Subscribe via RSS Feed

Tag: "έμφυλη βία"

Οι σεξουαλικές ελευθερίες σε κλοιό ανελευθερίας

Από τον Αντρέα της Ρώμης … στην Άννα της Αθήνας

της Μαρίας Λούκα

Η οικονομική κρίση έχει καθηλωτική ισχύ. Μονοπωλεί το δημόσιο ενδιαφέρον, την πολιτική σκηνή, τις ζωές των ανθρώπων. Τα κοινωνικά δικαιώματα υποχωρούν, πρώτα απ’ όλα τα δικαιώματα της LGBT κοινότητας. Σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Ιταλία ή η Κύπρος αυτή η διαπίστωση αποτυπώνεται αρκετά επώδυνα. Τα δικαιώματα των LGBT υποχώρησαν πριν καν προλάβουν να αναπτυχθούν.  Στη Ρώμη τις ίδιες μέρες που παραιτήθηκε ο Μάριο Μόντι και προκηρύχτηκαν εκλογές, διεξαγόταν το συνέδριο της IGLA Europe, της Ευρωπαϊκής οργάνωσης για τα δικαιώματα των LGBT ανθρώπων. Το συνέδριο αναπόφευκτα σκιάστηκε από την αυτοκτονία του «αγοριού με το ροζ παντελόνι». Ο 15 χρόνος Αντρέα μετά από ένα χρόνο sexual bulling και ομοφοβικών επιθέσεων στα social media κρεμάστηκε στο σπίτι του στη Ρώμη. Χιλιάδες Ιταλοί με σιωπηλές διαμαρτυρίες με κεριά βγήκαν στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν. Μέχρι και πρόεδρος της Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο έκανε παρέμβαση καταδικάζοντας τις ομοφοβικές συμπεριφορές.

«Είναι υποκριτικό το ενδιαφέρον αρκετών πολιτικών. Η περίπτωση του Αντρέα αντικατοπτρίζει το αδιέξοδο που βιώνουν χιλιάδες έφηβοι ομοφυλόφιλοι. Δε μπορούν να δουν τον εαυτό τους να αναγνωρίζεται, να υπάρχουν όπως είναι , να έχουν μέλλον. Όσο δεν υπάρχει σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία οι συμμαθητές τους δεν τους αποδέχονται και οι εκπαιδευτικοί είναι σε αμηχανία. Οι περισσότερες περιπτώσεις βίας δε φτάνουν στη δημοσιότητα. Υπάρχει μια άτυπη λογοκρισία για LGBT θέματα. Ούτε στην Αστυνομία πάνε τα θύματα γιατί φοβούνται ότι θα υποστούν δυσμενείς διακρίσεις.» επισημαίνει o Leonardo Monaco, από την οργάνωση Association Radical Certi Diritti. Μπορεί η Ιταλία να εξέλεξε την πρώτη γυναίκα τρανς στο Κοινοβούλιο αλλά υστερεί αρκετά στην κατοχύρωση δικαιωμάτων σεξουαλικής ελευθερίας.

Στον χάρτη που διαμορφώνει η Igla βαθμολογώντας τις χώρες ως προς την πρόοδο στην κατοχύρωση LGBT δικαιωμάτων με βάση 42 κατηγορίες, στην κατώτατη βαθμίδα τοποθετούνται καταρχήν ορισμένες χώρες της πρώην ΕΣΣΔ (Ρωσία -4,5/ Ουκρανία -4). Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης όμως τις χαμηλότερες βαθμολογίες καταγράφουν η Κύπρος (1), η Ελλάδα (2) και η Ιταλία (2,5). Χώρες όπως η Ρουμανία (6), η Βουλγαρία (6) ή η Κροατία (10) έχουν επιδείξει πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία. Στον αντίποδα, στις χώρες με τις καλύτερες βαθμολογίες κατατάσσονται η Μεγάλη Βρετανία (21), η Γερμανία (20), η Ισπανία (20) και η Σουηδία (18). Σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες ήδη από τη δεκαετία του ‘90 το θεσμικό πλαίσιο μεταβάλλεται στην κατεύθυνση όχι απλώς της κοινωνικής αποδοχής των LGBT αλλά της ισότιμης μεταχείρισης τους. Στο Βέλγιο, την Ισλανδία , την Ολλανδία, τη Νορβηγία, την Πορτογαλία, την Ισπανία και τη Σουηδία έχει θεσμοθετηθεί ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων. Στη Γαλλία η συζήτηση εξελίσσεται αυτές τις μέρες εν μέσω ομοφοβικών συλλαλητηρίων. Σε 17 χώρες της Ευρώπης υπάρχει μέριμνα για νομική κατοχύρωση των ομόφυλων ζευγαριών. Σε αρκετές χώρες υπάρχει δυνατότητα υιοθεσίας ή ορισμού του ομόφυλου ερωτικού συντρόφου ως δεύτερου κηδεμόνα των παιδιών. Ακόμα και οι πλέον συντηρητικοί δομικά χώροι, όπως η Εκκλησία απέχουν αρκετά από τα γνώριμα μας μεσογειακά κηρύγματα μίσους. Η Αγγλικανική Εκκλησία για παράδειγμα αποφάσισε πρόσφατα να επιτρέψει σε gay άνδρες που έχουν Σύμφωνο Συμβίωσης να χειροτονούνται επίσκοποι με την -αντιφατική ομολογουμένως – προϋπόθεση ότι θα κάνουν δήλωση αγαμίας.

Η Ελλάδα, από την άλλη, είναι ίσως η μοναδική χώρα διεθνώς που θέσπισε το Σύμφωνο Συμβίωσης αποκλειστικά για ετερόφυλα ζευγάρια. Η Πολιτεία δε δίνει καμιά δυνατότητα αναγνώρισης και θεσμικής κατοχύρωσης των ομόφυλων ζευγαριών. Γι’ αυτό το λόγο άλλωστε το ελληνικό κράτος έκατσε στο σκαμνί του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων δικαιωμάτων στις 16 Ιανουαρίου . Οι προσφεύγοντες είναι 6  Έλληνες υπήκοοι , μέλη της LGBT κοινότητας, που υποστηρίζουν ότι η μη επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης σε ομόφυλα ζευγάρια, συνιστά διάκριση. «Στην Ελλάδα είναι υποχρεωτική η στείρωση κατά τη φυλομετάβαση. Επιτρέπεται μεν η εγχείρηση αναπροσδιορισμού φύλου αλλά αφαιρούνται υποχρεωτικά όλα τα γεννητικά όργανα. Σε άλλες χώρες ακολουθείται άλλη διαδικασία, ώστε να μην ακυρώνεται η δυνατότητα αναπαραγωγής. Υπάρχει η παγκόσμια πρωτοτυπία το Σύμφωνο Συμβίωσης να αφορά ετερόφυλα ζευγάρια, ενώ δεν αναγνωρίζεται η δυνατότητα απόκτησης παιδιών. Αν πήγαινα στο Ηνωμένο Βασίλειο και γεννούσα η ληξιαρχική πράξη θα αναγνώριζε δύο μητέρες. Εμείς έχουμε υπόψη μας τουλάχιστον 15 οικογένειες ομόφυλων ζευγαριών με παιδιά στην Ελλάδα αλλά δεν κατοχυρώνονται νομικά» αναφέρει η Κατερίνα Κοσμίδου από την ΟΛΚΕ. Δίπλα σ’ αυτά πρέπει να συμπληρωθεί  η ύπαρξη του αναχρονιστικού  άρθρου 347 του Ποινικού Κώδικα που θεσπίζει διαφορετικό όριο ηλικίας για τη σύναψη σεξουαλικών σχέσεων μεταξύ ομοφυλόφιλων σε ανακολουθία  με τη Συνθήκη του Άμστερνταμ που έχει υπογράψει  το ελληνικό κράτος και η οποία ορίζει ρητά την κατοχύρωση της ισότητας ανεξάρτητα από το σεξουαλικό προσανατολισμό.

Η Βασιλική Κατριβάνου, βουλευτίνα του Συριζα αποτελούσε μαζί με τη Μαρία Γιαννακάκη από τη Δημάρ ,  τον Κώστα Τριαντάφυλλο από το ΠΑΣΟΚ, και το Χρήστο Καραγιανίδη επίσης από το Σύριζα την αντιπροσωπεία των Ελλήνων βουλευτών που πήραν μέρος στο συνέδριο της Igla και μεταφέρει την εμπειρία της «Υπάρχει κλιμάκωση της ομοφοβίας. Γινόμαστε ως χώρα όλο και πιο συντηρητικοί σε θέματα δημοκρατίας και ξαναγυρνάμε στην Εκκλησία και την οικογένεια. Εγώ όταν σπούδαζα στην Αμερική ο γραμματέας του τμήματος μου ήταν ο Steven. Μετά από λίγο καιρό ο Steven έγινε Stefani και ολόκληρη η πανεπιστημιακή κοινότητα τον υποστήριξε στη μετάβαση του».

Στην Αθήνα λίγες μέρες μετά την αυτοκτονία του 15χρονου Αντρέα , το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών έφερε στη δημοσιότητα την υπόθεση της 25χρονης τρανς Άννας. Για την Άννα η διάθεση να ολοκληρώσει τις σχολικές σπουδές της σε νυχτερινό σχολείο της Αττικής μετατράπηκε σ’ ένα μπαράζ ομοφοβικών, χλευαστικών σχόλιων και σωματικής βίας που έφτασε μέχρι την απόπειρα να την κάψουν περιλούζοντας την με εύφλεκτο υλικό. Το περιστατικό αυτό –απωθημένο στην πολύ βολική εκδοχή του «μεμονωμένου» γεγονότος– αποτελεί απλώς φωτογραφική στιγμή μιας περιόδου, όπου οι ομοφοβικές, επιθετικές και βίαιες συμπεριφορές εις βάρος των LGBT ανθρώπων πολλαπλασιάζονται. Σε αντιπαραβολή στη Σουηδία  η διοίκηση του σουηδικού ποδοσφαιρικού συλλόγου Sörskogens IF απέλυσε όλους τους ποδοσφαιριστές της επειδή προέβησαν σε ομοφοβικά σχόλια σε βάρος αντιπάλων τους στη διάρκεια πρόσφατης αναμέτρησης. Κίνηση που επιβεβαιώνει ότι η δημοκρατία είναι ένα διαρκές διακύβευμα του παρόντος. Για την Ελλάδα, πάλι, η δημοκρατία μετατρέπεται σε επίκληση του παρελθόντος σε μια πραγματικότητα που ολοένα και περισσότερο αντιστρατεύεται το πιο σημαντικό ευρωπαϊκό κεκτημένο, την κουλτούρα του διαφωτισμού και τη συνακόλουθη θεμελίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 

 

Share

Στη μνήμη …….

της Φλώρας Νικολιδάκη

Στη μνήμη της …………………….που μπήκε σ’ένα λεωφορείο, στο Νέο Δελχί. Τη βίασαν και τη σκότωσαν, τη βασάνισαν όπως κανείς διεστραμμένος βασανιστής δεν έχει φανταστεί να το κάνει.

Στη μνήμη της …………………….που γύριζε στο σπίτι της. Τη βίασε, την κομμάτιασε και την έκαψε, όπως ο χειρότερος βασανιστής στα στρατόπεδα της χιτλερικής Γερμανίας.

Στη μνήμη όλων των παιδιών, θυμάτων του πορνοτουρισμού  των διεστραμμένων ευρωπαίων και αμερικανών.

Στη μνήμη των θυμάτων των διεστραμμένων παιδεραστών, που ηδονίζονται ακόμα και με βρέφη 6 μηνών, που πεθαίνουν στα χέρια τους ή μπροστά στα μάτια τους, την ώρα που παρακολουθούν ζωντανούς και ακριβοπληρωμένους βιασμούς παιδιών.

Στη μνήμη της ηθικής όλων αυτών των εκσυγχρονισμένων «προοδευτικών», «μορφωμένων» και προβεβλημένων πολιτών, γυναικών και ανδρών, που ανήκουν σε όλο το πολιτικό-ιδεολογικό φάσμα της κοινωνίας, ακόμη και αριστερών και που ξεδιάντροπα υποστηρίζουν ότι μπορεί μια δικηγόρος, μια γυναίκα, να υπερασπιστεί ως δικηγόρος έναν βιαστή.

Στο Νέο Δελχί, στη μακρινή Ινδία: κανένας δικηγόρος δεν αναλαμβάνει την υπεράσπιση των βιαστών της αδικοχαμένης φοιτήτριας.

 

Share

Με αφορμή το τραγικό έγκλημα στην Ξάνθη. Ο βιασμός που ανεχόμαστε

της Σίσσυς Βωβού

Τραγικό και ακραίο, ο βιασμός, η σεξουαλική κακοποίηση και ο φόνος της νεαρής γυναίκας στην Ξάνθη πριν τα Χριστούγεννα. Ήδη ένας άνδρας βρίσκεται στα χέρια της αστυνομίας ως θύτης, με αδιάσειστα, απ’ ό,τι μαθαίνουμε από έγκυρες πηγές, στοιχεία. Συγκεκριμένα, η αστυνομία βρήκε δακτυλικό αποτύπωμά του σε παρακείμενο όχημα, ενώ όταν μπήκε στο σπίτι του, βρήκε εκεί το κινητό και την τσάντα της αδικοχαμένης κοπέλας.

Ο άνδρας ήταν γνωστός στην αστυνομία, αφού πριν ενάμιση περίπου χρόνο είχε κατηγορηθεί για απόπειρα βιασμού, είχε συλληφθεί και προφυλακισθεί για έξι μήνες, αλλά δυστυχώς απαλλάχθηκε με βούλευμα, όταν η καταγγέλλουσα απέσυρε την κατηγορία, απ’ ό,τι μαθαίνουμε λόγω της περιρρέουσας κοινωνικής ατμόσφαιρας, του πόνου και του στίγματος που υποφέρει το θύμα ενός βιασμού.

Με αφορμή το τραγικό αυτό γεγονός, είτε συμβαίνει σε μια ευρωπαϊκή χώρα σαν την Ελλάδα είτε σε μια μεγάλη ασιατική χώρα όπως η Ινδία, ας αναλογιστούμε άλλη μια φορά πόσο ένοχη για το βιασμό της μπορεί να θεωρείται μια γυναίκα, πόσο η κοινωνία αλλά και οι κρατικές αρχές σχετικοποιούν και εύκολα απαλλάσσουν ή ρίχνουν στα μαλακά τους κατηγορούμενους, πόσο πολλές φορές δεν πιστεύουν τα θύματα, όταν όλοι γνωρίζουμε, και πολύ περισσότερο οι ειδικοί, πόσο δύσκολο είναι να συλλέγουν αδιάσειστα στοιχεία και να φτάσει το θύμα στην καταγγελία του βιασμού του.

Στην προκειμένη περίπτωση η αστυνομία έδρασε αμέσως, και, απ’ ό,τι φαίνεται από δικές της ανακοινώσεις, ο κατηγορούμενος παραδέχθηκε την ενοχή του όταν βρέθηκαν τα αντικείμενα του θύματος στο σπίτι του.

Ας μην ξεχνάμε, όμως, άλλες περιπτώσεις, όπου η μεν αστυνομία δεν πιστεύει την καταγγέλλουσα, τα δε δικαστήρια δικάζουν και καταδικάζουν μετά από πέντε ή και δέκα χρόνια, αν στο μεταξύ δεν υπάρξει υποχώρηση της καταγγέλλουσας για τους λόγους που συνέβησαν και στην προαναφερθείσα περίπτωση.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του έλληνα πολίτη Αριστόβουλου Εμμανουήλ, που έχει καταγγελθεί από τέσσερις διαφορετικές τουρίστριες για βιασμό, το 2005 μετά από κρυφή χορήγηση βαριού υπνωτικού χαπιού, και ενώ για τη μία περίπτωση η υπόθεση τελεσιδίκησε μετά από εφτά χρόνια, και ο θύτης καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση, στις άλλες τρεις η δίκη δεν έχει αρχίσει ακόμα λόγω παραλείψεων των δικαστηρίων, αναβολών και συνεχών ενστάσεων από μεριάς της υπεράσπισής του.

Επίσης περιπτώσεις που, όταν η καταγγέλλουσα είναι αλλοδαπή και ο κατηγορούμενος έλληνας πολίτης, πολύ περισσότερο αστυνομικός, η αθώωση είναι η πιθανότερη έκβαση.

Οι γυναικείες οργανώσεις έχουν ζητήσει εδώ και χρόνια την αυτεπάγγελτη δίωξη του βιασμού, αλλά το ζήτημα της κοινωνικής συνείδησης γι’ αυτό το κακούργημα απαιτεί ενημέρωση, ανάλυση, ευαισθητοποίηση του κοινού με πολλές και διάφορες μορφές.

