Subscribe via RSS Feed

Tag: "γυναικοκτονία"

«Αν με σκοτώσουν, τι θα πουν για μένα;»

justicia

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Αυτή την Τετάρτη 3 Μάιου, η πανεπιστημιούπολη του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστήμιου του Μεξικού ξημέρωσε με μια νεαρή κοπέλα νεκρή. Το σώμα της Lesby Berlín Osorio, 22 ετών, κειτόταν δίπλα σε ένα περίπτερο μπροστά από τη Σχολή Μηχανικών. Είχε στραγγαλιστεί με ένα καλώδιο τηλεφώνου. Όταν βρέθηκε, στο χέρι της κρατούσε ακόμα το λουρί του σκύλου της. Δύο ημέρες αργότερα, οι αρχές δεν έχουν βρει τον ένοχο. Οι ύποπτοι που εξετάζονται αυτή τη στιγμή είναι δυο: το αγόρι της και αυτή η ίδια. «Ήταν αλκοολική και κακή φοιτήτρια», «έκανε ναρκωτικά με φίλους της», «είχε φύγει από το σπίτι για να συζήσει με τον φίλο της», ανακοίνωσε την Πέμπτη η Εισαγγελία. Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν οργή σε μια χώρα που μαστίζεται από την έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες.

«Αν με σκοτώσουν, τι θα πουν για μένα;» αναρωτήθηκαν χιλιάδες Μεξικάνες στο τουίτερ, αγανακτισμένες με την πρώτη ανακοίνωση του Εισαγγελέα. Και το hashtag #SiMeMatan (#ΑνΜεΣκοτώσουν) με προσωπικές μαρτυρίες γυναικών που κάνουν εικασίες για τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να κριθούν αν βρίσκονταν δολοφονημένες, έχει γίνει ένα σύμβολο, όπως είχε γίνει και με το #MiPrimerAcoso (#ΗΠρωτηΜουΠαρενόχληση). Η πανεπιστημιακή κοινότητα έχει οργανώσει διαδήλωση με σκοπό να απαιτήσει δικαιοσύνη για την έμφυλη βία σήμερα Παρασκευή, σε μια χώρα όπου επτά γυναίκες δολοφονούνται κάθε μέρα. Και με τον πιο σκληρό τρόπο: στην πλειοψηφία τις έχουν απαγχονίσει, στραγγαλίσει, πνίξει, κάψει ή μαχαιρώσει, σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Παρακάτω ένα πολύ δυνατό σκίτσο, που κυκλοφόρησε στα σόσιαλ μίντια, με τις λίγο πολύ γνωστές «δικαιολογίες»:

ανμεσκοτωσουν

«Έπινε», «Ηταν αντιδραστική», «Είχε γκόμενο», «Τρανς», «Δεν τελείωσε το σχολείο», «Φόρουσε μίνι», «Τσούλα», «Φτωχή», «Πρεζόνι», «Παράξενη», «Πόρνη», «Πήγαινε γυρεύοντας», «Ιθαγενής», «Ξένη», «Λεσβία», «Ζούσε μόνη της», «Έβγαινε κάθε βράδυ»

Share

Άλλη μια γυναικοκτονία συγκλονίζει την Αργεντινή

micaela garcia

της Γεωργίας Μανώλη

Για ακόμη μια φορά, μετά τη δολοφονία της 16χρονης Lucia Perez το φθινόπωρο του 2016, οι γυναίκες της Αργεντινής κατέβηκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν και να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους για μια γυναικοκτονία, αυτή της 21χρονης ακτιβίστριας των «Ni Una Menos», Micaela Garcia. Η 21χρονη φοιτήτρια εξαφανίσθηκε ενώ έφευγε από κλαμπ στην πόλη Gualeguay το βράδυ της 1ης Απριλίου. Μια εβδομάδα αργότερα το απογυμνωμένο της σώμα βρέθηκε πεταμένο έξω από τη πόλη.

Η κοινωνική κατακραυγή εναντίον των δυο ανδρών που απήγαγαν, βίασαν και στραγγάλισαν την Garcia ήταν τεράστια. Μεγαλύτερη ακόμη οργή όμως ξέσπασε μετά τη σύλληψη τους, καθώς διαπιστώθηκε ότι ένας εκ των δυο δραστών ήταν κατά συρροή βιαστής με ποινές κάθειρξης για προηγούμενες επιθέσεις, μέχρι και το 2020. Ωστόσο, ο κατά συρροή βιαστής ήταν έξω με αναστολή από τον Αύγουστο του 2016, μετά από απόφαση του δικαστή Carlos Rossi.  «Σ’ αυτή τη περίπτωση δυο άνθρωποι είναι υπεύθυνοι: ο δολοφόνος της Micaela και ο δικαστής που τον άφησε ελεύθερο παρά την προτροπή για το αντίθετο» δήλωσε η Fabiana Tuñez, Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Γυναικών της Αργεντινής (Telesur). Σύμφωνα με τα media της Αργεντινής, ο δικαστής αγνόησε παντελώς τις παρατηρήσεις και τις αναφορές από τις σωφρονιστικές υπηρεσίες σχετικά με τη συμπεριφορά του κρατουμένου και προχώρησε κανονικά στην αναστολή των ποινών του.

Η αντίδραση των γυναικών ήταν άμεση και οι κινητοποιήσεις μαζικές καθώς χιλιάδες γυναίκες κατέβηκαν σε διαδήλωση το Σάββατο 8 Απριλίου στο Buenos Aires, αλλά και σε άλλες πόλεις, όπως την Santa Fe και τη Rosario καθώς και σε άλλες μικρότερες. Με συνθήματα όπως «Ni Una Menos» (Ούτε μια λιγότερη), «Vivas Nos Queremos» (Μας θέλουμε ζωντανές), «Estado Responsable» (Το κράτος είναι υπεύθυνο) και  «Justicia por Micaela» (Δικαιοσύνη για τη Micaela) οι γυναίκες απαίτησαν να αποδοθεί δικαιοσύνη για το θύμα όχι μόνο με την παραδειγματική τιμωρία των βιαστών και δολοφόνων της αλλά και με τη τιμωρία του δικαστή Carlos Rossi. Η Micaela Garcia είχε συμμετάσχει στα κοινωνικά κινήματα και είχε ενεργή συμμετοχή στον αγώνα κατά της έμφυλης βίας. «H Micaela αγωνιζόταν για μια δικαιότερη κοινωνία και εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ αυτόν τον αγώνα» σχολίασε η Sandra Miguez, δημοσιογράφος και εκπρόσωπος του Δικτύου Δημοσιογράφων με Έμφυλο Όραμα (El Pais).

