοντες που ευνοούν την αύξηση της νοσηρότητας και της θνησιμότητας, καθώς οι άνθρωποι υιοθετούν ένα μη υγιεινό τρόπο ζωής, παραμελούν την υγεία τους, ενώ ταυτόχρονα, εμφανίζονται στο γενικό πληθυσμό και ιδίως στις χαμηλές κοινωνικές τάξεις εντονότερα ψυχικές διαταραχές, όπως το στρες και η κατάθλιψη, προβλήματα εξάρτησης από ουσίες, καρδιαγγειακά νοσήματα και αυτοκτονίες. Σύμφωνα με αδημοσίευτα ακόμη στοιχεία, οι αυτοκτονίες έχουν αυξηθεί 40% στο πρώτο μισό του 2011 συγκριτικά με την ίδια εποχή του 2010. Η κρίση έφερε λοιπόν, αυξημένα περιστατικά ψυχοπαθολογίας, όπως η αγχώδης διαταραχή και η κατάθλιψη όσο και περιστατικά σωματικών συμπτώσεων μεταξύ των οποίων πονοκεφάλους, ταχυκαρδίες, διαταραχές ύπνου, προβλήματα πεπτικής φύσης και πτώση της σεξουαλικής επιθυμίας και στα δύο φύλα. Όπως είναι φυσικό λοιπόν, η κρίση αυξάνει τις κοινωνικές ανισότητες και στην υγεία.

Οι συμβουλές που έδωσε η κ. Μάινα, είναι καταρχήν να μην κατηγορούμε τον εαυτό μας για όσα μας συμβαίνουν, να κοινωνικοποιούμε το πρόβλημά μιλώντας γι’ αυτό και να δώσουμε βάρος στην οικογένεια και τους φίλους μας. Ακόμα, σύστησε επιστροφή στο μεσογειακό μοντέλο διατροφής, φροντίδα της υγείας μας και σωματική άσκηση κυρίως μέσα από περπάτημα και περιπάτους, ασχολία με τις τέχνες ως μέσο ισορρόπησης, επαφή με τη φύση. Επίσης, τόνισε ιδιαίτερα ότι είναι απαραίτητο να ρυθμίζουμε το πρόγραμμα ύπνου, να θέτουμε σαφή διαχωρισμό των χώρων και ωρών κούρασης και ξεκούρασης και να είμαστε επιεικείς με τον εργαζόμενο εαυτό μας.

Όσον αφορά στις γυναίκες, η κ. Μάινα σχολίασε εύστοχα ότι «οφείλουμε να προσέχουμε γιατί ναι μεν έχουμε μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής από τους άνδρες, αλλά έχουμε μεγαλύτερο ποσοστό νοσηρότητας και αυτό, στην ελληνική κοινωνία έχει να κάνει, πέρα από τους βιολογικούς παράγοντες, και με το γεγονός ότι μια γυναίκα στη ζωή της δε θα τύχει τόσης φροντίδας όση ένας άνδρας από τη σύζυγό του»

Στη συνέχεια της ημερίδας η κ. Ειρήνη Σταματέλλη, κοινωνική λειτουργός, παρουσίασε μια ανθολογία από spots από την Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων [ «Δεν είσαι μόνη» – Γραμμή S.O.S. 15900, «Τελευταία φορά»] και από ευρωπαϊκά προγράμματα, ενώ μίλησε και για την καμπάνια του «Ευρωπαϊκό λόμπυ Γυναικών» σκοπός του οποίου είναι να αναπτύσσει πολιτικές για την κατοχύρωση της ισότητας ανάμεσα στα φύλα σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης καλώντας οργανώσεις να υπογράψουν μια δήλωση, ώστε να θεσπιστεί το 2015 ως έτος για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών καθώς η Ε.Ε. δεν έχει μια δεσμευτική νομοθεσία για τη βία κατά των γυναικών παρά το γεγονός ότι, όπως ανέφερε, στην Ε.Ε. υπολογίζεται ότι το 1/5 των γυναικών υποφέρουν από βία μέσα στο σπίτι, πάνω από 1 στις 10 γυναίκες είναι θύμα σεξουαλικής βίας και 7 γυναίκες πεθαίνουν κάθε μέρα από ενδοοικογενειακή βία.

