Subscribe via RSS Feed

Tag: "έμφυλη βία"

Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας σε βάρος των γυναικών

της Ναταλία Σερέτη και της Λίνα Φιλοπούλου

Δεν πρόκειται για γιορτή καταξίωσης ούτε του γυναικείου ούτε του ανδρικού φύλου. Είναι μια θλιβερή ημέρα μνήμης και τιμής στις γυναίκες θύματα κάθε μορφής βίας, σε μίκρο- και μάκρο-κοινωνικό επίπεδο σε όλον τον κόσμο. Γιατί σε όλα τα επίπεδα και σε όλον τον κόσμο η βία κατά των γυναικών καλά κρατεί. Ήδη από πέρυσι ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν στο μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα αναφέρθηκε σε «πανδημία βίας»…

Τα στατιστικά δεδομένα είναι αποστομωτικά και άκρως ντροπιαστικά. Η επικαιρότητα το ίδιο. Στο μικροκοινωνικό επίπεδο έχουμε αύξηση στα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, αύξηση του αριθμού νεαρών γυναικών που διακινούνται προς εκμετάλλευση στη βιομηχανία του σεξ ή που καταφεύγουν στην πορνεία, ραγδαία αύξηση του αριθμού των άνεργων γυναικών, αύξηση των αυτοκτονιών ανάμεσα στις γυναίκες. Βία, βία, κι άλλη βία… Στο μάκρο-επίπεδο, ιμπεριαλιστικοί και εμφύλιοι πόλεμοι μαίνονται σε διάφορα σημεία του πλανήτη και ο οικονομικός πόλεμος στον δυτικό «προηγμένο» κόσμο πλήττει μαζικά τα κορίτσια και τις γυναίκες.

Μάταιες διακηρύξεις και ρητορίες με αφορμή την Παγκόσμια αυτή Ημέρα παρακολουθούμε χρόνια τώρα. Κακόβουλη κριτική ότι ο φεμινισμός είναι παρωχημένος και ξεπερασμένος… Η αληθινή ζωή, ωστόσο, καταδεικνύει περίτρανα την επείγουσα ανάγκη για εμπράγματη δράση για την εξάλειψη της βίας σε βάρος των γυναικών! Στις 25 Νοεμβρίου και κάθε μέρα οι γυναίκες πρέπει να συσπειρωθούμε και να χειραφετηθούμε εκ νέου, αντιστεκόμενες στη λαίλαπα του εκφασισμού και του νεοσυντηρητισμού.

Η βία: αιτία και αιτιατό για την επικράτηση της ανισότητας και για την καθιέρωση της υπεροχής του ανδρικού φύλου

Η βία κατά των γυναικών είναι ένα εμπόδιο στην επίτευξη των στόχων της ισότητας, της ανάπτυξης και της ειρήνης. Αφαιρεί από τις γυναίκες την απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών τους. Σε όλες τις κοινωνίες, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, οι γυναίκες και τα κορίτσια γίνονται υποκείμενα φυσικής, σεξουαλικής και ψυχολογικής κακοποίησης κι αυτό αφορά κάθε εισόδημα, τάξη, κουλτούρα.

Η χαμηλή κοινωνική και οικονομική θέση των γυναικών μπορεί να είναι τόσο αιτία όσο και αποτέλεσμα της βίας.

Δεν σταματάμε να τονίζουμε ότι το ιδιωτικό είναι πολιτικό!

Σήμερα στην Ελλάδα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά στη σύγχρονη ιστορία, η βία εντείνεται και έχει έντονα έμφυλη διάσταση. Πρόκειται σαφώς για τη βία που ασκείται από το κοινωνικό σύστημα της πατριαρχίας (διαχρονικό και βαθιά θεμελιωμένο ιστορικά), το οποίο καλλιεργεί την αντιπαράθεση, τον ακραίο ανταγωνισμό, τον νόμο της ζούγκλας, χωρίς ανθρωποκεντρική διάσταση, χωρίς σεβασμό στη διαφορετικότητα, χωρίς καν σεβασμό στον άνθρωπο.

Οι όποιες κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού τίθενται σε κρίση. Μέχρι σήμερα λίγο-πολύ μπορούσε να διακρίνει κανείς μικρά βήματα προόδου εδώ ή αλλού. Η σημερινή συγκυρία μάς πάει άρδην πολύ πίσω. Ο εκφασισμός που παρατηρείται στην καθημερινή ζωή των πολιτών μέσα στο πλαίσιο της εκτεταμένης οικονομικής κρίσης, η οποία εν τέλει αφορά μια εκ βάθρων κρίση αξιών, η εφαρμογή από την τρικομματική κυβέρνηση πολιτικών που οξύνουν ιδιαίτερα τη δυσμενή κατάσταση των γυναικών έχουν σαν αποτέλεσμα τον εκφοβισμό του φύλου μας. Επιχειρείται από το σύνολο των δεξιών μετώπων να λάβουμε το μήνυμα: «Γυναίκες καθίστε στ’ αβγά σας». Αλλιώς «θα πάτε φαντάροι». Εξάλλου, «θα συνεχίσουμε να σας απολύουμε κατά προτεραιότητα». «Πρώτα οι γυναίκες», αλλά στις απολύσεις…! «Πρώτα οι γυναίκες», αλλά στις λεγόμενες ευέλικτες μορφές εργασίας (1 φορά την εβδομάδα)…!

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκούνται βίαια στην ελληνική πραγματικότητα τα τελευταία τρία χρόνια εντείνουν τη βία που δέχονται οι γυναίκες, καθώς βάλλεται δραματικά η οικονομική τους αυτονομία, η έλλειψη της οποίας καθιστά τις γυναίκες ευάλωτες στη βία. Ο κίνδυνος να πέσουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο της δουλειάς είναι μεγάλος υπό την απειλή της απόλυσης. Ο κίνδυνος να καταφύγουν στην πορνεία ελλείψει εργασίας και εισοδήματος μεγάλος. Ο κίνδυνος να μείνουν άστεγες επίσης.

Είναι καιρός να καταλάβουμε όλες και όλοι κάποια πράγματα. Η εποχή της αθωότητας πέρασε ανεπιστρεπτί. Δεν δικαιολογείται καμία αφέλεια. Γυναίκες και άνδρες δεν είμαστε ίδιοι, αλλά είμαστε ίσοι. Ισότιμα και αλληλέγγυα πρέπει να αναλάβουμε δράση για να αντιμετωπίσουμε την πολιορκία που δεχόμαστε ως πολίτες για την ευημερία τη δική μας και των παιδιών μας. Άνδρες και γυναίκες από κάθε δημοκρατικό κοινωνικό χώρο, ήρθε η ώρα να πιαστούμε απ’ το χέρι και να αντιπαρέλθουμε στις υστερίες της ακραίας φαλλοκρατικής και φασιστικής ρητορείας που εκτοξεύεται από επίσημα χείλη του πολιτικού συστήματος και της δήθεν εξωθεσμικής παρουσίας της άκρας Δεξιάς. Η τελευταία επιχειρεί προπαγανδιστικά τη συμφιλίωση του κόσμου με τη συντηρητική ιδεοπολιτική αντίληψη της κοινωνίας. Γιατί, ακούγοντας τα χειρότερα, ανεχόμαστε τα όσα μπορούμε να αντέξουμε.

Εξάλλου, η ιστορική συγκυρία είναι μοναδική, τώρα που αποδομείται πλήρως το καπιταλιστικό σύστημα εξουσίας και ανατρέπονται κοινωνικοί ρόλοι και σχέσεις εκμετάλλευσης. Είναι η στιγμή που μας δίνεται η δυνατότητα να ανατρέψουμε τις παραδοσιακές σχέσεις και τα έμφυλα στερεότυπα.

Ήρθε η ώρα γυναίκες και άνδρες μαζί να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στη βία και ένα μεγάλο ΝΑΙ στην κοινωνική μας απελευθέρωση! Όποια ταυτότητα φύλου μάς εκφράζει πρέπει να είναι ελεύθερη να εκφραστεί χωρίς κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες. Οι γυναίκες έχουμε μια διαφορετική αντίληψη, πολύτιμη πλέον, η οποία οραματίζεται μια κοινωνία με αξίες όπως αποδοχή της αληθινής φύσης του κάθε ανθρώπου όπως κι αν αυτοπροσδιορίζεται, σεβασμός στη διαφορετικότητα και στα δικαιώματα των άλλων ανθρώπων, αξιοπρέπεια, χειραφέτηση για έναν κόσμο δίκαιο και ειρηνικό, ενάντια σε νεοφιλελεύθερες και νεοφασιστικές αντιλήψεις.

Πηγη: Αυγή

Share

Από τις αδερφές Mirabal στην 25η Νοεμβρίου

Ακτιβίστριες του λατινοαμερικάνικου φεμινιστικού κινήματος, σε συνάντησή τους, το 1981, ανέδειξαν την 25η Νοεμβρίου ως Ημέρα ενάντια στη βία κατά των γυναικών. Σ’ αυτή τη συνάντηση, τα φεμινιστικά κινήματα κατήγγειλαν συστηματικά την άσκηση βίας λόγω φύλου, διακρίνοντας την ενδοοικογενειακή βία, τον βιασμό και τη σεξουαλική παρενόχληση, μέχρι την κρατική βία, τα βασανιστήρια και την κακοποίηση των γυναικών πολιτικών κρατουμένων. Το 1999, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών όρισε τη συγκεκριμένη ημερομηνία Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών. Στην πραγματικότητα, η μέρα αυτή τιμά τη μνήμη των δολοφονημένων το 1960 αδερφών Mirabal το 1960. Οι τρεις αδερφές, πολιτικές ακτιβίστριες της Δομινικανής Δημοκρατίας, δολοφονήθηκαν από τον δικτάτορα Rafael Trujillo. Η μέρα χρησιμοποιήθηκε για την παγκόσμια αναγνώριση της έμφυλης βίας.

Από την καμπάνια των Ηνωμένων Εθνών για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών:

Η βία κατά των γυναικών παίρνει πολλές μορφές: φυσική, σεξουαλική, ψυχολογική και οικονομική. Αυτές οι μορφές βίας σχετίζονται μεταξύ τους και επηρεάζουν τις γυναίκες πριν τη γέννηση και μέχρι τις προχωρημένες ηλικίες. Μερικοί τύποι βίας, όπως το trafficking, διαπερνούν τα διεθνή σύνορα.

Οι γυναίκες που βιώνουν τη βία υποφέρουν από διάφορα προβλήματα υγείας και η δυνατότητά τους να συμμετέχουν στη δημόσια ζωή ελαττώνεται.[…] Η βία κατά των γυναικών δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένη κουλτούρα, θρησκεία ή χώρα ή σε συγκεκριμένες ομάδες γυναικών στην κοινωνία. Οι ρίζες της βίας κατά των γυναικών βρίσκονται στην εξακολουθητική διάκριση εις βάρος των γυναικών. 70% των γυναικών βιώνουν βία κάποια στιγμή στη ζωή τους.

Βία από στενό σύντροφο

Η πιο κοινή μορφή βίας που βιώνουν οι γυναίκες παγκοσμίως είναι η σωματική βία που ασκείται από στενό σύντροφο, με τις γυναίκες χτυπημένες, εξαναγκασμένες σε σεξ ή κακοποιημένες με άλλο τρόπο. Μελέτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) σε 11 χώρες ανέδειξε ότι το ποσοστό των γυναικών που εκτέθηκαν σε σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους ποικίλλει από 6% στην Ιαπωνία μέχρι 59% στην Αιθιοπία. Στην Αυστραλία, τον Καναδά, το Ισραήλ, τη Νότια Αφρική και τις ΗΠΑ, 40-70% των γυναικείων θυμάτων φόνων σκοτώθηκαν από τους συντρόφους τους.

Σεξουαλική βία

Υπολογίζεται ότι, παγκοσμίως, 1 στις 5 γυναίκες θα υπάρξει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού κάποια στιγμή στη ζωή της.[…]

Σεξουαλική βία σε διενέξεις

Η σεξουαλική βία σε διενέξεις είναι μια σοβαρή, σύγχρονη κτηνωδία που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως γυναίκες και κορίτσια. Συχνά αποτελεί συνειδητή στρατηγική που υιοθετούν σε μεγάλη κλίμακα ένοπλες ομάδες για να ταπεινώσουν τους αντιπάλους, να τρομοκρατήσουν τα άτομα και να καταστρέψουν τις κοινωνίες. Οι γυναίκες και τα κορίτσια μπορεί επίσης να υπόκεινται σε σεξουαλική εκμετάλλευση από αυτούς που έχουν εντολή να τις προστατέψουν.[…]

Βία και ιός HIV/AIDS

Οι γυναίκες που χτυπιούνται από τους συντρόφους τους έχουν 48% μεγαλύτερη πιθανότητα να μολυνθούν με τον HIV/AIDS. Οι νεαρές γυναίκες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στο καταναγκαστικό σεξ και αυξάνεται ο αριθμός όσων προσβάλλονται από τον ιό. Πάνω από τις μισές νέες μολύνσεις HIV παγκοσμίως λαμβάνουν χώρα μεταξύ νεαρών ατόμων των ηλικιών 15-24 και περισσότερο από το 60% της οροθετικής νεολαίας είναι γένους θηλυκού.

