Subscribe via RSS Feed

Tag: "έμφυλη βία"

Καταγγελία για περιστατικό έμφυλης βίας στη Θεσσαλονίκη

take back the night

Το βράδυ της Τετάρτης 24/06 καθόμασταν στον πεζόδρομο της Ικτίνου. Είδαμε μία παρέα να μας κοιτάει με περίεργο τρόπο και μετά από λίγο έκατσαν δίπλα μας, ανάμεσα σε εμάς και μία άλλη παρέα δύο ατόμων.

Είδαμε τον έναν να ενοχλεί τη μία κοπέλα από τη δίπλα παρέα και μετά από σύντομο χρονικό διάστημα να γυρνάει πίσω στη δική του και να αρχίζει να μιλάει για τη «μουνάρα» που κάθεται δίπλα (εννοώντας την κοπέλα από την δική μας παρέα που κοίταζαν και προηγουμένως). Η κοπέλα στην αρχή τους αγνόησε, και στη συνέχεια τους ζήτησε ευγενικά να σταματήσουν να το λένε αυτό γιατί είναι ενοχλητικό. Αυτοί αφού συνέχισαν για λίγο τελικά κατέληξαν να της λένε (κατά λέξη) πως «ένα κομπλιμέντο σου κάναμε, ευχαριστώ θα έπρεπε να λες» και πως «δεν είναι κακό να σε λέμε μουνάρα», ενώ στο αγόρι από την παρέα της που την υπερασπίστηκε απάντησαν ένα «μόνο αν είναι αδερφή σου ή γκόμενά σου θα σταματήσω».

Ο ένας από την παρέα έφυγε και επέστρεψε μετά από λίγο με άλλους δύο κάγκουρες. Τον βλέπαμε να δείχνει προς το μέρος μας και λίγες στιγμές μετά ο ένας κάγκουρας χώθηκε στην παρεα και απευθυνόμενος στην κοπελα που ειχε παρενοχληθει και προηγουμενως, αγνοώντας τις αντιδράσεις μας, και με προφανή χρήση του εξουσιαστικού του προνομίου, της επανέλαβε «κοπελιά ήρθα να σου πω ότι είσαι μουνάρα». Του ζητήσαμε και πάλι να φύγει, στην αρχή με ήρεμο τρόπο και στη συνέχεια, καθώς όλο αυτό κατέληξε να κλιμακώνεται, υπερασπιστήκαμε το δικαίωμά μας να υπάρχουμε ανενόχλητες στον δημόσιο χώρο με την απειλή βίας.

Το περιστατικό κατέληξε σε συμπλοκή και μετά από αυτό εγκαταλείψαμε το χώρο. Μάθαμε αργότερα πως ο ένας από τους τύπους απείλησε με «σφάξιμο» τα θύματα της έμφυλης επεκτατικότητάς του μπροστά σε όλο τον κόσμο που παρακολούθησε το περιστατικό. Αυτήν την απειλή δεν θα την αφήσουμε να περάσει έτσι. Είμαστε έτοιμες να διεκδικήσουμε τον χώρο που θα έπρεπε να μας ανήκει, τον χώρο που στερούμαστε.

Η ιδέα της κτήσης ενός γυναικείου σώματος, του σεβασμού μεταξύ των «αρσενικών ιδιοκτητών», του δικαιώματος να απευθύνεσαι με χυδαίο τρόπο σε κάποι@ στο δημόσιο χώρο απλώς και μόνο επειδή θέλεις, και της οφειλής της γυναίκας να απαντάει και να νιώθει πως την τιμάνε αυτά τα σχόλια, όλα αυτά τα σιχαμερά σκατά που γεννάει και αναπαράγει η πατριαρχία τα είδαμε να αναπαράγονται στον λόγο και την συμπεριφορά τους. Το ανδρικό προνόμιο δημιουργεί τις προϋποθέσεις για όλα αυτά τα οποία νιώσαμε να μας απειλούν εκείνο το βράδυ και στο ανδρικό προνόμιο θα στοχεύσουμε όλες τις επιθέσεις μας από εδώ και πέρα.

Από την άλλη το συγκεκριμένο περιστατικό, παρ’ όλο που ήταν προσωπικό, δεν μπορούμε να το δούμε ως κάτι μεμονωμένο. Πιο πολύ μοιάζει με ένα κομμάτι του παζλ που έρχεται να προστεθεί στα υπερβολικά πολλά περιστατικά έμφυλης βίας που συνέβησαν τον τελευταίο καιρό στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Άγριες επιθέσεις, απόπειρες βιασμού, λεκτική και σωματική παρενόχληση στους δρόμους, στα λεωφορεία, στις εισόδους των πολυκατοικιών μας, στα σπίτια μας, σε όλη μας τη ζωή. Στη διάχυτη ματσίλα απαντάμε ενωμένες, και δε δεχόμαστε καμία πειθάρχηση των σωμάτων μας. Προστατεύουμε τις εαυτές μας, η μία την άλλη, κρατάμε τις γειτονιές μας καθαρές από φασίστες και βιαστές.

ΣΕΞΙΣΤΕΣ ΔΕ ΣΑΣ ΦΟΒΟΜΑΣΤΕ

ΣΑΣ ΨΑΧΝΟΥΜΕ

 

Share

«Ατύχησε» ο Μπαντέμης

mpantemis

Ο πυρηνάρχης της Χρυσής Αυγής στη Δράμα Παναγιώτης Μπαντέμης

του Γιάννη Μπασκάκη

Μήνυμα μηδενικής ανοχής στη ρατσιστική βία έστειλε χθες το Γ΄Μονομελές Εφετείο Κακουργημάτων καταδικάζοντας με βαριές ποινές τους δράστες της άγριας χρυσαυγίτικης επίθεσης εναντίον δύο γυναικών από τη Βόρεια Ηπειρο, την 28η Οκτωβρίου του 2011 στην περιοχή του Μεταξουργείου.

Από τους τρεις κατηγορουμένους ο Παναγιώτης Μπαντέμης, πρώην πυρηνάρχης Δράμας της Χρυσής Αυγής, και ο Alexander Steven James καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 14 ετών και 10 μηνών και ο Γιώργος Φουρνάρος σε κάθειρξη 15 ετών και 6 μηνών για τις κατηγορίες της ληστείας κατά συναυτουργία και της απόπειρας ληστείας, καθώς επίσης για επικίνδυνη σωματική βλάβη κατά συρροή και για παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία. Ολοι χωρίς αναστολή και με στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων για 3 χρόνια.

Η συγκεκριμένη υπόθεση περιλαμβάνεται στη δικογραφία για τη μεγάλη δίκη της Χρυσής Αυγής και δείχνει για άλλη μια φορά το modus operandi της ναζιστικής οργάνωσης. Οπως κατέθεσαν στο ακροατήριο οι δύο παθούσες, τις περικύκλωσε 10μελής ομάδα με επικεφαλής τον Μπαντέμη, ο οποίος πρώτα τις ρώτησε αν είναι Αλβανίδες και όταν απάντησαν ότι είναι Ελληνίδες τους ζήτησε ταυτότητες. Εκείνες αρνήθηκαν να τις επιδείξουν και τότε άρχισαν να τις βρίζουν αποκαλώντας τες «καριόλες Αλβανίδες», με τον Μπαντέμη να χαστουκίζει τη μία και τον Φουρνάρο να την φτύνει και να χτυπάει την άλλη με κλομπ στο κεφάλι.

Μόνος στο εδώλιο

mpantemis_1

Ο πρώην πυρηνάρχης Δράμας της Χρυσής Αυγής Παναγιώτης Μπαντέμης Ο Παναγιώτης Μπαντέμης ποζάρει στον φακό και δίνει τηλεοπτική συνέντευξη ως πυρηνάρχης της Χ.Α. | πηγή jailgoldendawn

Ολα τα μέλη της ομάδας, αφού έριξαν κάτω τις δύο μεσήλικες γυναίκες, άρχισαν να τις χτυπούν βάναυσα με γροθιές, με κλoτσιές και με λοστούς. Μάλιστα κατά τη διάρκεια του περιστατικού απέσπασαν την τσάντα της πρώτης γυναίκας, αφαιρώντας χρηματικό ποσό και αποπειράθηκαν να πάρουν και το κινητό της δεύτερης. Από τους δράστες συνελήφθησαν μόνο οι πέντε και από αυτούς οι δύο ήταν ανήλικοι και καταδικάστηκαν στο δικαστήριο ανηλίκων για επικίνδυνη σωματική βλάβη.

Από τους τρεις κατηγορουμένους της χθεσινής δίκης μόνο ο Μπαντέμης εμφανίστηκε στο δικαστήριο. Ο Φουρνάρος εκπροσωπήθηκε από τον δικηγόρο του, ενώ ο James καταδικάστηκε ερήμην. Ο Μπαντέμης ισχυρίστηκε ότι μετά την αποχώρηση της κοπέλας του, με την οποία είχαν πάει μαζί στην παρέλαση, βρέθηκε σε μεγάλη παρέα, στην οποία συνυπήρχαν οι τρεις κατηγορούμενοι, οι δύο ανήλικοι καταδικασθέντες και άλλοι δύο που δεν συνελήφθησαν.

Για τον εαυτό του λοιπόν ισχυρίστηκε ότι την ώρα της επίθεσης βρισκόταν μακριά από το περιστατικό, ωστόσο σε απόσταση που μπορούσε να δει τον ξυλοδαρμό των γυναικών και κατηγόρησε για την επίθεση άλλα μέλη της παρέας του και συγκεκριμένα τον ένα ανήλικο και τους δύο μη συλληφθέντες.

Επίσης ο Μπαντέμης αποκάλυψε ότι έχει υπάρξει μόνιμος υπαξιωματικός του στρατού και τώρα είναι σε μονάδα της εθνοφυλακής, ενώ ισχυρίστηκε ότι στο παρελθόν έχει καταδιώξει δύο ληστείες, βοηθώντας την αστυνομία. Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση ούτε καταδίωξε τους θύτες των δύο γυναικών, ούτε καν κάλεσε την αστυνομία, διότι πολύ απλά -όπως επισήμανε η εισαγγελέας- ήταν ανάμεσα στους επιτιθέμενους.

Υπενθυμίζεται ότι ο Μπαντέμης δήλωνε το 2010 ότι η Χρυσή Αυγή -στην οποία ήταν πυρηνάρχης- «πρεσβεύει τον λαϊκό εθνικισμό-εθνικοσοσιαλισμό», δηλαδή τον ναζισμό και ότι ο Χίτλερ είναι «ιστορικό πρόσωπο», γιατί «εφάρμοσε ένα κομμάτι του εθνικοσοσιαλισμού, έτσι όπως έπρεπε» («Εφ.Συν.», 15/06/2015, «Στο σκαμνί ο πρώην πυρηνάρχης Δράμας»).

Φουρνάρος-James

Ο Γιώργος Φουρνάρος, ο οποίος συνελήφθη έχοντας πάνω του κλομπ και αλυσίδα, είχε προανακριτικά καταθέσει ότι το κλομπ το κουβαλούσε επειδή φορούσε μπλούζα του Ολυμπιακού και φοβόταν μην του επιτεθούν «Παναθηναϊκοί», ενώ την αλυσίδα την έχει λέει για κομπολόι. Στο δικαστήριο δεν εμφανίστηκε ο ίδιος, αλλά η μητέρα του ως μάρτυρας, η οποία κατέθεσε ότι ο γιος της πάσχει από επιληψία βαριάς μορφής και ότι το κλομπ το είχε για ασφάλεια, επειδή τον είχαν ληστέψει στο παρελθόν, ενώ την αλυσίδα για «μαγκιά», καθώς ήταν «ροκάς».

Εύλογη σ’ αυτό το σημείο ήταν η απορία της εισαγγελέως σχετικά με το αν η χρήση του κλομπ θα οδηγούσε σε έξαρση του προβλήματος επιληψίας. Αξιοσημείωτη όμως ήταν και η παρουσία του συνηγόρου του Φουρνάρου, ο οποίος καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης επιχειρούσε να απαξιώσει τα θύματα με ειρωνείες και με επιφωνήματα περί δήθεν στημένων καταθέσεων και ψεμάτων, ενώ ζητούσε οι παθούσες να κρατηθούν για ψευδορκία! Το αποτέλεσμα ήταν η πρόεδρος να διακόψει για μισή ώρα λόγω «έλλειψης σεβασμού στη διαδικασία» από μέρους του δικηγόρου.

Οσο για τον καταδικασθέντα ερήμην James, σε ένορκη κατάθεση μάρτυρα στην υπόθεση της εγκληματικής οργάνωσης, αναγνωρίζεται ως χρυσαυγίτης στρατολογητής παιδιών στην Καλλιθέα και συμμετέχων σε επιθέσεις εναντίον αλλοδαπών, αντιρατσιστών ή ατόμων που μπορεί απλώς να είχαν μακριά μαλλιά.

Δικαίωση

Για τις δύο γυναίκες από τη Βόρεια Ηπειρο πάντως, η καταδικαστική απόφαση αποτελεί σημαντική δικαίωση, καθώς όπως λένε στην «Εφ.Συν.»: «Μετά την επίθεση ήμασταν άρρωστες από φόβο. Κυκλοφορούσαμε παντού γυρίζοντας το κεφάλι μήπως μας ξαναχτυπήσουνε, εμάς και τα παιδιά μας. Μας το έκαναν αυτό γιατί είναι ρατσιστές. Και είναι βίαιοι. Πολύ βίαιοι. Δικαιωθήκαμε όχι μόνο για μας αλλά για όλα τα θύματα».

«Μπορεί μεν να μην καταγνώστηκε ρατσιστικό κίνητρο (τουλάχιστον με την αναγνώριση της επιβαρυντικής περίστασης του 79 παρ.3 Π.Κ. που ίσχυε το 2011), αλλά η έλλειψη αναστέλλουσας δύναμης στην έφεση φανερώνει ότι το δικαστήριο συνεκτίμησε τη βαναυσότητα των εγκλημάτων και την επικινδυνότητα των δραστών. Νομίζω ότι το ύψος των ποινών έδειξε ότι αυτού του είδους οι πράξεις δεν μπορούν να είναι ανεκτές σε μια δημοκρατική κοινωνία», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ο Βασίλης Κερασιώτης, συνήγορος της πολιτικής αγωγής και μέλος του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Νεπάλ: «Οι γυναίκες είναι ονειρική λεία για τους σωματέμπορους»

νεπαλ

της Caroline Michel

Μετά τους δύο σεισμούς στο Νεπάλ πολλές γυναίκες έχασαν τα μέσα που τους εξασφάλιζαν τα προς το ζην εν τη απουσία συζύγου και οικογένειας.

Δύσκολο να φανταστεί κανείς αυτό που μόλις πέρασε η Σαρίκα βλέποντας το φωτεινό της χαμόγελο, το βλέμμα της, τις τρυφερές της χειρονομίες. Η Σαρίκα είναι 32 ετών, έχει τέσσερα παιδιά και καθόλου χαρτιά και χρήματα. Βρέθηκε στο δρόμο μετά τον πρώτο σεισμό στο Νεπάλ στις 25 Απριλίου. Πριν το σεισμό νοίκιαζε ένα μικρό δωμάτιο σε ένα σπίτι στο Thamel, την τουριστική περιοχή του Κατμαντού. Ο σύζυγός της -«γάμος από έρωτα»- την άφησε πριν από πέντε χρόνια για μιαν άλλη γυναίκα. Από τότε η Σαρίκα πρέπει να τα βγάζει πέρα μόνη της: στο Νεπάλ οι γυναίκες χωρίς συζύγους θεωρούνται παρίες, σπάνια τις δέχονται πίσω οι οικογένειές τους.

Η Σαρίκα δουλεύει δύο δουλειές για να στηρίξει τα παιδιά της και να τα στείλει στο σχολείο. Από τις 9 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα εργάζεται σε ένα κατάστημα ειδών ένδυσης. Από τις 6 μέχρι τη μία το βράδυ δουλεύει σε μια «ντίσκο». Όμως, το κατάστημα και η «ντίσκο» έκλεισαν μετά την καταστροφή. Οι άνθρωποι δεν έχουν πλέον χρήματα για να βγούν έξω και να αγοράσουν καινούρια ρούχα. Η ίδια λέει:

«Δεν ξέρω τι θα κάνω. Φοβάμαι για τα παιδιά μου. Και χρειάζομαι δύο δουλειές για να στηρίξω και τα τέσσερα».

«Γυναίκες σαν τη Σαρίκα έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες συνέπειες από το σεισμό», δήλωσε η Hira Dahal, ιδρύτρια του συλλόγου Chhori – «κορίτσια» στα Νεπαλέζικα – η οποία διευθύνει ένα καταφύγιο για γυναίκες που δουλεύουν στις ντίσκο μαζί με τη γαλλική ΜΚΟ Planète Enfants.

«Δεν έχουν στέγη, δεν έχουν πια δουλειά, δεν έχουν λεφτά, οι περισσότερες από αυτές δουλεύουν συνήθως για ένα μεροκάματο. Είναι επικίνδυνο να μένουν μόνες τους στους καταυλισμούς. Οι άνδρες πίνουν, όλοι είναι υπό πίεση. Έχουν γίνει βιασμοί και γίνεται λόγος ακόμα και για εξαφανίσεις. Αποτελούν ονειρική λεία για τους σωματέμπορους».

Εξαφανίστηκαν χωρίς κανένα ίχνος

Η εμπορία γυναικών και παιδιών είναι διαρκής μάστιγα στο Νεπάλ. Οι επίσημοι φορείς εκτιμούν πως ο αριθμός των γυναικών και των παιδιών που βρίσκονται σε καθεστώς οικειακής ή σεξουαλικής δουλείας ανέρχεται σε 14.000 το χρόνο. Οι περισσότερες στέλνονται στην Ινδία, στις χώρες του Κόλπου και σπανιότερα στην Αφρική, όπου «αγοράζονται» από πλούσιους ιδιώτες ή ιδιοκτήτες οίκων ανοχής. Η Perrine Savoy, επικεφαλής του γραφείου Planète Enfants στο Κατμαντού, εξηγεί:

«Αρκεί να τους υποσχεθεί ένας διακινητής μια καλή δουλειά στο εξωτερικό για να φύγουν χωρίς χαρτιά, χωρίς καμία εγγύηση».