Στη συνέχεια, το λόγο πήρε η κ. Γαλήνη Masliuk, πρόεδρος της Ουκρανική Κοινότητας, η οποία ξεκίνησε με τη διαπίστωση ότι μπορεί να γνωρίζουμε πολλά περιστατικά βίας κατά γυναικών, αλλά τα ίδια τα θύματα σπανίως το καταγγέλλουν γιατί δεν εμπιστεύονται τη δικαιοσύνη.

Η κ. Masliuk αναφέρθηκε στην περίπτωση ενός νησιού όπου οι ντόπιοι είχαν παντρευτεί σε μεγάλο ποσοστό μετανάστριες από την Ουκρανία, πολλές από τις οποίες έτυχαν ενδοοικογενειακής κακοποίησης. Πολλοί άνδρες, όταν αντιλήφθηκαν ότι μία γυναίκα τόλμησε να κάνει καταγγελία, άρχισαν να καταγγέλλουν ότι οι ίδιοι ήταν τα θύματα της κακοποίησης εντοπίζοντας συχνά ως αιτία του κακού της καταγωγή των συζύγων τους!!! Η κ.Masliuk αντιλήφθηκε τότε, όπως ανέφερε, την ανάγκη έναρξης διαπολιτισμικών σχέσεων λόγω των πολλών μεικτών γάμων στην Ελλάδα στους οποίους ακολουθείται ένα παραδοσιακό και καταπιεστικό για τη γυναίκα μοντέλο. Κλείνοντας, υπενθύμισε ότι πολλές γυναίκες ευτυχώς κατάφεραν και καταφέρνουν, τελικά, να ξεφύγουν από τέτοιους γάμους, περνώντας όμως από δύσκολες καταστάσεις, από πολλή βία, πόνο και με αποκορύφωμα τον τραυματισμό της παιδικής ψυχής.

Στη συνέχεια, της ημερίδας ουσιαστική ήταν και η συμμετοχή της κ. Κυβέλης Κούβελα, εθελόντριας στο Γραφείο Πολιτικών Ισότητας των Φύλων του Δήμου Αθηνών, που μίλησε για τα τρέχοντα Ευρωπαϊκά προγράμματα που ασχολούνται με την ενδοοικογενειακή βία. Η κ. Κούβελα επεσήμανε ότι η έννοια της ενδοοικογενειακής βίας έχει τις ρίζες της στην ίδια την οικογένεια και στον τρόπο που ιστορικά, θεσμικά και κοινωνικά κατασκευάστηκε. Εξέφρασε, μάλιστα, την άποψη ότι παρά τους αγώνες του γυναικείου κινήματος που έφεραν ριζοσπαστικές αλλαγές διεκδικώντας ισότητα, ορατότητα και δημόσιο βήμα η ενδοοικογενειακή βία παρέμενε για χρόνια θέμα ιδιωτικό και επομένως ο χώρος παρέμβασης και ήταν περιορισμένος. Στην Ελλάδα, δόθηκε ο χώρος μόλις το 2006 με την αναγνώριση του βιασμού μέσα στην οικογένεια.

Η κ. Κούβελα αναφέρθηκε εν τέλει, επιλεκτικά και συνοπτικά στα εξής:

Το πρόγραμμα “E-MARIA” είναι ένα από τα ευρωπαϊκά προγράμματα που ξεκίνησαν το 2012 με σκοπό να βελτιώσει την παρέμβαση στα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας με την ανάπτυξη καινοτόμων προσεγγίσεων και μέσων για την αξιολόγηση του κινδύνου. Οι βασικοί του στόχοι αφορούν στην πρόληψη της πιθανότητας επίθεσης και την προώθηση της ασφάλειας και της προστασίας και την αποτροπή της περαιτέρω θυματοποίησής των γυναικών – θυμάτων βίας τους, την προώθηση της συνεργασίας μεταξύ των φορέων που εμπλέκονται καθώς και την ανάπτυξη επίσημων και ανεπίσημων δικτύων.

