Subscribe via RSS Feed

Tag: "έμφυλη βία"

Γυναικοκτονία: Η πιο ακραία εκδήλωση της σεξιστικής βίας

nomasfeminicidios

του Σπύρου Μανουσέλη

Τα τελευταία χρόνια οι σχετικές έρευνες όσο και οι υπεύθυνες κρατικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο καταγράφουν απανωτά επεισόδια «γυναικοκτονίας», των οποίων δράστης είναι είτε ο σύζυγος είτε ο ερωτικός σύντροφος του θύματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της δολοφονίας της Ρίβα Στέενκαμπ από τον σύντροφό της, διάσημο Νοτιοαφρικανό Παραολυμπιονίκη, Οσκαρ Πιστόριους, ο οποίος πιθανά δεν θα περάσει ούτε μια μέρα στη φυλακή, δεδομένου ότι το δικαστήριο τον καταδίκασε για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας».

Στόχος του σημερινού άρθρου μας είναι να διερευνήσει τα πολλαπλά αίτια αυτού του εγκλήματος −αίτια που, όπως θα δούμε, είναι βιοψυχολογικά αλλά και κοινωνικοοικονομικά− και, ενδεχομένως, να συμβάλει ώστε τα θύματα της ανείπωτης ανδρικής βίας να σπάσουν επιτέλους τη σιωπή που τους έχει επιβληθεί από τα πιο «αγαπημένα» τους πρόσωπα.

Όλο και περισσότερες επιστημονικές μελέτες περιγράφουν τη γυναικοκτονία ως ένα «νέο» εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό φαινόμενο που αφορά τις πιο ακραίες εκδηλώσεις σεξιστικής βίας από μέρους των ανδρών σε βάρος των γυναικών, οι οποίες δολοφονήθηκαν επειδή παραβίασαν τον δήθεν προκαθορισμένο –βιολογικά και κοινωνικά– ρόλο τους ως… γυναίκες.

Οι γυναίκες είναι δύο φορές θύματα της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων: όχι μόνο στερούνται τη δυνατότητα της εργασίας, αλλά υφίστανται και την ψυχοσωματική βία των ανδρών τους. Στην οικονομικά καταρρέουσα Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ελλάδα των μνημονίων, είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσουμε την κοινωνική απομόνωση και την υποκριτική σιωπή που καλύπτει αυτήν τη διττή κακοποίηση των γυναικών.

Στον 21ο αιώνα, παρά τη συστηματική παιδαγωγική προπαγάνδα υπέρ της βιολογικής, κοινωνικής και εργασιακής ισότητας των δύο φύλων και παρά τις κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος, υπάρχουν ακόμα πολλοί άνδρες (κατά τα άλλα προοδευτικοί και μορφωμένοι!) οι οποίοι στις ερωτικές και οικογενειακές σχέσεις τους συμπεριφέρονται σαν τους παππούδες τους.

Τα τελευταία χρόνια οι σχετικές έρευνες όσο και οι υπεύθυνες κρατικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο καταγράφουν απανωτά επεισόδια «γυναικοκτονίας», των οποίων δράστης είναι είτε ο σύζυγος είτε ο ερωτικός σύντροφος του θύματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της δολοφονίας της Ρίβα Στέενκαμπ από τον σύντροφό της, διάσημο Νοτιοαφρικανό παραολυμπιονίκη, Οσκαρ Πιστόριους, ο οποίος πιθανά δεν θα περάσει ούτε μία μέρα στη φυλακή, δεδομένου ότι το δικαστήριο τον καταδίκασε για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας».

Στόχος του σημερινού άρθρου μας είναι να διερευνήσει τα πολλαπλά αίτια αυτού του εγκλήματος −αίτια που, όπως θα δούμε, είναι βιοψυχολογικά αλλά και κοινωνικοοικονομικά− και, ενδεχομένως, να συμβάλει ώστε τα θύματα της ανείπωτης ανδρικής βίας να σπάσουν επιτέλους τη σιωπή που τους έχει επιβληθεί από τα πιο «αγαπημένα» τους πρόσωπα.

Καθημερινά διαβάζουμε στον Τύπο για τα πιο αποκρουστικά εγκλήματα: βιασμούς γυναικών, κακοποίηση παιδιών στο σχολείο από συμμαθητές τους, δολοφονίες «έκφυλων» ομοφυλοφίλων και «άπιστων» συζύγων, τυφλές και αναίτιες πράξεις καταστολής από τα όργανα της τάξης, τρομοκρατικές ενέργειες με εκατοντάδες αθώα θύματα.

Το να αποδίδουμε τέτοιες εγκληματικές πράξεις στην παρακμή των παραδοσιακών ηθικών αξιών ή στην απαξίωση του θεσμού της οικογένειας αποτελεί μια πολύ εύκολη, αλλά, δυστυχώς, ελάχιστα διαφωτιστική αντίδραση, η οποία το μόνο που πετυχαίνει είναι ίσως να μας καθησυχάζει ψυχολογικά: η βίαιη συμπεριφορά αφορά πάντα τους άλλους και ποτέ εμάς τους ίδιους.

Δυστυχώς όμως αυτό δεν ισχύει. Και η διερεύνηση νέων και συχνά επαναλαμβανόμενων φαινομένων, όπως είναι οι γυναικοκτονίες (κάποιοι μάλιστα κάνουν λόγο για επιδημία), μας αποκαλύπτει ότι τα πιο ακραία φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας δεν αποτελούν τυχαίες εκδηλώσεις ατομικής παθολογίας αλλά, αντίθετα, τροφοδοτούνται από τις πολιτισμικές ιδεοληψίες και ενισχύονται από τις κοινωνικές παθογένειες.

Σύμφωνα, μάλιστα, με μια πρόσφατη έρευνα που διενεργήθηκε στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής μελέτης από το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Κύπρου, διαπιστώνεται, για πολλοστή φορά, η σταδιακή αλλά σαφής άνοδος των γυναικοκτονιών από το 2001 μέχρι και τον Αύγουστο του 2014.

Το να είσαι γυναίκα εγκυμονεί κινδύνους

Σύμφωνα με μελέτη του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (European Union Agency for Fundamental Rights ή FRA), μία στις τρεις γυναίκες στις 28 χώρες-μέλη της Ε.Ε. έχει πέσει θύμα σωματικής βίας ή σεξουαλικής επίθεσης.

Πράγματι, όπως υπολογίζεται, πάνω από 13 εκατ. γυναίκες έχουν υποστεί τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους κάποιο είδος σωματικής βίας: από αυτές περίπου 3,7 εκατ. έπεσαν θύματα βιασμού ή σεξουαλικής επίθεσης τους τελευταίους 12 μήνες πριν από την ανακοίνωση της μελέτης του Οργανισμού Δικαιωμάτων.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα διαπίστωση της έρευνας είναι ότι υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς τη γεωγραφική κατανομή της ανδρικής βίας: 52%, 47% και 46% για τη Δανία, τη Φινλανδία και τη Σουηδία, αντίστοιχα. Αντίθετα, η Πολωνία, η Αυστρία και η Κροατία παρουσιάζουν το χαμηλότερο ποσοστό βίας κατά των γυναικών, περίπου στο 20%. Οσο για τις χώρες της Νότιας Ευρώπης (Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα), η βία κατά των γυναικών ανέρχεται περίπου στο 33%.

Ωστόσο αυτές οι «εθνικές» διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. αντανακλούν μάλλον διαφορές στη νοοτροπία παρά στη βία: στις σκανδιναβικές χώρες, και γενικότερα στη βόρεια Ευρώπη, οι κακοποιημένες γυναίκες καταγγέλλουν ευκολότερα τη βία που υφίστανται από ό,τι στον Νότο!

Όπως, πολύ συνοπτικά, δήλωσε ο Μόρτιν Κιάερουμ, διευθυντής του ευρωπαϊκού οργανισμού που πραγματοποίησε την έρευνα: «Πρόκειται για ένα κοινό κακό σε όλη την Ευρώπη. Οι γυναίκες δεν είναι ασφαλείς ούτε στον δρόμο, ούτε στον χώρο εργασίας τους, και τέλος, δεν είναι ασφαλείς ούτε καν μέσα στο σπίτι τους».

Όμως, και στον υπόλοιπο κόσμο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Σύμφωνα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για το 2013, η κύρια αιτία θανάτου των γυναικών ηλικίας από 16 έως 44 ετών είναι, διεθνώς, η δολοφονία από κάποιο οικείο πρόσωπο.

Επίσης, όπως διευκρινίζεται στην ίδια έκθεση του ΠΟΥ: «Σε παγκόσμια κλίμακα το 35% των γυναικών έχει υποστεί σωματική και/ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους ή βία από άλλους εκτός από τον σύντροφό τους. Είναι λοιπόν περισσότερες από μία στις τρεις οι γυναίκες που πέφτουν θύματα σωματικής ή σεξουαλικής βίας. Το γεγονός αυτό θεωρείται ως ένα ακόμη παγκόσμιο πρόβλημα υγείας με διαστάσεις επιδημίας, το οποίο αξιώνει επείγουσα δράση».

Πρόκειται, όμως, πράγματι για «επιδημία»; Και μέσω ποιων μηχανισμών ενεργοποιείται;

manouselis_2

Από τη σεξιστική βία στη φυλετική δολοφονία

Αυτό το νέο μαζικό φαινόμενο σεξιστικής εγκληματικότητας ήταν γνωστό στους κοινωνικούς ανθρωπολόγους και τους ειδικούς εγκληματολόγους ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, χάρη κυρίως στο πρωτοποριακό έργο της Μεξικανής ανθρωπολόγου Μαρσέλα Λαγκάρντε (Marcela Lagarde), η οποία πρώτη περιέγραψε τις κοινωνικές-πολιτισμικές προϋποθέσεις αυτής της εγκληματικής συμπεριφοράς. Γεγονός διόλου περίεργο, αν αναλογιστεί κανείς ότι, στην ανδροκρατική κοινωνία του Μεξικού, η γυναικοκτονία είναι ένα φαινόμενο καθημερινό, που έχει τρομακτικές διαστάσεις.

Πάντως, ο νεολογισμός «γυναικοκτονία» (αγγλιστί femicide) είναι ένας επιστημονικός όρος που έγινε ευρέως γνωστός και υιοθετήθηκε από την εγκληματολογία μετά το 1992, χάρη στο πολύ επιτυχημένο βιβλίο με τίτλο «Femicide: the politics of woman killing», μια συλλογή δοκιμίων που επιμελήθηκαν από κοινού η ακαδημαϊκός Τζιλ Ράντφορντ (Jill Radford) και η εγκληματολόγος Νταϊάνα Ράσελ (Diana E. H. Russell).

Σε αυτό το βιβλίο η γυναικοκτονία ορίζεται ρητά ως ένα νέο εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό φαινόμενο που αφορά ακραίες εκδηλώσεις βίας από μέρους ενός άνδρα σε βάρος μιας γυναίκας, η οποία υποτίθεται ότι παραβίασε τον κοινωνικά προκαθορισμένο ρόλο της ως… γυναίκας!

Ας σημειωθεί ότι ο όρος δεν περιγράφει μόνο τις περιπτώσεις δολοφονίας της νόμιμης συζύγου από τον άνδρα της, αλλά και τη δολοφονία κάθε γυναίκας η οποία, στο πλαίσιο μιας διαπροσωπικής σχέσης, «αθέτησε» τον ρόλο της ως γυναίκας. Εκτός λοιπόν από τη σύζυγο, η πράξη της γυναικοκτονίας μπορεί κάλλιστα να αφορά κάθε γυναίκα με την οποία έχει στενή σχέση ο θύτης: την ερωτική σύντροφο, μια πόρνη, αλλά και την κόρη ή, σπανιότερα, τη μητέρα!

Ομως τι ακριβώς έκαναν –ή μάλλον δεν έκαναν– αυτές οι γυναίκες που να αξίζει την ποινή του θανάτου; Πολύ απλά παραβίασαν τον πατροπαράδοτο κανόνα της θηλυκής υποτέλειας στην ανδρική εξουσία: στα μάτια του άνδρα-θύτη το θηλυκό-θήραμά του υποτίθεται ότι έπαψε να συμπεριφέρεται σαν καλή σύζυγος, πιστή ερωμένη, υπάκουη κόρη, αφοσιωμένη μητέρα.

Σπάζοντας τον κύκλο της αγάπης-εξάρτησης

Πώς, όμως, περιγράφεται σήμερα αυτό το σκοτεινό φαινόμενο; Το κυρίαρχο σήμερα «εξηγητικό» μοντέλο είναι ο περίφημος «Tροχός της εξουσίας και του ελέγχου» (Power and control wheel). Το μοντέλο αυτό διαμορφώθηκε πρώτη φορά το 1993 από τη διακεκριμένη Αμερικανίδα κοινωνιολόγο και ακτιβίστρια Ελεν Πενς (Ellen Pence) και τον παιδαγωγό και δημοτικό σύμβουλο Μάικλ Πέιμαρ (Michael Paymar), οι οποίοι ίδρυσαν στην πόλη Ντουλούθ των ΗΠΑ το ομώνυμο πρόγραμμα για την ενδοοικογενειακή βία (Duluth Domestic Abuse Intervention Project).

Πρόκειται για την περιγραφή των διαδοχικών σταδίων που συνήθως οδηγούν ορισμένους άνδρες σε βίαια εγκλήματα εις βάρος των γυναικών. Ενας κύκλος λεκτικής, σωματικής και σεξουαλικής βίας που στις πιο ακραίες περιπτώσεις οδηγεί στη γυναικοκτονία. Οι επιμέρους διεργασίες του Τροχού εκδηλώνονται μέσα από τρεις διαδοχικές και συχνά επαναλαμβανόμενες φάσεις: το πρώτο βήμα είναι η μανιώδης προσπάθεια πλήρους ελέγχου της γυναίκας από τον άνδρα.

Τυπική αυτού του σταδίου είναι η ενοχοποίηση της γυναίκας-θύματος, η συμπεριφορά της οποίας υποτίθεται ότι προκαλεί τις παράλογες αντιδράσεις του άνδρα. Σε αυτή τη φάση, που μπορεί να διαρκεί μήνες ή χρόνια, η γυναίκα τείνει να υποχωρεί και να καταπνίγει τις δικαιολογημένες αντιδράσεις της, ελπίζοντας ότι με την υποχωρητικότητά της θα καταφέρει να αλλάξει τον βίαιο σύντροφό της. Και ίσως γι’ αυτό ούτε τον εγκαταλείπει ούτε ζητά κάποια εξωτερική βοήθεια από συγγενείς ή από τις αρμόδιες Αρχές.

Ακολουθεί η επόμενη φάση της έκρηξης: τα βίαια επεισόδια και η επιθετική συμπεριφορά γίνονται ο κανόνας και οι γυναίκες κάνουν τα πάντα για να τα αποφύγουν. Σε αυτή τη δεύτερη φάση διατηρούν ακόμη την παράλογη και εντελώς αβάσιμη ελπίδα ότι μπορούν να «σώσουν» τον άνδρα τους. Και γι’ αυτό είτε φεύγουν από το σπίτι είτε αποζητούν εξωτερική κάποια βοήθεια. Στο τέλος αυτής της δεύτερης φάσεις υπάρχουν δύο πιθανότητες: είτε αποφασίζουν να χωρίσουν οριστικά, όποτε προκαλούν τις γυναικοκτονικές αντιδράσεις, είτε υποχωρούν και επιστρέφουν στον πρόσκαιρα μεταμελημένο σύντροφό τους για να ξεκινήσουν εκ νέου έναν ακόμη κύκλο στον Τροχό των απελπισμένων και απελπιστικών ανθρώπινων σχέσεων.