Ζώντας σε καθεστώς κράτησης, οι γυναίκες αυτές εξαφανίζονται χωρίς κανείς να τις αναζητήσει, σχεδόν χωρίς ν’ αφήσουν ίχνος. Μόνο 186 εξαφανίσεις για «διακίνηση» δηλώθηκαν το περασμένο έτος στην αστυνομία του Νεπάλ.

Ο αριθμός των γυναικών που παραδίδονται από μόνες τους έχει αυξηθεί σημαντικά μετά το σεισμό. Πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν. Στο χάος που επικρατεί αυτή τη στιγμή στο Νεπάλ. Στο χάος που επικρατεί στο Νεπάλ, πολλοί από αυτούς που είχαν μεταναστεύσει για να εργαστούν στις χώρες του Κόλπου δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω για να βοηθήσουν τις γυναίκες τους.

Παρόμοια είναι και η περίπτωση της Λάξμι, που κι αυτή βρήκε καταφύγιο στο σύλλογο Chhori. Έχασε 11 μέλη της οικογένειάς της που κατοικούσαν στη συνοικία Sindhupalchok, όπου το 90% των σπιτιών καταστράφηκαν από το σεισμό. Ο σύζυγός της παραμένει στο Ντουμπάι, όπου έσπασε το πόδι του ενώ εργαζόταν σε ένα εργοτάξιο. Η Λάμξι είναι πλέον μόνη και άπορη, με δύο παιδιά, το μικρότερο 11 μηνών.

Μετάφραση: Άννα Σιγαλού

Πηγή: l’obs

 

Share

ΣΥΔ: «Εγκληματική ρατσιστική επίθεση μίσους κατά τρανς γυναίκας στην Εύβοια»

στοπ_τρανσφοβια

Δελτίο τύπου

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, καταγγέλλει με έντονο αποτροπιασμό ρατσιστική επίθεση μίσους κατά τρανς γυναίκας και φίλου της που την υπερασπίστηκε σε κατάστημα στην Εύβοια από ομάδα πέντε ατόμων και του ιδιοκτήτη, που τυποποιεί κακουργηματικές πράξεις και σωρεία ποινικών αδικημάτων σε βάρος τους, καθώς κατά των αστυνομικών που όταν κλήθησαν όχι μόνο παραβίασαν το καθήκον τους, αλλά συμμετείχαν και συνήργησαν σε εγκληματικές ρατσιστικές πράξεις και σε βασανισμό της.

Αντιγράφουμε επί λέξει την έγγραφη καταγγελία της:

Τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου 2.5.2015, βρισκόμουν με δύο φίλους μου σε βραδινό κατάστημα, το οποίο βρίσκεται στα Ψαχνά Ευβοίας για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου. Ξαφνικά και δίχως καμία αιτία, ο σερβιτόρος του καταστήματος μας είπε να πληρώσουμε και να φύγουμε, διότι όπως μας είπε: «το αφεντικό δε γουστάρει πούστηδες και τραβέλια στο μαγαζί του».

Αισθάνθηκα καταρρακωμένη τη προσωπικότητά μου, βαθιά προσβεβλημένη, ωστόσο επειδή δεν ήθελα να συνεχίσω να βρίσκομαι αντιμέτωπη με αυτή την εχθρική και ρατσιστική συμπεριφορά, πλήρωσα και του είπα ότι θα φύγουμε αμέσως μόλις γυρίσει η φίλη μου από την τουαλέτα ώστε να μη χαθούμε. Εκείνος, έκανε αμέσως νόημα και ήρθε ο ιδιοκτήτης μαζί με άλλους πέντε. Οι τρεις εξ αυτών με έσπρωξαν βίαια πίσω και με κτύπησαν στο πρόσωπο με χαστούκια, με αποτέλεσμα να χάσω την ισορροπία μου και να πέσω στο πάτωμα. Στη συνέχεια και όντας πεσμένη στο πάτωμα με κλωτσούσαν σε όλο μου το σώμα, ακόμη και στο πρόσωπο αποκαλώντας με «τράβελο» και «βρομόπουστα».

Όταν ο φίλος μου προσπάθησε να τον σταματήσει, του επιτέθηκαν με μπουνιές και συνεχόμενα κτυπήματα. Ο ένας μάλιστα εκ των πέντε έβγαλε μαχαίρι και τον μαχαίρωσε με αυτό στο χέρι. Η φίλη μου ήρθε από την τουαλέτα, με σήκωσε και με έβγαλε έξω, ενώ παράλληλα ένας από την ομάδα των ατόμων που μας επιτέθηκαν έσπρωξε τον φίλο μου Β., από τις σκάλες.

Βγαίνοντας από το κατάστημα σε άθλια κατάσταση, κάλεσα την αστυνομία ώστε να καταγγείλω την ρατσιστική επίθεση μίσους που δέχτηκα εγώ και ο φίλος μου και να προβώ στα νόμιμα κάνοντας μήνυση. Ο αστυνομικός που κατέφτασε, πήρε μόνο τον ιδιοκτήτη μαζί και αρνήθηκε να πάρει και τους υπόλοιπους πέντε εμπλεκόμενους που είχαν προβεί σε κακουργηματικές πράξεις εναντίον μας.

Οδηγηθήκαμε στο Αστυνομικό Τμήμα Αρτάκης, όπου ζήτησα από τον Αξιωματικό Υπηρεσίας να προσαχθούν και οι πέντε που μας είχαν επιτεθεί. Εκείνος μου ζήτησε αρχικά ταυτότητα και όταν κατάλαβε ότι είμαι τρανς γυναίκα μου είπε: «τραβέλι είσαι ρε;». Του απάντησα ότι είμαι διεμφυλικό / τρανς άτομο, έχω κάνει επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου, έχει γίνει το δικαστήριο για την αλλαγή των εγγράφων μου, ωστόσο δεν έχω πάρει ακόμη νέα ταυτότητα. Εκείνος γέλασε ειρωνικά. Του απάντησα ότι θα καταγγείλω το συμβάν στην οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ανήκω, στο ΣΥΔ, και εκείνος που είπε: «στα αρχίδια μου κουμάντο εδώ κάνουμε εμείς». Κατά τη διάρκεια της κατάθεσης ζητούσα νερό και να ανοίξουν το παράθυρο για να πάρω αέρα, αλλά δε το έπραξαν. Λιποθύμησα δύο φορές κατά τη διάρκεια της κατάθεσης όντας σε έντονο σοκ τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά λόγω των κτυπημάτων που είχα δεχτεί. Τη δεύτερη φορά κάλεσαν ασθενοφόρο. Οδηγήθηκα μαζί με τον φίλο μου που ήταν τραυματίας από τη μαχαιριά στο Νοσοκομείο Χαλκίδας σε κατάσταση σοκ, αλλά και με δυσκολία αναπνοής καθώς έχω άσθμα.

Ο φίλος μου και μάρτυρας Β.Τ., έχει έγγραφο από το Νοσοκομείο όσον αφορά τη πληγή στο χέρι του που αποδεικνύει ότι υπήρξε θύμα επίθεσης με αιχμηρό αντικείμενο. Εγώ έχω μελανιές σε όλο μου το σώμα και έντονες ημικρανίες από την απρόκλητη ρατσιστική επίθεση.   Θεωρώ ακόμη αναγκαίο να σημειωθεί ότι ένας εκ των πέντε που μας επιτέθηκαν και μας τραυμάτισαν είχε στο σβέρκο του χαραγμένη με τατουάζ μία σβάστικα. Ακόμη, τη δεύτερη φορά που λιποθύμησα ένας Αστυνομικός (αυτός που είχε έρθει για να μας πάρει με το περιπολικό από το κατάστημα), είπε στους υπόλοιπους «σηκώστε αυτή τη πατσαβούρα». Τέλος, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, κατά τη διάρκεια της κατάθεσης βγήκε στο μπαλκόνι μαζί με τον αστυνομικό και όταν μπήκε μέσα είχε σκισμένη τη μπλούζα του, λέγοντας πως «τον δείραμε και του σκίσαμε τη μπλούζα», θέλοντας εμφανώς να μας ενοχοποιήσει για μια πράξη που αφενός μεν ποτέ δεν κάναμε, αφετέρου θα μας ήταν αδύνατο να το κάνουμε ακόμη και από θέση άμυνας καθώς είμασταν μόνο δύο άνθρωποι, αντιμέτωποι με άλλους πέντε συν τον ιδιοκτήτη έξι, και προφανώς σε θέση αδυναμίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ιδιοκτήτης είχε το θράσος όταν το θύμα κατήγγειλε τις σοβαρές κακουργηματικές πράξεις στην αστυνομία, να κάνει μήνυση στη τρανς γυναίκα, γεγονός που προκάλεσε τη σύλληψη του θύματος η οποία ωστόσο ήταν προσωρινή καθώς αφέθηκε ελεύθερη. Δεν υπήρξε όμως σύλληψη των δραστών, ούτε του ιδιοκτήτη, ούτε των πέντε δραστών.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), από τη πρώτη στιγμή που μας καταγγέλθηκε η ρατσιστική επίθεση, προέβη σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για τη προστασία του θύματος, κυρίως όμως για την ποινική δίωξη της ομάδας των πέντε ατόμων που επιτέθηκαν στη τρανς γυναίκα καθώς και του ιδιοκτήτη, για πλήθος κακουργημάτων που διέπραξαν όπως απρόκλητη επίθεση, έργω και λόγω εξύβριση, προσβολές προσωπικότητας, απειλές κατά της ζωής τους, βαριές σωματικές βλάβες, όλα με κίνητρο το ρατσιστικό μίσος λόγω της ταυτότητας φύλου της, καθώς και των αστυνομικών οι οποίοι παρενέβησαν το καθήκον τους, δε προσήγαγαν τα πέντε άτομα που επιτέθηκαν στη τρανς γυναίκα και στον φίλο της, παρενέβησαν το καθήκον τους και δεν προέβησαν στις άμεσες ενέργειες στην κατεύθυνση αυτόφωρης ποινικής δίωξης εναντίον τους, αυθαιρέτησαν, προσέβαλαν βάναυσα τη προσωπικότητά της λόγω της ταυτότητας φύλου της, ενώ αντί να την υπερασπιστούν ως θύμα απρόκλητης βίαιης επίθεσης τόσο την τρανς γυναίκα όσο και τον φίλο της, όταν λιποθύμησε στράφηκαν εναντίον της και τούτο συνιστά βασανιστήριο. Την υπόθεση έχει αναλάβει ο δικηγόρος Θανάσης Τάρτης, και τον ευχαριστούμε θερμά.

Ακόμη, το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, θα ακολουθήσει όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για την αποτελεσματική καταπολέμηση του ρατσιστικού εγκλήματος λόγω ταυτότητας και έκφρασης φύλου, αλλά και της αστυνομικής αυθαιρεσίας που εν προκειμένω αντί να προστατέψει τα θύματα, συνήργησε ευθέως στα ρατσιστικά εγκλήματα των δραστών και υπέβαλε την τρανς γυναίκα σε συνθήκες βασανισμού.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

 

http://www.transgender-association.gr

transgender.support.association@gmail.com

 

Share

Να τελειώνουμε πια με τον ενδοσωματικό έλεγχο στις φυλακές!

prisonone2008

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Όσοι και όσες έχουν ασχοληθεί έστω και υποτυποδώς με τις συνθήκες κράτησης γνωρίζουν καλά ότι ο ενδοσωματικός έλεγχος, κολπικός συνήθως για τις γυναίκες κρατούμενες και πρωκτικός για τους άνδρες κρατούμενους, είναι μία αυθαίρετη πρακτική που εφαρμόζεται κατά κόρον στις ελληνικές φυλακές. Πρόκειται για μία ακραία μορφή βίας και εξευτελισμού που εφαρμόζεται στο πλαίσιο δήθεν ελέγχων για την εισαγωγή ναρκωτικών ουσιών στις φυλακές. Σύμφωνα με την Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, η εν λόγω διαδικασία αντιτίθεται ακόμα και στις πρόνοιες του εσωτερικού κανονισμού των γενικών καταστημάτων κράτησης. Συγκεκριμένα, το άρθρο 10, παρ. 5 του κανονισμού προβλέπει ρητά ότι μόνο όταν υπάρχουν υπόνοιες ότι ένας κρατούμενος/κρατούμενη φέρει απαγορευμένες ουσίες ή άλλα απαγορευμένα είδη στο κατάστημα κράτησης επιτρέπεται με εντολή εισαγγελέα-επόπτη η ενδοσωματική ή ακτινολογική έρευνα, η οποία θα πρέπει να γίνεται αποκλειστικά από γιατρό.

Πολλές και ανατριχιαστικές είναι οι περιγραφές γυναικών κρατούμενων σχετικά με τη διαδικασία ενδοσωματικού ελέγχου ως μορφής βιασμού και ακραίας ταπείνωσης. Χθες νιώσαμε ανείπωτη ντροπή και λύπη όταν ακούσαμε ότι η σύντροφος απεργού πείνας που νοσηλεύεται στο κρατικό νοσοκομείο της Νίκαιας υποβλήθηκε στην ακραία αυτή μορφή βίας. Η Όλγα Κοσμοπούλου γιατρός στο νοσοκομείο της Νίκαιας σε σχετική συνέντευξή της στην εκπομπή “Ελληνοφρένεια” ανέφερε ότι η σύντροφος του απεργού πείνας έχει άδεια για 24ωρη παρουσία στο νοσοκομείο προκειμένου να του παρέχει βοήθεια και βασική φροντίδα δεδομένου ότι λόγω της άσχημης κατάστασης της υγείας του δεν μπορεί να φροντίσει ο ίδιος τον εαυτό του. Επισημαίνεται ότι οι 22 απεργοί πείνας ξεκίνησαν την απεργία πείνας στις 2 Μαρτίου 2015 με βασικό αίτημα την κατάργηση των τρομονόμων και των καταστημάτων κράτησης τύπου Γ.

Το Φ.Σ. δημοσιεύει την καταγγελία της γιατρού Όλγας Κοσμοπούλου και την καταγγελία του απεργού πείνας για τον εξευτελιστικό και ταπεινωτικό έλεγχο της συντρόφου του, θέτοντας και ένα ερώτημα. Ποιοι/ποιες θα τιμωρηθούν για την αποτρόπαια αυτή πράξη; Θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε έρευνα για να αποδοθούν ευθύνες και να σταματήσουν επιτέλους να εφαρμόζονται πρακτικές γκουαντάναμο ή θα καθιερωθούν οι κυβερνώντες ως οι υποστηρικτές καλών και μόνο προθέσεων;

Η καταγγελία της Όλγας Κοσμοπούλου:

«Παρακαλώ κοινοποιείστε το παρακάτω κείμενο καταγγελίας. Δεν τα καταφέρνω να το ανεβάσω σε σάιτ…

Στην εξευτελιστική διαδικασία σωματικού ελέγχου με πλήρη γύμνωση και επισκόπηση γεννητικών οργάνων υπέβαλλε σήμερα την άναυδη σύζυγο κρατούμενου απεργού πείνας, που έχει 24ωρη άδεια να τον επισκέπτεται και να τον φροντίζει, εξωτερική ανώνυμη αστυνομικίνα που εκλήθη από τον επίσης ανώνυμο αστυνομικό που συνεπικουρούσε τους φρουρούς. Ο “έλεγχος” έγινε μέσα στο λουτρό του κελλιού. Σύντροφοι, φίλοι και συναγωνιστές, δεν έχω λόγια για να πω άλλα επί του θέματος. Πρόκειται για ένα από τα πιο απάνθρωπα, ταπεινωτικά και εξευτελιστικά πράγματα, που απαιτούμε να μην γίνονται ούτε στους κρατούμενους, πόσο μάλλον στις/τους συγγενείς τους. Κύριε Πανούση, εμείς, η αριστερά του “τίποτα”, και ο αναρχικός -αντιεξουσιαστικός χώρος, δεν πρόκειται να ανεχθούμε αυτές τις πρακτικές, αλλά ούτε και να μας ταπεινώσετε μπορείτε με τέτοιες μεθόδους.»

(Τελικά η καταγγελία αναδημοσιεύτηκε σε αρκετά σάιτ)

 

Καταγγελία του απεργού πείνας Ντάλιου Αργύρη για εξευτελιστικο σωματικο ελεγχο

Σήμερα 3/4 και ενώ διανύω την 33η ημέρα απεργία πείνας,δέχτηκα το πρωινό καθιερωμένο μου επισκεπτήριο από την σύντροφό μου. Επισκεπτήριο που αφορά την καθημερινή μου φροντίδα και υγιεινή με τη βοήθεια της,αφού μέρα με την μέρα οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν. Ενημερωτικά έχει εγκριθεί από την διεύθυνση της φυλακής και του διοικητή της εξωτερικής φρουράς δυνατότητα επίσκεψης-βοήθειας σε 24ωρη βάση σε περίπτωση που χρειαστώ κάτι.

Όταν λοιπόν έφτασε η στιγμή του τυπικού σωματικού ελέγχου για να εισέλθει στο κελί-θάλαμο είχαμε το πρωτοφανές: Ειδοποιήθηκε γυναίκα-μπάτσος της ομάδα ΔΙΑΣ από τον επικεφαλή αστυνομικό της βάρδιας,η οποία στη συνέχεια προχώρησε σε ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΟ/ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ στη σύντροφό μου,κάνοντάς της μάλιστα και ερωτήσεις του τύπου “από που είσαι;”, “γιατί σε σταματήσανε;” κτλπ. (προσωπικού περιεχομένου και άσχετες φυσικά με την κατάσταση).

Καταγγέλω δημόσια ένα τέτοιο απάνθρωπο περιστατικό από ένα τσογλάνι της ομάδα ΔΙΑΣ κατόπιν φυσίκά ΕΝΤΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΤΗΣ. (μπάτσος της βάρδιας του κελιού θαλάμου).

Θεωρώ απαράδεκτο συγγενείς και στενά συντροφικά πρόσωπα να υφίστανται είτε σωματικό είτε ψυχολογικό βασανισμό από τα άρρωστα κωλόχερα των κάθε λογής μπάτσων.

ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Ντάλιος Αργύρης

Γενικό Κρατικό Νίκαιας

(Πηγή καταγγελίας: athens.indymedia)

 

Η γιατρός Όλγα Κοσμοπούλου στην Ελληνοφρένεια

YouTube Preview Image

 

Share

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

ξανθη

 

Την Κυριακή 1 Μαρτίου του 2015 καταγγέλθηκε στην Ξάνθη ένας ακόμη βιασμός. Μια φοιτήτρια βιάστηκε από δυο γνωστούς της άνδρες, Ξανθιώτες.