Ένα από τα πιο σημαντικά προγράμματα με σαφή προσανατολισμό στην ενδοοικογενειακή βία είναι το “DAPHNE project”. Που στοχεύει στην αρωγή και ενθάρρυνση των ΜΚΟ και των άλλων οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στον τομέα την εξάλειψης της βίας κατά των γυναικών, την ανάπτυξη και εφαρμογή δράσεων ευαισθητοποίησης της κοινωνίας, τη δημιουργία και υποστήριξη διεπιστημονικών δικτύων, τη διάδοση των πληροφοριών και των καλών πρακτικών, το σχεδιασμό και τον έλεγχο εκπαιδευτικού υλικού κ.α. Φαίνεται , όμως ότι δεν θα υπάρξει και 4ο DAPNHE project.

Αναφοράς αξίζουν, ακόμη, η «Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης», δηλαδή, η «Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών και της Ενδοοικογενειακής Βίας», που υπογράφθηκε και επικυρώθηκε και από την τελευταία χώρα τον Μάρτιο του 2012 αλλά και το “European Pact for gender Equality” – Ευρωπαϊκό Σύμφωνο για την Ισότητα των Φύλων 2011-2020 το οποίο ακολουθεί το αντίστοιχο που προηγήθηκε προ πενταετίας και εναρμονίζεται με το αντίστοιχο πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για τις στρατηγικές ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών το 2010-2015 και ουσιαστικά στα θέματα της ενδοοικογενειακής βίας.

Ακόμη, παρέμβαση ζήτησε να κάνει και η κ. Κική Πετρουλάκη από το «Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά τη Βίας» Όπως τόνισε, οφείλει το σύστημα εν τω συνόλω του να ασχοληθεί με το ζήτημα ώστε να ξεκαθαρίζεται στην εκάστοτε κοινότητα ότι αυτή η βία δεν είναι ευθύνη του θύματος αλλά του θύτη αποκλειστικά και επομένως, δεν είναι ντροπή να μιλήσει μια γυναίκα γι αυτό ανοιχτά. Η κ. Πετρουλάκη, επεσήμανε την ανάγκη εκπαίδευσης πάνω στις υγιείς σχέσεις στους έφηβους και στις έφηβες αλλά και εκπαίδευσης σε επαγγελματίες όπως είναι οι εκπαιδευτικοί, οι επαγγελματίες Υγείας καθώς οι γυναίκες όταν πηγαίνουν στα νοσοκομεία συχνά δεν τεκμηριώνουν γιατί δεν είναι απόρρητοι οι φάκελοι, οι αστυνομικοί που με διάφορα επιχειρήματα προσπαθούν να πείσουν τις γυναίκες να μην προχωρήσουν σε μηνύσεις, οι δικαστικοί κ.α. Η μεγαλύτερη μερίδα όλων αυτών, εκούσια ή ακούσια καταλήγουν σήμερα να αντιμετωπίζουν τα θύματα βίας με τα δικά τους στερεότυπα. Τέλος, η κ. Πετρουλάκη αναφέρθηκε στο τρέχον πρόγραμμα του Δικτύου, «Αντί-Δράσεις κατά της Βίας μεταξύ Ερωτικών Συντρόφων».

Λίγο πριν το κλείσιμο, έκαναν σύντομες παρεμβάσεις οι εκπρόσωποι του Κέντρου Γυναικείων Μελετών και Ερευνών (πρώην ΔΙΟΤΙΜΑ), του Κέντρου Γυναικών Καρδίτσας και του ΚΕ.Μ.Ο.Π Ναυπάκτου, ενώ η κ. Μάινα ξαναπήρε το λόγο εμβόλιμα για να μιλήσει για το πρόβλημα της πολυφαρμακίας στην Ελλάδα και τους συνιστώμενους τρόπους λήψης φαρμάκων.