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στην Εποχή, 30/12/2012

Share

Τα παραλειπόμενα

αλιεύει η Σίσσυ Βωβού

Από την ενδιαφέρουσα ενημέρωση του xanthipress.gr, για το αποτρόπαιο συμβάν, θέλουμε να παρουσιάσουμε τμήμα από κάποια Παραλειπόμενα, όπως αναφέρονται:

Η αγανάκτηση δεν πρέπει να οδηγήσει στο αίτημα της αυτοδικίας, γιατί πρέπει να υπάρχει σεβασμός στην έννομη τάξη. Στην Κοινωνία της Αυτοδικίας, ευδοκιμούν διάφορα «φρούτα». Η Δικαιοσύνη κρίνει τη μεταχείριση κάθε εγκληματία και αυτή είναι το αποκούμπι της δημοκρατίας.

Όσο για την προηγούμενη απελευθέρωσή του, μετά την προφυλάκιση για απόπειρα βιασμού, αυτή προέκυψε από την ανάκληση της κατάθεσης του θύματος που αποπειράθηκε να βιάσει και όχι γιατί κάποιος δικαστικός λειτουργός δεν φρόντισε να προστατέψει την κοινωνία, αφού ως γνωστόν είχε κριθεί προφυλακιστέος.

Ανάμεσα στα πολλά και μεγάλα «φάουλ» των ΜΜΕ οι χοντράδες που είδαμε να γράφονται, οι υπερβολές που αποδείχτηκαν ψεύδη, αλλά και οι φράσεις και δηλώσεις που «επινοήθηκαν» για το δράστη, χωρίς ποτέ η Αστυνομία να πει κάτι παραπάνω για το προφίλ του.

Τα πολλά συγχαρητήρια του κόσμου απευθύνθηκαν στο δυναμικό της Αστυνομίας που κατάφερε να οδηγήσει το δράστη στη δικαιοσύνη μέσα σε 24 ώρες, σε εξιχνίαση ρεκόρ μιας τόσο σκληρής ανθρωποκτονίας, που συγκλόνισε την κοινή γνώμη.

Τέλος, μετά και τα σχόλια που έκαναν αναγνώστες του xanthipress.gr – όλοι τους σωστοί- πρέπει να επισημάνουμε ότι πράγματι, κάποιοι είχαν επενδύσει στην πιθανότητα να μην εξιχνιαστεί το έγκλημα και ,άρα, με πολύ εύκολο τρόπο να το αποδώσουν σε «μη Έλληνες» για να επακολουθήσουν όσα μπορεί να φανταστεί κανείς. Ευτυχώς εξιχνιάστηκε άμεσα γιατί ήδη από την πρώτη στιγμή πρόλαβαν κάποιοι –πολλοί κατά σύμπτωση- να παίρνουν τα αθηναϊκά κανάλια τηλέφωνο και να δηλώνουν ανώνυμα ότι είδαν δύο Πακιστανούς (αναγνώρισαν και την προέλευση) να φεύγουν από την οικοδομή. Αρρωστημένα μυαλά, αρρωστημένες αντιλήψεις. (είναι αυτό που λέγαμε για την κοινωνία της «αυτοδικίας»…)
 

Share

Ο βιασμός είναι ένα ψυχολογικό και σωματικό βασανιστήριο

της Φλώρας Νικολιδάκη

Αφήνει  ανεξίτηλα ψυχικά σημάδια, όσα χρόνια κι αν περάσουν, αν ζήσει βέβαια το θύμα..

Με αφορμή την δολοφονία μιας ακόμα γυναίκας, μετά από πολύωρο βασανισμό, μας έρχονται στο μυαλό πρόσφατα γεγονότα που αιτιολογούν γιατί η κοινωνία μένει λοβοτομημένη μπροστά στο έγκλημα του βιασμού:

Πριν λίγα χρόνια, η «έγκριτη» κοινωνία της Αμαρύνθου, απεφάνθη πολύ πριν τα δικαστήρια, όταν νεαροί «καθόλα κανονικών οικογενειών της πόλης», βίασαν ομαδικά συμμαθήτριά τους: «τάθελε η Βουλγάρα».

Όταν συνέβη ο βιασμός της νεαρής κοπέλας στην Πάρο, και πάλι η «απόφαση» της κοινωνίας ήταν εύκολη: «θάνατος στον Πακιστανό»

Τώρα τι θα πει η κοινωνία, άραγε? Εδώ πρόκειται για υπόθεση μεταξύ ελλήνων. Υπάρχει βέβαια και μια περίπτωση να ακούσουμε ότι το θύμα δεν ήταν και πολύ προσεκτικό.

Υπάρχει μια περίπτωση να δούμε να ορθώνεται μπροστά μας αρραγές το μέτωπο της πατριαρχίας:

Ανδρες εθισμένοι, και γι αυτό μαζικά ένοχοι, στη «χρήση» γυναικών σε αναγκαστική πορνεία.  Γυναίκες που σιωπούν για να μη χαλάσουν τα «σπίτια τους». Επαγγελματίες, γιατροί και δικηγόροι που ουδέποτε ανέλαβαν μια πρωτοβουλία στα μεταπολιτευτικά χρόνια της Ελλάδας, για να δείξουν με αδιάσειστα στοιχεία, τι είναι ο βιασμός.

Και η αριστερά? Νέα ήθη και έθιμα.

-Μπορεί ένας ή το χειρότερο μια δικηγόρος, να υπερασπιστεί κατηγορούμενο για βιασμό? – Βεβαίως απάντησαν στελέχη της γραμματείας του Σύριζα. Τη δουλειά τους κάνουν..

-Που πήγε η ποσόστωση στην πρόσφατα εκλεγμένη γραμματεία του Σύριζα? – Δεν χρειάζεται, απάντησαν τα στελέχη, και βέβαια  η εναντίωση στην ποσόστωση, κερδίζει έδαφος στο ριζοσπαστικό κόμμα της αριστεράς.

Άντε μετά να βγεις να πεις ότι χρειάζονται προγράμματα στα σχολεία. Την απάντηση τη βλέπω μπροστά μου:

-Τι λες κυρά μου? Εδώ δεν έχουμε πετρέλαιο και θα πεθάνουμε από την αιθαλομίχλη και συ θέλεις μαθήματα για τη γυναικεία ισοτιμία? Αυτά λέτε και θα είσαστε μια ζωή γραφικές..!

 

 

 

 

Share

Με αφορμή τον ομαδικό βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ινδία

της Δήμητρας Σπανού

“Από όλα τα δεινά για τα οποία ο άντρας έχει κάνει τον εαυτό του υπεύθυνο, κανένα δεν είναι τόσο εξευτελιστικό, τόσο συγκλονιστικό και τόσο βάναυσο όσο η κακοποίηση του καλύτερου μισού της ανθρωπότητας, του γυναικείου φύλου”. Μαχάτμα Γκάντι

Τις προηγούμενες μέρες μια από τις πιο συγκλονιστικές ειδήσεις σε όλο τον κόσμο ήταν εκείνη του ομαδικού βιασμού μιας φοιτήτριας σε λεωφορείο στο Νέο Δελχί. Η 23χρονη επιβιβάστηκε σε συνοικία στο νοτιοδυτικό τμήμα της πόλης. Μια ομάδα αντρών της επιτέθηκε, την βίασαν και την ξυλοκόπησαν άσχημα εντός του λεωφορείου, ενώ στο τέλος την εγκατέλειψαν γυμνή στην άκρη του δρόμου. Το θύμα νοσηλεύεται σε κρίσιμη αλλά σταθερή κατάσταση. Ακολούθησαν διαμαρτυρίες σε διάφορες περιοχές, που κατέληξαν μάλιστα σε συγκρούσεις με την αστυνομία. Εξαιτίας της οργής που προκάλεσε η επίθεση, το θέμα προβλήθηκε από πολλά μέσα, πήρε διάσταση και γνωρίζουμε πως έξι άτομα έχουν συλληφθεί. Αποτέλεσε όμως και μια αφορμή για να συζητηθεί εκ νέου το φαινόμενο της κακοποίησης των γυναικών στην Ινδία, που έχει εκλάβει ανησυχητικές διαστάσεις.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του CNN, τα τελευταία 40 χρόνια το ποσοστό των βιασμών στη χώρα έχει αυξηθεί κατά 875% με βάση επίσημα στοιχεία, από 2.487 το 1971 σε 24.206 το 2011. Μόνο στο Νέο Δελχί, οι καταγραφές κάνουν λόγο για 572 βιασμούς το 2011 και πάνω από 600 το 2012. Βιασμοί και παρενοχλήσεις συμβαίνουν καθημερινά, όμως τις περισσότερες φορές η κοινωνία στέκεται απαθής, τα θύματα κατηγορούνται και οι δράστες μένουν ατιμώρητοι. Οι γυναίκες φοβούνται να καταγγείλουν τα περιστατικά στην αστυνομία, καθώς όχι μόνο κατηγορούνται πως φταίνε -η άποψη πως αν μια γυναίκα δεν είναι απολύτως καλυμμένη θέλει να βιαστεί είναι διαδεδομένη ακόμα και σε αστυνομικούς- αλλά και γιατί υπάρχουν αναφορές για ομαδικούς βιασμούς γυναικών μέσα σε αστυνομικά τμήματα.

Στην Ινδία δεν υπάρχει κανένας νόμος για σεξουαλική βία και παρενόχληση. Βιασμός θεωρείται μόνο η κολπική διείσδυση πέους, ενώ κάθε άλλη περίπτωση βαρύνεται με την κατηγορία της “προσβολής ή εξευτελισμού της σεμνότητας μιας γυναίκας” ή “παραβίαση της ιδιωτικής ζωής της”. Η μέγιστη ποινή είναι φυλάκιση ενός έτους ή πρόστιμο ή και τα δύο.

Ακολουθούν τρία βίντεο (στα αγγλικά) από τα σχετικά ρεπορτάζ:

Στο πρώτο, με τίτλο “Women on alert after gang rape in India”, η Malika Kapur συνομιλεί με νέες κοπέλες για το θέμα των βιασμών και πώς αυτές το αντιμετωπίζουν.

Στο δεύτερο, με τίτλο “Outrage over suspected India gang rape”, η Summina Udas μεταφέρει την οργή των διαμαρτυρόμενων και εκπροσώπων φορέων, που αισθάνονται συχνά ανήμποροι να απαντήσουν δραστικά σε ένα φαινόμενο με κοινωνικές ρίζες

Στο τρίτο βίντεο, με τίτλο “Gang-raped girl can’t leave home”, η Summina Udas μιλάει για το πώς ένα θύμα ομαδικού βιασμού και η οικογένειά της αντιμετώπισαν το τραγικό συμβάν.

Οι ρίζες της σεξουαλικής κακοποίησης των γυναικών στη χώρα βρίσκονται στην βαθιά πατριαρχική κουλτούρα της κοινωνίας, που ευνοεί τους άντρες ακόμα και πριν τη γέννησή τους, ενώ καταδικάζει τις γυναίκες σε μια ζωή υποτέλειας. Τα κορίτσια ακόμα δένουν “Raksha bandhan”-“δεσμά ασφαλείας”- γύρω από τους καρπούς των αδερφών τους ως σύμβολο του καθήκοντος προστασίας. Επιπλέον μεγαλώνουν με τις διδαχές αρχαίων κειμένων, όπως το Manu Sanghita, σύμφωνα με το οποίο: “όταν μια γυναίκα είναι νέα, καθοδηγείται από τον πατέρα της. Όταν είναι μεγαλύτερη καθοδηγείται από τον σύζυγό της. Όταν είναι πολύ μεγάλη, καθοδηγείται από το γιο της”.

Όμως αυτή ακριβώς η “παράδοση” επιτρέπει αυτά τα περιστατικά βίας. Σύμφωνα με παλιότερο δημοσίευμα της Guardian αναφέρονται μερικά ενδεικτικά στοιχεία:

  • 45% των κοριτσιών παντρέυονται πριν κλείσουν τα 18
  • το 2010 καταγράφηκαν 56.000 θάνατοι μητέρων
  • 52% των έφηβων κοριτσιών και 57% των έφηβων αγοριών θεωρούν ότι είναι δικαιολογημένο ένας άντρας να χτυπά τη γυναίκα του
  • μεταξύ 2010 και 2011 υπήρξε αύξηση των σε καταγεγραμμένα εγκλήματα κατά των γυναικών, που αγγίζουν τα 228.650 συνολικά. Το μεγαλύτερο άλμα ήταν σε περιπτώσεις υπό τον “νόμο απαγόρευσης της προίκας” ( 27,7%), σε απαγωγές (19,4%) και σε βιασμούς (9,4%).
  • Χαρακτηριστικά είναι τα ποσοστά εκτρώσεων σε περίπτωση κυοφορίας θηλυκού εμβρύου. Οι αριθμοί αγγίζουν τα 12 εκατομμύρια για τα τελευταία 30 χρόνια. Αν και είναι παράνομη η έκτρωση λόγω φύλου, τα περιστατικά είναι συχνά και συμβαίνουν ακόμα και με τη βοήθεια παράνομων κλινικών. Στους λόγους αναφέρονται η παραδοσιακή προτίμηση στους γιούς, η πρακτική της προίκας και η ανησυχία για την ασφάλεια των κοριτσιών απέναντι στην εκμετάλλευση και την κακοποίηση.

Σε αυτά θα πρεπει να προστεθούν τα στοιχεία του κράτους που δείχνουν ότι μια γυναίκα βιάζεται κάθε 20 λεπτά στη χώρα.

Το συγκεκριμένο άρθρο είχε γραφτεί με αφορμή ένα παρόμοιο περιστατικό που συνέβη τον περασμένο Ιούλιο. Τότε, μια ομάδα αντρών είχε επιτεθεί σε μια γυναίκα που έβγαινε από μπαρ καταμεσής του δρόμου. Οι περαστικοί αντί να φωνάξουν την αστυνομία, άρχισαν απλώς να καταγράφουν το περιστατικό με τα κινητά τους. Το περιστατικό έγινε γνωστό καθώς ανάμεσα στο κοινό υπήρχε ένας εικονολήπτης που -φυσικά!- άρχισε να τραβάει πλάνα για το κανάλι του. Αυτά έδειχναν το πλήθος να της σκίζει τα ρούχα και ζούμαραν στο στήθος και τα μπούτια της. Όμως το πιο ενοχλητικό είναι, ότι για άλλη μια φορά ήταν το θύμα που κατηγορήθηκε και στηλιτεύτηκε, με την δικαιολογία πως ήταν μεθυσμένη… Η γυναίκα κακοποιούνταν επί 45 λεπτά μέχρι την άφιξη της αστυνομίας. Όμως όταν η αστυνομία έφτασε, πήρε το θύμα για ανάκριση ενώ δεν έκανε καμία προσπάθεια να συλλάβει τους άντρες-δράστες. Άλλωστε, είναι κοινή η αντίληψη ότι γυναίκες που επισκέπτονται μπαρ και κλαμπ ή πίνουν αλκοόλ είναι πόρνες, οπότε όχι μόνο δεν προστατεύονται (λες και οι πόρνες πρέπει να κακοποιούνται) αλλά επιπλέον συλλαμβάνονται και κατηγορούνται. Αυτό συμβαίνει ακόμα και στην θεωρούμενη ως κοσμοπολίτικη Βομβάη.

Δείτε παρακάτω ένα βίντεο για το συγκεκριμένο περιστατικό

Τα εγκλήματα κατά των γυναικών στη χώρα είναι πολλά και σοκαριστικά. Σε περιπτώσεις που έχουμε κατά καιρούς διαβάσει περιλαμβάνονται ακόμα και πολύ ακραίες μορφές βίας, όπως το δημόσιο ξεγύμνωμα και ξύρισμα ως ποινή για μοιχεία, τον παραδειγματικό αποκεφαλισμό κόρης από πατέρα, ακόμα και την περίπτωση άντρα που είχε περάσει κλειδαριά στα γεννητικά όργανα της γυναίκας του.

Όμως τίποτα δεν είναι πιο τρομαχτικό από τον καθημερινό φόβο που βιώνουν όλες οι γυναίκες … παντού. Ακόμα και στις μεγαλουπόλεις όπου συντελείται το λεγόμενο οικονομικό θαύμα της χώρας, εκεί όπου χτίζονται ουρανοξύστες και μεταφέρονται επιχειρήσεις από τη Δύση, οι γυναίκες φοβούνται να περπατήσουν στους δρόμους, να χρησιμοποιήσουν μέσα μαζικής μεταφοράς, να πάνε στο θέατρο. Οι φοιτήτριες δε, αποτελούν μια από τις πιο ευάλωτες ομάδες, λες και η κοινωνία τις τιμωρεί επειδή θέλουν να προκόψουν μόνες τους. Ταυτόχρονα, η ενδοοικογενειακή βία παραμένει μια διαρκής πληγή, καθώς πίσω από τις κλειστές πόρτες διαπράττονται τα χειρότερα εγκλήματα.