Για πολλούς θεωρήθηκε ότι δεν ήταν βιασμός. Για όλους αυτούς, βιασμός θεωρείται η βίαιη φαλλική διείσδυση του άνδρα στο σώμα της γυναίκας με έκδηλα τα σημάδια της σωματικής κακοποίησης. Αυτή η αντίληψη είναι πολύ περιορισμένη και επικεντρώνεται σε μια μόνο στιγμή του βιασμού. Για εμάς ο βιασμός είναι η σεξουαλικοποιημένη βία-μια βία που ασκείται από το κυρίαρχο αρσενικό που χρησιμοποιεί εξουσιαστικά κάθε έκφραση της σεξουαλικότητας για να επιτύχει την επιβολή του. Το σεξιστικό βλέμμα, το παρεμβατικό άγγιγμα, το φαλλοκρατικό σχόλιο, το ενοχλητικό σφύριγμα στο δρόμο, τα απειλητικά βήματα που ακολουθούν μέσα στη νύχτα, είναι και αυτά στιγμές του βιασμού. Το «ΟΧΙ» των γυναικών που δεν ακούγεται και διαστρεβλώνεται, αποτελεί άλλη μια στιγμή του βιασμού.

Για πολλούς ο βιαστής θεωρείται ένα άρρωστο τέρας, ένας ψυχικά διαταραγμένος, μια υποτιμημένη κοινωνική φιγούρα, το ξένο σώμα της κάθε κοινωνίας, κάτι που δεν μπορεί να ενταχθεί στα όρια της κανονικότητας. Όμως, οι 4500 βιασμοί γυναικών το χρόνο στην Ελλάδα, αποδεικνύουν ότι οι βιαστές είναι άνδρες που απαντώνται σε κάθε κοινωνική τάξη, σε κάθε θρησκεία, σε κάθε εθνικότητα, μορφωτικό επίπεδο και ηλικία. Για πολλούς θεωρείται ότι ένας βιασμός συντελείται από κάποιον άγνωστο, στο δημόσιο χώρο, συνήθως τη νύχτα. Στην πραγματικότητα όμως, πολλά περιστατικά βιασμών συντελούνται από οικεία πρόσωπα: σύζυγο, πατέρα, συγγενή, φίλο ή γνωστό.

Η πατριαρχική δομή της κοινωνίας εδραιώνει την ανδρική εξουσία, προλειαίνει το έδαφος για κάθε μια από τις στιγμές του βιασμού και παρέχει το άλλοθι στο βιαστή επινοώντας τη γυναικεία συνυπευθυνότητα. Έτσι, οι γυναίκες κατηγορούνται για προκλητικό ντύσιμο, για απερίσκεπτη συμπεριφορά, για αδηφάγα σεξουαλικότητα. Παράλληλα, τα έμφυλα στερεότυπα, η βιομηχανία του θεάματος, η εμπορευματοποίηση, τροφοδοτούν την αντικειμενοποίηση των σωμάτων και τη νοοτροπία ότι τα γυναικεία σώματα θα πρέπει να είναι πάντοτε διαθέσιμα «προς κατανάλωση» στις ορέξεις του κυρίαρχου αρσενικού.

Μόνο όταν ο βιασμός καταλήγει σε δολοφονία, η γυναίκα παύει να ευθύνεται για αυτόν. Η κοινωνία με όρους μηντιακού θεάματος, υποκριτικών δακρύων, ακραίων μορφών αυτοδικίας και μαινόμενης οργής για τον βιαστή, μεταθέτει την ευθύνη «στον άλλον», απαλλάσσοντας τον εαυτό της από το σεξισμό που εκτρέφει. Μόνο όταν ο βιασμός καταλήγει σε δολοφονία, η κοινωνία αγιοποιεί και θρηνεί τη γυναίκα, «εξαγνίζοντας» έτσι τη συνείδηση της. Η ίδια διαδικασία «εξαγνισμού» της κοινωνίας, υπήρξε και στον βιασμό-δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου, εδώ στην Ξάνθη, το 2012. Μια διαδικασία που από τη φύση της αδυνατεί να επεξεργαστεί τη συνθήκη του βιασμού,  και δεν αφήνει παρακαταθήκη καταδίκης του και αλληλεγγύης για τις γυναίκες που τολμούν να μιλήσουν για αυτόν.

Οργανωνόμαστε συλλογικά και δεν αφήνουμε κανένα άτομο μόνο απέναντι στη σεξιστική βία. Στεκόμαστε αλληλέγγυες/οι σε όσα άτομα κάνουν ορατή την έμφυλη βία και αγωνιζόμαστε εναντίον του σεξισμού και της πατριαρχίας.

Όταν σωπαίνουμε ή αμφισβητούμε έναν βιασμό είμαστε συνένοχοι για την κάθε γυναίκα που βιάζεται.

Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και στην έμφυλη βία

Ξάνθη, 21/3/2015

 

 

Share

Υπάρχει άντρας* που να μην έχει βιάσει γυναίκα;

ραπε

της Φιλίππας Διαμάντη

5 χρονών. Οι γονείς μου δεν είχαν πολύ χρόνο γιατί δούλευαν όλη μέρα και με εμπιστεύονταν για βόλτες σε φίλους και συγγενείς. Με έπαιρνε από το χέρι, μου αγόραζε κάτι από το περίπτερο και με πήγαινε βόλτα στην παραλιακή. Μια μέρα το χέρι του δεν έπιασε το δικό μου αλλά πήγε πιο χαμηλά. Ήταν το πρώτο άγγιγμα.

«Ήταν οικογενειακός φίλος»

10 χρονών. Με πήγαινε και με έφερνε από το σχολείο. Με άφηνε να διαλέξω όποια κούκλα ήθελα από τη βιτρίνα. Αργότερα μεγάλωσε και έμεινε κατάκοιτος. Πήγαινα να τον δω και καθόμουν σε μια καρέκλα δίπλα από το κρεβάτι του. Κάθε φορά που δεν ήταν κάποιος άλλος μπροστά, μου χάιδευε τα μπούτια. Ήταν ο αγαπημένος μου.

«Ήταν ο παππούς μου»

15 χρονών. Ήμουν πολύ ερωτευμένη και πολύ περήφανη για αυτό το φλερτ. Πηγαίναμε για μπάνιο στη θάλασσα, βόλτες με το μηχανάκι, φιλιόμασταν στα παγκάκια. Μια μέρα με πήγε σπίτι του, με φίλησε πεταχτά στο στόμα και σάλιωσε το πουλί του. Ήταν η πρώτη μου φορά.

«Ήταν η πρώτη μου σχέση»

25 χρονών.  Πηγαίναμε ταξίδια, μαγειρεύαμε παρέα, τρέχαμε σε πορείες μαζί. Ένιωθα όμορφα. Μια μέρα ήμασταν στο κρεβάτι, κοιμόμουν, άνοιξα τα μάτια μου και τον είδα από πάνω μου. Ήταν μια σοβαρή και μακροχρόνια σχέση.

«Ήταν ο σύντροφός μου»

30 χρονών. Κοριτσοπαρέα. Ήμαστε ξαπλωμένες στην παραλία και εξομολογούμαστε τα τραύματά μας. Η κάθε μια από εμάς είχε τη δική της ιστορία βιασμού. Η Λ. από τον παππού της, η Κ. από τον πατριό της, η Ε. από τον φίλο της, η Γ. από τον αδερφό της, η Ε. από έναν άγνωστο. Ήμασταν όλες γυναίκες.

«Ήταν ο παππούς, ήταν ο πατριός, ήταν ο αδερφός, ήταν ο άγνωστος»

32 χρονών. Έχω γίνει εμμονική με τις ειδήσεις για βιασμούς. Έχω ένα αρχείο που τα καταγράφω όλα. Διαβάζω τους τίτλους: «Ανάγκαζε την έγκυο φίλη του να κάνει σεξ με φετιχιστές», «Λιποθύμησε όταν είδε τον πατέρα που τη βίαζε», «Ο σύζυγός τη βίαζε στον ύπνο της», «Βιασμός δεκαπεντάχρονης από νεαρό που γνώρισε μέσω facebook», «Ομαδικός βιασμός μαθήτριας από συμμαθητές της», «Ομαδικός βιασμός τουρίστριας από ντόπιους»,  «Ομαδικός βιασμός μητέρας και κόρης από τους άνδρες του χωριού», «Καθηγητής βίασε μαθήτρια με ειδικές ανάγκες», «Βιασμός πεντάχρονης από τον θείο», «Ανήλικη βιάστηκε από τον αδερφό του παππού της», «Ληστής βίασε ηλικιωμένη», «Βιασμός εικοσάχρονης  από άγνωστο στο δρόμο», «Δάσκαλος βίασε εξάχρονη», «Βιάστηκε από τον νοσηλευτή της», «Βιασμός από τον εργοδότη», «Τη βίασε ο αρραβωνιαστικός της», «Κατήγγειλε συνάδελφο για βιασμό». Ήταν κόρη, ήταν σύζυγος, ήταν μαθήτρια, ήταν ηλικιωμένη, ήταν παιδί, ήταν σύντροφος, ήταν άγνωστη, ήταν εγγονή, ήταν συμμαθήτρια, ήταν φίλη, ήταν εργαζόμενη, ήταν αρραβωνιαστικιά, ήταν μητέρα, ήταν συνάδελφος…

ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΝΤΡΕΣ.

Σήμερα. Τον Βασίλη δεν τον ήξερα. Με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο για τη γυναικεία κακοποίηση. Μου είπε, «αν γίνεται να είναι βιωματικό». Αναρωτήθηκα, πώς ήξερε ότι έχω κακοποιηθεί.

Είναι που όλες οι γυναίκες έχουν βιαστεί.

 

ΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΑ ΕΙΔΙΚΗ-ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ 

*το κείμενο αναφέρεται στο στρέητ, cis και ετεροκανονικό αρσενικό.

 

 

Share

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

Ξανθη15

της Μαρίας Δήμου

Την 1η Μάρτη μια νεαρή φοιτήτρια κατήγγειλε το βιασμό της από δυο γνωστούς της ντόπιους άντρες, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τη μέθη της και την εμπιστοσύνη που τους έδειξε.

Η αστυνομία με τη διαδικασία του αυτόφωρου, τους συνέλαβε και μετά από έρευνες που έγιναν στο σπίτι τους, βρέθηκαν φαρμακευτικά σκευάσματα και ινδική κάνναβη. Οι δυο άντρες πήραν προθεσμία για να απολογηθούν, αφού προσέλαβαν μεγαλοδικηγόρους της πόλης. Κατά τη διαδικασία απόφασης για την προφυλάκισή τους ή μη, η ανακρίτρια διαφώνησε με την προφυλάκισή τους και ο εισαγγελέας τάχθηκε υπέρ της προφυλάκισής τους με αποτέλεσμα, έως ότου πάρει την απόφαση το συμβούλιο των δικαστών, να μείνουν προφυλακισμένοι κατ΄οίκον.

Την Παρασκευή 13 Μάρτη έπεσε σαν βόμβα στην Ξάνθη η απόφαση της μη προφυλάκισης των δυο βιαστών, η οποία «εξαγοράστηκε» με 20.000 ευρώ από τον καθένα και με κάποιους περιοριστικούς όρους, όπως εμφάνιση στο αστυνομικό τμήμα και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, έως ότου εκδικαστεί η υπόθεση. Κάποιοι συντηρητικοί κύκλοι της πόλης και υποστηριχτές των δυο αντρών πανηγύρισαν με την απόφαση της μη προφυλάκισης των δυο αντρών και βιάστηκαν να προεξοφλήσουν μια αθωωτική απόφαση.

Στην πόλη έχει υπάρξει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα αμφισβήτησης του βιασμού βάσει σεξιστικών επιχειρημάτων, που υποστηρίζουν πως οι δυο άντρες ήταν όμορφοι και δημοφιλείς και άρα δεν θα βίαζαν μια γυναίκα. Αυτά τα επιχειρήματα είναι μισογυνικά και γελοία και αναπαράγουν στερεότυπα για το πώς είναι το προφίλ ενός βιαστή. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας πιστεύει πως ο βιασμός συμβαίνει από έναν άγνωστο, συνήθως μεγάλο σε ηλικία, έξω στο δρόμο. Η πραγματικότητα όμως και τα στατιστικά μας δείχνουν πως οι βιασμοί διαπράττονται από άνδρες όλων των ηλικιών, των κοινωνικών τάξεων, των εθνικοτήτων, και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο χώρο και πως ένα μεγάλο ποσοστό βιασμών συμβαίνουν μέσα στη σχέση και στο γάμο.

Μέρος της συγκαλυπτικής κοινωνίας της Ξάνθης αθωώνει εκ προοιμίου «τα δυο καλά» παιδιά, αναμασώντας μισογυνικά σχόλια για την ηθική της κοπέλας και την ψυχική της υγεία. Είναι γνωστή η πατριαρχική νοοτροπία μέρους της κοινωνίας που πάντα σε ένα βιασμό αμφισβητεί το ποιόν της γυναίκας και της ρίχνει όλη την ευθύνη για το βιασμό της αναπαράγοντας μια ολόκληρη κουλτούρα βιασμού. Όμως αυτό που κάνει εντύπωση είναι πως αυτή η «ηθική κοινωνία» της Ξάνθης δεν κάνει καμιά αναφορά στα ναρκωτικά που βρέθηκαν στο σπίτι των βιαστών, αλλά και καμιά αναφορά στην ηλικία των ανδρών που ήταν αρκετά μεγαλύτεροι από την κοπέλα. Είναι εμφανές πως η κοινωνία χρησιμοποιεί τα ηθικοπλαστικά της αντανακλαστικά πάντα εις όφελος των ανδρών.

Μια εύλογη απορία που τίθεται είναι: γιατί μια κοπέλα να μπει σε μια ψυχοφθόρα διαδικασία καταγγελίας βιασμού;  Σε μια διαδικασία, η οποία περιλαμβάνει  την εξαντλητική και πολλαπλή αναπαραγωγή του περιστατικού στην αστυνομία με εξονυχιστικές λεπτομέρειες, την άβολη και ντροπιαστική ιατροδικαστική εξέταση, τα υπέρογκα δικαστικά έξοδα, την προσωπική έκθεση και το φόβο του δημόσιου διασυρμού, τη συναισθηματική αναστάτωση της οικογένειας, τις ενδεχόμενες απειλές και τη διακινδύνευση της σωματικής της ακεραιότητας, αν δεν είναι βιασμός; Και εδώ το σεξιστικό κομμάτι της κοινωνίας έχει πολλά  σαθρά επιχειρήματα για να δικαιολογήσει τους βιαστές.

Ο βιασμός στην Ξάνθη δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Το 2011 συντελέστηκε ο ομαδικός βιασμός μιας δεκατριάχρονης μαθήτριας από τρεις φίλους και συμμαθητές της. Το 2013 συντελέστηκε η σεξουαλική κακοποίηση ενός πεντάχρονου κοριτσιού από τους συμμαθητές της και παράλληλα αποκαλύφθηκε πως το παιδί βιαζόταν από τους άνδρες της οικογένειας. Το 2013 συντελέστηκε ο βιασμός και η δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας. Το 2014 υπήρξε άλλη μια απόπειρα βιασμού φοιτήτριας. Αυτοί  είναι οι βιασμοί που έχουν καταγραφεί και έλαβαν δημοσιότητα και πόσοι άλλοι μένουν αόρατοι.

Πριν δυο χρόνια που διαπράχθηκε ο βιασμός και η δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου, όλη η Ελλάδα και κυρίως η κοινωνία της Ξάνθης, είχε συγκλονιστεί και είχε καταδικάσει τη δολοφονία. Σήμερα η Ξάνθη είναι μια πόλη που αφήνει να κυριαρχήσουν οι φωνές αυτών που αμφισβητούν ένα βιασμό με συνέπεια να δρα αποτρεπτικά για όποια γυναίκα θελήσει να κάνει το βήμα για να μιλήσει για το βιασμό της.

Μπροστά σε μια καταγγελία βιασμού η κοινωνία της Ξάνθης καλείται να αποδείξει αν είναι η πόλη με τα χίλια χρώματα ή αν είναι η πόλη που επιβραβεύει τους βιασμούς.

 

Διαβάστε ακόμα

Βιασμός στην Ξάνθη-Να μην γίνει Αμάρυνθος η Ξάνθη

.

Share

Βιασμός στην Ξάνθη-Να μην γίνει Αμάρυνθος η Ξάνθη

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

της Μαρίας Δήμου

Την Κυριακή 1 Μάρτη 2015 τα ξημερώματα συντελέστηκε ο βιασμός μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη από δυο γνωστούς της άντρες. Η κοπέλα βρήκε τη δύναμη να καταγγείλει το βιασμό της και οι δυο άνδρες συνελήφθησαν. Την Πέμπτη απολογήθηκαν στην ανακρίτρια, η οποία διαφώνησε με την προφυλάκιση των βιαστών, ενώ ο εισαγγελέας ήταν υπέρ της προφυλάκισης τους. Οι βιαστές περιορίστηκαν κατ΄οίκον μέχρι την ερχόμενη εβδομάδα που θα παρθεί η απόφαση για την προφυλάκισή τους από το δικαστικό συμβούλιο.

Οι δυο άντρες αρνούνται το βιασμό και υποστηρίζουν πως επρόκειτο για συναινετικό σεξ. Πρόκειται για άνδρες που προέρχονται από γνωστές οικογένειες της Ξάνθης και έχουν προσλάβει μεγαλοδικηγόρους για την υπεράσπισή τους. Οι φίλοι και συγγενείς των βιαστών τους υποστηρίζουν, είχαν συγκεντρωθεί έξω από το δικαστήριο την ημέρα της απολογίας τους και προσπαθούν να φιμώσουν οποιαδήποτε φωνή στηρίζει την κοπέλα που βιάστηκε και καταγγέλλει τον βιασμό. Προσπαθούν να στρέψουν το κλίμα στην κοινωνία εναντίον της κοπέλας αναπαράγοντας σεξιστικά και μισογυνικά σχόλια που ενοχοποιούν το ίδιο το θύμα.

