Subscribe via RSS Feed

Tag: "έμφυλη βία"

Δεν θέλουμε μια αγάπη που σκοτώνει

bloodviolencekilledmurder1

της Esra Dogan

«Δεν θέλουμε μια αγάπη που σκοτώνει» είναι ένα από τα φεμινιστικά συνθήματα στην Τουρκία που θέλει να αναδείξει το θέμα του τεράστιου αριθμού δολοφονιών γυναικών από συντρόφους τους ή από άνδρες στον στενό τους κύκλο. Είναι μια δυνατή κατακραυγή εναντίον των ανδρών που χρησιμοποιούν την «αγάπη» τους ως δικαιολογία για τα ματωμένα χέρια τους στα γυναικεία σώματα, συχνά με στόχο την κοινωνική κατανόηση για τα εγκλήματα τους και, αν είναι δυνατόν, ακόμη και μείωση της ποινής τους.

Είδα ένα τεράστιο πανό αυτού του συνθήματος τον περασμένο Νοέμβριο, στην Άγκυρα, αφού το δικαστήριο έδωσε μειωμένη ποινή στον άνθρωπο που μαχαίρωσε 15 φορές, μέχρι θανάτου, μια φίλη του, με την οποία είχαν πλατωνική σχέση, στη μέση ενός πάρκου, αφού αρνήθηκε να τον παντρευτεί. Το σκεπτικό του δικαστηρίου ήταν ότι  αιτία της δολοφονίας ήταν η «υπερβολική αγάπη» προς το θύμα και ότι κατά τη διάρκεια της δολοφονίας, ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να σκεφτεί καθαρά λόγω του πάθους του.

Αυτή η δικαστική απόφαση δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τη νομιμοποίηση, σε μια αίθουσα δικαστηρίου στην Τουρκία, της αντίληψης περί «εγκλήματος πάθους» και μέσω αυτού, της δικαιολογίας των αντρών ότι σκοτώνουν από αγάπη. Ωστόσο, αυτό το σκεπτικό τρέφεται από την ίδια πατριαρχική νοοτροπία που υπάρχει σε όλη την υδρόγειο. Η νοοτροπία που ευνοεί τους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες, η νοοτροπία που διαιωνίζει τελικά την ανδρική βία.

Ναι, στις μέρες μας είναι πιο διαδεδομένο ότι η εξουσία των αντρών τρέφει τη βία κατά των γυναικών, ενώ παράλληλα η ενισχύεται από αυτή τη βία. Ωστόσο, αναγνωρίζεται πολύ λιγότερο η έκταση αυτής της βίας και οι καταστροφικές συνέπειες της στη γυναικεία ζωή. Ακόμα λιγότερο αναγνωρίζεται το γεγονός ότι οι έμφυλες διαμάχες για την εξουσία αντανακλώνται πιο έντονα στις πιο οικείες σχέσεις μας, κάνοντας τελικά την «αγάπη» πιο θανάσιμη για τις γυναίκες και από τον καρκίνο.

Γνωρίζατε ότι το ήμισυ σχεδόν των γυναικών που είναι θύματα ανθρωποκτονίας σε όλο τον κόσμο (47% το 2012) δολοφονήθηκαν από συντρόφους τους ή τα μέλη της οικογένειας τους; Και αν ο δράστης είναι ένας άντρας (που συνήθως είναι) το ποσοστό αυτό ανεβαίνει. Και το ποσοστό αυτό δεν αναφέρεται τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν από πλατωνικούς φίλους τους.

Χωρίς εξαίρεση, σε παγκόσμιο επίπεδο, μια γυναίκα κινδυνεύει περισσότερο να υποστεί βία από έναν άνθρωπο που γνωρίζει, από κάποιον που αγαπά ή / και αγαπούσε.

Δεν σας ακούγεται λογικό; Κι όμως, θα έπρεπε. Ίσως δεν έχετε υπόψη σας κάποια γυναικοκτονία στο ευρύτερο σας περιβάλλον, αλλά η σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βία που μπορεί να οδηγήσει σε αυτήν είναι ακριβώς δίπλα σας. Και οι πιθανοί δράστες αυτής της βίας στην πραγματικότητα είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, από κάθε κοινωνική ομάδα, ηλικία ή επίπεδο εκπαίδευσης. Ψάξτε το! Η πρόσφατη έκθεση του Καταφύγιου Γυναικών αποκαλύπτει ότι περισσότερο από το 60 τοις εκατό των δραστών της βίας κατά των γυναικών στην Ελλάδα προέρχονται από μεσαία ή ανώτερη τάξη.

Τα στατιστικά γίνονται ακόμη πιο τρομακτικα όταν πρόκειται για την έκταση της ενδοοικογενειακής βίας .

Σύμφωνα με την έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων το 2013, μία στις τρεις γυναίκες σε όλη την ΕΕ έχουν βιώσει κάποια μορφή σωματικής, σεξουαλικής κακοποίησης ή ψυχολογικής βίας από την ηλικία των 15 από τους συντρόφους τους. Το 22% από αυτές ανέφεραν κακοποίηση στις τρέχουσες σχέσεις τους και 1 στις 10 τους βιάστηκαν από τον παρών ή πρώην σύντροφό τους .

Αγάπη και βία… μπορεί στην αρχή να σας ακούγονται παράξενες αυτές οι δυο λέξεις μαζί, αλλά στην πατριαρχική κοινωνία, η συνύπαρξή τους έχει πραγματικά βαθύ νόημα.

Ως  βία νοείται η συμπεριφορά ή φυσική δύναμη που έχει σκοπό να τραυματίσει, να προκαλέσει βλάβη ή να σκοτώσει. Και  στο πατριαρχικό σύστημα των σχέσεων εξουσίας, η βία και η κακοποίηση των γυναικών αντανακλά την πρόθεση των ανδρών να επιδείξουν  την αρσενική εξουσία τους με την πρόκληση βλάβης ή να ελέγξουν τη γυναικεία συμπεριφορά μέσω της απειλής.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε πολλές περιπτώσεις δολοφονιών γυναικών σε όλο τον κόσμο, οι γυναίκες όχι απλώς δολοφονούνται, αλλά υπόκεινται σε πρόσθετη βία πριν και μετά τη δολοφονία. Βιάζονται, βασανίζονται, ακόμα και τα σώματά τους ακρωτηριάζονται. Προφανώς πρόκειται για την προσπάθεια των αντρών να αποδείξουν την κυριαρχία τους μέσω της ταπείνωσης των γυναικών σωμάτων. Με άλλα λόγια, μια  επίδειξη ισχύος του πατριάρχη!

Αυτές οι τόσο άνισες σχέσεις εξουσίας μεταξύ ανδρών και γυναικών εκδηλώνονται και ενισχύονται μέσα από  τις διαπροσωπικές σχέσεις. Τότε είναι που «η αγάπη» μπαίνει στην εξίσωση. Ο πατριάρχης δεν βλέπει την αγάπη ως μια ισότιμη σχέση βασισμένη στο σεβασμό, αλλά μάλλον ως υποταγή της γυναίκας στον άντρα στο πλαίσιο της οποίας οι συναισθηματικές, σωματικές ή / και σεξουαλικές επιθυμίες του άντρα πρέπει να ικανοποιούνται. Σε αντάλλαγμα ο άντρας μπορεί να προσφέρει στη γυναίκα προστασία, πίστη, οικονομική ασφάλεια, ίσως μάλιστα κάποιο ρομαντισμό, καθώς και ένα οικογενειακό στάτους και τα σπερματοζωάρια του για τα μωρά. Για να διατηρήσει τη δύναμή του σε μια τέτοια σχέση, το αρσενικό δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει σωματική, σεξουαλική ή σωματική βία όποτε χρειάζεται. Και αν κάποια στιγμή η γυναίκα επαναστατήσει, αρνούμενη να είναι υποτακτική, ο άντρας δικαιολογεί τη δολοφονία ή την κακοποίηση μέσω της «αγάπης». «Ήθελε να με αφήσει. Με απάτησε. Αρνήθηκε να κάνει σεξ μαζί μου. Ήμουν μεθυσμένος, ήμουν θυμωμένος μαζί της, ένιωσα ταπεινωμένος. Αλλά την αγαπούσα!»

Το πιο εντυπωσιακό γεγονός όμως- και εκεί πού πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή, είναι γιατί οι περισσότερες γυναίκες επιλέγουν να παραμείνουν με συντρόφους που τους ασκούν βία;

Οι περισσότεροι από εσάς μάλλον πιστεύετε ότι τα οικονομικά προβλήματα ή ο φόβος της γυναίκας να μείνει μόνη είναι οι κύριοι λόγοι. Αν και αυτά φυσικά μπορεί να συμβαίνουν, δεν είναι τόσο συνηθισμένα όσο αυτός ο λόγος:

Οι κακοποιημένες γυναίκες πραγματικά πιστεύουν ότι οι σύντροφοί τους τις αγαπούν!

Επιτρέψτε μου να σας περιγράψω μια εμπειρία από πρώτο χέρι: η αδελφή μου. Η αδελφή μου υπόκειτο φυσική και ψυχολογική βία από τον πρώην φίλο της από τα είκοσι της και για τρία συνεχή χρόνια, τα οποία περιλάμβαναν άγριους ξυλοδαρμούς και απειλές πυροβολισμού. Και όλα αυτά τα χρόνια, όπως πολλές γυναίκες επιλέγουν να κάνουν, είχε κρατήσει μυστική την ταλαιπωρία της. Μπορείτε να φανταστείτε, όταν την πήγαινα στο νοσοκομείο  για τη σπασμένη μύτη της, πραγματικά πίστευα ότι είχε πέσει από τις σκάλες, δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι η δική μου αδελφή ήταν το θύμα ενός βίαιου πατριάρχη; Για να είμαι ειλικρινής, ούτε καν μου είχε περάσει από το μυαλό. Τόσο η αδελφή μου και το αγόρι της ήταν από μορφωμένες οικογένειες της ανώτερης μεσαίας τάξης.  Θεωρούσα απίθανο ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβαίνει σε μας!

Μετά το πρώτο σοκ της αποκάλυψης της οδυνηρής αλήθειας, δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ τον λόγο της μακράς σιωπής της και της άρνησής της να εγκαταλείψει μια τέτοια βίαιη και κακοποιητική σχέση. «Γιατί;» ρώτησα, «γιατί έμεινες μαζί του 3 χρόνια;» και πήρα την απάντησή μου :

«Με αγαπούσε. Έλεγε ότι έκανε αυτά τα πράγματα, γιατί με αγαπούσε πραγματικά»

Όχι, η αδελφή μου δεν ήταν μια «αφελής νέα». Η αντίδραση της στην πραγματικότητα είναι αντιπροσωπευτική της συνηθισμένης στάσης των γυναικών στην κοινωνία μας προς τους πατριάρχες τους, οι οποίοι καταχρώνται την έννοια της αγάπης για να δικαιολογήσουν τις βίαιες πράξεις τους. Με βάση τα στοιχεία των γυναικών θυμάτων βίας που έλαβαν στήριξη από το «Καταφύγιο Γυναίκας» στην Ελλάδα, το 80 τοις εκατό των γυναικών που ανέφεραν κακοποίηση από τους συντρόφους τους επιλέγουν να παραμείνουν σε αυτό το κακοποιητικό περιβάλλον τους, ακόμα και αν έχουν και άλλα μέρη να πάνε.

Το να μείνεις με τον κακοποιητικό σύντροφό σου είναι ακόμα πιο πιθανόν σε συνθήκες λιγότερο ορατών και ακόμα λιγότερο αναγνωρισμένων μορφών βίας, όπως η οικονομική, ψυχολογική και συναισθηματική βία. Όπως είχα γράψει πρόσφατα, σε ένα άρθρο εμπνευσμένο από το hashtag του Τwitter MaybeHeDoesNotHitYou, παρά το γεγονός ότι η ενδοοικογενειακή βία προκαλεί πιο άμεσα την προσοχή μας όταν είναι σωματική, η μη σωματική βία είναι πιο συχνή και βλάπτει τις γυναίκες τόσο βαθιά όσο η φυσική. Ωστόσο  σε γενικές γραμμές οι γυναίκες τείνουν να αγνοούν τα σημάδια αυτών των κακοποιητικών σχέσεων και να παραμένουν σε αυτές για χάρη της αγάπης.

Δεδομένου ότι αυτές οι κακοποιητικές πράξεις στις σχέσεις θεωρούνται «ιδιωτικό θέμα» μεταξύ των συντρόφων, το κοινωνικό περιβάλλον της γυναίκας συνήθως την ωθεί να προσπαθήσει να «λύσει» τα προβλήματα στη σχέση της, αντί να μιλήσει για την κακοποίησή της. «Σιγά, οι καυγάδες, οι ζήλιες, κάποιες στιγμές θυμού, τέτοιες εντάσεις συμβαίνουν πάνω κάτω σε κάθε σχέση. Δεν σκέφτεται σοβαρά να χωρίσεις για αυτό το λόγο, έτσι δεν είναι;» Πόσες από εμάς δεν αντέδρασαν έτσι όταν φίλες μας μάς ανοίχτηκαν και μίλησαν για άσχημες συμπεριφορές του συντρόφου τους;  Όμως εμείς και οι αδελφές μας αξίζουμε κάτι καλύτερο.

Σας παρακαλώ να μου πείτε:

Πόσες ακόμα από εμάς θα πρέπει να δολοφονηθούν, να ξυλοδαρθούν, να βιαστούν, να απειληθούν, να ταπεινωθούν, να καταπιεστούν και να κακοποιηθούν  από αυτούς που αγαπάμε; Για πόσο ακόμα θα επιτρέπουμε στους συντρόφους μας να μας στερούν την ελευθερία μας, την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθησή μας, προκειμένου να συνεχίσουν να μας «αγαπάνε»; Πόσο περισσότερο θα αντέξουμε τον πόνο και την οδύνη για χάρη της αγάπης μας προς τους πατριάρχες μας; Αρκετά!

Εμείς οι γυναίκες δεν αξίζουμε αυτή την «αγάπη» που μας προσφέρει η πατριαρχία.

Μας αξίζει η ισότητα. Μας αξίζει η ζωή.

Γι’ αυτό πρέπει να απορρίψουμε την πατριαρχική αγάπη που μας σκοτώνει !

 

Share

Ίσως να μη σε χτυπάει αλλά

flower

της Esra Dogan

Εδώ και ένα μήνα, χιλιάδες γυναίκες μοιράζονται στο twitter τις προσωπικές τους ιστορίες μη σωματικής ενδοοικογενειακής βίας. Όλα ξεκίνησαν όταν μία Δομινικανή-Αμερικανίδα συγγραφέας, η Zahira Kelly, ξεκίνησε το hashtag #MaybeHeDoesntHitYou (Ίσως να μην σε χτυπάει) προκειμένου να ευαισθητοποιήσει για τη συναισθηματική βία στις σχέσεις. Από τότε το hashtag έγινε viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με περισσότερα από εξήντα χιλιάδες tweets.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη στο BBC Trending, η Kelly εξήγησε ότι ήθελε τα θύματα κακοποίησης να γνωρίζουν ότι δεν φαντάζονταν τον συναισθηματικό αντίκτυπο των όσων είχαν βιώσει. Πρόσθεσε ότι «Ακόμα και αν η περίπτωση (συναισθηματικής κακοποίησης) δεν θεωρείται κακοποίηση με την στενή έννοια του όρου της σωματικής κακοποίησης, εξακολουθεί να είναι πραγματική και ο πόνος εξίσου πραγματικός. Και αξίζετε κάτι απείρως καλύτερο. Όλοι αξίζουν».

Στο πλαίσιο της ενδοοικογενειακής βίας, οι συναισθηματικές επιθέσεις γενικά δεν λαμβάνουν την ίδια προσοχή με τις σωματικές, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο επικίνδυνες ή λιγότερο τραυματικές. Για να σας ενθαρρύνω να σκεφτείτε τη συναισθηματική και ψυχολογική κακοποίηση που μπορεί να αντιμετωπίζετε ή να έχετε αντιμετωπίσει, συγκέντρωσα κάποια tweets:

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά θα σε συγκρίνει συχνά με τις πρώην του και άλλους ανθρώπους προκειμένου να σε κάνει να αισθανθείς ανεπαρκής

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά σε κάνει να αισθάνεσαι ότι τα συναισθήματά σου είναι ανόητα και ότι πρέπει να απολογηθείς γι’ αυτά

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά χρησιμοποιεί τα πιο προσωπικά μυστικά σου εναντίον σου και σε χειρίζεται ώστε να κάνεις πράγματα ενάντια στη θέλησή σου

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά πρέπει να ζητήσεις άδεια για να κάνεις το οτιδήποτε

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά κοροϊδεύει τις ανασφάλειές σου και θυμώνει όταν αναστατώνεσαι γιατί «ένα αστείο είναι μόνο»

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά αν αναφέρεις πόσο σε πληγώνει, θα πει ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι του κοπανάς συνέχεια για τη συμπεριφορά του

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά διαρκώς προσποιείται στους άλλους ότι είναι ηθικός, στοργικός και υπεύθυνος ενώ εσύ ξέρεις ότι δεν ισχύει κάτι τέτοιο

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά όταν προσπαθείς να συζητήσεις κάποιο θέμα μαζί του, θα το προβάλλει σαν δικό σου λάθος και θα πει ότι εσύ πρέπει να αλλάξεις

Όταν δεν είχες αντιληφθεί πόσο άσχημα σου συμπεριφερόταν μέχρι που εμφανίστηκε το hashtag #MaybeHeDoesntHitYou

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά πάντα μισείς κάτι στον εαυτό σου εξαιτίας του.

#MaybeHeDoesntHitYou Ακόμα

Παρόλο που αυτό το hashtag απευθυνόταν κατ’ αρχάς σε γυναίκες που βρίσκονται σε ετεροφυλικές σχέσεις, θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες μπορεί να υφίστανται τέτοια κακοποίηση στη σχέση τους, είτε είναι ετερόφυλοι είτε ομοφυλόφιλοι είτε διεμφυλικοί.

Ναι, φυσικά και δεν είναι τυχαίο ότι αυτό το θέμα οδηγεί χιλιάδες γυναίκες να επανεξετάσουν τη σχέση τους με τον «αγαπημένο» τους και να μοιραστούν ιστορίες συναισθηματικής κακοποίησης. Παρά τη συνηθισμένη άποψη, η ενδοοικογενειακή βία προς τις γυναίκες δεν λαμβάνει κυρίως σωματική μορφή αλλά ψυχολογική και αυτό ισχύει κυρίως στις ερωτικές μας σχέσεις όπου οι άντρες μπορούν εύκολα να ασκήσουν καταναγκαστικά έλεγχο στις πράξεις, τις επιλογές και τα συναισθήματά μας, μειώνοντας σιγά-σιγά την αυτοπεποίθηση, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας. Συνήθως, αυτού του είδους η βία είναι σχετικά τόσο πολύ λιγότερο ορατή και δύσκολο να κατανομαστεί που εμείς οι γυναίκες μένουμε σε σχέσεις κακοποίησης για χάρη του «έρωτα», προσπαθώντας να κρατήσουμε μια σχέση που πολύ απλά δεν βασίζεται στην ίση μεταχείριση και τον σεβασμό.

Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεστε επειδή αγαπούσατε το άτομο που σας κακοποιούσε.

Αντιθέτως, εμείς οι γυναίκες πρέπει να έχουμε τη δύναμη να μοιραστούμε τις ιστορίες μας χωρίς ντροπή, για να συνειδητοποιούμε όχι μόνο τις σοβαρές επιπτώσεις της πατριαρχίας στην καθημερινότητά μας αλλά και το ότι δεν είμαστε οι μόνες εκεί έξω που αντιμετωπίζουμε τέτοιες συμπεριφορές στις σχέσεις μας. Με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να μάθουμε από τις εμπειρίες των άλλων και να βρούμε το κουράγιο να αντιμετωπίσουμε τις δικές μας. Ως κάποια που δεν φοβάται πλέον να έρθει αντιμέτωπη με την πραγματικότητα των ενεργειών συναισθηματικής κακοποίησης στις προηγούμενες ερωτικές της σχέσεις, θα μπορούσα να προσθέσω στην παραπάνω λίστα τα εξής:

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά όταν ζηλεύει έναν άντρα που είναι δίπλα σου, κατηγορεί εσένα για τη συμπεριφορά του λέγοντας ότι εσύ είσαι υπερβολικά φιλική με τους άντρες.

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά επικρίνει συνεχώς κάποιους φίλους σου, ισχυριζόμενος ότι τους ξέρει καλύτερα από εσένα

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά σε προσβάλλει δημοσίως

#MaybeHeDoesntHitYou αλλά σε κατηγορεί συχνά ότι λες ψέματα, χωρίς καν να σου δίνει την ευκαιρία να του εξηγήσεις ότι η κατηγορία του είναι αβάσιμη.

#MayHeDoesnttHitYou αλλά αγνοεί τις ιδέες σου ή τις κατακρίνει σε βαθμό που καταλήγεις να σκέφτεσαι ότι είναι άχρηστες

κ.λπ. κ.λπ.

 

 

Share

Πόσο κοντά είναι η Βραζιλία;

we are all bleeding

της Άννας Σιγαλού

«Με νάρκωσαν και ήμουν πολύ μεθυσμένη. Ήταν πολλά άτομα με όπλα, πολλοί νέοι άνδρες που γελούσαν και μιλούσαν» ανέφερε η νεαρή και συνέχισε: «Δεν με τραυμάτισαν μόνο. Πλήγωσαν την ψυχή μου. Γιατί οι άνθρωποι με έκριναν, προσπάθησαν να ρίξουν το φταίξιμο σε μένα για κάτι που δεν ήταν δικό μου λάθος. Με ‘έκλεψαν’. Όχι με την έννοια των υλικών αγαθών…αλλά ‘σωματικά’».