Η νομοθεσία προφανώς έχει προχωρήσει τα τελευταία χρόνια, αν και υπάρχουν κραυγαλέες ελλείψεις. Φορείς, δημοσιογράφοι και ομάδες γυναικών προσπαθούν να αναδείξουν το πρόβλημα, να πιέσουν για τη λήψη μέτρων και να μιλήσουν για μια εναλλακτική κοινωνία με πρισσότερο σεβασμό. Μάλιστα, μετά την πρόσφατη εβδομάδα κινητοποιήσεων, πορειών και συγκρούσεων για την υπόθεση του βιασμού της 23χρονης φοιτήτριας, η αστυνομία ανακοίνωσε ότι θα εντείνει τους ελέγχους και τις περιπολίες, ενώ δεν αποκλείεται να υπάρξουν και νέες νομοθετικές ρυθμίσεις. Όμως όσο οι γυναίκες αντιμετωπίζονται ως οικιακοί σκλάβοι χωρίς ανθρώπινα δικαιώματα, που η αξία τους μετράται μόνο με βάση τη γονιμότητά τους και  είναι ιδιοκτησία πατεράδων συζύγων και γιών το πρόβλημα θα παραμένει. Η πραγματικότητα δείχνει πως χρειάζονται ουσιαστικά βήματα σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής ώστε να αλλάξουν οι συνειδήσεις και οι πρακτικές που καταδικάζουν τις γυναίκες σε αυτή τη θέση.

 

Share

Η εκδίκηση μιας Λολίτας

Αν μια μαμά φωτογράφιζε σήμερα το τετράχρονο κοριτσάκι της σαν Λολίτα με ζαρτιέρες, σε τολμηρές στάσεις και με τα γεννητικά όργανά του να φαίνονται ξεκάθαρα, δεν θα πρόφταινε ούτε μέχρι την γκαλερί της γειτονιάς της να φτάσει για να τις εκθέσει. Θα τη συνελάμβαναν για διακίνηση πορνογραφικού υλικού.

Τη δεκαετία, όμως, τού ’70 η Ρουμάνα φωτογράφος Ιρίνα Ιονέσκο με τέτοια, μαυρόασπρα, ερωτικά ενσταντανέ τής μικρής Εβα έγινε διάσημη, πλούσια, κοσμογυρισμένη και ανακηρύχτηκε «σύμβολο της γκόθικ κουλτούρας» και «grande dame τής erotica».

Επειδή, όμως, οι εποχές αλλάζουν και τα κακοποιημένα κοριτσάκια μεγαλώνουν και λύνουν καμιά φορά τους λογαριασμούς τους με τους γονείς τους, τη Δευτέρα δικαστήριο του Παρισιού καταδίκασε την 77χρονη σήμερα φωτογράφο σε πρόστιμο 10 χιλιάδων ευρώ για βλάβη της εικόνας και της ιδιωτικής ζωής της κόρης της.

Η Εβα, που σήμερα, στα 47 της χρόνια, είναι αρκετά γνωστή ηθοποιός και κινηματογραφίστρια, ζήταγε, βέβαια, πολύ περισσότερα: 200 χιλιάδες ευρώ αποζημίωση, καθώς και να απαγορεύσουν στη μητέρα της να εκμεταλλεύεται στο εξής τις περίφημες φωτογραφίες, μέρος των οποίων ανήκουν στο Δημαρχείο τού Παρισιού και στην Εθνική Βιβλιοθήκη τής Γαλλίας.

Γυμνό σε Playboy και Penthouse

Η δίκη απασχόλησε τη γαλλική κοινή γνώμη. Οι δυο γυναίκες, που δεν μιλιούνται εδώ και πολλά χρόνια, δεν ήρθαν αντιμέτωπες στο δικαστήριο η μία με την άλλη. Εβγαλαν το φίδι απ” την τρύπα οι δικηγόροι τους. Ο δικηγόρος τής Ιρίνα δήλωσε ότι οι φωτογραφίες έγιναν σε μια εποχή «πολύ πιο φιλελεύθερη και ανεκτική». Ο δικηγόρος τής Εβα αντέτεινε ότι και τότε ακόμα «τα δίκτυα των παιδοφίλων είχαν μεγάλη επιρροή».

Και συμπλήρωσε: «Το ζήτημα που κρίνει αυτό το δικαστήριο είναι η ελευθερία του ατόμου σε αντιδιαστολή με την τέχνη. Από αυτό το κορίτσι έκλεψαν τα παιδικά του χρόνια. Πώς είναι δυνατόν να απομακρύνεις τα πόδια ενός παιδιού τεσσάρων χρονών για να φανούν τα γεννητικά του όργανα; Καμιά ελευθερία δεν έχει σχέση με τέτοιες αθλιότητες. Το κοριτσάκι πόζαρε γυμνό, όπως στις χειρότερες φωτογραφίες του Playboy και του Penthouse».

Δεν μιλούσε μεταφορικά. Προκλητικές, αισθησιακές, στα όρια του πορνό φωτογραφίες της μικρής Εβα δημοσιεύτηκαν το 1976 στην ιταλική έκδοση τού Playboy (ήταν 11 χρόνων), το 1978 στην ισπανική έκδοση τού Penthouse, ενώ έγιναν και πρωτοσέλιδο στο Der Spiegel. Το 1977 η Ιρίνα, πάντως, έχασε την επιμέλεια τής κόρης της, την οποία ανέλαβε και φρόντισε η οικογένεια τού καλύτερου φίλου και συμπαραστάτη της, τού μετέπειτα κορυφαίου Γάλλου σχεδιαστή παπουτσιών Κριστιάν Λουμπουτάν. Ηδη είχε κάνει την πρώτη της (σεμνή πάντως) εμφάνιση στο σινεμά, παίζοντας στον «Ενοικο» τού Πολάνσκι.

Η Ιρίνα Ιονέσκο πριν ανακαλύψει τη φωτογραφία σε σχετικά μεγάλη ηλικία (39 χρόνων) είχε περάσει μια περιπετειώδη ζωή. Γεννημένη στο Παρίσι από Ρουμάνους γονείς, που την εγκατέλειψαν στα 4 της χρόνια, ανατράφηκε στην Κονστάντζα από συγγενείς της, καλλιτέχνες τού τσίρκου.

Αυτό ήταν. Κατέληξε να τριγυρίζει με τσίρκα σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, κάνοντας ένα νούμερο με βόες. Μετά έγινε χορεύτρια, ηθοποιός στη Δαμασκό και ερωμένη ενός πλούσιου Ιρανού χαρτοπαίκτη. Επέστρεψε στο Παρίσι για να σπουδάσει τέχνη και τότε μπήκε στη ζωή της η φωτογραφία, μία Nikon F, που χρησιμοποιεί ακόμα. Με την πρώτη έκθεσή της το 1970, μια σειρά από φωτογραφίες μισόγυμνων γυναικών με δαντέλες, λουλούδια και διάφορα φετιχιστικά σύμβολα, έγινε αμέσως διάσημη.

Tην εκβίαζε για να ποζάρει

Η ίδια έχει εξηγήσει ότι ο αποκλειστικά γυναικείος ερωτικός της κόσμος αντανακλούσε την «απώλεια τής μητέρας της». «Εψαχνα πάντα τη γυναίκα, που είχα χάσει», έλεγε. Η κόρη της δεν συμμερίστηκε ποτέ αυτή την ευαίσθητη, πληγωμένη πλευρά της. Σε συνέντευξή της στη «Μοντ» το 2011 η Εβα την παρουσίασε σαν μια υπολογίστρια και ψυχρή γυναικά. «Πόζαρα για πορνογραφικές φωτογραφίες από 4 χρονώ. Τρεις φορές την εβδομάδα, επί δέκα χρόνια.

Ηταν αποτέλεσμα εκβιασμού: εάν αρνιόμουνα δεν μου αγόραζε φορέματα. Και δεν την έβλεπα παρά μόνο στη διάρκεια των φωτογραφήσεων. Η μητέρα μου δεν ασχολήθηκε ποτέ μαζί μου. Η μόνη μας επαφή ήταν οι φωτογραφίες. Ηταν σαν να με έκλεινε σε ένα κουτί και να μού έλεγε: γίνε όμορφη και σκάσε».

Η Εβα σπούδασε θέατρο στο πλευρό τού Πατρίς Σερό και άρχισε να κάνει την ηθοποιό. Και, ξαφνικά, το 2011 γύρισε την πρώτη της ταινία με τίτλο «My little princess», που ήταν μια μυθοπλαστική εκδοχή τής τραυματικής σχέσης με τη μητέρα της και της χαμένης της αθωότητας. Τον ρόλο τής Ιρίνα έπαιζε η σπουδαία Ιζαμπέλ Ιπέρ. «Δεν της έδειξα ποτέ τις χειρότερες φωτογραφίες, που μού είχε βγάλει η μητέρα μου. Γιατί θα έπαιζε κρατώντας όπλο, θα ένιωθε υποχρεωμένη να με υπερασπιστεί. Ηθελα όμως από την Ιπέρ να κτίσει έναν ρόλο», είχε πει τότε.

Κι αν αναρωτιέστε πώς κρίνει την Ιρίνα σαν φωτογράφο, η Εβα μόνο καλά λόγια έχει. «Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη ποιότητα στο έργο της. Πρέπει να ξεχωρίζετε το φόντο από τη φόρμα. Εγώ αντιδρώ στο ερωτικό φόντο, που είμαι εγώ η ίδια. Η φόρμα της είναι σαγηνευτική και δηλητηριώδης».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Share

Το σώμα ως μαρτυρία και το σώμα ως κανιβαλισμός

της Ελένης Καρασαββίδου

Η ιστορία της εξουσίας, όπως έχει γραφτεί, είναι η ιστορία των σωμάτων και των αναπαραστάσεών τους. Γιατί το σώμα – υποκείμενο, χτίζοντας τη μνήμη, υπόκειται πρώτο και ξεχνά τελευταίο. Αλλά και γιατί το συλλογικό σώμα χρησιμοποιείται για να δομήσει ή να επιβεβαιώσει (συχνά και τα δυο αλληλοτροφοδοτούμενα) σύνορα και έμφυλες, εθνικές και ταξικές ιεραρχίες αλλά και ιδεολογικούς (ιδεοληπτικούς στ’ αλήθεια) ολοκληρωτισμούς.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κοινωνιολογία της ετερότητας έχει δείξει ότι «η στοχοποίηση ενός προσώπου ή μιας ομάδας ως βλαπτικού, μολυσματικού, μοχθηρού, τρέπεται σε προσωποποίηση μιας ευρύτερης απειλής (του διαβόλου ή του Ισλάμ από τη μια ή του κοινωνικού φιλελευθερισμού από την άλλη για παράδειγμα) κι έχει ως συνέπεια την κοινωνική του απομόνωση, κι άρα την ποινικοποίηση των σχέσεων του και την εργασιακή ή/και κοινωνική του απαξίωση.

Το είδαμε με πρωτοφανή ένταση το φαινόμενο αυτό τόσο στη απίστευτη υποκρισία σε σχέση με τις οροθετικές (ρημαγμένες από τις διελκυστίνδες μιας κοινωνίας κυνικών ανθρωποεμπόρων από τη μια και “αθώων” μάτσο πελατών από την άλλη, και κατηγορούμενες από παντού κι από πάνω) όσο και στον τρόπο προεκλογικής δράσης της Χρυσής Αυγής.

Γιατί οι ιστορίες για βιασμούς από μετανάστες σε νεαρά ζευγάρια Ελλήνων διαχύθηκαν όπως η φωτιά στα σπαρτά στην ελληνική επαρχία και πάντα “κάποιος/α άκουσε κάτι από κάπου”. Όπως στην Κόρινθο που “τα κακά μίντια κάλυψαν ομαδικό βιασμό Νεαρών Ελλήνων που οδήγησε στον θάνατο του ενός” κι όπου η Χρυσή Αυγή απέσπασε το εμβληματικό 12%. Σε έρευνα όμως που έκανε η Λ. Στεφάνου για αναφορές παρόμοιων περιπτώσεων αποκαλύφθηκε ότι ούτε στα αστυνομικά ούτε στα ιατρικά αρχεία των περιοχών υπάρχουν οι συγκεκριμένες καταγραφές.

Το συλλογικό σώμα (της γυναίκας που πρέπει να προστατεύεται πχ και του άντρα που πεθαίνει για να προστατεύσει), έχει ανάγκη από ένα συλλογικό κακό. Και μέσα από αυτό επαναορίζονται ιεραρχίες και σύνορα “περιούσιων που διώκονται” (κι εδώ η αριστερά θα πληρώσει κάτι ιδεολογικά της δάνεια, αφού από την αντι-διαλεκτική γελοιότητα του εθνομηδενισμού έφτασαν όπως αναμενόταν κάποιοι στο άλλο αντι-διαλεκτικό άκρο προωθώντας με μη πολιτικούς όρους το δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο) και “μαυριδερών που διώκουν”.

Το πολιτικό διαταύτα ενός τέτοιου κειμένου όμως δεν είναι φυσικά να δικαιολογήσει ή να απαξιώσει “ιδεολογικοποιώντας” την, (ή απο-ιδεολογικοποιόντας την στ’ αλήθεια;) την εγκληματικότητα (και μάλιστα τον βιασμό και δη μετά φόνου) από όπου κι αν προέρχεται. Το σώμα του καθενός ξεχνά τελευταίο, κι αυτό το σώμα το σεβόμαστε.

Αλλά να καταδείξει ότι ο τρόπος αναπαράστασης του «κακού» σχετίζεται βαθιά με την διαδικασία «ετεροποίησης», ανοικείωσης με άλλα λόγια, αυτού που βγαίνει έξω από τον κύκλο του «εμείς» κι έρχεται απ τα μαύρα δάση (για να θυμηθούμε λίγο τον Μπρεχτ). Συμπεριλαμβάνει άρρητες μορφές αντίληψης του «εγώ» και του «εμείς» κι άτυπες μορφές διαπραγμάτευσης και επικοινωνίας με το «άλλο» (όπως το βαθύ ανθρωπολογικό ταμπού της “γυναίκας της φυλής” και όχι μόνο) οι οποίες διέπουν τις ομαδικές και διομαδικές σχέσεις που δεν είναι πολιτικά ουδέτερες κι έχουν στόχους.

Ο βιασμός των πελατών στα θύματα του trafficking (παρόλο που αν αντιμετωπίσουμε ως ανθρώπινα πλάσματα τα τελευταία κι όχι ως υποκείμενα πατερναλισμού ή ματερναλισμού δεν θα τους αφαιρέσουμε τον “εαυτό” κι άρα ένα ποσοστό προσωπικής ευθύνης που όμως έπεται κατά πολύ των εμπόρων και των πελατών) δεν διαχύθηκαν πχ ώστε να γίνουν αστικός μύθος ή μύθος της ελληνικής επαρχίας. Δεν συνειδητοποιεί η ελληνική κοινωνία τον βαθύ σεξισμό της με πρώτα θύματα της μετανάστριες. Κι άλλωστε στην φριχτή ιστορία των οροθετικών που χειραγωγήθηκε τόσο από μια σάπια και βαθύτατα υποκριτική κοινωνία αξίζει να αναρωτηθεί κανείς βλέποντας τις φωτογραφίες των οροθετικών τι είδους ανδρών μπορεί και φαντασιώνει με τέτοια ρημαγμένα κορμιά, παλικαρίζει απαιτώντας απροφύλακτο σεξ (ποιος κόλλησε ποιον άραγε;) κι επιστρέφει ως σύντροφος, αδερφός, φίλος στα σπίτια μας ευχαριστημένος κι από πάνω, κι ας μυξοκλαίει τώρα στα ραδιόφωνα «βρίζοντας τους ξένους και τις ξένες».

Σε σχέση όμως με τον βιασμό των Ελληνίδων θυμίζω ότι η ίδια ομαδική ρητορική-φαντασίωση (“βιασμοί λευκών γυναικών από μαύρα κτήνη του Αμερικάνικου νότου”, κι ενώ στις αγροτικές περιοχές των ΗΠΑ δεν υπάρχει τίποτε πιο φιλήσυχο από τους θρησκόληπτους μαύρους…) είχε επιλεγεί και τον καιρό των Freedom Riders στις ΗΠΑ του 60…

Στις ημέρες μας παρόλο που συμβαίνει ως εξαίρεση (όπου και πρέπει να τιμωρείται γιατί δεν είμαστε αλληλέγγυοι στην κτηνωδία από όπου κι αν προέρχεται) έρευνες δείχνουν ότι η είδηση του βιασμού μιας λευκής Ευρωπαίας από «μολυσματικό άλλον» αναπαράγεται σαν «εκτεταμένο θέσφατο» πανευρωπαϊκά ως προεκλογική (και όχι μόνο) στρατηγική από την άκρα δεξιά, αφού “στον πόλεμο όλα επιτρέπονται” κι έχουν για δάσκαλο τον Γκέρινγκ.