Την επόμενη μέρα των κινητοποιήσεων, ο Πρόεδρος της Αργεντινής Macri ζήτησε τη παραίτηση του δικαστή ενώ ο Υπουργός Δικαιοσύνης  Garavano δήλωσε ότι εάν δεν παραιτηθεί ο Rossi, θα πρέπει να καθαιρεθεί άμεσα από το Δικαστικό Συμβούλιο.

Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες, στην Αργεντινή μια γυναίκα δολοφονείται κάθε 30 ώρες -από το 2008 μάλιστα, όταν ξεκίνησε και η καταγραφή των γυναικοκτονιών, έχουν δολοφονηθεί 3.000 γυναίκες. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά έμφυλης βίας αλλά αντίθετα σκιαγραφούν μια πανδημία γυναικοκτονιών. Παρόλο που ο όρος «γυναικοκτονία» έχει συμπεριληφθεί στο Ποινικό Κώδικα ήδη από το 2012, μόνο ένας δράστης έχει φυλακιστεί, μέχρι στιγμής, με την κατηγορία αυτή.

Ο αγώνας κατά της πατριαρχίας είναι ήδη δύσκολος αλλά δυσχεραίνεται ακόμα περισσότερο σε όλες τις περιπτώσεις, από την Αργεντινή έως την Ελλάδα, όταν οι ίδιοι οι θεσμοί και οι δικαστές αντί να αποδώσουν δικαιοσύνη υπέρ των γυναικών, συντελούν στην βία κατά των γυναικών και στην διαιώνιση μισογυνιστικών πρακτικών.

 

Διαβάστε ακόμα

«Η Αργεντινή και ο κόσμος όλος δεν θέλει ούτε μια γυναίκα λιγότερη»

 

Share

Οι φεμινίστριες στο Παρίσι έδωσαν όνομα στους αόρατους φόνους: Γυναικοκτονία!

fem6

Οι φεμινίστριες στο Παρίσι πραγματοποίησαν μια σημαντική δράση στις 25 Νοεμβρίου, Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Στη Γαλλία κάθε 2,5 μέρες μια γυναίκα δολοφονείται από κάποιον άντρα που γνωρίζει. Η Lea G. 18 ετών, η Fabienne S. 56 ετών και η Maryvonne G. 73 ετών, όλες δολοφονήθηκαν αυτό το χρόνο στη Γαλλία από τα χέρια αντρών. Μόνο αυτή τη χρονιά, στη Γαλλία δολοφονήθηκαν 99 γυναίκες.

Οι κάτοικοι του Παρισιού ξύπνησαν στις 25 του Νοέμβρη για να γίνουν μάρτυρες μιας φεμινιστικής παρέμβασης με 99 πινακίδες διάσπαρτες σε όλο το Παρίσι. Η INSOMNIA, μια φεμινιστική ομάδα με έδρα το Παρίσι, κατέλαβε τους δρόμους το βράδυ της 24ης Νοεμβρίου για να κάνει μια μαζική παρέμβαση. Αντικατέστησαν 99 διαφημιστικές πινακίδες στις κεντρικές λεωφόρους του Παρισιού με πόστερ των 98 θυμάτων γυναικοκτονίας. Κάθε πόστερ αφηγούνταν το όνομα κάθε γυναίκας, την ηλικία της και ποιος τη σκότωσε. Δολοφονήθηκαν από τους συζύγους τους, τους συντρόφους τους, τους πρώην τους, τους πατέρες ή τους αδελφούς τους, άντρες που ήταν κοντά τους. Η INSOMNIA διακήρυξε ότι το κίνητρο τους ήταν να δώσουν όνομα και ταυτότητα σε όλες αυτές τις γυναίκες δίνοντας έμφαση στα αίτια θανάτου τους: τη γυναικοκτονία!

Η ομάδα INSOMNIA δηλώνουν ότι στόχος τους είναι να επηρεάσουν τη Γαλλική Κυβέρνηση ώστε να αναγνωρίσει το έγκλημα της γυναικοκτονίας, κατά τα πρότυπα της Ισπανίας, της Ιταλίας και επτά χωρών της Λατινικής Αμερικής. Αυτή την περίοδο, η Γαλλική Κυβέρνηση συζητάει μια νέα νομοθετική πρόταση που ονομάζεται «Ισότητα και δικαιώματα», όπου το φύλο του θύματος θα θεωρείται επιβαρυντικός παράγοντας. Η INSOMNIA διεκδικεί την ψήφιση και εφαρμογή του νόμου.

Η γυναικοκτονία δεν είναι ένα κοινό έγκλημα, δεν είναι ένα ιδιωτικό οικογενειακό ζήτημα και σίγουρα δεν είναι έγκλημα πάθους. Τα μίντια, με το να μην ονομάζουν ούτε τα θύματα ούτε τους δράστες, αποδεικνύουν την αδιαφορία τους για την αντρική εξουσία μέσα στην κοινωνία και συμβάλλουν στην κανονικοποίηση αυτών των εγκλημάτων. Η INSOMNIA καλεί τα μίντια να απεικονίζουν τις γυναικοκτονίες με τις σωστές και ορθές παραδοχές.

Η INSOMNIA είναι μια νέα φεμινιστική ομάδα που δημιουργήθηκε στο Παρίσι ενάντια στον σεξισμό με ανατρεπτικές νυχτερινές δράσεις. Η πρώτη τους δράση έγινε το καλοκαίρι, όταν κάλυψαν τιςβιτρίνες ενός φούρνου μα μπάγκελ, του Bagelstein, λόγω των σεξιστικών διαφημίσεων που πρόβαλε. Αυτό το καλοκαίρι, ο Denis Baupin πρώην εκπρόσωπος τύπου του Γαλλικού Κοινοβουλίου κατηγορήθηκε για σεξουαλική επίθεση από συναδέλφους του. Το Bagelstein χρησιμοποίησε αυτή την υπόθεση σεξουαλικής επίθεσης σαν ‘χιούμορ’ για να διαφημίσει τα μπάγκελ του. Οι διαφημιστικές αφίσες κατέβηκαν γρήγορα μετά την δράση της INSOMNIA και άλλαξαν από την αρμόδια επιτροπή του Γαλλικού Κράτους που ελέγχει ζητήματα ηθικής στις διαφημίσεις.