Αυτό το «εξηγητικό» μοντέλο μάς προσφέρει μια πολύ αφηρημένη και αμιγώς φαινομενολογική περιγραφή της γυναικοκτονίας, η έξαρση της οποίας στις μέρες μας συνδέεται προφανώς με κοινωνικά και οικονομικά αίτια.

Πρόκειται δηλαδή για ένα βιοψυχολογικό και πολιτισμικό φαινόμενο που σε περιόδους μεγάλης οικονομικής ύφεσης και κοινωνικής κατάρρευσης ενδέχεται να προσλάβει ακόμη και διαστάσεις «επιδημίας».

Παρακολουθώντας κανείς τις ειδήσεις στον Τύπο και την τηλεόραση, διαπιστώνει καθημερινά τη μεγιστοποίηση της ενδοοικογενειακής βίας σε συνθήκες οικονομικής-κοινωνικής κρίσης που εκδηλώνεται και με τη σαφή αύξηση των περιπτώσεων κακοποίησης των πιο αδύναμων κρίκων, των γυναικών και των παιδιών.

Στην οικονομικά καταρρέουσα Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ελλάδα των μνημονίων, είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσουμε την κοινωνική απομόνωση και την υποκριτική σιωπή που έχει επιβληθεί σε αυτήν τη διττή κακοποίηση των γυναικών.

Το ψυχολογικό προφίλ του μισογύνη δολοφόνου

Κάθε προσπάθεια ορθολογικής εξήγησης της ανδρικής –και εν γένει της ανθρώπινης– επιθετικότητας ενέχει τον κίνδυνο να λειτουργήσει τελικά νομιμοποιητικά: εκλογικεύοντας και δικαιολογώντας «επιστημονικά» τις πιο ακραίες και αντικοινωνικές πράξεις βίας.

Δεδομένου ότι οι εκδηλώσεις της ανδρικής βίας είναι ποικιλόμορφες και ιδιαίτερα εξατομικευμένες, είναι μάλλον παραπλανητικό το να επιχειρήσει κανείς να χαράξει ένα πάγιο και ενιαίο ψυχολογικό προφίλ των γυναικοκτόνων.

Υπάρχουν, εντούτοις, ορισμένα λίγο-πολύ κοινά και επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις (αλλά όχι πάντα!) οι υπερβολικά βίαιοι άνδρες προέρχονται από οικογένειες όπου ο πατέρας ασκούσε συστηματικά βία στη μητέρα και στα παιδιά. Μεγαλώνοντας κάποιος σε ένα τόσο «μολυσματικό» περιβάλλον, έχει την τάση να αναπαράγει αυτόματα τη βία που έχει δεχτεί από την πιο τρυφερή ηλικία.

Ωστόσο, οι βίαιες παιδικές εμπειρίες δεν επαρκούν ως εξήγηση. Βασική προϋπόθεση για την εκδήλωση της ανδρικής βίας είναι η εσωτερίκευση και η άκριτη αποδοχή των παραδοσιακών σεξιστικών διακρίσεων, σύμφωνα με τις οποίες στις οικογένειες πρέπει να υπάρχει ένας απόλυτος μονάρχης, που πρέπει προφανώς να είναι ο άνδρας.

Επίσης, σύμφωνα με διάφορες στατιστικές έρευνες, οι άνδρες που προχωρούν στην «απονενοημένη» πράξη της γυναικοκτονίας είναι συνήθως κοινωνικά υποβαθμισμένοι ή ψυχοσωματικά ελλειμματικοί. Πρόκειται για άτομα που συχνά αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά ή εργασιακά προβλήματα (π.χ. άνεργοι για μεγάλο χρονικό διάστημα).

Από ψυχολογική άποψη, τα άτομα αυτά είναι συνήθως υπερβολικά εγωπαθή και ναρκισσιστικά, επιδεικνύουν ελάχιστη ενσυναίσθηση ή διάθεση ενασχόλησης ακόμη και με τα πιο αγαπημένα τους πρόσωπα. Έχουν την τάση να δημιουργούν εσωστρεφείς οικογενειακούς πυρήνες που αποκλείουν με τρόμο τις εξωτερικές επιρροές από άλλους ανθρώπους.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Δεν σωπαίνουμε απέναντι στις ομοφοβικές-τρανσφοβικές επιθέσεις

homophobia

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Τρανσφοβική, προκλητική λεκτική επίθεση σε μέλη της ομάδας Queertrans, στα Εξάρχεια.

Ξυλοκόπημα τρανς γυναίκας, στη στάση Πανεπιστήμιο του μετρό, στην Αθήνα.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Απόλυση ζευγαριού λεσβιών από το χώρο εργασίας τους ύστερα από την αποκάλυψη του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, στο Χαλάνδρι.

Έξωση του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών από τους ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας όπου στεγάζεται, στην Αθήνα.

ΙΟΥΝΙΟΣ

Λεκτική και σωματική επίθεση από ομάδα ακροδεξιών σε γκέι ακτιβιστή φοιτητή, στο Γκάζι.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Απαγωγή, ξυλοδαρμός, ληστεία και εγκατάλειψη τρανς γυναίκας σε ερημική περιοχή, στη Θεσσαλονίκη.

Λεκτική βία και επίδειξη εξουσίας σε γκέι ζευγάρι από ομάδα αστυνομικών, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Τραμπουκισμός και ξυλοκόπημα νεαρού αγοριού έξω από γκέι μπαρ, στα Λαδάδικα Θεσσαλονίκης.

Λεκτική και σωματική βία από δύο άντρες σε ζευγάρι λεσβιών, στην Περαία Θεσσαλονίκης.

Λεκτική βία, άγριος ξυλοδαρμός και επίδειξη εξουσίας σε γκέι ζευγάρι από 15 φασίστες, στην πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Λεκτική και σωματική βία σε ζευγάρι ανήλικων κοριτσιών από μεσήλικο άντρα, στο σταθμό του Θησείου.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Υβριστικές προσβολές και εκφοβισμός σε τρανς γυναίκα από οδηγό ταξί στην Αθήνα.

 

Τα παραπάνω ομοφοβικά και τρανσφοβικά περιστατικά είναι μόνο λίγα από αυτά που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας. Μερικά από αυτά καταγγέλθηκαν από τα άτομα που δέχτηκαν τις επιθέσεις και απαντήθηκαν με πορείες και δράσεις υποστήριξης. Κάποια απ’ αυτά πήραν το δρόμο της δικαιοσύνης, ενώ υπάρχουν και άλλα που παραμένουν άγνωστα και εώς εκ τούτου ατιμώρητα. Οι επιθέσεις τέτοιου είδους είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς (LGBT) στην Ελλάδα.

Η ομοφοβία και η τρανσφοβία είναι διάχυτες παντού: στο δρόμο, στα Μ.Μ.Ε., στο χώρο εργασίας, στο σχολείο ακόμα και στην οικογένεια. Είναι η λεκτική (κοροϊδία, βρισιά, απειλή) και η σωματική βία που εκφράζονται λόγω του μίσους και της αποστροφής στα LGBT άτομα. Υπερασπίζονται συντονισμένα από τους επίσημους φορείς του κράτους και από κάθε μορφή εξουσίας, εμποδίζοντας τα θεσμικά δικαιώματα των LGBT ατόμων, όπως έγινε το Σεπτέμβρη με την απόρριψη της επέκτασης του Συμφώνου Συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, κατά τη διαδικασία μεταρρύθμισης του Αντιρατσιστικού Νομοσχεδίου. Αναπαράγονται από εκπροσώπους της εκκλησίας, όπως η ρητορική μίσους των μητροπολιτών Σεραφείμ και Άνθιμου. Από πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής, όπως η εξίσωση της ομοφυλοφιλίας με την κτηνοβασία από τον βουλευτή της ΝΔ Αν. Νεράτζη και η διαφωνία του γ.γ. του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα, στην επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης. Από δημοσιογράφους, όπως η φραστική επίθεση του δημοσιογράφου Δ. Βερύκιου στο γκέι συγγραφέα Α. Κορτώ.

Ο ομοφοβικός και τρανσφοβικός λόγος, που νομιμοποιείται από τους επίσημους φορείς του κράτους, αλληλοτροφοδοτείται από ακροδεξιές ομάδες και κόμματα, όπως η Χρυσή Αυγή, που πέρα από την ομοφοβική και τρανσφοβική ρητορική τους περνάνε και σε οργανωμένες σωματικές επιθέσεις, επιθέσεις που οργανώνονται από πολλούς φασίστες εναντίον ενός ή δυο ατόμων. (βλέπε το βίντεο που δημιούργησε η Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης με τίτλο «Η Ομοφοβία του Νεοναζισμού»). Όλες αυτές οι εκφράσεις μίσους ενθαρρύνουν και στηρίζουν τη φασιστική-ομοφοβική συμπεριφορά του ατόμου της διπλανής πόρτας που τολμά να προσβάλει ή και να σηκώσει το χέρι σε λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς που θα βρεθούν στο δρόμο του.

Οι ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις προέρχονται από άτομα που υιοθετούν και υπηρετούν το μοντέλο της πατριαρχίας. Το πατριαρχικό αυτό μοντέλο επιβάλλει μια ηγεμονική αρρενωπότητα, δηλαδή προωθεί τη συμπεριφορά του άντρα-μάτσο, που σφύζει από τεστοστερόνη και μυϊκή δύναμη. Αυτή η συμπεριφορά ταξινομεί, συνειδητά ή μη, κάποιους ανδρισμούς σε «κατώτερους» και κάποιους σε «ανώτερους» και τείνει ναυποτιμά και να εξευτελίζει το γυναικείο φύλο. Παράλληλα, χτίζει «τα κουτιά» του φυσιολογικού-κανονικού και όποιος άνθρωπος αποκλίνει από αυτήν την κανονικότητα στιγματίζεται ως ανώμαλος, καταδικάζεται και συχνά πέφτει θύμα βίας. Οι επιβολές του πατριαρχικού μοντέλου χρησιμοποιήθηκαν από διάφορες μορφές εξουσίας για να αποκαταστήσουν τα «κουτιά» αυτά ως μη-αμφισβητήσιμα, ώστε να περνάνε από γενιά σε γενιά. Για παράδειγμα, τα αγόρια μαθαίνουν από μικρή ηλικία πως πρέπει να είναι αρχηγοί, να ανταγωνίζονται τα άλλα αγόρια στη βία και να επιβάλλονται στα κορίτσια της ηλικίας τους. Όταν αργότερα ενηλικιωθούν, θεωρούν κατώτερη τη γυναικεία ταυτότητα και νιώθουν απειλή από το οτιδήποτε δε θεωρούν οι ίδιοι φυσιολογικό, όπως οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφί και οι τρανς, απαντώντας σε τέτοιες «απειλές» με περιστατικά λεκτικής και σωματικής βίας.

Καταγγέλλουμε όλες τις ομοφοβικές και τρανσφοβικές λεκτικές και σωματικές επιθέσεις που σημειώνονται καθημερινά και στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι σε όσα άτομα στοχοποιούνται λόγω της ταυτότητας φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού. Αυτές οι επιθέσεις μας γεμίζουν με οργή και δύναμη. Δεν θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια σε όσους επιτίθενται σε λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς. Να παλέψουμε ατομικά και συλλογικά με στόχο να πάρουμε την κοινωνία με το μέρος μας, ενάντια στην ομοφοβία και στην τρανσφοβία. Η ευθύνη για την ατομική ελευθερία είναι μια ευθύνη συλλογική. Αγωνιζόμαστε για ελευθερία και ίσα δικαιώματα ανεξάρτητα από το φύλο, την ταυτότητα φύλου, το σεξουαλικό προσανατολισμό, το χρώμα, τη φυλή, την εξωτερική εμφάνιση, την αρτιμέλεια.

Δεν σιωπούμε απέναντι σε κανένα περιστατικό ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας. Καταγγέλλουμε το γεγονός και απαντάμε δυναμικά και συλλογικά.

Γραμμή LGBTQ κατά της βίας (Αθήνα), 6930938505, kataggeile.to@gmail.com

Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης (Ξάνθη), stop.omofovia.xanthis@gmail.com

Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

 

Share

595 Κόκκινα βήματα: κάλεσμα καθαριστριών για τις 25 Νοέμβρη

violence

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

 Δελτίο τύπου

595 ΚΟΚΚΙΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Εμείς οι Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών είμαστε 15 μήνες στο δρόμο.

595 γυναίκες που έχουμε βιώσει την βία της διαθεσιμότητας, των απολύσεων, της ανεργίας.

Έχουμε βιώσει την βία της κρατικής καταστολής, χτυπημένες βάναυσα από την αστυνομία πολλαπλές φορές.

Την 25η Νοέμβρη, παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, θέλουμε να δηλώσουμε την αλληλεγγύη μας και την υποστήριξή μας σε γυναίκες θύματα βίας στο δρόμο, στην οικογένεια, στην δουλειά. Η βία κατά των γυναικών έχει πολλά πρόσωπα και εμείς έχουμε βιώσει κάποια από αυτά. Καλούμε όλες τις γυναίκες, φεμινιστικές οργανώσεις, συλλογικότητες, στο κέντρο αγώνα, Καραγιώργη Σερβίας 10 – Σύνταγμα.

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΤΡΙΤΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014

  • ΣΤΙΣ 12.00 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
  • ΣΤΙΣ 7.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ «ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ» ΤΗΣ ΑΛΙΝΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

 

Share

Πακιστάν: κομμωτήριο στο πλευρό των θυμάτων επιθέσεων με οξύ

a mighty girl

Η Μασαράτ Μίσμπα, ιδιοκτήτρια κομμωτηρίου στο Πακιστάν, απέκτησε ένα νέο στόχο στη ζωή της όταν, δέκα χρόνια πριν, μια επιζήσασα από επίθεση με οξύ εμφανίστηκε στο κομμωτήριο της ζητώντας βοήθεια με την εμφάνιση της. «Όταν αφαίρεσε το κάλυμμά της, έπρεπε να κάτσω. Έχασα τη γη κάτω απ τα πόδια μου», θυμάται η Μασαράτ σε μια πρόσφατη συνέντευξη στο BBC. «Μπροστά μου στεκόταν μια γυναίκα δίχως πρόσωπο. Τα μάτια και η μύτη της έλειπαν και ο λαιμός είχε ενωθεί με το πρόσωπο κι έτσι δεν μπορούσε να τα κουνήσει». Αποφασισμένη να την βοηθήσει, η Μασαράτ βρήκε γιατρούς για να αναδομήσουν το πρόσωπο της, αλλά η ανάμιξή της δεν σταμάτησε εκει: ίδρυσε μια ΜΚΟ με το όνομα Smile Again που τα τελευταία δέκα χρόνια βοήθησε εκατοντάδες επιζήσασες επιθέσεων με οξύ να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους.

Η Μασαράτ έχει ίδρυσε μια απ τις πιο σεβαστές αλυσίδες κομμωτηρίων στο Πακιστάν και από το 2003 όχι μόνο χρηματοδοτεί τη δράση της Smile Again, αλλά έχει μετατρέψει τα κομμωτήρια της σε καταφύγια για γυναίκες που έχουν βιώσει τέτοιες επιθέσεις. Πέρα από την κάλυψη των ιατρικών τους εξόδων, η Μασαράτ εκπαιδεύει τις γυναίκες στο κομμωτήριό της και κάποιες μάλιστα έχουν γίνει κομμώτριες στα καταστήματα της. Δύο από αυτές τις γυναίκες εμφανίζονται στη φωτογραφία: η Αρούζ Άκμπαρ που πυρπολήθηκε από τον σύζυγό της, επειδή γέννησε κορίτσι αντί για αγόρι, και η Σαΐρα Λιακάτ που δέχθηκε επίθεση με οξύ από τον αρραβωνιαστικό της, επειδή αρνήθηκε να φύγει από το σπίτι των γονιών της.