[…]

Εμπόριο ανθρώπων

Μεταξύ 500.000 και 2.000.000 είναι οι άνθρωποι – θύματα εμπορίου ετησίως, συμπεριλαμβανομένων της πορνείας, της καταναγκαστικής εργασίας, της σκλαβιάς. Οι γυναίκες και τα κορίτσια είναι το 80% των εντοπισμένων θυμάτων.

Βία κατά την εγκυμοσύνη

Η βία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία της μητέρας και του παιδιού. Οδηγεί σε κυήσεις υψηλού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένων των αποβολών, των πρόωρων γεννήσεων και του χαμηλού βάρους στη γέννα.

Διακρίσεις και βία

Πολλές γυναίκες αντιμετωπίζουν πολλαπλά προβλήματα διακρίσεων και υψηλού κινδύνου βίας. Ντόπιες γυναίκες στον Καναδά είναι 5 φορές πιο πιθανό από άλλες γυναίκες της ίδιας ηλικίας να πεθάνουν λόγω ασκούμενης βίας. Στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία, πάνω από τις μισές γυναίκες με αναπηρία έχουν βιώσει σωματική κακοποίηση, όπως και το 1/3 των μη ανάπηρων γυναικών.

Σύμφωνα με δεδομένα της Παγκόσμιας Τράπεζας, οι γυναίκες των ηλικιών 15-44 έχουν μεγαλύτερο ρίσκο βιασμού και ενδοοικογενειακής βίας, παρά καρκίνου, τροχαίου ατυχήματος, πολέμου και μαλάριας.

Mετάφραση: Χρυσάνθη Χειμώνα

Πηγή: Αυγή

Share

Συνταράσσει την Ιταλία η αυτοκτονία 15χρονου, θύμα ομοφοβίας και διαπόμπευσης

της Ευαγγελίας Μπίφη

Κύμα ρίγους, οργή, προβληματισμό και πλήθος διαδηλώσεων ενάντια στην ομοφοβία έχει προκαλέσει στην Ιταλία η αυτοκτονία-σοκ του 15χρονου Ανδρέα, του εφήβου που αγαπούσε να ντύνεται εκκεντρικά και έβαλε τέλος στη ζωή του έπειτα από ένα χρόνο διαπόμπευσης που υφίστατο στο σχολείο και μέσω κοινωνικών δικτύων.

Έπειτα από ένα χρόνο επανειλημμένων ομοφοβικών επιθέσεων στο σχολείο και μιας σελίδας στο Facebook με τίτλο «Το αγόρι με το ροζ παντελόνι», που αναρτούσε χλευαστικά σχόλια και φωτογραφίες του Αντρέα παραποιημένες μέσω Photoshop, ο 15χρονος κρεμάστηκε το απόγευμα της Τετάρτης στο σπίτι του στη Ρώμη. Μπροστά στον μικρό αδελφό του. Όταν τον βρήκε ο πατέρας του ήταν αργά.

Ο μαθητής του επιστημονικού Λυκείου Cavour, που απέχει λίγα μέτρα από το Κολοσσαίο, φορούσε ρούχα σε ροζ χρώμα και έβαφε τα νύχια του. Ο εκκεντρικός Αντρέα έμοιαζε δυνατός.

Η αυτοκτονία του 15χρονου σόκαρε την Ιταλία και έφερε με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο την έλλειψη σεβασμού στη διαφορετικότητα. Χιλιάδες Ιταλοί τον αποχαιρετούν με στοργή και διακηρύσσουν ότι θα πολεμήσουν κάθε μορφή έλλειψης ανεκτικότητας. Βγαίνουν στους δρόμους με κεριά για τον Αντρέα, φωνάζουν «ντροπή» και ζητούν νομοθεσία κατά της ομοφοβίας. «Αν όχι τώρα, πότε;» ρωτούν.

Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν κατακλυστεί από μηνύματα αλληλεγγύης για τον Αντρέα που οδηγήθηκε στην αυτοχειρία. Μια μεγάλη εκστρατεία με σύνθημα «Εγώ φοράω ροζ παντελόνι» γεννήθηκε στο Διαδίκτυο. Στο hashtag στο Twitter, με το ίδιο όνομα #ioportoipantalonirosa, αναρτώνται αμέτρητα σχόλια συμπαράστασης και καταδίκης της ομοφοβίας.

Ο πολιτικός κόσμος καταδικάζει την ομοφοβία. Ο ίδιος ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο εκφράζει βαθύ προβληματισμό «για τις συνεχιζόμενες απαράδεκτες ομοφοβικές συμπεριφορές που θίγουν τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του ατόμου».

Η Εισαγγελία της Ρώμης έχει διατάξει τη διεξαγωγή έρευνας σχετικά με το θάνατο του 15χρονου και εξετάζει τα μηνύματα που είχαν αναρτηθεί για τον Αντρέα στο Facebook, χωρίς να αποκλείεται να καταλήξει στην υπόθεση της υποκίνησης σε αυτοκτονία, όπως επισημαίνει η ιταλική εφημερίδα La Repubblica. Ο νεαρός ήταν ομοφυλόφιλος και δεν το έκρυβε σύμφωνα με αρκετές εκδοχές. Και στο σχολείο κάποιος τον χλεύαζε.

O παππούς του λέει στον ιταλικό Τύπο πως ο εγγονός του «δολοφονήθηκε από τη λάσπη» και είχε φλερτ με μία κοπέλα. «Σταύρωσαν το γιο μου σαν τον Ιησού. Τώρα θέλω δικαιοσύνη» δήλωσε η μητέρα του Αντρέα στην κηδεία του γιου της.

 

ΒΙΝΤΕΟ: Η Ιταλία θρηνεί για το χαμό του 15χρονου που έζησε στο πετσί του τον εκφοβισμό και την ομοφοβία – και στο τέλος παραιτήθηκε.

Πηγή: in.gr

Πηγή για το βίντεο: Lifo

Share

Ανακοίνωση της φεμινιστικής πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών εν όψει 25Νοέμβρη

25 Νοέμβρη – Διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

 

Η σημερινή κατάσταση

Δυστυχώς η βία λόγω φύλου, η βία κατά των γυναικών, συνεχίζεται σε όλο τον πλανήτη, και ο αγώνας για την εξάλειψή της είναι μακρύς και δύσκολος. Ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο της κρίσης και της επιβολής πολιτικών λιτότητας, της περικοπής  κονδυλίων μεταξύ άλλων για «πολυτέλειες» όπως η στήριξη των γυναικών θυμάτων βίας, τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που βρίσκονται σε σχέσεις συστηματικής κακοποίησης, δυσκολεύουν περισσότερο την απεμπλοκή από αυτές. Από πέρυσι μέχρι φέτος, το 2012, στην Ελλάδα περάσαμε στην κατάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης λόγω των πολιτικών λιτότητας με την ανεργία και τη φτώχια να εκτινάσσονται στα ύψη. 

ΟΡΟΘΕΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ: Φέτος είχαμε μια μεγάλη και βάρβαρη επίθεση εναντίον των γυναικείων δικαιωμάτων: είναι η σύλληψη 26 οροθετικών γυναικών τον Μάιο και η διαπόμπευσή τους με ανάρτηση των φωτογραφιών και στοιχείων τους στο Διαδίκτυο από την αστυνομία, με ευθύνη των υπουργείων Προστασίας του Πολίτη και Υγείας. Θέλησαν μ’ αυτή την καταπάτηση κάθε δικαιώματός τους, να «προστατεύσουν» τους πορνοπελάτες από τις οροθετικές γυναίκες, αντί να κάνουν μια καμπάνια ενημέρωσης για τα μεταδιδόμενα νοσήματα και για την ανάγκη χρήσης προφυλακτικού, όπως ζητούμε εδώ και χρόνια. Δεκαέξι από αυτές τις γυναίκες βρίσκονται ακόμα στη φυλακή.

ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ: Παράλληλα είδαμε την άνοδο της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, φορέα ακραίων πατριαρχικών αντιλήψεων και σεξιστικών συμπεριφορών. Η κουλτούρα βίας, συνοδευμένη και από απτά παραδείγματα, με προεξέχων το «χαστούκι στη βουλεύτρια Λιάνα Κανέλη», απενοχοποιεί τη βία κατά των γυναικών και στη συνέχεια άλλων ευάλωτων ομάδων, όπως οι μετανάστριες/ες, ενώ προάγει τα χειρότερα αρρενωπά πρότυπα, γεγονός που θα πρέπει να μας ανησυχήσει ιδιαίτερα ως γυναίκες. Η αποδοχή του θύτη και η καταδίκη του θύματος αποτελούν νοοτροπίες που θα πρέπει να μας βρουν απέναντι, όπως και η αντίληψη των γυναικών της ΧΑ ότι ο ρόλος της γυναίκας εξαντλείται στην τεκνοποίηση (την «αναπαραγωγή»), και ότι ο φεμινισμός είναι ένα από τα δεινά της κοινωνίας!

ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ: Τη φετινή χρονιά έχουμε καλά νέα στον τομέα της δημιουργίας συμβουλευτικών κέντρων από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας με οικονομική στήριξη από το ΕΣΠΑ. Ήδη λειτουργούν από τον Μάρτιο του 2012: τα Συμβουλευτικά Κέντρα Ηρακλείου,  Πάτρας, Λαμίας και Πολύκεντρο στην Αθήνα. Πρόσφατα άρχισε η λειτουργία των ΣΚ Κομοτηνής και  Τρίπολης, ενώ έχει αναγγελθεί ήδη η λειτουργία 25 κέντρων συμβουλευτικής υποστήριξης και 14 ξενώνων φιλοξενίας σε μεγάλους Δήμους. Επίσης λειτουργεί η γραμμή SOS με τον αριθμό 15900 και δωρεάν κλήση από σταθερά, που παραπέμπει σε συμβουλευτική στα υπάρχοντα κέντρα.

ΞΕΝΩΝΕΣ: Τα κακά νέα όμως είναι ότι, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει κανένας ξενώνας φιλοξενίας από την πλευρά της πολιτείας για γυναίκες που υφίστανται βία, και έτσι η συμβουλευτική και η ενδυνάμωση δεν μπορούν να δώσουν λύση σε περιστατικά γυναικών που θέλουν να φύγουν από μια βίαιη σχέση, και δεν έχουν πού να πάνε. Πολύ περισσότερο, η νέα Γραμματέας Ισότητας κυρία Μακρή, είπε ότι στους ξενώνες που ΘΑ δημιουργηθούν πρέπει να φιλοξενούνται και άπορες-άστεγες γυναίκες, ακυρώνοντας έτσι πριν ακόμα την δημιουργία τους, το συγκεκριμένο έργο που πρέπει αυτοί οι ξενώνες να προσφέρουν. Υπάρχουν σήμερα μόνον ελάχιστοι ξενώνες που λειτουργούν από γυναικείες ομάδες, με εθελοντικές δράσεις και χρηματοδότηση αλληλεγγύης (βλ. συνημμένο συγκεκριμένο πανελλαδικό κατάλογο). Οι λίγοι ξενώνες κακοποιημένων γυναικών που υπήρχαν έκλεισαν το 2010, έτσι οι γυναίκες παραπέμπονται στους γενικούς ξενώνες,, που έτσι κι αλλιώς είναι λίγοι και υπερπλήρεις, λόγω της ανθρωπιστικής κρίσης.

ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ: Στον τομέα της νομοθεσίας, επίσης δεν είχαμε καμιά εξέλιξη, ενώ ο νόμος του 2006 για την ενδοοικογενειακή βία θεωρήθηκε ανεπαρκής και ακατάλληλος από την αρχή της ψήφισής του. Υπήρξαν τρεις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, απ’ ότι έχουμε ενημερωθεί, που εργάστηκαν για 1,5 έως 2 χρόνια, για τη δημιουργία σύγχρονης νομοθεσίας για τη βία, έδωσαν τα πορίσματά τους τα οποία κλείστηκαν σε ένα συρτάρι και πρόταση νέου σχετικού νόμου δεν έχει γίνει, ενώ ο παλιός δεν βοηθάει τις γυναίκες σε θέματα διαζυγίου ή απεμπλοκής από μια σχέση λόγω βίας.

ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ: Το θέμα της δωρεάν νομικής συνδρομής σε γυναίκες λόγω βίας επίσης δεν έχει προχωρήσει, παρά τις ανακοινώσεις της Γενικής Γραμματείας Ισότητας πέρυσι, ότι σε συνεργασία με 18 δικηγορικούς συλλόγους της χώρας θα παρέχεται νομική στήριξη δωρεάν. Η ρύθμιση αυτή δεν έχει υλοποιηθεί, συνεπώς δεν υπάρχει δωρεάν νομική στήριξη για θέματα βίας λόγω φύλου στα δικαστήρια, και οι γυναίκες που την χρειάζονται εντάσσονται στη γενική κατηγορία παροχής νομικής στήριξης σε άπορους πολίτες, η οποία δίδεται με μεγάλη δυσκολία.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΕΡΓΟ: Επίσης, είχαμε την ακύρωση διαγωνισμού που είχε προκηρυχθεί προ μηνών, για καλλιτεχνικά έργα που θα προέβαλαν την ισότητα των δύο φύλων, με χρήματα του ΕΣΠΑ φυσικά, τα οποία μάλλον θα χαθούν, αφού η Γενική Γραμματέας Ισότητας μετά από κάποιες δυσκολίες που παρουσιάστηκαν δήλωσε ότι τον ακυρώνει γιατί θα έχει «περιορισμένο κοινωνικό όφελος».

Η ισότητα των φύλων και ο αγώνας εναντίον της βίας λόγω φύλου είναι για εμάς άρρηκτα δεμένα με όλους τους άλλους αγώνες, και δεν δεχόμαστε ότι στις σημερινές δύσκολες εποχές πρέπει να παραγκωνιστεί, όπως και όλοι οι αγώνες για την κατοχύρωση της πραγματικής ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Γι’ αυτό είμαστε εδώ, στις 25 Νοέμβρη και κάθε μέρα του χρόνου, πάντα στον αγώνα για δυνατό γυναικείο και φεμινιστικό κίνημα.

 

Τα αιτήματά της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών είναι διαχρονικά και δεν εξαντλούνται σε πρόσκαιρες διεκδικήσεις ενόψει της Παγκόσμιας Μέρας. Αυτά είναι :

Να παλέψουμε για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας, για μια κοινωνία χωρίς φόβο, φτώχια και βία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, με σεβασμό στην πολυμορφία.

Να σπάσουμε τη σιωπή και την ανοχή, να κάνουμε ορατή την «αθέατη» καθημερινή ενδοοικογενειακή βία, τη βία λόγω φύλου, τον βιασμό και το τράφικινγκ σε όλες τις μορφές και σε όλες τις κατηγορίες.

Να στηρίξουμε όλες τις γυναίκες που τολμούν να την καταγγείλουν,  ιδιαίτερα τις μετανάστριες που είναι πιο ευάλωτες. Να μην επιτρέπουμε την ενοχοποίηση και την περιθωριοποίησή τους.

Να δημιουργηθούν επαρκείς χώροι υποδοχής και υποστήριξης των κακοποιημένων γυναικών. Να υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.

Να δημιουργηθεί το κατάλληλο νομικό πλαίσιο που θα προστατεύει αποτελεσματικά και πλήρως τις γυναίκες που έχουν υποστεί βία ή διακρίσεις λόγω φύλου.

Να ανατρέψουμε τα στερεότυπα και να αλλάξουμε τη νοοτροπία που κυριαρχεί στην οικογένεια, την εκπαίδευση, τα ΜΜΕ, γενικά στην κοινωνία.

Να παλέψουμε ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που μας οπισθοδρομούν οικονομικά και κοινωνικά σε περασμένες δεκαετίες, σπρώχνοντας και την ισότητα των δύο φύλων στο περιθώριο.

Να αντισταθούμε στο φασιστικό τέρας που σηκώνει το αποκρουστικό κεφάλι του στη χώρα μας, με πρώτο στόχο τα γυναικεία δικαιώματα, τις μετανάστριες και τους μετανάστες.

Καλούμε σε συμμετοχή στην αντιφασιστική πορεία το Σάββατο 24 Νοέμβρη 12.00 Προπύλαια

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ  ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

 

Share

Ηλεκτρονικό σύστημα εντοπισμού των γυναικών στη Σαουδική Αραβία

Υπό ακόμη πιο αυστηρό έλεγχο τίθενται οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία. Οι αρχές εγκατέστησαν ένα νέο ηλεκτρονικό σύστημα που θα προειδοποιεί την οικογένεια μιας γυναίκας τη στιγμή που αυτή ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα. Το νέο μέτρο ηλεκτρονικού ελέγχου έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων.

Το σύστημα αυτό ειδοποιεί μέσω γραπτού μηνύματος στο κινητό τον «κηδεμόνα» των γυναικών – πατέρα, σύζυγο, αδελφό ή δάσκαλο – και τον ενημερώνει ότι η γυναίκα η οποία είναι υπό τη νόμιμη κηδεμονία του, διέσχισε τα σύνορα της χώρας, ακόμα κι αν ταξιδεύει μαζί του.

Την πληροφορία αυτή ανακοίνωσε στο Twitter η ακτιβίστρια Μανάλ αλ Σέριφ, που αγωνίζεται για το δικαίωμα των γυναικών στην οδήγηση, η οποία ενημερώθηκε σχετικά από ένα ζευγάρι.

Ο σύζυγος, ο οποίος ωστόσο ταξίδευε μαζί με τη γυναίκα του, έλαβε ένα μήνυμα στο κινητό του από την υπηρεσία μετανάστευσης που τον ενημέρωνε ότι η σύζυγός του «αναχώρησε από το διεθνές αεροδρόμιο του Ριάντ».

«Οι αρχές κατέφυγαν στην τεχνολογία για να ελέγχουν τις γυναίκες», τονίζει η συγγραφέας και αρθρογράφος Μπαντρίγια αλ Μπισρ, η οποία καταγγέλλει «τις συνθήκες σκλαβιάς στις οποίες παραμένει η γυναίκα στη Σαουδική Αραβία».

Οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα να βγουν από τη χώρα χωρίς την άδεια του «κηδεμόνα» τους, που για μια χήρα ή διαζευγμένη μπορεί να είναι ο ίδιος ο γιος της. Για να τούς επιτραπεί η έξοδος από τη χώρα θα πρέπει να επιδείξουν στο αεροδρόμιο ή τα σύνορα ένα «κίτρινο έγγραφο» στο οποίο ο κηδεμόνας, ο οποίος το υπογράφει, θα δίνει την άδειά του.

Πηγή: tvxs

Share

Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και μετανάστριες. Δυνατότητα αίτησης παροχής ασύλου λόγω δίωξης λόγω φύλου

της Έφης Κοσκώση

Όπως λέγεται, το φύλο της φτώχειας είναι θηλυκό. Τα στοιχεία δείχνουν πως σε μεγάλο βαθμό το φύλο της μετανάστευσης και της προσφυγιάς είναι θηλυκό. Και τίθεται το ερώτημα: Πώς συνυπάρχουν στον πλανήτη μας μια σειρά από νίκες του φεμινιστικού και γυναικείου κινήματος και η δημιουργία νόμων, φορέων και θεσμών διακρατικής εμβέλειας για την προστασία των γυναικών, παράλληλα με τις πιο ακραίες μορφές καταπίεσης των γυναικών και απειλής της ίδιας τους της ζωής;

Αυτές οι αντιφάσεις εντοπίζονται μόνο μεταξύ των κρατών ή και στο εσωτερικό ενός κράτους; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα δε μπορεί να απαντήσει ένα άρθρο, παρά μόνο να θέσει κάποιους προβληματισμούς. Στη βάση αυτή, θα αναφερθούμε στα ιδιαίτερα ζητήματα καταπίεσης που υφίστανται οι μετανάστριες εκτός των άλλων και λόγω του φύλου τους, αλλά και στις ενέργειες που γίνονται από την πλευρά της πολιτείας για τη βελτίωση της ζωής αυτών των γυναικών. Συγκεκριμένα, θα αναφερθούμε στη δυνατότητα παροχής αίτησης εξαιτίας της δίωξης λόγω φύλου.

Τα τελευταία εκατό χρόνια, παγκοσμίως, έχουν δοθεί μια σειρά από αγώνες προκειμένου οι γυναίκες να αποκτήσουν και να διασφαλίσουν ισότητα και κατάργηση των διακρίσεων λόγω του φύλου τους. Αυτοί οι αγώνες έχουν επιφέρει σημαντικές αλλαγές και παράλληλα έχουν βελτιώσει τη θέση των γυναικών σε αρκετές περιοχές του πλανήτη. Βέβαια, πολλές φορές η βελτίωση αποτυπώνεται κυρίως στο θεσμικό επίπεδο ενώ στο επίπεδο της καθημερινότητας είτε αφορά τη δημόσια είτε κυρίως την ιδιωτική σφαίρα, συχνά οι γυναίκες εξακολουθούν να υφίστανται εις βάρος τους διακρίσεις και επιβλαβείς συμπεριφορές.

Πολλές φορές είναι δύσκολο να καταπολεμηθούν, μονάχα με νόμους, βαθιά ριζωμένα στερεότυπα και προκαταλήψεις που αφορούν το φύλο των ανθρώπων. Άλλες φορές, πρόβλημα αποτελεί και η έλλειψη ενημέρωσης γύρω από το θεσμικό πλαίσιο το οποίο δύναται να προστατεύει τις γυναίκες και τα δικαιώματά τους και η οποία δίνεται ελλιπώς τόσο στις ίδιες τις γυναίκες όσο και στο σύνολο των ατόμων μιας κοινωνίας ενώ θα μπορούσε να συμβάλει στην άρση σεξιστικών νοοτροπιών και συμπεριφορών.

Η ανισότητα, η καταπάτηση των δικαιωμάτων τους, οι αρνητικές διακρίσεις και η βία που υφίστανται οι γυναίκες, πολλές φορές συμβαίνουν ανεξαρτήτως της κοινωνικής ή εθνικής καταγωγής τους. Σε αρκετές περιπτώσεις, όμως, δε συμβαίνει με την ίδια ένταση ή με την ίδια συχνότητα ή δε λαμβάνει τα ίδια χαρακτηριστικά.

Ας δώσουμε ένα παράδειγμα: Παρατηρούμε πως στο κέντρο της Αθήνας όπου εξαπλώνονται διάφορα κυκλώματα πορνείας, στην πλειοψηφία τους, θύματα της καταναγκαστικής πορνείας και σωματεμπορίας, είναι μετανάστριες. Μία Ελληνίδα από τα φτωχά κοινωνικά στρώματα κινδυνεύει περισσότερο από μία Ελληνίδα με «υψηλότερη» κοινωνική καταγωγή ώστε να πέσει θύμα κοινωνικού αποκλεισμού, απειλείται περισσότερο από τη βία τη φτώχειας και τον κίνδυνο της καταναγκαστικής πορνείας, παρόλο που και μία Ελληνίδα προερχόμενη από ανώτερη κοινωνική τάξη μπορεί να υποστεί διακρίσεις ή βία λόγω του φύλου της. Αλλά κι από την άλλη, μία Ελληνίδα από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, κινδυνεύει λιγότερο από μία μετανάστρια στην Ελλάδα χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα, με απόλυτη άγνοια ορισμένες φορές περί των δικαιωμάτων της και ενδεχομένως έχοντας υποστεί κακοποίηση κατά τη διάρκεια του ταξιδιού προς την Ελλάδα, κατά την είσοδό της στην Ελλάδα ή στη χώρα καταγωγής της.

Έχουν διεξαχθεί πολλές μελέτες σχετικά με την ανισότητα ανδρών και γυναικών αλλά και για τη βία που υφίστανται οι γυναίκες, οι οποίες αναδεικνύουν τις πολλαπλές διαστάσεις του ζητήματος. Στο πλαίσιο ενός άρθρου, δε θα επεκταθούμε διεξοδικότερα. Σκοπός είναι να παραθέσουμε προς ενημέρωση κάποια στοιχεία σχετικά με τα δικαιώματα των μεταναστριών. Ενημέρωση, η οποία θεωρούμε πως ίσως βοηθήσει τούτες τις γυναίκες, αλλά και τους κρατικούς ή δημοτικούς φορείς και τους φορείς από την κοινωνία των πολιτών οι οποίοι ασχολούνται με ζητήματα μετανάστευσης, καθώς και το σύνολο της κοινωνίας, για την καλύτερη κατανόηση του φαινομένου της μετανάστευσης.