Σήμερα, την παγκόσμια μέρα για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών, η ομάδα INSOMNIA βγήκε στους δρόμους και πάλι για να υπερασπιστεί όλες τις γυναίκες που υπήρξαν θύματα βίας ή απόπειρας δολοφονίας από χέρια ανδρών. Αυτό που ζητάνε είναι να γίνουν πράξη οι απαραίτητες κινήσεις για να σταματήσουν οι γυναικοκτονίες.

Παρίσι 25.11.2016

This slideshow requires JavaScript.

Share

«Η Αργεντινή και ο κόσμος όλος δεν θέλει ούτε μια γυναίκα λιγότερη»

ar10

«Γυναίκες ντυθείτε στα μαύρα και φωνάξτε ότι η Αργεντινή και ο κόσμος όλος δεν θέλει ούτε μια γυναίκα λιγότερη»

Η 16χρονη Λουσία Πέρεζ βιάστηκε και δολοφονήθηκε με πολύ άγριο τρόπο στις αρχές του Οκτώβρη στην πόλη Mar del Plata της Αργεντινής από δύο άντρες, οι οποίοι προσπάθησαν να συγκαλύψουν την άγρια δολοφονία της κάνοντάς τη να φανεί ως θάνατος από υπερβολική δόση. Η ιατροδικαστική έρευνα έδειξε ότι το κορίτσι είχε ναρκωθεί με κοκαΐνη και ότι έφερε μώλωπες στα γεννητικά της όργανα.

Φεμινιστικές οργανώσεις της Αργεντινής κάλεσαν σε γυναικεία απεργία την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου με το σύνθημα «Αν η ζωή μου δεν έχει αξία, αναπαράξου χωρίς εμένα».

Στο κάλεσμα αυτό ανταποκρίθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες. Την ίδια μέρα διοργανώθηκαν συγκεντρώσεις σε πάρα πολλές άλλες χώρες σε ένδειξη αλληλεγγύης (Χιλή, Μεξικό, Οθρουγουάη, Βολιβία, Περού, Βραζιλία, Παραγουάη, Κόστα Ρίκα, Ονδούρες, Εκουαδόρ, Βενεζουέλα, Γουατεμάλα, Ισπανία, Βέλγιο, ΗΒ, Γαλλία).

#NiUnaMenos #MiércolesNegro #nosqueremosvivas

Περισσότερα εδώ (στα ισπανικά)

 

This slideshow requires JavaScript.

 

 

 

 

Share

Ναι, με συγκλόνισε η γυναικοκτονία στο Βελβεντό

kokkina-papoutsia

της Δήμητρας Σπανού

Πρόσφατα διαβάσαμε στις εφημερίδες για την υπόθεση της γυναικοκτονίας στο Βελβεντό. Ένας άντρας σκότωσε τη γυναίκα του επειδή θα τον άφηνε και την έθαψε στο χωράφι ώστε να μην βρεθεί. Τελικά η αστυνομία ανακάλυψε τη σωρό και ο άντρας παραδέχτηκε το έγκλημα. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ως ελαφρυντικά αναφέρει την ψυχολογική κατάσταση του θύματος και την υποψία του ότι έχει σχέσεις με κάποιον πρώην της.

Στο μεταξύ, το συμβάν καλύφθηκε από τα μέσα ενημέρωσης όπως πάντα, ως «οικογενειακή τραγωδία», με «δικαιολογίες του δράστη που σοκάρουν» το «συγκλονισμένο Βελβεντό Κοζάνης» από το «αποτρόπαιο έγκλημα», τη «στυγερή δολοφονία» της «άτυχης» γυναίκας. Βέβαια, στο τέλος συνήθως αναφέρονται οι «συχνοί καυγάδες» και οι «φωνές» του θύματος ως μηνύματα ότι «κάτι δεν πάει καλά» στο ζευγάρι.

Το γεγονός είναι πράγματι συγκλονιστικό. Το να δολοφονείται ένας άνθρωπος από ένα τόσο κοντινό του πρόσωπο, έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει μοιραστεί τις πλέον προσωπικές στιγμές στη ζωή, δεν είναι κάτι που πρέπει να το προσπερνάμε εύκολα. Και είναι ανατριχιαστικό το πόσο συχνά συμβαίνει, με παρόμοιο τρόπο και χαρακτηριστικά. Δηλαδή, με κάποιον άντρα που σκοτώνει τη γυναίκα γιατί εκείνη προχωράει σε κάποιες επιλογές στη ζωή της με τις οποίες αυτός διαφωνεί ή οι οποίες δεν τον περιλαμβάνουν.

Αυτό που προκαλεί ειλικρινή απορία είναι το πόσο έχει καθυστερήσει η έμφυλη βία να γίνει μέρος της δημόσιας συζήτησης. Ενώ διαβάζουμε πλέον συχνότερα σχετικές στατιστικές και ακούμε για την ανησυχητική αύξηση των κρουσμάτων, όταν συμβαίνουν τέτοια περιστατικά τα μέσα ενημέρωσης κατά πλειοψηφία σφυρίζουν αδιάφορα. Έτσι, αντί να συνδέονται οι αιτίες με τα αποτελέσματα, δηλαδή οι κοινωνικά καλλιεργημένες έμφυλες συμπεριφορές, τα στερεότυπα για τους ρόλους των φύλων και η έμφυλη ισότητα σε διάφορους τομείς της καθημερινής ζωής με τη βία που ασκείται προς τις γυναίκες, κυριαρχούν οι άρλεκιν αφηγήσεις για εγκλήματα «πάθους». Ενώ είναι γνωστό πια ότι η γυναικοκτονία είναι συνήθως το τελευταίο σκαλοπάτι σε μια βίαιη σχέση, αντί η ύπαρξη «σημαδιών» να διατυπώνεται ως καταγγελία για την ανικανότητα πρόληψης του εγκλήματος, αναφέρεται ως εξήγηση. Αντί να υπάρξει δημόσιος προβληματισμός για την πρότερη βία, αυτή λειτουργεί απλώς ως μια καθησυχαστική δικαιολογία. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι εξωφρενικές δικαιολογίες του θύτη, που βασίζονται στο στιγματισμό του θύματος, μπορούν να εμφανίζονται ως ελαφρυντικά και να παρουσιάζονται ως τέτοια άκριτα. Χωρίς κανένας να βροντοφωνάζει δημόσια το ότι η όποια συμπεριφορά μιας γυναίκας, όπως και το ντύσιμο ή οι επιθυμίες της σε άλλες αφηγήσεις, σε καμία περίπτωση δεν αξίζει ούτε το θάνατο ούτε και τη βία που προηγήθηκε.