Μόνο αυτόν τον χρόνο έχουν υπάρξει 160 καταγεγραμμένες επιθέσεις με οξύ στο Πακιστάν, οι δικηγόροι όμως πιστεύουν πως ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Η Μασαράτ πιστεύει πως το κράτος πρέπει να εμπλακεί περισσότερο στην προστασία των γυναικών, αλλά και στη μείωση των περιστατικών, δηλώνοντας πως «επειδή είναι ένα ζήτημα που αφορά κυρίως τις γυναίκες, βρίσκεται τελευταίο στις προτεραιότητές τους. Επιπλέον, λένε πως αμαυρώνει την εικόνα της χώρας. Γι’ αυτό αποσιωπάται και θάβεται κάτω απ το χαλί».

Συμπληρώνει, «Ακούς τις ιστορίες τους και ότι οι θύτες κινητοποιούνται από τόσο ασήμαντες αφορμές, συχνά χωρίς καν αφορμή, και σκέφτεσαι “είναι αυτός ο κόσμος που θέλουμε να ζούμε;”». Από τη μεριά της η Μασαράτ προσπαθεί να χτίσει τον κόσμο στον οποίο θέλει να ζει βοηθώντας μια γυναίκα τη φορά, βοηθώντας τη να ξαναχτίσει τη ζωή της.

Περίπου 1500 άτομα παγκοσμίως, 80% εκ των οποίων είναι γυναίκες, δέχονται κάθε χρόνο επίθεση με οξύ. Από αυτές ένα συντριπτικό ποσοστό αφορά νέες γυναίκες, με τα θύματα κάτω των 18 ετών να κυμαίνονται μεταξύ του 40% και του 70%.

Για να μάθετε περισσότερα για την οργάνωση της Μασαράτ, επισκεφτείτε το Depilex Smileagain Foundation (Official Fan Page)

Για να βοηθήσετε το έργο της, πατήστε http://www.depilexsmileagain.com/

Ή επισκεφτείτε την σελίδα του BBC http://bbc.in/1tO9780

Η φωτογραφία είναι του Adrian Fisk  Adrian Fisk Photography “Pakistan’s Burnt Beauticians” – για να δείτε περισσότερες, επισκεφτείτε το http://bit.ly/1wSKgiW

Για να μάθετε περισσότερα για τις επιθέσεις με οξύ, δείτε το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ “Saving Face” που διηγείται τις ιστορίες Πακιστανών γυναικών που έχουν δεχτεί τέτοιες επιθέσεις. Μπορείτε να το βρείτε σε ψηφιακή μορφή εδώ http://amzn.to/1lPOIe6

Ή να μάθετε περισσότερα γι αυτό στο http://savingfacefilm.com/

μετάφραση: Άννα Σιγαλού

Πηγή: a mighty girl

 

 

Share

Κάλεσμα σε καλλιτέχνες/ομάδες από το SocArtes.gr για την Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών

embros-1_9

Ανοιχτό κάλεσμα σε Καλλιτέχνες/Ομάδες από το SocArtes.gr για την Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών, Προθεσμία: 7 Νοεμβρίου 2014

Το παγκόσμιο φαινόμενο της βίας με βάση το φύλο πλήττει καθημερινά τα θεμελιώδη δικαιώματα των γυναικών που την υφίστανται. Την Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014, που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών, το SocArtes.gr διοργανώνει στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός μια καλλιτεχνική βραδιά με στόχο την ευαισθητοποίηση.

Η ομάδα του SocArtes.gr, που ξεκίνησε τη δράση της τον Δεκέμβριο 2013 και έχει ως σημείο αναφοράς τις τέχνες και την κοινωνία, απευθύνει ανοιχτό κάλεσμα σε καλλιτέχνες/ ομάδες, συλλογικότητες και ακτιβιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται πάνω στο θέμα και θέλουν να συμμετάσχουν στη βραδιά με κάποιο καλλιτεχνικό δρώμενο, θεατρικό ή χορευτικό performance, θέατρο μαριονέτας ή video,ντοκιμαντέρ, ταινία μικρού μήκους και installation.

Οι καλλιτεχνικές προτάσεις θα πρέπει να αφορούν το θέμα της Βίας κατά των Γυναικών που σύμφωνα με τη Διακήρυξη του ΟΗΕ νοείται ως «οποιαδήποτε ενέργεια βίας εξαιτίας του φύλου, η οποία καταλήγει ή είναι πιθανόν να καταλήξει, σε σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βλάβη ή πόνο στις γυναίκες, συμπεριλαμβανομένων των απειλών για τέτοιες ενέργειες, του εξαναγκασμού, ή της αυθαίρετης στέρησης της ελευθερίας, είτε συμβαίνει στη δημόσια είτε στην ιδιωτική ζωή.»

Τα θεατρικά και χορευτικά performances θα πρέπει να έχουν διάρκεια έως 20’ και ευελιξία στις σκηνογραφικές και φωτιστικές απαιτήσεις. Τα videos, τα ντοκιμαντέρ και οι ταινίες μικρού μήκους θα πρέπει να έχουν διάρκεια έως 15’.

Οι καλλιτέχνες και οι ομάδες που επιθυμούν να δηλώσουν συμμετοχή θα πρέπει ν’ αποστείλουν με e-mail την καλλιτεχνική τους πρόταση και τα στοιχεία επικοινωνίας τους στο info@socartes.gr μέχρι την Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2014. Τη Δευτέρα 10 Νοεμβρίου, απογευματινές ώρες, θα πραγματοποιηθεί συνάντηση της ομάδας διοργάνωσης με τους καλλιτέχνες και τις ομάδες στο Ελεύθερο Αυτοδιαχειριζόμενο Θέατρο Εμπρός (Ρήγα Παλαμήδη 2, Ψυρρή, Αθήνα) προκειμένου να παρουσιάσουν τη δουλειά τους και να συζητήσουν τεχνικές και άλλες λεπτομέρειες. Θα υπάρξει ενημέρωση μέσω e-mail για την ακριβή ώρα προσέλευσης στη συνάντηση της 10ης Νοεμβρίου.

Προθεσμία δήλωσης συμμετοχής: Παρασκευή 7 Νοεμβρίου 2014

www.socartes.gr

Πηγή: Left.gr

 

Share

Χτες το πρωί εκτελέστηκε Ιρανή γιατί σκότωσε τον επίδοξο βιαστή της

imagen-reyhaneh-jabbari

της Εύης Καρακώστα

Το πρωί του Σαββάτου 25-10-2014 εκτελέστηκε στην κρεμάλα μια 26χρονη Ιρανή που είχε σκοτώσει τον επίδοξο βιαστή της.

Αφημένες στην αντρική βία, ανυπεράσπιστες από την κοινωνική κατακραυγή, οι γυναίκες σε κάποιες χώρες ζουν ακόμη σε καθεστώς Μεσαίωνα. Οι φανατικοί κάθε ανδροκρατούμενης θρησκείας είναι έτοιμοι να ξιφουλκήσουν κατά των γυναικών ακόμα και όταν εκείνες αμύνονται, ακόμα και όταν γίνονται θύματα επιθέσεων. Εξ άλλου οι τιμωρίες για βιαστές, βασανιστές, καταπιεστές γυναικών είναι απαλές σαν χάδι ενώ οι τιμωρίες στις γυναίκες που καταγγέλλουν ή αντιδρούν είναι χειρότερες.

Η Ρεϊανέχ Τζαμπαρί καταδικάστηκε από το δικαστήριο του Ιράν παρ’ όλο που ισχυρίστηκε ότι μαχαίρωσε μεν τον επίδοξο βιαστή της αλλά δεν τον σκότωσε και ότι άλλος του έδωσε το τελειωτικό χτύπημα. Δεν έχουν σημασία εξ άλλου όλα αυτά. Σημασία έχει ότι μια γυναίκα, που είναι “εκ θεού και φύσης” θύμα, σήκωσε κεφάλι απέναντι στο ισχυρό φύλο ακόμα κι αν εκείνο αδικοπραγούσε. “Τους άντρες τους δικάζουν μόνο άντρες”, είναι το δόγμα που κυριαρχεί σε ένα πολύ μεγάλο μέρος του πλανήτη. Και το δόγμα αυτό ζει και βασιλεύει ακόμα σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της ελληνικής επικράτειας άσχετα αν δεν βγαίνει στην επιφάνεια τόσο συχνά.

Είναι στο χέρι των γυναικών αλλά και των πολιτών που θεωρούν ότι η ισονομία και η δημοκρατία είναι στοιχεία του πολιτισμού τους να αλλάξουν αυτή την κατάσταση. Αρκεί να είμαστε σε κάθε δημόσια εκδήλωση και σε κάθε δημόσια υπόθεση αταλάντευτα υπέρ της ισότητας και σταθερά υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών.

Πηγή: evikarakosta

 

Share

Σε γιατρό που στηρίζει θύματα ομαδικών βιασμών το βραβείο Ζαχάρωφ

vraveio zacharof

 

Το βραβείο Ζαχάρωφ, η ευρωπαϊκή διάκριση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, απονεμήθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο για το 2014 στον γιατρό Ντένις Μουγκουέγκε, ο οποίος πρωτοστάτησε τις τελευταίες δεκαετίες στην υποστήριξη χιλιάδων γυναικών που έπεσαν θύματα ομαδικών βιασμών στο σπαρασσόμενο από τον εμφύλιο Κονγκό.

Ο 59χρονος γυναικολόγος ίδρυσε το 1999, στον απόηχο του εμφυλίου, το νοσοκομείο Πάνζι στο ανατολικό Κονγκό, προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο τεράστιος αριθμός γυναικών που έπεσαν θύματα ομαδικού βιασμού από τις στρατιωτικές ομάδες που συγκρούονται για φυλετικούς λόγους αλλά και για τον έλεγχο των πλούσιων σε ορυκτά και διαμάντια περιοχών της χώρας. Έχει θεραπεύσει περίπου 40.000 θύματα βιασμού.

Για να φτάσει ως το Ζαχάρωφ ο Μουγκουέγκε χρειάστηκε να γλιτώσει, μεταξύ άλλων, από μία απόπειρα δολοφονίας πριν από δύο χρόνια. Δεχόμενος απειλές για τη ζωή του αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα στην οποία, ωστόσο, επέστρεψε για να συνεχίσει το έργο του. Έχει βραβευτεί πολλάκις και από τον ΟΗΕ όπου ο λόγος του αποτέλεσε καταπέλτη για την αδιαφορία της διεθνούς κοινότητας.

Το ύψος του χρηματικού βραβείου είναι 50.000 ευρώ και θα καταβληθεί τον επόμενο μήνα. Υποψήφιοι για το γραφείο Ζαχάρωφ ήταν επίσης το κίνημα της Πλατείας Ανεξαρτησίας στην Ουκρανία και η ακτιβίστρια Λεϊλά Γιούνους από το Αζερμπαϊτζάν. Το βραβείο, που έχει πάρει το όνομά του από τον Σοβιετικό αντικαθεστωτικό Αντρέι Ζαχάροφ, απονέμεται από το 1988.

Πηγή: tvxs

 

Share

«Μόνο το ναι σημαίνει ναι» 

rape_columbia

Η Emma Sulkowicz, φοιτήτρια του πανεπιστημίου Columbia, κυκλοφορούσε παντού με το στρώμα πάνω στο οποίο είχε βιαστεί ως διαμαρτυρία στην απαξία του Πανεπιστημίου για την καταγγελία της

 

της Σοφίας Ξυγκάκη

«Yes means yes». Έτσι αποφάσισε το κοινοβούλιο του Σακραμέντο, η πρωτεύουσα της Καλιφόρνιας, να τιτλοφορήσει το νόμο κατά των βιασμών στα πανεπιστημιακά campus, που ψηφίστηκε για πρώτη φορά στις ΗΠΑ. Νόμος σταθμός αφού για πρώτη φορά επιχειρείται να μπει φρένο στη μάστιγα που αφορά όλη την Αμερική. Μέχρι τώρα, η συναίνεση για ένα φιλί ή ακόμη και απλά η έξοδος για ποτό μπορούσε να θεωρηθεί έμμεση συγκατάθεση. Πλέον, χρειάζεται σαφής συναίνεση για να μη θεωρηθεί η ερωτική πράξη βιασμός.

Τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια σε όλες τις πολιτείες της Αμερικής, όλο και περισσότερες γυναίκες καταγγέλλουν βιασμούς και σεξουαλικές παρενοχλήσεις, ενώ ελάχιστοι είναι οι κατηγορούμενοι που διώκονται, ακόμα και με την απλή διαγραφή τους από τα πανεπιστήμια. Μην ξεχνάμε ότι η πολιτικά ορθή συμπεριφορά στους σπουδαστικούς, εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από τις καταγγελίες, με δισταγμό και με πολλές αναστολές των κοριτσιών στην αρχή, για τα όσα συνέβαιναν στα campus των αμερικάνικων πανεπιστημίων. Οι πολιτικά ορθοί κανόνες, όμως, κατέληξαν να περιορίσουν την ερωτική και κοινωνική συμπεριφορά δημιουργώντας ένα νέο πουριτανισμό, ποινικοποίησαν με απάνθρωπο συχνά τρόπο αυτονόητες αντιδράσεις –όταν κατηγορήθηκε 6χρονο παιδάκι ότι παρενοχλεί συμμαθήτριά του επειδή τη φίλησε-, αλλά δεν προστάτεψαν τις γυναίκες αφού σπάνια τιμωρείται κάποιος για βιασμό. Οι λόγοι αφορούν το κύρος και τα χρήματα. Μια τέτοια καταγγελία στιγματίζει το πανεπιστήμιο, αποτρέπει κάποιους φοιτητές να γραφτούν, οπότε του στερεί πόρους όχι μόνο από τα παχυλά δίδακτρα αλλά και τις τεράστιες δωρεές και, στη περίπτωση της δικαίωσης της καταγγέλλουσας, σημαίνει μεγάλη αποζημίωση.

Έτσι, ως τώρα, οι καταγγελίες των κοριτσιών θάβονταν με αιτιολογίες όπως ότι στο σώμα τους δεν υπήρχαν μώλωπες που να αποδείκνυαν την αντίσταση στο βιασμό ενώ η μέθη, που αποτελούσε άλλοθι για τους βιαστές, χρησιμοποιούνταν εναντίον τους καθώς μεθυσμένες δεν ήταν σε θέση ν’ αντιδράσουν, και αυτό ερμηνευόταν, βολικά, ως σιωπηλή συναίνεση. Οι γυναίκες εξευτελίζονταν  και συχνά βρίσκονταν αυτές στη θέση του κατηγορούμενου, πριν καν αρχίσει η δίκη. Ο νόμος που ψηφίστηκε είναι σαφής και βάζει τέλος σε τέτοιου είδους αυθαιρεσίες.