Η μερίδα έκλεισε με τις ευχαριστίες της Αντιδημάρχου κ. Πόπης Γιαννοπούλου προς όλο το Τμήμα Πολιτικών Ισότητας των Φύλων και τον τμηματάρχη κ. Δ.Παπαχαραλάμπους, την Γ.Γ.Ι.Φ. και όλους όσοι δούλεψαν και βοήθησαν για τη δημιουργία του Ξενώνα. Ανέφερε μάλιστα, σε ιδιαίτερα συγκινησιακό κλίμα ότι ο ξενώνας αποτελούσε εξ αρχής το πρώτο και κύριο στοίχημα για τη θητεία της και αν και ολοκληρώθηκε μετά από πολλές γραφειοκρατικές αγκυλώσεις, στο τέλος του έτους θα είναι έτοιμος για να παράσχει την απαιτούμενη φροντίδα σε γυναίκες που προσπαθούν να βγουν από τις συμπληγάδες.

Πηγή: social activism

Share

Προγραμματική συμφωνία της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων (ΓΓΙΦ) με το περιφερειακό γενικό νοσοκομείο – μαιευτήριο Έλενα Βενιζέλου

Δημοσιεύουμε εδώ το δελτίο τύπου της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, καθώς θεωρούμε πως η συγκεκριμένη πρωτοβουλία κινείται σε μια κατεύθυνση θετική για την ικανοποίηση των αναγκών πολλών γυναικών. Βέβαια, παραμένει μια σταγόνα στον ωκεανό και για αυτό θα πρέπει να συνεχίζουμε να πιέζουμε για περισσότερες δομές. Ζητάμε από το κράτος και την ΓΓΙΦ περισσότερες ανάλογες δομές σε όλες τις πόλεις, δομές ενημέρωσης, πρόληψης και στήριξης των γυναικών, γιατί τις δικαιούμαστε.

 

Υπεγράφη στις 22 Νοεμβρίου 2012 Προγραμματική Συμφωνία μεταξύ της Γενικής Γραμματέως Ισότητας των Φύλων κ. Ζέττας M. Μακρή και του Διοικητή του Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου – Μαιευτηρίου Έλενα Βενιζέλου κ. Νικόλαο Φαλδαμή.

Αντικείμενο της Προγραμματικής Συμφωνίας αποτελεί η εξασφάλιση μόνιμης και τακτικής συνεργασίας για  την από κοινού υλοποίηση δράσεων στους τομείς τόσο της προστασίας της σεξουαλικής κι αναπαραγωγικής υγείας των γυναικών όσο και της πρόληψης και καταπολέμησης της βίας κατά των γυναικών.

Σε εφαρμογή της Προγραμματικής αυτής Συμφωνίας το ΠΓΝΜ Έλενα Βενιζέλου έχει διαθέσει μία Μαία – Σύμβουλο Αναπαραγωγικής και Σεξουαλικής Υγείας, η οποία βρίσκεται κάθε Τρίτη στο χώρο του Συμβουλευτικού Κέντρου Γυναικών-Πολύκεντρου της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων (Χαριλάου Τρικούπη 51 και Βαλτετσίου) και παρέχει υπηρεσίες ατομικής συμβουλευτικής σε θέματα αναπαραγωγικής και σεξουαλικής υγείας στις γυναίκες που απευθύνονται σε αυτό. Επιπλέον πραγματοποιεί ενημερωτικές διαλέξεις σε ομάδες γυναικών πάνω σε μια σειρά από θεματικές όπως:

  • Όσα πρέπει να γνωρίζει μια γυναίκα για το σώμα της (Υγιεινή-Έμμηνος Ρύση-Test Pap- Εξέταση μαστού-Οστεοπόρωση).
  • Οικογενειακός Προγραμματισμός (Σεξουαλικώς μεταδιδόμενα Νοσήματα-Αντισύλληψη -Προγεννητικός έλεγχος -Εξωσωματική Γονιμοποίηση).
  • Ισότητα των φύλων και διαφορετικότητα ως προς την αναπαραγωγική τους ιδιότητα.
  • Ο Μητρικός Θηλασμός  ως στάση ζωής.