Την περασμένη βδομάδα στο Ρίο ντε Τζανέιρο μια 16χρονη βιάστηκε από περισσότερους από 30 άντρες, οι οποίοι μάλιστα δεν δίστασαν να ανεβάσουν το βίντεο και φωτογραφίες από τον ομαδικό βιασμό στο twitter. Το βίντεο αυτό διαδόθηκε ευρέως συμπεριλαμβάνοντας πληθώρα σεξιστικών και μισογυνικών σχολίων για το θύμα.

Η κοινή γνώμη συγκλονίζεται για ακόμα μια φορά από ένα ακραίο, ασυνήθιστο περιστατικό. Ή και όχι.

Μήπως το πως καταλήγει κανείς σε κάτι τέτοιο είναι απλά η αποτύπωση του πόσο βίαιη είναι η καθημερινότητα για τις γυναίκες; Ας θυμηθούμε ελάχιστα απ’ τα πολλά περιστατικά που «συγκλόνισαν» τους τελευταίους μήνες την ελληνική και παγκόσμια κοινή γνώμη:

  • ο βιασμός φοιτήτριας εντός campus στις ΗΠΑ, για τον οποίο το πανεπιστήμιο δεν πήρε σαφή θέση υπέρ της
  • η –πρόσφατη- επίθεση σε γυναίκα με ατμοσίδερο σε ελληνική επαρχιακή πόλη
  • η διαρροή γυμνών φωτογραφιών διασημοτήτων στις ΗΠΑ
  • βιασμός και απαγχονισμός ανήλικης στην Ινδία
  • η δολοφονία γυναίκας στον Βελβεντό από τον άντρα της

Γιατί άραγε μας συγκλονίζουν τόσο αυτά τα περιστατικά; Επειδή είναι ακραίες εκφάνσεις βίας; Επειδή η «κοινή γνώμη» διψάει για δράμα και αίμα; Και γιατί όσο σοκάρεται με αυτά, όχι μόνο μένει εντυπωσιακά απαθής μπροστά στην καθημερινή βία αλλά αντιμετωπίζει με μια σχεδόν ηδονοβλεπτική έκπληξη τα παραπάνω γεγονότα; Στην καθημερινή βία που δεν σκοτώνει πάντα, δεν χτυπάει πάντα και δεν αφήνει πάντα σημάδια στο σώμα. Που όταν χτυπάει αλλά δεν σκοτώνει υποτιμάται, απαξιώνεται κι αμφισβητείται. Τα γυναικεία σώματα φαίνεται να αποκτούν δικαιώματα και σημασία μόνο όταν είναι πλέον αργά.

Η καθημερινή, συστηματική βία είναι κάτι που συνηθίζει κανείς, ειδικά όταν έχει γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα στην κοινωνία που την γεννά: αν είσαι γυναίκα, είναι φυσιολογικό να σε κοιτάνε σαν να ‘σαι κομμάτι κρέας στον δρόμο, είναι κομπλιμέντο να σε λένε «γλυκιά μου», «κούκλα», «μουνάρα» και λοιπές εμετικές αηδίες. Άρα γιατί να είναι πρόβλημα το να σε χουφτώσουν λιγάκι; Γιατί να κάνεις έτσι αν σου κολλάει ο άλλος λιγάκι παραπάνω;

Και γιατί να σπαταλάς το χρόνο των άλλων με την ιστορία σου για το πως άπλωσε χέρι ο θείος ή το αφεντικό; Γιατί να φέρνεις την παρέα σε δύσκολη θέση με τα μηνύματα-απειλές του τύπου που απέρριψες; Αφού όλα αυτά είναι καθημερινότητα χρόνια, δεκαετίες, αιώνες τώρα, δεν είναι κάποια ανωμαλία, έτσι είναι ο κόσμος.

Μέχρι που, μια στις τόσες, βγαίνει στην επιφάνεια κάποιο περιστατικό σαν αυτό της Βραζιλίας και ίσως ακούς πιο καθαρά τις φωνές της γυναίκας απ’ την δίπλα πολυκατοικία που την δέρνει ο γκόμενος. Βλέπεις πιο καθαρά το άγχος και τον φόβο των γυναικών γύρω σου όταν πέφτουν πάνω τους ανεπιθύμητα βλέμματα, σχόλια και χέρια. Και βλέπεις πιο καθαρά κι εσένα κι εκείνο το περιστατικό τότε, πριν λίγα χρόνια, μήνες ή μέρες και νιώθεις πιο καθαρά την αηδία και την ανατριχίλα, συνειδητοποιείς -σαν να τρως χαστούκι- ότι κι εσύ έχεις παρενοχληθεί, απλά τότε όλα φαίνονταν να λένε πως είναι κάτι που συμβαίνει φυσιολογικά και πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτό τέλος πάντων.

Μόνο που δεν υπάρχει τίποτε το φυσιολογικό σε μια οργανωμένη κοινωνία: είναι όπως την φτιάχνεις. Και δεν υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά. Η συνεχής υποτίμηση και απαξίωση των πιο «λάιτ» περιστατικών είναι η καθημερινή υπενθύμιση ότι οι γυναίκες βρισκόμαστε διαρκώς στο στόχαστρο, ότι η παρουσία μας στον δημόσιο και στον ιδιωτικό χώρο συνοδεύεται από υποχρέωση (παντός τύπου) απέναντι στους άντρες. Και είναι επίσης το εξαιρετικά πρόσφορο έδαφος όπου καλλιεργείται η ανοχή ολόκληρων κοινωνιών.

Το να αντιμετωπίζουμε τέτοια περιστατικά ως εντελώς αναπάντεχα είναι πολύ επικίνδυνο. Δίνει τη λάθος εντύπωση: ότι όλα βαίνουν καλώς με περιστασιακές εξαιρέσεις.

Αν η κοινή γνώμη γουστάρει αίμα ας δει σαπουνόπερες, δεν πρέπει να περιμένουμε την επόμενη Βραζιλία για να θυμηθούμε ότι η βία κατά των γυναικών είναι υπαρκτή. Καιρός να μάθουμε να θυμόμαστε και να επεμβαίνουμε γιατί ο κόσμος είναι πολύ μικρός κι η Βραζιλία είναι κοντά.

2016-06-01 13

Share

Σεξισμοί, κιτρινισμοί και “ίσες αποστάσεις”

nate

ή πως μία καταγγελία ενδοοικογενειακής βίας γίνεται πάλι η αφορμή να ξεδιπλωθούν όλα τα σεξιστικά μας ένστικτα.

*trigger warning: περιέχονται αποσπάσματα κακοποιητικού λόγου*

 

Αγαπημένες συν-ΠΤΕ,

Σήμερα είδαμε στη Lifo (ηλεκτρονική και έντυπη έκδοση) αυτό το “άρθρο”. Αν θέλετε να κάνετε λίγο εμετούλη μέσα στο στόμα σας, μπορείτε να το διαβάσετε κι εσείς. Αν όχι, αφήστε το καλύτερα. Εμείς πάντως το διαβάσαμε και κάποια από εμάς τόλμησε να σχολιάσει το σεξισμό και μισογυνισμό του άρθρου και του ίδιου του αρθρογράφου. Λίγες ώρες μετά το σχόλιο είχε σβηστεί και η συν-πτε είχε μπλοκαριστεί από τη σελίδα της Lifo (μάλλον η “ελευθερία της έκφρασης” της σελίδας εξαντλείται στο να κρατάει ομοφοβικά, τρανσφοβικά, σεξιστικά και ρατσιστικά σχόλια. Όταν θίγονται οι φωτισμένοι αρθρογράφοι της ξεχνιέται…)

Το συγκεκριμένο άρθρο έρχεται να προστεθεί στους τόνους κειμένων αυτών των ημερών, που προσπαθούν να υπερασπιστούν τον Johhny Depp από τα “λαϊκά δικαστήρια” που τον έχουν καταδικάσει, θεωρώντας άδικο να τασσόμαστε υπέρ μιας γυναίκας που κακοποιείται και να επιλέγουμε να την πιστεύουμε σε μια κοινωνία που αρνείται πάντα να το κάνει.

Ο αρθρογράφος μας λέει, λίγο-πολύ, ότι τόσον καιρό τον ενοχλούσε η υπερεκτιμημένη φήμη του Johnny Depp, αλλά τώρα που είναι στη θέση του θύτη, θέλει να τον υπερασπιστεί, γιατί οι κακές ταινίες στο μυαλό του, είναι λόγος ενόχλησης, η ενδοοικογενειακή βία πάλι όχι. Και με ποιον τρόπο επιλέγει ο αρθρογράφος να υπερασπιστεί τον Johnny Depp; Σας παραθέτουμε κομμάτια του άρθρου:

”Άσε που έχω την αίσθηση ότι μέρος της κατακραυγής έχει να κάνει με το ότι είναι πλέον μεσήλικας (52), οπότε δεν του επιτρέπεται πια το rock ‘n’ roll lifestyle και οι παρελκόμενες ακρότητες και καφρίλες”

Δηλαδή αν ήταν μικρότερος και ”άγριο νιάτο” θα ήμασταν οκ, γιατί έτσι κάνουν οι σταρ; Ενώ τώρα που ”μεγάλωσε” βρήκαμε ευκαιρία οι ξενέρωτες να τον κατηγορήσουμε; Από πότε η ενδοοικογενειακή βία δικαιολογείται και η ανδρική επιθετικότητα φυσικοποιείται, ως αναπόφευκτο στοιχείο του “rock ‘n’ roll lifestyle”; Και από πότε ένα τόσο σοβαρό και συχνό θέμα βαφτίζεται ως “καφρίλα”;

Επίσης:

“Δεν μιλάμε για ακραίες περιπτώσεις, όπως αυτή του Μπιλ Κόσμπι, όπου το κατηγορητήριο είναι βαρύ, συντριπτικό και σε βάθος χρόνου, και θα τον στείλει στην αιωνιότητα με τη στάμπα του μανιακού, επιθετικού σεξομανή, σβήνοντας ολόκληρη τη συνεισφορά του στην κωμωδία.”

Εδώ ένας κατά συρροήν βιαστής βαφτίζεται “σεξομανής” . Γιατί στην πατριαρχία είναι ίδιο πράγμα το σεξ και ο βιασμός άλλωστε

Στην πλήρη απο-πολιτικοποίηση μιας αναγκαίας συζήτησης έρχεται να προστεθεί και μια δόση λάσπης στις γυναίκες – αποδέκτες αυτής της βίας:

“Ας πρόσεχε, δεν περνάνε τέτοιες συμπεριφορές πια, ασχέτως του αν είναι βέβαιο ότι κάποια από τα θύματά του δεν προέβησαν σε εξομολογήσεις και αποκαλύψεις μόνο για να βρουν επιτέλους το δίκιο τους αλλά και για να εξασφαλίσουν μια σημαντική οικονομική αποζημίωση”. Εδώ είναι το σημείο που απογειώνεται το άρθρο. Γιατί στην αρχή διαβάζοντάς το σκέφτεσαι, ότι ο αρθρογράφος μπορεί απλά να μην ξέρει τι λέει. Αλλά φτάνοντας εδώ καταλαβαίνουμε, ότι μια χαρά ξέρει. Απλά ο άνθρωπος είναι σεξιστής και μισογύνης. Γιατί πόσο σίχαμα παίζει να είναι ένας αρθρογράφος που μιλάει έτσι για θύματα βιασμού? Και χρηματικές αποζημιώσεις δικαιούνται τα θύματα και ο Cosby πρέπει να βρίσκεται στη φυλακή.

Μαθαίνουμε λοιπόν πως είναι κακό να πας κάποιον που σε κακοποίησε στα δικαστήρια, ζητώντας αποζημίωση. Είναι κακό να βρεις το θάρρος και να δημοσιοποιήσεις τη σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βία που υφίστασαι, παροτρύνοντας ίσως και άλλα θύματα βίας να μιλήσουν γι’ αυτό το θέμα. Είναι κακό να ζητήσεις μία – έστω υλική – αποζημίωση για την βία που έχεις υποστεί, τόσο κακό και ύποπτο, που έχουμε μπροστά μας ένα βιαστή, αλλά η πρώτη μας σκέψη είναι να “εξισορροπήσουμε” τη συζήτηση λέγοντας “κι αυτή πήρε λεφτά”. (Παρόλ’ αυτά το θύμα υφίσταται καχυποψία και αμφιβολίες και αν *δεν* μιλήσει. Στην πατριαρχία ζούμε άλλωστε.)

Κάθε συζήτηση για την οικογενειακή βία με αφορμή αυτό το περιστατικό ακυρώνεται, όχι μόνο με την υποτίμηση της βίας ως κάτι που συμβαίνει συνέχεια στο Hollywood, αλλά και με την αμφισβήτηση των κινήτρων των θυμάτων που τολμάνε να μιλήσουν. Κι ενώ τα περισσότερα άρθρα και σχόλια αυτές τις μέρες κατηγορούν την Amber Heard ως χρυσοθήρα και bi μέγαιρα (για τις φυλλάδες η αμφιφυλοφιλία ισούται με έλλειψη αξιοπιστίας) και αθωώνουν τον Depp, το άρθρο τον υπερασπίζεται ενάντια σε κάποια φανταστική και άδικη κατακραυγή. Παίρνει δηλαδή την κλασική, “ουδέτερη” στάση που λέει “ας αφήσουμε τη δικαιοσύνη να αποφασίσει”, αγνοώντας επιλεκτικά το γεγονός πως τόσο η δικαιοσύνη, όσο και τα μίντια και η κοινή γνώμη, ουδέποτε έδειξαν εμπιστοσύνη και στήριξη στα θύματα βιασμού και ενδοοικογενειακής βίας που πήραν την απόφαση να δημοσιοποιήσουν τις ιστορίες τους.

Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση όταν μιλάμε για υποθέσεις όπου η μία πλευρά ιστορικά και συστημικά θεωρείται αναξιόπιστη και αναγκάζεται συνεχώς να αποδεικνύει ότι δεν είναι ελέφαντας. Τέτοια (συνειδητά και με τόνο περηφάνιας) αντιδραστικά άρθρα δεν εξισορροπούν καμία τάση κατακραυγής του θύτη, διότι αυτή δεν υπάρχει. Η πλειοψηφία του κόσμου έχει ήδη αθωώσει τον Depp και τον κάθε Depp. Σε μια τέτοια κοινωνία ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε τα πράγματα είναι να δείξουμε επιτέλους στις γυναίκες την εμπιστοσύνη που τους αξίζει, όταν μπαίνουν στην δύσκολη θέση να μιλήσουν για την κακοποίησή τους.

υ.γ.(1) Πήραμε την απόφαση να γράψουμε αυτό το κείμενο, παρακολουθώντας έξαλλες τις τελευταίες μέρες όλο αυτό τον κανιβαλισμό εναντίον μιας γυναίκας που κατήγγειλε ότι έπεσε θύμα ενδοοικογενειακής βίας. Αυτό το άρθρο ήταν το αποκορύφωμα μίας σειράς εμετικών ποστ.

υ.γ.(2) Εννοείται ότι θεωρούμε τη Lifo πολιτικά προβληματική σε πολλά σημεία. Αλλά επειδή είναι ένα free press που μεγάλο ποσοστό της lgbt κοινότητας το θεωρεί σύμμαχο, αρκετ@ είχαν περισσότερες προσδοκίες. Για να είμαστε ειλικρινείς τέτοιες απόψεις μας εξέπληξαν κι εμάς. Ναι οκ, περιμέναμε μια απολιτίκ μπουρδολογία “ίσων αποστάσεων”, αλλά όχι τέτοια απενοχοποίηση του θύτη Δε γίνεται να λες ότι υπερασπίζεσαι τα ανθρώπινα δικαιώματα και να έχεις τέτοια ακραία σεξιστικά άρθρα, στο βωμό της “ελευθερίας της έκφρασης”. Πόσο “σύμμαχοι” μας είναι τελικά τέτοια έντυπα? Η υποστήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τελειώνει για τη Lifo εκεί που τελειώνουν οι προσωπικές ευαισθησίες των μελών της. Η πρόφαση της αντιομοφοβικής προσέγγισης και η φιλελέ ανοιχτομυαλιά σταματάει εκεί που τα ρατσιστικά σχόλια παραμένουν ως “ελευθερία του λόγου” και η κριτική του σεξισμού θεωρείται μπανάλ και μπλοκάρεται (εδώ δεν ισχύει μάλλον η ελευθερία του λόγου).

 

Το παραπάνω άρθρο στάλθηκε στο inbox μας από τη σελίδα ΠΤΕ – Πόρνες του Ελέους reborn from the ashes, όπου και πρωτοδημοσιεύτηκε

 

Share

Βραζιλία: ομαδικός βιασμός 16χρονης

brazil1

«Με νάρκωσαν και ήμουν πολύ μεθυσμένη. Ήταν πολλά άτομα με όπλα, πολλοί νέοι άνδρες που γελούσαν και μιλούσαν» ανέφερε η νεαρή και συνέχισε: «Δεν με τραυμάτισαν μόνο. Πλήγωσαν την ψυχή μου. Γιατί οι άνθρωποι με έκριναν, προσπάθησαν να ρίξουν το φταίξιμο σε μένα για κάτι που δεν ήταν δικό μου λάθος. Με “έκλεψαν”. Όχι με την έννοια των υλικών αγαθών…αλλά “σωματικά”».

Την περασμένη βδομάδα στο Ρίο ντε Τζανέιρο μια 16χρονη βιάστηκε από περισσότερους από 30 άντρες, οι οποίοι μάλιστα δεν δίστασαν να ανεβάσουν το βίντεο και φωτογραφίες από τον ομαδικό βιασμό στο twitter. Το βίντεο αυτό διαδόθηκε ευρέως και αναπαράχθηκε μέσα από κλικαρίσματα, «like» και σχόλια, συμπεριλαμβάνοντας πληθώρα σεξιστικών και μισογυνιστικών σχολίων για το θύμα.

Όλο αυτό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στα κοινωνικά δίκτυα με το χάσταγκ #EstuproNuncaMais (ποτέ ξανά βιασμός), ενώ γυναικείες οργανώσεις διοργάνωσαν το σαββατοκύριακο σε όλη τη Βραζιλία μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού.

Υπό αυτή την πίεση η αστυνομία προχώρησε στις πρώτες συλλήψεις, ενώ φέρεται ότι έχουν αναγνωριστεί επιπλέον ύποπτοι από φωτογραφίες που οι ίδιοι πόσταραν για να καυχηθούν για το κατόρθωμά τους. Ενώ στην αρχή οι εικασίες ήταν πως η κοπέλα έπεσε θύμα των καρτέλ ναρκωτικών που λυμαίνονται τις φαβέλες, φαίνεται πως τελικά οι ύποπτοι αποτελούν αυτό που αποκαλούμε «καθημερινούς άντρες».

Η απάντησή μας στους βιαστές και σε κάθε σεξιστή και μισογύνη αποτυπώνεται στην παρακάτω φωτογραφία:

brazil

Share

Fearless Collective: H τέχνη κατά της έμφυλης βίας στην Ινδία και στο Πακιστάν

fearless

της Γεωργίας Μανώλη

Οι Fearless, δηλαδή οι Άφοβες, είναι μια κολεκτίβα από καλλιτέχνιδες του δρόμου, κινηματογραφίστριες, φωτογράφους και ακτιβίστριες που θεωρούν ότι η τέχνη τους μπορεί να είναι το μέσο για την κοινωνική αλλαγή. Επικεντρώνονται σε θέματα όπως η ισότητα των φύλων, η σεξουαλικότητα και η καταπολέμηση της έμφυλης βίας. Ιδρύτρια αυτής της κολεκτίβας ήταν η Iνδή καλλιτέχνιδα Shilo Shiv Suleman, η οποία μετά τον ομαδικό βιασμό και τη δολοφονία της Jyoti Singh στο Νέο Δελχί, αποφάσισε να ξεκινήσει μια καμπάνια κατά της έμφυλης βίας και του φόβου που βίωναν οι γυναίκες εκείνη την περίοδο. «Χρειαζόμασταν περισσότερες γυναίκες στο δρόμο, να διεκδικήσουν και πάλι το δικαίωμα τους στο δημόσιο χώρο και την ισότητα» (Fearless Collective). Καθώς η Ινδία απαγορεύει γενικά την δημοσιοποίηση ονόματος θύματος, μέχρι και σήμερα μάλιστα, τα ινδικά ΜΜΕ αποκαλούσαν το θύμα «Nirbhaya» που σημαίνει αυτό ακριβώς, «άφοβη». Η προσπάθεια αυτή ξεκίνησε με κάλεσμα στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης για αφίσες κατά αυτού του φόβου και η απήχηση ήταν τεράστια. Η καμπάνια αυτή συνεχίστηκε και εκτός διαδικτύου σε διαδηλώσεις κατά της έμφυλης βίας στην Καλκούτα και σε καλλιτεχνικές εκθέσεις στην Σιγκαπούρη και στην Αχμενταμπάντ.