Η ανάσυρση των φοβιών για το σώμα (το τελευταίο σύνορο) και μέσα από αυτό για την καθαρότητα της φυλής, αποπειράται να καλύψει τα οικονομικά προβλήματα και μεταβάλλει σ’ έναν βαθμό την πολιτική ατζέντα, αποτελώντας εύκολο χωράφι για εκλογικούς λαϊκισμούς που δεν καταγγέλλει κανείς… Αλλά και σε πλανητικό επίπεδο το σώμα γίνεται ένα εμβληματικό όπλο (προορισμένο για ευαίσθητους δυτικούς καταναλωτές που θεωρούν ότι η μπούργκα εξαφανίζεται όταν επέμβουν πχ «οι αμερικάνοι» και πάψουν τα μίντια να έχουν την ανάγκη να μιλούν γι’ αυτήν) σε γεωπολιτικά παιχνίδια που έχουν σκοπό να πείσουν ότι οι χώρες του τρίτου κόσμου είναι ανίκανες να επιλύσουν τα προβλήματα τους μόνες τους (ενδέχεται φυσικά) και έχουν ανάγκη από ισχυρές «δημοκρατικές» χώρες ώστε να νομιμοποιείται εντός κι εκτός δύσης η ιεραρχία του κόσμου. Οι γυναίκες, όπως και τα παιδιά, παραμένουν αποτελεσματικά εργαλεία ενός απίστευτα κυνικού μιντιακού και πολιτικού (φυσικά μαζί εδώ και δεκαετίες) μάρκετινγκ που ωραιοποιεί διαρκώς τις προθέσεις ενός απαράδεκτου κόσμου πολιτών και καταναλωτών. Άλλωστε και στον χώρο της αριστεράς η ανάσυρση μιας πρόχειρης φεμινιστικής ρητορικής αποπειράται συχνά να καλύψει την έλλειψη φεμινιστικής πρακτικής. Ακόμη, όπως πάντα όσοι απαξιώνουν τους ναζί ως βλάκες (δεξιοί κεντρώοι και αριστεροί, και λοιποί κοινοβουλευτικοί αλληλοκανιβαλιζόμενοι όπως στη Βαιμάρη) πλανώνται και θα το βρουν κανά ξημέρωμα μπροστά τους. Οι νεοναζί είναι μάστορες στο να εκκινούν από την πραγματικότητα (Ελλάδα αποθήκη μεταναστών λόγω και συνθήκης Δουβλίνο 2 και αύξηση της εγκληματικότητας από απελπισμένους, στους οποίους συνωθούνται όλο και μεγαλύτερα τμήματα πληθυσμού μηδέ των γηγενών ελλήνων εξαιρουμένων) αλλά να την αντιμετωπίζουν μέσα από την ανάσυρση βαθιών ανθρωπολογικών αρχετύπων («η γυναίκα της φυλής») φοβιών, ταμπού κλπ.

Η βαρβαρότητα που υιοθετεί η ακραία δηλωτική προπαγάνδα δεν έλειψε ποτέ από το είδος των ανθρώπων: Στην κάθοδο των Σλαβικών φύλων και κατά περιόδους στον μεσαίωνα πχ (βλ. Medieval Studies An Oppresive Silence του  Joe Eckman κλπ) μετακινούμενοι πληθυσμοί που ήθελαν να φοβίσουν άλλους πληθυσμούς σκότωναν μια γυναίκα, την βίαζαν με έναν κορμό κι αφού πάγωνε το σώμα τραβούσαν τον κορμό αφήνοντας την σε δημόσιο πέρασμα ώστε να ληφθεί το εκφοβιστικό μήνυμα ενός υπερμεγέθους φαλού. Θυμηθείτε ακόμη την ανάσυρση των δαιμονικών αισθημάτων στη Γερμανία του 30 όπως μας έδειξε η περίφημη μελέτη της Lote Aisner και όχι μόνο…

Η προνεωτερικότητα ζει και βασιλεύει και στην η εποχή μας θριαμβεύει… Kι όποιοι χαρούν αν πέσει το ποσοστό των νεοναζί σε σχέση με τις δημοσκοπήσεις δεν κατανοούν ότι ο ναζισμός διαχέεται σε πολλούς χώρους, ακόμη και στο ακραίο κέντρο και θα επανέλθει πίσω από άλλο σχήμα! Και σ’ αυτούς να προσθέσω και κάτι ακροαριστερούς που δεν βλέπουν κατάματα το πρόβλημα. Σχηματικά (αλλά όχι ψεύτικα!) μιλώντας έχει σημασία (γιατί δεν εξομοιώνονται επιτέλους!) που οι ακρότητες από την μεριά της αριστεράς γίνονται από ρομαντισμό κι από την μεριά της άκρας δεξιάς από αλητεία, αλλά και τα δυο χρησιμοποιούνται από ένα (πολυώνυμο και με ρωγμές που αναδεικνύουν και την ευθύνη των πολιτών) σύστημα που προωθεί τον εκφασισμό της κοινωνίας έχοντας ήδη καταδικάσει το σύνολο της κοινωνίας να αλληλοφαγωθεί. «Είναι η μάχη με το αξεδιάλυτο κακό» που έγραφε ο Μπέκετ στον αρχιεπίσκοπο του Καρντέρμπουρι, μιλώντας για την ίδια παλιά ιστορία πίσω από εποχές, χρώματα κι ονόματα, που επιστρέφει χαιρέκακα στις μέρες μας.

Κι αυτό που θα κρίνει ίσως την δύσκολη (και με αντιφάσεις παντού) μάχη είναι κυρίως το σώμα (η πράξη) όταν το κινεί η κριτική στάση που δεν αίρει την αλληλεγγύη ούτε στο ίδιο ούτε στο διαφορετικό…

 

Share

Η μάχη των γυναικών της Αραβικής Άνοιξης κατά της βίας

της Ελίνας Δεβούρου

«Δεν ξεκινάμε πόλεμο κατά των ανδρών. Ξεκινάμε μια μάχη κατά της ‘πατριαρχίας’», τονίζει σε συνέντευξη της στο Insider, η Γιάλντα Γιούνες, μια από τις γυναίκες που ξεκίνησαν αγώνα μέσα από το facebook κατά της κακοποίησης των γυναικών στον Αραβικό κόσμο.

Σε μια περίοδο δημοκρατικής εξέγερσης του αραβικού κόσμου οι γυναίκες εξακολουθούν να στερούνται το δικαίωμα του λόγου, κακοποιούνται σωματικά και ψυχικά ενώ συχνά πέφτουν θύματα της νομοθεσίας, που τις θεωρεί υπεύθυνες για την οποιαδήποτε σεξουαλική παρενόχληση δεχθούν και τις δικάζει στο όνομα της «τιμής».

«Ήρθε η ώρα για τις γυναίκες και τους άνδρες να ενωθούν ενάντια στην κακοποίηση των γυναικών, στον αραβικό κόσμο. Να πούμε όχι στη βία κατά των γυναικών, όχι στην υποταγή τους στους άνδρες, όχι στην αντιμετώπισή τους ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας.»

Αυτή είναι η εισαγωγή της σελίδας «Η εξέγερση των γυναικών στον Αραβικό κόσμο» στο facebook, που δημιουργήθηκε ένα χρόνο πριν, με σκοπό την επιμόρφωση και ευαισθητοποίηση του κοινού, σε θέματα κακοποίησης γυναικών στα αραβικά, κυρίως, κράτη από 4 φίλες: Τη χορεύτρια Γιάλντα Γιούνες απ’ το Λίβανο, που κατοικεί στο Παρίσι, τη φυσικό Ντιάλα Χαϊντάρ και τη Φαράχ Μπαρκουάβι της ανθρωπιστικής βοήθειας – επίσης απ’ το Λίβανο, καθώς και την εργαζόμενη στον ΟΗΕ, Σάλι Ζόνι, που κατοικεί στο Κάιρο.

Η σελίδα, παρ’ όλο τον ένα, μόνο, χρόνο λειτουργίας της, έχει συγκεντρώσει πάνω από 80.000 μέλη, απ’ όλο τον κόσμο ενώ η τελευταία καμπάνια τους, προσκαλεί γυναίκες και άντρες, να φωτογραφηθούν κρατώντας μια επιγραφή που να λέει : «Στηρίζω την εξέγερση των γυναικών στον αραβικό κόσμο, γιατί …» , συμπληρώνοντας ότι εκείνοι θέλουν.

Με αφορμή τον ένα χρόνο από τη δημιουργία της σελίδας, αλλά και τις συγκλονιστικές επιγραφές που αναρτήθηκαν στο Facebook, η Γιάλντα Γιούνες (αριστερά) μίλησε στο Insider για τις προσπάθειές τους.

In: Η πλειοψηφία του δυτικού κόσμου, είτε δε γνωρίζει πολλά για την αραβική κουλτούρα, είτε έχει την εικόνα ενός βίαιου, καταπιεστικού, «κακού» άντρα, όταν μιλά για τους Άραβες. Ποια είναι η δική σου/σας αλήθεια ως γυναίκα και ως οργάνωση;

Γ.Γ.: Η «πατριαρχία» δε γνωρίζει θρησκεία –όπως και ο μισογυνισμός είναι διαπολιτισμικό φαινόμενο. Αυτό που περνούν οι γυναίκες του Αραβικού κόσμου σήμερα, το έχουν βιώσει και σε άλλα μέρη του κόσμου στο παρελθόν και εξακολουθεί να παρατηρείται σε μη-αραβικές χώρες μέχρι και σήμερα. Οι γυναίκες έδωσαν μεγάλο αγώνα για να διεκδικήσουν την ισότητα, για να κατοχυρωθούν νομικά αλλά και απ’ τα τοπικά έθιμα, τα δικαιώματά τους.

In: Η σελίδα έχει ήδη 80.000 μέλη πολλά απ’ τα οποία δεν ανήκουν στις αραβικές χώρες –μεγάλη επιτυχία αν θεωρήσουμε πως λειτουργεί μόλις 1 χρόνο. Πως αισθάνεσαι γι’ αυτό και τους ανθρώπους που στηρίζουν τις προσπάθειές σας;

Γ.Γ.: Μέσα απ’ τη σελίδα έχουμε γνωρίσει απίστευτες γυναίκες! Η συμβολή τους είναι έξυπνη, δημιουργική, τολμηρή και μας εμπνέει… Επαναστατούν κατά των κλισέ, που τα ΜΜΕ ανακυκλώνουν για μας, αμφισβητούν την κοινωνία και δίνουν τροφή για σκέψη. Μέσα απ’ τα μηνύματα, τα σχόλια, τις φωτογραφίες και τις δραστηριότητές τους, κάνουν τη σελίδα, αυτό που είναι σήμερα και πιστεύουμε πια, απόλυτα, ότι εμείς, οι γυναίκες του αραβικού κόσμου, θα αποκτήσουμε τα πλήρη δικαιώματά μας, χωρίς κανένα συμβιβασμό.

In: Τι θα πρέπει να συμβεί για να θεωρήσετε πως έχετε καταφέρει το στόχο σας και πως σκοπεύετε να «νικήσετε» τους άντρες και την αντίστασή τους στην προσπάθειά σας;

Γ.Γ.: Δεν ξεκινάμε πόλεμο κατά των ανδρών. Ξεκινάμε μια μάχη κατά της «πατριαρχίας» που ριζώνει σε μερικούς άντρες και (λιγότερες) γυναίκες της κοινωνίας μας, στο εκπαιδευτικό σύστημα και στις κυβερνήσεις ανά τον κόσμο (ναι, συμπεριλαμβανομένων κυρίως των δυτικών!). Ο αγώνας μας λαμβάνει χώρα στον και για τον αραβικό κόσμο –παλεύουμε για την αύξηση της κοινωνικής ευαισθητοποίησης, προκειμένου να ασκηθεί πίεση για τα δικαιώματα των γυναικών με την επιβολή ισότητας των φύλων, στο σύνταγμα και την εφαρμογή νόμων που να διασφαλίζουν την προστασία αλλά και τα πλήρη δικαιώματά των γυναικών.

In: Η ιδέα της καμπάνιας με τις επιγραφές ήταν καταπληκτική. Κάποια μηνύματα είναι πολύ ενδιαφέροντα, άλλα συγκινητικά και άλλα πολύ σοκαριστικά… Υπάρχει κάποιο μήνυμα που να σου έχει αρέσει περισσότερο μέχρι τώρα;

Γ.Γ.: Τα αγαπημένα μας είναι γύρω στα 100! Υπάρχουν άπειρα, πολύ «δυνατά» μηνύματα…Για παράδειγμα το μήνυμα της Σαμίρα Μπαχρίμ, που ηγήθηκε, ολομόναχη, μιας μάχης κατά του στρατιωτικού καθεστώτος της Αιγύπτου για τους γνωστούς «ελέγχους παρθενίας» στους οποίους επέβαλαν την ίδια, αλλά και πολλές άλλες γυναίκες, που έλεγε: «Στηρίζω την εξέγερση των γυναικών στον αραβικό κόσμο, γιατί οι γυναίκες είναι η μήτρα της επανάστασης!».

Πηγή: theinsider

Share

Μεταξύ μας… δεν πειράζει

Με αφορμή τον συμβιβασμό του πρώην ισχυρού Ντομινίκ Στρος-Καν με την καμαριέρα Ναφισάτου Ντιάλο και την κατρακύλα του πρώτου, αναδημοσιεύουμε κάποια παλιότερα άρθρα πάνω στο θέμα.

της  Σίσσυς Βωβού

Σε «πολιτισμένο κλίμα» εξελίχθηκε η πρώτη συνέντευξη που έδωσε στη χώρα του ο κατηγορηθείς για σεξουαλική επίθεση Ντομινίκ Στρος Καν, πρώην πρόεδος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και νυν άνεργος και βαριά αδικημένος.

Ποιος δεν θα δείξει κατανόηση στην δημοσιογράφο για την ευγένειά της, αφού έκανε τη συνέντευξη της καριέρας της, με 13 εκατομμύρια Γάλλους και Γαλλίδες να την παρακολουθούν, όπως μπορούσε να προβλεφθεί, ενώ παράλληλα έδωσε ένα τρίλεπτο στα διεθνή ΜΜΕ που μάλλον δείχνουν την ίδια κατανόηση για έναν άνθρωπο που κατηγορήθηκε και υπέστη τόση βαρβαρότητα, όπως αποτυπώθηκε και το ύφος του στην οθόνη; Η καλή σύζυγος Αν Σινκλέρ, κανόνισε να δοθεί η συνέντευξη σε φίλη της, ώστε να μπορεί να εξηγήσει στο γαλλικό λαό ο σύζυγός της τα βάσανά του και να μην στριμωχτεί.

Ο συνεντευξιαζόμενος, περιχαρής όταν δόθηκε ακύρωση της δίκης από τον αρμόδιο εισαγγελέα, είχε δηλώσει ότι θα τα πει όλα στο γαλλικό λαό όταν γυρίσει στη χώρα του. Και πράγματι είπε, αλλά όχι και πολλά, γιατί όπως ξέρουμε τα πολλά λόγια είναι φτώχια, και αυτός είναι ένας πλούσιος άνθρωπος, παρότι σοσιαλιστής.

Είπε λοιπόν ότι ό,τι έγινε, έγινε χωρίς βία ή καταναγκασμό. Ότι δηλαδή, υπήρξε συναίνεση. Η δημοσιογράφος τον ρώτησε αν πλήρωσε γι’ αυτή τη συναίνεση, κι αυτός απάντησε όχι. Ούτε πορνεία είχαμε δηλαδή, αφού θα ήταν παράνομο γι’ αυτόν να ζητήσει πορνικές υπηρεσίες απο μια υπάλληλο του ξενοδοχείου, άσε που δεν θα είχε απόδειξη παροχής υπηρεσιών οπότε θα τον κυνηγούσε το αμερικανικό ΣΔΟΕ, και επιπλέον θα άρχιζε ψάξιμο στο ξενοδοχείο από την ίδια υπηρεσία για ενδεχόμενες τέτοιου είδους οικονομικές ατασθαλίες.