Οι ενδιαφερόμενες είτε για τις διαλέξεις, είτε για τις συνεδρίες συμβουλευτικής, μπορούν να επικοινωνούν για πληροφορίες ή ραντεβού με το Συμβουλευτικό Κέντρο Γυναικών – Πολύκεντρο, καθημερινά 9πμ με 5μμ, στο τηλέφωνο 2103898085

Share

ΔΣΘ: Μία στις πέντε γυναίκες θύμα βίαιης συμπεριφοράς

Ψήφισμα κατά της βίας εναντίον των γυναικών εξέδωσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης για την “Παγκόσμια μέρα κατά της βίας εναντίον των γυναικών”.

Όπως τονίζεται στο ψήφισμα “Η βία κατά των γυναικών ασκείται στον ιδιωτικό χώρο, στην εργασία, στο δρόμο, σε όλες τις ηλικίες, είναι γενικευμένη και δεν αποτελεί μόνο προσωπικό ζήτημα, αλλά και πολιτικό και κοινωνικό. Οι στατιστικές φέρουν μία στις πέντε γυναίκες να υφίσταται τη βίαιη συμπεριφορά του συζύγου ή συντρόφου της.”

“Σήμερα που ζούμε με δραματικό τρόπο την οικονομική κρίση, η οποία μάλιστα είναι σε εξέλιξη και στην Ελλάδα εφαρμόζεται ένα πολύ αυστηρό πρόγραμμα οικονομικής λιτότητας που μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση του κοινωνικού κράτους, έχει επιδεινωθεί η κατάσταση και το όραμα για κοινωνία ισότητας των φύλων εξασθενίζει. Πρόκειται για σοβαρή οπισθοδρόμηση σε βάρος των αρχών για δίκαιη κοινωνία, όπου οι γυναίκες καλούνται να επωμιστούν μεγαλύτερα βάρη εν μέσω ανεργίας και των εντάσεων που προκύπτουν λόγω της ραγδαίας μείωσης των εισοδημάτων. Για τις γυναίκες είναι πανθομολογούμενο ότι πληρώνουν περισσότερο την οικονομική κρίση και ότι η ενδοοικογενειακή βία σε βάρος τους αυξάνεται. Η ανεργία αποκλείει την απεμπλοκή της γυναίκας από μία σχέση κακοποίησης, ενώ πρόβλημα παρουσιάζεται και στις καταγγελίες παρενόχλησης στο χώρο εργασίας. Η μείωση των κονδυλίων για κοινωνική πρόνοια, οδήγησε στην μείωση έως τον εκμηδενισμό των ελάχιστων ξενώνων για κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, επομένως η αρωγή του κράτους προς αυτές είναι ελάχιστη. Οι κλήσεις που ανακοίνωσε ότι δέχεται η γραμμή SOS που εγκαινίασε το 2010 η Γενική Γραμματεία Ισότητας, με τον αριθμό 15900, είναι χιλιάδες, αλλά προφανώς ελάχιστες σε σχέση με την μεγάλη έκταση της βίας. ” σημειώνει ο ΔΣΘ στο ψήφισμά του και προσθέτει ότι  ο νόμος 3500/2006 για την ενδοοικογενειακή βία, επισήμανε το φαινόμενο, όμως “αποδείχθηκε ανεπαρκής για την καταπολέμηση της βίας”

Διότι, όπως αναφέρει ο ΔΣΘ ” χωρίς ξενώνες, κονδύλια για δομές υποστήριξης και οικονομική αρωγή για τα θύματα, χωρίς μάλιστα την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση ήδη από το σχολείο ως προς την ισότητα και το σεβασμό της προσωπικότητας των γυναικών, δεν μπορεί να υπάρξει επιτυχημένη αξιοποίηση του νόμου”.

Τέλος ο ΔΣΘ εκφράζει την έντονη ανησυχία του, ενώ υπενθυμίζει ότι αν και το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο με ψήφισμα τον Ιούνιο 1986 έθεσε ως στόχο τη λειτουργία ενός ξενώνα κακοποιημένων γυναικών ανά 10.000 κατοίκους, στη Θεσσαλονίκη οι δομές υποστήριξης των γυναικών θυμάτων δεν είναι έως σήμερα ορατές. Προτείνει και υποστηρίζει την λήψη και άλλων μέτρων όπως την δημιουργία οικογενειακών δικαστηρίων, πλήρη ιατρική φροντίδα, συνταξιοδότηση σε περίπτωση αναπηρίας, οικονομική στήριξη με ευθύνη της πολιτείας για την γυναίκα θύμα βίας και την απαγόρευση διαφημιστικών μηνυμάτων ή προγραμμάτων που αναπαράγουν τα σεξιστικά στερεότυπα και καλλιεργούν τη βία κατά των γυναικών.