Το πιο πρόσφατο εγχείρημα της κολεκτίβας είναι οι τοιχογραφίες στις γειτονιές των πακιστανικών πόλεων. Συγκεκριμένα η Suleman επισκέφτηκε τη Λαχώρη, το Καράτσι και το Ραβαλπίντι μετά από πρόσκληση της Πακιστανής ακτιβίστριας για τα σεξουαλικά δικαιώματα Nida Mushtaq. Εκεί εκπαίδευσε καλλιτέχνες της πακιστανικής Fearless Collective και μαζί με άλλες γυναίκες, για πρώτη φορά στο Πακιστάν, ζωγράφισαν και μεταμόρφωσαν με πολύχρωμα σχέδια και μηνύματα τοίχους σε δημόσιους χώρους. Στη Λαχώρη συνεργάστηκαν με φοιτήτριες της Σχολής Καλών Τεχνών ενώ στο Ραβαλπίντι οι Fearless Collective συναντήθηκαν με την τρανς κοινότητα και μαζί ζωγράφισαν την τρανς ακτιβίστρια Bubbli Malik  πάνω σ’ ένα ποδήλατο σ’ ένα τεράστιο τοίχο όπου αναγράφεται στα Ουρντού η επιγραφή «Είμαι δημιούργημα του Θεού». Τέλος, στο Καράτσι σε μια γειτονιά που μαστίζεται από τη βία των συμμοριών, παρά τις προτροπές των ντόπιων να μην προχωρήσουν το επικίνδυνο σχέδιο τους, η Suleman και οι Fearless Collective δημιούργησαν μια τοιχογραφία που απεικονίζει δυο κορίτσια κυριολεκτικά μέσα στα χαλάσματα. Το εγχείρημα αυτό έλαβε μέρος κατά το τέλος του 2015 αλλά έγινε viral στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης το 2016 και συζητιέται ακόμη. Στόχος άλλωστε και των Fearless Collective και της Mushtaq είναι πρωτίστως η ανάκτηση του δικαιώματος της γυναίκας στο δημόσιο χώρο και στο αστικό τοπίο. «Η δουλειά μας ως καλλιτέχνιδες και ακτιβίστριες είναι να μεταλλάξουμε αυτούς τους χώρους, να αξιοποιήσουμε τις δυνατότητες τους στο έπακρο ενώ ταυτόχρονα μοιραζόμαστε ιστορίες με τις οποίες σχετιζόμαστε και οι οποίες στο τέλος της ημέρας είναι όμορφες» (USIP). Το σημαντικότερο που έχουν όμως καταφέρει οι Fearless Collective είναι να δουλέψουν μέσα στην κοινότητα τόσο με άνδρες όσο και με γυναίκες και να πατάξουν κυριολεκτικά το φόβο που προκαλεί η έμφυλη βία. Σίγουρα οι Fearless Collective έχουν συναντήσει πολλά προβλήματα κατά τις προσπάθειες τους αυτές και κυρίως οικονομικά (αναπόφευκτα υπάρχουν και οι επιχορηγήσεις από αμερικάνικες ΜΚΟ όπως παραδέχεται και η ίδια η Suleman) ωστόσο δεν πτοούνται και συνεχίζουν τις προσπάθειες τους για την καταπολέμηση των στερεοτύπων της έμφυλης βίας μέσα από την τέχνη του δρόμου.

This slideshow requires JavaScript.

 

Διαβάστε ακόμα

Με αφορμή τον ομαδικό βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ινδία

Sarojini Sahoo: «Ο βιασμός είναι ένα όπλο που παραμορφώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα»

Ποτέ μου δεν έχω νιώσει τόσο μόνη

.

Share

Η βία κατά των γυναικών δεν είναι μάρκετινγκ

violence

του Φύλου Συκής

Φαίνεται ότι φέτος το Πάσχα τα καταστήματα Jumbo θεώρησαν ότι η βία κατά των γυναικών αποτελεί στρατηγική μάρκετινγκ. Σε μια συγκυρία που τα στοιχεία δείχνουν αύξηση έμφυλης βίας και μια σειρά από διεθνείς οργανισμούς εφιστούν την προσοχή και καλούν στην ανάληψη δράσης για το ζήτημα, η γνωστή αλυσίδα καταστημάτων προχωράει σε μια ακατανόητη διαφήμιση που επιστρατεύει τα πιο παρωχημένα στερεότυπα για τα φύλα και «παίζει» με το θέμα της βίας.

Από τη μία, μια γυναίκα υποτίθεται ερωτευμένη, πληγωμένη, προδομένη, βιώνει τόσο έντονα το πάθος και την απογοήτευση που φτάνει να πει στον εραστή της «χτύπα σαν άντρας». Από την άλλη, η παρότρυνση «χτύπα σαν άντρας» σημαίνει ότι ο ρόλος του άντρα σε μια ερωτική σχέση είναι να χτυπάει τη γυναίκα – λίγο ή πολύ δεν έχει και πολλή σημασία. Δηλαδή, όχι μόνο η βία είναι κομμάτι του έρωτα και των σχέσεων, αλλά είναι και η ίδια η γυναίκα που την αποζητάει. Σε αυτή την αφήγηση, δεν υπάρχει περιθώριο για ευαισθησίες ή συζήτηση, αν κάποιος θέλει να είναι άντρας, παρά μόνο βία και επιβολή. Οι σχέσεις, αντί να είναι πηγή χαράς και απόλαυσης, γίνονται αιτίες φόβου και καταναγκασμού. Πολύ ωραία πρότυπα!

Επιπλέον, τέτοιου είδους μηνύματα στρέφονται ενάντια στα πραγματικά θύματα της βίας. Γνωρίζουμε ότι πολύ συχνά οι γυναίκες που έχουν υποστεί βία αντιμετωπίζουν την αναληθή και ανυπόστατη κατηγορία ότι «τα ‘θελαν», ενώ δυσκολεύονται να απεγκλωβιστούν και να ζητήσουν βοήθεια. Πώς αλήθεια τις βοηθάει μια τέτοια διαφήμιση;

Η κοινωνία μας έχει κάνει αρκετά βήματα από εποχές που αυτές οι συμπεριφορές θεωρούνταν φυσικές και κομμάτι των ερωτικών σχέσεων. Παρόλα αυτά έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και σε αυτή την πορεία δεν μπορούμε να ανεχτούμε κακόγουστα αστειάκια και δήθεν καλτ αναφορές. Στα μάτια μας το μόνο που καταφέρνουν είναι να κανονικοποιούν βίαιες συμπεριφορές και πρότυπα από τα οποία αγωνιζόμαστε να ξεφύγουμε. Για αυτούς τους λόγους θεωρούμε ότι αυτή η διαφήμιση είναι επικίνδυνη και πρέπει να αποσυρθεί.

 

Share

Η έμφυλη Λευκή Τρομοκρατία

fantasma1_0

Η εμφυλη βία ήταν η απάντηση στη χειραφέτηση των γυναικών μέσα από το ΕΑΜικό κίνημα | ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ, τ.Δ1

του Κώστα Κατσούδα*

Τα κορίτσια πούταν πρώτα στην Ε.Π.Ο.Ν. / πίνουν φάρμακα, πονάνε / και τον Στάλιν βλαστημάνε / που τις έβγαλε στο δρόμο τον κακόν

Χίτικη εκδοχή του τραγουδιού «Γιούπι-Για» (1945-46)

Eδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια η εμφύλια βία είχε αναχθεί σε κεντρικό ερμηνευτικό ζήτημα της δεκαετίας του ’40. Προκαλώντας έντονες συζητήσεις και υπερακοντίζοντας τα στενά όρια του ακαδημαϊκού διαλόγου, η μελέτη της βίας αναμφίβολα εμπλούτισε τον τρόπο που κατανοούμε όσα συνέβησαν στην πιο δραματική περίοδο της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας.

Ωστόσο, οι μεθοδολογικές προϋποθέσεις που τέθηκαν και οι ερευνητικές προτεραιότητες που πρυτάνευσαν, έφεραν μεν στο προσκήνιο διαστάσεις του φαινομένου που είχαν παραγνωριστεί, συσκότισαν όμως άλλες.

Το αξίωμα ότι ο φόνος είναι η απόλυτη μορφή βίας, μετρήσιμη ποσοτικά, οδήγησε στην υποτίμηση άλλων μη ανθρωποκτόνων μορφών βίας, ενώ η τάση για ποσοτικοποίηση υποβίβασε σε δεύτερη μοίρα ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά της βίας.

Η σιωπή των ιστορικών

fantasma23_0

Γυναίκες, θύματα της “Λευκής τρομοκρατίας” του 1945-46 | ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ, τ.Δ1

Η ιστοριογραφία έχει ελάχιστα καταπιαστεί με την έμφυλη διάσταση της βίας, ιδιαίτερα δε το φαινόμενο της σεξουαλικής βίας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις περισσότερες μελέτες που έχουν αναγάγει τη βία σε ερμηνευτικό κλειδί της Ιστορίας, απουσιάζει οποιαδήποτε σχετική μνεία.

Οχι μόνο φαίνεται να τις διατρέχει η λογική ότι η βία της περιόδου εξαντλείται στους φόνους, αλλά και να αγνοούν την προβληματική του φύλου, σαν το ζήτημα της εμφύλιας βίας να εξαντλούνταν στη θεώρηση ότι αφορά άνδρες που σκοτώνουν άνδρες.

Δεν λείπουν και οι συγγραφείς που διεκπεραιώνουν σε μια-δυο προτάσεις το ζήτημα της σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών σαν μία από τις πολλές μορφές φυσική βίας, μια λεπτομέρεια της Ιστορίας του ελληνικού εμφύλιου πολέμου, την οποία επιπλέον εκλογικεύουν ως κατανοητή και επουσιώδη αντεκδίκηση απέναντι στην «κόκκινη βία».

Παρόμοιοι συνδυασμοί αποσιώπησης και έμμεσης δικαιολόγησης της σεξουαλικής βίας ανακαλούν τη σαρκαστική off the record απάντηση ηγητόρων του αμερικανικού στρατού στο Βιετνάμ, όταν ερωτούνταν για ανάλογες ωμότητες σε βάρος αμάχων:

«Δεν έγιναν ποτέ – και επιπλέον τους άξιζε».

Τέτοιες προσεγγίσεις πάσχουν πολλαπλώς. Οι φρικτές εμπειρίες των συγκρούσεων στη Βοσνία και τη Ρουάντα πυροδότησαν δεκάδες επιστημονικές μελέτες του φαινομένου του πολεμικού βιασμού, οι οποίες κατέδειξαν ότι η σεξουαλική βία δεν είναι μια απλή υποκατηγορία της μη ανθρωποκτόνου βίας (ο ξυλοδαρμός και ο βιασμός δεν είναι ομόλογα φαινόμενα) ούτε έχει αμελητέες συνέπειες.

Προκαλεί βαθιές και συχνά αθεράπευτες ψυχολογικές πληγές που δεν μπορούν να ποσοτικοποιηθούν και να αποτυπωθούν σε μαθηματικά σχήματα.

Επιπλέον, μοιάζει να λησμονείται ότι ο βιασμός δεν είναι ποτέ αυτοάμυνα και πως, στην ελληνική περίπτωση, η σεξουαλική βία αψηφά τη βολική λογική της αναλογικότητας.

Ο ΕΛΑΣ και κατόπιν ο Δημοκρατικός Στρατός άσκησαν φυσική και συχνά φονική βία κατά γυναικών, όμως ήταν κεντρική οδηγία να αποφεύγονται οι προσβολές εναντίον της γενετήσιας ελευθερίας.

Πέρα από λόγους αρχής, όπως η επαγγελία ενός προγράμματος γυναικείας χειραφέτησης, πρακτικές μέριμνες, όπως η επιδίωξη να στρατολογηθούν αντάρτισσες, συνηγορούσαν στην αποτροπή τέτοιων ενεργειών.

Όσα τέτοια κρούσματα εκδηλώθηκαν, πατάχθηκαν με αμείλικτη σκληρότητα. Οι δικαστικές πηγές επιβεβαιώνουν τα παραπάνω.

Μετά τα Δεκεμβριανά, ΕΑΜίτες και ΕΛΑΣίτες κατηγορήθηκαν, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν για κάθε είδους αδικήματα, εκτός από σεξουαλικές επιθέσεις.

Το ίδιο φαίνεται ότι συνέβη και με τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού. Η ευθύνη για τη σεξουαλική βία δεν μπορεί να μοιραστεί ισομερώς μεταξύ των εμπολέμων.

Ηταν ασύμμετρο όπλο στα χέρια της μίας από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις του εμφύλιου πολέμου.

Αποσιώπηση κι ατιμωρησία

fantasma8

Ένοπλες επονίτισσες στην Τριφυλλία (1944) | ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ, τ.Δ1

Οι μεθοδολογικές ή άλλες εμμονές εξηγούν μόνο εν μέρει την έλλειψη ενδιαφέροντος για το φαινόμενο της σεξουαλικής βίας. Υπάρχει το πρόβλημα των πηγών.

Οι σχετικές αναφορές είναι αρκετές, όμως είναι αποσπασματικές και από δεύτερο χέρι. Η αξιοπιστία τους είναι δύσκολο να διασταυρωθεί.

Ως προς την έκταση του φαινομένου, το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καταγγελίες της δεξιάς βίας από τις ΕΑΜικές οργανώσεις.

Εκθεση της Εθνικής Αλληλεγγύης προς την Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ καταγράφει μόλις 165 βιασμούς μεταξύ Φεβρουαρίου 1945 και Μαρτίου 1946.

Το δε υπόμνημα του Δημοκρατικού Στρατού προς την Ερευνητική Επιτροπή του ΟΗΕ έναν χρόνο αργότερα, το οποίο πάντως καλύπτει μόνο τη μισή επικράτεια της χώρας, αναφέρει 211 βιασμούς.

Δεν διαθέτουμε στατιστικές για τη φάση κλιμάκωσης του εμφύλιου πολέμου από την άνοιξη του 1947 και μετά. Αλλά και οι προαναφερθέντες αριθμοί δεν αντανακλούν επ’ ουδενί τα πραγματικά μεγέθη για την κατ’ εξοχήν περίοδο της Λευκής Τρομοκρατίας.

Το ΕΑΜ επεξεργαζόταν στοιχεία από περιστατικά για τα οποία είχαν υποβληθεί μηνύσεις.

Αποτελούσαν ένα κλάσμα του συνόλου και προϋπέθεταν αξιοθαύμαστο προσωπικό θάρρος εκ μέρους των μηνυτριών.

Το κοινωνικό στίγμα, αλλά και ο φόβος μην επισύρουν χειρότερα αντίποινα, εξανάγκαζε τα περισσότερα θύματα σε σιωπή.

Ας σκεφτούμε ότι στη δική μας εποχή, όταν πια έχει συντελεστεί ραγδαία μεταβολή των νοοτροπιών και οι διωκτικοί μηχανισμοί έχουν ευαισθητοποιηθεί, ο βιασμός παραμένει το λιγότερο καταγγελλόμενο έγκλημα.

Οι εγκληματολόγοι εκτιμούν ότι λιγότεροι από έναν στους πέντε βιασμούς καταγγέλλονται στις Αρχές. Μπορούμε να υποψιαστούμε τι συνέβαινε πριν από εβδομήντα χρόνια, σε συνθήκες οξείας πολιτικής πόλωσης.

Σύμφωνα με ξένους ερευνητές, οι βιασμοί πάντα υποαντιπροσωπεύονται στις στατιστικές των εγκλημάτων πολέμου.

Κάποιοι από αυτούς μάλιστα προτείνουν να πολλαπλασιάζουμε τα καταγεγραμμένα κρούσματα επί είκοσι για να έχουμε μια κατά προσέγγιση αίσθηση των πραγματικών μεγεθών.

Πράγματι, σε περιπτώσεις που οι παθούσες συνδέονταν έστω και κατ’ ελάχιστον με το ΕΑΜικό κίνημα, βρίσκονταν αντιμέτωπες με ένα πυκνοδομημένο πλέγμα προκατάληψης:

➤ των κρατικών αρχών που απέρριπταν τέτοια διαβήματα ως «αποκυήματα νοσηράς φαντασίας»,

➤ των αστυνομικών οργάνων που, όταν καταδέχονταν να σημειώσουν τέτοια περιστατικά στα δελτία συμβάντων, φρόντιζαν να προσθέτουν ότι τα θύματα ήταν «κακής διαγωγής» (άρα, κατά το κοινώς λεγόμενο, «πήγαιναν γυρεύοντας»),

➤ των μαρτύρων υπεράσπισης στις δίκες, οι οποίοι ορκίζονταν ότι «οι εθνικιστές δεν κάνουν τέτοια» και δεν απέκλειαν τα θύματα να ενεπλάκησαν σε όργια με «συναγωνιστές» για να δυσφημίσουν άσπιλους πατριώτες,

➤ των συνηγόρων υπεράσπισης που τις καλούσαν να προσκομίσουν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων για να διαπιστωθεί το ποιόν τους,

➤ των βασιλικών επιτρόπων που φιλοφρονούσαν τους κατηγορουμένους και ζητούσαν να αντιμετωπιστούν με επιείκεια λόγω των αντικομμουνιστικών τους διαπιστευτηρίων,

➤ των δικαστών που ελαφρά τη καρδία αποφαίνονταν ότι τα θύματα δεν είχαν υποστεί δα και κάποια σοβαρή σωματική βλάβη.

Μια εμπειρική έρευνα στα διαθέσιμα δικαστικά αρχεία δείχνει ότι υπήρξαν ελάχιστες καταδίκες.

Θύματα με μητρώο αριστερής δράσης δεν έβρισκαν δικαίωση σχεδόν ποτέ, ακόμη και αν η ακροαματική διαδικασία παρήγε συντριπτικά στοιχεία σε βάρος των κατηγορουμένων.

Σε κάποιες περιπτώσεις, οι αποφάσεις ήταν ιδιαίτερα προκλητικές (βλ. παράπλευρη στήλη). Η ατιμωρησία ήταν το εκτροφείο και της σεξουαλικής βίας.

Από τον «Θίασο» του Θ. Αγγελόπουλου…

This slideshow requires JavaScript.

Μια «τιμωρητική» πρακτική

Αν και δεν είναι πάντα απλό να ξεδιαλύνουμε τα όρια δημόσιου και ιδιωτικού, οι υπάρχουσες πηγές μάς επιτρέπουν να σκιαγραφήσουμε τυπολογίες του εμφυλιοπολεμικού βιασμού.

Η σεξουαλική βία της περιόδου 1945-1947 αναπαράγει εν πολλοίς το γνωστό μοτίβο βίας της Λευκής Τρομοκρατίας.

Είναι φαινόμενο κυρίως της υπαίθρου.
Ομάδες ενόπλων εισέβαλλαν τις μικρές ώρες της νύχτας σε σπίτια με την πρόφαση της έρευνας για κρυμμένα όπλα, της αναζήτησης καταζητούμενων ή του ελέγχου ταυτοτήτων και κατέληγαν να σέρνουν το θύμα τους στους αγρούς δήθεν για ανάκριση, στην πραγματικότητα για να βιαιοπραγήσουν σε βάρος του.

Ενώ στην περίπτωση των ανδρών επακολουθούσε ξυλοδαρμός, στην περίπτωση των γυναικών το ρεπερτόριο συχνά περιλάμβανε σεξουαλική κακοποίηση.

Αλλοτε οι δράστες αναζητούσαν κάποιον άνδρα και όταν δεν τον εντόπιζαν, ξεσπούσαν πάνω στις γυναίκες του σπιτιού. Σε άλλες περιστάσεις εξ αρχής στόχος τους ήταν οι γυναίκες, δηλαδή ο βιασμός ήταν προμελετημένος.

fantasma7Aιχμάλωτες αντάρτισσες κατά τη διαδικασία μεταγωγής τους στα «σημεία υψηλού κινδύνου» – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ Ν.Ε. ΤΟΛΗ (Αθήνα 1998)

Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σε περιόδους κανονικότητας, οι βιασμοί εκείνης της εποχής ήταν συχνότατα ομαδικοί με έντονο το στοιχείο της σαδιστικής βίας.

Φαίνεται ότι επρόκειτο για ενσυνείδητη επιλογή.

Εγκληματολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί έχουν διαπιστώσει ότι τα θύματα ακραίων μορφών κακοποίησης υφίστανται σοβαρότερο ψυχικό κλονισμό και δυσκολεύονται περισσότερο να αποκαταστήσουν μια ισορροπία στη ζωή τους.

Μερικές φορές η κακοποίηση ολοκληρωνόταν με την εκτέλεση του θύματος.

Όταν βασικός στόχος ήταν ο βιασμός, ο φόνος ήταν ένας τρόπος για να καλυφθούν τα ίχνη των δραστών.

Οι νεκρές δεν μπορούν να μιλήσουν. Οταν είχε ληφθεί απόφαση για την εξόντωση του θύματος, η σεξουαλική κακοποίηση ήταν το μαρτυρικό πρελούδιο του προαποφασισμένου τέλους.

Τα παραπάνω συνιστούν ακόμα έναν λόγο που το αληθινό μέγεθος των βιασμών δεν θα μαθευτεί ποτέ. Αρκετοί κρύφτηκαν πίσω από φόνους και εξαφανίσεις.

Τα θύματα μπορούν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες.

Κατ’ αρχάς ήταν σχετικά νεαρής ηλικίας γυναίκες που πολύ σχηματικά μπορούμε να περιγράψουμε ως ακτιβίστριες: ΕΠΟΝίτισσες, καθοδηγήτριες του ΕΑΜ κ.ά.

Αυτές συνήθως επιλέγονται και ως θύματα διαπομπεύσεων. Σε αντίθεση με τους βιασμούς που συνήθως λάμβαναν χώρα εν κρυπτώ, οι διαπομπεύσεις προϋπέθεταν τη δημόσια έκθεση.