Η καμαριέρα ψευδόταν διαρκώς, και εδώ είναι η δικογραφία, έλεγε, όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει ότι κάθε φορά έλεγε διαφορετική εκδοχή στην ανάκριση για το τι έγινε. Εκείνος δεν έδωσε τη δική του εκδοχή, που σίγουρα θα ήταν η αλήθεια. Το γεγονός ότι η «συναινετική» αυτή πράξη διεξήχθη μέσα σε 7 λεπτά, δηλαδή από τις 12.06 το μεσημέρι που η καμαριέρα μπήκε να αλλάξει τα σεντόνια του δωματίου μέχρι τις 12.13 το μεσημέρι που αυτός τηλεφώνησε στην κόρη του για να φάνε μαζί, δεν έχει σημασία. Γιατί θέλει περισσότερα από 7 λεπτά μια συναίνεση και μια σεξουαλική επαφή;

Και συνεχίζει ο αδίκως κατηγορηθείς ότι αυτό που έκανε ήταν απλώς μια αδυναμία, ήταν ένα ηθικό σφάλμα. Μην πάει ο νους σας ότι ήταν σφάλμα απέναντι στην καμαριέρα, ήταν “περισσότερο από ένα λάθος, ένα λάθος απέναντι στη σύζυγό μου, τα παιδιά μου, τους φίλους μου, αλλά και τους Γάλλους που είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους πάνω μου”.  Εδώ που τα λέμε, γιατί είναι σφάλμα να γίνει μια συναινετική επαφή με μια καμαριέρα; Μήπως επειδή αποτελεί ξεπεσμό για έναν μεγαλόσχημο να την καταδεχτεί; Ή μήπως γιατί ήταν σε διαφορετική θέση εξουσίας, και της είπε «κάτσε να σε απαυτώσω γιατί αλλιώς θα χάσεις τη δουλειά σου»; Όχι, κάτι τέτοιο δεν συνέβη, η καμαριέρα είπε ψέματα ότι ήταν επιβολή και επίθεση, ενώ αυτός δεν είπε τίποτα.

Υπάρχουν όμως κι άλλες ψεύτρες στον κόσμο που τον επιβουλεύονται. Για παράδειγμα η Γαλλίδα Κριστιάν Μπανόν, νεαρή δημοσιογράφος, 32 χρονών σήμερα, που ισχυρίζεται ότι αποπειράθηκε να την βιάσει πέφτοντας πάνω της σαν «λάγνος χιμπατζής» όταν πήγε το 2003 να του πάρει συνέντευξη. Ο ίδιος έλεγε μόλις το πρωτοάκουσε ότι αυτή η κοπελίτσα έχει μεγάλη φαντασία και λέει ψέματα, ενώ τώρα, όπως διέρρευσε από τις ανακριτικές αρχές της Γαλλίας όπου κατέθεσε, λέει ότι δεν αποπειράθηκε να την βιάσει, απλώς της έκανε ερωτικές κρούσεις εκεί στη διάρκεια της συνέντευξης, advances είναι η λέξη που χρησιμοποίησε.

Άλλο παράδειγμα, η ουγγαρέζα οικονομολόγος, η Piroska Nagy, που δούλευε για το ΔΝΤ είχε μια σύντομη σχέση μαζί του το 2007. Σε επιστολή της προς το ΔΝΤ αργότερα η Νάγκι, που ήταν παντρεμένη, ανέφερε ότι χρησιμοποιούσε την εξουσία του για να δημιουργήσει σχέση μαζί της. «Ήμουνα καταδικασμένη αν το έκανα και καταδικασμένη αν δεν το έκανα», έγραψε, προσθέτοντας ότι ο Στρος Καν ήταν «ένας άνδρας με πρόβλημα που μπορεί να τον κάνει ακατάλληλο για να ηγείται ενός ιδρύματος όπου υπάρχουν γυναίκες που δουλεύουν υπό την διοίκησή του».

Πριν τη συνέντευξη, οι δικηγόροι της Ναφισάτου Ντιάλο, που έχουν κάνει αγωγή για οικονομική αποζημίωση, δήλωσαν: «Αν ο κ. Στρος Καν νομίζει ότι ο γαλλικός λαός θα πιστέψει ότι μπορούσε να πείσει την κυρία Ντιάλο, που δεν τον είχε δει ποτέ πριν και δεν ήξερε ότι ήταν μέσα στο δωμάτιο, να συνευρεθεί σε σεξουαλική πράξη μαζί του μέσα σε λίγα λεπτά, τότε πρέπει να περιγράψει πώς έγινε αυτό».

Πάνω από 50 διαδηλώτριες διαμαρτύρονταν με πανό έξω από το στούντιο του καναλιού όπου δινόταν η συνέντευξη, μετά από πρόσκληση δύο γυναικείων οργανώσεων της Γαλλίας. Το ένα από τα πανό έλεγε «Ο ΝΣΚ = άρνηση δικαιοσύνης. Όταν μια γυναίκα λέει όχι, είναι όχι». «Μια καμαριέρα δεν είναι σεξουαλικό αντικείμενο» ή επίσης «ΝΣΚ, homo erectus, erectus”.

“Χρειαζόμαστε πολύ δουλειά για να προχωρήσουν τα πράγματα πάνω στο ζήτημα της βίας κατά των γυναικών, και θα συνεχίσουμε να την κάνουμε», διαβεβαίωσε μια εκπρόσωπος της Collectif La barbe, μιας από τις ομάδες που διοργάνωσαν τη διαδήλωση.

Προφανώς, μεταξύ μας, η δικαιοσύνη της Ν.Υ. κατέληξε ότι αρκετά ταλαιπωρήθηκε αυτός ο άνθρωπος από μια καμαριέρα, φτάνει μέχρι εδώ. Το ίδιο φαίνεται να σκέφτονται και διάσημοι φίλοι του, βουλευτές και πρώην πρωθυπουργοί, που έκαναν δηλώσεις εκθειάζοντας τη σημαντική συμβολή του στο Σοσιαλιστικό Κόμμα και το ΔΝΤ. Το ίδιο και αρκετοί δημοσιογράφοι, άντρες και γυναίκες. Καλύτερα να παίρνεις το μέρος της εξουσίας, της ανδρικής και της πολιτικής, παρά μιας καμαριέρας.

Πηγή: Αυγή

Share

… Και η δικαιοσύνη ήταν απέξω

Με αφορμή τον συμβιβασμό του πρώην ισχυρού Ντομινίκ Στρος-Καν με την καμαριέρα Ναφισάτου Ντιάλο και την κατρακύλα του πρώτου, αναδημοσιεύουμε κάποια παλιότερα άρθρα πάνω στο θέμα.

της Σίσσυς Βωβού

Τα θαύματα διαρκούν λίγες μέρες. Σύμφωνα με κάποιες απόψεις τρεις, σύμφωνα με άλλες επτά. Μετά έρχεται η σκληρή πραγματικότητα.

Έτσι έγινε και με την Ναφισάτου Ντιάλο, ταπεινή καμαριέρα του πολυτελούς ξενοδοχείου Σόφιτελ της Νέας Υόρκης, που τόλμησε να καταγγείλει σεξουαλική επίθεση εναντίον της από τον πρώην διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομινίκ Στρος Καν.

Η υπόθεση απορρίφθηκε οριστικά πριν δύο ημέρες από τον δικαστή της Νέας Υόρκης, που δέχθηκε την ετυμηγορία του εισαγγελέα Σάιρους Βανς τζούνιορ ότι «δεν μπορούσε να αποδειχθεί η υπόθεση πέραν πάσης αμφιβολίας, λόγω σοβαρών ζητημάτων αξιοπιστίας της Ναφισάτου Ντιάλο».

Τα δημοσιεύματα και οι καταγγελίες εναντίον του κατηγορούμενου για σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο της δουλειάς και για απόπειρα βιασμού και τόσα άλλα σχετικά, δεν μέτρησαν.

Και αυτό είναι ακριβώς που καταπλήσσει φεμινίστριες, υποστηρικτές ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και διεθνείς εφημερίδες όπως η Γκάρντιαν ή η Λιμπερασιόν και άλλες.

Ο ΝΣΚ κατ’ αρχήν δήλωσε κατάπληκτος όταν συνελήφθη, και είπε ότι δεν γνωρίζει τίποτε για την υπόθεση. Στη συνέχεια και όταν βρέθηκε σπέρμα στη στολή της καμαριέρας, είπε ότι ναι, υπήρξε επαφή, αλλά ήταν συναινετική. Αυτά δεν απασχόλησαν τον εισαγγελέα. Άλλες λεπτομέρειες δεν είπε, γιατί «έχει δικαίωμα να προστατεύσει την ιδιωτική ζωή του».

Υπήρξε συναίνεση στο χρονικό διάστημα 12.06 το μεσημέρι της 14 Μαίου, όπου σύμφωνα με τη μαγνητική κάρτα η καμαριέρα μπήκε στην πολυτελή σουίτα, και 12.13 οπότε ο ΝΣΚ τηλεφώνησε στην κόρη του για να φάνε μαζί, όταν δηλαδή όλα είχαν τελειώσει. Καταπληκτική ταχύτητα, αλήθεια. Κατάφερε να την πείσει, ενώ κάποιες εφημερίδες υπονοούν ότι υπήρξε χρηματισμός, δηλαδή πορνεία, κάτι που απαγορεύεται στο ξενοδοχείο και άρα δεν λέγεται, και όλα έγιναν εν ριπή οφθαλμού.

Και πώς ένας εισαγγελέας δέχεται την έννοια συναίνεση μεταξύ ενός πανίσχυρου άνδρα πελάτη και μιας ταπεινής καμαριέρας, όταν κάθε νόμος για τη σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο της εργασίας δεν δέχεται ότι μπορεί να υπάρξει συναίνεση μεταξύ δύο ατόμων με ιεραρχική διαφορά (στην προκειμένη τόσο κραυγαλέα);

Και πώς δεν αναρωτήθηκε ο εισαγγελέας μήπως ο πελάτης της είπε «κάτσε κάτω γιατί αλλιώς θα χάσεις τη δουλειά σου»; Και πώς δικαιολογεί ο εισαγγελέας τις αμυχές στο σώμα της καμαριέρας;

Οι αντιφάσεις της Ντιάλο σε διάφορα ζητήματα που αφορούν την υπόθεση, φαίνεται να προκύπτουν από το γεγονός ότι η ίδια δεν γνωρίζει ανάγνωση και γραφή σε καμία γλώσσα και από το σοκ που υπέστη όταν ξαφνικά βρέθηκε πρωταγωνίστρια σε μια μεγάλη υπόθεση και ήταν αυτή, η ταπεινή μετανάστρια καμαριέρα μπροστά σε όλο αυτό το σύμπαν.

Οργή προκάλεσε στους δικηγόρους της, φεμινίστριες, το σωματείο της και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων η απόφαση που ακούστηκε έξω από το δικαστήριο όπου είχαν μαζευτεί για να την υποστηρίξουν. Κι αν δεν ξέρουν το στίχο του Σαββόπουλου, σίγουρα σκέφτηκαν ότι, …«Η δική εξελισσόταν μέσα μα η Δικαιοσύνη ήταν απ’ έξω».

Ο Michael Greys, συνιδρυτής της ομάδας «100 Μαύροι για την εφαρμογή του Νόμου», δήλωσε έξαλλος: “Η αμερικανική δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή. Η φυλή και η τάξη εξακολουθούν να παίζουν ρόλο. Ήταν η υπόθεση ενός εκατομμυριούχου ενάντια σε μια φτωχή μαύρη γυναίκα χωρίς μόρφωση». Μια άλλη υποστηρίκτρια έξω από το δικαστήριο, είπε ότι η απόφαση μας γυρίζει «στην πολιτική των φυτειών».

Οργή και θλίψη για εμάς, που βλέπουμε την πατριαρχία, την εξουσία και το ρατσισμό να θριαμβεύουν και πάλι, που βλέπουμε την ατιμωρησία, που θυμόμαστε την αθωωτική απόφαση το 2010 σχετικά με την καταγγελία ομαδικού βιασμού 15χρονης μετανάστριας μαθήτριας στην Αμάρυνθο το 2005, και που θυμόμαστε τόσα άλλα. Στη δουλειά, στο δρόμο, στο σπίτι.

Πηγή: ελευθεροτυπία

Share

Η κατασκευή ενός αθώου

Με αφορμή τον συμβιβασμό του πρώην ισχυρού Ντομινίκ Στρος-Καν με την καμαριέρα Ναφισάτου Ντιάλο και την κατρακύλα του πρώτου, αναδημοσιεύουμε κάποια παλιότερα άρθρα πάνω στο θέμα.

της Σίσσυς Βωβού

Σύσσωμα τα μεγάλα αμερικανικά ΜΜΕ οδηγούνται σε ένα νέο δρόμο σχετικά με τις καταγγελίες της καμαριέρας του Σόφιτελ Νέας Υόρκης για σεξουαλική επίθεση, απόπειρα βιασμού και ομηρία από τον πρώην πρόεδρο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Οι πηγές τους προέρχονται από την εισαγγελεία της Νέας Υόρκης και αναφέρονται ως ανεπιβεβαίωτες, προς το παρόν. Τα ελληνικά ΜΜΕ ακολουθούν στην πλειοψηφία τους χωρίς ερωτήσεις, δυστυχώς, το νέο δρόμο που χαράσσεται.

Και όμως, μεχρι στιγμής δεν υπάρχει αμφισβήτηση των καταγγελιών, υπάρχει όμως συνολικότερη αμφισβήτηση του χαρακτήρα και της αξιοπιστίας της καμαριέρας, σύμφωνα με τις αξίες και τα κριτήρια της αστυνομίας. Υπάρχουν πληροφορίες ότι της έχουν βάλει κάποιοι καταθέτες σε τραπεζικούς της λογαριασμούς έως 100.000 δολάρια τα τελευταία δύο χρόνια (πιθανώς για ξέπλυμα χρήματος), συνομίλησε με φυλακισμένο για εμπορία μαριχουάνας όπου τον ρωτούσε και εγώ τι θα κερδίσω αν επιμείνω στις καταγγελίες μου, ενώ τα ψέματα που διέρρευσε ότι είπε στις αρχές, αφορούν την αίτησή της για άσυλο πριν 7 χρόνια.

Ακόμα πιο ακραίο, η εφημερίδα Νew York Post (που μας θυμίζει δικές μας σκανδαλοθηρικές φυλλάδες), έγραψε σε σειρά άρθρων της το περασμένο Σαββατοκύριακο, μεταξύ άλλων κατηγοριών, ότι ήταν καμαριέρα που συμπλήρωνε το εισόδημά της ως πόρνη στο ξενοδοχείο, και συγκεκριμένα, ότι «έκανε διπλή βάρδια ως εκδιδόμενη, μαζεύοντας χρήματα από τους άνδρες ενοίκους»  και «θεωρείται ότι το συνδικάτο της την είχε επιφορτίσει να δουλεύει στο κεντρικό ξενοδοχείο, γιατί γνώριζε ότι θα της έφερνε μεγαλόσχημους». Ήδη οι δικηγόροι της καμαριέρας έκαναν μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση στην εφημερίδα, κατηγορώντας την ότι δημιούργησε μια ευκαιρία για να ανεβάσει την πτωτική κυκλοφορία της.

Ο δικηγόρος Kenneth P. Thompson, ανέφερε μετά τον καταιγισμό δημοσιευμάτων ότι «Τίποτα δεν αλλάζει το πολύ σημαντικό γεγονός, δηλαδή ότι ο Ντομινίκ Στρος Καν έκανε βίαια σεξουαλική επίθεση στο θύμα μέσα στο δωμάτιο του ξενοδοχείου Σόφιτελ».

Κι εμείς επεξηγούμε: ότι υπάρχει σχέση εξουσίας ανάμεσα σ’ έναν μεγαλόσχημο πελάτη και μια ταπεινή καμαριέρα για πράξη που διεξάγεται στο χώρο εργασίας της, και συνεπώς δεν μπορεί να τεκμαίρεται συναίνεση όπως υποστηρίζει ο κατηγορούμενος, είναι κοινή λογική αλλά και κοινός τόπος σε όλες τις νομοθεσίες για τη σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο της εργασίας. Τίποτε από τις υπόλοιπες ανακολουθίες της καμαριέρας ή τα ψέματα που αναπόφευκτα λέει κάθε αιτούσα άσυλο για να υποστηρίξει την υπόθεσή της, δεν πρέπει να επηρεάσει τη συγκεκριμένη κατηγορία μπροστά στο δικαστήριο.