Τα αποτελέσματα της σιωπής για τις αιτίες που περιβάλλει αυτά τα εγκλήματα και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας είναι πραγματικά «συγκλονιστική» και «σοκαριστική» γιατί κοστίζει ζωές. Η «τραγωδία» είναι ότι θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, αν ως κοινωνία αναλαμβάναμε τις ευθύνες μας, μέσα από τη συνειδητή προσπάθεια καταπολέμησης της έμφυλης βίας και την προώθηση της έμφυλης ισότητας.

Share

Η φεμινιστική αντίδραση μετά τη δολοφονία της Özgecan

oezcecan

της Dilara Gürcü

Στις 11 Φεβρουαρίου, η Özgecan Aslan, μια 20χρονη φοιτήτρια από την πόλη Μερσίν της Τουρκίας, πήρε το λεωφορείο από το σχολείο για το σπίτι. Ήταν μόνη της μέσα στο λεωφορείο, όταν ο οδηγός πήρε διαφορετικό δρόμο. Εκείνη φοβήθηκε και άρχισε να τσακώνεται μαζί του. Ο οδηγός σταμάτησε το λεωφορείο σε μια ερημική περιοχή και, όταν προσπάθησε να τη βιάσει, εκείνη αντιστάθηκε και τον ψέκασε με σπρέι πιπεριού στα μάτια (στην Τουρκία αποτελεί το υπ’ αριθμόν ένα αντικείμενο μέσα στην τσάντα μιας γυναίκας). Εκείνος θύμωσε, πήρε το μαχαίρι του και άρχισε να την μαχαιρώνει. Αυτή έγδαρε το πρόσωπό του στην προσπάθεια της να αντισταθεί. Στο τέλος χρησιμοποίησε λοστό και την χτυπούσε μέχρι που πέθανε. Πήγε το πτώμα της στον πατέρα του και στον φίλο του. Οι τρεις άντρες μετέφεραν το πτώμα της στο δάσος, της έκοψαν τα χέρια, έτσι ώστε να μην βρεθεί DNA κάτω από τα νύχια της, έκαψαν το σώμα της για να καταστρέψουν τα αποδεικτικά στοιχεία και την παράτησαν εκεί.

Με πιάνει ναυτία από το θυμό. Έχω αποκτήσει την καινούρια συνήθεια να κάνω κρακ τις αρθρώσεις μου όταν θυμώνω. Τα δάχτυλά μου δυσκολεύονται να πληκτρολογήσουν. Είμαι φεμινίστρια εδώ και 29 χρόνια, και μάλιστα φεμινίστρια-ακτιβίστρια. Και οι άνθρωποι που με περιγελούν όταν τους λέω ότι είμαι φεμινίστρια, σήμερα θρηνούν για την Özgecan. Θέλω να τους φτύσω στα μούτρα.

Είμαστε εδώ και 48 ημέρες στο 2015. Σε αυτές τις 48 ημέρες στην Τουρκία 37 γυναίκες δολοφονήθηκαν από ανδρική βία, συμπεριλαμβανομένης και της Özgecan. Κανείς δεν γνωρίζει τα ονόματά τους. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για τις δολοφονίες τους. Για καμιά από αυτές δεν «ταρακουνήθηκαν» τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχω χάσει τη φωνή μου ουρλιάζοντας για τη γυναικοκτονία στην Τουρκία και όσοι αμφισβήτησαν τις κραυγές μου λέγοντας «δεν νομίζετε ότι η διατύπωση ‘γυναικεία σφαγή’ είναι κάπως υπερβολική;» τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την Özgecan.

Άντρες και γυναίκες που ντρέπονται να αποκαλούν τους εαυτούς τους φεμινιστές/στριες, υποκριτές που παίζουν στο σπίτι με τους έμφυλους κοινωνικούς ρόλους, μιλάνε σήμερα για την Özgecan. Θέλω να ξεράσω. Όταν δεν έχουν κάνει τίποτα μέχρι σήμερα για όλες τις άλλες γυναίκες που έχουν πέσει θύματα, τώρα μας τρίβουν στα μούτρα την ευαισθησία τους. Γιατί είναι διαφορετική η Özgecan από το 13χρονο κορίτσι που πωλείται σε «τιμή νύφης» και βιάζεται από τον 50χρονο «ιδιοκτήτη» της κάθε βράδυ; Ποιός ξέρει το όνομα εκείνου του κοριτσιού; Ποιός μιλάει γι’ αυτήν; Κανείς. Επειδή αυτό το κορίτσι δεν είναι μορφωμένο μέλος της μεσαίας τάξης. Εκείνοι που θίγονται όταν φαντάζονται τον εαυτό τους στη θέση αυτού του κοριτσιού δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ταυτίζονται με την Özgecan. Ακόμα και τα πτώματα είναι ταξικά σε αυτό το σύστημα. Και οι δολοφονίες κατηγοριοποιούνται με βάση το επίπεδο της προσοχής που λαμβάνουν. Όσο πιο άγρια, όσο πιο τρομακτική είναι η δολοφονία, τόσο μεγαλύτερη προσοχή δίνεται στη βία. Δεν είναι αρκετό να βιαστεί και να δολοφονηθεί, το σώμα σου θα πρέπει να τεμαχιστεί και επιπλέον να καεί, για να δοθεί αρκετή προσοχή από τον κόσμο, ώστε να μιλήσει για σένα.