Το θεσμικό πλαίσιο περί της καταπολέμησης της βίας κατά των γυναικών και της προστασίας τους ενισχύθηκε, προσφάτως, στη χώρα μας με την υπογραφή, στις 11/05/2011, της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας Κατά των Γυναικών και της Οικογενειακής Βίας . Στο παρόν άρθρο, θα ασχοληθούμε ιδιαίτερα με το «κομμάτι» που αφορά τα δικαιώματα των γυναικών και των ανήλικων κοριτσιών που έρχονται ως μετανάστριες στην Ελλάδα και τις δυνατότητές τους σχετικά με την αίτηση παροχής ασύλου ή επικουρικής συμπληρωματικής προστασίας εξαιτίας διώξεων λόγω φύλου.

Στην παραπάνω ευρωπαϊκή σύμβαση, ορίζεται πως η οφειλόμενη στο φύλο βία κατά των γυναικών μπορεί να αναγνωρισθεί ως μορφή σοβαρής βλάβης που δικαιολογεί την παροχή ασύλου ή επικουρικής συμπληρωματικής προστασίας. Αυτό αποτελεί μία είδηση η οποία, αν και έχει περάσει ένας χρόνος, δεν έχει αναφερθεί στα δελτία ειδήσεων των περισσότερων ραδιοτηλεοπτικών σταθμών. Το θέμα, λοιπόν, είναι κατά πόσο γνωρίζουν οι άμεσα ενδιαφερόμενες ότι έχουν αυτή τη δυνατότητα. Κατά πόσο επίσης οι αρμόδιοι φορείς, όπως οι υπηρεσίες πρώτης υποδοχής και παροχής ασύλου, είναι ενημερωμένοι αλλά και το προσωπικό κατάλληλα καταρτισμένο προκειμένου να την εφαρμόσει. Και τελικά, οι πολίτες, άσχετα με το βαθμό ευαισθητοποίησής τους σε θέματα μετανάστευσης, δεν είναι σκόπιμο να ενημερώνονται για τους τρόπους με τους οποίους η πολιτεία αντιμετωπίζει τα προβλήματα που έχουν οι μετανάστες και οι μετανάστριες;

 Η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων (Γ.Γ.Ι.Φ.) σε συνεργασία με το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη και την Ύπατη Αρμοστεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, συνέταξε έναν οδηγό προς τις μετανάστριες οι οποίες αιτούνται άσυλο, αλλά κυρίως προς το προσωπικό όλων των φορέων που εμπλέκονται με το σχετικό θέμα. Ο οδηγός, βασιζόμενος στη Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας Κατά των Γυναικών και της Οικογενειακής Βίας, έχει αναρτηθεί στην ιστοσελίδα της Γ.Γ.Ι.Φ.

Αυτός ο οδηγός, μας ενημερώνει για τις διαδικασίες που πρέπει να τηρηθούν στα κέντρα πρώτης υποδοχής και στις υπηρεσίες αίτησης παροχής ασύλου. Είναι ξεκάθαρο, πως το προσωπικό οφείλει να ενημερώσει τις γυναίκες και τα ανήλικα κορίτσια περί του δικαιώματός τους να καταθέσουν αίτηση παροχής ασύλου ή επικουρικής συμπληρωματικής προστασίας λόγω ενδεχομένων διώξεων που υφίστανται ή υπάρχει ο κίνδυνος να δεχτούν, λόγω του φύλου τους.

Κάποια από τα αιτήματα ασύλου που βασίζονται στη δίωξη λόγω φύλου και τα οποία έχουν συμβεί ή υπάρχει κίνδυνος να συμβούν στη χώρα καταγωγής τους ή συνέβησαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού ή της εισόδου τους στη χώρα υποδοχής, σχετίζονται με:

  • Πράξεις σεξουαλικής βίας.
  • Ενδοοικογενειακή βία.
  • Αναγκαστικό οικογενειακό προγραμματισμό. Σε κάποιες χώρες τελούνται υποχρεωτικοί γάμοι ή υποχρεωτικές εκτρώσεις.
  • Κλειτοριδεκτομή.
  • Τιμωρία για παραβίαση κοινωνικών ηθών. Το εθιμικό δίκαιο, σε καμία περίπτωση δε μπορεί να θεωρηθεί πως υπερέχει των δικαιωμάτων των γυναικών.
  • Διακρίσεις κατά ομοφυλοφίλων.
  • Σωματεμπορία (trafficking).

Ιδιαίτερα ευάλωτες σε διώξεις λόγω φύλου θεωρούνται οι μόνες γυναίκες, οι επικεφαλής μονογονεϊκών οικογενειών, οι ηλικιωμένες ή χήρες χωρίς οικογένεια, οι γυναίκες με προβλήματα αναπηρίας ή με προβλήματα υγείας και όσες είναι άπορες. Επιπροσθέτως, όσες αντιτίθενται σε κοινωνικούς κανόνες σχετικά με τον σεξουαλικό προσανατολισμό, τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων, τους αναγκαστικούς γάμους κ.ά.

Επιπλέον συνίσταται, οι σχετικοί φορείς να στελεχώνονται από προσωπικό καταρτισμένο και ευαισθητοποιημένο σε θέματα φύλου και να υπάρχει επικουρικό προσωπικό αποτελούμενο από ψυχολόγους και ιατρούς. Το προσωπικό που εξυπηρετεί τις μετανάστριες και τις γυναίκες πρόσφυγες να είναι γυναίκες και κατάλληλα εκπαιδευμένο στην παροχή φροντίδας σε παιδιά όσων αφορά τα ανήλικα κορίτσια. Επίσης, κατά τη διαδικασία συνέντευξης για την παροχή ασύλου, έχει ιδιαίτερη σημασία οι γυναίκες να μην εκπροσωπούνται από άνδρες που αποτελούν συγγενικά τους πρόσωπα αλλά να δίνουν συνέντευξη μόνες τους. Οι λόγοι για τις μεμονωμένες συνεντεύξεις γυναικών, ακόμη αι αν συνοδεύονται από ανδρικά συγγενικά πρόσωπα, είναι πολλοί. Μπορεί οι ίδιες να έχουν παραπάνω λόγους για τους οποίους να δικαιούνται άσυλο, να ντρέπονται να γνωστοποιήσουν στα μέλη της οικογένειάς τους, τους φόβους τους ή τις διώξεις που έχουν υποστεί λόγω του φύλου τους ή και να αποτελούν θύματα ενδοοικογενειακής βίας. Επιπλέον για τα ανήλικα κορίτσια, εφιστάται η προσοχή πως πρέπει να αντιμετωπίζονται όπως όλα τα παιδιά ανεξαρτήτως φύλου, πρωτίστως ως παιδιά και δευτερευόντως ως μετανάστες. Η κράτησή τους πρέπει να αποφεύγεται και σε καμία περίπτωση να μην εφαρμόζεται μόνο λόγω εισόδου στη χώρα χωρίς έγγραφα. Τέλος, ορίζεται ο διορισμός επιτρόπου για τη διασφάλιση των συμφερόντων των παιδιών – και σε αυτή τη περίπτωση συνίσταται να είναι γυναίκα η επίτροπος.

Κάποια άλλα καίρια ζητήματα που θίγονται στο συγκεκριμένο οδηγό, αφορούν μία περαιτέρω ενημέρωση που πρέπει να δίνεται από αυτούς τους φορείς προς τις ενδιαφερόμενες μετανάστριες. Ενημέρωση, η οποία σχετίζεται με τα δικαιώματά τους, τις υπηρεσίες αρωγής που μπορούν να τις βοηθήσουν και αφορούν την ιατροφαρμακευτική, ψυχοκοινωνική και νομική υποστήριξη, ενημέρωση για τους κινδύνους του trafficking. Απαραίτητη, βέβαια, προϋπόθεση όλων αυτών είναι η λειτουργία μηχανισμών για την καταγγελία της κακοποίησης οι οποίοι οφείλουν να διασφαλίζουν εύκολη πρόσβαση και εμπιστευτικότητα. Μετά δε την καταγγελία, πρέπει να εξασφαλίζεται και η προστασία των γυναικών αυτών με συνεχή νομική συνδρομή και υποστήριξη. Σαφώς, τέτοιου είδους μηχανισμοί πρέπει να παρέχουν τις υπηρεσίες τους σε όλες τις γυναίκες ανεξαρτήτως εθνικότητας, εννοώντας πως πρέπει να απευθύνονται και στις γηγενείς. Απλώς, στην περίπτωση των μεταναστριών, η ενημέρωση σχετικά με αυτούς τους μηχανισμούς αλλά και η πρόσβαση σε αυτούς είναι ακόμη πιο δύσκολη και απαιτείται, από την πλευρά του προσωπικού, εξειδικευμένες γνώσεις σχετικά με διάφορες πολιτισμικές ιδιαιτερότητες. Τέλος, η τεχνογνωσία σχετικά με μεταναστευτικά ζητήματα την οποία ήδη διαθέτουν Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις ή όποιες άλλες ομάδες πολιτών, παροτρύνονται οι φορείς του κράτους να την αναζητούν και να συνεργάζονται με τους φορείς της κοινωνίας των πολιτών.

Το 70% του πληθυσμού το οποίο ζει σε συνθήκες έσχατης φτώχειας είναι γυναίκες. Τα 2/3 των αναλφάβητων ενηλίκων στον κόσμο είναι γυναίκες. 45 εκατομμύρια γυναίκες στον κόσμο δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση. Μία στις τέσσερεις γυναίκες στον κόσμο δε γνωρίζει να διαβάσει και να γράψει. Κάθε λεπτό, μία γυναίκα χάνει τη ζωή της λόγω επιπλοκών κατά τη διάρκεια της γέννας. Το 80% των προσφύγων είναι γυναίκες και παιδιά σε κάθε προσφυγικό πληθυσμό. Το 50% περίπου των προσφύγων είναι γυναίκες και κορίτσια. (Πηγή: action aids)

Τα νούμερα επιδεικνύουν πως πολλά οφείλουν να γίνουν παρόλο το θεσμικό και νομικό οπλοστάσιο που έχει δημιουργηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, για τα δικαιώματα των γυναικών. Αν υποθέσουμε, πως η πλειοψηφία των μεταναστών και μεταναστριών προέρχονται από εμπόλεμες χώρες, χώρες στις οποίες για οποιοδήποτε λόγο κινδυνεύει άμεσα η αξιοπρέπειά τους, η σωματική τους ακεραιότητα καθώς και η ίδια τους η ζωή, και πιθανότατα τα παραπάνω νούμερα να αφορούν μεγάλο αριθμό μεταναστριών οι οποίες έχουν έρθει στην Ελλάδα, είναι σημαντικό να προβάλλεται οποιαδήποτε ενέργεια στηρίζει τα δικαιώματά τους, ακόμη και αν δε λύνει συνολικά το πρόβλημα.

Πηγή: social activism Αθηνών

Share

Συγνώμη της Αυστραλιανής πολιτείας σε παιδιά ανύπαντρων μητέρων, παράνομα υιοθετημένων

της Χριστίνας Κούρκουλα

Πριν από λίγες ημέρες, ο  πρωθυπουργός της Βικτώριας στην Αυστραλία, Τεντ Μπέιλιου, ζήτησε συγγνώμη από 250.000 βρέφη που υιοθετήθηκαν, παρά τη θέληση των βιολογικών τους γονέων, μεταξύ 1950-1970, επειδή οι μητέρες τους ήταν ανύπαντρες, σύμφωνα με τα αποτελέσματα επίσημης κυβερνητικής έρευνας.

Όπως έγραψε στη συνέχεια ο «Νέος Κόσμος», αρκετές από τις μητέρες αυτές που έχασαν τα παιδιά τους ήταν ελληνικής καταγωγής. Μερικές βρήκαν το θάρρος και μίλησαν σήμερα για εκείνες τις τραυματικές εμπειρίες.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Ντάνιελ Άντριους, σημείωσε ότι «μια ολόκληρη γενιά ατόμων έχουν στερηθεί τους βιολογικούς τους γονείς. Οι μητέρες τους ήταν δεμένες σε κρεβάτια και τα πρόσωπά τους ήταν κρυμμένα από τις νοσοκόμες με μαξιλάρια για να μη δουν τα παιδιά τους».

Τα τελευταία χρόνια γίνεται σε διάφορες χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα, αναψηλάφιση των συνθηκών κάτω από τις οποίες έγιναν υιοθεσίες παιδιών μεταξύ 1950-1970 με προορισμό τις ΗΠΑ, την Αυστραλία και κάποιες ευρωπαϊκές χώρες του Βορρά (π.χ. Ολλανδία).