Πρόκειται για μια περίπτωση που θυμίζει τα γεγονότα της Αμαρύνθου το 2006 όπου κάποιοι μαθητές βίασαν τη Βουλγάρα συμμαθήτριά τους και επειδή ήταν γιοι γνωστών οικογενειών του χωριού, όλη η τοπική κοινωνία στράφηκε εναντίον της μαθήτριας και την κατηγόρησε και τελικά ακόμη και το δικαστήριο τους αθώωσε.

Η κοπέλα έδειξε το γενναίο δρόμο της καταγγελίας σε όσες γυναίκες βιάζονται και δεν κάνει πίσω παρά το επιθετικό κλίμα που προσπαθούν να δημιουργήσουν κάποιοι σεξιστές στην πόλη. Με την πλήρη υποστήριξη της οικογένειάς της και τη στήριξη των φεμινιστικών ομάδων ένας βιασμός που καταγγέλλεται και εκδικάζεται αποτελεί μια ηλιαχτίδα στο σκοτεινό αριθμό των βιασμών που συμβαίνουν καθημερινά.

Η κοινωνία της Ξάνθης καλείται να αποδείξει πως δεν είναι Αμάρυνθος.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Share

Η φεμινιστική αντίδραση μετά τη δολοφονία της Özgecan

oezcecan

της Dilara Gürcü

Στις 11 Φεβρουαρίου, η Özgecan Aslan, μια 20χρονη φοιτήτρια από την πόλη Μερσίν της Τουρκίας, πήρε το λεωφορείο από το σχολείο για το σπίτι. Ήταν μόνη της μέσα στο λεωφορείο, όταν ο οδηγός πήρε διαφορετικό δρόμο. Εκείνη φοβήθηκε και άρχισε να τσακώνεται μαζί του. Ο οδηγός σταμάτησε το λεωφορείο σε μια ερημική περιοχή και, όταν προσπάθησε να τη βιάσει, εκείνη αντιστάθηκε και τον ψέκασε με σπρέι πιπεριού στα μάτια (στην Τουρκία αποτελεί το υπ’ αριθμόν ένα αντικείμενο μέσα στην τσάντα μιας γυναίκας). Εκείνος θύμωσε, πήρε το μαχαίρι του και άρχισε να την μαχαιρώνει. Αυτή έγδαρε το πρόσωπό του στην προσπάθεια της να αντισταθεί. Στο τέλος χρησιμοποίησε λοστό και την χτυπούσε μέχρι που πέθανε. Πήγε το πτώμα της στον πατέρα του και στον φίλο του. Οι τρεις άντρες μετέφεραν το πτώμα της στο δάσος, της έκοψαν τα χέρια, έτσι ώστε να μην βρεθεί DNA κάτω από τα νύχια της, έκαψαν το σώμα της για να καταστρέψουν τα αποδεικτικά στοιχεία και την παράτησαν εκεί.

Με πιάνει ναυτία από το θυμό. Έχω αποκτήσει την καινούρια συνήθεια να κάνω κρακ τις αρθρώσεις μου όταν θυμώνω. Τα δάχτυλά μου δυσκολεύονται να πληκτρολογήσουν. Είμαι φεμινίστρια εδώ και 29 χρόνια, και μάλιστα φεμινίστρια-ακτιβίστρια. Και οι άνθρωποι που με περιγελούν όταν τους λέω ότι είμαι φεμινίστρια, σήμερα θρηνούν για την Özgecan. Θέλω να τους φτύσω στα μούτρα.

Είμαστε εδώ και 48 ημέρες στο 2015. Σε αυτές τις 48 ημέρες στην Τουρκία 37 γυναίκες δολοφονήθηκαν από ανδρική βία, συμπεριλαμβανομένης και της Özgecan. Κανείς δεν γνωρίζει τα ονόματά τους. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για τις δολοφονίες τους. Για καμιά από αυτές δεν «ταρακουνήθηκαν» τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχω χάσει τη φωνή μου ουρλιάζοντας για τη γυναικοκτονία στην Τουρκία και όσοι αμφισβήτησαν τις κραυγές μου λέγοντας «δεν νομίζετε ότι η διατύπωση ‘γυναικεία σφαγή’ είναι κάπως υπερβολική;» τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την Özgecan.

Άντρες και γυναίκες που ντρέπονται να αποκαλούν τους εαυτούς τους φεμινιστές/στριες, υποκριτές που παίζουν στο σπίτι με τους έμφυλους κοινωνικούς ρόλους, μιλάνε σήμερα για την Özgecan. Θέλω να ξεράσω. Όταν δεν έχουν κάνει τίποτα μέχρι σήμερα για όλες τις άλλες γυναίκες που έχουν πέσει θύματα, τώρα μας τρίβουν στα μούτρα την ευαισθησία τους. Γιατί είναι διαφορετική η Özgecan από το 13χρονο κορίτσι που πωλείται σε «τιμή νύφης» και βιάζεται από τον 50χρονο «ιδιοκτήτη» της κάθε βράδυ; Ποιός ξέρει το όνομα εκείνου του κοριτσιού; Ποιός μιλάει γι’ αυτήν; Κανείς. Επειδή αυτό το κορίτσι δεν είναι μορφωμένο μέλος της μεσαίας τάξης. Εκείνοι που θίγονται όταν φαντάζονται τον εαυτό τους στη θέση αυτού του κοριτσιού δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ταυτίζονται με την Özgecan. Ακόμα και τα πτώματα είναι ταξικά σε αυτό το σύστημα. Και οι δολοφονίες κατηγοριοποιούνται με βάση το επίπεδο της προσοχής που λαμβάνουν. Όσο πιο άγρια, όσο πιο τρομακτική είναι η δολοφονία, τόσο μεγαλύτερη προσοχή δίνεται στη βία. Δεν είναι αρκετό να βιαστεί και να δολοφονηθεί, το σώμα σου θα πρέπει να τεμαχιστεί και επιπλέον να καεί, για να δοθεί αρκετή προσοχή από τον κόσμο, ώστε να μιλήσει για σένα.

Όταν αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά η δολοφονία της Özgecan, η είδηση μπήκε στην τρίτη σελίδα, αλλά όταν αυξήθηκε η προσοχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μπήκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Όχι γιατί νοιάζονταν για την Özgecan, αλλά για τα «κλικ» που θα έφερνε στις ιστοσελίδες τους ως καυτό θέμα. Η τελευταία φορά που μια γυναικοκτονία παρουσιάστηκε στην πρώτη σελίδα μιας εφημερίδας ευρείας κυκλοφορίας στην Τουρκία ήταν όταν ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Habertürk, Fatih Altaylı, δημοσίευσε τη φωτογραφία της Sefika Erik γυμνής και νεκρής, με το μαχαίρι που ο σύζυγός της την μαχαίρωσε στην πλάτη. Δημοσιεύτηκε ως δολοφονία πορνό. Ελάτε, ας είμαστε ρεαλιστές/τριες, όλοι/ες καταδικάζουν τη γυναικοκτονία στην Τουρκία, αλλά κανείς/καμιά δεν δίνει πραγματικά δεκάρα γι ‘αυτό. Η ευαισθησία μας κινείται ακριβώς κατά μήκος του ρεύματος των καθημερινών νέων, όποιο και αν είναι το καυτό -ή τρομακτικό- θέμα.

Είδα τη φωτογραφία της Özgecan στο Twitter όταν ακόμη αγνοείτο. Κάποιος την ανέβασε και είπε ότι την έψαχναν. Ένα καθίκι σχολίασε το εξής: «γιατί κάνετε τόσο μεγάλη φασαρία γι ‘αυτό; Έχει περάσει μόνο μια μέρα, ίσως απλά δεν έχει ξυπνήσει ακόμα». Με άλλα λόγια: «ίσως να κοιμάται ακόμα στην αγκαλιά κάποιου, χαλαρώστε». Ο άντρας που σχολίασε στις ειδήσεις τη γυναίκα που βιάστηκε από το σύζυγό της λέγοντας «δεν μπορεί να είναι βιασμός αν είναι ο σύζυγός της», τώρα λέει ότι είναι αλληλέγγυος με την Özgecan. Ο άντρας που είπε «μιλάς μόνο για να τραβήξεις την προσοχή» όταν μιλάω για παρενόχληση στο δρόμο, τώρα λέει ότι κλαίει για την Özgecan. Ο άντρας που ρώτησε «τι, θα επινοήσεις καινούρια γλώσσα τώρα;» όταν είπα ότι ένιωθα άβολα με προσβλητικές λέξεις που υπονοούν σεξουαλική βία, τώρα λέει «σταματήστε τη γυναικοκτονία». Με συγχωρείτε, αλλά πώς θα σταματήσουμε τη γυναικοκτονία; Χωρίς να αλλάξει η συλλογική αντίληψη της κοινωνίας, τα πρότυπα και οι de facto παραδοχές, νομίζεις ότι θα πoύμε «εντάξει λοιπόν, σταματάμε τη γυναικοκτονία» και πουφ, η γυναικοκτονία θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας; Χωρίς την κατανόηση της συσχέτισης μεταξύ του ανθρώπου που λέει «άντε γαμήσου» και του ανθρώπου που σε γαμάει στην πραγματικότητα χωρίς τη συγκατάθεσή σου, πώς θα μπορέσουμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα;

Πριν από 3 εβδομάδες κατέρρευσα. Ανάμεσα σε e-mails  που έρχονταν από πολλές γυναίκες ζητώντας βοήθεια και ιστοριών παρενόχλησης, βιασμών, βίας, δολοφονιών, το ερώτημα «τι μπορώ να κάνω μόνη μου» αντηχούσε στο κεφάλι μου και δεν μπορούσα να καταπιώ τους λυγμούς μου. Τα άρθρα που άρχισα να γράφω και δεν μπόρεσα να τελειώσω, οι γυναίκες που ήθελα να βοηθήσω, αλλά δεν μπόρεσα, κατέρρευσαν όλα πάνω μου. Ήθελα να αγοράσω ένα όπλο και να οργανώσω μια ένοπλη μονάδα περιπόλου. Μια ειδική ομάδα που θα κυνηγάει όσους διαπράττουν παρενόχληση στο δρόμο, μια άλλη για όσους χτυπάνε γυναίκες, μια άλλη για εντοπισμό βιαστών και άλλη μία για εκείνους που σκοτώνουν γυναίκες. Μπορεί να σκεφτείτε πως έχω τρελαθεί, αλλά έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι και η παραφροσύνη επινοήθηκε από την πατριαρχία.

Έτσι, αν εσείς είστε οι υγιείς πρέπει να σας ρωτήσω, πιστεύετε ότι θα πρέπει να περιμένουμε την κυβέρνηση – η οποία αποτελείται από άνδρες από την κορυφή ως τα νύχια – να ελευθερώσουν τις γυναίκες; Ειδικά στην Τουρκία… Νομίζετε ότι ένας πρόεδρος, ο οποίος ορίζει την ισότητα των φύλων βάση της δημιουργίας (χρησιμοποιώντας έναν ισλαμικό όρο που δεν θα χρησιμοποιήσω εδώ) και λέει ότι οι άνδρες και οι γυναίκες δεν είναι ίσοι, θα βοηθήσει να σταματήσει η γυναικοκτονία; Ίσως δεν το ξέρετε, αλλά στην Τουρκία δεν υπάρχει υπουργείο για τις γυναίκες. Τα γυναικεία ζητήματα εξετάζονται στο πλαίσιο του «Υπουργείου Οικογένειας και Κοινωνικής Πολιτικής». Και η επικεφαλής του υπουργείου αυτού, που καθορίζει την ύπαρξη των γυναικών μόνο εντός της οικογένειας, η Ayşenur İslam, λέει «δεν χρειάζεται να κάνουμε θέμα τη γυναικοκτονία στην Τουρκία, αφού συμβαίνει παντού». Μπορεί αυτή η «γυναίκα» υπουργός που αρνείται να συναντηθεί με τις γυναίκες οργανώσεις να λύσει το πρόβλημα; Μπορεί αυτή η κυβέρνηση, που πληρώνει για κάθε παιδί που γεννιέται, λες και οι γυναίκες είναι ζώα για αναπαραγωγή, να λύσει το πρόβλημα; Αυτή η κυβέρνηση που μετατρέπει τις ιερές μητέρες σε οικιακές εργάτριες; Αλήθεια; Νομίζετε ότι οι δικηγόροι θα λύσουν το πρόβλημα; Οι δικηγόροι που ισχυρίζονται ότι, εάν η κυβέρνηση καταβάλει μηνιαίες πληρωμές προς τους ανύπαντρους άντρες, ώστε να μπορούν να πηγαίνουν με τις εργαζόμενες του σεξ, θα σταματήσουν να βιάζουν τις γυναίκες; Αυτή είναι η πραγματικότητα στην Τουρκία. Και τώρα οι άνθρωποι λένε ότι θέλουν να επαναφέρουν τη θανατική ποινή στην Τουρκία. Λες και δεν γνωρίζουν ότι σε χώρες που κυβερνώνται από το ισλαμικό καθεστώς οι γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βιασμού θεωρούνται μέρος του εγκλήματος και εκτελούνται επίσης. Αφήστε να επανέλθει η θανατική ποινή και θα δείτε πως θα την εφαρμόσει ο σουλτάνος της Τουρκίας.

Πονάει πολύ όταν το σκέφτομαι. Η Özgecan αντιστέκεται στον οδηγό του λεωφορείου, τον Atındöken Suphi, που προσπαθεί να την βιάσει. Τον ψεκάζει με σπρέι πιπεριού, του γδέρνει τα μάγουλά. Πώς γίνεται ο ίδιος να ξέρει πως να αφαιρέσει τα στοιχεία του DNA κάτω από τα νύχια του, αλλά να μην ξέρει τίποτα για το δικαίωμα μιας γυναίκας να μην την αγγίξει χωρίς τη θέλησή της; Φυσικά και θα πρέπει να υπάρχουν αποτρεπτικές ποινές, αλλά ποιος θα δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους αποτρεπτική συνείδηση; Το κράτος πατερούλης; Τα σχολεία; Ή η συλλογική αντίληψη της κοινωνίας;

Εσείς θα τους δώσετε αυτή τη συνείδηση. Εμείς θα τους τη δώσουμε. Η κοινωνία που θα έχει υιοθετήσει τη φεμινιστική ιδεολογία, θα τους τη δώσει. Μια κοινότητα που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών, θα τους τη δώσει. Οι άνθρωποι, που έπρεπε να είχαν αντιδράσει με εκείνον τον άντρα που κλώτσησε μια νεαρή γυναίκα στο λεωφορείο τις προάλλες στην Ισταμπούλ μόνο και μόνο επειδή σταύρωσε τα πόδια της, θα δώσουν αυτή τη συνείδηση. Ο δρόμος θα τη δώσει. Η συνεχής διαμαρτυρία θα τη δώσει. Η πλατφόρμα Εμείς Θα Σταματήσουμε τη Γυναικοκτονία θα τη δώσει. Η υποστήριξη και οι δωρεές που κάνουμε σε αυτή την πλατφόρμα, θα τη δώσει. Οι άνθρωποι που έχουν το θάρρος να αντιδράσουν με τους άνδρες που γιουχάρουν γυναίκες στο δρόμο, θα τη δώσουν. Οι άνθρωποι που δεν προσδιορίζουν τους ανθρώπους από το αν έχουν κόλπο ή πέος, θα τη δώσουν. Οι άντρες που μπορεί να είναι «σαν κορίτσια» και οι γυναίκες που μπορεί να είναι «σαν αγόρια», λέγοντας ότι αυτό που έχει σημασία είναι να είσαι «σαν άνθρωπος», θα δώσει αυτή τη συνείδηση στην κοινωνία μας.

Η σφαγή της Özgecan δεν είναι διαφορετική από τη σφαγή οποιασδήποτε άλλης γυναίκας. Δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε αυτόν τον αγώνα χωρίς να δείξουμε ίση υποστήριξη σε κάθε γυναίκα που έχει δολοφονηθεί, βιαστεί, παρενοχληθεί, υποτιμηθεί ή έχει μείνει πίσω μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα. Αυτός δεν είναι αγώνας μόνο των γυναικών, είναι αγώνας του συνόλου της κοινωνίας. Η καρδιά μου βρίσκεται στο πλευρό των γυναικών που ήταν και θα είναι στους δρόμους στην Τουρκία, χθες, σήμερα και αύριο. Αυτό θα είναι το νέο σημείο καμπής της αντίστασής μας. Καλώ όλες οι γυναίκες της Τουρκίας να μιλήσουν για την παρενόχληση που έχουν αντιμετωπίσει, τις στιγμές σεξισμού που έπρεπε να αντιπαλέψουν. Έχουν ήδη ξεκινήσει στο #sendeanlat (πες κι εσύ), αλλά δεν πρέπει να σταματήσουμε εδώ. Καλώ όλους τους άνδρες στην Τουρκία να πουν «είμαι φεμινιστής», χωρίς να ντρέπονται. Αν πραγματικά είναι αλληλέγγυοι με την Özgecan, ήρθε η ώρα να αναλάβουν επιτέλους πραγματική δράση!

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Dilara Gürcü

 

Διαβάστε ακόμα

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

turkey2

Επιμέλεια- μετάφραση Λίνα Φιλοπούλου

Ο βιασμός και η δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας πυροδοτεί την εξέγερση στην Τουρκία. Χιλιάδες γυναίκες βγήκαν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη βία λόγω φύλου.

«Τουρκία: Οργή για το φοβερό βιασμό και το φόνο της φοιτήτριας Ozgecan Aslan (…) μια 20χρονη φοιτήτρια πανεπιστημίου ανέβηκε σε λεωφορείο από τα Άδανα για το Μερσίν, για να κάνει την καθημερινή διαδρομή από το σχολείο στο σπίτι. (…) σύμφωνα με επίσημα στοιχεία οι δολοφονίες γυναικών έχουν αυξηθεί κατά 1.400% την περίοδο διακυβέρνησης του AKP (του κόμματος του Ερντογάν)».

Παρακάτω θα βρείτε δηλώσεις στελεχών του ΑΚΡ που σχετίζονται με τις γυναίκες:

«Υπερβάλλετε σχετικά με τη βία κατά των γυναικών», Ταγίπ Ερντογάν / σχετικά με την αύξηση κατά 1400% στις δολοφονίες γυναικών τα τελευταία 7 χρόνια.