Η γνωστότερη μορφή διαπόμπευσης υπήρξε το κούρεμα των μαλλιών.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ακόμα μια ελληνική πρωτοτυπία: ενώ στην υπόλοιπη απελευθερωμένη Ευρώπη η βάναυση αυτή τιμωρία επιβλήθηκε σε γυναίκες που κατηγορήθηκαν για ερωτικές ή άλλες δοσοληψίες με τον κατακτητή, στη μεταπολεμική Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά εναντίον γυναικών που είχαν θητεύσει στην ΕΑΜική Αντίσταση.

Το κούρεμα των μαλλιών, συχνά μια ιδιαίτερα επώδυνη διαδικασία (μαρτυρίες μνημονεύουν εθνικόφρονες οπλαρχηγούς που προτιμούσαν να χρησιμοποιούν μαχαίρια αντί για ψαλίδια για να μεγιστοποιούν τον πόνο), συνιστούσε μια συμβολική πράξη εξάλειψης της ταυτότητας του θύματος.

fantasma6a_1Η “έκφυλη συμμορίτισσα”, όπως την έβλεπε το επίσημο περιοδικό της Υπηρεσίας Στρατιωτικού Τύπου (20/4/1948) Πηγή: ΑΣΚΙ

Αρκετές φορές είχε σεξουαλικό υπόβαθρο: σε κάποιες περιπτώσεις αντικομμουνιστικές συμμορίες χάραζαν στα μάγουλα των θυμάτων το γράμμα «Π» («Πόρνη»), άλλοτε παρέτειναν τον εξευτελισμό με έκθεση του γυμνού σώματος του θύματος σε κοινή θέα, ορισμένες φορές το χυδαίο τελετουργικό επιστεγαζόταν με βιασμό.

Βασικός στόχος τέτοιων πρακτικών φαίνεται να ήταν η συντριβή του φρονήματος γυναικών που αποτόλμησαν να παραβούν τα παραδοσιακά έμφυλα πρότυπα συμπεριφοράς.

Όμως, προτιμώμενοι στόχοι φαίνεται να ήταν γυναίκες που οι ίδιες μεν είχαν ελάχιστη πολιτική εμπλοκή, αλλά οι άνδρες συγγενείς τους είχαν διαδραματίσει ρόλο στο πρώτο αντάρτικο.

Αυτοί συνήθως απουσίαζαν από την οικογενειακή στέγη, επειδή φυγοδικούσαν ή κρατούνταν στις φυλακές.

Άλλοτε ήταν κι αυτοί παρόντες στο σπίτι και ενίοτε υποχρεώνονταν να παρακολουθήσουν το δράμα των προσφιλών τους προσώπων.

Ο πόνος προκαλούνταν στα θύματα, αλλά το μήνυμα απευθυνόταν προς τους άρρενες οικείους τους.

Εκφερόμενο στον παραδοσιακό κώδικα των πατριαρχικών αξιών, ήταν μια υπενθύμιση της ανημπόριας τους να προστατέψουν την τιμή των συζύγων, μανάδων, κορών και αδελφών τους.

Εάν βασικός στόχος της Λευκής Τρομοκρατίας ήταν η πολιτική αποστράτευση των οπαδών της Αριστεράς και η αποδιάρθρωση των οργανωτικών αρμών της ΕΑΜικής παράταξης, τότε η σεξουαλική βία δηλητηρίαζε τη σχέση των θυμάτων με τον άμεσο περίγυρό τους και διασπούσε τις κοινωνικές και οικογενειακές σχέσεις των αντιπάλων ως ατόμων.

Ο βιασμός στις παραδοσιακές κοινωνίες στιγματίζει περισσότερο το θύμα παρά τον θύτη.

Οι παθούσες εξαναγκάζονταν να αποτραβηχτούν στην οικιακή σφαίρα ή να εγκαταλείψουν τους τόπους διαμονής τους για να αποφύγουν την κοινωνική κατακραυγή.

Αναφέρονται και περιστατικά όπου χώρισαν ζευγάρια και μέλη οικογενειών ψυχράνθηκαν μεταξύ τους.

Υπάρχει η τάση να καταλογίζεται η διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων στην απειθαρχία ανεξέλεγκτων ομάδων που έψαχναν να προσποριστούν προσωπικές ανταμοιβές σε ένα περιβάλλον γενικευμένης βαρβαρότητας.

Αυτή η ερμηνεία δεν στερείται αληθοφάνειας, καθώς αφενός οι κύριοι αυτουργοί σεξουαλικών εγκλημάτων ήταν συμμορίες ιδιωτών, αφετέρου δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να τεκμηριώνει ότι οι βιασμοί του ελληνικού εμφυλίου είχαν συστηματικό χαρακτήρα ή υπάκουαν σε άνωθεν διαταγές.

Παρ’ όλα αυτά, αξίζει να σημειωθεί ότι τα θύματα δεν ήταν τυχαία επιλεγμένα, αλλά στοχοποιούνταν εξαιτίας της πραγματικής ή υποτιθέμενης ένταξής τους στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Επιπλέον, αν το κράτος ήταν αποφασισμένο να περιορίσει το φαινόμενο, τότε η παραστρατιωτικοποίηση των δεξιών ατάκτων, δηλαδή η υπαγωγή τους υπό στρατιωτικό έλεγχο στην ύστερη φάση της σύρραξης, θα συνεπαγόταν τη δραστική μείωση τέτοιων κρουσμάτων.

Ανοιχτά ερωτήματα

Τα στοιχεία που διαθέτουμε δεν είναι αρκετά για να εκφέρουμε ολοκληρωμένη γνώμη για τις πρακτικές σεξουαλικής κακοποίησης το 1947-1949.

Από τη μια, υπάρχει πληθώρα αναφορών σε περιστατικά όπου κληρωτοί προστάτευσαν αιχμάλωτες αντάρτισσες από τις σαδιστικές παρορμήσεις παραστρατιωτικών, από την άλλη όμως συνάγεται ότι τα σημεία υψηλού κινδύνου για τη διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων ήταν τα αυτοσχέδια προσωρινά κρατητήρια στα μετόπισθεν των επιχειρήσεων και τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, δηλαδή χώροι που τελούσαν υπό την εποπτεία των ενόπλων δυνάμεων.

Η διενέργεια σεξουαλικοποιημένων βασανιστηρίων από άνδρες των σωμάτων ασφαλείας είναι επίσης κοινό μυστικό.

Η έκταση του φαινομένου είναι άγνωστη. Οι αιχμάλωτες, οι πολιτικές κρατούμενες και εξόριστες ήταν υποκείμενα που διαβιούσαν σε καθεστώς εξαίρεσης και συνεπώς αδυνατούσαν να κινήσουν νομικές διαδικασίες εναντίον των βασανιστών τους.

karagianni_2Η τραγική ιστορία της δασκάλας Πέπης Καραγιάννη είναι διδακτική: ο βασανισμός και ο βιασμός της από ασφαλίτες στην Αθήνα το 1946 παρουσιάστηκε από τις Αρχές ως ατύχημα που προκλήθηκε από δική της υπαιτιότητα.

Με λίγα λόγια, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι το φαινόμενο της σεξουαλικής βίας στον ελληνικό εμφύλιο προσέλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που θέλουμε να πιστεύουμε.

Η ιστορική έρευνα μπορεί να γκρεμίσει τα τείχη της σιωπής και να φωτίσει περαιτέρω αθέατες πτυχές ενός από τα μεγάλα ταμπού της Ιστορίας της δεκαετίας του ’40.

Η αμνήστευση του «αντισυμμοριακού» βιασμού

Ένα ντοκουμέντο του 1948

fantasma5_0

Ένοπλοι παρακρατικοί στη Θεσσαλία (1947) Ένοπλοι παρακρατικοί στη Θεσσαλία (1947). | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ Ν.Ε. ΤΟΛΗ (Αθήνα 1998)

Το ΚΘ’ Ψήφισμα «περί αμνηστείας παραδιδομένων στασιαστών κτλ.» της 14ης Σεπτεμβρίου 1947 ήταν η πολυδιαφημισμένη αμνηστία του πρωθυπουργού Θεμιστοκλή Σοφούλη.

Υποσχόταν την αμνήστευση κάθε είδους αδικημάτων που σχετίζονταν «με την συμμοριακήν ή αντισυμμοριακήν δράσιν» για όσους «στασιαστές» παρουσιάζονταν αυτοβούλως στις Αρχές εντός δίμηνης προθεσμίας.

Παρότι το νομοθέτημα απευθυνόταν ουσιαστικά στους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, τα στοιχεία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως δείχνουν ότι από τους περίπου 10.000 φυγόδικους που κατέθεσαν τα όπλα, τα δύο τρίτα ήταν μέλη αντικομμουνιστικών ομάδων.

Η αμνηστία έγινε «πλυντήριο» των εγκλημάτων της Λευκής Τρομοκρατίας και διευκόλυνε πολλούς άτακτους της Δεξιάς, αναβαπτισμένους πια, να συνεχίσουν τη μάχη κατά της «ανταρσίας» υπό τη σκέπη του κράτους, ως ΜΑΥδες και χωροφύλακες «άνευ θητείας».

Αρκετοί από όσους επικαλέστηκαν τις ευεργετικές διατάξεις του ΚΘ’ Ψηφίσματος επιζήτησαν την αμνήστευση πράξεων βιασμού.

Η στάση των δικαστηρίων δεν ήταν ομόφωνη. Συνήθως, πάντως, τέτοια αιτήματα απορρίπτονταν ως απαράδεκτα.

Το σκεπτικό των αποφάσεων κατά κανόνα υπογράμμιζε ότι ο βιασμός δεν μπορούσε να θεωρηθεί μέρος του «αντισυμμοριακού» αγώνα.

Σε άλλες περιστάσεις, τα δικαστήρια απέφευγαν να αποφασίσουν ώσπου να λάβουν διευκρινίσεις από τον Αρειο Πάγο.

Το κακό ήταν μικρό βέβαια: ακόμη κι αν δεν πετύχαιναν να αμνηστευτούν, οι κατηγορούμενοι τέτοιων πράξεων κατά κανόνα αθωώνονταν πανηγυρικά.

Σε περιπτώσεις που τα θύματα ανήκαν στην αντίπαλη πολιτική παράταξη, η ατιμωρησία των βιαστών ήταν περίπου εξασφαλισμένη.

Η δικαστική απόφαση που παρουσιάζουμε εδώ αποτελεί ένα ιδιαίτερα επαίσχυντο δείγμα της αντιμετώπισης της σεξουαλικής βίας από τις ελληνικές δικαστικές αρχές.

Στην προκειμένη υπόθεση, οι δράστες –Χίτες από την Ακαρνανία, που δεν μπήκαν καν στον κόπο να τιμήσουν τη διαδικασία με την παρουσία τους- αμνηστεύτηκαν.

Το Κακουργιοδικείο Λευκάδας έκρινε ότι ο φόνος ενός αριστερού στελέχους, αλλά και ο ομαδικός βιασμός της συζύγου του –από έξι άτομα, με το μαχαίρι στον λαιμό, πλάι στο πτώμα του άντρα της– αποτελούσαν σκέλη του πολέμου κατά του «εσωτερικού εχθρού».

Ας σημειωθεί ότι στον δολοφονηθέντα προσάπτεται post mortem η ηθική αυτουργία κατοχικών εγκλημάτων, αλλά και ότι αμφότερα τα θύματα περιγράφονται ψευδώς ως «συμμορίτες» του ΕΑΜ, παρότι ήταν άοπλα και το ΕΑΜ ήταν ένας νόμιμος πολιτικός συνασπισμός κομμάτων το 1946.

Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε από δημοσιευμένες μαρτυρίες για τον εμφύλιο πόλεμο στη Στερεά Ελλάδα, η εν λόγω γυναίκα είχε βιαστεί ξανά στο παρελθόν από παρακρατικούς που δεν εννοούσαν να αφήσουν τον σύζυγό της σε ησυχία.

Την πρώτη φορά η υπόθεση «θάφτηκε». Το αντρόγυνο υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το χωριό του για να μετοικήσει κοντά στο Αγρίνιο, αναζητώντας ματαίως ασφάλεια.

Οι διώκτες το εντόπισαν ξανά και ολοκλήρωσαν την κτηνωδία.

Αυτή τη φορά, η παθούσα χήρα είδε τους δολοφόνους του άντρα της και βιαστές της να δικαιώνονται ενώπιον δικαστηρίου.

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

Αριθ. 14

Το Δικαστήριον των εν Λευκάδι Συνέδρων

Συγκείμενον εκ των Δικαστών Μ.Α. Προέδρου, Δ.Κ. και Γ.Ψ.

Συνεδριάσαν δημοσίως εν τω ακροατηρίω του την 10 Μαρτίου 1948 παρουσία του τε Εισαγγελέως των ενταύθα Πλημμ/δικών Ε.Π. και του Γραμματέα των αυτών Πλημμ/δικών Σ.Α., ίνα αποφανθή εάν αι εις τους κατηγορουμένους 1) Δ.Ν., 2) Μ.Μ., 3) Γ.Ν., 4) Φ.Ν., 5) Ε.Μ. και 6) Ε.Ν.,… απόντας, αποδιδόμεναι πράξεις του φόνου, βιασμού και οπλοχρησίας, εμπίπτουσιν εις τας διατάξεις του ΚΘ’ Ψηφίσματος «περί αμνηστείας παραδιδομένων στασιαστών»…

[…]

Σκεφθέν κατά τον Νόμον

Επειδή κατά την αληθή έννοιαν της διατάξεως του άρθρου 1 του ΚΘ’ Ψηφίσματος “περί αμνηστείας των παραδιδομένων στασιαστών” και την γενομένην δήλωσιν του επί της Δικαιοσύνης Υπουργού, καταχωρισθείσαν εις τα επίσημα πρακτικά της Βουλής,… εις την δι’ αυτού παρεχομένην αμνηστείαν περιλαμβάνονται, συν τοις άλλοις, και οι εκνόμως δράσαντες, εφόσον η δράσις αυτών σχετίζεται οπωσδήποτε με την συμμοριακήν ή αντισυμμοριακήν δράσιν, ανεξαρτήτως των βαθυτέρων αιτιών, υφ’ ων εκινήθησαν οι δράσται και του δοθέντος εις το αδίκημα χαρακτηρισμού…

Επειδή εκ των εν τη δικογραφία ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων της κατηγορίας και λοιπών εγγράφων προκύπτει και το Δικαστήριον πείθεται ότι τα κατά των κατηγορουμένων 1) Δ.Λ.Ν., 2) Μ.Μ., 3) Γ.Ν., 4) Φ.Ν., 5) Ε.Π.Μ. και 6) Ε.Ν., εμφανισθέντων εμπροσθέτως και κατά τους όρους και προϋποθέσεις του ειρημένου ΚΘ’ Ψηφίσματος, κατά τας προσαγομένας εκθέσεις εμφανίσεώς των, αποδιδόμενα αδικήματα διά του υπ’ αριθ. 449/1946 βουλεύματος του Συμβουλίου των εν Αγρινίω Πλημμελειοδικών, ετελέσθησαν κατ’ Ιούλιον 1946 και αφορμήν είχον τον διεξαγόμενον και τότε αντισυμμοριακόν αγώνα των κατηγορουμένων τούτων κατά των συμμοριτών της οργανώσεως ΕΑΜ, μέλη της οποίας ετύγχανον οι παθόντες, εκ των οποίων μάλιστα ο Ν.Γ. υπεύθυνος ων της οργανώσεως ΕΑΜ εν τω χωρίω του εγένετο παραίτιος του φόνου υπ’ αυτής συγγενών προσώπων των κατηγορουμένων και άλλων Εθνικοφρόνων πολιτών, δι’ ους φόνους και είχε φυλακισθή ούτος, πλην αμνηστευθείς δυνάμει του Νόμου 753. Συνέπεται όθεν ότι και τα αδικήματα ταύτα των ειρημένων κατηγορουμένων, εμφανισθέντων εμπροσθέτως, ως ερρέθη, ημνηστεύθησαν κατά το άρθρον 1 του Ψηφίσματος και δέον να παύση πάσα κατ’ αυτών διαδικασία… επί τούτοις.

[…]

Δια ταύτα

Παύει πάσαν ποινικήν διαδικασία κατά των κατηγορουμένων 1) Δ.Λ.Ν. 2) Μ.Μ., 3) Γ.Ν., 4) Φ.Ν., 5) Ε.Π.Μ. και 6) Ε.Ν. …, επί τω ότι υπό κοινού συμφέροντος κινούμενοι συναπεφάσισαν την εκτέλεσιν των επομένων αξιοποίνων πράξεων και ένεκα τούτων συνομολογήσαντες προς αλλήλους αμοιβαίαν συνδρομήν την νύκτα της 18ης προς την 19ην Ιουλίου 1946 εις θέσιν “Ζαπάντι” της Μεγάλης Χώρας Αγρινίου, εκ προμελέτης απεφάσισαν και εσκεμμένως εξετέλεσαν ανθρωποκτονίαν κατά του Ν.Γ. πλήξαντες αυτόν διά μαχαιρών αιχμηρών εις διάφορα του σώματός του μέρη, εξ ων πληγμάτων ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθε ο θάνατος τω παθόντι, 2) κατά τον αυτόν ως άνω τόπον και χρόνον ηνάγκασαν εις ασέλγειαν την Β. χήραν Ν.Γ. μεταχειριζόμενοι κατ’ αυτής σωματικήν βίαν και απειλάς, ηνωμένας με επικείμενον κίνδυνον του σώματος και της ζωής της, ήτοι απειλούντες διά των ως άνω όπλων ότι θα φονεύσωσιν αυτήν, έρριψαν χαμαί και ησέλγησαν κατ’ αυτής και 3) των απηγορευμένων τούτων όπλων εποιήσαντο χρήσιν προς διάπραξιν του άνω κακουργήματος του φόνου, ήτις χρήσις δεν αποτελεί, κατ’ ειδικήν του νόμου διάταξιν, στοιχείον του αδικήματος.

[…]

Εκρίθη, απεφασίσθη και απηγγέλθη εν Λευκάδι τη 10 Μαρτίου 1948 δημοσία επ’ ακροατηρίου.

[Πηγή: Γενικά Αρχεία του Κράτους Ν. Αχαΐας, Αρχείο Εφετείου Πατρών, Αρχείο Κακουργιοδικείου Λευκάδας, ΑΒΕ: 310, ΑΕΕ (Δικαστικά): 27.2]

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

*υποψήφιος διδάκτορας Ιστορίας

Επιμέλεια: Τάσος Κωστόπουλος

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική είναι άντρες καθημερινοί

stop-rape

Κάθε φορά που ένας βιασμός ανακοινώνεται στα μίντια, πολλοί είναι αυτοί που πέφτουν από τα σύννεφα. Είναι όμως οι βιασμοί κάτι τόσο ξένο από την καθημερινή πραγματικότητα;  Ή είναι απλώς αόρατοι;

Η νομοθεσία διακρίνει την αντρική σεξουαλικοποιημένη βία σε ασέλγεια, παρενόχληση και βιασμό (=διείσδυση) αποδίδοντάς τους διαφορετικές ποινές και βαρύτητα. Τα δικαστήρια μάς ανακοινώνουν ποια από τις καθημερινές μας εμπειρίες ήταν πιο επίπονη, ποια πιο τρομαχτική και σε ποια “τα θέλαμε και τα πάθαμε” οπότε ας μη μιλάμε. Εμείς λέμε ότι τα νομικά τερτίπια που συγκαλύπτουν την πραγματικότητα δε μας αφορούν. Ο τύπος στο μπαρ που σε γδύνει με τα μάτια του, τα μισογύνικα αστειάκια και τα σεξιστικά σχόλια στον δρόμο, το άγγιγμα που έγινε χωρίς την άδειά σου, η πολυετής σεξουαλική εκμετάλλευση των μεταναστριών γυναικών είναι στοιχεία της σύγχρονης ελληνικής -και όχι μόνο- κουλτούρας που φτιάχνουν κλίμα για κάθε επίδοξο βιαστή. Από το σχολείο μέχρι τη δουλειά, από το δρόμο μέχρι την οικογένεια.

Οι βιαστές δεν είναι στερημένα ψυχοπαθή τέρατα που τους προκάλεσε η κοντή μας φούστα. Αυτή η all time classic εκδοχή είναι πολύ βολική για τη μισογύνικη πατριαρχική μας κοινωνία γιατί συγκαλύπτει τα πραγματικά κίνητρα του βιασμού: επιθυμία για εκδίκηση, τιμωρία, ταπείνωση και επιβεβαίωση της αντρικής εξουσίας πάνω στις γυναίκες. Από την άλλη, στηρίζει ρατσιστικά κατασκευάσματα όπως ο μύθος του σεξουαλικά πεινασμένου μετανάστη προστατεύοντας “καταξιωμένους”, “μορφωμένους”, υπεράνω πάσης υποψίας θύτες, η πλειοψηφία των οποίων είναι άτομα του κοντινού μας περιβάλλοντος όπως θείοι, πατεράδες, σύζυγοι και συνάδελφοι. Οι βιαστές δεν έχουν κοινωνική τάξη, φυλή και θρησκεία. Βιάζουν επειδή νιώθουν ότι τους επιτρέπεται μέσα σε μια κοινωνία άνιση όπου η γυναίκα αντιμετωπίζεται σαν σεξουαλικό αντικείμενο που οφείλει να μην αμφισβητεί το ηγεμονικό αντρικό φύλο και να είναι πάντα διαθέσιμη στις επιθυμίες του.

Με οικονομική κρίση αλλά και χωρίς, σε «αναπτυγμένες» κοινωνίες  αλλά και σε «υπανάπτυκτες», με μίνι ή με μπούργκα οι γυναίκες βιάζονται και καλούνται μετά να αποδείξουν ότι δεν προκάλεσαν, ότι δεν ήταν το ποτό, ότι δεν ήταν το φλερτ, ότι δεν έφταιγαν.