Το 2010 προβλήθηκε και μια αγγλική ταινία με τον τίτλο «Πορτοκάλια στον ήλιο» (Oranges and Sunshine) που αναφέρεται στην πραγματική ιστορία μιας επίμονης βρετανίδας κοινωνικής λειτουργού η οποία μετά από έρευνες διαπίστωσε ότι χιλιάδες παιδιά ανύπαντρων μητέρων προωθήθηκαν στην Αυστραλία – συχνά με τη συνδρομή παρα-θρησκευτικών οργανώσεων – και χρησιμοποιήθηκαν σε καταναγκαστικά έργα, χωρίς να το γνωρίζουν οι γονείς τους, γεγονός το οποίο οδήγησε σε μια σειρά από δικαστικές διεκδικήσεις κατά της Αυστραλιανής πολιτείας.

Παρακάτω παραθέτουμε μερικές συγκλονιστικές μαρτυρίες:

«Αν γράψεις, θα τα πεις όπως τα λέω. Μας άρπαξαν στα νοσοκομεία της Μελβούρνης τα παιδιά μέσα από την κοιλιά. Αν είχαν στόμα οι τοίχοι να μιλήσουν θα έφριττε η οικουμένη»

«Ζήτησα να μιλήσω για να μάθει ο κόσμος ακριβώς πώς έχουν τα πράγματα. Όλα μέχρι τώρα ήταν κουκουλωμένα. Κι ας βούιζε ο τόπος από τα κλάματα και τις φωνές των γυναικών που δεν είδαν ούτε μια φορά τα παιδιά τους. Ούτε την ώρα που τα γέννησαν. Μόνο τη μέρα που πήγα εγώ στο νοσοκομείο με τους πόνους της γέννας, ήταν άλλες τρεις ετοιμόγεννες Ελληνίδες. Ίσως και μικρότερές μου, τρομοκρατημένες, ολομόναχες, όπως κι εγώ. Αυτό μπορείς να το πεις.

Στην Αυστραλία ήλθα το ’64 με το “Πατρίς”. Μ’ έφερε ο αδελφός μου ο οποίος ήταν ήδη παντρεμένος με μια συγχωριανή μας, λίγο πιο μεγάλη από μένα. Εγώ ήμουν τότε 18 χρόνων.

Την ίδια ηλικία είχε κι εκείνος που συνταξιδεύαμε. Αγαπηθήκαμε και χωρίς να το καταλάβουμε η σχέση μας προχώρησε έως εκεί που δεν έπρεπε. Όταν φτάσαμε στο λιμάνι, ο καθένας τράβηξε το δρόμο του. Εκείνος με το τρένο στην Μπονεγκίλα κι εγώ στο σπίτι του αδελφού μου. Με πέταξε στο δρόμο, μόλις του είπα ότι είμαι έγκυος. “Δεν ήλθες εδώ για να με ρεζιλέψεις. Να, πάρε αυτά και δεν θέλω να σε ξέρω”. Μου πέταξε ένα μάτσο λεφτά, θα πρέπει να ήταν ένα ολόκληρο βδομαδιάτικο και μου έδειξε την πόρτα. “Έλα φύγε, πριν γυρίσει σπίτι η Λίτσα απ’ τη δουλειά”».

«Τη Ρούλα μου τη γέννησα τον Οκτώβρη του 1965 στο Queen Victoria. Για την ακρίβεια, 20 του μήνα. Ήταν μια εποχή που το νοσοκομείο ήταν στις δόξες του. Οι θάλαμοι ήταν γεμάτοι κρεβάτια με λεχώνες και ετοιμόγεννες. Ελληνίδες παντού. Έβριθε ο τόπος. Τότε έζησα μια από τις πιο συνταρακτικές εμπειρίες της ζωής μου. Είχα γάλα μπόλικο, περίσσιο και μού έφεραν να θηλάσω μωρά που προορίζονταν για υιοθεσία. Για υποχρεωτική υιοθεσία, όπως γινόταν τον καιρό αυτό, με παιδιά νόθα που οι μάνες τους δεν είχαν δικαίωμα να τα κρατήσουν».

«Ξέρεις τα προσωπάκια των παιδιών, τα αθώα ματάκια τους, όπως με κοίταζαν, την ώρα που τα θήλαζα, δεν μ’ εγκαταλείπουν, κι ας πέρασε σχεδόν μισός αιώνας. Στην αρχή δεν ήξερα γιατί μου έφερναν να θηλάσω μωρά άλλων. Μετά η Μαρία, μια κοπέλα 17 χρόνων, λεχώνα κι αυτή, θα μου πει “όλα αυτά τα καροτσάκια που βλέπεις είναι νόθα”. Στην πραγματικότητα χρησιμοποίησε τη λέξη “μούλικα” και θυμάμαι την αποπήρα. Το χειρότερο, το λέω και ανατριχιάζω, είχαν ταμπελίτσες στα καροτσάκια με ονόματα ράτσες σκυλιών, όπως Labrador, poodle, collie, maltese, Australian shepherd. Οι νοσοκόμες αυστηρές, δεν μας έδιναν το δικαίωμα να κάνουμε ερωτήσεις. Η δουλειά τους, μου έδιναν την εντύπωση, ήταν να βρουν λεχώνες με περίσσιο γάλα για να θηλάσουν τα μωράκια αυτά που τα ‘παιρναν από τη μάνα τους αμέσως μόλις τα γεννούσε. Ούτε καν είχε την ευκαιρία να δει το προσωπάκι τους».

Οι μητέρες που υποχρεώνονταν να δώσουν τα παιδιά τους για υιοθεσία, ήταν σε χωριστούς θαλάμους. Όχι για να παρηγορεί η μια την άλλη, αλλά για να μην έχουν επαφή με τις άλλες μητέρες, τις έγγαμες ή τις ελάχιστες που τις στήριζε η οικογένειά τους, αδιαφορώντας για τα σχόλια της κοινωνίας.

Μια άλλη Ελληνίδα, η κ. Ζωή, 24 ετών, μετά από μια απρόοπτη αιμορραγία, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Queen Victoria, όπου με τη βοήθεια του καθηγητή, Carl Wood, έφερε στον κόσμο δίδυμα. Ωστόσο, μετά από μια ώρα, τους είπαν ότι πέθανε το ένα. Προς το βράδυ, όταν έφτασαν οι συγγενείς για την καθιερωμένη επίσκεψη, η νοσοκόμα τους ανήγγειλε ότι πέθανε και το δεύτερο.

«Με τακτοποίησαν -χωρίς να το ζητήσω, σε ιδιωτικό δωμάτιο. Ζήτησα να δω τον γιατρό μου και μου το αρνήθηκαν. Η διερμηνέας προσπάθησε να μας πει να μη στεναχωριόμαστε και αφού είχαμε ήδη άλλα δυο παιδιά, δεν πειράζει που χάσαμε τα δίδυμα και άλλα πολλά. Επιπλέον, μας διαβεβαίωσε, ότι το νοσοκομείο θα αναλάμβανε τα έξοδα και τα διαδικαστικά της κηδείας, χωρίς καμιά επιβάρυνση από μέρους μας. Ήμαστε μόνο 4 χρόνια στην Αυστραλία και τα αγγλικά μας λιγοστά. Έτσι επιστρέψαμε στο σπίτι χωρίς τα μωρά», θυμάται η κ. Ζωή.

Φυσικά, δεν έλαβαν πιστοποιητικό θανάτου, ούτε γνωρίζουν σε ποια Γειτονιά των Αγγέλων τα έθαψαν. Πολύ αργότερα και με δική τους πρωτοβουλία, αποτάθηκαν στο Ληξιαρχείο (Registry Office) και έλαβαν το πιστοποιητικό γέννησης.

«Έχουν περάσει είκοσι τέσσερα χρόνια και στην ψυχή μου υπάρχει ένα κενό. Πολλά τα ερωτηματικά και το τοπίο θαμπό. Αν ζουν, πού άραγε να βρίσκονται; Είναι εκτός Αυστραλίας; Περνούν καλά με τους θετούς τους γονείς; Τα βάφτισαν; Έχουν οικογένειες;».

 

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Share

Λεωφορεία «μόνο για Έλληνες»

Η Ραμπάπ γεννήθηκε στην Ελλάδα το 1983. Το ίδιο και τα δύο αδέρφια της, το ίδιο και το παιδί της. Ο μικρός της γιος διανύει μόλις τον τρίτο χρόνο της ζωής του, όμως ήδη έχει δει το πιο σκληρό της πρόσωπο: αυτό της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού στην ίδια του τη χώρα.

«Ήταν 7 παρά 10’ το απόγευμα, όταν το λεωφορείο όπου επιβαίναμε έφτασε στον προορισμό μας, στη στάση Μπάτης στο Φάληρο» διηγείται η Ραμπάπ, η οποία φορά μουσουλμανική μαντήλα. «Περίμενα τους συνεπιβάτες μου να αποβιβαστούν, καθώς είχα τον μικρό στο καρότσι. Όταν έφτασε η σειρά μου και άρχισα να τον κατεβάζω σιγά σιγά, είδα την πόρτα να κλείνει επάνω στο καρότσι με δύναμη. Το λεωφορείο ήταν διπλό κι εγώ βρισκόμουν στο πίσω μέρος. “Δεν βλέπεις το καρότσι;” φώναξα στον οδηγό. Κι εκείνος άνοιξε αμέσως την πόρτα, μόνο και μόνο για να την ξανακλείσει δυνατά. Τρεις φορές την ανοιγόκλεισε πάνω στο καρότσι του παιδιού μου. Εάν είχε το χεράκι του απ’ έξω, θα του το είχε κόψει…» διηγείται η νεαρή γυναίκα.

«Αν δεν ανοίξεις την πόρτα, θα πάω τώρα να σου κάνω μήνυση», φώναξε στον οδηγό για τελευταία φορά. Κι εκείνος εκνευρίστηκε, άνοιξε με δύναμη και τη δική του πόρτα, και κατέβηκε απ’ το λεωφορείο για να πάει να τη βρει. Σχεδόν κόλλησε το πρόσωπό του στο δικό της κι άρχισε να την προπηλακίζει.

«Σε “μένα θα κάνεις μήνυση; Ποια είσαι εσύ;» ρωτούσε τη γυναίκα, η οποία ξέρει τα δικαιώματά της και δεν φοβάται να τα διεκδικήσει. «Άι πνίξου μωρή μες τη θάλασσα και γύρνα πίσω στη χώρα σου. Και άμα σε ξαναδώ στο δρόμο, δεν σε βάζω μες το λεωφορείο», φώναξε έξαλλος ο οδηγός πριν φύγει.

«Η μαμά μου, που ήταν μαζί μας, τα ‘χε παίξει» αναφέρει η Ραμπάπ. «Κοίταζε πώς θα προστατέψει το μωρό, ενώ γινόταν ένας χαμός. Οι επιβάτες του λεωφορείου ήταν αμίλητοι και στο δρόμο δεν έδινε κανείς σημασία. Κοιτούσαν μόνο, κι εγώ είχα τρελαθεί. Το παιδί ούρλιαζε. Είχε τρομάξει πάρα πολύ με τις φωνές και με την πόρτα να κλείνει πάνω του. Κι από τότε, απ’ τις 9 Σεπτέμβρη, όταν συνέβη το περιστατικό, ακόμα το θυμάται. Πάντα, πριν μπούμε σε λεωφορείο με ρωτάει “Θα μου κλείσουν το χέρι στην πόρτα; Θα με χτυπήσει ο οδηγός;” Μου ζητά να τον πάρω αγκαλιά γιατί έχει αυτό το φόβο στο λεωφορείο και το τρόλεϊ».

Η ίδια η Ραμπάπ, που κατάγεται από την Αίγυπτο, έχει ξανασυναντήσει τέτοιες συμπεριφορές σε μέσα μαζικής μεταφοράς. «Με έχουν βρίσει πολύ χυδαία μέσα σε τρόλεϊ, επειδή με άκουσαν να μιλάω αραβικά με τη μητέρα μου. Άλλες φορές δεν με αφήνουν να μπω στο λεωφορείο γιατί έχω το καρότσι. “Απαγορεύεται το καρότσι στο λεωφορείο” μου είπε μία φορά ο οδηγός κι άλλη μια φορά μια κυρία που ήταν μέσα. Και όταν τη ρώτησα: “Εγώ πώς θα πάω;” μου απάντησε “με τα πόδια, τα λεωφορεία είναι μόνο για μας, όχι για εσάς”.