«Δεν πιστεύω στην ισότητα των φύλων ούτως ή άλλως», Ταγίπ Ερντογάν / στην συνάντησή του με ενώσεις γυναικών.

«Οι γυναίκες που έχουν υποστεί βιασμό, θα γεννήσουν οπωσδήποτε το μωρό, το κράτος θα αναλάβει τη φροντίδα, εάν είναι απαραίτητο», Recep Akdağ, υπουργός Υγείας, ΑΚΡ / σχετικά με την άμβλωση.

«Ο βιαστής είναι πιο αθώος από το θύμα που κάνει άμβλωση», «Οι γυναίκες που έχουν βιαστεί, δεν πρέπει να υποβληθούν σε άμβλωση. Στη Βοσνία οι γυναίκες βιάστηκαν, αλλά γέννησαν τα παιδιά», Ayhan Sefer Üstün, βουλευτής του ΑΚΡ και Πρόεδρος της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Κοινοβούλιο / σχετικά με την άμβλωση.

«Και τι έγινε αν η μητέρα έχει βιαστεί; Γιατί πρέπει το παιδί να πεθάνει; Ας πεθάνει η μητέρα», I. Melih Gökçek, Δήμαρχος του ΑΚΡ στην Άγκυρα / σχετικά με την άμβλωση.

«Η ανεργία είναι υψηλή, γιατί οι γυναίκες αναζητούν θέσεις εργασίας», Mehmet Şimşek, υπουργός Οικονομικών ΑΚΡ του AKP

«Ας πρόσεχαν την κόρη τους», Celalettin Cerrah, υψηλόβαθμος αξιωματικός στο Αστυνομικό Τμήμα / σχετικά με τη δολοφονία της Münevver Karabulut (18 χρονών)

«Δεν σας φτάνει η οικιακή εργασία;», Veysel Eroğlu, υπουργός Δασών και Υδάτων του ΑΚΡ/ σε μια γυναίκα που ζητούσε μια θέση εργασίας.

«Όταν τα κορίτσια σπουδάζουν, οι άνδρες δεν μπορούν να βρουν κορίτσια να παντρευτούν», Erhan Ekmekçi, ΑΚΡ, μέλος της Δημοτικής Συνέλευσης του Kargı

«Μια γυναίκα που δεν έχει καλυμμένο το κεφάλι, είναι σαν ένα σπίτι χωρίς κουρτίνες. Ένα σπίτι χωρίς κουρτίνες είναι είτε προς πώληση ή προς ενοικίαση», Süleyman Demirci, ΑΚΡ, Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων Ünye/ σχετικά με τη μαντίλα.

«Η πρόθεσή μου είναι να παντρεύεται κάποιος μέχρι τέσσερις. Η πολυγαμία είναι μια μορφή θείας λειτουργίας. Δεν παίρνω άδεια από τις άλλες μου συζύγους όταν παντρεύομαι μια νέα σύζυγο και δεν είμαι υποχρεωμένος να το κάνω» Ali Yüksel, σύμβουλος του Ταγίπ Ερντογάν / σχετικά με τις τρεις συζύγους του.

 

Περισσότερες δηλώσεις θα βρείτε εδώ

 

Δείτε το παρακάτω βίντεο με στατιστικά για τη βία κατά των γυναικών στην Τουρκία:

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

Τουρκία: Αντιδράσεις προκάλεσαν οι δηλώσεις ενός ισλαμιστή νομικού για τις εγκύους

Τουρκία: Φιλί, κρασί και μακιγιάζ προς απαγόρευση

Τούρκοι μαθητές έβαλαν φούστες μετά την απαγόρευση να τις φορούν οι συμμαθήτριές τους

Το σώμα πολιτικοποιείται: Η γυναικεία «διακριτότητα» στο πάρκο Gezi

 

 

Share

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

 

Ozgecan Aslan1

Χιλιάδες γυναίκες σε πολλές πόλεις της Τουρκίας κατέβηκαν στους δρόμους το Σάββατο 14/2 με αφορμή τον βιασμό και δολοφονία της 20χρονης φοιτήτριας Ozgecan Aslan.

Η αστυνομία βρήκε τη σωρό της κοπέλας σε κοίτη ποταμού κοντά στην πόλη Μερσίν την Παρασκευή. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η Ozgecan Aslan απήχθη την Τετάρτη καθώς γύριζε με ένα λεωφορείο στο σπίτι της. Ο οδηγός του λεωφορείου προσπάθησε να τη βιάσει, αφού οδήγησε το λεωφορείο σε απομονωμένο μέρος, και εκείνη τον απέκρουσε με σπρέι πιπεριού. Τότε εκείνος τη μαχαίρωσε και τη χτύπησε στο κεφάλι με σιδερένιο σωλήνα, με αποτέλεσμα το θάνατό της. Στη συνέχεια ζήτησε την αρωγή του πατέρα του και ενός φίλου για να καλύψει τα ίχνη του, οι οποίοι φέρεται ότι τον βοήθησαν να κάψει τη σωρό και να την πετάξει στην κοίτη του ποταμού όπου και βρέθηκε. Οι τρεις άντρες έχουν συλληφθεί.

Η βαρβαρότητα του εγκλήματος προκάλεσε κατακραυγή, ενώ γυναικείες οργανώσεις οργάνωσαν διαμαρτυρίες σε πολλές πόλεις ενάντια στη βία κατά των γυναικών και τις γυναικοκτονίες. Κατά τη διάρκεια της κηδείας στη Μερσίν, στην πατρίδα της Ozgecan Aslan στη νοτιοανατολική Τουρκία, οι γυναίκες αψήφησαν τον Ιμάμη που τις κάλεσε να μείνουν στο πίσω μέρος της πομπής. Όχι μόνο βγήκαν μπροστά, αλλά κουβάλησαν και το φέρετρο.

Στην Ισταμπούλ πραγματοποιήθηκαν κινητοποιήσεις όλη τη μέρα. Το πρωί, εκατοντάδες γυναίκες μαζεύτηκαν στην πλατεία Ταξίμ πίσω από ένα πανό που έγραφε “Αρκετά, θα σταματήσουμε τη δολοφονία των γυναικών”. Οι διαδηλώτριες φώναξαν συνθήματα και απαίτησαν την παραίτηση της υπουργού Οικογενειακών και Κοινωνικών Πολιτικών  Aysenur Islam. Το βράδυ το πλήθος μεγάλωσε, καθώς χιλιάδες γυναίκες όλων των ηλικιών κατέβηκαν στους δρόμους.

Πέντε γυναίκες σκοτώνονται κάθε μέρα στην Τουρκία, οι περισσότερες από τους άντρες τους, σύμφωνα με την Yasemin Yucel, αναπληρωτή πρόεδρο του Σωματείου Εκπαιδευτικού Προσωπικού στην Ταρσό. Σύμφωνα με το BBC, μόνο τον τελευταίο χρόνο, 300 γυναίκες δολοφονήθηκαν και πάνω από 100 βιάστηκαν. Διαδηλώτριες και μέλη γυναικείων οργανώσεων υποστηρίζουν ότι οι γυναικοκτονίες στην Τουρκία είναι αποτέλεσμα της κουλτούρας βιασμού και των μισογυνιστικών κρατικών πολιτικών. Υποστηρίζουν δε πως έχουν αυξηθεί κατά την περίοδο που του ΑΚΡ βρίσκεται στην εξουσία, καθώς προάγει πατριαρχικά κοινωνικά πρότυπα και αξίες. Αρκεί να θυμηθούμε δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης, ακόμα και του ίδιου του Ερντογάν, όπως η εμμονή στο ότι οι γυναίκες πρέπει να γεννούν τρία παιδιά, την απαγόρευση των δημόσιων εκδηλώσεων τρυφερότητας και γενικά “συστάσεις” σχετικά με το πώς και πότε οι γυναίκες μπορούν κυκλοφορούν και τι να φοράνε. Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί η ατιμωρησία που καλύπτει βίαια εγκλήματα κατά των γυναικών ή οι χαμηλές ποινές που επιβάλλονται, με δικαιολογίες που βασίζονται στη στοχοποίηση και ενοχοποίηση των θυμάτων (“τα ‘θελε”, “είχε συναινέσει” κτλ).

 

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Μποϋκοτάζ στις 50 αποχρώσεις του γκρι από γυναικείες οργανώσεις

50shades3

 

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Καθώς πλησιάζει η ημέρα της παγκόσμιας πρεμιέρας της ταινίας 50 αποχρώσεις του γκρι, πληθαίνουν και οι φωνές που καλούν στο μποϋκοτάρισμά της. Η διεθνής καμπάνια, με τίτλο #50dollarsnot50shades καλείται από γυναικείες οργανώσεις που ασχολούνται με την ενδοοικογενειακή βία και εναντιώνονται στην πορνογραφική κουλτούρα. Οι διοργανώτριες καλούν τις/τους πιθανούς θεατές να δώσουν τα λεφτά που θα ξόδευαν για την ταινία σε κέντρα για την υποστήριξη θυμάτων έμφυλης βίας, με σύνθημα “Το Χόλυγουντ δεν χρειαζέται τα χρήματά σου· οι κακοποιημένες γυναίκες τα χρειάζονται”.

Οι ακτιβίστριες/ες τονίζουν ότι αιτία της διαμαρτυρίας δεν είναι κάποιος πουριτανισμός ή σεξουαλικός συντηρητισμός, κάτι για τι οποίο φυσικά και έχουν κατηγορηθεί -όπως κάθε φεμινίστρια άλλωστε. Είναι η αισθητικοποίηση της βίας και η φυσικοποίηση μιας κακοποιητικής σχέσης. Είναι η κανονικοποίηση της ιδέας ότι στη γυναίκα αρέσει να υποτάσσεται και πως γοητευτικός άντρας είναι αυτός που επιβάλλεται, καθώς και της -ανατριχιαστικής- αντίληψης ότι αν μια γυναίκα υπομείνει όλα αυτά τότε στο τέλος θα κερδίσει την αγάπη και τη στοργή του κακοποιητή. Χαρακτηριστικά, ακόμα και μέλη της κοινότητας BDSM έχουν εκφραστεί κατά της ταινίας, θεωρώντας ότι παραβιάζει τον βασικό κανόνα της συναίνεσης που απαιτείται σε αυτές τις πρακτικές.

Σχετικά λινκ:

στο facebook 50 Dollars not 50 Shades

στο twitter στο #50DollarsNot50Shades και #fiftyshadesisabuse 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Από τον βιασμό στην κρατική κακοποίηση

StopChildAbuse

της Ιωάννας Σωτήρχου

«Καιρός ναυτίας, – έλεγε – δηλώσεις, τυμπανοκρουσίες, μετέωρα επίθετα, νύχτες βαθιές, ξαγρυπνισμένες μπροστά σ’ έναν τεράστιον ουρανό, απόρθητον από έλλειψη ενδιαφέροντος». «Κρίση»,

Γιάννης Ρίτσος

Δεν είναι άγνωστη η σεξουαλική κακοποίηση των ανηλίκων στη χώρα μας. Με δράστες συχνά από τον στενό οικογενειακό και ευρύτερο περίγυρο, αλλά και τους «αόρατους» κινδύνους που απορρέουν από το Διαδίκτυο στην πιο σύγχρονη εκδοχή. Δεν είναι άγνωστη, αλλά καλά κρυμμένη, πίσω από τόνους εθελοτυφλίας, άγνοιας και προκατάληψης. Αυτό που είναι άγνωστο ωστόσο είναι η δικαιοσύνη για τα θύματα, όπως μαρτυρεί ακόμη μια δικαστική απόφαση – «Στα… πούπουλα οι βιαστές 14χρονης στο Ωραιόκαστρο», «Εφ.Συν.» 31/10/2014. Και αυτό που παραμένει το ζητούμενο είναι τα θύματα να μη βιάζονται ξανά: τη δεύτερη φορά κατά τη δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Σε αυτό ακριβώς το σημείο αποτελεί σημαντική συμβολή το βιβλίο «Τα παιδία καταθέτει – Η δικανική εξέταση ανήλικων μαρτύρων, θυμάτων σεξουαλικής κακοποίησης» της Ολγας Θεμελή, επίκουρης καθηγήτριας εγκληματολογικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις «Τόπος».

Στη συζήτησή μας, φωτίζει τους λόγους που αναγκάζουν τα παιδιά, την πιο ευάλωτη κοινωνική ομάδα, να μη φανερώνουν ποτέ τον βιασμό τους: γι’ αυτό και αποτελεί το κατ’ εξοχήν αφανές έγκλημα. Και το χειρότερο; Αποκαλύπτει τις ευθύνες ενός κρατικού μηχανισμού, τραγικά ανεπαρκούς και εντελώς ακατάλληλου να διαχειριστεί ένα τόσο λεπτό ζήτημα ώστε η διαμεσολάβησή του να συνιστά «κρατική κακοποίηση» που συντελεί στην περαιτέρω θυματοποίησή τους…

Σε ποιο άλλο δικαιικό σύστημα προβλέπεται ένας εισαγγελέας ανηλίκων για τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, επιφορτισμένος παράλληλα με πολλαπλές αρμοδιότητες αυξημένης ευθύνης; Πού αλλού, αν και υπάρχει διάγνωση κακοποίησης, δεν υφίσταται η δυνατότητα παραπομπής σε εξειδικευμένη υπηρεσία γιατί απλά δεν υπάρχει τέτοια δομή;

Πώς προέκυψε η ιδέα του βιβλίου;

«Τα παιδία πονάει όταν καταθέτει». Οι ανήλικοι συνθλίβονται όταν εμπλέκονται στη μηχανή του ποινικού μηχανισμού είτε ως θύτες είτε ως θύματα. Άλλωστε το Σύστημα Ποινικής Δικαιοσύνης έχει επινοηθεί από μεγάλους για μεγάλους, αγνοώντας -συχνά επιδεικτικά- την παράμετρο της ανηλικότητας. Ο πόνος που εκφράζουν με τον τρόπο τους τα παιδιά των οποίων παραβιάστηκε η γενετήσια ελευθερία, και στη συνέχεια παραβιάζονται -στο όνομα της ανεύρεσης της ουσιαστικής αλήθειας- πλήθος άλλων δικαιωμάτων τους, έδωσε την κύρια ιδέα ύφανσης του βιβλίου.

Επιπλέον, στη χώρα μας, σε αντίθεση με την πλειονότητα των υπόλοιπων ευρωπαϊκών χωρών, δεν έχουν συνταχθεί ένας κώδικας δεοντολογίας, καθώς και ένα πρωτόκολλο εξέτασης κακοποιημένων παιδιών, ενώ δεν υπάρχει ένα διαγνωστικό κέντρο κακοποίησης ανηλίκων. Τη στιγμή μάλιστα που σε άλλες χώρες ενισχύονται οι διεπιστημονικές δομές για την κακοποίηση και την παραμέληση των ανηλίκων, στη δική μας πολιτεία καταργούνται ή στην καλύτερη περίπτωση συρρικνώνονται δραματικά οι ελάχιστες δομές παιδικής προστασίας. Γνωρίζετε ότι στη χώρα μας δεν υπάρχει ένας κεντρικός επίσημος φορέας καταγραφής των περιστατικών, ούτε καν αντιμετώπισής τους, όταν αυτό κρίνεται απαραίτητο; Ότι δεν θεωρείται αναγκαία η εκπαίδευση των επαγγελματιών που δουλεύουν με κακοποιημένα παιδιά;

Σε ποιο άλλο δικαιικό σύστημα προβλέπεται ένας εισαγγελέας ανηλίκων για τη μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας, επιφορτισμένος παράλληλα με πολλαπλές αρμοδιότητες αυξημένης ευθύνης; Πού αλλού, αν και υπάρχει διάγνωση κακοποίησης, δεν υφίσταται η δυνατότητα παραπομπής σε εξειδικευμένη υπηρεσία γιατί απλά δεν υπάρχει τέτοια δομή;

Σε ποια άλλη ευνομούμενη πολιτεία, τα παιδιά που απομακρύνονται από το οικείο πλαίσιο οδηγούνται για να παραμείνουν, ακόμα και για μήνες, σε θαλάμους νοσηλείας των παιδιατρικών κλινικών αν και υγιή; Τα παραπάνω δεν συνιστούν «κρατική» κακοποίηση;

Λέτε ότι η «όποια προσπάθεια αποκάλυψης της κακοποίησης χτυπά σε φλέβες βαθιές, γι’ αυτό και η εξόρυξη του μυστικού απαιτεί περίτεχνους και επιδέξιους σκαπανείς». Πώς είναι δυνατό τα παιδιά να επιλέγουν τη σιωπή;

Η σεξουαλική παραβίαση στα πρώιμα χρόνια συμπαρασύρει όλες τις διαστάσεις της ζωής του θύματος, το οποίο συνήθως επιλέγει τη σιωπή, ύστατη καταφυγή από τα δεινά του τραύματος, από το έσχατο συναίσθημα του πόνου. Σύμφωνα με ερευνητικά αποτελέσματα, το 30 με 80 τοις εκατό των παιδιών αρνείται να αποκαλύψει τη θυματοποίησή του μέχρι την ενηλικίωσή του. Αλλά ακόμα και κατά την ενήλικη ζωή η πλειονότητα των θυμάτων δεν θα μιλήσει ποτέ.

Η ολοκληρωτική επιβολή του δράστη, η υποταγή, η μαθημένη αβοηθησία, η παγίδευση, ο συμβιβασμός, αλλά και ο φόβος αντιποίνων, η δημιουργία συναισθημάτων ντροπής και συνενοχής αποτελούν τις σημαντικότερες αιτίες της απόκρυψης. Η γονεϊκή αντίδραση, ιδίως της μητέρας, διαδραματίζει επίσης σημαντικό ρόλο. Οι ανήλικοι καλούνται συχνά να διαχειριστούν ένα ακόμα τραύμα, αυτό της προδοσίας.

Όσο πιο στενή η σχέση με τον θύτη τόσο πιο απίθανη η αποκάλυψη. Όταν ο δράστης είναι και ο φροντιστής του ανηλίκου, τότε ο ιδιαίτερος δεσμός που τον συνδέει μαζί του και η ανάγκη για τη διασφάλιση της ακεραιότητας της οικογένειας απομακρύνουν την πιθανότητα φανέρωσης της αλήθειας. Το κόστος της αποκάλυψης φαντάζει μεγαλύτερο από αυτό της απόκρυψης. Το θύμα εισέρχεται τελικά σε μια «φάση αποφυγής» και επιλέγει ως έξοδο φυγής την απώθηση. Έχει ειπωθεί ότι η απώθηση «είναι η τέχνη τού να γνωρίζεις πώς να μη γνωρίζεις». Για όσους θυματοποιήθηκαν ως παιδιά, η άρνηση επιστρατεύεται ως η πιο εύκολη λύση καθώς η παραδοχή της αλήθειας φαντάζει οδυνηρότερη.