Οι γυναίκες βιάζονται

γιατί η σεξιστική κουλτούρα της πατριαρχικής κοινωνίας καλλιεργεί και ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές.

Οι γυναίκες βιάζονται

γιατί αυτή η κοινωνία που παράγει βιαστές, κατασκευάζει και τις δικαιολογίες που τους απαλλάσσουν.

Οι γυναίκες βιάζονται

κι όταν δε σιωπούν, κινδυνεύουν να χρειαστεί εν τέλει να απολογηθούν για το βιασμό τους.

ενάντια σ’ αυτήν την κουλτούρα του βιασμού

ενάντια σε ορατούς και αόρατους βιαστές

σπάμε τη σιωπή και αγωνιζόμαστε.

 

ομάδα γυναικών ενάντια στο σεξισμό

e-mail: womenagainst.sexism@gmail.com

poster_rape culture_final

Share

Κολωνία: Τι ακολούθησε μετά τους χίλιους βιασμούς γυναικών;

gegen

της Λίνας Φιλοπούλου

Μόνο τρεις (2 Σύριοι και 1 Ιρακινός) τελικά από τους 58 άντρες που συνελλήφθησαν για τις επιθέσεις εναντίον γυναικών στις πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις στην Κολωνία ήταν πρόσφυγες. Τα ΜΜΕ βέβαια φρόντισαν να παίξουν μια χαρά το ρόλο τους και να αναπαράξουν αναληθή περιστατικά χρησιμοποιώντας μάλιστα και ψεύτικες φωτογραφίες. Οι γερμανίδες φεμινίστριες ήταν οι πρώτες που αντέδρασαν απέναντι σε αυτή την υποκριτική και ρατσιστική στάση οργανώνοντας φεμινιστικές συγκεντρώσεις ενάντια στο σεξισμό αλλά και στο ρατσισμό, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν και ότι η έμφυλη βία καλά κρατεί και στη γερμανική κοινωνία.

Να θυμίσουμε ότι οι πρόσφυγες είχαν κατηγορηθεί για πάνω από χίλιες περιπτώσεις που αφορούσαν κλοπές, σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς γυναικών στο σταθμό της Κολωνίας, γεγονός που σκλήρυνε και τη στάση της καγκελαρίου Μέρκελ απέναντι στο προσφυγικό ζήτημα, ενώ οι γερμανικές ακροδεξιές ομάδες κατάφεραν να κεφαλαιοποιήσουν το αυξημένο αίσθημα ξενοφοβίας και δυσπιστίας απέναντι στους πρόσφυγες με την Pegida πρώτη και καλύτερη να αξιοποιεί πολιτικά τις επιθέσεις διοργανώνοντας μαζικές πορείες κατά των προσφύγων και των μεταναστών σε όλη την Ευρώπη.

Ως απάντηση στην προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ για τις «επιθέσεις» των προσφύγων, μια Γερμανίδα δημιούργησε έναν διαδραστικό χάρτη (hoaxmap) με στόχο να καταρρίψει τους μύθους σχετικά με την «εχθρική» συμπεριφορά των μεταναστών, που δείχνει με λεπτομέρειες περιστατικά, στα οποία τα γερμανικά ΜΜΕ ψευδώς ισχυρίστηκαν πως μετανάστες ή/και πρόσφυγες εγκλημάτησαν ή παρανόμησαν.

Για περισσότερα διαβάστε εδώ και και εδώ. Ο χάρτης εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Γερμανία: ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν

Share

Σεξουαλική εκμετάλλευση… όσο διαρκεί το ταξίδι

gunaikes1-thumb-large

της Ιωάννας Φωτιάδη

«Το φοβισμένο κορίτσι που πλησίασα εκείνη την ημέρα στην Ειδομένη μονολογούσε απλώς σε σπαστά αγγλικά “κάτι κακό συνέβη σε μένα”», λέει με συγκίνηση η κ. Κάλλη Μυτιληναίου από τη ΜΚΟ Α21, που εξειδικεύεται στην καταπολέμηση του trafficking, για τη συνομιλία της με μια 22χρονη από το Μαρόκο. «Παρά το γεγονός ότι ήταν πολύ χτυπημένη, δεν θέλησε να μας μιλήσει ανοιχτά, από ντροπή», αποκαλύπτει στην «Κ» η κ. Κάλλη Μυτιληναίου.

Η Α21 μοιράζει και αναρτά στις πύλες εισόδου της χώρας, σε κάθε πιθανό σημείο (τουαλέτες, βρύσες, κλίνες), ενημερωτικό υλικό σε αραβικά, φαρσί και αγγλικά, προκειμένου να αφυπνίσει τον ευάλωτο πληθυσμό.

Στην 24ωρης λειτουργίας γραμμή βοήθειας (1109) μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος να μιλήσει σε 170 γλώσσες και να λάβει τη δέουσα συμβουλευτική. Εσχάτως, οι κλήσεις έχουν αυξηθεί, κυρίως από εθελοντές των οποίων «κάτι» έχει κινήσει την υποψία, δεδομένου ότι πλέον το σύστημα καταγραφής, αλλά και η συνεργασία μεταξύ των φορέων, έχει βελτιωθεί.

Η μορφή του trafficking, βέβαια, αλλάζει. Δεν πρόκειται πια για ένα οργανωμένο κύκλωμα που φέρνει με δόλια τεχνάσματα γυναίκες στην Ευρώπη για να προωθηθούν στην πορνεία. Σήμερα, τα δυνάμει θύματα έχουν ξεκινήσει το δαιδαλώδες ταξίδι με δική τους πρωτοβουλία και, στη διάρκεια αυτού, τους πλησιάζουν επιτήδειοι όταν αντιλαμβάνονται ότι εκείνες είτε έχουν διαχωριστεί από την ομάδα τους ή έχουν ξοδέψει τις οικονομίες τους. Παράλληλα, εκμεταλλεύονται και την απελπισία τους, αφού για όσους δεν κατάγονται από τη Συρία, το Αφγανιστάν ή το Ιράκ, το μέλλον του ταξιδιού τους είναι πλέον άδηλο. «Για να σε περάσω από τα “αφύλακτα” σημεία, πρέπει να κοιμηθείς με εμένα ή άλλον…», φαίνεται να είναι μια συνήθης πρόταση κυρίως προς ασυνόδευτες γυναίκες. Εκτιμάται ότι συνήθως δεν πρόκειται για οργανωμένο σύστημα, αλλά για «μοναχικούς λύκους» που δράττονται της ευκαιρίας. «Πολλές γυναίκες δηλώνουν ότι ο συνοδός δίπλα τους είναι ο σύζυγος ή ο πατέρας τους, ωστόσο όταν προσέχουμε τη συμπεριφορά και τη γλώσσα του σώματος, νιώθουμε ότι αυτό δεν ισχύει», περιγράφει κοινωνική λειτουργός.

«Εως τώρα έχω προσεγγίσει αρκετές γυναίκες που έμοιαζαν τρομοκρατημένες», σημειώνει η κ. Μυτιληναίου, «σε δέκα περιπτώσεις η υποψία μου ότι επρόκειτο για θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης επιβεβαιώθηκε». Μία φορά «επρόκειτο για δύο κοπέλες, 25 και 30 ετών, που από τη Δομινικανή Δημοκρατία έφτασαν Κωνσταντινούπολη, όπου τις εξέδιδαν για δύο εβδομάδες, και από εκεί μέσω θαλάσσης στην Ελλάδα», περιγράφει η κ. Μυτιληναίου, που εξήγησε ενδελεχώς στα εν λόγω θύματα τα δικαιώματά τους. «Αν προχωρούσαν σε καταγγελία, θα είχαν έναν χρόνο έως τη δικάσιμο άδεια παραμονής, ενώ εμείς τους προσφέρουμε στέγη, νομική και ψυχολογική υποστήριξη».

Είναι ενδεικτικό, πάντως, ότι παρά την ψυχική και σωματική ταλαιπωρία, κανένα θύμα δεν έχει προχωρήσει νομικά. «Ηθελαν πάση θυσία να φύγουν από την Ελλάδα». Με την ελπίδα ότι θα καταφέρουν να φτάσουν στον προορισμό τους, πολλές σιωπούν… Ορισμένες, το αποτολμούν, όταν πια βρίσκονται στην Κεντρική Ευρώπη. Εχουν γίνει καταγγελίες μέσω ΜΚΟ στη Γερμανία και την Αυστρία, εν πολλοίς πρόκειται για περιστατικά βίας που έλαβαν χώρα μετά τα ελληνικά σύνορα. Εκφράζονται, ωστόσο, από ορισμένους επιφυλάξεις σχετικά με την ακρίβεια των καταγγελιών, καθώς ένα θύμα σωματεμπορίας έχει σημαντική προστασία στην Ευρώπη.

«Τα όρια μεταξύ διακίνησης και εκμετάλλευσης –η διαφορά του ρόλου των smugglers και των traffickers– είναι ομολογουμένως δυσδιάκριτα, τυχαίνει η εκμετάλλευση να είναι περιστασιακή, όσο διαρκεί το ταξίδι ή εν γνώσει κάποιου συγγενούς του θύματος», σημειώνει μέλος ΜΚΟ που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του. «Ανάλογα με το φύλο και την ηλικία, ανησυχούμε για διαφορετικού τύπου εκμετάλλευση», υπογραμμίζει η ίδια πηγή, «οι παραμεθόριες περιοχές, όπως η Ειδομένη, ακούγονταν για παράνομες δοσοληψίες».

Και παιδιά

Τις παραπάνω ανησυχίες συμμερίζεται και ο εθνικός εισηγητής καταπολέμησης εμπορίας ανθρώπων, δρ Ηρακλής Μοσκώφ. «Θεωρώ δυνάμει θύματα κυκλωμάτων επαιτείας τα παιδιά έως 12 ετών, τα οποία μεγαλώνοντας ενδέχεται να τα ωθήσουν στην πορνεία και μετά ως ενήλικες στην εργασιακή εκμετάλλευση και στο μικροέγκλημα», λέει ο δρ Μοσκώφ. «Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται από πολλούς ως απειλή, ωστόσο η δική μας εγχώρια αγορά μοιάζει να απειλεί τη δική τους επιβίωση».

Στον χώρο της πορνείας, τις προηγούμενες δεκαετίες τα θύματα προέρχονταν από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και την Αφρική (Τυνησία), εσχάτως η «πιάτσα» είχε μονοπωληθεί από γυναίκες προερχόμενες από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. «Πέρα από την καθαρά σεξουαλική εκμετάλλευση, γίναμε μάρτυρες τα προηγούμενα χρόνια κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονταν γυναίκες για τη λήψη ωαρίων, την κύηση παιδιών και την παράνομη υιοθεσία. Είναι σημαντικό να αποτρέψουμε τη μετατροπή της προσφυγικής κρίσης σε κρίση εκμετάλλευσης ανθρώπων», καταλήγει ο κ. Μοσκώφ.

Πηγή: Καθημερινή

 

Share

Μια γυναικεία πλατεία

arab spring

της Nora Amin

Όταν ήμουν μικρή, στην εφηβεία, νόμιζα ότι είχα διαφορετικό σώμα, επειδή όλα πάνω μου άλλαζαν συνεχώς, άλλαζαν και αυξάνονταν. Αυτή την εικόνα για το σώμα μου την έχω ακόμα και σήμερα, ακόμα και αν αυτό δεν αλλάζει πια επειδή μεγάλωσα. Το σώμα μου αλλάζει ανάλογα με τον τρόπο που το βλέπουν οι άλλοι. Τα σώματά μου, έχω πράγματι πολλά, αλλάζουν ανάλογα με τον τρόπο που τα βλέπουν οι άλλοι.

Τα μαλλιά είναι σημαντικά. Από τα μαλλιά καταλαβαίνουμε ποιες είμαστε. Από τα μαλλιά βλέπουμε επίσης ποιοι είναι οι άλλοι. Τα καστανά σγουρά μαλλιά μου με τοποθετούν στη Γερμανία πάντα μαζί με τους ξένους, προκαλούν φόβο. Τα ίσιωσα. Μαζί με τις μπούκλες μου έχασα κι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Έγινα κομψή, θα έλεγα ακόμα και όμορφη.

Το σώμα των Αραβισσών γυναικών βρίσκεται, τόσο στον αραβικό όσο και στο δυτικό δημόσιο χώρο, πάντα μόνο του: Αυτό το σώμα είναι ναρκοπέδιο συνδηλώσεων, μια επιφάνια προβολής φαντασιώσεων και προκαταλήψεων, κατηγοριών και εξευτελισμών. Το γυναικείο αραβικό σώμα μπορεί να χάνει παντού, να παραβιάζει κώδικες, μέχρι τελικά να παραβιαστεί και το ίδιο.

Παλιά, όταν ήμουν μικρή, είχα πάει μια φορά με τη μητέρα μου στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο. Εκείνη φορούσε μια φούστα μέχρι το γόνατο, θυμάμαι τα μακριά της πόδια. Αυτή την εικόνα, τη θηλυκότητα, τον αέρα, την ανοιχτότητα εκείνης της μέρας, την κουβαλούσα μαζί μου σε ολόκληρη τη ζωή μου. Η πλατεία Ταχρίρ ήταν για μένα Αίγυπτος και μητέρα. Ήταν για μένα μια γυναικεία πλατεία. Έτσι ήθελα να είναι.

Οι κώδικες έσπασαν

Τον Ιανουάριο του 2011 εξεγέρθηκε ο αιγυπτιακός λαός για να διεκδικήσει την ανθρώπινη ακεραιότητά του. Αυτή η χώρα έπρεπε να γίνει η δική μας χώρα. Δεν έπρεπε να ανήκει πλέον στο καθεστώς, αλλά σε εμάς. Ήμασταν ένα: γυναίκες και άντρες, πλούσιοι και φτωχοί, παιδιά και ενήλικες, όλα γίνονταν ένα πάνω στην πλατεία Ταχρίρ και πάνω σε πολλές πλατείες της Αιγύπτου.

Σε μια στιγμή αυτής της επανάστασης ανέκτησα όλες τις αθώες παιδικές μου εμπειρίες: βγήκα πάλι στο δρόμο κρατώντας απ’ το χέρι τη μητέρα μου, νιώθαμε δυνατές. Γυναίκες ήταν στο δρόμο, δίπλα στους άντρες, μαζί με τους άντρες, και ξαφνικά όλη η ιστορία, όλη η υποταγή και η καταπίεση, στην οποία είχαμε μάθει, ήταν σαν να είχε υπάρξει μόνο για μια στιγμή, που μπορούσε μεμιάς να εξαφανιστεί. Οι κώδικες έσπασαν, οι έμφυλες ταυτότητες ακυρώθηκαν. Ήταν μια στιγμή που νιώσαμε ότι υπάρχει ελπίδα.

Ήμουν εννιά χρονών όταν κακοποιήθηκα σεξουαλικά δημόσια για πρώτη φορά. Και ό,τι ακριβώς συνέβη σε μένα, συμβαίνει και σε πολλά κορίτσια και έφηβες, οι οποίες καταθέτουν ένα κομμάτι της μέχρι πρότινος σιγουρεμένης ταυτότητάς τους, όταν εισέρχονται στο δημόσιο χώρο: ο δημόσιος χώρος, είτε είναι ο δρόμος, ο παιδότοπος, το λεωφορείο, αποτελεί για αυτές έναν τόπο πανικού. Η ταυτότητά τους συμπληρώνεται με το φόβο, την απώλεια της αυτοπεποίθησης και της περηφάνειάς τους.

Σε αυτή την κοινωνία, η οποία δεν αναγνωρίζει το βιασμό μέσα στο γάμο ως τέτοιον, η επιθετικότητα παίζει αποφασιστικό ρόλο στη σεξουαλική συναίσθηση των ανθρώπων. Ένας άντρας, ο οποίος δεν ενεργεί επιθετικά, δεν θεωρείται άντρας. Αυτή η αρρενωπότητα όμως του εξασφαλίζει μία θέση στον αιγυπτιακό δημόσιο χώρο.

Χουφτωμένη, προσβεβλημένη, χρησιμοποιημένη

Μια γυναίκα οφείλει να είναι παθητική και υποχωρητική, στο δρόμο, στο σπίτι, στο κρεβάτι. Αυτή η γυναίκα μαθαίνει από νωρίς να κλείνει τα πόδια της, αλλά, κάπου στην ηλικία μεταξύ εφτά και οχτώ χρονών, της τα ανοίγει κάποιος συγγενής – αυτό ισχύει ακόμα για χιλιάδες κορίτσια στην Αίγυπτο – για να της κάνουν κλειτοριδεκτομή.

Αγγίζουν το σώμα της, το κοιτάζουν, την προσβάλλουν, τη χρησιμοποιούν. Ό,τι συμβαίνει εκεί πάνω, ξεπερνάει το σώμα της: έχει να κάνει με την υποταγή. Και έτσι το σώμα της γυναίκας μετατρέπεται σε μέρος του δημόσιου χώρου. Και βέβαια ένα μέρος, το οποίο διεκδικεί να αρπάξει ο αντρικός πληθυσμός. Το να βρίσκεσαι σε δημόσιο χώρο, απαιτεί ότι πρέπει πάντα να προστατεύεις τον εαυτό σου. Έτσι ήταν όλα τα χρόνια. Και αυτή η δυναμική στην πλατεία Ταχρίρ μπορούσε να το αλλάξει αυτό. Σκεφτήκαμε.

Υπήρχε ένα χρονικό διάστημα, κατά το οποίο εξαφανίστηκαν όλες οι ιεραρχίες πάνω στην πλατεία, όπου όλοι οι άνθρωποι ήταν μαζί και συμπεριφέρονταν με σεβασμό και χωρίς φραγμούς. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα οι γυναίκες μπορούσαν να ξεχάσουν τους φόβους τους. Μπορούσαν να πλησιάσουν την ιδέα μιας πραγματικής ελευθερίας. Μπορούσαν να την γευτούν και να την νιώσουν: Πώς είναι να ζεις μια ζωή με ακεραιότητα;

Εκείνη την περίοδο έπαιζα θέατρο σε 30 αιγυπτιακές πόλεις, με 600 ανθρώπους και εκείνη την περίοδο είχα ξεχάσει τι ήταν εκείνο που φοβόμουνα: ήμουν απλά εκεί, ήμουν εγώ, σε κίνηση και με ελπίδα. Πώς τα είχε καταφέρει εκείνο το μικρό, φοβισμένο εννιάχρονο κοριτσάκι να απελευθερωθεί έτσι;

Εξορισμένες από το δημόσιο χώρο

Μια επανάσταση δεν μπορεί να είναι ποτέ αληθινή επανάσταση, εάν δεν αγωνίζεται παράλληλα και για τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα.

Τον Νοέμβριο του 2012 και ακόμη πιο πριν έγιναν μαζικές σεξουαλικές παρενοχλήσεις γυναικών στην πλατεία Ταχρίρ. Πολλές γυναίκες κακοποιήθηκαν σεξουαλικά δημόσια από ομάδες αντρών στην πλατεία και γύρω από αυτήν. Σε μια περίπτωση 70 άντρες βίασαν μια γυναίκα. Οι γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση ήταν ενεργές κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Αυτοί οι βιασμοί έγιναν με συστηματικό τρόπο. Εμπεριείχαν ένα πολιτικό μήνυμα: οι αράβισσες γυναίκες θα έπρεπε να εγκαταλείψουν για άλλη μια φορά το δημόσιο χώρο.

Κάποιοι άντρες κρατούσαν τις γυναίκες για να μπορέσουν να τις βιάσουν κάποιοι άλλοι και μετά άλλαζαν θέση. Μερικοί χρησιμοποίησαν αντικείμενα ή κοφτερά όπλα, άλλοι τα δάχτυλά τους. Στο κέντρο της πλατείας μας, εν μέσω κορναρισμάτων από αυτοκίνητα, ανάμεσα σε περαστικούς, μέσα στην πόλη, το σώμα της αράβισσας γυναίκας διαλύθηκε με τέτοιον τρόπο σαν να ήταν απλά μέρος του δημόσιου χώρου, σαν να μπορούσε οποιοσδήποτε να παίξει μαζί του, να το χρησιμοποιήσει, να το ψηλαφίσει.

Γυμνές στην πλατεία

Πως μπόρεσαν να εναρμονιστούν μεταξύ τους τόσο οργανικά, τόσο από κοινού, σχεδόν σαν κύματα του ωκεανού, την ώρα που βίαζαν μία γυναίκα; Όλοι έγιναν ένα εκείνη τη στιγμή: ανέκτησαν τη χαμένη τους αρρενωπότητα και την επιδείκνυαν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, με όλη τη δημοσιότητα, στην πλατεία Ταχρίρ.

Υπάρχει ένα βίντεο στο youtube, το οποίο δείχνει μια γυμνή γυναίκα να προχωράει δίπλα σε έναν αστυνομικό στην πλατεία Ταχρίρ, εκεί όπου πριν από λίγη ώρα είχε βιαστεί. Ο άντρας, ο οποίος ανέβασε στο ίντερνετ αυτό το βίντεο, δέχθηκε από όλους επίθεση. Είπαν ότι παράτεινε το βιασμό αυτής της γυναίκας, ότι έγδυνε τη γυναίκα με αυτό το βίντεο, την εξέθετε, την εξολόθρευε. Για μένα δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Η δημόσια εκτέλεση αυτής της γυναίκας συντελέστηκε στην πλατεία Ταχρίρ. Το βίντεο έδινε σε αυτή την επιβιώσασα ένα πρόσωπο, την έκανε ηρωίδα. Αυτή η ηρωίδα περπατάει με το γυμνό της κορμί στην πλατεία, ενώ κανείς δεν της προσφέρει ένα ρούχο να καλυφτεί.