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης διακηρύσσει ότι “δεν θα σταματήσει να επισημαίνει το φαινόμενο της βίας, των αποκλεισμών και των διακρίσεων κατά των γυναικών, όπως και να υποστηρίζει σθεναρά τις δράσεις για την εξάλειψή τους”.

Πηγή: alterthess

Share

Η Πόλις εάλω;

της Λήδας Καζαντζάκη

Ερωτώ ζητώντας, απαιτώντας μια διαφορετική απάντηση από όλους όσοι διαδηλώνουν ότι «ανακαταλαμβάνουν την πόλι» μας, την πόλι της Αθήνας- αλήθεια πότε τους ανήκε;- και ότι «την επιστρέφουν στους δημότες της»- αλήθεια ποιους δημότες εννοούν, σε ποιους απευθύνονται;- ερωτώ ξανά.

Ερωτώ στηριζόμενη σε συγκεκριμένα, απτά παραδείγματα.

Θα αναφέρω ένα εξ αυτών που αφορά, δυστυχώς ακόμα και σήμερα κυρίως εμάς τις γυναίκες και τα παιδιά μας για τα οποία ακόμα και σήμερα φέρουμε επί της ουσίας εμείς οι γυναίκες τη συνολική ευθύνη της φροντίδας τους. Πρόκειται για το Δημοτικό Βρεφοκομείο της Αθήνας. Το οποίο είναι, μεταξύ άλλων, υπεύθυνο για 83 βρεφονηπιακούς σταθμούς και για πάνω από 5.000 βρέφη και προνήπια της Αθήνας. Ο φορέας αυτός υφίσταται από τον 19ο αιώνα και διακρινόταν μέχρι πρόσφατα για τις υποδειγματικές υπηρεσίες που προσέφερε στις εργαζόμενες.

Από το καλοκαίρι που ανέλαβα τη θέση της δημοτικής συμβούλου διαπιστώνω μια συνεχή απαξίωσή του από τη δημοτική αρχή. Λαμβάνει χώρα μέσω της αποψίλωσης του προσωπικού, που θέτει σε κίνδυνο την υγιεινή και την ασφάλεια των φιλοξενούμενων βρεφών και νηπίων. Ξεκίνησε με την απόλυση μεγάλου αριθμού(270) βρεφονηπιαγωγών αλλά και καθαριστριών που απασχολούνταν με σύμβαση εργασίας εδώ και 10 χρόνια στο βρεφοκομείο και διέθεταν έτσι την απαραίτητη εμπειρία για την άσκηση αυτού του τόσο σημαίνοντος λειτουργήματος. Τους οποίους η δημοτική αρχή προσπαθεί εν μέρει και κατ’ αρχήν να αντικαταστήσει με νέους που προσλαμβάνονται ακόμη(!) μέσω ευρωπαϊκών  προγραμμάτων(ΕΣΠΑ)και μέσω ΑΣΕΠ για 11 μήνες και στο μέλλον με εθελοντές, πρώην απολυμένους.  Με το ενδεικτικό αποτέλεσμα, στην τρομακτική πλειοψηφία των Σταθμών και κατά παράβαση του κανονισμού μια βρεφονηπιαγωγός-αντί για τρεις- να είναι υπεύθυνη για 20- αντί για 12 βρέφη!

Το μέγεθος της αναλγησίας και της ανευθυνότητας της δημοτικής αρχής φανερώθηκε κατάδηλα με την αποπομπή δυο μελών του Διοικητικού Συμβουλίου του Βρεφοκομείου που ανήκαν στην παράταξη του δημάρχου.  Η οποία πραγματοποιήθηκε με έκτακτες και συνοπτικές διαδικασίες άλλων σκοτεινών εποχών, γιατί αυτοί οι δύο άνθρωποι, επί πολλά χρόνια ενεργά μέλη του Δ.Σ,  ψήφισαν, κατά της γραμμής της παράταξης της δημοτικής εξουσίας, υπέρ της παραμονής των εν λόγω συμβασιούχων επί ένα δίμηνο, υπέρ της ασφάλειας των παιδιών.