Σε αντίθετη κατεύθυνση, δυστυχώς, η Ιταλία. Μετά την ικανοποίηση για το νέο νόμο που ψηφίστηκε, ο οποίος, για πρώτη φορά, δίνει τη δυνατότητα το παιδί να παίρνει μόνο το επίθετο της μητέρας, ενώ σε περίπτωση ασυμφωνίας των γονιών επιβάλλει πλέον και τα δύο επίθετα και όχι μόνο του πατέρα, μια απόφαση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου (ο αντίστοιχος Άρειος Πάγος) ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Το ΑΑΔ αναγνώρισε το ελαφρυντικό της μέθης σε κατηγορούμενο για βιασμό και τον αθώωσε, ενώ πρωτόδικα αυτός είχε καταδικαστεί, διαμορφώνοντας έτσι την εφεξής ιταλική νομολογία η οποία θα αποδέχεται ελαφρυντικά για τους μεθυσμένους βιαστές. Φυσικά, η απόφαση σοκάρισε γιατί, εκτός των άλλων, παρέπεμπε σε μια παρόμοια ιστορία 15 χρόνων πριν, που όλοι θεωρούσαν πια μια μαύρη σελίδα, ξεχασμένη.

Τότε, ένας δάσκαλος οδήγησης είχε κατευθύνει τη μαθήτρια του σε μια έρημη τοποθεσία, την είχε βιάσει και μετά την καταγγελία της καταδικάστηκε σε δυόμιση χρόνια φυλάκιση, χωρίς αναστολή. Στη συνέχεια, όμως, αθωώθηκε από το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο το οποίο δέχτηκε την αιτιολογία του. Σύμφωνα με τον βιαστή και το ΑΑΔ, η καταγγέλλουσα  φορούσε μπλουτζήν, ένδυμα ακατάλληλο για βιασμό αφού δεν σκίζεται ούτε αφαιρείται εύκολα, άρα είχε συναινέσει!

—―•••—―

Τελειώνοντας το άρθρο εδώ, είπα στη φίλη και συντρόφισσα Δήμητρα Σπανού ότι δεν ήξερα τι επίλογο να βάλω αλλά κι έτσι μου φαινόταν καλό. «Είναι ένα μικρό ενημερωτικό κείμενο, με χαλαρή δομή, γιατί να βγει διδακτικό;» της λέω. «Χρειάζεται μια κατακλείδα» μου λέει αυτή «έστω δυο γραμμές». Ψάχνοντας τις δυο γραμμές πειραματίστηκα με καμιά πενηνταριά αλλά και πάλι… Η αναζήτηση της κατακλείδας εξελίχτηκε τελικά σε μια συζήτηση μεταξύ μας, που έθεσε πολλά ερωτήματα: Πόσο αυτός ο νόμος προστατεύει τελικά τις αμερικανίδες φοιτήτριες; Είναι δυνατό η σεξουαλική συμπεριφορά να κωδικοποιείται τόσο; Το πολιτικά ορθό που στόχο είχε να προστατεύσει τις γυναίκες, κυρίως στους χώρους εκπαίδευσης και εργασίας και, πράγματι, το έκανε σε ένα βαθμό, μήπως λειτούργησε τελικά ενάντια στις γυναίκες, δημιουργώντας κώδικες που τις ενσωμάτωναν σε μια συντηρητική καπιταλιστική κοινωνία, αντί να τις απελευθερώνουν; Δεν είναι θέμα παιδείας και κουλτούρας; Είναι; Δυο μέτρα και δυο σταθμά υπάρχουν μόνο στο θέμα της μέθης; Ο νόμος ως μορφή καταπίεσης δεν είναι πολύ ύπουλος, αφού ενσωματώνει πάντα την κυρίαρχη ιδεολογία; Και πολλά ακόμη. Τελικά η κατακλείδα μας δεν είναι παρά η αρχή για την τεράστια και απαραίτητη αυτή συζήτηση.

 

Share

Ομοφοβικό περιστατικό με θύμα ένα 17χρονο κορίτσι

17xroni

Ακόμα ένα περιστατικό ομοφοβικής επίθεσης σημειώθηκε προχτές στο κέντρο της Αθήνας. Το θύμα αυτή τη φορά ένα νεαρό κορίτσι, το οποίο αμέσως μετά το περιστατικό ανέβασε στη σελίδα της στο Facebook, την παρακάτω ανακοίνωση:

“Αν έχω την προσοχή σας για λίγα λεπτά θέλω να μοιραστώ ένα χθεσινό γεγονός που δεν το δημοσιεύω μόνο επειδή συνέβη σε μένα αλλά στον οποιονδήποτε κι αν είχε συμβεί θεωρώ ότι θα ήταν καλό να μάθετε ένα τόσο ακραίο γεγονός.

Καθόμουν στον ηλεκτρικό σταθμό του Θησείου αγκαλιά με κάποια κοπέλα ώσπου εμφανίστηκε ένας σωματώδης άντρας γύρω στα 55 φωνάζοντας σε εμάς προκλητικά “Έξω τώρα από το σταθμό”. Αφού αρνήθηκα να βγω έξω και έπειτα του ζήτησα τον λόγο οι απαντήσεις του ήταν πολύ συγκεκριμένες: “γιατί έτσι γουστάρω”, “γιατί ο σταθμός είναι δικός μου”’, “γιατί αλλιώς θα σε πάρω σηκωτή”. Αφού είχε αρχίσει να μαζεύεται αρκετός κόσμος γύρω μας και εγώ εξακολούθησα να αρνούμαι το να φύγω άρχισε να με πλησιάζει απειλώντας ότι θα με χτυπήσει. Αφού του είπα πως είναι ένας ομοφοβικός ρατσιστής οι λέξεις του έγιναν χυδαίες σκληρές όλο και περισσότερο απειλητικές. Αισθάνθηκα σαν να ζω μερικές δεκαετίες πίσω! Είχα διαβάσει στο σχολείο για την περίοδο της χούντας αλλά νόμιζα ότι είχε πέσει! Τα σώματα μας είχαν φτάσει σε απόσταση αναπνοής! Ομολογώ πως αισθάνθηκα τεράστιο φόβο για κάποια δευτερόλεπτα ώσπου τον έσπρωξα προσπαθώντας να τον απομακρύνω. Τότε ξεκίνησε να με τραβάει να με χτυπάει και να με βρίζει μπροστά σε όλο τον ηλεκτρικό. Δε φάνηκε στιγμή μετανιωμένος! ακόμα και όταν ήρθε η αστυνομία προσπάθησε να δείξει ότι είχε δίκιο που χτύπησε μια ανήλικη 17χρονη. Ο κόσμος έδειξε αρνητική συμπεριφορά απέναντι στον κύριο που με χτύπησε! Αυτό που με φοβίζει είναι πως την επομένη φόρα ίσως να μην είμαι σε κεντρικό μέρος, ίσως να μη με βοηθήσει κανείς, ίσως να μην είμαι εγώ σ’ αυτή τη θέση αλλά κάποιος που δε θα μιλήσει ποτέ!

Λυπάμαι ειλικρινά που πήρα μέρος σε ένα ομοφοβικό ρατσιστικό κρούσμα.

Λυπάμαι ειλικρινά που υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι.

Λυπάμαι ειλικρινά για την Ελλάδα που ζω.”

 

Πηγή: antivirus

 

Share

Βερνίκι κατά του βιασμού; Δεν είναι δική μου η ευθύνη!

The gang-rape of the Indian student in 2012 triggered anti-rape protests nationwide

της Δήμητρας Σπανού

Σε πολλά ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες για τη νέα “επαναστατική” μέθοδο πρόληψης του βιασμού: το βερνίκι που αλλάζει χρώμα αν κάποιος έχει ρίξει ουσίες στο ποτό μας. Το μόνο που έχει να κάνει μια γυναίκα είναι να ανακατέψει το ποτό της με το δάχτυλο. Έτσι, μπορεί κάθε στιγμή της διασκέδασής της να ξέρει αν κάποιος παραφυλάει για να τη βιάσει. Η εταιρεία που λανσάρει το προϊόν προμοτάρεται ως «η πρώτη εταιρεία καλλυντικών που ενδυναμώνει τις γυναίκες  για να προλάβουν τις σεξουαλικές επιθέσεις», αφού υπενθυμίσει στις καταναλώτριες ότι «η επιλογή μετράει».

Δυστυχώς, είναι και πάλι οι γυναίκες εκείνες που πρέπει να «προσέχουν» και να «προστατεύονται». Οι γυναίκες φταίμε αν μας ρίξουν το χάπι του βιασμού στο ποτό. Η «επιλογή» που έχουμε και στην οποία αναφέρεται το προϊόν δεν είναι η ικανοποίηση των επιθυμιών μας ή η αυτοδιάθεση του σώματός μας, αλλά κατά πόσο θα επιτρέψουμε να μας βιάσουν.

Δυστυχώς, δεν έχει ακόμα βρεθεί το προϊόν που θα υπενθυμίζει σε άντρες να μην βιάζουν.

 

Share

Sarojini Sahoo: «Ο βιασμός είναι ένα όπλο που παραμορφώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα»

pg29b

του Γιάννη Κοντού

Γεννημένη σε μια μικρή πόλη στην Ινδία, η Sarojini Sahoo είναι η πιο καταξιωμένη και πολυβραβευμένη Ινδή φεμινίστρια συγγραφέας. Μας μιλά για τα παιδικά χρόνια και την εφηβεία της, το φεμινισμό στην Ινδία, την Virginia Woolf και την Judith Butler, τη θέση της γυναίκας στην ινδική κοινωνία, το βιασμό ως κοινωνικό φαινόμενο κι άλλα πολλά στη συνέντευξη που ακολουθεί.

Τι σε διαμόρφωσε ως άνθρωπο, φεμινίστρια, διανοούμενη; Ποιοι υπήρξαν οι πιο επιδραστικοί άνθρωποι στη ζωή σου και γιατί;

Είναι η λογοτεχνία που μου έδωσε την ταυτότητά μου κι ο μακαρίτης ο σύζυγός μου Jagadish Mohanty, που με διαμόρφωσε ως συγγραφέα και διανοούμενη από την εφηβική μου ηλικία. Υπήρξε ένας θαυμάσιος συγγραφέας και διαμορφωτής τάσεων στη λογοτεχνία Odia. Είναι δύσκολο, ξέρεις, για μια γυναίκα να γράφει με ειλικρίνεια μυθοπλασία, χωρίς να κρύβει τις εμπειρίες της. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές συγγραφείς, με αναφέρουν ως μια ειλικρινή συγγραφέα κι ο άντρας μου ποτέ δεν παραπονέθηκε γι’ αυτό. Ήταν εραστής μου πριν το γάμο μας. Συνήθιζα να γράφω για τα συναισθήματά μου και ποτέ δε διαφώνησαν με αυτό ο πατέρας μου ή ο σύζυγός μου. Ως συγγραφέας, πάντοτε στάθηκε στο πλευρό μου, ανεξάρτητα από την πολεμική που μπορεί να προκαλούσαν τα γραπτά μου. Η σχέση μας δε θύμιζε τυπικό παντρεμένο ζευγάρι στην Ινδία, αλλά μια φιλία παρόμοια με εκείνη ανάμεσα στον Σαρτρ και την Σιμόν.

Σχετικά με το φεμινισμό, νομίζω ότι η ζωή μου είναι η πηγή της έμπνευσής μου. Είμαι η δεύτερη κόρη στην οικογένειά μου. Πριν τη γέννησή μου, ο πατέρας μου περίμενε γιο κι όταν γεννήθηκα δεν ήταν παρών στο δωμάτιο δίπλα στην μητέρα μου. Συνειδητοποιώντας πως ήμουν κοριτσάκι, η μητέρα μου υπέστη σοκ, γιατί η γέννησή μου μπορεί να αποτελούσε λόγο για την ταπείνωσή της στο μέλλον. Αργότερα μου είπε ότι δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια, φοβούμενη να αντικρίσει τον πατέρα μου. Προσευχόταν όλη τη νύχτα στον Θεό να μου αλλάξει το φύλο, αλλά εκείνος δεν έδωσε σημασία στο κλάμα της κι έτσι το φύλο μου δεν άλλαξε. Ο πατέρας μου, ωστόσο, ήταν ξεροκέφαλος άνθρωπος και δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη θλίψη του που δεν έγινε πατέρας ενός αγοριού. Ήθελε να ανατραφώ ως αγόρι. Η κόμμωσή μου ήταν τέτοια, ώστε, οποτεδήποτε με κοίταζε, να πιστεύει πως είναι ο περήφανος πατέρας ενός αγοριού. Με έντυναν με αγορίστικες μπλούζες και παντελόνια. Μέχρι που ο πατέρας μου με προσφωνούσε με αγορίστικο όνομα: Lala. Ποτέ δεν έπαιξα με κούκλες. Απολάμβανα όλες τις ελευθερίες που προορίζονταν για τα αγόρια, μέχρι που μπήκα στην εφηβεία.

Τη μέρα που η μητέρα μου είδε την πρώτη μου περίοδο, με πήγε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, όπου έπρεπε να μείνω κρυμμένη για επτά μέρες, μακριά από κάθε αρσενικό πρόσωπο. Άκουγα πίσω από τον τοίχο τους θορύβους από τα παιχνίδια που έπαιζαν τα ξαδέρφια μου στο σπίτι, αλλά δε μου επιτρεπόταν να παίξω μαζί τους. Μετά από αυτό, με δίδαξαν ότι είμαι κορίτσι, γυναίκα, διαφορετική από τους άλλους και μου επέβαλαν λογοκρισία στις κινήσεις, το λόγο και το ντύσιμό μου. Δε με άφηναν να μένω εκτός σπιτιού τα βράδια, ούτε και να παίζω με τα ξαδέρφια μου. Αυτοί οι περιορισμοί ίσως με έκαναν επαναστάτρια κι αργότερα έγινα φεμινίστρια συγγραφέας. Στα διηγήματά μου Udibar Bela («Time to fly») και Moho Banga («End of the fascination»), τα οποία είναι γραμμένα στη γλώσσα Oriya και δεν έχουν ακόμη μεταφραστεί στα αγγλικά, έχω περιγράψει αυτές τις εφηβικές μου εμπειρίες.

Συχνά σε έχουν συγκρίνει με την Virginia Woolf και την Judith Butler. Νομίζεις ότι τέτοιοι παραλληλισμοί είναι βάσιμοι; Πώς αντιλαμβάνεσαι, αρθρώνεις και βιώνεις το φεμινισμό, σε ένα ανατολικό πολιτισμικό πλαίσιο;

Ο Ορλάντο- Μια βιογραφία της Virginia Woolf είναι ένα εντυπωσιακό πεδίο συζήτησης σχετικά με την ταυτότητα φύλου. Στα πλαίσια του στοχασμού για την ιδέα της ταυτότητας, της θηλυκότητας, της αρρενωπότητας και της σεξουαλικής επιθυμίας, ο «Ορλάντο» παρέχει μια ανάλαφρη καταγραφή της «θεωρίας της σεξουαλικότητας» της Woolf, που ακόμη αιχμαλωτίζει την προσοχή των αναγνωστών. Εμπνεόμενη από την άνοδο της «νέας επιστήμης της σεξολογίας» και της ψυχανάλυσης, καθώς και από την προσωπική της κλίση προς το σαπφισμό, η Woolf σχολιάζει στον «Ορλάντο» την ουσία του σεξ, τη φύση των φυλετικών ρόλων, το ρόλο της ενδυμασίας στην ταυτότητα φύλου και το σεξουαλικό προσανατολισμό. Στο μυθιστόρημά της, ο ήρωας αισθάνεται ότι έχει μεταμορφωθεί σε γυναίκα. Η έννοια της «σωστής ψυχής στο λάθος σώμα» εξελίχτηκε από αυτό το μυθιστόρημα στο αναλυτικό μοντέλο της «queer theory» που εισήγαγε η Judith Butler, το οποίο δραματοποιεί ασυνέχειες στις υποτιθέμενα σταθερές σχέσεις ανάμεσα στο χρωμοσωματικό σεξ, το φύλο και τη σεξουαλική επιθυμία. Στο βιβλίο μου Sensible Sensuality πραγματεύομαι ορισμένες από αυτές τις αντιλήψεις. Μπορώ να κατανοήσω τη θέση των μεσοφυλικών (intersexuals) και των διεμφυλικών (transsexuals) που γεννιούνται με διαφορετικά βιολογικά σώματα. Πρέπει να υπάρχουν λογικά βήματα, ώστε όλοι να αισθάνονται άνετα και να ενσωματωθούν στο mainstream. Αυτό, στο οποίο είμαι αντίθετη, είναι τα κλισέ της pop κουλτούρας που εκφράζουν αισθήματα όπως «άντρας παγιδευμένος στο σώμα μιας γυναίκας», ή «γυναίκα παγιδευμένη στο σώμα ενός άντρα».