Ήταν εγώ, ήταν εμείς

Αυτή η ηρωίδα δεν μπορεί να ντροπιαστεί. Ντροπιάστηκαν όλοι οι υπόλοιποι με αυτό το βίντεο. Ντροπιάστηκαν τόσο που προσπαθούσαν να διαγράψουν αυτές τις εικόνες από το αρχείο της δημοσιότητας. Οι φωτογραφίες έπρεπε να εξαφανιστούν, γιατί το δυνατό σώμα αυτής της γυναίκας έκανε τα ελεεινά σώματα όλων εκείνων των βασανιστών να φαίνονται θλιβερά ορατά.

Ένιωσα τόσο γυμνή όσο εκείνη η γυναίκα. Τα γυμνά της πόδια επανέφεραν στην πλατεία Ταχρίρ όλα τα ίχνη των Αιγύπτιων γυναικών. Μας έφερε κοντά της και μας πήρε μαζί της. Αυτή ήταν εγώ, ήταν εμείς και η εικόνα αυτής της ηρωίδας μού έχει εντυπωθεί.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η πλατεία Ταχρίρ ήταν μια γυναικεία πλατεία, ότι αυτό είναι και ότι θα ξαναγίνει.

Πηγή: taz.de

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

 

 

Share

Ναι, με συγκλόνισε η γυναικοκτονία στο Βελβεντό

kokkina-papoutsia

της Δήμητρας Σπανού

Πρόσφατα διαβάσαμε στις εφημερίδες για την υπόθεση της γυναικοκτονίας στο Βελβεντό. Ένας άντρας σκότωσε τη γυναίκα του επειδή θα τον άφηνε και την έθαψε στο χωράφι ώστε να μην βρεθεί. Τελικά η αστυνομία ανακάλυψε τη σωρό και ο άντρας παραδέχτηκε το έγκλημα. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ως ελαφρυντικά αναφέρει την ψυχολογική κατάσταση του θύματος και την υποψία του ότι έχει σχέσεις με κάποιον πρώην της.

Στο μεταξύ, το συμβάν καλύφθηκε από τα μέσα ενημέρωσης όπως πάντα, ως «οικογενειακή τραγωδία», με «δικαιολογίες του δράστη που σοκάρουν» το «συγκλονισμένο Βελβεντό Κοζάνης» από το «αποτρόπαιο έγκλημα», τη «στυγερή δολοφονία» της «άτυχης» γυναίκας. Βέβαια, στο τέλος συνήθως αναφέρονται οι «συχνοί καυγάδες» και οι «φωνές» του θύματος ως μηνύματα ότι «κάτι δεν πάει καλά» στο ζευγάρι.

Το γεγονός είναι πράγματι συγκλονιστικό. Το να δολοφονείται ένας άνθρωπος από ένα τόσο κοντινό του πρόσωπο, έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει μοιραστεί τις πλέον προσωπικές στιγμές στη ζωή, δεν είναι κάτι που πρέπει να το προσπερνάμε εύκολα. Και είναι ανατριχιαστικό το πόσο συχνά συμβαίνει, με παρόμοιο τρόπο και χαρακτηριστικά. Δηλαδή, με κάποιον άντρα που σκοτώνει τη γυναίκα γιατί εκείνη προχωράει σε κάποιες επιλογές στη ζωή της με τις οποίες αυτός διαφωνεί ή οι οποίες δεν τον περιλαμβάνουν.

Αυτό που προκαλεί ειλικρινή απορία είναι το πόσο έχει καθυστερήσει η έμφυλη βία να γίνει μέρος της δημόσιας συζήτησης. Ενώ διαβάζουμε πλέον συχνότερα σχετικές στατιστικές και ακούμε για την ανησυχητική αύξηση των κρουσμάτων, όταν συμβαίνουν τέτοια περιστατικά τα μέσα ενημέρωσης κατά πλειοψηφία σφυρίζουν αδιάφορα. Έτσι, αντί να συνδέονται οι αιτίες με τα αποτελέσματα, δηλαδή οι κοινωνικά καλλιεργημένες έμφυλες συμπεριφορές, τα στερεότυπα για τους ρόλους των φύλων και η έμφυλη ισότητα σε διάφορους τομείς της καθημερινής ζωής με τη βία που ασκείται προς τις γυναίκες, κυριαρχούν οι άρλεκιν αφηγήσεις για εγκλήματα «πάθους». Ενώ είναι γνωστό πια ότι η γυναικοκτονία είναι συνήθως το τελευταίο σκαλοπάτι σε μια βίαιη σχέση, αντί η ύπαρξη «σημαδιών» να διατυπώνεται ως καταγγελία για την ανικανότητα πρόληψης του εγκλήματος, αναφέρεται ως εξήγηση. Αντί να υπάρξει δημόσιος προβληματισμός για την πρότερη βία, αυτή λειτουργεί απλώς ως μια καθησυχαστική δικαιολογία. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι εξωφρενικές δικαιολογίες του θύτη, που βασίζονται στο στιγματισμό του θύματος, μπορούν να εμφανίζονται ως ελαφρυντικά και να παρουσιάζονται ως τέτοια άκριτα. Χωρίς κανένας να βροντοφωνάζει δημόσια το ότι η όποια συμπεριφορά μιας γυναίκας, όπως και το ντύσιμο ή οι επιθυμίες της σε άλλες αφηγήσεις, σε καμία περίπτωση δεν αξίζει ούτε το θάνατο ούτε και τη βία που προηγήθηκε.

Τα αποτελέσματα της σιωπής για τις αιτίες που περιβάλλει αυτά τα εγκλήματα και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας είναι πραγματικά «συγκλονιστική» και «σοκαριστική» γιατί κοστίζει ζωές. Η «τραγωδία» είναι ότι θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, αν ως κοινωνία αναλαμβάναμε τις ευθύνες μας, μέσα από τη συνειδητή προσπάθεια καταπολέμησης της έμφυλης βίας και την προώθηση της έμφυλης ισότητας.

Share

Γερμανία: ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν

frauen1

των Silke Stöckleκαι Marion Wegscheide

Δεκάδες γυναίκες δέχτηκαν σεξουαλική παρενόχληση την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία. Αντί όμως να συνδέσουν τα γεγονότα αυτά με την καθημερινή σεξιστική βία στη Γερμανία, οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης συζητούν για την προέλευση των φερόμενων ως δραστών. Στους πρωτοχρονιάτικους εορτασμούς στην Κολωνία, στο Αμβούργο και σε άλλες πόλεις διαπράχθηκαν σε μεγάλη έκταση σεξουαλικές επιθέσεις σε γυναίκες και σε μία περίπτωση και βιασμός. Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι μπόρεσε να συμβεί κάτι τέτοιο και εξοργιστικό το ότι οι αρχές δεν πήραν αρχικά στα σοβαρά τις καταγγελίες των γυναικών.

Η σεξουαλική βία κατά των γυναικών στη Γερμανία αποτελεί μεγάλο και σίγουρα όχι καινούριο πρόβλημα: οι γυναίκες παρενοχλούνται συχνά σεξουαλικά ή και βιάζονται σε μεγάλες διοργανώσεις όπως στο Oktoberfest (ΣτΜ: φεστιβάλ μπύρας του Μονάχου) ή στο Καρναβάλι (ΣτΜ: της Κολωνίας). Σύμφωνα με μια μελέτη του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικογενειακών Υποθέσεων μία στις εφτά γυναίκες στη Γερμανία κακοποιείται σεξουαλικά τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της. Μία στις τέσσερις – ανεξάρτητα από το μορφωτικό της επίπεδο ή την κοινωνική της θέση – υφίσταται ενδοοικογενειακή βία με άκρως επικίνδυνους για τη ζωή της τραυματισμούς. Οι δράστες είναι σχεδόν πάντα άντρες, χωρίς να υπάρχει φανερά κάποια κατηγοριοποίηση σε σχέση με τη θρησκεία, την καταγωγή, το μορφωτικό επίπεδο ή την κοινωνική θέση.

Υπάρχουν λοιπόν κάθε μέρα περισσότεροι από αρκετοί λόγοι για κοινωνική κατακραυγή ενάντια στο σεξισμό και τη σεξουαλική βία στη Γερμανία. Και τα δύο αυτά φαινόμενα συνδέονται στενά με την κυρίαρχη εικόνα της γυναίκας. Κατά συνέπεια σπάνια λαμβάνονται στα σοβαρά οι σεξουαλικές επιθέσεις στις γυναίκες και κατ’ αρχήν θεωρούνται μη σημαντικές – όπως συνέβη τώρα στην Κολωνία, όπου οι ντόπιοι πολιτικοί έκαναν κήρυγμα στις γυναίκες  σχετικά με  τυς «κανόνες συμπεριφοράς σε μαζικές εκδηλώσεις», λες και αν το είχαν διαπραγματευτεί με τους επιτήδειους δράστες, θα μπορούσαν να αποφύγουν τη σεξουαλική παρενόχληση. Οι γυναίκες εδώ παρουσιάζονται στις ταινίες, στις διαφημίσεις και στα ΜΜΕ, σε τακτική βάση, ως σεξουαλικοποιημένα αντικείμενα. Η καταπίεση των γυναικών εξακολουθεί να είναι δομικά ριζωμένη στην κοινωνία μας, όπως αποδεικνύεται και από τις μισθολογικές διαφορές, τις ευκαιρίες σταδιοδρομίας ή τα κυρίαρχα πρότυπα. Για ισότητα δεν γίνεται καν λόγος εδώ και καιρό, ακόμα και όταν την διακηρύσσουν επανειλημμένα δημόσια.

Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ υποδαυλίζουν το ρατσισμό κατά των Μουσουλμάνων

Αντί, ωστόσο, να συνδέσουν τα γεγονότα στην Κολωνία με την καθημερινή σεξιστική βία κατά των γυναικών στη Γερμανία, οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ μιλάνε, από τότε που έγιναν γνωστά για τα περιστατικά, κυρίως για την καταγωγή των φερόμενων ως δραστών και για ζητήματα δημόσιας ασφάλειας. Όποτε αναφέρονται οι σεξουαλικές επιθέσεις ως δομικό φαινόμενο, αυτό γίνεται μόνο σε συνδυασμό με την «κουλτούρα» των φερόμενων ως δραστών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εργαλειοποιείται εξαρχής η συζήτηση για τις επιθέσεις και, υιοθετώντας ένα κλασικό ρατσιστικό επιχείρημα, στηλιτεύονται συνολικά οι Μουσουλμάνοι ή οι πρόσφυγες ως δράστες.

Τα κυρίαρχα ΜΜΕ και οι πολιτικοί υποδαυλίζουν τον ήδη υπάρχοντα ρατσισμό κατά των Μουσουλμάνων και συνεχίζουν να υποκινούν τον κόσμο εναντίον των προσφύγων: η πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Χανελόρε Κραφτ, αναφέρει ότι οι αλλοδαποί δράστες θα πρέπει να απελαύνονται. Και στο πρωινό μαγκαζίνο του τηλεοπτικού σταθμού Sat1 σταθμού προωθείται ότι πρέπει να «υπερασπιστούμε τις αξίες μας, τον τρόπο ζωής μας και τις πεποιθήσεις μας» απέναντι στους «Μουσουλμάνους άντρες». Είναι χαρακτηριστικό το ότι δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα για το ότι πολλοί άντρες και οι εκατοντάδες παρόντες αστυνομικοί έμειναν αμέτοχοι και δεν έκαναν τίποτα για να προστατεύσουν τις γυναίκες – παρόλο που ανάμεσα στα θύματα υπήρξε και μία γυναίκα αστυνομικός με πολιτικά.

frauen2Της έρχεται κουτί της δεξιάς

Η φεμινίστρια Άλις Σβάρτσερ, η οποία εδώ και καιρό υποστηρίζει το συντηρητικό περιβάλλον και δείχνει ήδη ότι κατανοεί τις αρχές της PEGIDA, όταν μιλάει τώρα για λανθασμένη ανοχή απέναντι στους Μουσουλμάνους άντρες, όταν αναφέρει την τρομοκρατία σε αυτό το πλαίσιο και όταν απαιτεί μια υποχρεωτική ενσωμάτωση για τους μετανάστες, συντάσσεται με τις απόψεις τους.

Για τη δεξιά αυτό ο χώρος με τα έτοιμα επιχειρήματα τής έρχεται κουτί. Οι νεοναζί, το Pro-NRW (ΣτΜ: πρόκειται για το ακροδεξιό κόμμα pro Nordrhein-Westfalen) και η Εναλλακτική για τη Γερμανία (ΣτΜ: γερμ. Alternative für Deutschland, AfD) ανακοινώνουν ομόφωνα ότι δεν θέλουν άλλους πρόσφυγες και ότι θέλουν να προστατεύσουν τις «γυναίκες τους». Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανακοινώνουν δράσεις στο δρόμο μέχρι και σωματικές επιθέσεις εναντίον αλλοδαπών ανδρών.

Οι γυναίκες πρέπει να προστατευτούν ακριβώς από τέτοιου είδους κόμματα και ομάδες, τα οποία από τη μεριά τους προπαγανδίζουν ή προωθούν βαθύτατα εχθρικά προς τις γυναίκες πρότυπα και κοινωνικές δομές. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία, μια ολοένα και μεγαλύτερη δεξαμενή για τους ναζί, αγωνίζεται για την ετεροκανονική οικογένεια, απορρίπτει το γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια και αποδίδει στη γυναίκα τον παραδοσιακό ρόλο της μητέρας. Επιπλέον αγωνίζεται για μια αυστηροποίηση της παραγράφου 218 (για πιο δύσκολη διακοπή κύησης), διοργανώνει καμπάνιες ενάντια στην πολιτική της ποσόστωσης για τις γυναίκες και στο φεμινισμό – και προσποιείται σχεδόν ταυτόχρονα ότι η ισότητα των γυναικών έχει επιτευχθεί προ πολλού. Ακόμη και ένα πιο μετριοπαθές συντηρητικό κόμμα σαν το CSU, που προβάλλει σήμερα το αίτημα: «Όποιος δεν σέβεται τις γυναίκες, δεν μπορεί να έχει θέση στην κοινωνία της Γερμανίας», αυτοαναιρείται, αν δει κανείς για παράδειγμα τη θέση που κράτησε στην ψηφοφορία για τη βία μέσα στο γάμο στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Αγώνας ενάντια στο ρατσισμό και το σεξισμό

Το γεγονός ότι αυτές οι επιθέσεις συνέβησαν στην Κολωνία, αποδεικνύει, παρεμπιπτόντως, για άλλη μία φορά την έντονη πόλωση της κοινωνίας: η πόλη με τον καθεδρικό ναό θεωρείται μια φιλελεύθερη μητρόπολη. Αλλά και πριν από έναν χρόνο έγινε ο τόπος συγκέντρωσης τεσσάρων χιλιάδων υποστηρικτών του κινήματος Ho.Ge.Sa. (ΣτΜ: γερμ. «Hooligans gegen Salafisten», που σημαίνει Χούλιγκαν εναντίον Σαλαφιστών).

Αν μη τι άλλο ισχύει το εξής: οι σεξουαλικές επιθέσεις της παραμονής της Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία, στο Αμβούργο και σε άλλες πόλεις πρέπει να καταδικαστούν και οι δράστες αυτών των επιθέσεων να τιμωρηθούν. Όλοι και όλες μαζί πρέπει να διαδηλώσουμε – όπως έγινε στις 5 Ιανουαρίου μπροστά από τον καθεδρικό ναό – ενάντια στη βία κατά των γυναικών και ενάντια στο ρατσισμό. Επιπλέον πρέπει να απαιτήσουμε από τα ΜΜΕ και από τα πολιτικά κόμματα να αναλάβουν δράση απέναντι στην ενισχυόμενη δεξιά, αντί να την υποστηρίζουν με αβάσιμα επιχειρήματα. Η επόμενη μεγάλη ευκαιρία να διαδηλώσετε ενάντια στην αντιφεμινιστική Εναλλακτική για τη Γερμανία, τη νέα δεξαμενή για τους ναζί, είναι η Ημέρα για τα Δικαιώματα των Γυναικών στις 6 Μαρτίου στο Βερολίνο. Σε ό,τι αφορά την κοινωνική αριστερά πρέπει να επικρατήσει με απόλυτη σαφήνεια ότι η καταπίεση των γυναικών στη Γερμανία είναι δομική και ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτρέψουμε να διασπαστεί ο αγώνας για την εξάλειψή της λόγω του ρατσισμού – πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τα δύο φαινόμενα με την ίδια αποφασιστικότητα.

Αρχική πηγή του κειμένου: marx21

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

frauen3

 

Share

Έμφυλη βία: η πραγματικότητα δεν συμβαδίζει με το νόμο

αρχείο λήψης

της Γιωργίας Μανώλη

Με αφορμή τις διάφορες δράσεις που λαμβάνουν ήδη χώρα στο πλαίσιο ενημέρωσης για την 25 Νοεμβρίου, την Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών, συζητήσαμε με τη Γεωργία Ροβόλα, κοινωνιολόγο του Κέντρου Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας για τις δομές υποστήριξης θυμάτων έμφυλης βίας.

Μίλησε μας για την δουλειά σου στο Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών  του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας 

Στο Κέντρο εργάζομαι ως κοινωνιολόγος. Η δομή στελεχώνεται από 4 στελέχη, μια κοινωνική λειτουργό, μια ψυχολόγο, μια νομικό και την κοινωνιολόγο. Όταν μια γυναίκα απευθύνεται σε εμάς, καταρχήν γίνεται η υποδοχή όπου ανιχνεύεται το αίτημα και το κατά πόσο αφορά περιστατικό που μπορεί να εξυπηρετηθεί από τη δομή μας. Στη συνέχεια κλείνεται ραντεβού με την κοινωνική λειτουργό και αναλόγως τα αιτήματα της εξυπηρετούμενης με την νομικό, την ψυχολόγο κλπ. Μέρος της δουλειάς του/της κοινωνιολόγου είναι επίσης η δικτύωση με άλλους φορείς. Είναι σημαντικό να πούμε ότι ως Κέντρο ασχολούμαστε και με δράσεις πρόληψης που υλοποιούνται στην τοπική κοινότητα σε συνεργασία με τα σχολεία της περιοχής, τις δημοτικές βιβλιοθήκες κ.α. καθώς η πρόληψη σε μικρότερες ηλικίες αλλά και η διάχυση της πληροφορίας, για την ύπαρξη των δομών αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών, είναι πολύ σημαντική.

Το Κέντρο Συμβουλευτικής Υποστήριξης Γυναικών Δήμου Κερατσινίου- Δραπετσώνας, το οποίο λειτουργεί από τον Οκτώβριο του 2013, εντάσσεται σε ένα δίκτυο δομών που έχουν δημιουργηθεί για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας μέσα στο πλαίσιο του «Εθνικού Προγράμματος για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της Βίας κατά των Γυναικών». Το δίκτυο αυτό περιλαμβάνει 61 δομές, τα Συμβουλευτικά Κέντρα της Γενικής Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, τα Συμβουλευτικά Κέντρα των Δήμων και τους ξενώνες φιλοξενίας. Επιπλέον υπάρχει η 24ωρη τηλεφωνική γραμμή SOS 15900.

Ποιος/ά μπορεί να απευθυνθεί σε εσάς;

Δεχόμαστε γυναίκες που έχουν υποστεί κάθε μορφή βίας, σωματική, ψυχολογική, οικονομική ή έχουν καταπατηθεί τα ατομικά τους δικαιώματα λόγω φύλου. Δηλαδή απευθυνόμαστε σε γυναίκες που έχουν υποστεί ενδοοικογενειακή βία αλλά και σεξουαλική παρενόχληση, βιασμό, trafficking κ.α. Επιπλέον σε εμάς μπορεί να απευθυνθεί ο καθένας που επιθυμεί να λάβει πληροφόρηση σε σχέση με το ζήτημα της αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών.

Πώς έχει επηρεάσει η οικονομική κρίση την εργασία σας; επίσης ποια η σχέση ανάμεσα στην κρίση και την έμφυλη βία; (παρατηρείται ότι έχει όντως αυξηθεί π.χ)

Καθώς είναι η πρώτη φορά που η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων υλοποιεί ένα ολοκληρωμένο και συγκροτημένο πρόγραμμα δράσης σε εθνικό επίπεδο για την καταπολέμηση της έμφυλης βίας δεν υπάρχουν τα απαραίτητα συγκριτικά στοιχεία με την ύπαρξη της έμφυλης βίας σε περιόδους προ κρίσης. Η καθημερινή επαφή μας όμως με γυναίκες που υφίστανται βία στις σχέσεις τους δείχνει ότι η έλλειψη θέσεων εργασίας αποτελεί βασικό εμπόδιο στην εγκατάλειψη της κακοποιητικής σχέσης. Συμφωνούμε ότι το φαινόμενο της έμφυλης βίας είναι πολυπαραγοντικό και με αυτή την έννοια η οικονομική κρίση μπορεί να παίζει το ρόλο της αλλά δεν είναι και ο μόνος παράγοντας που συντελεί στην ύπαρξη ή την αύξηση του φαινομένου. Τα έμφυλα στερεότυπα, η πατριαρχική δομή της κοινωνίας μας αλλά και η αύξηση της βίας γενικότερα αποτελούν επίσης παράγοντες που επηρεάζουν και το φαινόμενο αντίστοιχα της έμφυλης βίας.