Πηγή: 1againstracism.gr

Share

Εμπορία γυναικών για σεξουαλική εκμετάλλευση (Τράφικινγκ): καθόλου καινούριο φαινόμενο, αλλά πάντα αποκρουστικό

της Σίσσυς Βωβού*

Η διακίνηση και εμπορία γυναικών για σεξουαλική εκμετάλλευση που ανθεί και στην Ελλάδα στις μέρες μας, δεν είναι δυστυχώς κάτι καινούριο, είναι όμως πάντα αποκρουστικό. Αποτελεί μια ακραία μορφή βίας κατά των γυναικών, όχι μόνο αυτών που την υφίστανται αλλά όλων των γυναικών. Επίσης αποτελεί υποβάθμιση της κοινωνίας συνολικά. Εμπορευματοποιείται το γυναικείο σώμα από τις διεθνείς σπείρες, οι οποίες προσπορίζονται τεράστια κέρδη. Η βάση της είναι οι πατριαρχικές σχέσεις, η ανισότητα των δύο φύλων και η εξουσία των ανδρών επί των γυναικών, η οποία είναι κοινωνικά αποδεκτή, παρά τους αγώνες μας για την ισότητα των δύο φύλων οι οποίοι έχουν φέρει αρκετά αποτελέσματα, απομένουν όμως πολλά να γίνουν. Σ’ αυτό το πλαίσιο σχέσεων έχουμε και την κοινωνική νομιμοποίηση της πορνείας. Η βάση είναι ο πελάτης, η ζήτηση. Στην οργανωμένη διακίνηση των γυναικών έχουμε μια συναλλαγή ανάμεσα στους «επιχειρηματίες» και τους πελάτες, ενώ το γυναικείο σώμα αποτελεί απλώς το μέσο «απόλαυσης» για τους μεν και κέρδους για τους δε. Χάνει την αυτονομία του και μετατρέπεται σε φορέα υπηρεσιών προς τρίτους.  Πάνω στο έδαφος της πατριαρχίας και της ζήτησης, στήνονται καπιταλιστικές επιχειρήσεις με προσφερόμενο προϊόν το σώμα μιας άλλης, που πλέον δεν το ορίζει αλλά απλώς εμπλέκεται στη συναλλαγή. Για να υπάρχει εκεί το σώμα αυτό, χρειάζεται πρακτική ή συμβολική βία τόσο από τους διακινητές όσο και από τους πελάτες. Τα «σεμινάρια» που κάνουν στις γυναίκες οι μαστροποί πριν να αρχίσουν την πορνεία, ξεκινούν από το βιασμό από όλα τα πρωτοπαλίκαρα της σπείρας και προχωρούν σε κάθε μορφής βία, στέρηση των ταξιδιωτικών τους εγγράφων, απομόνωση. Έτσι πειθαναγκάζουν το θύμα ότι δεν μπορεί να ξεφύγει και κάμπτουν τη βούλησή του για αντίσταση

Η ζήτηση δεν είναι στατική, τις τελευταίες δύο δεκαετίες έχει αυξηθεί κατά πολύ στην Ευρώπη και στην Ελλάδα, χάρις στις «άοκνες προσπάθειες» των δουλεμπόρων και διακινητών. Από τη στιγμή που άνοιξαν τα σύνορα της Ανατολικής Ευρώπης και άρχισε η παράνομη μετακίνηση ανθρώπων για βιοπορισμό, άρχισε επίσης ή μάλλον αυξήθηκε η παράνομη διακίνηση γυναικών, η οποία κατά την 10ετία του 1980 είχε προέλευση τον Άγιο Δομήνικο και τέτοιες μακρινές και εξωτικές χώρες.  Η προσφυγή σε υπηρεσίες πορνείας και διακινούμενων γυναικών είναι μια μόδα που διαπέρασε πολλές περιοχές του πλανήτη, τον λεγόμενο «ανεπτυγμένο κόσμο», και σίγουρα ισχυρότατη μόδα για την Ελλάδα. Μπορούμε να πούμε ότι η κορύφωση του φαινομένου έχει παρέλθει, και νέα φαινόμενα προχωρούν, συμβατά με την οικονομική κρίση.

Οι πορνοπελάτες δεν είναι ράτσα ειδική, δεν είναι μια ακραία περίπτωση, δυστυχώς, μια και εκτιμάται από κάποιες έρευνες που έγιναν τη 10ετία του 2000 (Γρηγόρης Λάζος) ότι 1.200.000 άνδρες είναι περιστασιακοί πελάτες της πορνείας, ενώ 300.000 είναι συστηματικοί πελάτες. Υπάρχουν και πιο μετριοπαθείς εκτιμήσεις. Τους έχουμε δίπλα μας.

Όλα αυτά τα στριπτιζάδικα και τα μασατζίδικα που άνθησαν τα τελευταία είκοσι χρόνια, με κορύφωση το 2000, τα οποία συνδύαζαν το διακηρυγμένο προϊόν με την παράνομη και καταναγκαστική πορνεία αλλοδαπών γυναικών, ήταν η χαρά πολλών ανδρών της μικρής τούτης χώρας, ο χώρος «εκτόνωσης» και «διαφυγής» από την καθημερινότητα και την οικογενειακή εστία. Φυσικά υπάρχουν και τα ταπεινά δωμάτια για τους πιο φτωχούς, και για τους μετανάστες βέβαια, όπου οι γυναίκες πρέπει να «εξυπηρετούν» έως 50 ή και περισσότερους πελάτες την ημέρα, με χαμηλό κασέ, το οποίο τώρα με την οικονομική κρίση έχει γίνει πολύ χαμηλότερο.

Τα ερωτήματα που μπορεί να θέτουμε είναι :

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Μετακίνηση τεράστιων πληθυσμών ανθρώπων από χώρα σε χώρα, από μέρος σε μέρος, μετανάστευση, συνήθως παράτυπη στο μεγαλύτερο όγκο της. Κι αυτό, λόγω καταστροφικών συνθηκών στις κοινωνίες προέλευσης. Αυτή η μαζική μετακίνηση είναι τόσο παλιά όσο και η ιστορία. Στο πλαίσιο αυτής της μετακίνησης, διακινούνται μεγάλοι αριθμοί γυναικών ή παιδιών για σεξουαλική και εργασιακή εκμετάλλευση, με εξαπάτηση, βία, καταναγκασμό ή εκβιασμό. Οι γυναίκες αυτές ανακαλύπτουν αργότερα για τι προορίζονταν. Οι χώρες προέλευσης ήταν τη 10ετία του 90 η Ανατολική Ευρώπη, τη 10ετία του 2000 κυρίως χώρες της Ασίας ή της Αφρικής, στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της καταστροφής χωρών και πληθυσμών, στο πλαίσιο πολέμων ή οικολογικών καταστροφών.

Σύμφωνα με τη Συνθήκη για το Διεθνές Οργανωμένο Έγκλημα και το Πρωτόκολο για τη διακίνηση και εμπορία ανθρώπων (trafficking), η διακίνηση και εμπορία ανθρώπων ορίζεται ως: «στρατολόγηση, μεταφορά, μεταβίβαση, υπόθαλψη ή παραλαβή προσώπων με μέσον την απειλή ή τη χρήση βίας ή άλλης μορφής εξαναγκασμό, την απαγωγή, το δόλο, την απάτη, την κατάχρηση εξουσίας έναντι αμοιβής ή άλλης ωφέλειας, επί ατόμων που βρίσκονται σε ευάλωτη κατάσταση με σκοπό την εκμετάλλευση. Η εκμετάλλευση θα πρέπει να περιέχει τουλάχιστον την εκμετάλλευση για εκπόρνευση ή άλλης μορφής σεξουαλική εκμετάλλευση, την καταναγκαστική εργασία ή υπηρεσίες, τη δουλεία ή την αφαίρεση οργάνων». Η συναίνεση του θύματος δεν λαμβάνεται υπόψη ως αποτρεπτική του ορισμού.

Η διακίνηση και δουλεμπορία γιγαντώθηκε τις αναφερόμενες δύο 10ετίες, με κορύφωση το 2000, οπότε υπογράφηκε το Πρωτόκολο του Παλέρμο, που συμπληρώνει την Σύμβαση του ΟΗΕ του 1998 ενάντια στο δι-εθνικό οργανωμένο έγκλημα.  Το Πρωτόκολο του Παλέρμο υπογράφτηκε από 150 περίπου χώρες, κάποιες από τις οποίες υπέγραψαν σε μετέπειτα ημερομηνία, μέχρι το 2004. Αργότερα το ΠτΠ κυρώθηκε από τις υπογράφουσες χώρες και στη συνέχεια ψηφίστηκαν νόμοι σε πολλές από αυτές.

Από το 1990 έως το 1997 ο αριθμός των αλλοδαπών γυναικών που εξωθούνται στην πορνεία στην Ελλάδα δεκαπλασιάστηκε από 2.100 σε 21.750, και έπεσε σε 17.200 το 2002, σύμφωνα με εκτιμήσεις τοπικών ΜΚΟ, του Κέντρου Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη (ΚΕΔΕ) και του προγράμματος StopNOW (Stop Trafficking in People Now). Το παραπάνω στοιχείο είναι από το 2006, και πιθανότατα έχει μειωθεί, ενώ οι εθνικότητες των θυμάτων έχουν αλλάξει, όπως αναφέρεται παρακάτω.

Η κινητοποίηση των γυναικείων οργανώσεων και των οργανώσεων δικαιωμάτων ήταν έντονη από την αρχή της μαζικής εμφάνισης του φαινομένου, σε όλες τις χώρες του κόσμου, αλλά η νομοθεσία καθυστέρησε. Στη χώρα μας ψηφίστηκε το 2002 νόμος για το διεθνικό οργανωμένο έγκλημα, ενώ την ίδια χρονιά νομοσχέδιο που εμφανίστηκε για το μεταναστευτικό περιείχε διάταξη που εξύψωνε, διευκόλυνε και νομιμοποιούσε τη μικρομεσαία μαστροπία των επαρχιών, πράγμα που δεν πέρασε στο νόμο που σύντομα ψηφίστηκε, χάρη στη μεγάλη κινητοποίηση των γυναικείων οργανώσεων. Δυστυχώς, παρόμοια νομοθετική ρύθμιση πέρασε στην Κύπρο το 2007.

Μπορεί ο νόμος βέβαια να ψηφίστηκε, αλλά η εφαρμογή του είναι ιδιαίτερα φτωχή, μια και δεν υπάρχει βούληση από πλευράς κεντρικής κυβέρνησης για τιμωρία των ενόχων διακινητών, ούτε για την αρωγή των θυμάτων. Μιλώντας για τη διεθνή σκηνή, όλες οι νομοθετικές εξελίξεις από το 2000 και μετά για την σύλληψη και τιμωρία των ενόχων όσο και για την αρωγή στα θύματα, αποτελούν απλώς ένα φύλλο συκής από ένα οικονομικό σύστημα που εκκολάπτει και διευκολύνει το φαινόμενο μέσα από τις κεντρικές του επιλογές.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ

Η διακίνηση γυναικών πρωτίστως και παιδιών δευτερευόντως για σεξουαλική εκμετάλλευση αλλά και το εργασιακό τράφικινγκ που περιλαμβάνει και περισσότερους άνδρες είναι παμπάλαια, και συνδέονται με άλλες εποχές –  έχουν ακόμα και στοιχεία δουλείας από το παρελθόν.

Τη σύγχρονη εποχή παρατηρούνται σε μεγάλο βαθμό γύρω από τα στρατόπεδα σε κάθε γωνιά της γης, ιδιαίτερα στις ιμπεριαλιστικές εκστρατείες κατά τους μεγάλους πολέμους, τους λεγόμενους παγκόσμιους, αλλά και τους σύγχρονους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και την πρώην Γιουγκοσλαβία. Η «χρήση» γυναικών είναι η «ανταμοιβή του πολεμιστή» και γίνεται κάτω από τα μάτια της στρατιωτικής ιεραρχίας η οποία συνήθως «εκπλήσσεται» όταν καταγγέλλονται τέτοια φαινόμενα.

Ιδιαίτερα στην Ελλάδα το φαινόμενο παρατηρήθηκε σε μαζικό βαθμό κατά την εθνική εκκαθάριση που ακολούθησε τον πόλεμο του 1922, όπου μεγάλοι αριθμοί γυναικών προσφύγων εξωθήθηκαν στην καταναγκαστική πορνεία από τα κυκλώματα της εποχής.