Όταν αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά η δολοφονία της Özgecan, η είδηση μπήκε στην τρίτη σελίδα, αλλά όταν αυξήθηκε η προσοχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μπήκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Όχι γιατί νοιάζονταν για την Özgecan, αλλά για τα «κλικ» που θα έφερνε στις ιστοσελίδες τους ως καυτό θέμα. Η τελευταία φορά που μια γυναικοκτονία παρουσιάστηκε στην πρώτη σελίδα μιας εφημερίδας ευρείας κυκλοφορίας στην Τουρκία ήταν όταν ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Habertürk, Fatih Altaylı, δημοσίευσε τη φωτογραφία της Sefika Erik γυμνής και νεκρής, με το μαχαίρι που ο σύζυγός της την μαχαίρωσε στην πλάτη. Δημοσιεύτηκε ως δολοφονία πορνό. Ελάτε, ας είμαστε ρεαλιστές/τριες, όλοι/ες καταδικάζουν τη γυναικοκτονία στην Τουρκία, αλλά κανείς/καμιά δεν δίνει πραγματικά δεκάρα γι ‘αυτό. Η ευαισθησία μας κινείται ακριβώς κατά μήκος του ρεύματος των καθημερινών νέων, όποιο και αν είναι το καυτό -ή τρομακτικό- θέμα.

Είδα τη φωτογραφία της Özgecan στο Twitter όταν ακόμη αγνοείτο. Κάποιος την ανέβασε και είπε ότι την έψαχναν. Ένα καθίκι σχολίασε το εξής: «γιατί κάνετε τόσο μεγάλη φασαρία γι ‘αυτό; Έχει περάσει μόνο μια μέρα, ίσως απλά δεν έχει ξυπνήσει ακόμα». Με άλλα λόγια: «ίσως να κοιμάται ακόμα στην αγκαλιά κάποιου, χαλαρώστε». Ο άντρας που σχολίασε στις ειδήσεις τη γυναίκα που βιάστηκε από το σύζυγό της λέγοντας «δεν μπορεί να είναι βιασμός αν είναι ο σύζυγός της», τώρα λέει ότι είναι αλληλέγγυος με την Özgecan. Ο άντρας που είπε «μιλάς μόνο για να τραβήξεις την προσοχή» όταν μιλάω για παρενόχληση στο δρόμο, τώρα λέει ότι κλαίει για την Özgecan. Ο άντρας που ρώτησε «τι, θα επινοήσεις καινούρια γλώσσα τώρα;» όταν είπα ότι ένιωθα άβολα με προσβλητικές λέξεις που υπονοούν σεξουαλική βία, τώρα λέει «σταματήστε τη γυναικοκτονία». Με συγχωρείτε, αλλά πώς θα σταματήσουμε τη γυναικοκτονία; Χωρίς να αλλάξει η συλλογική αντίληψη της κοινωνίας, τα πρότυπα και οι de facto παραδοχές, νομίζεις ότι θα πoύμε «εντάξει λοιπόν, σταματάμε τη γυναικοκτονία» και πουφ, η γυναικοκτονία θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας; Χωρίς την κατανόηση της συσχέτισης μεταξύ του ανθρώπου που λέει «άντε γαμήσου» και του ανθρώπου που σε γαμάει στην πραγματικότητα χωρίς τη συγκατάθεσή σου, πώς θα μπορέσουμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα;

Πριν από 3 εβδομάδες κατέρρευσα. Ανάμεσα σε e-mails  που έρχονταν από πολλές γυναίκες ζητώντας βοήθεια και ιστοριών παρενόχλησης, βιασμών, βίας, δολοφονιών, το ερώτημα «τι μπορώ να κάνω μόνη μου» αντηχούσε στο κεφάλι μου και δεν μπορούσα να καταπιώ τους λυγμούς μου. Τα άρθρα που άρχισα να γράφω και δεν μπόρεσα να τελειώσω, οι γυναίκες που ήθελα να βοηθήσω, αλλά δεν μπόρεσα, κατέρρευσαν όλα πάνω μου. Ήθελα να αγοράσω ένα όπλο και να οργανώσω μια ένοπλη μονάδα περιπόλου. Μια ειδική ομάδα που θα κυνηγάει όσους διαπράττουν παρενόχληση στο δρόμο, μια άλλη για όσους χτυπάνε γυναίκες, μια άλλη για εντοπισμό βιαστών και άλλη μία για εκείνους που σκοτώνουν γυναίκες. Μπορεί να σκεφτείτε πως έχω τρελαθεί, αλλά έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι και η παραφροσύνη επινοήθηκε από την πατριαρχία.

Έτσι, αν εσείς είστε οι υγιείς πρέπει να σας ρωτήσω, πιστεύετε ότι θα πρέπει να περιμένουμε την κυβέρνηση – η οποία αποτελείται από άνδρες από την κορυφή ως τα νύχια – να ελευθερώσουν τις γυναίκες; Ειδικά στην Τουρκία… Νομίζετε ότι ένας πρόεδρος, ο οποίος ορίζει την ισότητα των φύλων βάση της δημιουργίας (χρησιμοποιώντας έναν ισλαμικό όρο που δεν θα χρησιμοποιήσω εδώ) και λέει ότι οι άνδρες και οι γυναίκες δεν είναι ίσοι, θα βοηθήσει να σταματήσει η γυναικοκτονία; Ίσως δεν το ξέρετε, αλλά στην Τουρκία δεν υπάρχει υπουργείο για τις γυναίκες. Τα γυναικεία ζητήματα εξετάζονται στο πλαίσιο του «Υπουργείου Οικογένειας και Κοινωνικής Πολιτικής». Και η επικεφαλής του υπουργείου αυτού, που καθορίζει την ύπαρξη των γυναικών μόνο εντός της οικογένειας, η Ayşenur İslam, λέει «δεν χρειάζεται να κάνουμε θέμα τη γυναικοκτονία στην Τουρκία, αφού συμβαίνει παντού». Μπορεί αυτή η «γυναίκα» υπουργός που αρνείται να συναντηθεί με τις γυναίκες οργανώσεις να λύσει το πρόβλημα; Μπορεί αυτή η κυβέρνηση, που πληρώνει για κάθε παιδί που γεννιέται, λες και οι γυναίκες είναι ζώα για αναπαραγωγή, να λύσει το πρόβλημα; Αυτή η κυβέρνηση που μετατρέπει τις ιερές μητέρες σε οικιακές εργάτριες; Αλήθεια; Νομίζετε ότι οι δικηγόροι θα λύσουν το πρόβλημα; Οι δικηγόροι που ισχυρίζονται ότι, εάν η κυβέρνηση καταβάλει μηνιαίες πληρωμές προς τους ανύπαντρους άντρες, ώστε να μπορούν να πηγαίνουν με τις εργαζόμενες του σεξ, θα σταματήσουν να βιάζουν τις γυναίκες; Αυτή είναι η πραγματικότητα στην Τουρκία. Και τώρα οι άνθρωποι λένε ότι θέλουν να επαναφέρουν τη θανατική ποινή στην Τουρκία. Λες και δεν γνωρίζουν ότι σε χώρες που κυβερνώνται από το ισλαμικό καθεστώς οι γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βιασμού θεωρούνται μέρος του εγκλήματος και εκτελούνται επίσης. Αφήστε να επανέλθει η θανατική ποινή και θα δείτε πως θα την εφαρμόσει ο σουλτάνος της Τουρκίας.