Ποια είναι, γενικότερα, η θέση της γυναίκας στην ινδική κοινωνία;

Στην Ινδία, οι προσυμφωνημένοι γάμοι πάντοτε προτιμώνται κι οι γάμοι από αγάπη θεωρούνται ζήτημα που προκαλεί κοινωνική ενόχληση. Πολλοί Ινδοί υποστηρίζουν ότι οι προσυμφωνημένοι γάμοι είναι πιο επιτυχημένοι από τους γάμους στη Δύση, ιδίως αν πάρει κάποιος υπόψη τα τεράστια ποσοστά διαζυγίων. Η ρομαντική αγάπη δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη σ’ ένα καλό γάμο και συχνά αποτυγχάνει, όταν το πάθος υποχωρεί. Μια ανύπαντρη κόρη φέρνει ντροπή στην οικογένειά της κι είναι βάρος. Από τη στιγμή, όμως, που θα παντρευτεί, θεωρείται ιδιοκτησία των πεθερικών της. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ανύπαντρες, διαζευγμένες, μόνες ή άπιστες γυναίκες αντιμετωπίζονται ως παρίες. Το να ζεις με τον σύντροφό σου εκτός γάμου είναι ακόμη ουσιαστικά ανήκουστο.

Κατά τη διάρκεια του γάμου, ο πατέρας της νύφης είναι υποχρεωμένος να πληρώσει προίκα με τη μορφή μεγάλου χρηματικού ποσού, επίπλων, κοσμημάτων και ακριβών οικιακών ειδών- ακόμη και σπιτιών και ακριβών διακοπών στο εξωτερικό στον γαμπρό. Κι όμως, η φράση «το κάψιμο της νύφης», επινοήθηκε στην Ινδία αφότου είτε οι σύζυγοι ή τα πεθερικά πολλών νεαρών νυφών πυρπόλησαν τα σάρι που εκείνες φορούσαν, εξαιτίας της αποτυχίας των πατεράδων τους να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας υψηλότερης προίκας. Καθώς υπάρχει το έθιμο της κοινής οικογένειας, μια νύφη έχει να αντιμετωπίσει τα τυραννικά πεθερικά της. Παρόλα αυτά η παραδοσιακή ινδική κοινωνία απορρίπτει τις διαζευγμένες. Σε ό,τι αφορά τη σεξουαλικότητα, ο ενεργός ρόλος της γυναίκας ποτέ δεν ήταν αποδεκτός και δε θεωρείται ότι η γυναίκα πρέπει να εκφράζει ανοιχτά τις σεξουαλικές της επιθυμίες. Γι’ αυτό θα βρεις πολλές γυναίκες που μπήκαν στην εμμηνόπαυση, χωρίς ποτέ να έχουν  στη ζωή τους οργασμό.

Τους απαγορεύεται, εξάλλου, να συμμετέχουν σε θρησκευτικές τελετουργίες. Στον τομέα της πολιτικής, αν και όλα τα κόμματα έχουν στο προγραμματικό επίπεδο δεσμευτεί ότι θα διαθέσουν το 33% των εδρών στην Κάτω Βουλή και σε όλα τα κρατικά νομοθετικά σώματα σε γυναίκες, αυτό δεν έχει γίνει νόμος, γιατί τα κόμματα που κυριαρχούνται από άντρες είναι αντίθετα. Στα οικονομικά, αν και επιτρέπεται στις γυναίκες να δουλεύουν εκτός σπιτιού, τους αρνούνται τα δικαιώματά τους σε οικιακά ζητήματα. Η γυναίκα πρέπει να είναι υπεύθυνη για την κουζίνα, ακόμη κι αν εργάζεται και χρειάζεται γι’ αυτό το λόγο να βρίσκεται εκτός σπιτιού. Ο άντρας, ακόμη κι αν είναι άνεργος, δε μαγειρεύει, γιατί υποτίθεται ότι κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στον ανδρισμό του. Σύμφωνα με το νόμο, ωστόσο, οι γιοι κι οι κόρες έχουν ίσα δικαιώματα στην πατρική περιουσία, αλλά, ακόμη και τώρα, στην πράξη η ιδιοκτησία αλλάζει χέρια από τον πατέρα στον σύζυγο κι έπειτα στον γιο κι ο ρόλος της κόρης ή της νύφης δεν είναι αποδεκτός. Αυτές είναι νομίζω ορισμένες κοινωνικές συνθήκες που διαφοροποιούν τον ινδικό από το δυτικό φεμινισμό.

Σύμφωνα με τον ινδικό ποινικό κώδικα, τι θεωρείται βιασμός; Αφορά και στο εξαναγκαστικό σεξ εντός γάμου; Ως φαινόμενο, πόσο συχνός είναι, συγκριτικά με δυτικές ή αφρικανικές χώρες; Και ποιο είναι το «προφίλ» του μέσου θύματος από κοινωνικο-οικονομικής και εκπαιδευτικής άποψης, καθώς και του δράστη;

Υπάρχουν ορισμένα σημεία στο νόμο που είναι ανοιχτά σε συζήτηση. Η σεξουαλική πράξη ανάμεσα σε έναν άντρα και τη γυναίκα του, όταν εκείνη είναι μεγαλύτερη από 15 χρονών, δεν είναι βιασμός. Η σεξουαλική πράξη υπό κράτηση (αστυνομικοί, δεσμοφύλακες, δημόσιοι υπάλληλοι, διευθυντές δημόσιων νοσοκομείων), θεωρείται αδίκημα, ακόμη κι αν γίνεται με τη συναίνεση της γυναίκας. Στο σύνολό του, ο νόμος χαρακτηρίζεται από προκατάληψη απέναντι στο θύμα. Αν το θύμα είναι ανήλικη, πρέπει ο κατηγορούμενος να αποδείξει την αθωότητά του. Αν, όμως, είναι ενήλικη, εναπόκειται σε εκείνη να αποδείξει τις κατηγορίες της. Κατά συνέπεια, η υπεράσπιση επιδιώκει να αποδείξει ότι το θύμα είναι ενήλικη. Επιπλέον, εκτός κι αν η γυναίκα εξεταστεί ιατρικά μέσα σε 24 ώρες, καθίσταται δύσκολο να αποδειχτεί ότι υπέστη βιασμό.

Σύμφωνα με κάποια διάταξη, «όταν ένας άντρας διώκεται για βιασμό ή απόπειρα βιασμού, μπορεί να καταδειχτεί ότι η ενάγουσα (το θύμα) είναι άτομο με ανήθικο χαρακτήρα». Όταν οι ίδιοι οι νόμοι κουβαλούν μια εγγενή προκατάληψη, σε ποιο βαθμό μπορούν τα θύματα να είναι βέβαια ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη;

Ο βιασμός είναι ένα όπλο που παραμορφώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα, περιορίζει την ελευθερία κινήσεών της και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματά της. Ένας βιαστής όχι μόνο παραβιάζει την ιδιωτικότητα του θύματος και την προσωπική του ακεραιότητα, αλλά και του προκαλεί σοβαρή ψυχολογική και σωματική βλάβη. Το 2006 ο μεγαλύτερος αριθμός κρουσμάτων είχε καταγραφεί την άνοιξη και το καλοκαίρι. Το Φεβρουάριο εκείνου του χρόνου είχαν διαπραχθεί 9 βιασμοί, ενώ το Μάρτιο ο αριθμός τους έφτασε τους 15, το Μάη ανέβηκε στους 22 και τον Ιούνη στους 23. Είναι γεγονός ότι μόνο το 20% των δραστών είναι οι λεγόμενοι σεξομανείς. Ένα άλλο 30% είναι μεθυσμένοι έφηβοι ή εγκληματίες που έχουν αφεθεί ελεύθεροι. Στις μισές από αυτές τις περιπτώσεις, ο βιαστής είναι ένα άτομο, με το οποίο το θύμα ήδη έχει οικειότητα, ακόμη κι αν είχαν μόλις συναντηθεί σε σπίτι κοινού γνωστού ή σε κάποια στάση λεωφορείου. Στην περίπτωση των εφήβων κοριτσιών, που δεν μπορούν πάντοτε να πουν «όχι» σε έναν ενήλικο, τα ποσοστά είναι ακόμη υψηλότερα: 4 από τα 5 θύματα σεξουαλικών εγκλημάτων υπέφεραν στα χέρια ενός γείτονα, συμμαθητή ή οικογενειακού φίλου. Πώς μπορεί, λοιπόν, κάποιος να ισχυριστεί ότι το δικαίωμα της γυναίκας πάνω στο σώμα της ευθύνεται για την αύξηση του ποσοστού των βιασμών;

Στη Δανία, για παράδειγμα, το 2007 υπήρχαν 6 καταγεγραμμένοι σεξουαλικοί εγκληματίες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Δε γνωρίζουμε αν παραμένουν σε αυτή. Η αναλογία κατοίκων και σεξουαλικών εγκληματιών στη συγκεκριμένη χώρα είναι 357 προς 1.

Στην Ινδία, μια Dalit, ή μια γυναίκα που προέρχεται από κάποια φυλή, όχι μόνο παλεύουν εξαιτίας του χαμηλότερου οικονομικού status τους, αλλά είναι υποχρεωμένες να ζουν διατρέχοντας σοβαρό κίνδυνο να υποστούν βία βασισμένη στο φύλο τους. Το 40% όλων των περιστατικών σεξουαλικής κακομεταχείρισης αποτελούν οι αιμομιξίες, δράστες των οποίων είναι γνωστά μέλη της οικογένειας. Η οικιακή βία, οι ομαδικοί βιασμοί γυναικών χαμηλότερων τάξεων από άντρες που προέρχονται από υψηλότερες, η σωματική βία από αστυνομικούς προς γυναίκες από φυλές, όλα αυτά συντελούν στο αίσθημα ανασφάλειας των γυναικών στην Ινδία και εμποδίζουν την ανάπτυξή τους. Οι διαχωρισμοί σε τάξεις και κάστες δυσκολεύουν, επίσης, τις φτωχές, χαμηλότερων τάξεων και προερχόμενες από φυλές γυναίκες να αποκτήσουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη ως θύματα και επιζήσασες βίαιων περιστατικών. Αν και το Υπουργείο για την Ανάπτυξη των Γυναικών και των Παιδιών κι η Εθνική Επιτροπή για τις Γυναίκες έχουν συμβουλέψει την κυβέρνηση να αναθεωρήσει τον Κώδικα Ποινικής Διαδικασίας του 1973 και την Ινδική Αποδεικτική Πράξη του 1872, προκειμένου να επαναπροσδιοριστεί η έννοια του βιασμού, έτσι ώστε να περιλαμβάνει όλων των ειδών τις σεξουαλικές επιθέσεις, οι περισσότερες γυναίκες ακόμη έρχονται αντιμέτωπες με το βιασμό στα πλαίσια της έγγαμης ζωής τους.

Η μοχθηρότητα ορισμένων από τα πρόσφατα περιστατικά βιασμών (σε ορισμένες περιπτώσεις ακολουθούμενα από βάναυσους φόνους) και η ευρύτατη κάλυψή τους από τα Μ.Μ.Ε. έχουν προκαλέσει λαϊκή κατακραυγή τόσο στην Ινδία, όσο και διεθνώς. Είναι πιθανό η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας τέτοιων γεγονότων να φέρει, με τον καιρό, την αλλαγή και να ριζοσπαστικοποιήσει τα άτομα εκείνα που περισσότερο επηρεάζονται από αυτές τις πράξεις;

Το γεγονός ότι γίνονται όλο και περισσότερες καταγγελίες δε σημαίνει πως το ποσοστό βιασμών αυξάνεται, αλλά ότι οι γυναίκες υψώνουν τη φωνή τους εναντίον αυτής της μορφής βίας. Επειδή το κύρος της οικογένειας θεωρείται σημαντικό, τόσο τα θύματα βιασμού όσο και οι οικογένειές τους τον κρατάνε μυστικό, γιατί φοβούνται πως θα ντροπιαστούν κοινωνικά. Αλλά μετά το βιασμό στο Δελχί στις 16 Δεκεμβρίου 2013, οι γυναίκες έχουν γίνει πιο θαρραλέες. Τα Μ.Μ.Ε. έπαιξαν ένα πολύ υποστηρικτικό ρόλο. Η αλλαγή του status των γυναικών είναι καλό σημάδι. Δεν αρκούν μόνο τα νομικά βήματα για να αλλάξει η κοινωνία μας. Έχουν υπάρξει αρκετές αλλαγές στη νομική αντιμετώπιση των βιασμών, παρατηρούνται, όμως, ακόμη διαφορές σε σχέση με το πώς αυτοί αντιμετωπίζονται σε δυτικές χώρες. Για παράδειγμα, ο νόμος δεν παρέχει ξεχωριστές και ταχείες δίκες σε περιπτώσεις βιασμού παιδιών. Αλλά κι ορισμός του βιασμού είναι πολύ περιοριστικός. Για να στοιχειοθετηθεί, πρέπει να αποδειχτεί η διείσδυση. Κάποιος μπορεί να βιάσει μια γυναίκα το ίδιο ή περισσότερο βίαια χρησιμοποιώντας ένα σιδερένιο ραβδί. Κι όμως, ένας τέτοιος άνθρωπος δε θα κριθεί ένοχος για βιασμό. Πολλές τέτοιες υποθέσεις έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Αν κάτι θα μπορούσε να αλλάξει αυτή την κατάσταση, είναι μονάχα η νοοτροπία μας. Αν, λοιπόν, οι γονείς συμβούλευαν τους γιους τους «μη νομίζετε ότι όταν μια γυναίκα σας χαμογελά σας αγαπάει ή έχετε δικαίωμα πάνω στο σώμα της».

Είσαι μια από τις λίγες Ινδές συγγραφείς που έχουν ασχοληθεί με το λεσβιακό σεξ. Σε ποιο βαθμό η ομοφυλοφιλία, ανδρική και γυναικεία, είναι ένα ταμπού στην ινδική κοινωνία και πώς αντιμετωπίζονται συνήθως οι ομοφυλόφιλοι σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο;

Έχω γράψει μια λεσβιακή ιστορία με τίτλο Behind the scene (εδώ) κι ένα μυθιστόρημα στη γλώσσα Odia που τιτλοφορείται Asamajik (σημαίνει «αντικοινωνικός»). Η ομοφυλοφιλία, ανδρική και γυναικεία, είναι πολύ συνήθης στην Ινδία, αλλά οι άνθρωποι δε θεωρούν συνήθεις τέτοιου είδους σχέσεις. Ακόμη κι ο νόμος δεν επιτρέπει στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να ζουν τη ζωή τους με περηφάνια. Το 2009, το Ανώτατο Δικαστήριο στο Δελχί αποφάσισε ότι διάφορες νομικές απαγορεύσεις ιδιωτικών, ενήλικων, συναινετικών και μη εμπορευματικών σχέσεων ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου παραβιάζουν ευθέως τα θεμελιώδη δικαιώματα που παρέχει το Σύνταγμα. Παρόλα αυτά, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας ανέτρεψε την απόφαση του κατώτερου δικαστηρίου στις 11 Δεκεμβρίου 2013 και διατήρησε την ισχύ προηγούμενων διατάξεων. Οι ομοφυλόφιλοι εξακολουθούν να παλεύουν για τα δικαιώματά τους.