Είναι όμως χαρακτηριστική και μια επιστολή του 1908 που μας προμήθευσε συνεργάτης από το αρχείο της βιβλιοθήκης της Σύρου, όπου κάποιος κύριος Ταμβακόπουλος, γραμματέας της «Εν Αλεξανδρεία εταιρείας προς περιστολήν της σωματεμπορίας» (καλή του ώρα), έστειλε «προς τον πρόεδρον της αυτόθι Ελληνικής Κοινότητος» κ. Μπενάκη, ο οποίος διεκτραγωδεί την κατάσταση της εξαπάτησης νέων γυναικών που μετακαλούνται στην Αίγυπτο από μεσιτικά γραφεία για να τοποθετηθούν σε σπίτια ως υπηρέτριες, και καταλήγουν στους οίκους ανοχής. «Εάν εις την Αίγυπτον αποβιβάζονται κατ’ έτος προς εύρεσιν πόρου ζωής 600 παρθέναι, αι 550, κατά την επίσημον στατιστικήν ην παραθέτω ώδε, εισίν Ελληνίδες». Και ζητά την παρέμβαση της ελληνικής πολιτείας και των προξενικών αρχών για τον έλεγχο των μαστροπών και την απέλασή τους. Μάλιστα ζητά να διορισθούν ειδικοί υπάλληλοι από την προξενική αρχή, γιατί οι υπάλληλοι της τοπικής αρχής «συντηρούνται συνηθέστατα εκ τοπικών μισθοδοσιών των διαφόρων διευθυντών ή διευθυντριών των οιουδήποτε είδους φαύλων κέντρων» (ολόκληρο το κείμενο σε φωτοτυπία).

Είναι γνωστό, αλλά πρέπει να υπογραμμισθεί: Πολλοί κρατικοί υπάλληλοι διευκολύνουν έναντι αμοιβής τη διακίνηση προσώπων καθώς και όλες τις πράξεις που συνοδεύουν το τράφικινγκ. Χαρακτηριστικά, το 2000 ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης είχε παραδεχθεί ότι το 25% των αστυνομικών υπαλλήλων εμπλέκεται στη διαφθορά, και με βάση αυτό δημιουργήθηκε το Σώμα Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας. Γνωρίζουμε ότι ελάχιστοι τιμωρούνται, όπως δείχνει και η έκθεση του State Department για το 2012, που έχει παγκόσμια εποπτεία των γνωστοποιημένων επίσημων στοιχείων. Εδώ ένα σχόλιο: Η πολιτική των ΗΠΑ είναι ηγετική στην παγκοσμιοποίηση και τα συνοδά φαινόμενα, όπως το τράφικινγκ, αλλά διακηρύσσεται σε κάθε τόνο η απέχθειά τους προς αυτό το φαινόμενο, και σ’ αυτό το πλαίσιο έχουν και ειδικά κονδύλια, υπηρεσίες, πολιτικές κολυμβήθρας του Σιλωάμ. Πάντως, από τα διαθέσιμα επίσημα στοιχεία, τα ετήσια του State Department είναι τα εγκυρότερα. Συνεχίζοντας, η συνηθισμένη πρακτική όταν πιάνουν κάποιους να χρηματίζονται, είναι να τους μεταθέτουν και όχι να τους τιμωρούν. «Δεν μπορούμε και να διαλύσουμε το σώμα», μας έχουν πει επανειλημμένα αστυνομικοί διευθυντές όταν διαμαρτυρόμαστε για τη συνεργασία αστυνομικών με κυκλώματα τράφικινγκ ή για τους βιασμούς γυναικών που κάνουν κάποιοι, κάτι που τους προσφέρεται ως «δώρο» από τα κυκλώματα των σωματεμπόρων. Ας σημειωθεί, ότι το 2011, η κυπριακή κυβέρνηση παρέπεμψε στη δικαιοσύνη τον υπαρχηγό της Μονάδας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης λόγω υποψιών συμμετοχής του στο τράφικινγκ. Στην κατάλληλη θέση ο λύκος για να φυλάει τα πρόβατα. Φυσικά, δεν ξέρουμε αν τελικά θα καταδικασθεί. Η Κύπρος δέχθηκε επίσης μομφή στην ετήσια έκθεση του State Department για το 2011, για τις ελλιπείς προσπάθειες καταπολεμησης του τράφικινγκ.

ΓΙΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ

Το οικοδόμημα της καταναγκαστικής πορνείας των αλλοδαπών γυναικών στηρίζεται πρωτίστως στη ζήτηση, στους πελάτες οι οποίοι επιθυμούν φρέσκο και φτηνό εμπόρευμα για κατανάλωση, κάτι που μετατρέπει το γυναικείο σώμα σε αντικείμενο. Η δεύτερη παράμετρος είναι η προσφορά, που με τον τρόπο της ενισχύει και διευρύνει τη ζήτηση, παρέχοντας «εξωτικά μενού» στους πελάτες. Τα κέρδη αυτής της επιχείρησης είναι τεράστια, είναι αφορολόγητα και οι κίνδυνοι μικροί και αξίζει να τους αντιμετωπίσεις. Ακολουθούν κάποια πρόσφατα στοιχεία από συνέδριο στη Βουλγαρία, του 2012, από την Μύρια Βασιλειάδου, συντονίστρια του antitrafficking της ΕΕ.

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ

Από την πρώτη σελίδα στον ιστότοπο της ΕΛ.ΑΣ. για το τράφικινγκ, το οποίο είναι ενημερωμένο σύμφωνα με τις διεθνείς υποχρεώσεις της και τα τρέχοντα στοιχεία, αλλά δεν διαθέτει ευρύτητα για περαιτέρω μελέτη:

«H εμπορία ανθρώπων, με σκοπό τη σεξουαλική ή οικονομική εκμετάλλευση, αποτελεί μια σύγχρονη μορφή δουλεμπορίου, που αναπτύσσεται ραγδαία, ως μια μορφή διεθνικού οργανωμένου εγκλήματος, με θύματα άνδρες, γυναίκες και παιδιά».

Κατόπιν δίνονται στοιχεία για τα έτη 2003 – 2011, με γραφικά και κατηγοριοποιήσεις, τα οποία όποιος-όποια θέλει μπορεί να βρει αναλυτικά στον ιστότοπο της ΕΛ.ΑΣ, στην εμπορία ανθρώπων. Από τα στοιχεία αυτά πάντως φαίνεται η ελάχιστη αποτελεσματικότητα της αστυνομίας και του τμήματος αντι-τράφικινγκ για την αντιμετώπιση του τεράστιου φαινομένου, αφού έχουμε κάθε χρόνο μεταξύ 100-150 θύματα τράφικινγκ τα οποία εντοπίζονται, ενώ περίπου 10 αναγνωρίζονται. Η ίδια πηγή μας λέει επίσης τον αριθμό και την εθνικότητα των δραστών ανά έτος, που είναι 200 έως 300. Ως προς την εθνικότητα η συντριπτική πλειοψηφία ήταν Έλληνες το 2003, ενώ σιγά σιγά η πλειοψηφία γίνονται αλλοδαποί, αφού πλέον κατά κύριο λόγο τα κυκλώματα λειτουργούν κατά μικρές μονάδες. Δυστυχώς ως προς το φύλο, υπάρχουν πολλές γυναίκες ανάμεσα στις σπείρες, που, απ’ ότι υπολογίζουμε,  είναι τουλάχιστον το 1/3. Και δυστυχώς τα κάνουν όλα. Πάντα υπάρχει συνεργασία Ελλήνων και αλλοδαπών στα κυκλώματα, καθώς και συνεργασία κυκλωμάτων με κρατικούς υπαλλήλους, είτε στα σύνορα είτε στο σώμα της αστυνομίας.

 ΕΜΠΟΡΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΙΑ

Άρθρα 323Α και 351 ΠΚ

ΘΥΜΑΤΑ ΔΡΑΣΤΕΣ
ΕΤΟΣ ΣΥΝΟΛΟ ΓΥΝ. ΑΝΔΡ ΠΑΙΔ ΕΛΛΗΝ. ΑΛΛΟΙ-ΑΛΛΕΣ ΣΥΝΟΛΟ
2011 97 56 28 13 83 137 220
2010 64 78 168 246
2009 125 174 129 303
2008 78 70 92 162
2007 99 64 31 142 64
2006 83 142 64 206
2005 137 133 69 202
2004 181 207 81 288
2003 93 166 118 284

Ως προς την εθνικότητα των θυμάτων, ενώ από το 2003 έχουμε υπεροχή γυναικών από την Ανατολική Ευρώπη, προχωρώντας προς το 2011 οι μεγαλύτεροι αριθμοί γυναικών είναι από Ρουμανία και Βουλγαρία, χώρες της ΕΕ, οι οποίες δεν έχουν πρόβλημα νομιμότητας, άρα είναι πιο «φθηνό» για τους μαστροπούς να τις διακινήσουν. Αντίθετα, το πιο σκληρό τράφικινγκ σήμερα είναι από χώρες της Αφρικής, που τα έξοδα «εισαγωγής» των γυναικών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη είναι μεγάλα, και ο καταναγκασμός για να «αποπληρώσουν» τα έξοδά τους προς τις μικρές τοπικές συμμορίες που τις διακινούν, είναι μεγάλα. Όπως μάθαμε σε πρόσφατη δίκη σωματεμπορίας με καταγγέλλουσες δύο Αφρικανές γυναίκες, αφού τους έκαναν Βου-Ντου στη χώρα τους για να τις δεσμεύσουν πνευματικά, τους έβαλαν χρέος 60.000 ευρώ για να αποπληρώσουν. Η μια, που ήταν «παραγωγική» είχε αποπληρώσει 42.000 ευρώ μέσα σε 1,5 χρόνο, σύμφωνα με τετράδια των μαστροπών που κατασχέθηκαν και παρουσιάστηκαν στο δικαστήριο.

Είναι φανερό από αυτούς τους ισχνούς αριθμούς που παρουσιάζει η αστυνομία ως έργο της, ότι το γυναικείο κίνημα αλλά και η κοινωνία δεν μπορεί να επαφίεται στη δράση της αστυνομίας για την σύλληψη και τιμωρία των ενόχων. Δεν υπάρχει όμως και κανείς άλλος να κάνει αυτή τη δουλειά. Χαρακτηριστικά, κατά το 2011 από τα 97 θύματα τράφικινγκ που εντοπίστηκαν, μόνο σε 9 παρασχέθηκε το καθεστώς του θύματος, που συνεπάγεται τη φρούρηση και αρωγή στα θύματα.

 

Εδώ πρέπει να ξανααναφέρουμε ότι αν το τράφικινγκ στη σύγχρονη μαζική μορφή του γιγαντώθηκε στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, σίγουρα η καταπολέμηση ή εξάλειψή του δεν μπορεί να γίνει χωρίς αλλαγή της γενικής συνθήκης εμπορευματοποίησης των πάντων. Η αστυνομική αντιμετώπιση και η καταδίκη των ενόχων από τα δικαστήρια είναι απαραίτητες, κάτι που γίνεται σε ελάχιστο βαθμό σε σύγκριση με την έκταση του φαινομένου, όπως δείχνουν οι αριθμοί που παρέθεσα τόσο για την Ευρώπη όσο και για την Ελλάδα.

Ενδεικτικό της απροθυμίας των δικαστηρίων να καταδικάσουν μαστροπούς, είναι τα αποτελέσματα των τριών μεγάλων δικών που έγιναν για το ζήτημα, με καταγγελίες από γεγονότα του 1999-2000, την εποχή που το τράφικινγκ ήταν μια καταλυτική πανελλαδική μόδα, και που δεν είχαν ακόμα ψηφιστεί νόμοι ούτε καν σε διεθνές επίπεδο. Στις τρεις αυτές μεγάλες δίκες που έγιναν για τράφικινγκ στην Ελλάδα, είχαμε και κατηγορούμενους αστυνομικούς. Στις περιπτώσεις αυτές, οι δίκες είναι τελείως προσχηματικές, και όποιος-όποια καταγγέλλει, απλώς βρίσκει τον μπελά του.

Η περίπτωση του Παναγιώτη Βήχου, που κατάγγελε κύκλωμα στη Σαντορίνη, το 1999, είναι η πιο χαρακτηριστική. Έγιναν δίκες επί δικών στη Σύρο και στην Αθήνα, με μεγάλη συμπαράσταση από το φεμινιστικό κίνημα που το έκανε κοινωνικό θέμα, αλλά και πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις. Και όμως, όχι μόνο δεν καταδικάστηκε κανένας από τους 7 κατηγορούμενους, μεταξύ των οποίων ο αστυνομικός διοικητής της Σαντορίνης, αλλά το Βήχο τον τράβηξαν στα δικαστήρια για συκοφαντική δυσφήμιση και στη συνέχεια του απήγγειλαν ανυπόστατες κατηγορίες και δικαστικές παραπομπές μέσα από παρακρατικούς μηχανισμούς, με τις δίκες να κρατούν 13 χρόνια, και να τελεσιδικήσουν το 2011. Στο μεταξύ ο Βήχος είχε προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όπου και δικαιώθηκε, και το ελληνικό κράτος πλήρωσε αποζημίωση. Πάντως οι κατηγορούμενοι σωματέμποροι και συνεργοί τους δεν καταδικάστηκαν.