Υπάρχουν βέβαια και άλλα ερωτήματα, τα οποία δεν τίθενται από τα μεγάλα μίντια: Πώς και η αστυνομία δεν εξετάζει την αξιοπιστία του κατηγορούμενου, όταν βοά ο κόσμος ότι έκανε σεξουαλική παρενόχληση σε πολλές γυναίκες που είτε ήταν συνεργάτιδές του, ή βρίσκονταν κοντά του λόγω άλλης επαγγελματικής σχέσης; Και γιατί θεωρεί ότι τα «ελαττώματα» του χαρακτήρα της εργαζόμενης υπονομεύουν την αξιοπιστία της συγκεκριμένης καταγγελίας, αφήνοντας στο απυρόβλητο τη γενικότερη πολιτεία του κατηγορούμενου, αλλά που επίσης είπε επανειλημμένα ψέματα για τη συγκεκριμένη περίπτωση μέχρι που να βρεθεί το γενετικό υλικό και να αλλάξει «άλλοθι»; Ακόμα, γιατί εξετάζει τους τραπεζικούς λογαριασμούς και τα τηλέφωνα της εργαζόμενης και όχι του κατηγορούμενου, ο οποίος έχει άπειρα εκατομμύρια και άπειρη περιουσία;

Η απάντηση βρίσκεται στην ταξική και πατριαρχική μας κοινωνία και στα διαφορετικά κριτήρια με τα οποία θα κριθεί ένας μεγαλόσχημος πρόεδρος του «ευαγούς» ιδρύματος του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου από τη μια, και μια καμαριέρα και μετανάστρια από την άλλη. Είναι η ίδια αιτία, τηρουμένων πάντα των μεγεθών, που οδηγεί πολλές γυναίκες να μην καταγγέλλουν τη σεξουαλική παρενόχληση ή σεξουαλική βία στο χώρο της εργασίας, όταν προέρχεται από ανώτερους, πολλές από όσες την καταγγέλλουν να την αποσύρουν στη μέση της διαδικασίας, και όσες επιμένουν μέχρι τέλους να τιμωρούνται με το στιγματισμό ότι η εργαζόμενη αυτή χαλάει την κανονικότητα των εξουσιαστικών σχέσεων και παραβιάζει την αναμενόμενη «ομερτά». Υπάρχει και ο δρόμος της αποχώρησης από την εργασία, από μια γυναίκα που βάζει την αξιοπρέπειά της πιο πάνω από το ψωμί της.

Και ενώ αυτά όλα θα έπρεπε να είναι γνωστά στους και στις δημοσιογράφους με προοδευτική σκέψη και στοιχειώδη γνώση της ταξικότητας και πατριαρχικότητας του δικαστικού και αστυνομικού συστήματος, διαβάζουμε και βλέπουμε να καταπίνεται αμάσσητη η τροφή που αφήνει να διαρρεύσει η αστυνομία της Νέας Υόρκης και εν χορώ αναπαράγουν τα συστημικά μίντια, σε μια προσπάθειά της να αποδώσει άσπιλο ή ελαφρότατα σπιλωμένο στην κοινωνία, τον σοσιαλιστή με το χαβιάρι και τη Φεράρι.

Όσες στηρίζουμε την αντίσταση των γυναικών στην ανδρική βία, μέσα ή έξω από την εργασία, εκφράζουμε και πάλι την αλληλεγγύη μας στην καμαριέρα και το θαυμασμό μας για την τόλμη της να καταγγείλει μια τέτοια επίθεση. Ελπίζουμε, αν και το βλέπουμε δύσκολο, να επιμείνει μέχρι το τέλος, να μην τρομοκρατηθεί και να μην εξαγοραστεί.

Πηγή: Αυγή

Share

Στη διεθνή καταφρόνια ο Ντομινίκ Στρος Καν

της Σίσσυς Βωβού

Σε συμβιβασμό μάθαμε ότι οδηγείται η δικαστική διαμάχη μεταξύ της γενναίας καμαριέρας του Σόφιτελ, Ναφισάτου Ντιάλο, και του βιαστή Ντομινίκ Στρος Καν, πρώην διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και νυν άνεργου και περιθωριοποιημένου από το διεθνές τζετ σετ.

Θυμίζουμε ότι, ως προς το ποινικό μέρος, για το βιασμό, το δικαστήριο της Νέας Υόρκης έκλεισε την υπόθεση στις 11 Αυγούστου 2011 γιατί θεώρησε ότι η καμαριέρα δεν είναι αξιόπιστο πρόσωπο, επειδή έχει πει ψέματα στο κράτος όταν ζήτησε άσυλο στις ΗΠΑ και για διάφορα άλλα ζητήματα, που δεν άπτονται όμως της καταγγελίας της για βιασμό, με όλα τα αντικειμενικά πειστήρια που οδήγησαν στην αρχική σύλληψη του ΝΣΚ. Οργισμένοι οι υποστηρικτές της στο φεμινιστικό και αντιρατσιστικό κίνημα της Αμερικής, κατάγγειλαν την ημέρα εκείνη έξω από το δικαστήριο, ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή, έχει τάξη, φύλο και χρώμα, όταν έμαθαν για το κλείσιμο της υπόθεσης. Αντίθετα, οι δικαστές δεν έψαξαν για να μάθουν πόσο αξιόπιστο πρόσωπο ήταν ο κατηγορούμενος, ο οποίος είχε πέσει σε όλες τις δυνατές αντιφάσεις και είχε πει όλα τα δυνατά ψέματα για τη συγκεκριμένη κακουργηματική κατηγορία. Έχει όμως πολλά άλλα «κατορθώματα» σεξουαλικών επιθέσεων και βιασμού εναντίον εργαζομένων γυναικών, για τα οποία βγαίνουν συνέχεια νέα στοιχεία.

Τον Μαρτη του 2012, ο ίδιος, δύο επιχειρηματίες και ένας αρχηγός της αστυνομίας κατηγορήθηκαν για «μαστροπία με οργανωμένη σπείρα» (“aggravated pimping in an organised gang”), ότι οργάνωναν ένα δίκτυο μαστροπιας για όργια με βάση τη Γαλλία και την πόλη της Λίλης, το οποίο περιλάμβανε δραστηριότητες στις ΗΠΑ και αλλού. Κάτι σαν διεθνική μαστροπία. Η απόφαση αν θα γίνει παραπομπή σε δίκη, θα ληφθεί στις 19 Δεκεμβρίου. Σε συνέχεια της ίδιας υπόθεσης, εξετάστηκαν κατηγορίες  οτι πήρε μέρος σε ομαδικό βιασμό σε ένα ξενοδοχείο της Ουάσιγκτον DC, ΗΠΑ τον Αύγουστο. Στο συγκεκριμένο θέμα, η «γυναίκα συνοδείας», η οποία είχε δηλώσει ότι βιάστηκε μαζί με μια άλλη γυναίκα (και οι δηλώσεις της είχαν διαρρεύσει στον Τύπο), δήλωσε ότι δεν έγινε βιασμός. Η εξέταση προχωρά αυτεπάγγελτα, αλλά καταλαβαίνουμε τις πιέσεις ή τις δωροδοκίες που συχνά εμπεριέχονται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ο ίδιος δήλωσε σχετικά ότι είναι ένοχος μόνο για λαγνεία και όχι για κακοήθεια, αφού τα διεθνή σεξουαλικά πάρτι που οργανώνονται προς τιμήν του, έχουν μακρά παράδοση μεταξύ ανδρών ενός κάποιου επιπέδου.

Ας πούμε από την αρχή ότι όλοι αυτοί οι κατηγορούμενοι θα αθωωθούν, όχι γιατί διαβάσαμε κάποια μαγική σφαίρα, αλλά γιατί είναι πολύ σημαίνοντα πρόσωπα για να οδηγηθούν σε καταδίκες, και εξάλλου γνωρίζουν πολλά. Η χρησιμότητα τέτοιων προκαταρκτικών εξετάσεων, είναι απλώς να «περιοριστούν» οι υπόλοιποι που κάνουν τα ίδια στον κόσμο των πλούσιων και διάσημων, και να προσέχουν τα προσχήματα.

Εκτός λοιπόν από τα «επόμενα» της καμαριέρας, έχουμε και τα προηγούμενα. Σύντομα μετά την σύλληψή του στη Νέα Υόρκη, το Μάη του 2011, η Γαλλίδα συγγραφέας Τριστάν Μπανόν τον κατηγόρησε για απόπειρα βιασμού κατά τη διάρκεια συνέντευξης που είχε πάει να του πάρει το 2003. Εκείνος αμέσως αντέδρασε λέγοντας ότι η κοπέλα έχει μεγάλη φαντασία και η κατηγορία είναι συκοφαντική. Αντίθετα, οι εισαγγελείς δήλωσαν πως πιστεύουν ότι στη συνάντηση αυτή υπήρξε σεξουαλική επίθεση, σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν, αλλά έχει παρέλθει ο χρόνος. Σε επόμενη δήλωσή του, ο Σ.Κ. είπε ότι έκανε προχωρημένες κινήσεις (advances). Υπήρξε επίσης η υπόθεση της Ουγγαρέζας οικονομολόγου στο ΔΝΤ, υφισταμένης του, που δεχόταν πίεση για να ενδώσει σε ερωτική ή σεξουαλική επαφή, και είχε τότε παραπονεθεί γραπτώς στην υπηρεσία της.

Οι δηλώσεις του ΣΚ περί ελευθεριακότητας, μπορεί να έχουν πολλούς παραλήπτες, όπως αναφέρεται σε σοβαρές εφημερίδες: αφ’ ενός να απενοχοποιηθεί για τις συμπεριφορές του, που έτσι κι αλλιώς συγχωρούνται στους δικους του κύκλους, αφ’ ετέρου για να διαμηνύσει σε όσους θα τον θεωρούσαν ένοχο ότι γνωρίζει περισσότερα απ’ όσα λέει, και ότι κινδυνεύουν πολλοί. Πάντως συχνά γράφεται στον διεθνή Τύπο ότι την ίδια ώρα που το χρηματοπιστωτικό σύστημα παραπαίει στο χείλος της κατάρρευσης, ο πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ συμμετείχε σε μυστικά πάρτι με δικηγόρους, δικαστές, αξιωματικούς της αστυνομίας, δημοσιογράφους και μουσικούς σε οργανωμένες εκδηλώσεις διεθνικής μαστροπίας.

Σήμερα ο απόβλητος του διεθνούς τζετ σετ κάθεται σπίτι του άνεργος, απ’ ότι μαθαίνουμε, όλοι τον αποφεύγουν (δεν είχε και λίγη αυτοσυγκράτηση), ενώ η πολυεκατομμυριούχος γυναίκα του Αν Σινκλέρ, που τον υποστήριξε σε όλη τη διάρκεια της υπόθεσης της καμαριέρας, και δήλωνε ότι τον πιστεύει και η καμαριέρα λέει ψέματα, τον έδιωξε το περασμένο καλοκαίρι, χωρίς να σκεφθεί να ζητήσει συγνώμη για την συνενοχή της σ’ αυτές τις κατηγορίες.

Στο μεταξύ, ο κόσμος της τέχνης φαίνεται να έχει αδράξει την ευκαιρία για ανάδειξη του θέματος, χωρίς να γνωρίζουμε ακόμα τη ματιά που έχουν τα ντοκιμαντέρ, τα φιλμ και τα θεατρικά που ετοιμάζονται ή τα βιβλία που γράφονται. Με λίγα λόγια θα κινηθεί η αγορά, με ένα θέμα σύγχρονο και καυτό.

Από την πλευρά μας, φοβόμαστε για μια ακόμα ηδονοβλεπτική ματιά, πάντως είναι πλέον αδύνατη η αθώωση του Στρος Καν και η απόδοση όλου αυτού του σίριαλ της βίας κατά των γυναικών σε «συνωμοσίες», όπως έλεγε το μεγαλύτερο μέρος του Γαλλικού Τύπου, αλλά και μέρος του ελληνικού τύπου, δεξιάς και αριστερής απόχρωσης, μετά τη σύλληψή του. Ο ίδιος ποτέ δεν μίλησε για συνωμοσίες, απλώς έλεγε και επαναλαμβάνει ότι είναι λάγνος και ελευθεριακός, ότι όλα γίνονται πάντοτε με συναίνεση, ότι αυτός και οι όμοιοί του χαίρονται τη ζωή τους όπως έχουν δικαίωμα. Όμως με τόσες καταγγελίες και τόσες σκανδαλώδεις απαλλαγές, είναι περισσότερο από φανερό ότι πληρώνει, εξαγοράζει ή τρομοκρατεί, για να έχει τη χαρά να ασκεί εξουσία και βία κατά των γυναικών, μόνο και μόνο γιατί γνωρίζει τη δύναμή του και τη συνήθη ομερτά των κρατικών και δικαστικών εξουσιών.

Δεν είναι βέβαια ο μόνος, με την πιο διάσημη σύγχρονη περίπτωση τον Μπερλουσκόνι που εκλεγόταν και κυβερνούσε την Ιταλία για 17 χρόνια, εξευτελίζοντας δεκάδες και εκατοντάδες νέες γυναίκες κατά περίπτωση στις δεκάδες πολυτελείς επαύλεις που έχει φτιάξει με τα λεφτά του ιταλικού λαού. Η διαδήλωση που οργάνωσαν οι γυναικείες οργανώσεις το 2011, με σύνθημα «Η Ιταλία δεν είναι μπουρδέλο» ήταν από τις μαζικότερες που έχουν γίνει στη διάρκεια της διακυβέρνησής του, και αποτέλεσε σημαντικό παράγοντα για να αποπεμφθεί από την κυβέρνηση.

Έτσι, δεν θα παραλείψουμε να πανηγυρίσουμε λίγο μέσα στο δυσώδες περιβάλλον των ανθρώπων της εξουσίας, που συχνά η υπεροψία τους ξεπερνά κάθε όριο. Μπορεί η καμαριέρα να προχωρά σε δικαστικό συμβιβασμό, απ’ ότι φαίνεται, μετά από όλες τις επιθέσεις και τις συκοφαντίες που υπέστη, είναι όμως νικήτρια. Όλος ο κόσμος πλέον πιστεύει την καταγγελία της, αλλά και όλος ο κόσμος πήρε το μάθημα ότι η καταπάτηση των γυναικείων δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειας των γυναικών μπορεί -σπάνια μεν αλλά μπορεί- να επιφέρει σκληρή τιμωρία. Κανείς δεν πρέπει να λησμονά τον αγώνα των φεμινιστριών για ενδυνάμωση των γυναικών και για την προστασία τους στην εργασία, για δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς βία λόγω φύλου, εκτός όλων των άλλων που υπάρχουν και μας τυραννούν καθημερινά. Αν η πατριαρχία είναι παρούσα (και μάλιστα τη σημερινή στιγμή που το καπιταλιστικό σύστημα είναι τόσο σκληρό και επιθετικό), άλλο τόσο, και ευελπιστούμε περισσότερο, παρόν, θα είναι το κίνημα για την εξάλειψή της.

 

Share

Το μάθημα της καμαριέρας

Με αφορμή τον συμβιβασμό του πρώην ισχυρού Ντομινίκ Στρος-Καν με την καμαριέρα Ναφισάτου Ντιάλο και την κατρακύλα του πρώτου, αναδημοσιεύουμε κάποια παλιότερα άρθρα πάνω στο θέμα.

της Σίσσυς Βωβού

Έχουμε μπροστά μας ένα πολύ συνηθισμένο αλλά σπάνια τιμωρούμενο παράπτωμα ή κακούργημα, αυτό της σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο της εργασίας ή και του βιασμού. Μια καμαριέρα καταγγέλλει έναν πελάτη ξενοδοχείου για απόπειρα βιασμού, σεξουαλική παρενόχληση και ομηρία. Όταν πάει να καθαρίσει το δωμάτιο, ο πελάτης τη ρίχνει κάτω και προσπαθεί να τη βιάσει, μετά την κλειδώνει στην τουαλέτα. Αυτή φωνάζει, έρχονται άλλοι ταπεινοί εργαζόμενοι και εργαζόμενες, γίνεται θέμα, έρχεται η αστυνομία, το θέμα δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί, και οδηγούμαστε στη σύλληψη του πελάτη και όλα τα επόμενα.

Αυτό δεν γίνεται για πρώτη φορά στο Σόφιτελ της Νέας Υόρκης, όπως είπε ο εισαγγελέας του δικαστηρίου. Είχαν γίνει πολλές καταγγελίες στο παρελθόν, και δεν είχε προχωρήσει δικαστική διαδικασία, γιατί το πράγμα κουκουλωνόταν. Ο ίδιος πελάτης, κατηγορούμενος σήμερα, έμενε τακτικά σ’ αυτό το ξενοδοχείο. Είτε οι καταγγελίες ήταν γι’ αυτόν ή για κάποιον/κάποιους άλλους, το γεγονός είναι ότι κουκουλωνόντουσαν για να μην χάσει το καλό του όνομα το Σόφιτελ και συνεπώς την πληρότητά του. Όταν ο πελάτης είναι και σε σουίτα 3000 δολαρίων την ημέρα, μάλλον θα υπήρχε περισσότερη «διακριτικότητα» απέναντι σε τίποτα ατασθαλίες ή καταγγελίες, ενδεχομένως και χρηματισμός των θυμάτων ή της διεύθυνσης του ξενοδοχείου.