Περισσότερες πληροφορίες για την Sarojini Sahoo και το έργο της μπορείτε να αναζητήσετε στο site της .

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Share

Βίντεο με την επίθεση 20 νεοναζί σε gay club στο Κίεβο

ukraine

Η επίθεση έγινε στις 7 Μάη στο club Pomada και ακολούθησε την απόφαση ακύρωσης του γκέι πράιντ της πόλης. Η απόφαση που από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως αντιδημοκρατική είναι επηρεασμένη από ακροδεξιές ομοφοβικές ομάδας που δρουν ενεργά από την εξέγερση της Ουκρανίας και μετά. Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών της Ουκρανίας στη συγκεκριμένη επίθεση έγινε και ρήψη κροτίδων μέσα στο χώρο του club. Αρκετοί από του άντρες που επιτίθενται φέρουν νεοναζιστικά σύμβολα όπως ο Kέλτικος σταυρός.

Πηγή: kar.org

 

YouTube Preview Image

 

 

Share

O έρωτας στα χρόνια της Χρυσής Αυγής

born-child-children-equal-rights-glbt-favim-com-402735

του Κώστα Παπαντωνίου

Λίγες μέρες μετά το μεγαλύτερο Athens Pride που έγινε ποτέ, ο 20χρονος Ε., μέλος της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και ΛΟΑΔΚΙ ακτιβιστής, δέχεται επίθεση στο Γκάζι για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Είναι το ίδιο μέρος που ο Παναγιώταρος μαζί με άλλους χρυσαυγίτες ζητούσε να «κατέβει» το “Corpus Christi” το ίδιο μέρος που έχουν χτυπηθεί στα χρόνια της κοινοβουλευτικής Χρυσής Αυγής ακόμη δεκάδες άτομα γιατί δεν είναι straight.

To Γκάζι αποτελεί οικείο χώρο για τα ΛΟΑΤ άτομα. Άλλοι το έχουν για στέκι, άλλοι έχουν ανοίξει μαγαζιά. Στον αντίποδα, κάποιοι το βλέπουν ως χώρο για να πουλήσουν τσαμπουκά. «Δεν αντέχουμε να τους βλέπουμε” θα σου πουν για τα ΛΟΑΤ άτομα. Δεν αντέχουν να βλέπουν άντρες να κρατιούνται χέρι – χέρι και γυναίκες να φιλιούνται, άντρες με βαμμένα πρόσωπα και ξυρισμένα πόδια, γυναίκες που ντύνονται αλλιώς, «όχι σαν γυναίκες». Συχνά παρέες με μηχανάκια αλωνίζουν το Γκάζι και τραμπουκίζουν όποιον δεν τους κάνει στο μάτι. Αλλά ο ρατσισμός μπορεί να έρθει και ως αντανακλαστικό απέναντι σε εικόνες που ενεργοποιούν τα πλέον συντηρητικά ανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας, όπως στην περίπτωση του Ε, που περιγράφει στην «Αυγή» το περιστατικό.

Την Κυριακή τα ξημερώματα ο Ε. μαζί με φίλο του πάνε να βρουν την παρέα τους στον Κεραμεικό. Τη συναντούν στην πλατεία, πάνω από το μετρό, ενώ απέναντι βρίσκονται 4-5 άτομα. «Με το που μας είδαν, άρχισαν να μας βρίζουν. Παλιοπουστάρες γαμημένες και τέτοια». Δεν βρίζουν μόνο τους δυο τους, αλλά και τις κοπέλες που είναι μαζί τους. «Γαμημένες πουτάνες που ανοίγετε και δεν γεννάτε για να μεγαλώσει ο αριθμός μας». Ο Ε. και τα υπόλοιπα παιδιά ζητούν από αυτόν που τους βρίζει περισσότερο να έρθει και να μιλήσουν ήρεμα, «άμα δεν ντρέπεται». «Εκείνος εξοργίστηκε και ήρθε προς το μέρος μας με ξεκάθαρα επιθετική διάθεση. Προσπάθησε να τον συγκρατήσει ένας φίλος του, αλλά δεν τα κατάφερε. Εμένα μου έριξε μπουνιά στο μάτι και έπεσα πίσω με το κεφάλι. Τον φίλο μου τον χτύπησε επίσης με μπουνιά στη μύτη και τον έσερνε τραβώντας τον από τα μαλλιά». Η παρέα του επιτιθέμενου απλά παρακολουθούσε το περιστατικό και γελούσε.

Η αύξηση των ομοφοβικών επιθέσεων συνδέεται με «τη νομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής, καθώς νομιμοποιεί και τη βία τους πάνω μας», υπογραμμίζει ο Ε. Πλέον, είναι πιο εύκολο να σηκώσεις χέρι σε κάποιον. Οι επιθέσεις έχουν υπόβαθρο, που χτίστηκε με τα χρόνια. Σχολιάζοντας την επίθεση στον Ε. ο Αντώνης Σιγάλας, μέλος του τμήματος Δικαιωμάτων και της ομάδας Σεξουαλικού Προσανατολισμού του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρει: «Η Ελλάδα είναι μια χώρα βαθιά ομοφοβική, πράγμα που γνωρίζουμε, και απλά έρχονται τέτοιες επιθέσεις να μας το υπενθυμίσουν. Όμως δεν είναι μόνο αυτού του είδους τα περιστατικά βίας: Υπάρχει η βία στη δουλειά, η βία στον κοινωνικό περίγυρο, η βία στην οικογένεια, για να αναφέρω μόνο μερικές. Και βέβαια, είναι η θεσμική βία ενός κράτους που αρνείται να αναγνωρίσει το αυτονόητο: Ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν ταιριάζουν στην ετεροκανονικότητα ή δεν τους ταιριάζει αυτή».

Πηγή: Αυγή

 

 

Share

“weiß” – η κανονικοποίηση της έμφυλης βίας

weiss

 

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ένα μικρό κορίτσι που παίζει με το κουκλόσπιτό του, δοκιμάζει τα καλλυντικά της μαμάς του. Στη συνέχεια διασχίζει όλο χαρά το, γεμάτο με οικογενειακές αναμνήσεις, σπίτι, για να πάει να βρει τη μαμά στην κρεβατοκάμαρα. Όταν συναντιούνται, καταλαβαίνουμε και τη σημασία αυτού του παιχνιδιού…

Το φιλμ είναι της Γερμανίδας δημιουργού  Julia Peters και διαρκεί 3.40′.

 

YouTube Preview Image

 

Share

Το σεξουαλικό προσωπείο του θανάτου

india1

της Πέπης Ρηγοπούλου

Ένα σώμα κρεμασμένο από ένα δέντρο. Το σώμα μιας γυναίκας που κρεμάστηκε αφού πρώτα βιάστηκε, που βασανίστηκε με τρόπους που δεν χωράει ο νους και τελικά δολοφονήθηκε. Ενα σκουπίδι. Ενα από τα τόσα σώματα που έχουν σωριάσει στα σκουπίδια οι βιασμοί των γυναικών. Στην Ινδία, τη χώρα τού Κάμα Σούτρα που διδάσκει τον έρωτα σαν τελετουργία, του Κατζουράχο με τα γλυπτά που δοξάζουν τον έρωτα θεών και ανθρώπων, τη χώρα όπου τραγούδησε την αγάπη ο Ταγκόρ και όπου ο Γκάντι έκανε βίωμα και πράξη την «αχίμσα», τη μη βία.

Μιλώ για τη χώρα αυτήν όπου έχω ζήσει και που έχω αγαπήσει. Και δεν καταλαβαίνω, δεν θέλω να καταλάβω την αγριότητα αυτή που έχει ενσκήψει σαν επιδημία. Το γυναικείο σώμα έρμαιο στη σεξουαλική βία. Από ανθρώπους του δρόμου και από ανθρώπους των γραφείων που θα έπρεπε να ελέγχουν τη βία των δρόμων. Με την ένστολη βία και την υποκρισία των γραφείων να είναι φοβερότερη κι από τη βία των δρόμων, γιατί προσθέτει τον κυνισμό στη φονική κτηνωδία.

Το γυναικείο σώμα στόχος περίπου καθημερινός. Σε πόλεις και χωριά. Η αγωνία αυτής της γυναίκας, αυτών των γυναικών λίγο πριν, λίγο μετά την εξουθένωση από τη βία σε ό,τι το πιο μύχιο, το πιο ιερό για το σώμα. Τη σεξουαλικότητά του, την επιθυμία του, τη ζωή του. Το φαινόμενο έχει φτάσει σε ακραία όρια στην Ινδία, είναι όμως παγκόσμιο, έστω και αν ευτυχώς δεν φτάνει συνήθως στην αφαίρεση της ζωής. Ποια γυναίκα στον κόσμο δεν έχει νιώσει ταπείνωση όταν ένας άντρας χρησιμοποιεί τη μυϊκή του δύναμη ή ακόμα πιο πολύ τη θέση εξουσίας που έχει για να την υποτάξει;

Το φαινόμενο ευτυχώς δεν έχει πάρει στη χώρα μας τη μορφή επιδημίας που γνωρίζει στην Ινδία. Δεν είναι όμως διόλου απόν. Στον νου μου έρχεται για παράδειγμα ο ομαδικός βιασμός μιας ξένης γυναίκας από «λεβέντες» που οι γυναίκες τους έσπευσαν να τους υπερασπίσουν στο δικαστήριο. Αλλά και σε πιο «σοφτ» εκδοχή, τον χυδαίο τρόπο με τον οποίο φέρονταν στις γυναίκες κάποιοι άντρες συνάδελφοί μου σε διάφορες δουλειές. Την οίηση λόγω της θέσης εξουσίας που ένιωθαν πως είχαν, άντρες συχνά πανάσχημοι, ανέραστοι, αξιολύπητοι, που έφταναν να εξευτελίζουν νέα και όμορφα πλάσματα.

Στην Ινδία, στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα, στο Αιγαίο όπως και στη Σικελία, καθώς και στις χώρες όπου κυριαρχεί το Ισλάμ, ζούμε το ενδημικό φαινόμενο διαφορετικών αλλά συμπληρωματικών αντιλήψεων και συμπεριφορών, οι οποίες με χίλιες μορφές, που περιλαμβάνουν αποτρόπαιες πράξεις και εφιαλτικές απαγορεύσεις και τιμωρίες, δεν είναι παρά το σεξουαλικό προσωπείο του θανάτου. Απαγχονισμένα, βιασμένα, λιθοβολημένα, εξευτελισμένα κορμιά γυναικών. Κρεμασμένοι καρποί της βαρβαρότητας, αποτρόπαια τάματα στον θεό της κτηνωδίας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Ομαδικός τάφος για τα βρέφη αγάμων σε μοναστήρι στην Ιρλανδία

** MAIL ON SUNDAY - ONE USE ONLY - NO LIBRARY - NO SYNDICATION***lcopl_005a (300).tif

Κλυδωνισμούς προκαλεί στη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της Ιρλανδίας η αποκάλυψη σε πρώην μοναστήρι ομαδικού τάφου με τα λείψανα περίπου 800 παιδιών. Πρόκειται για μοναστήρι που στο παρελθόν διοικούσε το τάγμα των Αδελφών του Ελέους και στο οποίο 796 παιδιά πέθαναν κατά το διάστημα 1925-1961.

Η ερευνήτρια, Catherine Corless, που έκανε την ανακάλυψη σημειώνει ότι ο τάφος βρίσκεται κοντά στο κτίριο που λειτουργούσε ως εκκλησιαστικό ορφανοτροφείο και στέγη για ανύπαντρες μητέρες.

Στο ορφανοτροφείο, το οποίο διοικούνταν από το 1926 έως το 1961  από καλόγριες, πέθαναν εκατοντάδες παιδιά λόγω κακής διατροφής, παραμέλησης και μεταδοτικών ασθενειών, όπως ιλαρά, φυματίωση και πνευμονία. Τα μωρά θάβονταν χωρίς φέρετρο, απλώς τυλιγμένα σε σάβανο, σε μία μολυσμένη δεξαμενή, σύμφωνα με την Corless.

Αναφορά του 1944 κάνει λόγο για άθλιες συνθήκες διαβίωσης των ορφανών, τα οποία ήταν αποσκελετωμένα και πεινασμένα. Ηλικιωμένοι θυμούνται ότι τα ορφανά πήγαιναν σε ξεχωριστά σχολεία, ενώ η Καθολική Εκκλησία αρνούνταν να τα βαφτίσει ή να τα θάψει κανονικά επειδή είχαν γεννηθεί εκτός γάμου.

Το σημείο ταφής είχε ανακαλυφθεί το 1975. Ωστόσο, τότε θεωρήθηκε ότι πρόκειται για οστά ανθρώπων που πέθαναν εξαιτίας της πείνας που έπληξε την περιοχή στα μέσα του 19ου αιώνα. Αρχεία, ωστόσο, υποδεικνύουν ότι ο χώρος αυτός είχε μετατραπεί σκόπιμα σε μέρος εναπόθεσης των πτωμάτων των ορφανών παιδιών.

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία της χώρας κάλεσε το τάγμα των μοναχών, που διαχειριζόταν το πρώην μοναστήρι να συνεργαστεί με τις αρχές που ερευνούν την υπόθεση. Η δε κυβέρνηση της χώρας χαρακτήρισε «εξαιρετικά ανησυχητική» την ανακάλυψη.

Μετά τα «Πλυντήρια της ντροπής»

Η κάποτε ισχυρή Καθολική Εκκλησία της Ιρλανδίας κλυδωνίζεται από μία σειρά σκανδάλων που αφορούν κακοποίηση και παραμέληση παιδιών. Η Εκκλησία διοικούσε πολλές από τις κοινωνικές υπηρεσίες της χώρας τον 20ό αιώνα, περιλαμβανομένων των ιδρυμάτων για ανύπαντρες μητέρες που στέλνονταν εκεί για να γεννήσουν – ανάμεσά τους και θύματα βιασμού.

Οι ανύπαντρες γυναίκες και τα παιδιά τους θεωρούνταν στίγμα για την εικόνα της Ιρλανδίας ως αυστηρής καθολικής χώρας. Συνιστούσαν βέβαια και πρόβλημα για κάποιους από τους πατέρες – ειδικά αν επρόκειτο για ισχυρές προσωπικότητες όπως ιερείς ή πλούσιοι, παντρεμένοι άνδρες.

Τα ιδρύματα αυτά, όπως ήταν τα «Πλυντήρια της Μαγδαληνής», εκμεταλλεύονταν εμπορικά οι μοναχές, αλλά λάμβαναν κρατική επιχορήγηση. Λειτουργούσαν ως κέντρα υιοθεσίας και λόγω αυτής της ιδιότητάς τους τελούσαν υπό κρατικό έλεγχο.

Υπενθυμίζεται ότι το Φεβρουάριο του 2013 η ιρλανδική κυβέρνηση ζήτησε αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη από τις γυναίκες – σκλάβους που ήταν τρόφιμοι στα διαβόητα στα ιδρύματα αυτά που λειτούργησαν τη δεκαετία του 1920, στην Ιρλανδία.