Χαρακτηρίζετε το σκηνικό στο οποίο καλούνται να καταθέσουν τα παιδιά «καφκικό». Τι εννοείτε;

Τα ανήλικα θύματα σεξουαλικής κακοποίησης καλούνται περισσότερες από μία φορές να μιλήσουν για την πιο τραυματική εμπειρία της ζωής τους σε άτομα που δεν γνωρίζουν καθόλου. Προανάκριση, κύρια ανάκριση, ακροαματική διαδικασία, πραγματογνωμοσύνη, ιατροδικαστική εξέταση κ.ά. συνθέτουν ένα τρομακτικό, γι’ αυτό και καφκικό σκηνικό, με πρωταγωνιστή τον ανυποψίαστο για όσα λαμβάνουν χώρα ανήλικο. Πρόκειται για μια εξαιρετικά δυσχερή και συνάμα επώδυνη διαδικασία που οδηγεί στον επανατραυματισμό του θύματος. Οι επαγγελματίες ανάλογα με την προσέγγιση που θα ακολουθήσουν ενδέχεται να επηρεάσουν, να παραπλανήσουν, να υπονομεύσουν, να καθοδηγήσουν, να πληγώσουν. Ένα παιδί μπορεί να κληθεί να καταθέσει αναρίθμητες φορές στο αστυνομικό τμήμα, μπορεί να χρειαστεί να μιλήσει σε δεκάδες επαγγελματίες, μπορεί να περιμένει ακόμα και οκτώ χρόνια μέχρι να τελεσιδικήσει η υπόθεσή του.

Αξίζει να θυμίσουμε ότι έχουν παρέλθει περίπου 8 χρόνια από τη δημοσίευση του νόμου 3625/2007 (ΦΕΚ Α’’ Τ. 290/24-12-2007) που μεταξύ άλλων προβλέπει τον διορισμό κατά την προανακριτική διαδικασία ως πραγματογνώμονα, παιδοψυχολόγου ή παιδοψυχιάτρου, τη χρησιμοποίηση εκ μέρους του κατάλληλων διαγνωστικών μεθόδων και τη βιντεοσκόπηση της κατάθεσης του ανηλίκου προκειμένου να αποφευχθούν οι πολλαπλές καταθέσεις. Δυστυχώς οι προβλέψεις του νόμου έμειναν γράμμα κενό…

Πολλοί αμφισβητούν την αξιοπιστία των ισχυρισμών των παιδιών για τη σεξουαλική τους παραβίαση. Κατά μία άποψη τα παιδιά είναι «μάρτυρες δεύτερης κατηγορίας»; Τι απαντάτε;

Είναι αλήθεια ότι τα παιδιά αντιμετωπίζονται συχνά σε σχέση με τους ενήλικες μάρτυρες με μεγαλύτερη δυσπιστία καθώς, σύμφωνα με τις παραδοσιακές αντιλήψεις, οι οποίες δυσχεραίνουν σημαντικά την ανεύρεση της ουσιαστικής αλήθειας, δεν έχουν την ίδια παρατηρητική και μνημονική ικανότητα, είναι πιο ευάλωτα στις καθοδηγητικές ερωτήσεις και παρουσιάζουν δυσκολίες στο να διακρίνουν τόσο την πραγματικότητα από τη φαντασία όσο και την αλήθεια από το ψέμα.

Ωστόσο η μελέτη της διεθνούς βιβλιογραφίας αποδεικνύει περίτρανα ότι είναι η έκθεση των παιδιών σε διαδικασίες επώδυνες που ευθύνεται για την ευαλωτότητά τους και όχι η ηλικιακή τους ανωριμότητα.

Παρά τις δυσκολίες που συναντούν τα παιδιά μικρότερης κυρίως ηλικίας, υπάρχουν δυνατότητες υπέρβασής τους, προκειμένου να υποστηριχθεί η ανήλικη μαρτυρική κατάθεση. Εάν η επιστημονική κοινότητα έχει καταλήξει σε ένα ασφαλές συμπέρασμα σχετικά με τη λειτουργία των γνωστικών μηχανισμών και τη σύνδεσή τους με τη δικανική εξέταση, αυτό είναι τούτο: τα παιδιά δεν είναι μάρτυρες δεύτερης κατηγορίας.

Κάθε σας κεφάλαιο αρχίζει με λίγους στίχους ποίησης. Πώς συνυπάρχει η ποίηση με τον επιστημονικό λόγο, σε μια τέτοια μάλιστα θεματική;

Την αλήθεια και τη συμπυκνωμένη σοφία της ποίησης δεν τη φτάνει η επιστήμη. Πόση αλήθεια κρύβει η κουβέντα του Σαραντάρη: «Κατάγομαι από τα παιδικά μου χρόνια / όπως από μια χώρα». Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι μόνη πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία!

Ποιος επιστήμονας μπορεί να περιγράψει καλύτερα από τον ποιητή την αγωνία του επαγγελματία να διαπεράσει τη σιωπή και να σκάψει στα ενδότερα του ψυχικού πόνου του παιδιού:

«Πώς το κέλυφος τούτο να διαπεράσεις με το ξίφος του δήθεν τελειωμένου ανθρώπου; Πώς να κατεβείς βαθιά, απ’ τα διάφανα μάτια των παιδιών, στον πρώτο θάνατο»; (Γ. Θ. Βαφόπουλος).

Στον τόπο μας, μόνον η δημοσιότητα κάποιων σχετικών περιστατικών και ο ατυχής τους χειρισμός ανακινούν στιγμιαία το ενδιαφέρον με διακηρυκτικού τύπου τοποθετήσεις και υποτυπώδη ευχολόγια.

Η προστασία της τραυματισμένης ανηλικότητας, σε κρίσιμες μάλιστα εποχές αποδόμησης των δικαιωμάτων, δεν είναι εφικτή με θεωρητικές προσεγγίσεις και στείρες επιστημονικές προτροπές. Η δικαιοκρατική κουλτούρα δεν εντέλλεται μηχανιστικά με διατάξεις νόμων, πανηγυρικές διακηρύξεις και πρόσκαιρους εορτασμούς παγκοσμίων ημερών.

«Τα παιδία καταθέτει», «πονάει» και «διψάει για γνήσιο ουρανό», για ουσιαστική προστασία των δικαιωμάτων τους.

Η πολιτεία ωστόσο κωφεύει και συχνά επαναθυματοποιεί.

ta_paidia_katathetei_olga_themelipg

Εμπλουτισμός της γνώσης

Σε ποια βασικά ερωτήματα επιχειρεί να απαντήσει το βιβλίο σας;

Πόσο εύκολα αποκαλύπτει ένα παιδί τη σεξουαλική του παραβίαση; Τι είναι η δικανική εξέταση και τι περιλαμβάνει; Ποιοι οι βασικοί κανόνες και η δεοντολογία που τη διέπουν; Ποιες τεχνικές και ποια εξωλεκτικά βοηθήματα μπορεί να χρησιμοποιηθούν; Τι είδους ερωτήσεις μπορεί να γίνουν και πώς πρέπει να διατυπωθούν; Τι μπορεί να θυμηθεί ένα παιδί και πόσο ακριβής μπορεί να είναι η μνήμη του; Πώς μπορεί να διερευνηθεί αν λέει την αλήθεια; Πώς θα καταστεί δυνατή η ελαχιστοποίηση του τραύματος που προκαλείται στο παιδί κατά την εμπλοκή του σε ποινική διαδικασία;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα στα οποία προσπαθεί να απαντήσει το βιβλίο, επιδιώκοντας να συνεισφέρει στον εμπλουτισμό της γνώσης για την προστασία της ανηλικότητας. Απευθύνεται κυρίως σε επαγγελματίες του Συστήματος Ποινικής Δικαιοσύνης και της ψυχικής υγείας· μπορεί ωστόσο να ενδιαφέρει και άλλες ομάδες…

Θύμα, ένα στα δέκα παιδιά

«Περίπου ένα στα τριάντα παιδιά είναι θύμα απόπειρας βιασμού, ενώ ένα στα δώδεκα είχε στη ζωή του μια εμπειρία σεξουαλικής βίας με σωματική επαφή. Ο καθένας μας γνωρίζει στον κοινωνικό του περίγυρο 15-20 παιδιά. Δεν μας περνάει όμως από τον νου ότι ένα από αυτά είχε μια τέτοια εμπειρία. Τείνουμε να πιστεύουμε ότι αφορά κάποιους άλλους, αλλά αφορά όλη την κοινωνία. Μας αφορά όλους. Επειδή η σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που εκδηλώνεται με την ίδια συχνότητα ανεξάρτητα από κοινωνική τάξη, εισόδημα, επίπεδο μόρφωσης ή άλλα φυλετικά κριτήρια», μας λέει ο διευθυντής Ψυχικής Υγείας στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, Γιώργος Νικολαΐδης, δίνοντάς μας τα στοιχεία από την πανελλαδική έρευνα του ινστιτούτου σε περισσότερα από 15.300 παιδιά ηλικίας 11, 13 και 16 ετών.

Σύμφωνα με αυτήν, ένα στα δέκα παιδιά τον τελευταίο χρόνο της ζωής τους ανέφεραν μια εμπειρία σεξουαλικής βίας. Οταν ρωτήθηκαν για ολόκληρη την παιδική τους ηλικία, τότε σχεδόν ένα στα έξι ανέφερε ότι είχε υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, ιδίως τα αγόρια εφηβικής ηλικίας. Ειδικότερα εντοπίστηκε ότι για περίπου το 4,45% των παιδιών τον τελευταίο χρόνο και το 7,6% στη διαδρομή της παιδικής τους ηλικίας η ανεπιθύμητη εμπειρία σεξουαλικής βίας είχε και σωματική επαφή, ενώ για σχεδόν το 2% και το 3%, αντίστοιχα, επρόκειτο για απόπειρα βιασμού. Και παρ’ ότι τα ερωτηματολόγια ήταν ανώνυμα, ο κ. Νικολαΐδης εκτιμά ότι τα πραγματικά νούμερα είναι πολύ πιο υψηλά επειδή τα παιδιά είναι πολύ επιφυλακτικά στις απαντήσεις τους.

Γιατί; «Η μεγαλύτερη δυσκολία στην αποκάλυψη αυτού του είδους κακοποίησης έγκειται στο γεγονός ότι ο δράστης είναι μέσα ή γύρω από την οικογένεια, γνωστοί άνθρωποι που η οικογένεια τους φέρνει σε επαφή με το παιδί και απαιτεί ειδική προσπάθεια για να φέρουμε στο φως αυτή την αθέατη πλευρά», μας λέει.

Επισημαίνει, τέλος, ότι στη χώρα μας αυτά τα παιδιά είναι εντελώς αβοήθητα, αφού εκτός όλων των άλλων δεν υπάρχει κανένα εξειδικευμένο κέντρο παρακολούθησής τους: «Ακόμη και η Τουρκία έχει 10 ειδικά κέντρα…», παρατηρεί…

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Μια γενναία γυναίκα από το Μαρόκο

abuse

της Σοφίας Ξυγκάκη

Η Ντ., μια νέα γυναίκα από το Μαρόκο και μητέρα δύο παιδιών, εγκατέλειψε τον άντρα της που επί χρόνια την κακοποιούσε, αρχίζοντας μια νέα ζωή.

Η Ντ. γεννήθηκε στο Μαρόκο. Μεγάλωσε με τη μητέρα και τη γιαγιά της. Η οικογένειά της ήταν μουσουλμανική αλλά ανοιχτή και υπήρχε πολύ αγάπη. Τον άντρα της τον γνώρισε όταν φοιτούσε σε τεχνικό λύκειο ηλεκτρολόγος…

Περνούσε από κει, κι έτσι τον γνώρισα. Πέρασε ένας χρόνος κι αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Μετά από 6 μήνες άρχισαν τα προβλήματα. Ήμουν 18 κι αυτός 22. Είχε μαγαζί που πουλούσε ανταλλακτικά αυτοκινήτων, όσοι ασχολούνται μ’ αυτό τα έχουν καταφέρει, ζουν καλά. Ο άντρας μου δεν ήθελε να δουλεύει αλλά να βγαίνει με τους φίλους του και να καπνίζει μαύρο. Οπότε, είχαμε πολλά προβλήματα και βία, η ζωή δεν ήταν καθόλου καλή μαζί του. Πριν δεν ήξερα.

Αυτός έχει οικογένεια;

Έχει αλλά δεν είναι κοντά. Αυτός μεγάλωσε μόνος του στο δρόμο. Δεν μεγάλωσε ούτε με τη μητέρα του, ούτε με τον πατέρα του. Μεγάλωσε λίγο με τον παππού του, λίγο με τη θεία του, δεν ήξερε τι σημαίνει οικογένεια, παιδιά. Όταν τον γνώρισα ήμουν έφηβη, τον αγάπησα, ήταν μεγάλο λάθος, έζησα μαζί του 10 χρόνια και δεν βρήκα καθόλου τον εαυτό μου μαζί του. Από την αρχή είχαμε προβλήματα. Δεν μπορούσα να πω τη γνώμη μου, μόνο αυτός μέτραγε, έκανε ό,τι ήθελε. Ζήλευε, δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω ούτε μαζί του. Ξυπνούσε όποτε ήθελε, έβγαινε με τους φίλους του, τύχαινε καμιά ευκαιρία για δουλειά.

Πώς ζούσατε;

Αν δεν εύρισκε δουλειά, δεν είχαμε τίποτα στο σπίτι, τίποτα. Εμένα δεν με άφηνε να βρω δουλειά, δεν μπορούσα να τελειώσω το σχολείο. Μόνο ό,τι ήθελε αυτός.

Πότε κάνατε τα παιδιά;

Την Φ. αμέσως μετά το γάμο. Μετά από 2 μήνες άρχισε να με χτυπάει. Όταν έκανα τη μικρή νόμιζα ότι θ’ αλλάξει. Αλλά όχι. Δεν ασχολήθηκε καθόλου με τα παιδιά. Δεν ρώτησε αν η μικρή είναι άρρωστη, αν πεινάει, αν θέλει κάτι. Μόνη μου φρόντιζα την κόρη μου κι όταν δεν είχαμε πού να μείνουμε πήγαμε στη μαμά μου. Ήταν πολύ δύσκολο γιατί έπρεπε η μαμά να φροντίζει και αυτόν. Μεγάλα προβλήματα, πάρα πολύ μεγάλα. Δεν κουνιόταν με τίποτα.

Πώς αποφάσισε ο άντρας σου να έρθει στην Ελλάδα;

Ζούσε η αδελφή του στην Ελλάδα πολλά χρόνια. Πριν ήταν στη Σαουδική Αραβία, δούλευε ως πόρνη, έκανε πολλά λεφτά, γνώρισε και κάποιον που την έφερε στην Ελλάδα και αποφάσισε να μείνει εδώ. Έκανε λεφτά κι εδώ, δεν έχει καταλάβει κρίση. Όταν ήρθαμε εμείς στην Αθήνα, έμαθα τι κάνει. Εγώ δεν έχω σχέση μαζί της αλλά του άντρα μου του αρέσουν τα λεφτά, του αρέσει που βγήκε από μια φτωχική ζωή και βρίσκει άλλο κόσμο, άλλη ζωή, δεν τον ενοχλεί καθόλου. Του ζήτησα να απομακρυνθεί κι αυτός μου λέει όχι, αυτό εδώ είναι κανονικό, είμαστε Ευρωπαίοι εδώ, και οι Έλληνες αυτό κάνουν. Επέμεινα ότι έπρεπε να βρει δουλειά κι όχι να περιμένει να του δίνει η αδελφή του 20, ευρώ, 30 ευρώ. Τότε δεν είχε γεννηθεί ακόμη ο γιος μου.

Πριν έρθετε εσείς, εσύ και η κόρη σου, αυτός τι έκανε, πού ζούσε;

Όταν ήρθαμε εμείς, τον βρήκαμε σε ένα σπίτι που υπήρχαν όλα, μείναμε τρεις μέρες, μετά έρχεται η αδελφή του και του λέει φύγε από το σπίτι μου. Δεν ήταν δικό του. Αυτός μου είχε στείλει τα εισιτήρια να έρθουμε, δεν ξέρω πού τα βρήκε, δεν δούλευε ούτε εδώ. Εγώ πίστευα ότι εδώ θα ζούσαμε καλύτερα, γι’ αυτό ήρθα. Μετά έφυγε ένας φίλος του να δουλέψει σε ένα νησί και μας άφησε το σπίτι του, ήταν ένα υπόγειο, και πάλι δεν ήθελε να βρει δουλειά. Άρχισε πάλι να με χτυπάει.

Τον χρόνο που αυτός έλειπε, πώς ζούσες στο Μαρόκο; Με τη μητέρα σου και τη γιαγιά σου;

Ζούσα καλά με τη μάμα, αυτός έστειλε μερικές φορές, 3 φορές, κάποια λεφτά, όχι πολλά, μέχρι 150 ευρώ, για να μου δείξει ότι εδώ κάτι έκανε. Κι εγώ νόμιζα ότι ήταν καλά και μάλλον τα καταφέρνει αυτή τη φορά, αλλά αυτό ήταν λάθος, ένα όνειρο, στο μυαλό μου…

Όταν ήρθες και είδες ότι όλα αυτά ήταν ψέματα…

Είδα ότι όλα αυτά ήταν ψέματα, άρχισαν πάλι τα ίδια, άρχισε να με δέρνει, μια φορά μου πέταξε ένα ποτήρι στο κεφάλι, ευτυχώς δεν ήταν στο πρόσωπό μου… είναι πάρα πολύ βίαιος, πάρα πολύ, δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε, να λύσουμε τα προβλήματα…

Η αδελφή του γνώριζε ότι σε χτυπούσε;

Ναι, βέβαια, αλλά δεν μιλούσαμε, δεν είχαμε σχέση.