Πονάει πολύ όταν το σκέφτομαι. Η Özgecan αντιστέκεται στον οδηγό του λεωφορείου, τον Atındöken Suphi, που προσπαθεί να την βιάσει. Τον ψεκάζει με σπρέι πιπεριού, του γδέρνει τα μάγουλά. Πώς γίνεται ο ίδιος να ξέρει πως να αφαιρέσει τα στοιχεία του DNA κάτω από τα νύχια του, αλλά να μην ξέρει τίποτα για το δικαίωμα μιας γυναίκας να μην την αγγίξει χωρίς τη θέλησή της; Φυσικά και θα πρέπει να υπάρχουν αποτρεπτικές ποινές, αλλά ποιος θα δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους αποτρεπτική συνείδηση; Το κράτος πατερούλης; Τα σχολεία; Ή η συλλογική αντίληψη της κοινωνίας;

Εσείς θα τους δώσετε αυτή τη συνείδηση. Εμείς θα τους τη δώσουμε. Η κοινωνία που θα έχει υιοθετήσει τη φεμινιστική ιδεολογία, θα τους τη δώσει. Μια κοινότητα που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών, θα τους τη δώσει. Οι άνθρωποι, που έπρεπε να είχαν αντιδράσει με εκείνον τον άντρα που κλώτσησε μια νεαρή γυναίκα στο λεωφορείο τις προάλλες στην Ισταμπούλ μόνο και μόνο επειδή σταύρωσε τα πόδια της, θα δώσουν αυτή τη συνείδηση. Ο δρόμος θα τη δώσει. Η συνεχής διαμαρτυρία θα τη δώσει. Η πλατφόρμα Εμείς Θα Σταματήσουμε τη Γυναικοκτονία θα τη δώσει. Η υποστήριξη και οι δωρεές που κάνουμε σε αυτή την πλατφόρμα, θα τη δώσει. Οι άνθρωποι που έχουν το θάρρος να αντιδράσουν με τους άνδρες που γιουχάρουν γυναίκες στο δρόμο, θα τη δώσουν. Οι άνθρωποι που δεν προσδιορίζουν τους ανθρώπους από το αν έχουν κόλπο ή πέος, θα τη δώσουν. Οι άντρες που μπορεί να είναι «σαν κορίτσια» και οι γυναίκες που μπορεί να είναι «σαν αγόρια», λέγοντας ότι αυτό που έχει σημασία είναι να είσαι «σαν άνθρωπος», θα δώσει αυτή τη συνείδηση στην κοινωνία μας.

Η σφαγή της Özgecan δεν είναι διαφορετική από τη σφαγή οποιασδήποτε άλλης γυναίκας. Δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε αυτόν τον αγώνα χωρίς να δείξουμε ίση υποστήριξη σε κάθε γυναίκα που έχει δολοφονηθεί, βιαστεί, παρενοχληθεί, υποτιμηθεί ή έχει μείνει πίσω μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα. Αυτός δεν είναι αγώνας μόνο των γυναικών, είναι αγώνας του συνόλου της κοινωνίας. Η καρδιά μου βρίσκεται στο πλευρό των γυναικών που ήταν και θα είναι στους δρόμους στην Τουρκία, χθες, σήμερα και αύριο. Αυτό θα είναι το νέο σημείο καμπής της αντίστασής μας. Καλώ όλες οι γυναίκες της Τουρκίας να μιλήσουν για την παρενόχληση που έχουν αντιμετωπίσει, τις στιγμές σεξισμού που έπρεπε να αντιπαλέψουν. Έχουν ήδη ξεκινήσει στο #sendeanlat (πες κι εσύ), αλλά δεν πρέπει να σταματήσουμε εδώ. Καλώ όλους τους άνδρες στην Τουρκία να πουν «είμαι φεμινιστής», χωρίς να ντρέπονται. Αν πραγματικά είναι αλληλέγγυοι με την Özgecan, ήρθε η ώρα να αναλάβουν επιτέλους πραγματική δράση!

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Dilara Gürcü

 

Διαβάστε ακόμα

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

turkey2

Επιμέλεια- μετάφραση Λίνα Φιλοπούλου

Ο βιασμός και η δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας πυροδοτεί την εξέγερση στην Τουρκία. Χιλιάδες γυναίκες βγήκαν στο δρόμο για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη βία λόγω φύλου.

«Τουρκία: Οργή για το φοβερό βιασμό και το φόνο της φοιτήτριας Ozgecan Aslan (…) μια 20χρονη φοιτήτρια πανεπιστημίου ανέβηκε σε λεωφορείο από τα Άδανα για το Μερσίν, για να κάνει την καθημερινή διαδρομή από το σχολείο στο σπίτι. (…) σύμφωνα με επίσημα στοιχεία οι δολοφονίες γυναικών έχουν αυξηθεί κατά 1.400% την περίοδο διακυβέρνησης του AKP (του κόμματος του Ερντογάν)».

Παρακάτω θα βρείτε δηλώσεις στελεχών του ΑΚΡ που σχετίζονται με τις γυναίκες:

«Υπερβάλλετε σχετικά με τη βία κατά των γυναικών», Ταγίπ Ερντογάν / σχετικά με την αύξηση κατά 1400% στις δολοφονίες γυναικών τα τελευταία 7 χρόνια.