Το θέμα ήρθε στην επιφάνεια, όταν δόθηκε στη δημοσιότητα μια έκθεση 1000 σελίδων, στην οποία αναφέρονται λεπτομερώς οι τρόποι κακοποίησης των γυναικών μέσα στα, διοικούμενα από καλόγριες, πλυντήρια. Ο γερουσιαστής Μάρτιν Μακλίς, συντάκτης της έκθεσης, ανακάλυψε ότι το ιρλανδικό κράτος ήταν συνένοχο στον εγκλεισμό τους στα «Πλυντήρια της Μαγδαληνής».

Οι τρόφιμες των πλυντηρίων θεωρούνταν «αμαρτωλές» γυναίκες και κορίτσια με «ανήθικη συμπεριφορά». Εκεί δούλευαν ακατάπαυστα, ίσως και όλες τις μέρες της εβδομάδας, υπό απάνθρωπες συνθήκες, χωρίς να πληρώνονται.

Για το θέμα των ιδρυμάτων της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας έχουν γίνει ταινίες, όπως η Philomena του βρετανού Στίβεν Φρίαρς που καταγράφει την ιστορία μίας από αυτές τις γυναίκες ή η ταινία του Πίτερ Μούλαν (2002) με τίτλο «Οι κόρες της Ντροπής» που καταγράφει την άφιξη των κοριτσιών στα ιδρύματα και την σεξουαλική και σωματική κακοποίηση που υφίστανται από τις καλόγριες και τον ιερέα του μοναστηριακού ιδρύματος.

Η ταινία αποτελεί δραματοποιημένη ιστορία που βασίζεται σε πραγματικές αφηγήσεις κοριτσιών που στάλθηκαν σε αυτά τα άσυλα. Μάλιστα, μία από τις πρώην τρόφιμες δήλωσε ότι παρά την σκληρότητα της ταινίας, η πραγματικότητα ήταν κατά πολύ χειρότερη.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Αποζημιώσεις ζητούν τώρα… οι σκλάβοι

Share

Οι ήρωες του Λευκού Οίκου

obama

 

της Δήμητρας Σπανού

Διάσημοι άντρες, μεταξύ των οποίων και ο Μπαράκ Ομπάμα, επιστρατεύτηκαν στο νέο βιντεάκι της καμπάνιας του Λευκού Οίκου ενάντια στους βιασμούς στα κολέγια. Αυτοί λοιπόν οι διάσημοι άντρες, που προφανώς λειτουργούν ως πρότυπα για την αμερικάνικη κοινωνία, απευθύνονται επίσης σε άντρες, στους οποίους εξηγούν γιατί δεν πρέπει να βιάζουν αλλά αντίθετα να σέβονται τις γυναίκες. Η πρωτοβουλία ανήκει στον αντιπρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο οποίος ήδη από τη δεκαετία 1990 έχει ασχοληθεί συστηματικά, σύμφωνα με τη σχετική ιστοσελίδα, με το θέμα της ενδοοικογενειακής και σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών. Παρόμοιο βίντεο, επίσης με διάσημους άντρες, είχε γυριστεί και παλιότερα με θέμα τη βία κατά των γυναικών.

Το βίντεο:

YouTube Preview Image

Σίγουρα αποτελεί μια θετική πρωτοβουλία, όταν οι δύο ηγετικές φιγούρες ενός κράτους μιλούν δημόσια για την έμφυλη βία, ειδικά όταν αυτό αποτελεί κομμάτι μιας καμπάνιας που παίρνει –τουλάχιστον με βάση αυτά που ισχυρίζεται- διάφορες μορφές, καθώς δείχνει πως υπάρχει βούληση για δράση σε ένα εξαιρετικά σημαντικό πρόβλημα. Ένα βασικό πρόβλημα με την έμφυλη βία είναι το γεγονός ότι τα θύματα συχνά αισθάνονται πως είναι μόνα τους και δεν μπορούν να στραφούν πουθενά ή πως αν στραφούν κάπου, τότε θα κατηγορηθούν ότι φταίνε. Έτσι, πολύ συχνά φοβούνται να καταγγείλουν το περιστατικό. Οπότε, το να παίρνουν θέση κατά της έμφυλης βίας πρόσωπα (και μάλιστα άντρες) με θεσμική εξουσία μπορεί να βοηθήσει ώστε τα θύματα να μην αισθάνονται αυτή τη μοναξιά.

Επίσης, έχει ενδιαφέρον ότι, στο πλαίσιο της καταπολέμησης της έμφυλης βίας, διεξάγεται μια καμπάνια στοχευμένη στις σεξουαλικές επιθέσεις σε κολέγια και σε ηλικίες 16-24, που αποτελούν ένα σοβαρό και δισεπίλυτο πρόβλημα, διαπιστωμένο εδώ και εικοσιπέντε χρόνια. Κατά αυτό τον τρόπο υπάρχει η δυνατότητα να εξειδικευτεί ένα γενικό πρόβλημα, να αναπτυχθούν εργαλεία και να παρθούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες από τους αρμόδιους φορείς. Τέλος, να πούμε ότι, παρόλο που στο βίντεο δεν αναφέρεται, στην καμπάνια καταγγέλλεται πως και οι άντρες μπορεί να είναι θύματα σεξουαλικής βίας.

Παρόλα αυτά, εστιάζοντας στο βίντεο, δεν μπορούμε να μη σταθούμε σε ορισμένα προβληματικά χαρακτηριστικά. Καταρχάς, μπορούμε να προσπεράσουμε το γεγονός ότι οι ΗΠΑ έχουν δικαιολογήσει, στο εσωτερικό τους πρώτα από όλα, καταστροφικές πολεμικές επιχειρήσεις σε άλλες χώρες με το ιδεολόγημα της υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ειδικά των γυναικείων (π.χ. στο Αφγανιστάν), έχουν πολλάκις κατακριθεί για βασανιστήρια (που περιλαμβάνουν και βιασμούς) ενώ παράλληλα έχουν καλλιεργήσει την ισλαμοφοβία, παρουσιάζοντας το Ισλάμ ως απειλή απέναντι στον «προοδευτικότερο» δυτικό πολιτισμό; Δηλαδή, ας είμαστε ειλικρινείς, πώς αυτές οι κυρίαρχες πολιτικές συνδυάζονται με τον σεβασμό στον άλλο, ακόμα και αν πρόκειται για τις γυναίκες στην ίδια τους την χώρα;

Η ίδια λογική μιας ανώτερης δύναμης που χρειάζεται να παρεμβαίνει για να σώζει εκείνους που η ίδια χαρακτηρίζει ως χρήζοντες προστασίας διαπερνά και το συγκεκριμένο βίντεο. Είναι η λογική του «σωτήρα» και είναι βαθύτατα πατριαρχική. Οι άντρες που επιλέχτηκαν για να μιλήσουν, αν και υποτίθεται ότι προέρχονται από μια φυλετική και επαγγελματική ποικιλία, ανταποκρίνονται και αναπαράγουν αυτό το πρότυπο και το κάνουν εντέλει με την υπεροψία του σχεδόν τέλειου, υποδειγματικού δυτικού άντρα.

Έτσι, ενώ είναι θετικό ότι το βίντεο απευθύνεται σε άντρες, που από ότι γνωρίζουμε είναι συνήθως οι θύτες, θέλοντας να τους κάνει συμμάχους αλλά και να απενοχοποιήσει τα θύματα, ο πήχης είναι πολύ χαμηλά. Η ανδρική εξουσία και τα προνόμια που πηγάζουν από αυτήν δεν αμφισβητείται, αλλά αντίθετα κολακεύεται και προωθείται. Οι άντρες είναι αυτοί που έχουν και το πεπόνι και το μαχαίρι. Είναι εν δυνάμει βιαστές, γιατί έχουν την απαιτούμενη δύναμη ή την ικανότητα, αλλά δεν πρέπει να βιάζουν. Σαν τη γνωστή ατάκα από τα κόμιξ με υπερήρωες ότι «με την μεγάλη δύναμη έρχεται και η μεγάλη ευθύνη».

Ο λόγος που οι άντρες θα πρέπει να φέρονται υπεύθυνα απέναντι στις γυναίκες είναι πως ο βιασμός είναι «έγκλημα» και δεν είναι «σωστός». Όχι γιατί αποτελεί μια βίαιη και τρομαχτική άσκηση εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο που απέχει έτη φωτός από την ισότητα ή έστω γιατί έχει καθοριστικές επιπτώσεις στη ζωή, τον ψυχισμό και το σώμα υπαρκτών ανθρώπων ενώ και μόνο το ενδεχόμενο βιασμού αποτελεί αιτία καθημερινού φόβου στον μισό πληθυσμό. Ούτε γιατί η σεξουαλική πράξη οφείλει να περιλαμβάνει αμοιβαία απόλαυση, εφόσον μιλάμε για ανθρώπους και όχι αντικείμενα. Επιπλέον, οι άντρες δεν πρέπει να βιάζουν γιατί ο βιασμός μπορεί να συμβεί σε μάνες, αδελφές, συζύγους. Σαν να λέμε «μην το κάνεις για να μην στο κάνουν». Ή αλλιώς, όταν πάθουν κάτι τα καημένα τα γυναικόπαιδα, τότε δεν είναι τα ίδια που θίγονται, τραυματίζονται, υποφέρουν, θυμώνουν, αντιδρούν, αλλά το γόητρο, η ικανότητα ή ο εγωισμός του προστάτη.

Αυτό που μάθαμε δηλαδή από το βίντεο είναι πως ο άντρας ο σωστός είναι αυτός που αν και θα μπορούσε να βιάζει, θα πρέπει να επιλέξει να είναι ο σωτήρας και προστάτης, κάτι που φυσικά περιμένουν από αυτόν οι αβοήθητες γυναίκες. Μια λογική που όχι μόνο δεν αμφισβητεί τις ρίζες του προβλήματος της έμφυλης βίας, αλλά στην ουσία αναπαράγει προβληματικά στερεότυπα, που μειώνουν και τα δύο φύλα.

ObamaSuperhero_6692

 

Share

Καλά κρατεί η βία κατά των γυναικών στην Αίγυπτο

της Ελένης Τσερεζόλε

Στην αρχή τα πράγματα έμοιαζαν σχεδόν μαγικά. Οι Αιγύπτιες έπαιρναν μέρος στις διαδηλώσεις της πλατείας Ταχρίρ κατά του Χόσνι Μουμπάρακ, για 18 ημέρες στις αρχές του 2011, χωρίς αντιμετωπίσουν κανένα πρόβλημα. Ωστόσο, το «θαύμα» τελείωσε και το διαδέχθηκαν 16 μήνες σκέτη κόλαση, για όποιες γυναίκες τολμούσαν να κατέβουν στους δρόμους να διαδηλώσουν. Η αρχική ευφορία εξανεμίστηκε. Τη θέση της πήραν οι συστηματικές επιθέσεις κατά των διαδηλωτριών. Επιθέσεις που συχνά κατέληγαν σε βιασμούς, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειονότητα έμεναν ατιμώρητοι, φέρνοντας έτσι στο προσκήνιο μια σοβαρή «σκιά» της μεταβατικής πολιτικής περιόδου στη χώρα…

Τα γεγονότα καταγράφει και στηλιτεύει στην τελευταία της έκθεση, που δόθηκε μόλις στη δημοσιότητα, η Διεθνής Ομοσπονδία Συνδέσμων Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Στις σελίδες τής έκθεσης περιγράφονται οι 16 τελευταίοι μήνες κατά τους οποίους οι διαδηλώτριες έπεφταν συχνά θύματα των στρατιωτικών, θύματα ξυλοδαρμών στον δρόμο, αλλά και θύματα διαφόρων ειδών κακοποιήσεων στη διάρκεια της κράτησής τους στις φυλακές. Χωρίς να ξεχνάει κανείς τα τεστ… παρθενίας στα οποία υποβάλλονταν αναγκαστικά οι γυναίκες στα αστυνομικά τμήματα, από άνδρες γιατρούς…

Στον δρόμο η «διαδικασία» είναι η εξής: η διαδηλώτρια – θύμα ξεμοναχιάζεται από ομάδα ανδρών, διαφόρων ηλικιών, που την ξεγυμνώνουν, και, ανάλογα με τις διαθέσεις τους, τη βιάζουν ή την ξυλοκοπούν… Επί προεδρίας του ισλαμιστή Μοχάμεντ Μόρσι, από τον Ιούνιο του 2012, οι γυναίκες έπεφταν συστηματικά θύματα ομάδων νέων και λιγότερο νέων ανδρών, όταν αυτές μετείχαν σε διαδηλώσεις στην πλατεία Ταχρίρ. Αυτές οι επιθέσεις έμειναν ατιμώρητες, με την αστυνομία απούσα από τον χώρο, ενώ ΜΚΟ κατέγραψαν πάνω από 250 περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων βιασμών, την περίοδο Νοεμβρίου 2012 και Ιουλίου 2013.

Τον Φεβρουάριο του 2013 οι οργανώσεις προστασίας των δικαιωμάτων των γυναικών έστειλαν έκκληση στον Μόρσι, καταγγέλλοντας τη «στοχοποίηση των γυναικών ακτιβιστριών προκειμένου να τιμωρηθούν για τη συμμετοχή τους στη δημόσια ζωή και να αποκλειστούν από την πολιτική ζωή». Από το καλοκαίρι του 2013 η αστυνομία επέστρεψε στην πλατεία Ταχρίρ, χωρίς όμως να πάψουν οι επιθέσεις κατά των γυναικών, ενώ ορισμένοι θεωρούν ότι αυτές προέρχονται από αστυνομικά όργανα… Έχουν καταγραφεί τέτοιες επιθέσεις με πρωταγωνιστές αστυνομικούς, που τα θύματά τους τις κατήγγειλαν – κάτι που χρειάζεται πολύ κουράγιο στη χώρα, με δεδομένο ότι το κλίμα είναι «πρόκειται για π… που ήθελαν να γ…». Ωστόσο, ούτε ένας από όσους κατηγορήθηκαν δεν βρέθηκε αντιμέτωπος με τη Δικαιοσύνη… Σε πολλές δε περιπτώσεις δεν διεξήχθη καν έρευνα…

Πάντως η βία κατά των γυναικών σε δημόσιο χώρο δεν είναι καινούργιο φαινόμενο. Εντείνεται συνήθως στη διάρκεια των θρησκευτικών γιορτών, όταν αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων στον δρόμο. Σύμφωνα με έρευνα του ΟΗΕ, το 2013, το 99,3% των Αιγυπτίων γυναικών δήλωσε ότι κακοποιήθηκαν σεξουαλικά και το 91% δήλωσαν ότι δεν αισθάνονται ασφαλείς στον δρόμο.

Και η κατάσταση αυτή δεν φαίνεται να διορθώνεται. Και τούτο κυρίως γιατί λείπει η σχετική πολιτική βούληση, ώστε να μεταρρυθμιστεί το σύστημα της Δικαιοσύνης προκειμένου να πάψουν οι διακρίσεις σε βάρος των γυναικών. Λείπει η βούληση σύσσωμης της πολιτικής τάξης να καταδικάσει αυτού του είδους τη βία. Λείπει η βούληση ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης. Και όπως τίποτε από αυτά δεν υφίσταται, το πιθανότερο είναι η κατάσταση αυτή να συνεχιστεί προκειμένου να κλειστούν τα σπίτια τους οι Αιγύπτιες… Κάτι που όμως δεν θα είναι τόσο εύκολο. «Εγγυώνται» οι δραστήριες, αν και μοναχικές στην προσπάθειά τους, Αιγύπτιες ακτιβίστριες…

Πηγή: Αυγή

 

Διαβάστε ακόμη

Η Αίγυπτος η πιο «νοσηρή» χώρα για τις γυναίκες

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

 

Share

Ιστορική καταδίκη αστυνομικών για βιασμό στην Τυνησία -Ο Γολγοθάς της Μεριέμ που συγκλόνισε τη χώρα

Φωτογραφία: Associated Press

Σε μια απόφαση – «σταθμό» για τα ήθη της Τυνησίας κατέληξε τη Δευτέρα δικαστήριο της χώρας: Δυο αστυνομικοί καταδικάστηκαν σε εφτά χρόνια φυλακή για τον βιασμό μιας νεαρής γυναίκας. Ενας τρίτος αστυνομικός καταδικάστηκε να πληρώσει 20.000 δηνάρια πρόστιμο (9.000 )ευρώ για εκβιασμό.