Σου είχε ζητήσει ποτέ να κάνεις την ίδια δουλειά με την αδελφή του;

Όχι βέβαια. Εγώ όταν αποφάσισα να δουλέψω μου είπε εντάξει, δεν έχω πρόβλημα, μπορείς να βρεις δουλειά, άμα θέλεις. Έβαλα αγγελία και στη Χρυσή Ευκαιρία αλλά μια μέρα που βγήκα με τα παιδιά μου για βόλτα, ήταν ένα συνεργείο καθαρισμού σε μια πολυκατοικία και ρώτησα αν θέλουν βοήθεια, είπαν ότι θέλουν κι έτσι πήγα με 20 ευρώ τη μέρα, από 7 το πρωί έως 4μμ. Πήγα και 2 μήνες μετά μου είπε ο άντρας μου ότι κάποιος από κάποιο νησί θέλει μια κοπέλα να δουλέψει στο πλοίο, να κάνει καθαριότητα, να αλλάζει σεντόνια, τέτοια πράγματα. Και τελικά αυτός ποιος ήταν; Αυτός είχε σχέση με την αδελφή του άντρα μου, είχε δουλέψει κι αυτή παλιά, και μου λέει πληρώνει καλά, ε βέβαια καλά θα πληρώνει.

Τελικά τι έγινε; Εσύ δούλευες και ζούσατε;

Δούλευε κι αυτός καμιά φορά, στην οικοδομή και στη λαϊκή αγορά, αλλά συνήθως για λίγο καιρό και μετά τα ίδια, δεν άλλαζε αυτό. Ήμουνα έγκυος, η μικρή ήταν με την αδελφή του, ξυπνάω το πρωί, με χτυπάει, μου λέει ακόμα είσαι εδώ; Πρέπει να φύγεις, δεν μπορώ, δεν μπορούσα να κάτσω, έφυγα τρέχοντας, μ’ έπιασε στις σκάλες, λέω εσύ ζήτησες να φύγω, μ’ έπιασε, δε μ’ άφηνε, βγήκαν οι γείτονες, έφυγα. Τηλεφώνησα στην αδελφή του, να μου φέρει το παιδί και με πήγε σε ένα σπίτι φίλης της μέχρι να βρω λύση. Η μικρή είχε μείνει μαζί της, πήγα σε γιατρό, είδε ότι δεν είμαι καλά και μου έδωσε χαρτί να πάω σε ένα ξενώνα. Γέννησα στο μαιευτήριο με βοήθησαν πολύ, γύρισα στον ξενώνα. Ο άντρας μου ήρθε να με πάρει πίσω, έκανα το λάθος να γυρίσω πίσω, λέω μπορεί να γίνει καλός, ήταν καλός πολύ καλός 3, 4 μήνες, μετά τα ίδια, μπορούσε ν αλλάξει για 2,3 μήνες, μετά τα ίδια, μεγάλωσε ο μικρός έγινε τριών, δεν μπορούσα άλλο. Έπρεπε να φύγω από το σπίτι με χαρτιά και με παιδιά. Πάλι μου έκλεινε τα παράθυρα, να μη βλέπω κανένα, την πόρτα να μη φύγω. Το σώμα μου όλο ήταν μπλε και κόκκινο. Ξέρει ότι αν πάω στην αστυνομία και κάνω μήνυση θα είναι κακό γι’ αυτόν. Είχαν περάσει 5 μέρες, μου λέει θα σε σκοτώσω αν βγεις, δεν μπορώ να βρεις κάποιον άλλο.

Αποφάσισα ότι δεν υπήρχε άλλη ζωή μαζί του. Μου ’χει κρύψει τα χαρτιά μου, των παιδιών μου. Θέλει να κάνει αυτή τη δουλειά. Να πουλάει σε μετανάστες ψεύτικα χαρτιά, πουλάει και μαύρο, λέει ευκαιρία να κάνουμε λεφτά, μεγαλώνει έτσι τα προβλήματα, δεν τα λύνει. Εγώ είμαι ήσυχη, κι αυτός βγάζει τα χαρτιά που τα έχει κρυμμένα, μιλάμε, εγώ κάνω ψεύτικα την ήρεμη. Μου ζητάει να κοιμηθούμε μαζί, λέω ότι  δεν μπορώ, πρέπει να περάσει λίγο καιρός. Αυτό έγινε βράδυ, το επόμενο πρωί, είχε μούτρα, πήρε από τη τσάντα μου τα 300 ευρώ από τη δουλειά αλλά όχι τα χαρτιά. Όταν βγήκε για λίγο να πάρει  τσιγάρα, εγώ πήρα παιδιά και χαρτιά, όπως είμαστε με τις πυτζάμες και τις παντόφλες, και πήγαμε αμέσως στην αστυνομία. Μείναμε όλο το βράδυ στην αστυνομία, δεν μπορούσαμε να πάμε αμέσως στον ξενώνα. Εκεί ο διευθυντής πήρε τον ξενώνα για να μείνω εκεί. Αυτό ήταν ένα φως, δεν ήξερα ότι θα βρω πάλι ξενώνα, μου είπε η υπεύθυνη του πρώτου ξενώνα που είχα πάει ότι εκείνος είχε κλείσει, πήγα στο ξενώνα, το βράδυ μείναμε στο δρόμο, ευτυχώς ήταν καλοκαίρι. Δεν ήρθα σε επαφή με κανέναν του άντρα μου, ήθελα να βρω τρόπο μόνη μου. Μείναμε 2 μήνες στον ξενώνα, αυτός να ψάχνει παντού να με βρει να γυρίσω πίσω. Ήρθε στον ξενώνα φωνάζει, έκανα μήνυση, αυτός ζητάει τα παιδιά, του λένε ότι δεν έχει δικαίωμα να χτυπάει τα παιδιά του, τον πήρε η αστυνομία στο τμήμα, πέρασε αυτόφωρο, έμεινε 6 μήνες φυλακή γιατί δεν είχε χαρτιά, του λένε ήρθες εδώ να φωνάζεις αφού δεν έχεις χαρτιά; Μετά βγήκε, πάλι μ’ έψαχνε, πήγα σ’ άλλον ξενώνα, κι εκεί πάλι με βρήκε, είπε ότι αφού με χωρίζεις, δεν μπορώ να μείνω άλλο Ελλάδα, αποφάσισε να γυρίσει στο Μαρόκο αλλά για να κάνει τη δουλειά με τα ψεύτικα χαρτιά και ήθελε να μιλήσουμε. Ζήτησε να βγούμε, πήρα τα παιδιά και ήρθε μαζί μια κυρία από τον ξενώνα, είπα εντάξει να μιλήσουμε. Είπε ότι δεν ήθελε να μου κάνει κακό, ότι θα γυρίσει στο Μαρόκο για να δουλέψει, αλλά δεν πήγε για να δουλέψει αλλά για να μεταφέρει μετανάστες που τον πλήρωναν πολλά. Τον συνέλαβαν.

Πώς τον συνέλαβαν;

Προσπάθησε να περάσει από την Τουρκία στην Ελλάδα με μετανάστες και τον έπιασαν εκεί, στην Ελλάδα και τώρα πήρε τηλέφωνο πριν 4 μήνες και ζήτησε τη βοήθειά μου, να του επιτρέπεται να βλέπει τα παιδιά.

Από τότε πώς είναι η ζωή σου; αισθάνεσαι πιο ασφαλής;

Αισθάνομαι πιο ασφαλής. Και να βγει αισθάνομαι πιο ασφαλής. Πήρα ασφαλιστικά μέτρα…ζήτησα διαζύγιο, θα το πάρω του χρόνου.

Για σένα είναι η πρώτη φορά που τα έχεις αναλάβει όλα μόνη σου. Πριν ήταν η οικογένεια, μετά ο άντρας σου, όπως ζούσες – τώρα αισθάνεσαι ελεύθερη;

Αισθάνομαι ελεύθερη και πολύ αισιόδοξη. Αισθάνομαι ότι η ζωή είναι πολύ ωραία…

Τώρα πώς οργανώνεις από την αρχή τη ζωή σου;

Έχω δουλειά, κάποια λεφτά, αλλά δεν είναι αυτό, έχω φίλους, αισθάνομαι ότι η ζωή είναι πάρα πολύ ωραία, πρέπει να τη φτιάξουμε εμείς. Παίρνω 200 ευρώ και αισθάνομαι ότι έχω πολύ περισσότερο. Βγαίνω έξω με τα παιδιά μου, κάνουμε βόλτες, τρώμε έξω, είναι ωραίο, αυτό που είχα χάσει 10 χρόνια, το κάνω τώρα.

Έχεις γύρω σου ένα περιβάλλον;

Δεν φοβάμαι πια έχω πολύ κόσμο γύρω μου, φίλους που με βοηθάνε, φίλους που δεν είχα πριν. Μακάρι να τους είχα και τότε. Από τους ξενώνες έχω βρει μεγάλη βοήθεια.

Πιστεύεις ότι η εμπειρία σου με έναν τόσο βίαιο άντρα σ’ έχει κάνει πιο ευάλωτη; σκέφτεσαι ότι όποιος δεν βιαιοπραγεί είναι απαραίτητα καλός;

Όχι, ο καλός είναι καλός.

Μετά τον χωρισμό σου είχες κάποια άλλη σχέση;     

Ναι, είχα. Μου άρεσε ο τρόπος που μίλαγε με τους άλλους, τις γυναίκες και τα παιδιά μου. Μ’ άρεσε να μιλάμε, τον αισθανόμουνα κοντά μου, ήταν πολύ καλός αλλά ήρθε πάλι ο χωρισμός. Τον αγάπησα και δεν ξέρω…. όταν ο φόβος βγήκε από μένα, λέω αυτός ο φόβος πήγε σ’ αυτόν.

Τι μπορεί να φοβάται;

Σαν να φοβάται τον άντρα μου. Μήπως μιλώντας με τους γονείς του άλλαξε; Ή επειδή ζητάει τη γνώμη των άλλων για μένα. Τώρα, όμως, προσπαθούμε και πάλι να φτιάξουμε τη σχέση μας.

Τα παιδιά πώς τα έζησαν όλα αυτά;

Η κόρη μου τα ξέρει όλα. Έχει χαρά στη ζωή της, μου λέει ότι πρώτη φορά βλέπει εμένα ευτυχισμένη. Ο μικρός δεν καταλαβαίνει πολλά. Είναι πολύ ζωντανά και χαρούμενα παιδιά. Ναι, τώρα αισθάνονται ελεύθερα. Έχω επιθυμία να τα πάω ταξίδι στο Μαρόκο, για να γνωρίσουν τον τόπο τους.

Και για τον εαυτό σου τι επιθυμίες έχεις;

Να είμαι ελεύθερη κι ευτυχισμένη. Να δουλέψω ως ηλεκτρολόγος, αν βρω, αλλά θέλω να μάθω καλά ελληνικά, να δουλέψω ως μεταφράστρια. Θέλω να είμαι ελεύθερη κι ευτυχισμένη.

 

Share

Συνέντευξη της ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνας Κούνεβα (βίντεο)

kouneva

Συνέντευξη της ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και της Ευρωομάδας της Αριστεράς, Κωνσταντίνας Κούνεβα, στον Βασίλη Κατσαρδή για τις πρώτες εμπειρίες της στην Ευρωβουλή, το συνδικαλιστικό κίνημα, την επίσκεψή της στους Σύρους πρόσφυγες στο Σύνταγμα, αλλά και τη βία εναντίον των γυναικών.

Πηγή: left.gr

 

YouTube Preview Image
Share

Η βία κατά των γυναικών παρά τις θετικές ρυθμίσεις, δεν σταματά ούτε στο βουλευτικό αξίωμα

Σαν Χοσέ, Κόστα Ρίκα, 25 Νοέμβρη 2014

της Εύης Καρακώστα

Σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού LANCET μία στις τρεις γυναίκες έχει βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της.

Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από παγκόσμια έρευνα και θα μπορούσε να πει κανείς ότι στην Ευρώπη (και επομένως στην Ελλάδα) τα ποσοστά είναι χαμηλότερα από το 33% που είναι ο μέσος παγκόσμιος όρος. Μα και το 25% ή το 20% που αφορά στην Ευρώπη και την Ελλάδα είναι μικρό ποσοστό; Μία στις τέσσερις ή μία στις πέντε γυναίκες να έχει υποστεί σεξουαλική ή σωματική βία είναι λίγο;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποτε τα πράγματα ήταν χειρότερα. Κάποτε το πρόβλημα άγγιζε το 80-90% των οικογενειών και ήταν παράδοση σχεδόν να δέρνει ο άντρας την γυναίκα του για να δείξει την υπεροχή του. Από εκείνες τις εποχές όμως έχει περάσει πολύς καιρός και έχει κυλήσει πολύ νερό στο ποτάμι του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας. Σήμερα υπάρχει νομική εξίσωση των δύο φύλων. Δεν είναι βέβαια ολοκληρωμένη αυτή η εξίσωση αλλά σε γενικές γραμμές έχουν εξαλειφθεί οι εκ του νόμου επιβαλλόμενες εμφανείς ανισότητες. Παρ’ όλα αυτά η παράδοση επιμένει και η ανωτερότητα του ανδρικού φύλου εξακολουθεί να στηρίζεται στο ξύλο και τον σεξισμό. Μαζί με την βία που ασκείται εκτός οικογένειας αλλά οφείλεται στη διαφορά των φύλων, φτάνουμε στο 20-25% που επιμένει και που είναι ίσως και το δυσκολότερο για να ξεριζωθεί.

Σε παγκόσμιο επίπεδο βέβαια τα πράγματα είναι χειρότερα και τα ποσοστά ψηλώνουν απότομα. Ο λόγος είναι ότι εκτός από την ενδο- και έξω- οικογενειακή βία υπάρχουν και τα περιστατικά κλειτοριδεκτομών, trafficking, γάμων με βία κλπ. που ανεβάζουν τα ποσοστά βίας κατά των γυναικών.

«Η βία κατά των γυναικών έχει πολλά πρόσωπα, δεν γνωρίζει σύνορα και τάξεις, επιβάλλεται με σκληρούς, αδυσώπητους τρόπους. Έχει βιωθεί μέσα στην οικογένεια, στην κοινωνία, και τα τελευταία χρόνια πολύ συχνά στην εργασία. Προσωπικά βίωσα σκληρή βία για να σταματήσει η διεκδίκηση των δικαιωμάτων μιας τάξης ανθρώπων. Για να μην ακουστεί η φωνή τους. Όμως τώρα αναβιώνει κι ένα νέο κύμα οικονομικής βίας”, είπε η ευρωβουλευτής του Σύριζα κ. Κωνσταντίνα Κούνεβα στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ζητώντας ενίσχυση του νομοθετικού πλαισίου προστασίας των γυναικών και επιβολής της ισότητας των δύο φύλων, ενώ η ευρωβουλευτής της Eυρωπαϊκής Aριστεράς Malin Björk κατήγγειλε ότι η βία κατά των γυναικών εξακολουθεί να έχει διαστάσεις παγκόσμιας πανδημίας.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει υιοθετήσει προ δέκα μηνών ψήφισμα που υποδεικνύει τη λήψη πρόσθετων μέτρων, όμως η Κομισιόν καθυστερεί την κατάθεση της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης και γι αυτό έγινε αντικείμενο κριτικής από την ευρωπαϊκή αριστερά. Η Κομισιόν ωστόσο υποσχέθηκε να καθοριστεί σύντομα μια νέα στρατηγική για την Ισότητα των Φύλων.

Πρόσφατα οι υπαινιγμοί του πρώην Υφυπουργού Παιδείας κ. Στύλιου κατά της Λιάνας Κανέλλη επανέφεραν το θέμα της βίας κατά των γυναικών στην επικαιρότητα. Είναι οι καθημερινές συμπεριφορές σε όλους τους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους που πληγώνουν την ελληνική κοινωνία και την κρατούν στην υποβάθμιση. Τα φαινόμενα αυτά μάλιστα δεν σταματούν ούτε καν στον ανώτερο “εργασιακό” χώρο του δημόσιου βίου μας, την ίδια τη Βουλή.

Η κ. Κωνσταντοπούλου έχει δεχτεί πολλές φορές σεξιστικά σχόλια τα οποία έχει καταγγείλει, από ανοιχτές ύβρεις (“άντε μωρή από ‘δω”) από τον κ. Κυριαζίδη μέχρι τα συγκεκαλυμένα σχόλια του κ. Μαρκογιαννάκη. Αλλά και οι κ. Τζαμτζής και Ξυνίδης δεν απέφυγαν παρόμοιες συμπεριφορές κατά της κ. Ραχήλ Μακρή. Κι όταν στη Βουλή γίνονται αυτά και μεταδίδονται από τις τηλεοράσεις και τα ΜΜΕ, είναι επόμενο σε άλλους χώρους, λιγότερο “σεβαστούς” να γίνονται χειρότερα.

Η συμπεριφορά της κοινωνίας (όχι των ανδρών) απέναντι στις γυναίκες είναι ένα από τα μέτρα προοδευτικότητας και εκσυγχρονισμού της. Η δική μας κοινωνία, με αρκετά σεξιστικά σύνδρομα από το πρόσφατο παρελθόν μας έχει ακόμη αρκετό δρόμο να διανύσει ώσπου να γίνει μια κοινωνία ισότητας. Δεν είναι ούτε μνημονιακή μας υποχρέωση ούτε μεταρρύθμιση από αυτές στις οποίες ειδικεύονται οι μαθητευόμενοι μάγοι υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης.

Η αλλαγή θα έρθει με ακόμη μεγαλύτερη νομική προστασία, με την εκπαίδευση και με την διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς που πρέπει να ζήσει σε ένα κόσμο με λιγότερη βία και μεγαλύτερη ισότητα, Είναι υπόθεση του καθενός μας και ιδιαίτερα των νέων.

Πηγή: evikarakosta

 

 

Share

Αποφάσεις «σταθμοί» φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της σεξουαλικής παρενόχλησης

harassment

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Τον Αύγουστο του 2014 δύο υποθέσεις «σταθμοί» στο χώρο της ποινικοποίησης της σεξουαλικής παρενόχλησης είδαν σχεδόν παράλληλα τα φώτα της δημοσιότητας, η πρώτη στην Αυστραλία και η δεύτερη στην Κύπρο.