«Δεν πιστεύω στην ισότητα των φύλων ούτως ή άλλως», Ταγίπ Ερντογάν / στην συνάντησή του με ενώσεις γυναικών.

«Οι γυναίκες που έχουν υποστεί βιασμό, θα γεννήσουν οπωσδήποτε το μωρό, το κράτος θα αναλάβει τη φροντίδα, εάν είναι απαραίτητο», Recep Akdağ, υπουργός Υγείας, ΑΚΡ / σχετικά με την άμβλωση.

«Ο βιαστής είναι πιο αθώος από το θύμα που κάνει άμβλωση», «Οι γυναίκες που έχουν βιαστεί, δεν πρέπει να υποβληθούν σε άμβλωση. Στη Βοσνία οι γυναίκες βιάστηκαν, αλλά γέννησαν τα παιδιά», Ayhan Sefer Üstün, βουλευτής του ΑΚΡ και Πρόεδρος της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Κοινοβούλιο / σχετικά με την άμβλωση.

«Και τι έγινε αν η μητέρα έχει βιαστεί; Γιατί πρέπει το παιδί να πεθάνει; Ας πεθάνει η μητέρα», I. Melih Gökçek, Δήμαρχος του ΑΚΡ στην Άγκυρα / σχετικά με την άμβλωση.

«Η ανεργία είναι υψηλή, γιατί οι γυναίκες αναζητούν θέσεις εργασίας», Mehmet Şimşek, υπουργός Οικονομικών ΑΚΡ του AKP

«Ας πρόσεχαν την κόρη τους», Celalettin Cerrah, υψηλόβαθμος αξιωματικός στο Αστυνομικό Τμήμα / σχετικά με τη δολοφονία της Münevver Karabulut (18 χρονών)

«Δεν σας φτάνει η οικιακή εργασία;», Veysel Eroğlu, υπουργός Δασών και Υδάτων του ΑΚΡ/ σε μια γυναίκα που ζητούσε μια θέση εργασίας.

«Όταν τα κορίτσια σπουδάζουν, οι άνδρες δεν μπορούν να βρουν κορίτσια να παντρευτούν», Erhan Ekmekçi, ΑΚΡ, μέλος της Δημοτικής Συνέλευσης του Kargı

«Μια γυναίκα που δεν έχει καλυμμένο το κεφάλι, είναι σαν ένα σπίτι χωρίς κουρτίνες. Ένα σπίτι χωρίς κουρτίνες είναι είτε προς πώληση ή προς ενοικίαση», Süleyman Demirci, ΑΚΡ, Υπεύθυνος Δημοσίων Σχέσεων Ünye/ σχετικά με τη μαντίλα.

«Η πρόθεσή μου είναι να παντρεύεται κάποιος μέχρι τέσσερις. Η πολυγαμία είναι μια μορφή θείας λειτουργίας. Δεν παίρνω άδεια από τις άλλες μου συζύγους όταν παντρεύομαι μια νέα σύζυγο και δεν είμαι υποχρεωμένος να το κάνω» Ali Yüksel, σύμβουλος του Ταγίπ Ερντογάν / σχετικά με τις τρεις συζύγους του.

 

Περισσότερες δηλώσεις θα βρείτε εδώ

 

Δείτε το παρακάτω βίντεο με στατιστικά για τη βία κατά των γυναικών στην Τουρκία:

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

Τουρκία: Αντιδράσεις προκάλεσαν οι δηλώσεις ενός ισλαμιστή νομικού για τις εγκύους

Τουρκία: Φιλί, κρασί και μακιγιάζ προς απαγόρευση

Τούρκοι μαθητές έβαλαν φούστες μετά την απαγόρευση να τις φορούν οι συμμαθήτριές τους

Το σώμα πολιτικοποιείται: Η γυναικεία «διακριτότητα» στο πάρκο Gezi

 

 

Share

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

 

Ozgecan Aslan1

Χιλιάδες γυναίκες σε πολλές πόλεις της Τουρκίας κατέβηκαν στους δρόμους το Σάββατο 14/2 με αφορμή τον βιασμό και δολοφονία της 20χρονης φοιτήτριας Ozgecan Aslan.

Η αστυνομία βρήκε τη σωρό της κοπέλας σε κοίτη ποταμού κοντά στην πόλη Μερσίν την Παρασκευή. Σύμφωνα με τα πρώτα στοιχεία, η Ozgecan Aslan απήχθη την Τετάρτη καθώς γύριζε με ένα λεωφορείο στο σπίτι της. Ο οδηγός του λεωφορείου προσπάθησε να τη βιάσει, αφού οδήγησε το λεωφορείο σε απομονωμένο μέρος, και εκείνη τον απέκρουσε με σπρέι πιπεριού. Τότε εκείνος τη μαχαίρωσε και τη χτύπησε στο κεφάλι με σιδερένιο σωλήνα, με αποτέλεσμα το θάνατό της. Στη συνέχεια ζήτησε την αρωγή του πατέρα του και ενός φίλου για να καλύψει τα ίχνη του, οι οποίοι φέρεται ότι τον βοήθησαν να κάψει τη σωρό και να την πετάξει στην κοίτη του ποταμού όπου και βρέθηκε. Οι τρεις άντρες έχουν συλληφθεί.

Η βαρβαρότητα του εγκλήματος προκάλεσε κατακραυγή, ενώ γυναικείες οργανώσεις οργάνωσαν διαμαρτυρίες σε πολλές πόλεις ενάντια στη βία κατά των γυναικών και τις γυναικοκτονίες. Κατά τη διάρκεια της κηδείας στη Μερσίν, στην πατρίδα της Ozgecan Aslan στη νοτιοανατολική Τουρκία, οι γυναίκες αψήφησαν τον Ιμάμη που τις κάλεσε να μείνουν στο πίσω μέρος της πομπής. Όχι μόνο βγήκαν μπροστά, αλλά κουβάλησαν και το φέρετρο.