Πρόκειται για τη κλασσική  πολιτική  αποδόμησης των εργασιακών σχέσεων και των δικαιωμάτων των εργαζομένων που  τον απαιτούμενο γι’ αυτήν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των εργαζομένων και διαλύει τον κοινωνικό ιστό με βάση τις επιταγές ενός ωμού φιλελευθερισμού. Όπου οι άνθρωποι υπολογίζονται ως οικονομικά μεγέθη, οι ευαισθησίες εκλείπουν, οι όποιες τυχόν απώλειες θεωρούνται παράπλευρες και αμελητέες.

Πιστεύω ότι το μόνο όπλο  ενάντια στις συγκρούσεις που έντεχνα δρομολογούνται, στη νέα βαρβαρότητα που έρχεται να πλήξει πρώτα τους πλέον ευάλωτους, τα παιδιά μας, και κατόπιν εμάς τις ίδιες, είναι η αντιστροφή τους και μέσα από αυτήν η αποδυνάμωσή τους. Είναι η συσπείρωση εργαζομένων και απολυμένων, βρεφονηπιαγωγών, τραπεζοκόμων καθαριστριών και γονιών. Είναι η προάσπιση του δημόσιου χώρου που μας ανήκει και συστηματικά αποσπάται από τους πολίτες της. Με δράσεις ειρηνικές, καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και συζητήσεις.

Για να δείξουμε ότι εμείς που αποτελούμε και χρηματοδοτούμε με τα τέλη μας το δήμο διαθέτουμε μια διαφορετική συνείδηση και αντίληψη του χώρου που μας περιβάλλει και των ανθρώπων με τους οποίους συνυπάρχουμε.

Για να μην αφήσουμε την Πόλι μας έκθετη σ’ αυτούς που θέλουν να την Αλώσουν.

 

 

Share

Η ισότητα και ο πολιτισμός έχουν περιορισμένο κοινωνικό όφελος

της Λίνας Φιλοπούλου

Ξαφνικά και αναιτιολόγητα πληροφορηθήκαμε την Τρίτη 2 Οκτωβρίου τη ματαίωση του υπ.αρ. 5/2012 ανοιχτού δημόσιου διαγωνισμού στο πλαίσιο του έργου με τίτλο “Παραγωγή καλλιτεχνικών έργων που προωθούν την ισότητα των δύο φύλων”, με μια απλή ανακοίνωση στο σάιτ της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, ενώ μάλιστα την προηγούμενη μέρα λίγες ώρες πριν τη λήξη της προθεσμίας για την υποβολή των προσφορών, είχε ανακοινωθεί δεκαήμερη παράταση, μετά από δημοσίευμα για υποτιθέμενη ελλιπή δημοσιότητα του διαγωνισμού.

Η απάντηση της γ.γ. Ισότητας Ζέτας Μακρή στην εφημερίδα “Αυγή”, όταν ρωτήθηκε για την ξαφνική και χωρίς καμία αιτιολόγηση ματαίωση του έργου ήταν η εξής: “πρόκειται για έργο με περιορισμένο κοινωνικό όφελος, ενώ η οικονομική συγκυρία απαιτεί οι αποδέκτες να είναι αριθμητικά περισσότεροι”.

Σίγουρα είναι μία αντιπαραθετική και καθόλου ικανοποιητική απάντηση σε σχέση με την ουσία του έργου όπως αυτή διατυπώνεται στους ειδικού στόχους του: “Οι τέχνες και ο πολιτισμός προβλέπονται στο ‘Εθνικό Πρόγραμμα για την ουσιαστική Ισότητα των Φύλων 2012-2013’ ως ειδικό θεματικό πεδίο δημόσιας πολιτικής, στο οποίο υπάρχει ανάγκη ανάπτυξης εξειδικευμένων πολιτικών ισότητας των φύλων. Ειδικότερα, τα στερεότυπα για τους άνδρες και τις γυναίκες αναπαράγονται και στον τομέα της τέχνης και του πολιτισμού, καθώς η πολιτιστική δημιουργία γενικότερα γίνεται ιμάντας μεταβίβασης των κοινωνικών αντιλήψεων, των στάσεων και των έμφυλων προτύπων των δημιουργών τους. Η ΓΓΙΦ δίνει προτεραιότητα στην ενίσχυση παραγωγής πολιτισμικής δημιουργίας στο τρίπτυχο: ταυτότητες φύλου – ισότητα των φύλων – δικαιώματα των γυναικών”.