Αν και η καταδίκη ενός βιαστή είναι σπάνιο φαινόμενο σε μια συντηρητική μουσουλμανική κοινωνία, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για όργανο της τάξης, τόσο το θύμα όσο και οι δικηγόροι του βρίσκουν τις ποινές υπερβολικά επιεικείς.

Η ιστορία της Μεριέμ Μπεν Μοχάμεντ συγκλόνισε την κοινωνία της Τυνησίας και έφτασε να γίνει μείζον πολιτικό θέμα. Ο Γολγοθάς της 29χρονης γυναίκας, φοιτήτριας οικονομικών, ξεκίνησε ένα βράδυ στις αρχές Σεπτέμβρη του 2012. Η Μεριέμ (δεν είναι αυτό το πραγματικό της όνομα) βρισκόταν στο αυτοκίνητο μαζί με τον αρραβωνιαστικό της σε προάστιο της Τύνιδας, όταν δέχτηκαν επίθεση από τρεις αστυνομικούς. Οι δύο βίασαν επανειλημμένα τη νεαρή γυναίκα, ενώ ο τρίτος οδήγησε υπό την απειλή όπλου τον συνοδό της σε ΑΤΜ τράπεζας όπου προσπάθησε να του αποσπάσει χρήματα.

Από θύμα κατηγορούμενη

Το ζευγάρι κατάγγειλε το συμβάν, αλλά, αντί να βρει το δίκιο του, κόντεψε να καταλήξει το ίδιο στο εδώλιο του κατηγορουμένου! Οι τρεις δράστες όχι απλά αρνήθηκαν τον βιασμό, αλλά κατέθεσαν ότι πέτυχαν το ζευγάρι σε “απρεπή στάση” . Εν συνεχεία, ο εισαγγελέας άσκησε δίωξη εναντίον τους για “προσβολή της δημοσίας αιδούς”, αδίκημα που τιμωρείται με εξάμηνη φυλάκιση.

Η αντεπίθεση αυτή εξαγρίωσε την κοινή γνώμη μιας χώρας που έζησε την πρώτη αραβική άνοιξη και είχε μόλις βρει από το τυραννικό καθεστώς του Μπεν Άλι. Πολλά κομμάτια της κοινωνίας, με πρώτες τις γυναίκες, κατηγόρησαν την κυβέρνηση στην οποία τότε βρίσκονταν οι Ισλαμιστές του κόμματος Ennahda ότι επιχειρεί να πλήξει τα δικαιώματά τους. Υστερα από αρκετές εβδομάδες έντονων διαμαρτυριών και διεθνούς κινητοποίησης, ο τότε πρόεδρος της χώρας Μονσέφ Μαρζούκι ζήτησε δημόσια συγγνώμη από το ζευγάρι για την ταλαιπωρία που υπέστη και η εναντίον τους δίωξη μπήκε στο αρχείο.

Ωστόσο, η ζωή της Μεριέμ είχε σημαδευτεί για πάντα. Η νεαρή γυναίκα, το πραγματικό όνομα και η φωτογραφία της οποίας δεν δόθηκαν ποτέ στη δημοσιότητα, αναγκάστηκε να φύγει από την πατρίδα της. Σήμερα ζει μαζί με τον αρραβωνιαστικό της στη Γαλλία, “ένα μέρος”, όπως λέει η ίδια, “όπου δεν είμαι απλά ένα θύμα”.

“Μπορεί οι ποινές να μην είναι οι πιο αυστηρές που υπάρχουν”, σχολιάζει ο Μαρτέν Πραντέλ, ο γάλλος δικηγόρος της γυναίκας, “θα πρέπει ωστόσο να εξηγήσουμε στη Μεριάμ ότι το πρόβλημά της εισακούστηκε, οι δράστες παρόλα αυτά καταδικάστηκαν και η περίπτωσή της ενθαρρύνει όλες τις γυναίκες να καταγγείλουν τους βιαστές τους”.

Πηγή: iefimerida

 

 

Share

Η βία κατά των γυναικών στο νόμο και στο σπίτι

της Άννας Κοντοθανάση*

Θεσμοί και δράσεις πρόληψης σωματικών και ψυχικών νοσημάτων λόγω συντροφικής βίας

Πλήθος λόγων, ψυχολογικοί, κοινωνικοί, θεσμικοί, οικονομικοί, ακρωτηριάζουν τόσο την αίσθηση του εγώ μας όσο και τα κίνητρα των σχέσεών μας με το άλλο φύλο και διαμορφώνουν τις σχέσεις μας σε κατάσταση κάποιες φορές ανισοτιμίας. Ας δούμε τους θεσμικούς εκείνους φραγμούς, που σε συνάρτηση με τους άλλους δυσκολεύουν τόσο την απόδραση από τις βίαιες σχέσεις όσο και την αυτόνομη ύπαρξη και επιβίωσή μας.

Ακόμη και μετά την τυπικά ισότιμη οικογένεια του νέου οικογενειακού δικαίου, δηλαδή μετά το 1983, οπότε και ψηφίστηκε ο νόμος που κύρωνε τη Διεθνή Σύμβαση για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω φύλου, ακόμη και μετά την συνταγματική αναθεώρηση του 2001, οπότε και ψηφίστηκε το άρθρο 116 παρ. 2, που προβλέπει τις θετικές διακρίσεις υπέρ των γυναικών, για την επίτευξη της ουσιαστικής ισότητας, υπάρχουν θεσμικές προβλέψεις που ευνοούν την εσωτερίκευση της βίας του ανωτέρου θεωρώντας τη μάλιστα ως ψυχικά επωφελή. Έτσι, παρατηρούμε στον Ποινικό Κώδικα, στο άρθρο 344, που α­φο­ρά στη δίωξη του αδικήματος του άρθρου 336, για το βιασμό, ότι δύναται να σταματήσει η ποινική δίωξη που αρχίζει αυτεπάγγελτα, εφόσον δηλώσει η γυναίκα-θύμα ότι θα τραυματιστεί ψυχικά από τη διαδικασία. Αυτή η περίπτωση του ψυχικού τραυματισμού κρύβει από πίσω απειλές, πιέσεις, εξαγορές χρηματικές και σε κάθε περίπτωση είναι έωλη, καθώς:

Με δεδομένο ότι όπως προκύπτει από τη βιβλιογραφία, το μετατραυματικό σύνδρομο του βιασμού είναι έντονο μεν, ιάσιμο όμως, εφόσον παρασχεθεί εντατική ψυχολογική φροντίδα στο θύμα, υποχρέωση της πολιτείας είναι η δίωξη του δράστη και όχι η παροχή δυνατότητας στο δράστη να απειλήσει ή με άλλο τρόπο επηρεάσει το θύμα να υπαναχωρήσει από την καταγγελία.

Εξάλλου, σημαντική πρόοδο στη θεραπεία του θύματος αποτελεί η καταγγελία και η τιμωρία του βιαστή, όπως παρατηρούν οι ψυχολόγοι και εγκληματολόγοι, όχι η αποσιώπηση της πράξης. Επιπλέον, αποτελεί ανεπίτρεπτη ρύθμιση η δυνατότητα της δικαιοσύνης να απέχει από αυτεπαγγέλτως διωκόμενο έγκλημα, καθώς αυτά ι­δίως αφορούν όλη την κοινωνία και δεν αποτελούν δικαίωμα διάθεσης του θύματος, πολλώ δε μάλλον που, όπως έχει αποδειχθεί, το θύμα επιθυμεί την τιμωρία του δράστη και την άρση της αυτοενοχοποίησης που συχνά αισθάνεται συνεπεία του μετατραυματικού συνδρόμου.  Άλλες περιπτώσεις εσωτερίκευσης της βίας έχουν να κάνουν με τη στάση της αστυνομίας, τη στάση των εισαγγελέων και δικαστών κ.λπ.

Ενδοοικογενειακή βία

Η βία κατά των γυναικών ποτέ δεν υπήρξε πρόβλημα υψίστης προτεραιότητας για την Ελλάδα. Η Ελλάδα κύρωσε τη Σύμβαση του ΟΗΕ στο Πεκίνο για την εξάλειψη κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών το 1983. Όμως, πρώτη φορά που ασχολήθηκε το κράτος ήταν το 1988, οπότε άνοιξε και το πρώτο καταφύγιο για γυναίκες θύματα κακοποίησης, χωρίς να υπάρξει καμία αλλαγή στο νομο­θετικό πλαίσιο. Η ψυχική βία στο ζευγάρι δεν θεω­ρεί­το αδίκημα, ούτε ο βιασμός της συντρόφου-συζύγου. Αλλά και λίγες περιπτώσεις καταγγέλλονταν, ακόμη και σε σοβαρά ζητήματα σωματικής βίας.

Το 2006 και μετά πολλές προσπάθειες των μελών του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα και διεθνώς, ψηφίστηκε ο νόμος 3500/2006 για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας. Παρόλο, που προβλέπει την κατάργηση της λέξης «εξώγαμη» συνουσία στο αδίκημα του βιασμού, δηλαδή δέχεται και το βιασμό μέσα στο γάμο, παρόλο που προβλέπει επαύξηση των ποινών των βασικών εγκλημάτων όταν γίνονται μέσα στο ζευγάρι, παρόλο που προβλέπει αναμόρφωση του δράστη και συμβουλευτική του από ειδικούς, στα χαμηλά πλημμελήματα, παρόλα αυτά, δεν έχει εφαρμοστεί ακόμη όπως πρέπει και αυτό διότι, όπως αναφέρεται και στην εισηγητική του έκθεση: «Ο νόμος προτίθεται να προστατεύψει, εκτός των γυναικών, και ένα ευρύτερο κύκλο προσώπων, όπως τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, τα ΑΜΕΑ κ.λπ.), χωρίς να επεμβαίνει στην ιδιωτική ζωή των προσώπων της οικογένειας και χωρίς να θίγει τα ήθη, τις αξίες και τις αρχές της ελληνικής κοινωνίας. Την ίδια στιγμή, μολαταύτα, αναγνωρίζει ότι η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι ένα ιδιωτικό γεγονός, αλλά μία σοβαρή κοινωνική παθολογία, που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδιαίτερα των γυναικών, που πλήττονται ιδιαίτερα από το φαινόμενο».

Η ελληνική κοινωνία

Παρακολουθούμε την αγωνία του νομοθέτη να μη θιγούν οι αρχές, οι αξίες και τα ήθη της ελληνικής κοινωνίας και η προσωπικότητα των μελών της οικογένειας και τη συμπλήρωσή της με μία ρητορική περί δικαιωμάτων της γυναίκας. Είναι εύκολο επομένως και έτσι έχει γίνει, να σκεφτεί κάθε φορά οι αστυνομικοί, οι εισαγγελείς, οι δικαστές, τα ήθη, τις αξίες, τις αρχές της ελληνικής κοινωνίας και να θεωρήσει ορισμένες καταγγελίες ως ήσσονος σημασίας. Αναφορικά μάλιστα με την ποινική διαμεσολάβηση, που προβλέπει ο νόμος αυτός, δηλαδή την παύση της ποινικής δίωξης αν ζητήσει συγγνώμη ο δράστης και υποσχεθεί να μην το ξανακάνει, καθώς και να μπει σε κατάλληλο θεραπευτικό μέτρο, ο τότε υπουργός κ. Παπαληγούρας είχε πει στη συζήτηση του νομοσχεδίου, στα πρακτικά της βουλής, ότι από αυτό το μέτρο δεν θα ωφεληθεί κανείς, είναι θέμα δημόσιας τάξης και αποσυμφόρησης των προσωρινών κρατήσεων. Ο δε κ. Κοσμίδης, βουλευτής της ΝΔ, είχε πει ότι ο βιασμός στο γάμο δεν είναι ίσης βαρύτητας με το βιασμό εκτός γάμου.

Ακόμη και η θετική παραδοχή του νομοθετήματος ότι υπάρχει ψυχολογική βία στο γάμο που πρέπει να καταγγέλλεται, δεν έχει εφαρμοστεί στην πρά­ξη. Παρόλα αυτά, υπάρχουν αξιοσημείωτες αποφάσεις για βιασμό μέσα στο γάμο και για προσβολές της προσωπικότητας αναφορικά με το διαζύγιο, στη διαδικασία δηλαδή των πολιτικών δικαστηρίων.

Δομές στήριξης των γυναικών

Το 2011, με πρωτοβουλία της τότε ΓΓΙ Μαρίας Στρατηγάκη, συστάθηκε νομοπαρασκευαστική επιτροπή, προκειμένου να προσαρμοστεί η νομοθεσία μας στη νομοθεσία της Ισπανίας, στον νό­μο 35/2004, που σύμφωνα με όλες τις γυναικείες οργανώσεις είναι ο πληρέστερος στην προστασία των γυναικών.

Μάλιστα ο νόμος αυτός προβλέπει αφενός ειδικά δικαστήρια για τις υποθέσεις βίας κατά των γυναικών, τα οικογενειακά δικαστήρια, καθώς και εκπαίδευση στην ισότητα των δύο φύλων σε όλες τις φάσεις της εκπαίδευσης και στα ΑΕΙ, στους ειδικούς γιατρούς, δικαστές, εισαγγελείς, αστυνομικούς, εκπαιδευτικούς που εμπλέκονται στο ζήτημα, καθώς και συντονισμό όλων των υπηρεσιών μεταξύ τους για την αντιμετώπιση του ζητήματος. Όμως, το νομοθέτημα δεν προχώρησε ποτέ λόγω έλλειψης χρημάτων, όπως επικαλέστηκε η τότε κυβέρνηση.

Σήμερα, υπάρχουν 12 δομές -ημερήσια κέντρα συμβουλευτικής γυναικών, ενώ βρίσκονται υπό δημιουργία 19 ξενώνες φιλοξενίας γυναικών και ήδη υπάρχουν 2 ξενώνες του ΕΚΚΑ ένας στην Αθήνα και ένας στη Θεσσαλονίκη.

Λειτουργεί ακόμη το 15900, συμβουλευτική γραμμή τηλεφώνου, όμως μόνο στα ελληνικά και αγγλικά. Έτσι, μεγάλος αριθμός γυναικών που δεν μιλούν αυτές τις γλώσσες μένει χωρίς συμβουλές, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις γυναίκες ρομά και τις πομάκες και μουσουλμάνες της Θράκης, που πέραν των άλλων προβλημάτων έχουν και το νόμο της σαρία, που αν και αντισυνταγματικός και εναντίον της ΕΣΔΑ συνεχίζει να ισχύει, ενώ έχει καταργηθεί από το τουρκικό κράτος.

*Το κείμενο βασίζεται σε εισήγηση της Άννας Κοντοθανάση και της Μαρίας Πενταράκη προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο του Προγράμματος Ανταλλαγής Καλών Πρακτικών μεταξύ των χωρών μελών της Ε.Ε. 

Πηγή: Εποχή

 

Share