Σε ό, τι αφορά την υπόθεση της Αυστραλίας, η ιδιαιτερότητα και η σημασία της σχετικής απόφασης, εκτός από το ύψος της αποζημίωσης που καθορίστηκε σε 500.000 αυστραλιανά δολάρια (περίπου 350.000 ευρώ), αφορά πρωτίστως τον ορισμό του «χώρου εργασίας». Αυτός, σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο δεν χρειάζεται να είναι ένας αυστηρά καθορισμένος, «σταθερός» χώρος αλλά ένας μεταβαλλόμενος, «κινητός» χώρος.

Φαίνεται ότι η ερμηνεία αυτή, αν και δεν εκφράζεται ρητά, συνδέεται και με την αντίληψη σχετικά με την ανάγκη αναγνώρισης και προστασίας των ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Ευέλικτων υπό την έννοια ότι παρεκκλίνουν από το «κανονικό» μοντέλο της μισθωτής εξαρτημένης εργασίας, όπως είναι οι συμβάσεις ορισμένου έργου ή χρόνου, η απασχόληση σε καθεστώς υπεργολαβίας, η επενοικίαση ή ο δανεισμός εργαζομένων από τα γραφεία προσωρινής απασχόλησης κλπ, και των κινδύνων που απορρέουν για τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους. Σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για μορφές ευελιξίας που, εκτός από την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, εμπεριέχουν το στοιχείο του εξαναγκασμού, δεδομένου ότι δεν αποτελούν εκούσια επιλογή, αλλά μία αναγκαστική αποδοχή εκ μέρους των εργαζομένων -στη μεγάλη τους πλειοψηφία γυναικών και συνήθως κάτω από ιδιαίτερα πιεστικές συνθήκες, όπως η υψηλή ανεργία. Στο πλαίσιο αυτό, οι γυναίκες γίνονται ακόμα πιο ευάλωτες στην εργασιακή εκμετάλλευση, καθώς και σε όλες τις μορφές εκμετάλλευσης, υποτίμησης και περιθωριοποίησης.

Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει η Αμερικανίδα φεμινίστρια και ακαδημαϊκός CatharineMacKinnon στην εργασία της «Σεξουαλική παρενόχληση των εργαζομένων γυναικών» (1979), η οικονομική δύναμη του εργοδότη είναι για τη σεξουαλική παρενόχληση ότι η σωματική δύναμη για τον βιασμό. Τρεις δεκαετίες αργότερα, παρά την αναγνώριση του προβλήματος και την εγκαθίδρυση ενός σχετικά πλήρους και επαρκούς θεσμικού πλαισίου, σε κάποιες χώρες ήδη από τη δεκαετία του 1980, το οποίο σταδιακά συμπληρώνεται και τροποποιείται βάσει και των σχετικών κοινοτικών διατάξεων, οι γυναίκες αποσιωπούν το πρόβλημα ή «συναινούν» στον σεξουαλικό εξαναγκασμό από το φόβο να μην χάσουν τη δουλειά τους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μίας σειράς εμπειρικών μελετών που πραγματοποιήθηκαν κατά κύριο λόγο στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η μη αξιοποίηση των ευκαιριών που έχουν τα θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης για να προσφύγουν στη δικαιοσύνη δεν πηγάζει μόνο από το φόβο των συνεπειών της δημοσιοποίησης, αλλά και από την αδυναμία να αποδείξουν ότι υπήρξαν θύματα, μία αδυναμία που δεν σχετίζεται πάντα με την κοινωνική και οικονομική θέση των γυναικών.

Στην υπόθεση για παράδειγμα της Αυστραλίας, η έλλειψη ενός αυστηρά καθορισμένου χώρου εργασίας, όπως ένα γραφείο, και η υποχρέωση της ορκωτής λογίστριας JemmaEwin  να συναντά τον προϊστάμενό της για σκοπούς εργασίας σε διάφορους χώρους, ακόμα και σε μπαρ ξενοδοχείων, κατ’ επιλογή του προϊσταμένου της, χρησιμοποιήθηκε εκ μέρους του εναγόμενου για να αποδείξει ότι δεν υπήρξε σεξουαλική παρενόχληση εξ αφορμής της εργασίας, επιχείρημα ωστόσο που δεν αποδέχτηκε το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. Σύμφωνα με την Επίτροπο της Αυστραλίας για την σεξουαλική παρενόχληση ElizabethBroderick, ο ορισμός του «χώρου εργασίας» πέρα από τα φυσικά του όρια, είναι εξαιρετικής σημασίας για τη διερεύνηση μελλοντικών καταγγελιών, ενώ γίνεται πλέον σαφές ότι δεν είναι το εργασιακό καθεστώς που μετράει αλλά η ύπαρξη οποιασδήποτε μορφής και σχέσης εργασίας. Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνεται ότι η υποχρέωση του εργοδότη να λαμβάνει προληπτικά μέτρα για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους εργασίας καλύπτει και κάθε έμμεσο εργοδότη, όπως για παράδειγμα εργολάβους και υπεργολάβους.

Η υποχρέωση του εργοδότη και των εκπροσώπων του σχετικά με τη λήψη κάθε πρόσφορου και έγκαιρου μέτρου με στόχο την αποτροπή σεξουαλικών παρενοχλήσεων που εκδηλώνονται στο χώρο εργασίας μας μεταφέρει στην υπόθεση της Κύπρου. Για πρώτη φορά, κυπριακό δικαστήριο όχι απλά αναγνώρισε τη σχετική υποχρέωση του εργοδότη ως προς τη λήψη προληπτικών μέτρων, άλλα έκρινε ότι ο εργοδότης υπήρξε εξ ολοκλήρου συνυπεύθυνος με τον εναγόμενο που εκδήλωσε την απαγορευμένη συμπεριφορά. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της ενάγουσας, νοσηλευτικής λειτουργού στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, παρότι ενημέρωσε τη διεύθυνση του νοσοκομείου και υπέβαλε σχετική καταγγελία, σύμφωνα με την οποία υπήρξε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης κατ’ εξακολούθηση, η προϊσταμένη του νοσοκομείου αρκέστηκε να προτείνει τη μετακίνησή της σε άλλο τμήμα, προκειμένου να κλείσει η υπόθεση. Στη σχετική απόφαση, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών της Λευκωσίας, έκρινε ότι ο εργοδότης έχει υποχρέωση με βάση τις νομοθετικές επιταγές όχι μόνο να λαμβάνει προληπτικά μέτρα για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης αλλά και πρόσφορα μέτρα για την παύση και μη επανάληψή της. Επιπρόσθετα, το δικαστήριο έκρινε ότι η έννοια της πρωταρχικής ευθύνης που φέρει το άτομο που διέπραξε το αδίκημα σε καμία περίπτωση δεν απαλείφει ούτε αναιρεί την ευθύνη του εργοδότη, που θεωρείται συνυπεύθυνος.  Όσον αφορά την επιδίκαση αποζημιώσεων, η αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που προξενήθηκε στην εργαζόμενη λόγω της σεξουαλικής παρενόχλησης επιτεύχθηκε κυρίως μέσα από την πειθαρχική τιμωρία της αναγκαστικής συνταξιοδότησης του εναγόμενου, μιας και η χρηματική αποζημίωση καθορίστηκε σε μόλις 5.000 ευρώ, μία μάλλον χαμηλή αποζημίωση για να δοθεί η αναγνώριση που αρμόζει σε περιπτώσεις ηθικής ζημιάς, χωρίς να συνυπολογιστεί το υπερβολικό του χρόνου εκδίκασης της υπόθεσης, που διήρκησε δέκα χρόνια.

Από τη σύντομη παρουσίαση των δυο υποθέσεων, προκύπτει ότι εκτός από την τεράστια γεωγραφική απόσταση μεταξύ των δύο χωρών, είναι πολύ μεγάλη και η απόσταση που χωρίζει τις δύο αποφάσεις ως προς το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά τους. Ωστόσο και οι δύο αποφάσεις, μπορούν να θεωρηθούν ιδιαίτερα καινοτόμες σε εθνικό επίπεδο, με πρωτοποριακό περιεχόμενο και καταλυτικές επιπτώσεις, όχι μόνο για τα νομικά δεδομένα της κάθε χώρας, αλλά και ως προς τις κοινωνικές τους διαστάσεις, ως πηγή δηλαδή μεταρρύθμισης και αλλαγής. Την ίδια ωστόσο στιγμή εγείρουν ερωτήματα αναφορικά με τις προϋποθέσεις για μία κριτική προσέγγιση τόσο των σχετικών αποφάσεων όσο και των υφιστάμενων νομοθεσιών. Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι καινούργια και δεν αφορούν αποκλειστικά τις διαφορές ως προς τη διεκδικητική βάση της κάθε κοινωνίας, που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και το υφιστάμενο κανονιστικό πλαίσιο, αλλά τους διαφορετικούς τρόπους κατανόησης της έννοιας της έμφυλης βίας, που αντανακλάται και στο νομικό λόγο, ο οποίος, στις περισσότερες περιπτώσεις, φαίνεται να είναι ξεκομμένος από τον φεμινιστικό. Στο πλαίσιο αυτό, ενώ η έννοια της διάκρισης λόγω φύλου αποτέλεσε τη βάση των νομοθετημάτων για τη σεξουαλική παρενόχληση και οδήγησε σε μία πλούσια νομολογία, η σεξουαλική παρενόχληση ως μορφή έμφυλης βίας έχει προσδιοριστεί ελάχιστα από τη νομοθεσία και τη νομολογία.

 

Share

Πρόστιμο στη φεμινιστική πρωτοβουλία φοιτητριών «Μετάφερε το φορτίο σου» από το το Πανεπιστήμιο Κολούμπια

emma-sulkowicz-carries-mattress-605x334

 

Στις 10 Νοεμβρίου λοιπόν, η  φεμινιστική ομάδα του Πανεπιστημίου Κολούμπια οργάνωσε εθνική ημέρα δράσης, στην οποία συμμετείχαν 130 Πανεπιστήμια από το Stanford University της Πολιτείας της Καλιφόρνιας μέχρι και στο Eastern European University της Βουδαπέστης. Αφορμή και έμπνευση αυτής της διαμαρτυρίας υπήρξε η φοιτήτρια Emma Sulkowicz της οποίας η διπλωματική εργασία με τίτλο «Μετάφερε το φορτίο σου» περιελάμβανε επίσης την μεταφορά του στρώματος, πάνω στο οποίο είχε βιαστεί, στους κοινόχρηστους χώρους του κάμπους, από την ίδια την φοιτήτρια ως διαμαρτυρία εναντίον της απόφασης του Πανεπιστημίου Κολούμπια να μην τιμωρήσει τον φοιτητή που είχε κατηγορηθεί από την Emma και δυο άλλες φοιτήτριες για τους βιασμούς τους.

Έτσι, φοιτήτριες μετέφεραν 28 στρώματα στο χώρο του Πανεπιστημίου με συνθήματα κατά της σεξουαλικής βίας, υποστηρικτικά μηνύματα προς τα θύματα βιασμού αλλά και αιτήματα για την αλλαγή της πανεπιστημιακής πολιτικής στο θέμα των σεξουαλικών επιθέσεων. Η διαμαρτυρία τελείωσε με την τοποθέτηση των στρωμάτων στο γρασίδι μπροστά από το γραφείο του Προέδρου του Πανεπιστημίου και για τον λόγο αυτό το Πανεπιστήμιο τους επέβαλλε πρόστιμο για έξοδα καθαριότητας το οποίο ανέρχεται στα 1.500 δολάρια! Η δήλωση μάλιστα εκ μέρους του Πανεπιστημίου για το πρόστιμο είναι ότι δεν είναι ασυνήθιστο αλλά τυπικό εφόσον το Πανεπιστήμιο διευκολύνει μάλιστα έτσι διάφορες φοιτητικές εκδηλώσεις. Να σημειωθεί ότι μόλις μια ώρα μετά την τοποθέτηση των στρωμάτων, το Πανεπιστήμιο διέταξε αυτά να πεταχτούν τα στρώματα στα σκουπίδια. Όπως παρατηρεί και η ακτιβίστρια και οργανώτρια της δράσης αυτής, Michela Weihl, η απόφαση αυτή του Πανεπιστημίου δεν αφορά απλά την καθαριότητα αφού «ο συμβολισμός του να πετάξουν στα σκουπίδια τα στρώματα μόλις μια ώρα μετά είναι απίστευτα ενδεικτικός για το πώς χειρίζονται περιστατικά σεξουαλικής βίας- κυριολεκτικά παραπετάνε υποθέσεις βιασμού χωρίς δεύτερη σκέψη».

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη

Πηγή: feminist.org

 

Διαβάστε ακόμα

«Μόνο το ναι σημαίνει ναι» 

 

 

Share

Κόκκινα παπούτσια ενάντια στη βία κατά των γυναικών

kokkina3

της Σοφίας Ξυγκάκη

Από το Μεξικό στην Ευρώπη 100 κόκκινα παπούτσια ενάντια στη βία κατά των γυναικών

Μεγάλη αίσθηση είχε προκαλέσει, πριν από δύο χρόνια, την 25η Νοεμβρίου, η εγκατάσταση με τον τίτλο 100 κόκκινα παπούτσια ενάντια στη βία κατά των γυναικών,  στο κέντρο του Μιλάνου, σε ένα από τα πιο γνωστά μνημεία, στις  Colonne San Lorenzo. Κόκκινα παπούτσια είχαν απλωθεί κατά μήκος του μνημείου, σαν να τα είχαν εγκαταλείψει εκεί γυναίκες που αναγκάστηκαν να το σκάσουν, που εξαφανίστηκαν, που δολοφονήθηκαν.

Πώς ξεκίνησε, όμως, αυτό;

Τα Κόκκινα Παπούτσια, τα  Zapatos Rojos, ξεκίνησαν ως ένα work in progress της Μεξικανής  καλλιτέχνιδας Elina Chauvet. Πρόκειται για διαδρομές στη πόλη που δημιουργούνται με δεκάδες κόκκινα ή βαμμένα κόκκινα παπούτσια, που σκοπό έχουν να καταγγείλουν τη βία κατά των γυναικών.

Το 2009, η Elina Chauvet, αυτοδίδακτη καλλιτέχνις, βρέθηκε στην Σιουδάδ Χουάρες, μια πόλη στα σύνορα με την Αμερική, για να διδάξει σε ευάλωτες ομάδες, φτωχούς και παιδιά, τέχνη. Η πόλη, που πριν αποτελούσε τουριστικό προορισμό,  από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, με την εγκατάσταση εκεί εργοστασίων και βιοτεχνιών, άρχισε ν’ αλλάζει φυσιογνωμία και μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες εργατουπόλεις του Μεξικού, ενώ ταυτόχρονα  δημιουργήθηκε εκεί και ένα από τα πιο ισχυρά καρτέλ ναρκωτικών της χώρας. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, εκδηλώθηκε μια πρωτοφανής για την πόλη και εξαιρετικής αγριότητας έξαρση βίας απέναντι στις γυναίκες, κι εκεί  εγγράφηκε για πρώτη φορά η λέξη “femminicidio”. Από το 1993, που ανακαλύφθηκε στην έρημο το πρώτο θύμα, η Άλμα Τσαβαρία,  χιλιάδες γυναίκες  δολοφονούνται, βιάζονται, βασανίζονται ενώ η κυβέρνηση, οι τοπικές αρχές και η αστυνομία όχι μόνο ελάχιστα έχουν πράξει για να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα, αλλά σταθερά υπονομεύουν κάθε προσπάθεια των συγγενών των θυμάτων που έχουν αναζητήσει βοήθεια και εκτός Μεξικού, αφού στις δολοφονίες εμπλέκονται άτομα με ισχυρά συμφέροντα στην περιοχή.

Η Elina Chauvet, ζώντας εκεί, είχε σοκαριστεί από τις πάμπολλες  φωτογραφίες των εξαφανισμένων κοριτσιών που έβλεπε στις κολώνες και τους τοίχους. Τα θύματα ήταν νεαρά και φτωχά κορίτσια, από τα οποία τα περισσότερα, όπως  είχε παρατηρήσει η καλλιτέχνις, δούλευαν σε βιοτεχνίες ή σε καταστήματα υποδημάτων.

Έτσι γεννήθηκε η ιδέα των «κόκκινων παπουτσιών», με το κόκκινο να συμβολίζει την οδύνη και την ταπείνωση, που από το Μεξικό εξαπλώθηκε στον Καναδά και στην Ευρώπη, κυρίως στην Ιταλία όπου, σύμφωνα με τα στοιχεία, κάθε τρεις μέρες μία γυναίκα πέφτει θύμα γυναικοκτονίας.

Από το Μιλάνο, το Τορίνο και το Μπέργκαμο μέχρι τη Φλωρεντία και το Παλέρμο, και όχι πάντα σε επετείους, τα κόκκινα παπούτσια δημιουργούν διαδρομές, καταγγέλλοντας την έμφυλη βία. Διαβάζονται δυνατά τα ονόματα των γυναικών που χάθηκαν για να μην ξεχαστούν ποτέ. Πέρυσι, την 25η Νοεμβρίου, στις  ιταλικές πόλεις οι γυναίκες με τη υποστήριξη και των συνδικάτων και με σύνθημα «Αν όχι τώρα, πότε;» κατέβηκαν σε απεργία. Στην Τοσκάνη, φορώντας κάτι κόκκινο, σύμβολο μη ανοχής απέναντι στη γυναικοκτονία, γυναίκες και άντρες διαμαρτυρήθηκαν στο δρόμο, στους χώρους εργασίας, σε μαγαζιά. Στη Ρώμη οι γυναίκες έκαναν στάση εργασίας και απλώνοντας κόκκινα παπούτσια συγκεντρώθηκαν στη πλατεία του Καπιτωλίου.

Φέτος, με αφορμή την 25η Νοέμβρη ο Δήμος του Κούνεο, στο Πιεμόντε, έχει οργανώσει σειρά εκδηλώσεων στη διάρκεια των οποίων τα κόκκινα παπούτσια για της απούσες  θα τοποθετηθούν σε σούπερ μάρκετ και δημόσιους χώρους, ακόμα και σε βιτρίνες καταστημάτων, με τη συμμετοχή φοιτητών και μαθητών λυκείου, με ανάγνωση ποιημάτων και κειμένων, με  προβολές ταινιών σχετικών με το θέμα.

Γιατί η βία κατά των γυναικών είναι βία κατά όλων.

 

This slideshow requires JavaScript.

Share