Στο δεκαήμερο δράσης για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών επισκεφτήκατε το AthensCon με τη βιωματική δράση «Πνίξε τη Βία». Ποια ήταν η ανταπόκρισή του κόσμου; 

Το AthensCon είναι ένα φεστιβάλ comic μεταξύ άλλων. Η παρουσία μας εκεί, ανάμεσα στα περίπτερα με super ήρωες και comic σίγουρα ήταν κάτι που πολλοί από τους επισκέπτες δεν περίμεναν να δουν. Τα comic συχνά περιέχουν πολλή βία. Έτσι η δράση μας είχε ως στόχο αφενός να αντιδιαστείλει τη χρήση της βίας που γίνεται με συμβολικό τρόπο στα comic με τη χρήση  της βίας που δεν μπορεί να αποτελεί επιλογή στην πραγματική ζωή και αφετέρου να ενημερώσουμε για το δίκτυο των δομών που υπάρχει για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών. Η συμμετοχή μας στο AthensCon έγινε ύστερα από πρόσκληση της επιμελήτριας εκθέσεων Βέρας Καρτάλου, η οποία εμπνεύστηκε και την δράση “Πνίξε τη βία”. Ο κόσμος, ανεξαρτήτου φύλου, ανταποκρίθηκε με πολύ θετικό τρόπο στη δράση μας. Άλλωστε υπήρχε και μια διασκεδαστική διάσταση σε αυτή τη δράση όπου ο επισκέπτης έριχνε ένα χάρτινο βατραχάκι origami μέσα σε ενα ενυδρείο “πνίγοντας” με αυτόν τον τρόπο τη βία που μπορεί να έχει υποστεί και ο ίδιος ή ίδια.

This slideshow requires JavaScript.

Τι άλλες δράσεις περιλαμβάνει το δεκαήμερο δράσης που οργανώνετε με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας;

Από τις 14 έως και τις 25 Νοέμβρη υλοποιούνται μια σειρά από δράσεις ευαισθητοποίησης μικρών και μεγάλων στον Δήμο μας. Το παιδικό καλλιτεχνικό εργαστήρι αλλά και τα παιδιά που συμμετέχουν στο Πρόγραμμα Ρομά που επίσης υλοποιείται στην Δήμο, θα ζωγραφίσουν το μήνυμά τους ενάντια στην βία κατά των γυναικών σε σελιδοδείκτες, οι οποίοι στη συνέχεια θα μοιραστούν μέσω των δημοτικών δανειστικών βιβλιοθηκών σε δημότες που τις επισκέπτονται. Επίσης αφιερώσαμε κάποιες μέρες όπου ενημερώνουμε δημότες σε κεντρικά σημεία της πόλης, για το δίκτυο δομών και τη δράση τους (street work). Στις 25 Νοεμβρίου θα προβάλουμε στον Πολιτιστικό Κέντρο “Μελίνα Μερκούρη” την ταινία Μητριαρχία σε σκηνοθεσία Ν. Κορνήλιου και θα ακολουθήσει συζήτηση με τον σκηνοθέτη, τους συντελεστές της ταινίας και εκπρόσωπο της  Διοτίμα.  Όπως καταλαβαίνετε για να υλοποιηθούν όλες αυτές οι δράσεις, πέρα από τα στελέχη του Κέντρου, έχουν συμμετάσχει και βοηθήσει και πολλοί άλλοι εργαζόμενοι αλλά και αιρετοί του Δήμου Κερατσινίου-Δραπετσώνας. Είναι μια συντονισμένη προσπάθεια προς τον κοινό σκοπό της ευαισθητοποίησης των πολιτών για τα ζητήματα της έμφυλης βίας με τίτλο “Η Πόλη στοχεύει ενάντια στην Βία”.

Στην Ισπανία πραγματοποιήθηκε στις 7/11 μια από τις μεγαλύτερες πορείες κατά της έμφυλης βίας. Επίσης παρατηρείται στην Ισπανία μεγάλη κινητοποίηση στο θέμα αυτό αντίθετα με την Ελλάδα που ακόμα και σήμερα πολλές φορές αντιμετωπίζει π.χ. το φόνο κάποια γυναίκας ως έγκλημα πάθους. Κάποιο σχόλιο επί τούτου;

Είναι αλήθεια ότι η Ισπανία όπως και η Ιταλία είναι πρωτοπόρες στα ζητήματα αντιμετώπισης  της έμφυλης βίας. Έχουν οργανωμένες δομές που λειτουργούν εδώ και πολλά χρόνια. Βέβαια η κρίση έχει πλήξει πολύ αυτόν τον τομέα με αποτέλεσμα πολλές δομές να κινδυνεύουν με κλείσιμο και εκεί. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν ακόμα. Ζούμε το εξής παράδοξο: Η νομοθεσία που υπάρχει σε σχέση με την ενδοοικογενειακή βία είναι πιο μπροστά από τη νοοτροπία των ανθρώπων στη χώρα μας. Σίγουρα αν δεν αλλάξει και η νοοτροπία, τα στερεότυπα γύρω από το φύλο κ.λ.π. δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών.

 

Διαβάστε ακόμα

10ημερο για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών στο δήμο Κερατσινίου-Δραπετσώνας

 

Share

Μαδρίτη, 7 Νοέμβρη: Μια ιστορική συγκέντρωση ενάντια στην έμφυλη βία 

16

της Λίνας Φιλοπούλου

Μετά από μήνες προετοιμασίας, το περασμένο Σάββατο 7 Νοεμβρίου εκατοντάδες  χιλιάδες άνθρωποι απ’ όλη την Ισπανία, κυρίως γυναίκες, κατέκλεισαν με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση το κέντρο της Μαδρίτης για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην έμφυλη βία, στις περικοπές και την αναθεώρηση της νομοθεσίας κατά της έμφυλης βίας που προωθεί η κυβέρνηση και για να απαιτήσουν να θεωρηθεί κρατικό ζήτημα η ενδοοικογενειακή βία.

Από νωρίς το πρωί γυναίκες από τις Κανάριους και Βαλεαρίδες Νήσους, την Ανδαλουσία, τις Αστούριας και τη Χώρα των Βάσκων, από γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις, από συνδικάτα και πολιτικά κόμματα, που κατέφτασαν στη Μαδρίτη  με αεροπλάνα, λεωφορεία και τρένα, συγκεντρώθηκαν στην Paseo del Prado κρατώντας πανό και πλακάτ, τραγουδώντας και φωνάζοντας συνθήματα, όπως: «όχι στην τρομοκρατία της πατριαρχίας», «είναι δολοφόνοι, δεν είναι τρελοί», «δεν θέλω κομπλιμέντα, απαιτώ το σεβασμό σου», «ή με το σεξισμό ή με τον φεμινισμό», «δεν είναι πεθαμένες, είναι δολοφονημένες». Έξω από το Υπουργείο Υγείας, επίσης, πραγματοποιήθηκε δράση της οργάνωσης Γυναίκες με τα μαύρα, οι οποίες ξάπλωσαν πάνω στο δρόμο παριστάνοντας τα νεκρά γυναικεία σώματα εκείνων των γυναικών – μεταξύ των οποίων και πολλές ανήλικες – που σκοτώθηκαν από νυν ή πρώην συντρόφους τους το 2015, και ανάγνωσαν τα ονόματά τους.

Πριν ξεκινήσει η μεγάλη πορεία, η Angela Gonzalez, ο πρώην σύζυγος της οποίας δολοφόνησε την κόρη τους,  διάβασε το μανιφέστο της 7ης Νοέμβρη. «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε ούτε μία δολοφονία παραπάνω. Θέλουμε τα παιδιά μας ζωντανά, μας θέλουμε ζωντανές», είπε κλείνοντας.

Η ενθουσιώδης πορεία, η οποία ξεκινούσε από την Atocha, περνούσε από την Plaza de Cibeles και κατέληγε στην Plaza de España, είχε στην κεφαλή της γυναίκες επιζήσασες της έμφυλης βίας και εκπροσώπους του φεμινιστικού κινήματος. Οι γυναίκες δήμαρχοι της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης, Manuela Carmena και Ada Colau κατέβηκαν επίσης στο δρόμο, κρατώντας ένα από τα μεγάλα πανό. Στη Cibeles η πορεία έκανε μια πρώτη στάση, όπου η συλλογικότητα Generando Arte άφησε τεχνητά μωβ άνθη πάνω στο συντριβάνι. Φτάνοντας στην Gran Via οι γυναίκες καλούσαν κι άλλο κόσμο να συμμετάσχει στην πορεία. Ανάμεσα στις οργανώσεις που πήραν μέρος στην πορεία ήταν και ο Σύνδεσμος Ρομά Φεμινιστριών για τη Διαφορετικότητα. Η Aurora, μέλος της οργάνωσης, αναφέρει ότι και οι γυναίκες ρομά είναι θύματα της έμφυλης βίας και διεκδικούν κι αυτές ορατότητα.

Η δεύτερη στάση της πορείας πραγματοποιήθηκε στη γωνία της Gran Via και της οδού Montera. Εκεί μέλη του Φεμινιστικού Φοιτητικού Μπλοκ άνοιξαν ένα μαύρο πανί στο έδαφος και το γέμισαν με κρεμάστρες (σύμβολο για την άμβλωση) και κόκκινη μπογιά σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την τελευταία νομοθετική αλλαγή για την άμβλωση. Στην Plaza de Callao ενώθηκε με την πορεία μια ομάδα γυναικών, οι οποίες εκπροσωπούσαν τις επτά γυναίκες που ήταν για έβδομη ημέρα σε απεργία πείνας ενάντια τη βία κατά των γυναικών, στην πλατεία Puerta del Sol. Η πορεία κατέληξε στην Plaza de España, όπου όλες οι συμμετέχουσες και συμμετέχοντες κάθισαν οκλαδόν για να ακούσουν για δεύτερη φορά το μανιφέστο, αυτή τη φορά σε πολλές γλώσσες. Η εκδήλωση έκλεισε με τραγούδια με συμβολικό χαρακτήρα.

Ένας από τους στόχους αυτής της πορείας ήταν, επίσης, να κάνει ορατή την «κανονικότητα» της πολύμορφης βίας, γιατί η έμφυλη βία δεν εμφανίζεται μόνο στο πλαίσιο μιας σχέσης με έναν σύντροφο ή πρώην σύντροφο και στις σεξουαλικές επιθέσεις, αλλά και στις πολλές βίες που υφίστανται οι γυναίκες  στο χώρο εργασίας, στο κοινωνικό περιβάλλον, στις οικογενειακές σχέσεις, στη διαφήμιση και στα μέσα ενημέρωσης.

Ακολουθεί η μετάφραση από τα ισπανικά του Μανιφέστου της 7ης Νοέμβρη:

Το φεμινιστικό κίνημα καταγγέλλει ότι οι έμφυλες βίες αποτελούν την πιο βίαιη εκδήλωση της έμφυλης ανισότητας και επιφέρει την πιο σοβαρή παραβίαση των γυναικείων δικαιωμάτων που υφίστανται από την κοινωνία μας.

Από το 1995, 1378 γυναίκες έχουν σκοτωθεί από την πατριαρχική τρομοκρατία. Μέχρι στιγμής φέτος έχουν καταγραφεί 70 γυναικοκτονίες και άλλες δολοφονίες γυναικών από άντρες. Μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2015, 37 γυναίκες και 8 ανήλικες έχουν σκοτωθεί από τους συντρόφους, τους πατεράδες ή τους συντρόφους των μητέρων τους. Οι γυναίκες και τα παιδιά υποφέρουν από την πατριαρχική βία σε διάφορες μορφές. Αυτό όμως είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε υποστεί συστηματικές περικοπές στις συνολικές δημόσιες υπηρεσίες και έχουμε υποχωρήσει ως προς τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά μας δικαιώματα, στο δικαίωμα στην άμβλωση για τις μικρότερες από 16 και 17 ετών. Η πατριαρχική κουλτούρα μας κατηγορεί, ενώ η κοινωνία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι δημόσιες αρχές κάνουν τα στραβά μάτια στους αντιφεμινιστικούς μύθους και στο μισογυνισμό.

Το φεμινιστικό κίνημα πιστεύει ότι η βία που υφιστάμεθα σε διαφορετικά περιβάλλοντα λαμβάνει χώρα σε μια κοινωνία που ανέχεται την ανισότητα και υπονομεύει την αξιοπιστία και το κύρος των γυναικών. Η πατριαρχία τροφοδοτεί την απαξίωσή μας, την αντικειμενοποίηση των σωμάτων μας και την έλλειψη σεβασμού για τις αποφάσεις μας. Επίσης, αυτές οι επιθετικότητες δεν μπορούν να διαχωριστούν από εκείνες που υφίστανται όσοι άνθρωποι δεν πληρούν τα κριτήρια της  ηγεμονικής αρρενωπότητας.

Ως εκ τούτου το φεμινιστικό κίνημα απευθύνει κάλεσμα για μια πορεία ενάντια στις έμφυλες βίες στις 7 Νοεμβρίου, για να απαιτήσει:

  • η καταπολέμηση της πατριαρχικής τρομοκρατίας να γίνει κρατικό ζήτημα.
  • την επέκταση και εφαρμογή της σύμβασης της Κωνσταντινούπολης και τη συμμόρφωση με τις συστάσεις της σύμβασης CEDAW και τη μεταρρύθμιση του νόμου 1/2004, έτσι ώστε να αντανακλώνται όλες οι μορφές της βίας κατά των γυναικών.
  • ολόκληρη η κοινωνία, οι οργανισμοί και οι αρχές της να συμμετέχουν σε αυτόν τον αγώνα.
  • ο αγώνας και οι πόροι να μην περιλαμβάνουν μόνο τη βία που ασκείται από τους συντρόφους ή πρώην συντρόφους, αλλά και τη σεξουαλική κακοποίηση, τη σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας, την εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση / εργασία των γυναικών και των κοριτσιών, καθώς και όλα τα είδη της πατριαρχικής βίας.
  • η κυβέρνηση να δεσμευτεί πραγματικά, σε όλα τα επίπεδα, για την πρόληψη και την εξάλειψη της αντρικής βίας, καθώς και για τη βοήθεια και αποκατάσταση για όλες τις γυναίκες που εκτίθενται σε βία, ανεξάρτητα από την εργασιακή κατάσταση, στην οποία βρίσκονται.
  • να δίνεται έμφαση στην προστασία των γυναικών που έχουν υποστεί βία, επιτρέποντας διάφορες διεξόδους που αφορούν μια βιοτική, οικονομική και κοινωνική ανάκαμψη για αυτές και τα παιδιά τους.
  • η πρόληψη να καταστεί πολιτική προτεραιότητα, που θα περιλαμβάνει ένα σύστημα μικτής εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα και ειδική εκπαίδευση του επαγγελματικού προσωπικού που εμπλέκεται στη διαδικασία, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην πολιτιστική παραγωγή και στην κοινωνία των πολιτών στον αγώνα για την καταπολέμηση της αντρικής βίας.
  • τη δέσμευση των μέσων ενημέρωσης να εφιστούν επαρκώς την προσοχή τους στα διαφορετικά είδη ανδρικής βίας, να την καθιστούν ορατή, αποφεύγοντας το νοσηρό εντυπωσιασμό, και να μην  χρησιμοποιούν σεξιστική γλώσσα και εικόνες.
  • την αφαίρεση του δικαιώματος της κοινής επιμέλειας και της επίσκεψης των παιδιών σε καταδικασθέντες δράστες, την ανάκληση και την αποτροπή της επιμέλειας σε καταδικασθέντες πατεράδες.

Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι η ανδρική βία σκοτώνει και κάνει αδύνατη την απαιτούμενη συνύπαρξη σε μια δημοκρατία.

Είμαστε εδώ παρούσες για να ζητήσουμε από κάθε άτομο, από κάθε αρχή, από κάθε πολιτικό κόμμα και από κάθε κυβέρνηση να μην γίνουν συνένοχοι σε αυτή την κτηνωδία.

Το μισό της ανθρωπότητας πρέπει να συνεχίσει να ζει, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε ούτε μία δολοφονία παραπάνω.

Μας θέλουμε ζωντανές!

Φτάνει πια!

This slideshow requires JavaScript.

Share

Οργανισμοί αρωγής κατηγορούνται για απόκρυψη σεξουαλικών επιθέσεων σε γυναίκες εργαζόμενες

guardianΓυναίκες κουβαλούν τσουβάλια με καλαμπόκι κατά τη διάρκεια μιας διανομής φαγητού σε πρόσφυγες στην πρωτεύουσα του Νότιου Σουδάν, Τζούμπα. Φωτογραφία: Samir Bol/AFP/Getty Images

των Sandra Laville και Anna Leach

Γυναίκες εργαζόμενες μιλάνε δημόσια για σεξουαλικές επιθέσεις που δέχθηκαν από συναδέλφους τους και κατηγορούν μικρές και μεγάλες σε μέγεθος Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) για την αποτυχία τους να τις προστατέψουν

Σύμφωνα με μαρτυρίες που συγκέντρωσε η εφημερίδα Guardian, γυναίκες εργαζόμενες σε διεθνείς οργανισμούς αρωγής αντιμετωπίζουν μία κρυμμένη απειλή σεξουαλικής παρενόχλησης και βίας, την οποία οι εργοδότες τους είτε αγνοούν συστηματικά είτε αποκρύπτουν.

Παρότι δεν υπάρχουν ακριβή στατιστικά στοιχεία αναφορικά με το μέγεθος του προβλήματος των σεξουαλικών επιθέσεων στον συγκεκριμένο κλάδο, εργαζόμενοι ανθρωπιστικών οργανώσεων από όλο τον κόσμο αναφέρουν ότι η σεξουαλική κακοποίηση είναι ένα κακό που περνάει απαρατήρητο αλλά αυξάνεται συνεχώς και θα πρέπει να αντιμετωπιστεί στην κορυφή της ιεραρχίας των οργανώσεων αυτών.

Γυναίκες που μίλησαν στην εφημερίδα Guardian αναφέρουν ότι πολλοί οργανισμοί, είτε πρόκειται για μεγάλους διεθνείς οργανισμούς συμπεριλαμβανομένων των οργανισμών των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) είτε πρόκειται για μικρές φιλανθρωπικές οργανώσεις, δεν προστατεύουν και δεν στηρίζουν τις εργαζόμενες από τη σεξουαλική κακοποίηση. Τα θύματα που αποφασίζουν να μιλήσουν συχνά χαρακτηρίζονται ως ταραξίες.

Μία αμερικανίδα εργαζόμενη αφού βιάστηκε από συνάδελφό της σε μία τοπική ΜΚΟ την περίοδο που εργαζόταν στο Νότιο Σουδάν, απολύθηκε από την εργοδότρια οργάνωση για την οποία δούλευε, παράρτημα του Κέντρου Κάρτερ στην Ατλάντα.

«Δεν υπήρξε καθόλου δικαιοσύνη και δεν έλαβα καθόλου υποστήριξη» αναφέρει η Pierce (ψευδώνυμο). «Δεν με ρώτησαν ούτε αν είμαι καλά, ούτε αν χρειάζομαι ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Επειδή συνέχισα να μιλάω για το περιστατικό καθώς και για την αποτυχία της οργάνωσής μου να ανταπεξέλθει στη βασική υποχρέωσή της που είναι να φροντίζει το προσωπικό της, απολύθηκα».

Από την πλευρά του, το Κέντρο Κάρτερ επιμένει ότι υποστήριξε την Pierce, αναφέροντας: «Της παρήχθη ιατρική φροντίδα καθώς και ενθάρρυνση να  ζητήσει εξειδικευμένη βοήθεια». Αναφορικά με την απόλυσή της, η οργάνωση αρνήθηκε να τοποθετηθεί επικαλούμενη την ανάγκη διατήρησης του απορρήτου, όπως αρμόζει σε αντίστοιχες περιπτώσεις.

Το Ινστιτούτο Headington στην Καλιφόρνια, εξειδικευμένο κέντρο στην παροχή ψυχολογικής υποστήριξης σε εργαζόμενους ανθρωπιστικής βοήθειας, έχει ξεκινήσει να ερευνά το ζήτημα της σεξουαλικής βίας στις ΜΚΟ, προκειμένου να αξιολογήσει το μέγεθος του προβλήματος. Η Alicia Jones, βοηθός διευθυντή, αναφέρει: «Κανένας δεν γνωρίζει αρκετά για το θέμα. Οι πιο πολλές περιπτώσεις ούτε καν αναφέρονται. Στο εσωτερικό των ΜΚΟ αναφέρονται διάφορα περιστατικά αλλά οι προϊστάμενοι, για μία σειρά λόγων, επιλέγουν να μην τα αναφέρουν επίσημα.

«Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου το 1% των εργαζομένων ή και παραπάνω (5.000 – 10.000 άτομα) βιώνουν μία σχετική εμπειρία κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής τους ζωής. Είναι κάτι που φοβούνται όλοι οι εργαζόμενοι, ακόμα και αν δεν το λένε, γυναίκες και άντρες, πρόκειται για το χειρότερο σενάριο στο μυαλό όλων.

Η ειδικός σε θέματα ανθρωπιστικής ασφάλειας Christina Wille αναφέρει: «Δυστυχώς δεν υπάρχουν συστηματικά στοιχεία για τη σεξουαλική βία … σπάνια αναφέρονται μέσω των υφιστάμενων καναλιών επικοινωνίας για την υποβολή περιστατικών αναφορικά με θέματα ανθρωπιστικής ασφάλειας. Στοιχεία αναφορικά με τις μορφές βίας καθώς και το πώς και που συμβαίνουν θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμα καθώς θα έριχναν φως σε ένα θέμα που όλοι φαίνεται να κουκουλώνουν.