Παρά το γεγονός ότι αυτά τα προγράμματα λειτουργούν σαν χαρτζηλίκι για τους άνεργους καλλιτέχνες που πλήττονται από την οικονομική κρίση, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για αποζημίωση των καλλιτεχνών για την οικονομική και επαγγελματική τους επιβάρυνση. Παρά το γεγονός ότι οι πολιτικές ισότητας υποβαθμίζονται στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης, αυτή η κίνηση από την Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων και του Υπουργείου Εσωτερικών αποδεικνύουν τους τακτικισμούς της μνημονιακής κυβέρνησης αλλά και τον εμπαιγμό δεκάδων άνεργων καλλιτεχνών που βιώνουν την ανασφάλεια της ανεργίας. Παρά το γεγονός ότι το πρόγραμμα ήταν ενταγμένο στο ΕΣΠΑ και θα εξασφαλιζόταν η απορρόφησή εκατομμυρίων ευρώ για το Εθνικό Πρόγραμμα για την Ουσιαστική ισότητα των Φύλων 2010-2013, δεν υπάρχει καμία ενημέρωση σε ποια άλλα παρεμφερή έργα θα διατεθούν αυτά τα 2,1 εκ. ευρώ από το ΕΣΠΑ, με κίνδυνο να χαθούν δια παντός.

Τελικά η αλλαγή των κοινωνικών αντιλήψεων, των στάσεων και των έμφυλων προτύπων των δημιουργών τέχνης και πολιτισμού, αλλά και η ουσιαστική ισότητα των δύο φύλων έχει περιορισμένο κοινωνικό όφελος για τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων.

 

 

 

 

Share

Ακύρωση του διαγωνισμού για τη δημιουργία καλλιτεχνικών έργων με θέμα την ισότητα των φύλων

της Ζωής Γεωργίου

Την Τρίτη 2 Οκτωβρίου 2012, ο «Δημόσιος Διαγωνισμός για τη δημιουργία καλλιτεχνικών έργων που καταπολεμούν τα στερεότυπα των φύλων και προωθούν την ουσιαστική ισότητα», στα πλαίσια του ΕΣΠΑ ακυρώθηκε από το Υπουργείο Εσωτερικών.

Είχε προηγηθεί παράταση 10 ημερών στην προθεσμία υποβολής και, ξαφνικά, η παράταση μετατράπηκε σε κατάργηση.

Όσοι και όσες καλλιτέχνες  είχαν υποβάλλει προτάσεις έμειναν μετέωροι, δικαιούνται πίσω τουλάχιστον  τα έξοδα προετοιμασίας.

Τα σχετικά χρήματα του ΕΣΠΑ χάθηκαν. Ακόμα κι αν γίνει μετάθεση κονδυλίων, ο χρόνος απορρόφησης απομακρύνεται.

Το θέμα του φύλου, κρίθηκε άλλη μια φορά δευτερεύον με προκλητικό τρόπο και με αιτίες στη σφαίρα του παράλογου.

Μήπως είναι αυτό η αρχή του ξηλώματος του Εθνικού Προγράμματος για την Ουσιαστική Ισότητα των Φύλων 2010-2013 που για πρώτη φορά ενσωμάτωσε σημαντικούς πόρους του ΕΣΠΑ;

Μήπως, τελικά, ενοχλεί ο ίδιος ο στόχος της ουσιαστικής ισότητας των φύλων;

Συμφωνούν τα κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση;

Συμφωνεί η αξιωματική αντιπολίτευση;

Share