Το θέμα ξέφυγε. Και η αμερικανική δικαιοσύνη αποφάσισε κατ’ εξαίρεσιν να λειτουργήσει με βάση την ισονομία των πολιτών και τους νόμους που λένε ότι διώκεται ποινικά ο βιασμός και η σεξουαλική επίθεση κατά των γυναικών γενικά και στο χώρο της εργασίας επίσης. Αυτούς τους νόμους δηλαδή που για χρόνια και δεκαετίες έχουν αγωνιστεί οι αμερικανίδες φεμινίστριες για να ψηφιστούν, ενώ κάθε φορά λοιδωρούνταν από την πατριαρχική αντίληψη ότι είναι «υπερβολικοί», ότι «αντιστρατεύονται τη σεξουαλικότητα», ότι είναι στο πνεύμα της «πολιτικής ορθότητας» και γενικά ότι εξυπηρετούν μόνο την υστερία των φεμινιστριών.

Κι ενώ έχουμε μπροστά μας την καταγγελία μιας συνηθισμένης κακουργηματικής πράξης από μια εργαζόμενη, βοά η Γαλλία για σκευωρία, παίρνουν φωτιά τα ΜΜΕ για να ανακαλύψουν ποιος την οργάνωσε, την ίδια ώρα που ελάχιστοι και ελάχιστες αναρωτιούνται για την καμαριέρα ή πιστεύουν την καταγγελία της, ελάχιστοι αναρωτιούνται για την ψυχική της κατάσταση και το σοκ που υπέστη, γιατί δεν τους μένει τηλεοπτικός χρόνος από τους θρήνους τους για το βασανιστήριο και το διασυρμό που προκαλούν οι χειροπέδες σ’ έναν μεγαλόσχημο εκπρόσωπο του κατεστημένου.

Και όλα τα παραπάνω, όταν ο ίδιος ο μεγαλόσχημος εκπρόσωπος δεν μίλησε για σκευωρία, απλώς κατασκεύασε ένα άλλοθι και όταν δεν του βγήκε κατασκεύασε ένα άλλο. Και επίσης όταν όλοι οι «γνωστοί», οι «φίλοι» και οι «συνεργάτες», για χρόνια προσπαθούσαν να συγκαλύψουν τις ατασθαλίες ή τα κακουργήματά του. Ενώ κάποιες παθούσες που ήδη εμφανίστηκαν, απλώς λένε ότι δεν τολμούσαν να τον καταγγείλουν γιατί ήταν «μεγάλος». Δηλαδή πολλοί και πολλές γνώριζαν, αλλά τι να κάνουμε, έχει και τις αδυναμίες του, κανείς δεν είναι τέλειος.

Σήμερα έχουμε τη χαρά να γιορτάζουμε μια μεγάλη νίκη του δικαιώματος των εργαζομένων γυναικών για αξιοπρέπεια στην εργασία και εναντίον της σεξουαλικής παρενόχλησης. Μια νίκη παγκοσμίων διαστάσεων, ένα μάθημα για την αξία των φεμινιστικών αγώνων, ένα φόβητρο για την αλλαζονία, έστω και του πιο μεγαλόσχημου εκπρόσωπου αυτού του μικρού πλανητικού χωριού.

Φυσικά τα γυναικεία δικαιώματα εν προκειμένω μπλέκονται με τον θεσμικό ρόλο του θύτη, που τον βλέπουμε να καταρρέει σαν τον Δράκουλα την αυγή, δίνοντας χαρά και αγαλλίαση σε πολλούς και πολλές, για τον αντικοινωνικό θεσμικό του ρόλο, αφού εκπροσωπούσε έναν κτηνώδη εκπρόσωπο ενός κτηνώδους κατεστημένου και οργανισμού.

Όλοι αυτοί αλλά και αυτές, προοδευτικοί και προοδευτικότεροι, πριν προλάβουν να ευχαριστήσουν την καμαριέρα που έσπασε τη σαπουνόφουσκα της αλλαζονίας και της αυτοπεποίθησης του μεγάλου διασώστη, αρχίζουν να λοιδωρούν τον δικό μας πρωθυπουργό που είναι μεν καμαριέρα αλλά δεν έχει την τόλμη της νεαρής μιγάδας του Σόφιτελ. Γιατί δεν θα ξεχάσουμε, ότι καμαριέρα, πλύστρα, υπηρέτρια, όλα αυτά τα κακά όχι μόνο του τα αποδίδουν απαξιώνοντας σκληρά και τίμια εργαζόμενες γυναίκες, αλλά και ξεδίνουν, ας μην ξεχνάμε, με το γεμάτο αντιδραστικά κλισέ χιούμορ, αφού είναι τόσο απαραίτητο τις σκληρές μέρες που ζούμε. «Χιούμορ» που το βλέπουμε να κυκλοφορεί σε επίσημα ΜΜΕ όσο και σε κάθε είδους διαδικτυακή επικοινωνία. Τι κρίμα κι αυτό!

Πηγή: Αυγή

Share

Η σφαγή του Μόντρεαλ. Οι φεμινίστριες του Καναδά θυμούνται

της  Julie Bindel

μετάφραση: Ντίνα Τζουβάλα

Πρέπει να αντέξουμε. Πρέπει να δημιουργήσουμε. Πρέπει να αντισταθούμε

Το 1989 ένας οπλισμένος άντρας σκότωσε 14 φοιτήτριες στο Μόντρεαλ. Αυτή την εβδομάδα  οι Καναδές φεμινίστριες θα θυμηθούν ένα γεγονός που τρόμαξε την χώρα- και ενίσχυσε τον ριζοσπαστισμό τους.

Ήταν μια κρύα βροχερή μέρα στις 6 Δεκεμβρίου του 1989, όταν ένας νεαρός άνδρας κραδαίνοντας ένα πυροβόλο όπλο όρμησε σε μια αίθουσα της École Polytechnique στο Μόντρεαλ του Καναδά. Οι περίπου 60 φοιτητές είχαν λίγο χρόνο να αντιδράσουν πριν ο άνδρας τους διατάξει να βγουν από την αίθουσα και να αρχίσει να πυροβολεί τις γυναίκες. Έξι  φοιτήτριες  σκοτώθηκαν αμέσως και τρεις τραυματίστηκαν.

Ο δολοφόνος, ο 25χρονος  Marc Lépine, ήταν οπλισμένος με ένα νομίμως αποκτηθέν όπλο Mini-14 και με ένα κυνηγετικό μαχαίρι. Είχε πει νωρίτερα στον μαγαζάτορα πως θα πήγαινε για ένα «μικρό παιχνίδι». Ο Lépine είχε προηγουμένως απορριφθεί από μια δουλειά και ήταν αναστατωμένος, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, επειδή οι γυναίκες δούλευαν πλέον σε θέσεις τις οποίες παραδοσιακά κατείχαν άνδρες.  Πριν ανοίξει πυρ ο Lépine φώναξε: «Είστε όλες ένα μάτσο φεμινίστριες και μισώ τις φεμινίστριες». Μια φοιτήτρια, η Nathalie Provost, διαμαρτυρήθηκε:  «Δεν είμαι φεμινίστρια. Δεν πολέμησα ποτέ τους άνδρες».  Ο Lépine την πυροβόλησε έτσι κι αλλιώς.

Κατόπιν, ο ένοπλος άνδρας  διέσχισε τους διαδρόμους του κολλεγίου, την καφετέρια και άλλη μια αίθουσα, στοχεύοντας ειδικά γυναίκες. Μέχρι τη στιγμή που ο  Lépine έστρεψε το όπλο στον εαυτό του, 14 γυναίκες ήταν νεκρές και άλλες 10 τραυματισμένες. Τέσσερις άνδρες τραυματίστηκαν ακούσια από τα πυρά.

Η Francine Pelletier, μια φεμινίστρια ακτιβίστρια και αρθρογράφος στην εφημερίδα του Μόντρεαλ, περιγράφει πως ένιωσε «εντελώς συντετριμμένη» ακούγοντας για την σφαγή, αλλά τίποτα δεν την είχε προετοιμάσει για την ανακάλυψη πως και η ίδια ήταν σε μια λίστα που βρέθηκε από την αστυνομία στην τσέπη του δολοφόνου. «Σχεδόν πέθαναν σήμερα»,  έλεγε το σημείωμα. «Η έλλειψη χρόνου-γιατί ξεκίνησα πολύ αργά- επέτρεψε σ΄ αυτές τις ριζοσπάστριες φεμινίστριες να επιβιώσουν»

Αμέσως μετά τους πυροβολισμούς, αρκετοί σχολιαστές των ΜΜΕ -αυτοσχέδιοι ψυχολόγοι διακήρυξαν πως ο Lépine ήταν τρελός, πως οι γυναίκες απλώς έτυχε να βρεθούν στον δρόμο του, κι ότι δεν στόχευε ειδικά σε αυτές.  Ένας ψυχίατρος στο νοσοκομείο  Hôtel-Dieu του Κεμπέκ είπε  στην  εφημερίδα La Presse οτι ήταν «τόσο αθώος όσο τα θυματά του, υπήρξε και ο ίδιος θύμα μιας όλο και πιο ανελέητης κοινωνίας».  «Αυτή ήταν μια περίοδος σημαντικής ανάπτυξης ομάδων για τα δικαιώματα των ανδρών», λέει ο Martin Dufresne,  ιδρυτής του Άνδρες ενάντια στον Σεξισμό. «Αλλά η κοινή γνώμη ένιωθε υπερβολικά άβολα με μια πολιτική ερμηνεία της επίθεσης».

Η αστυνομία αρνήθηκε να δημοσιοποιήσει το σημείωμα της αυτοκτονίας του δολοφόνου, λέγοντας,  σε μια συνέντευξη τύπου, πως θα μπορούσε να εμπνεύσει μιμητές-δολοφόνους.  Ήταν αυτή η συνειδητή υποβάθμιση των πραγματικών κινήτρων του Lépine που πείσμωσε την Pelletier να το βρει. Μήνες αργότερα, της στάλθηκε ανωνύμως ένα αντίγραφο με το ταχυδρομείο.

«Θα ήθελα να σημειώσετε πως αν αυτοκτονήσω σήμερα δεν θα είναι για οικονομικούς λόγους, αλλά για πολιτικούς», έλεγε. «Επειδή έχω αποφασίσει να στείλω τις φεμινίστριες, που πάντα μου κατέστρεφαν τη ζωή, στον Δημιουργό τους. Έχω αποφασίσει να βάλω ένα τέλος σ αυτές τις κάργιες».

Η Mélissa Blais, λέκτορας και διδακτορική φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο του Κεμπέκ , είναι η σημαντικότερη καναδή ειδική στο θέμα της σφαγής και του αντι-φεμινιστικού πλαισίου της. Πήρε συνεντεύξεις από μια σειρά γυναικών που ήταν ενεργές φεμινίστριες το 1989, για την ερευνά της, και διαπίστωσε πως πολλές ένιωθαν υπεύθυνες γι΄ αυτό που έγινε στο Μόντρεαλ. «Μετά από τη σφαγή διάλεξαν τη σιωπή, για να αποφύγουν περαιτέρω επιθέσεις».

«Όταν έγινα φεμινίστρια, γύρω στο 2000, είδα με απορία πως κάποιοι ήταν ακόμα διστακτικοί στο να μιλήσουν με πολιτικούς όρους για την επίθεση. Φαινόταν πως ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να απορρίψει κανείς την φεμινιστική εξήγηση ήταν να αναγάγει τα πάντα στην ψυχολογία ενός και μόνου τρελού άνδρα».

Η Pelletier συμφωνεί πως η πράξη του Lépine ήταν έντονα πολιτική και πιστεύει πως ήξερε ακριβώς τί έκανε εκείνη τη μέρα. «Πάντα ένιωθα πως αυτές οι γυναίκες πέθαναν για μένα. Κάποιες από αυτές δεν ήταν καν φεμινίστριες, πιθανότατα», λέει, «απλά είχαν το κουράγιο να πιστεύουν πως ήταν συνάδελφοι  και όχι κατώτερες των ανδρών συμφοιτητών τους».

Το κίνημα υπέρ του δικαιώματος στην έκτρωση ενδυναμωνόταν τον καιρό της σφαγής. Έξι μήνες νωρίτερα, μια γυναίκα απ το Κεμπέκ,  η Chantale Daigle, είχε επιτύχει μια σημαντική νίκη ανατρέποντας μια απαγορευτική εντολή, την οποία είχε πάρει ο βίαιος πρώην συντροφός της, στο Καναδικό ανώτατο δικαστήριο, η οποία της απαγόρευε να θέσει τέρμα στην εγκυμοσύνη της. Περισσότερες απο 10 χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν στο Μόντρεαλ υπέρ της   Daigle.

Η σφαγή έδωσε ώθηση σε πολλές καμπάνιες για να σταματήσει η ανδρική βία και υπήρξε έντονη διεθνής αλληλεγγύη. Υπήρξα κομμάτι μιας ομάδας που οργάνωσε μια ολονυχτία, δυο μέρες αργότερα, στην Πλατεία Τραφάλγκαρ. Όμως, λέει η Pelletier,  «οι συνέπειες στο κίνημα των γυναικών στον Καναδά ήταν βαθιές».

«Ήμουν μια φεμινίστρια χωρίς αυταπάτες στις 6 Δεκεμβρίου. Ήταν όλα υπερβολικά εύκολα», λέει. «Αυτό που συνειδητοποιήσαμε μετά την σφαγή ήταν πως είχε υπάρξει μια  σιωπηλή και αυξανόμενη δυσαρέσκεια πολλών ανδρών προς τις φεμινίστριες, και για εμάς υπήρξε ένα τεράστιο τίμημα να πληρώσουμε για όσα είχαμε πετύχει».

Πέρασα πρόσφατα κάμποσο καιρό στο Μόντρεαλ και συνάντησα ένα ζωντανό και αναπτυσσόμενο φεμινιστικό κίνημα, με τις μεγαλύτερες γυναίκες αποφασισμένες να καθοδηγήσουν τις νεότερες γενιές και να ενθαρρύνουν μια επιστροφή στον ριζοσπαστισμό που ήταν χαρακτηριστικός του καναδικού φεμινισμού πριν το 1989. Τότε, το φεμινιστικό κίνημα χαρακτηριζόταν από την δημιουργία των οργανώσεων δικαιωμάτων των πατέρων και από την άρνησή τους να δεχθούν πως οι άνδρες είχαν θεσμοποιημένη ισχύ και προνόμια έναντι των γυναικών.

Στον Καναδά, η 6η Δεκεμβρίου είναι μια Ημέρα Μνήμης και Δράσης για την Βία κατά των Γυναικών και η 23η επέτειος της θηριωδίας. Θα υπάρξουν διαδηλώσεις, εκδηλώσεις και δάκρυα, ενώ ενθυμούμαστε τις νεκρές. Όπως είπε η σύγχρονή φεμινίστρια συγγραφέας  Andrea Dworkin: «Είναι υποχρέωση της καθεμίας μας να είμαστε η γυναίκα που ο Marc Lépine ήθελε να σκοτώσει. Πρέπει να ζούμε με αυτή την τιμή. Πρέπει κάνουμε έξωση στον φόβο. Πρέπει να ζήσουμε με αυτή την τιμή, αυτό το κουράγιο. Πρέπει να αντέξουμε. Πρέπει να δημιουργήσουμε. Πρέπει να αντισταθούμε».

Πηγή: rednotebook

Share

Ντοκυμαντέρ: A Woman’s Womb

Αλιεύει η Δήμητρα Σπανού

Με αφορμή την δημοσίευση σε διάφορα μέσα της ανατριχιαστικής περίπτωσης των υποχρεωτικών στειρώσεων στο Περού, βρήκαμε και παρουσιάζουμε ένα ντοκυμαντέρ για το ζήτημα. Παρουσιάζεται το ιστορικό των υποχρεωτικών στειρώσεων που έλαβαν χώρα μεταξύ 1995 και 2000 και εφαρμόστηκαν σε 300.000 γυναίκες και 30.000 άντρες. Στόχος της κυβέρνησης ήταν υποτίθεται ο έλεγχος της πληθυσμιακής αύξησης, με θύματα τις φτωχές/ους και αγράμματες/ους ιθαγενείς Κέτσουα, όμως στην υπόθεση εμπλέκονται κυβερνητικοί φορείς, μη κυβερνητικές οργανώσεις, θρησκευτικές οργανώσεις, διεθνείς οργανισμούς και την εξωτερική πολιτική ισχυρών κρατών. Στο επίκεντρο βρίσκονται τα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματα των γυναικών, το γυναικείο σώμα και το ερώτημα για το ποιός τα ελέγχει. Άλλωστε, αυτό που αναδεικνύεται είναι πως παρόμοια εγχειρήματα έχουν πραγματοποιηθεί και σε άλλες χώρες αυτού του κόσμου. Το πιο συγκλονιστικό κομμάτι όμως, είναι οι μαρτυρίες των ίδιων των γυναικών για τις εγχειρήσεις και τη ζωή τους μετά.