Στη δεύτερη δίκη, που έγινε στην Πάτρα σε ένα άλλο σίριαλ από το 2000 έως το 2004, μια Ρωσίδα κατήγγειλε το κύκλωμα τράφικινγκ και έναν αστυνομικό ο οποίος την είχε βιάσει. Η Όλγα Μπ. τελικά δεν βρήκε το δίκιο της, παρά τη μεγάλη συμπαράσταση του γυναικείου κινήματος.

Στην τρίτη δίκη, των ανήλικων κοριτσιών Τζίνας και Καμέλιας, που «δούλευαν» σε μασατζίδικο στην οδό Βουλιαγμένης το 2000, ακριβώς απέναντι από το αστυνομικό τμήμα, δραπέτευσαν και κατάγγειλαν το κύκλωμα, οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε μεγάλες ποινές, κυρίως οι αλλοδαποί μέλη της σπείρας, αλλά και ο Έλληνας επικεφαλής έφαγε πρωτοδίκως 32 χρόνια και στο Εφετείο 8. Ο αστυνομικός συνεργάτης έφαγε μια ποινή με αναστολή. Ήταν η πρώτη καλή είδηση από τα δικαστήρια για το τράφικινγκ. Εάν λοιπόν αστυνομικοί υπάλληλοι και δικαστήρια καλύπτουν τους τράφικερς, και εάν οι δομές στήριξης καταργούνται η μια μετά την άλλη, ο αγώνας για την εξάλειψη του φαινομένου γίνεται ακόμα δυσκολότερος, και οι ευθύνες της Πολιτείας και των αρμόδιων θεσμικών παραγόντων τεράστιες.

Το κύριο θέμα που απασχολεί τις φεμινιστικές και γυναικείες οργανώσεις είναι η αρωγή στα θύματα τόσο από την πολιτεία όσο και από τις οργανώσεις. Τα κρατικά καταφύγια για κακοποιημένες γυναίκες όμως έχουν κλείσει, στην Ελλάδα, και οι χρηματοδοτήσεις προς γυναικείες οργανώσεις έχουν σχεδόν εξαλειφθεί. Στη Δυτική Ευρώπη οι συνθήκες είναι καλύτερες από οικονομικής πλευράς, το τράφικινγκ όμως παραμένει ανθηρό και μάλιστα μετατοπίζεται τελευταία όλο και περισσότερο στο εργασιακό τράφικινγκ και αυξάνονται τα θύματα της σύγχρονης εργασιακής δουλείας.

Δύο στόχοι: η αστυνομική και δικαστική αντιμετώπιση, η αρωγή των θυμάτων. Εμείς βάζουμε προτεραιότητα στο δεύτερο, χωρίς να περιφρονούμε το πρώτο, το οποίο όμως είναι ναρκοθετημένο από κάθε πλευρά.

ΤΟ ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΛΟΜΠΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Είναι ένα ευρωπαϊκό δίκτυο που περιλαμβάνει εκατοντάδες ευρωπαϊκές οργανώσεις, θεωρεί την πορνεία ως μια μορφή βίας, ένα εμπόδιο στην ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών, και παραβίαση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Γι’ αυτό και προχωρεί σε μια καμπάνια για την κατάργηση της πορνείας γενικά και για την ποινικοποίηση του πελάτη, σύμφωνα με το μοντέλο της Σουηδίας και άλλων σκανδιναβικών χωρών. Αυτή η αντίληψη δεν είναι αποδεκτή από ένα τμήμα του φεμινιστικού κινήματος, το οποίο προσπαθεί να νομιμοποιήσει την πορνεία στη συνείδηση της κοινωνίας αλλά και να την κηρύξει κανονικό επάγγελμα. Και μάλιστα έχει ήδη αναγνωριστεί, δυστυχώς, ως επάγγελμα από την Διεθνή Οργάνωση Εργασίας.

Αποσπάσματα από την καμπάνια του ΕΛΓ για μια Ευρώπη χωρίς πορνεία:

«Το τράφικινγκ με στόχο τη σεξουαλική εκμετάλλευση αποτελεί ένα κανάλι προς τα συστήματα της πορνείας, και συνεπώς αν δεν υπήρχε πορνεία δεν θα υπήρχε τράφικινγκ. Το τράφικινγκ για τη σεξουαλική εκμετάλλευση υπάρχει επειδή υπάρχει μεγάλη ζήτηση για τυναίκες και παιδιά στην πορνεία, και ο μόνος τρόπος να αντιμετωπισθεί αυτή η ζήτηση είναι η «στρατολόγηση» θυμάτων μέσω της εξαπάτησης, του ψέματος, της βίας, της άσκησης εξουσίας και/ή εκμετάλλευσης της ευάλωττης κατάστασης του άλλου. Παρ’ ότι η γενική πεποίθηση είναι ότι η πορνεία είναι «έγκλημα χωρίς θύμα», και ότι τα περισσότερα πρόσωπα που εκπορνεύονται το κάνουν εθελοντικά χωρίς φυσικό, ψυχολογικό ή οικονομικό καταναγκασμό, μελέτες δείχνουν ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Επιπλέον, αφού, παγκοσμίως, η μέση ηλικία εισόδου στην πορνεία είναι τα 12-14 χρόνια, η παιδική εκπόρνευση – και η εκπόρνευση γενικά – αποτελούν σοβαρά και επείγοντα προβλήματα.

Η ρίζα της πορνείας και άλλων μορφών σεξουαλικής εκμετάλλευσης καθώς και του τράφικινγκ στην προκειμένη περίπτωση, είναι η ανισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών, που συμπληρώνεται από εθνικές και άλλες κοινωνικο-οικονομικές ανισότητες»….

Η ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ – Ο ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ

Το τράφικινγκ αποτελεί διακίνηση και εμπορία ανθρώπων, όπως είπαμε, από συνθήκες δύσκολες οικονομικά και καταστροφής των χωρών, και «έρχονται» στον «ανεπτυγμένο κόσμο» για να προσφέρουν στους άνδρες του «απολαύσεις» με καλό εμπόρευμα, τιμές προσιτές για όλα τα βαλάντια, γενικά μια δημοκρατία του στριπτίζ, του μασατζίδικου και της πορνείας από τα κορμιά ξένων και καταναγκασμένων γυναικών. Όπως η μετανάστευση έρχεται να προσφέρει στον «ανεπτυγμένο κόσμο» φθηνό και συχνά ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, έτσι και η σύγχρονη δουλεία του σεξουαλικού τράφικινγκ έρχεται να προσφέρει πορνικές υπηρεσίες, συνήθως χωρίς τη συναίνεση των γυναικών, ικανοποιώντας τις πατριαρχικές φαντασιώσεις και επιθετικότητα των «πολιτισμένων» ανδρών. Πρόκειται για ένα έγκλημα, η ερμηνεία του οποίου πολλές φορές αντιστρέφεται, αφού όταν διαταράσσεται η «ειρήνη μιας οικογένειας» το ανάθεμα πέφτει στις ξένες γυναίκες, αντί να πέσει στους «δικούς» μας άνδρες. Όταν μετριέται η λεγόμενη «εγκληματικότητα των ξένων», ποτέ δεν μετριέται η «εγκληματικότητα των ντόπιων εναντίον των ξένων», που το τράφικινγκ αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της.  Δυστυχώς ούτε ο νόμος ποινικοποιεί τον πελάτη του τράφικινγκ, παρά μόνο σε περίπτωση ανηλικότητας. Και αυτό είναι θεωρητικό, γιατί ούτε και σ’ αυτές τις περιπτώσεις έχουμε παραπομπές πελατών. «Δύο Έλληνες μεσήλικες εξέδιδαν δύο μετανάστριες ανήλικες στη Λάρισα», διαβάσαμε πριν λίγες ημέρες στις εφημερίδες. Κανένας δεν αναζήτησε τους πελάτες των ανηλίκων, ενώ οι Έλληνες σίγουρα, ως συνήθως, θα πέσουν στα μαλακά.

Το συμπέρασμα της ομιλίας μου έχει πιστεύω βγει ήδη. Εμείς οι γυναίκες αγωνιζόμαστε για την εξάλειψη κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών, στην πορεία για την ισότητα των δύο φύλων και την κατάργηση των πατριαρχικών αντιλήψεων, αλλά και της γενικότερης κοινωνικής δικαιοσύνης ανάμεσα στα φύλα, στους ανθρώπους και στους λαούς.

Πάντα μπορούμε να οργανώσουμε την αλληλεγγύη σ’ αυτό τον δύσκολο τομέα, παρά την απουσία της πολιτείας η οποία δεν εφαρμόζει τους ίδιους τους νόμους που έχουν ψηφιστεί. Αυτό κάνουμε με την Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, η οποία είναι μια ομπρέλα 10 συλλογικοτήτων χωρίς θεσμική υπόσταση, αλλά με πλούσια δράση εδώ και τρία χρόνια. Καλούμε κάθε γυναίκα σε συνεργασία.

*Μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των Γυναικών – Κόρινθος, 13-9-2012

Επικοινωνία: againstviolencewomen@gmail.com, http://feministikiprotovoulia.wordpress.com/

Μπορείτε να επισκεφθείτε:

Ελληνική αστυνομία

US State Department Office to Monitor and Combat Trafficking in Persons

“Trafficking Victims Protection Act 2000”

Council of Europe Convention on Action against Trafficking in Human Beings

 

Share

Η γενναία μικρή αγωνίστρια στο Πακιστάν Malala Yousafzai

Της Σίσσυς Βωβού

Στα 11 της χρόνια, η μικρή Μαλάλα έκανε δηλώσεις για την εκπαίδευση των κοριτσιών στο Πακιστάν, στη μικρή πόλη Σουάτ, που επλήγη από τους Ταλιμπάν το 2009. Στην τότε επιδρομή τους, οι Ταλιμπάν οδήγησαν πάνω από ένα εκατομμύριο κατοίκους της πόλης να αφήσουν τις εστίες τους και να γίνουν εσωτερικοί πρόσφυγες σε διάφορες γύρω πόλεις. Τρεις μήνες μετά, ο πακιστανικός στρατός ανακατέλαβε την πόλη, και οι κάτοικοι επέστρεψαν για να δουν κατεστραμμένα τα σπίτια, τους δρόμους, τα πάντα.

Από τότε η Μαλάλα συνέχισε να γράφει σε μπλογκ και να υπερασπίζεται το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση, και πήγαινε σε ιδιωτικό σχολείο θηλέων που διατηρούσε ο πατέρας της.

Η επίθεση με σφαίρες στο μικρό και ανυπότακτο μυαλό της έγινε την περασμένη Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου, όταν οι Ταλιμπάν που την είχαν βάλει στο στόχαστρο, την εντόπισαν σε λεωφορείο που μετέφερε μαθήτριες και την πυροβόλησαν. Το τραύμα είναι σοβαρό, και η κατάσταση της υγείας της κρίσιμη. Άλλα δύο κορίτσια τραυματίστηκαν στην επίθεση, αλλά ελαφρότερα.

Η Μαλάλα έχει ήδη γίνει σύμβολο αντίστασης στο Πακιστάν και πλέον παγκόσμια, έχει προταθεί για διεθνή βραβεία, ενώ οι Ταλιμπάν σε δήλωσή τους αποκαλούσαν την εκστρατεία της μικρής «αισχρότητα».

«Έχει γίνει σύμβολο της δυτικής κουλτούρας στην περιοχή. Την προπαγάνδιζε ανοιχτά», είπε ο εκπρόσωπος των Ταλιμπάν, προσθέτοντας ότι «αν επιβιώσει, σίγουρα θα της ξαναεπιτεθούν». «Ας γίνει αυτό μάθημα», είπαν.

Για τον αγώνα της μικρής Μαλάλα αλλά και για την εκπαίδευση των κοριτσιών, είχε φτιαχτεί ένα ντοκιμαντέρ το 2009 από τους New York Times και είχε δοθεί μεγάλη δημοσιότητα, που επικεντρωνόταν στο ζήτημα αυτό. Η κυβέρνηση του Πακιστάν υιοθετεί στα λόγια τον αγώνα της μικρής Μαλάλα, ενώ ο στρατός και άλλα σώματα καταστολής είναι πλήρως διαβρωμένα από τους Ταλιμπάν οι οποίοι εισπράττουν την κοινωνική δυσαρέσκεια.

Η μικρή Μαλάλα θυμίζει για μια ακόμα φορά με πόσο μεγάλο αγώνα έχουν κατακτηθεί τα δικαιώματα των γυναικών, και υπογραμμίζει προς όλες τις κατευθύνσεις ότι ο αγώνας αυτός δεν σταματά μπροστά σε κανένα εμπόδιο.

 

Share