Στη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων, το Κίνημα για τα Διεθνή Δικαιώματα των Γυναικών, με έδρα τον Καναδά, προσπάθησε να ποσοτικοποιήσει το πρόβλημα της σεξουαλικής βίας και της σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο των ΜΚΟ, μέσω εξειδικευμένης έρευνας. Στο πλαίσιο της συγκεκριμένης έρευνας, τα άτομα που συμμετείχαν κλήθηκαν να αποκαλύψουν τις εμπειρίες τους αναφορικά με τη σεξουαλική παρενόχληση και τη σεξουαλική βία στο χώρο εργασίας τους. Ενώ αρχικά ανταποκρίθηκαν 1.000 άτομα, στην πλειοψηφία τους γυναίκες, ο βαθμός ανταπόκρισης πολύ γρήγορα μειώθηκε κάτι που οι συντελεστές της έρευνας θεωρούν ότι είναι αποτέλεσμα φόβου για τις επακόλουθες συνέπειες της απόφασης να μιλήσουν δημόσια.

Η Megan Nobert αποκάλυψε δημόσια ότι συνεργάτης της σε βάση των ΗΕ στο Νότιο Σουδάν την νάρκωσε και τη βίασε. Η Megan που ήταν συνεργάτρια στην έρευνα που διεξήγαγε  το Κίνημα για τα Διεθνή Δικαιώματα των Γυναικών ανέφερε ότι από τις γυναίκες που συμμετείχαν επίσημα στην έρευνα, πολλές ήρθαν σε επαφή μαζί της και ανεπίσημα προκειμένου να μοιραστούν σχετικές εμπειρίες. Σύμφωνα με την άποψη της Megan Nobert οι άνθρωποι φοβούνται να αναφέρουν επίσημα περιστατικά σεξουαλικής επίθεσης και σεξουαλικής παρενόχλησης αφενός από φόβο για πιθανές αρνητικές συνέπειες, αφετέρου λόγω της έλλειψης υποστήριξης στο εσωτερικό των οργανώσεων. Η συνήθης αντίδραση των οργανισμών είναι «Κουκουλώστε το. Είναι κάτι αναμενόμενο ακόμα και από συναδέλφους σας». Η Megan αναφέρει ότι «υπάρχουν διευθύνοντες σύμβουλοι, διευθυντές χωρών και στελέχη που έχουν ακριβώς αυτή την αντίδραση. Ο χώρος της ανθρωπιστικής βοήθειας είναι ανδροκρατούμενος. Σε επίπεδο χώρας, οι περισσότεροι διευθυντές είναι άντρες. Καταρχήν θα πρέπει να υπάρξει αναγνώριση του προβλήματος. Το πρώτο βήμα θα πρέπει να είναι ο αποστιγματισμός. Να βγούμε δημόσια και να μιλήσουμε για το πρόβλημα της σεξουαλικής βίας στους οργανισμούς ανθρωπιστικής βοήθειας».

Σύμφωνα με ανώτερη πηγή στο εσωτερικό της Διεθνούς Επιτροπής Διάσωσης στο παράρτημα της Νέας Υόρκης που διευθύνεται από τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Βρετανίας David Miliband, οι πολιτικές της Επιτροπής αναφορικά με το πρόβλημα της σεξουαλικής βίας είναι απόλυτα ανεπαρκείς . «Έχω δει την αντίδραση της οργάνωσης σε όλο το φάσμα της σεξουαλικής παρενόχλησης και της σεξουαλικής βίας, συμπεριλαμβανομένου και του βιασμού… αν προσωπικά έπεφτα θύμα βιασμού στο πλαίσιο αποστολής μου σε κάποια χώρα δεν θα το ανέφερα στην οργάνωσή μου». «Αν μιλούσα θα χαρακτηριζόμουνα αυτόματα ως ταραξίας φεμινίστρια. Στο κλαμπ των ισχυρών  αγοριών, οι θέσεις εργασίας μας εξαρτώνται από τη φήμη μας. Είναι βαθιά ειρωνικό. Στο μυαλό των ανθρώπων υπάρχει τόση μυθολογία για τον «ηρωισμό» των εργαζομένων στο χώρο της ανθρωπιστικής βοήθειας, άνθρωποι που εργάζονται σε εμπόλεμες ζώνες σε περιοχές συγκρούσεων… στην πραγματικότητα, για τις γυναίκες, οι κίνδυνοι σε αυτά τα περιβάλλοντα είναι συχνά πολύ λιγότεροι σε σύγκριση με τους άντρες». Σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι οργανώσεις πρέπει να αναλάβουν τις υποχρεώσεις τους και να παρέχουν στα θύματα ασφαλέστερους τρόπους για να καταγγέλλουν τις επιθέσεις. Θα πρέπει επίσης να υπάρξει καλύτερη εκπαίδευση του προσωπικού σχετικά με το πώς να χειρίζεται ανάλογα περιστατικά και πώς να υποστηρίζει τα θύματα. «Πρέπει να ‘κάνουμε το σωστό’ προστατεύοντας την αξιοπρέπεια, τις επιλογές και την εμπιστευτικότητα των θυμάτων καθ’ όλη τη διαδικασία». «Πρέπει να αποτρέψουμε  τους δράστες από το να μετακινούνται απλά από οργάνωση σε οργάνωση».

Σύμφωνα με εκπρόσωπο της Διεθνούς Επιτροπής Διάσωσης, η οργάνωση έχει συγκεκριμένες διαδικασίες τόσο για την καταγραφή περιστατικών ανάρμοστης συμπεριφοράς όσο και για την στήριξη του προσωπικού σε περίπτωση κακομεταχείρισης.

«Η Διεθνής Επιτροπή Διάσωσης λαμβάνει πολύ σοβαρά οποιουσδήποτε ισχυρισμούς σε σχέση με την κακομεταχείριση του προσωπικού. Υπάρχει συγκεκριμένη διαδικασία για την παρακολούθηση τυχόν καταγγελιών ακόμα και ανώνυμων και το προσωπικό ενημερώνεται για το πώς να προχωρήσει σε σχετική αναφορά. Καταγγελίες μπορούν να γίνουν και μέσω τρίτων (κατά προτίμηση ανώνυμα) μία υπηρεσία που είναι διαθέσιμη παγκοσμίως.

Μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

Πηγή: Guardian

 

Share

The REDress Project: ένα έργο για τις εξαφανισμένες ή δολοφονημένες αυτόχθονες γυναίκες του Καναδά

red-dress-calgary-805x450

του Λευτέρη Βασιλόπουλου

Μία καλλιτέχνιδα ζητά από τους Καναδούς να συμμετάσχουν στην ολοήμερη τοποθέτηση σε διάφορα σημεία κόκκινων φορεμάτων ως οπτική υπενθύμιση των εξαφανισμένων ή δολοφονημένων Αβοριγίνων γυναικών.

Η Τζέιμι Μπλακ δημιούργησε το The REDress Project 5 χρόνια πριν. Μαζεύει κόκκινα φορέματα από την κοινότητα και τα τοποθετεί δημόσια, από Πανεπιστημιακούς χώρους μέχρι και το Μουσείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ώστε να αντιπροσωπεύουν και να τονίζουν την απουσία αυτών των γυναικών.

Περίπου 1.200 Αβορίγινες γυναίκες έχουν είτε δολοφονηθεί είτε εξαφανιστεί τα τελευταία 30 χρόνια στον Καναδά, ενώ μόνο για το 2014 ο αριθμός τους έφτασε στις 225.

Στις 4 Οκτωβρίου η Μπλακ ζήτησε από τις γυναίκες να δωρίσουν ένα κόκκινο φόρεμα στο πρόγραμμα ή να το κρεμάσουν έξω από το σπίτι τους και πολλές έχουν ανταποκριθεί ήδη.

Μέσα από αυτές τις «εγκαταστάσεις» ελπίζει να τραβήξει το ενδιαφέρον πάνω στην έμφυλη και σεξιστική φύση των βίαιων εγκλημάτων κατά των αυτοχθόνων γυναικών, αλλά και «να αφυπνίσει μια παρουσία διαμέσου του στιγματισμού της απουσίας.»

Οι περισσότεροι κάτοικοι όταν βλέπουν τα φορέματα αναζητούν το νόημα τους και όταν το μαθαίνουν σοκάρονται. Δεν μπορούν να πιστέψουν ότι λίγα μέτρα μακριά από εκεί που κρέμεται το εκάστοτε κόκκινο φόρεμα, έχει βρεθεί το άψυχο σώμα μιας αυτόχθονης γυναίκας ή ότι «τέτοια πράγματα συμβαίνουν στην πόλη τους».

Η έλλειψη πληροφόρησης γενικά πάνω στους «πρώτους» κάτοικους του Καναδά είναι άλλωστε χαρακτηριστικών και αυτών των εποίκων.

Περισσότερα για το έργο της Τζέιμι Μπλακ βρίσκετε εδώ: The REDress Project

Πηγή: hitandrun

This slideshow requires JavaScript.

Διαβάστε ακόμα

Κόκκινα παπούτσια ενάντια στη βία κατά των γυναικών

.

Share

Η ελπίδα έρχεται;;;

ομοφοβια σκοτωνει

Είμαι ομοφυλόφιλος, 22 ετών, φοιτητής ΑΕΙ και θα ήθελα να διατηρήσω την ανωνυμία μου.

Το πρωί της Κυριακής (2/8/2015) έπεσα θύμα μιας ομοφοβικής επίθεσης δίχως προηγούμενο. Περί τις 6 τα ξημερώματα βρισκόμουν με τον σύντροφό μου στην ευρύτερη περιοχή της οδού Βαλαωρίτου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης (περιοχή στην οποία συχνάζει καθημερινά πολύς κόσμος και στην οποία στεγάζονται δύο από τα μπαρ που είναι φιλικά προς την ΛΟΑΤ κοινότητα). Κατά τη διάρκεια της νύχτας δεν δίστασα να αγκαλιάσω και να φιλήσω τον άνθρωπο που αγαπώ και αυτό ώθησε δύο αγνώστους στο να μας επιτεθούν με τον πιο βίαιο τρόπο.

Στο δρόμο της επιστροφής, επί της οδού Λέοντος Σοφού δύο άτομα πιθανότατα ελληνικής καταγωγής και ηλικίας μεταξύ 25-28, πριν καν αντιληφθώ την παρουσία τους, με άρπαξαν με κεφαλοκλείδωμα από πίσω και μου αφαίρεσαν το κινητό τηλέφωνο.  Φυσικά ο στόχος των δραστών δεν ήταν μόνο η κλοπή και έτσι συνέχισαν να με χτυπούν. Με ρίξανε στο πάτωμα με δύναμη και συνέχισαν με κλωτσιές και γροθιές ενώ την ίδια ώρα με αποκαλούσαν «πουσ**ρα». Η λεκτική βία συνεχίστηκε και σειρά έδωσε στις απειλές την ώρα που μου πίεζαν το κεφάλι στο πεζοδρόμιο σφίγγοντάς μου το λαιμό. Με επιμονή ο ένας εκ των δύο δραστών με ρωτούσε για το ποια είναι η σχέση μου με τον φίλο μου και συνέχισε λέγοντας πως μας είδε να φιλιόμαστε. Η απάντησή μου πυροδότησε ένα βίαιο ξέσπασμα σωματικής και λεκτικής βίας πάνω μου. Ενώ πλειστάκις επαναλάμβαναν την απειλή: «Άμα σας ξαναδούμε να φιλιέστε θα σας σκοτώσουμε». Οι δράστες παράλληλα με το δικό μου ξυλοδαρμό χτύπησαν άγρια και τον σύντροφό μου πριν να τον κυνηγήσουν και έπειτα να τραπούν σε φυγή.

Αμέσως, σπεύσαμε στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα, όπου και καταγγείλαμε το περιστατικό. Όπως και την εντυπωσιακή «άνεση» από την πλευρά των δραστών, οι οποίοι δρούσαν ανενόχλητοι επί πέντε λεπτά διατηρώντας παράλληλα τα πρόσωπά τους παντελώς ακάλυπτα, παρά το γεγονός ότι είχε ήδη ξημερώσει. Αργότερα στο νοσοκομείο οι γιατροί εντόπισαν πληθώρα από μώλωπες και κακώσεις και πρότειναν την άμεση εισαγωγή και των δυο μας στο νοσοκομείο.

Σήμερα το μόνο συναίσθημα που με κυριεύει είναι ο φόβος. Φοβάμαι για τη ζωή μου. Χθες γλίτωσα με μόνο μερικούς μώλωπες. Θα έχω και αύριο την ίδια τύχη; Στη θέση μου θα μπορούσε να βρίσκεται οποιοσδήποτε γεννήθηκε διαφορετικός όπως κι εγώ. Και οι θύτες πιθανότατα θα μείνουν για πάντα άγνωστοι.

Καθόλου άγνωστοι όμως δεν είναι αυτοί που οδηγούν τη χώρα μας σε αυτή τη λυπηρή κατάσταση…Δεν είναι μόνον δύο,  μα πάρα πολλοί  αυτοί που σήκωσαν χέρι πάνω μου την περασμένη Κυριακή. Έχουν όνομα και επίθετο και την παρρησία να εκφράζουν κάθε στιγμή το μίσος  τους για μένα.  Άνθρωποι, κόμματα και φορείς όπως κληρικοί και φανατισμένοι οπαδοί της Ορθόδοξης Εκκλησίας, δημοσιογράφοι, σύσσωμα το ΚΚΕ και η Χ.Α., μέρος της Ελληνικής Αστυνομίας  και του στρατού, διάφοροι εκφραστές και πολιτικοί όλων των κομμάτων της Ελληνικής Βουλής, ακόμη και αυτού που έχει να υψώσει τη σημαία των δικαιωμάτων μου από την εκλογική του νίκη, και κάθε άλλη συντηρητική φωνή που εχθρεύεται την αγάπη και αποζητά, πάση θυσία, τον αποκλεισμό μου από την κοινωνία, τον κατακερματισμό των δικαιωμάτων μου και την οριστική καταδίκη μου στο φόβο και την ανασφάλεια.

Η Ελλάδα μου κόβει κάθε μέρα τα φτερά και την όρεξή μου για ζωή, τώρα μου απαγορεύει να αγαπήσω και να αγαπηθώ. Και αναγκάζομαι για ακόμη μια φορά να πληρώσω εγώ τις επιλογές των άλλων. Εκείνων που πρεσβεύουν τη μισαλλοδοξία και τον ρατσισμό, που όπλισαν τα χέρια της εγκληματικής ακροδεξιάς και καταδικάζουν καθημερινά μια ολόκληρη χώρα στη βία και τον φασισμό. Τα χέρια που βιαιοπράγησαν επάνω μου σήμερα είναι τα δικά τους.

 

Share

Πρώτη φορά Αριστερά, δεύτερη φορά Στάλιν

πανο

Στις 29 Ιουνίου ημέρα Δευτέρα συνέβη κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του κινηματικού-ριζοσπαστικού ή όπως αλλιώς θέλετε, χώρου της Ξάνθης. Άλλωστε οι λέξεις πολλές φορές μέσα στην ανθρώπινη ιστορία έχασαν  και εξακολουθούν να χάνουν την αξία τους και το σημασιακό τους μάγμα. Το γιγαντοπανό που κρέμασε η Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και την έμφυλη βία στην εξωτερική όψη του αναγνωστηρίου του Δ.Π.Θ και αφορούσε την ανάδειξη και την καταγγελία δεκάδων περιστατικών βιασμών στην Ξάνθη,  καθώς  και την επιθετική μας διάθεση απέναντι στην κουλτούρα του βιασμού, μιας και για εμάς τουλάχιστον, η έμφυλη βία, αποτελεί κεντρική και αυτόνομη κοινωνική σχέση σε όλο το εύρος του ιστορικού χρόνου,  κατέβηκε με πρωτοβουλία μελών της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ξάνθης. Στην θέση του αναρτήθηκε ένα άλλο πανό, στα πλαίσια της καμπάνιας για την στήριξη του «όχι» από τα μέλη της συγκεκριμένης νεολαίας. Το πανό της συνέλευσής μας μεταφέρθηκε στο στέκι τους, το kardelen. Όταν μέλος της συνέλευσης πήγε να το πάρει πίσω, οι δημοκράτες ακτιβιστές  και υπερασπιστές μιας δικαιότερης κοινωνίας της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του είπανε πως το κατέβασαν προσωρινά, για ένα πενθήμερο και μέχρι να τελειώσει η καμπάνια από την μεριά τους,  για την στήριξη του «όχι» στο δημοψήφισμα. Μετά θα μας το επέστρεφαν. «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Όντως η Δημοκρατία δεν έχει διλήμματα!

Φαίνεται βέβαια  πως πέσαμε πάνω σε μια  άσχημη, για εμάς τουλάχιστον, πολιτική συγκυρία και όταν λέμε «εμάς», δεν υπονοούμε τίποτα άλλο παρά τον δικό μας χώρο ιδεών. Ή αλλιώς, η έμπνευσή μας πήγε και τράκαρε και χωροθετικά ακόμη αν το προτιμάτε, πάνω σε μία εξεγερσιακή στιγμή της ένδοξης ελληνικής κοινωνίας και μάλιστα του πιο πατριωτικά συνειδητοποιημένου της κομματιού. Αυτού της αριστεράς. Κομματιού πάντα διακριτού μέσα στην κοινωνική και πολιτική κονίστρα, που αδυνατεί να αντιληφτεί τον εαυτό του έξω από το πατριωτικό και εθνικό συγκείμενο. Ιστορικός θεματοφύλακας της εθνικής ενότητας και των συμφερόντων της. Που πάντα πιστό στις αρχέγονες και αδιαπραγμάτευτες δημοκρατικές παραδόσεις του, με έντονες πινελιές αμεσοδημοκρατίας και αντιιεραρχίας τα τελευταία χρόνια, ιεράρχησε το ζήτημα του δημοψηφίσματος σαν πιο σπουδαίο, παίρνοντας έτσι την «πρωτοβουλία», πάντα από μόνο του, και σε συστοιχία με την επαναστατική του συνείδηση, ηθική και προοπτική,  να κατεβάσει το πανό μας και στην θέση του να τοποθετήσει ένα δικό του για να στηρίξει την καμπάνια του «όχι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Ένα «όχι» των Ελλήνων, όπως αρέσκονται να λένε μεταξύ τους, που θα γίνει ο πυροκροτητής και το εφαλτήριο για περισσότερη δημοκρατία εντός της Ευρώπης. Ολοκληρωτικός ακτιβισμός, εθνικισμός, σιχασιά ή και όλα μαζί; Αποκαΐδια της Δημοκρατίας που ευαγγελίζονται ή ράκη αυτής, που ιεραρχώντας για άλλη μία φορά σκοπούς και μέσα, υποτάσσουν τον πρώτο (σκοπό), στον δεύτερο (μέσο); Πρακτική, εκτίμηση και τροφός πολύ σκοτεινών στιγμών στην διάρκεια και εντός της ανθρώπινης ιστορικής περιπέτειας.

Αυτή η επιλογή τους βέβαια, δεν αποτελεί κάποια έκπληξη. Τουλάχιστον σε όσες/ους ασχολούνται με ζητήματα έμφυλης βίας και έμφυλων διαχωρισμών. Η στάση της ελληνικής κοινωνίας και της αριστεράς που της αναλογεί και όχι μόνο, είναι παλιά και γνωστή σε τέτοιου είδους ζητήματα. Έτσι και τα μέλη της Νεολαίας Σύριζα Ξάνθης δεν αποτελούν κάποιου είδους εξαίρεση από τις άλλες κομματολάγνες και εξουσιομανείς φοιτητικές παρατάξεις. Ενώ έχουν βιαστεί φοιτήτριες μέσα στη χρονιά, έχουν συνωμοτήσει με τη συγκαλυπτική και σεξιστική τοπική κοινωνία τηρώντας την ίδια συναινετική στάση στους βιασμούς.

Για  όλους αυτούς λοιπόν, αυτά είναι ζητήματα δευτερεύοντα. Λύση υπάρχει. Και όρεξη ταυτοχρόνως. Και έμπνευση επίσης. Ιεράρχηση, υποβάθμιση και τέλος αποσιώπηση. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε. Πρωτεύει ο όχλος και οι ενοράσεις του. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως αν και αποτελούμε μια νεοπαγή συνέλευση, προλάβαμε να δούμε να κατεβαίνει πανό μας μέσα στην πόλη καθώς και άλλη μία φορά συστηματικά και στοχευμένα οι αφίσες μας. Είτε από μπράβους είτε από αριστερούς.

Υ.Γ.  Το πανό της συνέλευσής  μας υπολογίζουμε ότι κατέβηκε γύρω στις 9 το βράδυ της Δευτέρας. Το ίδιο βράδυ πράξαμε το αυτονόητο. Το πανό της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α αποκαθηλώθηκε με την σειρά του. Στο μεσοδιάστημα και μέχρι να ξανατοποθετήσουμε το πανό της συνέλευσης  μας, ανέβηκε νέο, στο ίδιο σημείο από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Το βράδυ της Πέμπτης 2 Ιουλίου κατεβάσαμε εκ νέου και το δεύτερο πανό τοποθετώντας αυτό της συνέλευσης μας. Πράξαμε αυτό που ήδη ορίσαμε σαν το αυτονόητο για εμάς. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Παλεύοντας κάθε στιγμή να συστοιχηθούμε  με ό,τι ορίζουμε και ό,τι ορίζει το πολιτικό και ηθικό αξιακό μας σύστημα. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη, στο δημόσιο χώρο και όχι εν κρυπτώ.

Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και την έμφυλη βία

22 Ιουλίου 2015

 

Διαβάστε ακόμα

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

 

Share