*Το ντοκυμαντέρ είναι στα αγγλικά, δυστυχώς χωρίς υπότιτλους

 

A Woman’s Womb

Σκηνοθεσία: Mathilde Damoisel | Παραγωγή: Tancrede Ramonet | Έτος Παραγωγής: 2010

Πηγή: culture unplugged

 

Share

Η στείρωση ως ευγονική των φτωχών

της Χριστίνας Πάντζου

Ενα πλήθος διαδηλώνει στο κέντρο της Λίμα. Στην πρώτη γραμμή κοπέλες που σηκώνουν ψηλά τις φούστες τους αποκαλύπτοντας τα πόδια τους ζωγραφισμένα με σταγόνες αίματος που κυλούν. Με αυτό τον τρόπο αποτίουν φόρο τιμής στις χιλιάδες των φτωχών γυναικών του Περού που εν αγνοία τους υποβλήθηκαν σε αναγκαστική στείρωση.

Και συγχρόνως γιορτάζουν την απόφαση των εισαγγελικών αρχών να ανοίξει ξανά -έπειτα από δυόμισι χρόνια- ο φάκελος αυτού του τεράστιου σκανδάλου της κυβέρνησης Φουτζιμόρι.

Η Διαμερικανική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε ήδη απαιτήσει από τον περσινό Οκτώβριο να ερευνηθούν εκ νέου οι καταγγελίες 2.074 γυναικών που -χωρίς να έχουν δώσει εν γνώσει τους συναίνεση ή που κάτω από ασφυκτικές πιέσεις- υποβλήθηκαν σε «εθελούσια χειρουργική στείρωση», όπως αποκαλούσαν οι αρχές τη μέθοδο στείρωσης που εφάρμοσαν στο πλαίσιο του οικογενειακού προγραμματισμού.

Η κυβέρνηση Φουτζιμόρι ακολούθησε μια επιθετική πολιτική που στο διάστημα 1995-2001 οδήγησε στη στείρωση περισσότερων από 270.000 γυναικών, στην πλειονότητά τους φτωχές, αποκλεισμένες αγρότισσες και ιθαγενείς Κέτσουα.

Στην υπόθεση εμπλέκονται δεκάδες αξιωματούχοι, περιλαμβανομένων και δύο πρώην υπουργών Υγείας και του επικεφαλής του Προγράμματος Αναπαραγωγικής Υγείας, οι οποίοι αρνούνται την κατηγορία για εξαναγκασμό σε στείρωση επιμένοντας πως όλες οι γυναίκες υποβλήθηκαν εθελοντικά στην επέμβαση.

Ωστόσο, ήδη από το 1999, με αφορμή τον θάνατο της Μερμίτα Μεστάνσα λίγες μέρες μετά τη στείρωσή της σε υποτυπώδεις συνθήκες, έκθεση της Επιτροπής της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, είχε καταγγείλει την πρακτική αποκαλύπτοντας πως τα κέντρα υγείας δέχονταν πιέσεις και «κίνητρα» για να εφαρμόσουν το πρόγραμμα στείρωσης οδηγώντας χιλιάδες γυναίκες στο χειρουργείο είτε μέσω εκβιασμών είτε αποσπώντας τους μια υπογραφή συναίνεσης χωρίς στην πραγματικότητα να γνωρίζουν τις συνέπειες της επέμβασης.

Σύμφωνα με την έκθεση Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που ερεύνησε το σκάνδαλο το 2002, αξιωματούχοι απειλούσαν τους εργαζόμενους στα κέντρα υγείας ότι θα τους κόψουν τις υπερωρίες ή δεν θα τους ανανεώσουν τις συμβάσεις αν δεν τηρούσαν έναν συγκεκριμένο αριθμό στειρώσεων ανά εβδομάδα και μήνα.

Το αποτέλεσμα ήταν πολλοί από αυτούς να παρενοχλούν συστηματικά γυναίκες προκειμένου να στειρωθούν, να τις εκβιάζουν απειλώντας τες με περικοπή κοινωνικών παροχών ή να εξαγόραζαν τη συναίνεσή τους με λίγα τρόφιμα.

Οπως επισημαίνει η ίδια έκθεση, η USAID (Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης) ήταν ένας από τους βασικούς φορείς χρηματοδότησης της εκστρατείας στείρωσης στο Περού.

Με το εκ νέου άνοιγμα του φακέλου η έρευνα θα επεκταθεί πλέον σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ παραμένει άγνωστο αν εκπρόσωποι αυτής της οργάνωσης που υπάγεται στην πραγματικότητα στο αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών θα παραπεμφθούν για αυτή την απαράδεκτη πρακτική κοινωνικής ευγονικής.

Πηγή: εφημερίδα των συντακτών

Share

Μεξικό: δολοφονήθηκε η δήμαρχος που πολέμησε τα καρτέλ ναρκωτικών

 

«Η ελευθερία φέρνει μαζί και ευθύνες. Ο δρόμος που έχω να κάνω είναι μακρύς –δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Το αποτύπωμα που αφήνουμε στη χώρα μας, εξαρτάται απ ΄τη μάχη που θα χάσουμε και απ’ την αφοσίωσή μας σ’ αυτήν.» Μ.Σ. Γκοροστιέτα

Η 36χρονη δήμαρχος της πόλης Τικιτσέο Μαρία Σάντος Γκοροστιέτα, που έγινε γνωστή για τις μάχες της κατά των καρτέλ των ναρκωτικών, βρέθηκε νεκρή. Γιατρός στο επάγγελμα, διετέλεσε δήμαρχος από το 2008, ενώ από το 2009 άρχισαν οι απόπειρες εναντίον της. Η πρώτη απόπειρα δολοφονίας της έγινε τον Οκτώβριο του 2009 όταν άγνωστοι γάζωσαν το αυτοκίνητό της στην πόλη Ελ Λιμόνε, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο άντρας της. Λίγους μήνες αργότερα κουκουλοφόροι γάζωσαν και πάλι το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε. Η ίδια φωτογραφήθηκε επιδεικνύοντας τα σημάδια από την απόπειρα.

 

 

Το πρωί της 12ης Νοεμβρίου η Γκοροστιέτα έπεσε θύμα ενέδρας, καθώς οδηγούσε το παιδί της στο σχολείο. Σύμφωνα με τους μάρτυρες, οι απαγωγείς την έσυραν έξω απ’ το αυτοκίνητο και την χτύπησαν, ενώ εκείνη τους ακολούθησε με την θέλησή της ώστε να μην πειράξουν το παιδί. Για μια ολόκληρη εβδομάδα η οικογένειά της περίμενε ένα τηλεφώνημα για λύτρα, που ποτέ δεν έγινε. Οκτώ μέρες μετά την απαγωγή, αγρότες βρήκαν το νεκρό σώμα της πρώην δημάρχου, πεταμένο σε δρόμο της περιοχής, με σημάδια από καψίματα και μαχαιριές και δεμένο χειροπόδαρα. Σύμφωνα με την Αστυνομία, επίσημη αιτία θανάτου ήταν ένα χτύπημα στο κεφάλι.

«Σε άλλη φάση της ζωής μου, μπορεί να είχα παραιτηθεί απ’ τη θέση και τις ευθύνες μου. Σήμερα όμως, όχι. Δε γίνεται να παραδοθώ –έχω 3 παιδιά τα οποία πρέπει να μεγαλώσω με σωστά παραδείγματα, αλλά και στη μνήμη του άντρα της ζωής μου: Τον πατέρα των παιδιών μου απ’ τον οποίο έμαθα να αγωνίζομαι για ότι έχει αξία. Αν και δεν είναι πια μαζί μας, εξακολουθεί να είναι το φως που καθοδηγεί τις αποφάσεις μου», ανέφερε σε παλαιότερες δηλώσεις της η Γκοροστιέτα.

Το Μεξικό εδώ και δεκαετίες είναι στα χέρια των μεγάλων καρτέλ ναρκωτικών. Από το 2006 που ο Πρόεδρος Φελίπε Καλντερόν κήρυξε τον πόλεμο στους εμπόρους ναρκωτικών έχουν χάσει την ζωή τους πάνω από 50.000 άνθρωποι μεταξύ των οποίων και δεκάδες δήμαρχοι.

Share

25 Νοέμβρη, ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών: ένα καλό νέο

της Σίσσυς Βωβού

Η Βαλπόνα, η γυναίκα που ακρωτηρίασε ο εν διαστάσει σύζυγός της και στα τέσσερα άκρα, είναι σήμερα καλά, με κάποιες αναπηρίες βέβαια, και μπορεί να απολαμβάνει τη ζωή που εκείνος με τον πιο βάρβαρο τρόπο θέλησε να της στερήσει. Τον Απρίλιο του 2009, μάθαμε ότι ακρωτηριάστηκε με αλυσοπρίονο γυναίκα από την Καλαμάτα. Φεμινιστικές οργανώσεις πήγαμε στο ΚΑΤ, όπου την είχαν μεταφέρει με ελικόπτερο, και όπου οι γιατροί, μετά από συντονισμένες προσπάθειες, έσωσαν πρώτα τη ζωή της και στη συνέχεια έκαναν επανειλημμένες εγχειρήσεις και θεραπείες που κράτησαν μήνες και επαναλαμβάνονταν κατά καιρούς τα επόμενα χρόνια. Σήμερα η Βαλμπόνα είναι καλά, περπατά και κάνει τις δουλειές της, έχει βέβαια βαθμούς αναπηρίας και στα τέσσερα άκρα, αλλά ζει μια φυσιολογική ζωή. Το μεγάλο της παράπονο ήταν ότι οικογενειακές πιέσεις την είχαν αποξενώσει από τα δύο παιδιά της.΄Εδώ και λίγον καιρό, όπως μας ενημέρωσε, κατάφερε να ξαναβρεί τον ψυχικό δεσμό που είχε διαρρηχθεί από τη μεριά των παιδιών, και μπορεί να τους μιλάει και να τα επισκέπτεται στην Αλβανία. Από την αποφράδα εκείνη ημέρα έως σήμερα έχει δίπλα της τον σύντροφό της Δημήτρη, ο οποίος στα δύσκολα της στάθηκε εξαιρετικά.

Ο επίδοξος φονιάς καταδικάστηκε σε 17 χρόνια φυλακή στο Γύθειο, το 2010, σε δίκη στην οποία παρευρεθήκαμε για αλληλεγγύη, ψυχική στήριξη και κοινωνική ευαισθητοποίηση, και έκτοτε  εκτίει την ποινή του, οπότε δεν έχει τη δύναμη να την βλάψει ξανά. Κινήσεις πολιτών από το Γύθειο είχαν οργανώσει συμμετοχή στο δικαστήριο, δεκάδων ατόμων, όπως και φιλοξενία σε ωραίο ξενοδοχείο της ίδιας, των συγγενών της και των αλληλέγγυων γυναικών από την Αθήνα.

Φεμινιστικές ομάδες κάναμε εκδήλωση αλληλεγγύης έξω από το ΚΑΤ τότε, όπου τονίζαμε την μεγάλη έκταση του φαινομένου και την ανάγκη μέτρων αρωγής στα θύματα. Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε την Βαλμπόνα σε όλα τα στάδια της νοσηλείας και της θεραπείας της, και της προσφέραμε ψυχική στήριξη, κάποια οικονομική βοήθεια, αλλά και αλληλεγγύη σε άλλα ζητήματα που την απασχολούσαν, όπως χαρτιά, δικηγόροι κ.λπ.

Με χαρά θέλουμε σήμερα, την παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, να παρουσιάσουμε την γυναίκα που επιβίωσε σωματικά και ψυχικά, από μια ανείπωτη προσωπική τραγωδία.

Share

ΔΣΘ: Μία στις πέντε γυναίκες θύμα βίαιης συμπεριφοράς

Ψήφισμα κατά της βίας εναντίον των γυναικών εξέδωσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης για την “Παγκόσμια μέρα κατά της βίας εναντίον των γυναικών”.

Όπως τονίζεται στο ψήφισμα “Η βία κατά των γυναικών ασκείται στον ιδιωτικό χώρο, στην εργασία, στο δρόμο, σε όλες τις ηλικίες, είναι γενικευμένη και δεν αποτελεί μόνο προσωπικό ζήτημα, αλλά και πολιτικό και κοινωνικό. Οι στατιστικές φέρουν μία στις πέντε γυναίκες να υφίσταται τη βίαιη συμπεριφορά του συζύγου ή συντρόφου της.”

“Σήμερα που ζούμε με δραματικό τρόπο την οικονομική κρίση, η οποία μάλιστα είναι σε εξέλιξη και στην Ελλάδα εφαρμόζεται ένα πολύ αυστηρό πρόγραμμα οικονομικής λιτότητας που μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση του κοινωνικού κράτους, έχει επιδεινωθεί η κατάσταση και το όραμα για κοινωνία ισότητας των φύλων εξασθενίζει. Πρόκειται για σοβαρή οπισθοδρόμηση σε βάρος των αρχών για δίκαιη κοινωνία, όπου οι γυναίκες καλούνται να επωμιστούν μεγαλύτερα βάρη εν μέσω ανεργίας και των εντάσεων που προκύπτουν λόγω της ραγδαίας μείωσης των εισοδημάτων. Για τις γυναίκες είναι πανθομολογούμενο ότι πληρώνουν περισσότερο την οικονομική κρίση και ότι η ενδοοικογενειακή βία σε βάρος τους αυξάνεται. Η ανεργία αποκλείει την απεμπλοκή της γυναίκας από μία σχέση κακοποίησης, ενώ πρόβλημα παρουσιάζεται και στις καταγγελίες παρενόχλησης στο χώρο εργασίας. Η μείωση των κονδυλίων για κοινωνική πρόνοια, οδήγησε στην μείωση έως τον εκμηδενισμό των ελάχιστων ξενώνων για κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, επομένως η αρωγή του κράτους προς αυτές είναι ελάχιστη. Οι κλήσεις που ανακοίνωσε ότι δέχεται η γραμμή SOS που εγκαινίασε το 2010 η Γενική Γραμματεία Ισότητας, με τον αριθμό 15900, είναι χιλιάδες, αλλά προφανώς ελάχιστες σε σχέση με την μεγάλη έκταση της βίας. ” σημειώνει ο ΔΣΘ στο ψήφισμά του και προσθέτει ότι  ο νόμος 3500/2006 για την ενδοοικογενειακή βία, επισήμανε το φαινόμενο, όμως “αποδείχθηκε ανεπαρκής για την καταπολέμηση της βίας”

Διότι, όπως αναφέρει ο ΔΣΘ ” χωρίς ξενώνες, κονδύλια για δομές υποστήριξης και οικονομική αρωγή για τα θύματα, χωρίς μάλιστα την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση ήδη από το σχολείο ως προς την ισότητα και το σεβασμό της προσωπικότητας των γυναικών, δεν μπορεί να υπάρξει επιτυχημένη αξιοποίηση του νόμου”.

Τέλος ο ΔΣΘ εκφράζει την έντονη ανησυχία του, ενώ υπενθυμίζει ότι αν και το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο με ψήφισμα τον Ιούνιο 1986 έθεσε ως στόχο τη λειτουργία ενός ξενώνα κακοποιημένων γυναικών ανά 10.000 κατοίκους, στη Θεσσαλονίκη οι δομές υποστήριξης των γυναικών θυμάτων δεν είναι έως σήμερα ορατές. Προτείνει και υποστηρίζει την λήψη και άλλων μέτρων όπως την δημιουργία οικογενειακών δικαστηρίων, πλήρη ιατρική φροντίδα, συνταξιοδότηση σε περίπτωση αναπηρίας, οικονομική στήριξη με ευθύνη της πολιτείας για την γυναίκα θύμα βίας και την απαγόρευση διαφημιστικών μηνυμάτων ή προγραμμάτων που αναπαράγουν τα σεξιστικά στερεότυπα και καλλιεργούν τη βία κατά των γυναικών.

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης διακηρύσσει ότι “δεν θα σταματήσει να επισημαίνει το φαινόμενο της βίας, των αποκλεισμών και των διακρίσεων κατά των γυναικών, όπως και να υποστηρίζει σθεναρά τις δράσεις για την εξάλειψή τους”.

Πηγή: alterthess

Share