Στην Ισταμπούλ πραγματοποιήθηκαν κινητοποιήσεις όλη τη μέρα. Το πρωί, εκατοντάδες γυναίκες μαζεύτηκαν στην πλατεία Ταξίμ πίσω από ένα πανό που έγραφε “Αρκετά, θα σταματήσουμε τη δολοφονία των γυναικών”. Οι διαδηλώτριες φώναξαν συνθήματα και απαίτησαν την παραίτηση της υπουργού Οικογενειακών και Κοινωνικών Πολιτικών  Aysenur Islam. Το βράδυ το πλήθος μεγάλωσε, καθώς χιλιάδες γυναίκες όλων των ηλικιών κατέβηκαν στους δρόμους.

Πέντε γυναίκες σκοτώνονται κάθε μέρα στην Τουρκία, οι περισσότερες από τους άντρες τους, σύμφωνα με την Yasemin Yucel, αναπληρωτή πρόεδρο του Σωματείου Εκπαιδευτικού Προσωπικού στην Ταρσό. Σύμφωνα με το BBC, μόνο τον τελευταίο χρόνο, 300 γυναίκες δολοφονήθηκαν και πάνω από 100 βιάστηκαν. Διαδηλώτριες και μέλη γυναικείων οργανώσεων υποστηρίζουν ότι οι γυναικοκτονίες στην Τουρκία είναι αποτέλεσμα της κουλτούρας βιασμού και των μισογυνιστικών κρατικών πολιτικών. Υποστηρίζουν δε πως έχουν αυξηθεί κατά την περίοδο που του ΑΚΡ βρίσκεται στην εξουσία, καθώς προάγει πατριαρχικά κοινωνικά πρότυπα και αξίες. Αρκεί να θυμηθούμε δηλώσεις στελεχών της κυβέρνησης, ακόμα και του ίδιου του Ερντογάν, όπως η εμμονή στο ότι οι γυναίκες πρέπει να γεννούν τρία παιδιά, την απαγόρευση των δημόσιων εκδηλώσεων τρυφερότητας και γενικά “συστάσεις” σχετικά με το πώς και πότε οι γυναίκες μπορούν κυκλοφορούν και τι να φοράνε. Σε αυτά θα πρέπει να προστεθεί η ατιμωρησία που καλύπτει βίαια εγκλήματα κατά των γυναικών ή οι χαμηλές ποινές που επιβάλλονται, με δικαιολογίες που βασίζονται στη στοχοποίηση και ενοχοποίηση των θυμάτων (“τα ‘θελε”, “είχε συναινέσει” κτλ).

 

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Κόκκινα παπούτσια ενάντια στη βία κατά των γυναικών

kokkina3

της Σοφίας Ξυγκάκη

Από το Μεξικό στην Ευρώπη 100 κόκκινα παπούτσια ενάντια στη βία κατά των γυναικών

Μεγάλη αίσθηση είχε προκαλέσει, πριν από δύο χρόνια, την 25η Νοεμβρίου, η εγκατάσταση με τον τίτλο 100 κόκκινα παπούτσια ενάντια στη βία κατά των γυναικών,  στο κέντρο του Μιλάνου, σε ένα από τα πιο γνωστά μνημεία, στις  Colonne San Lorenzo. Κόκκινα παπούτσια είχαν απλωθεί κατά μήκος του μνημείου, σαν να τα είχαν εγκαταλείψει εκεί γυναίκες που αναγκάστηκαν να το σκάσουν, που εξαφανίστηκαν, που δολοφονήθηκαν.

Πώς ξεκίνησε, όμως, αυτό;

Τα Κόκκινα Παπούτσια, τα  Zapatos Rojos, ξεκίνησαν ως ένα work in progress της Μεξικανής  καλλιτέχνιδας Elina Chauvet. Πρόκειται για διαδρομές στη πόλη που δημιουργούνται με δεκάδες κόκκινα ή βαμμένα κόκκινα παπούτσια, που σκοπό έχουν να καταγγείλουν τη βία κατά των γυναικών.

Το 2009, η Elina Chauvet, αυτοδίδακτη καλλιτέχνις, βρέθηκε στην Σιουδάδ Χουάρες, μια πόλη στα σύνορα με την Αμερική, για να διδάξει σε ευάλωτες ομάδες, φτωχούς και παιδιά, τέχνη. Η πόλη, που πριν αποτελούσε τουριστικό προορισμό,  από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, με την εγκατάσταση εκεί εργοστασίων και βιοτεχνιών, άρχισε ν’ αλλάζει φυσιογνωμία και μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες εργατουπόλεις του Μεξικού, ενώ ταυτόχρονα  δημιουργήθηκε εκεί και ένα από τα πιο ισχυρά καρτέλ ναρκωτικών της χώρας. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, εκδηλώθηκε μια πρωτοφανής για την πόλη και εξαιρετικής αγριότητας έξαρση βίας απέναντι στις γυναίκες, κι εκεί  εγγράφηκε για πρώτη φορά η λέξη “femminicidio”. Από το 1993, που ανακαλύφθηκε στην έρημο το πρώτο θύμα, η Άλμα Τσαβαρία,  χιλιάδες γυναίκες  δολοφονούνται, βιάζονται, βασανίζονται ενώ η κυβέρνηση, οι τοπικές αρχές και η αστυνομία όχι μόνο ελάχιστα έχουν πράξει για να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα, αλλά σταθερά υπονομεύουν κάθε προσπάθεια των συγγενών των θυμάτων που έχουν αναζητήσει βοήθεια και εκτός Μεξικού, αφού στις δολοφονίες εμπλέκονται άτομα με ισχυρά συμφέροντα στην περιοχή.

Η Elina Chauvet, ζώντας εκεί, είχε σοκαριστεί από τις πάμπολλες  φωτογραφίες των εξαφανισμένων κοριτσιών που έβλεπε στις κολώνες και τους τοίχους. Τα θύματα ήταν νεαρά και φτωχά κορίτσια, από τα οποία τα περισσότερα, όπως  είχε παρατηρήσει η καλλιτέχνις, δούλευαν σε βιοτεχνίες ή σε καταστήματα υποδημάτων.

Έτσι γεννήθηκε η ιδέα των «κόκκινων παπουτσιών», με το κόκκινο να συμβολίζει την οδύνη και την ταπείνωση, που από το Μεξικό εξαπλώθηκε στον Καναδά και στην Ευρώπη, κυρίως στην Ιταλία όπου, σύμφωνα με τα στοιχεία, κάθε τρεις μέρες μία γυναίκα πέφτει θύμα γυναικοκτονίας.

Από το Μιλάνο, το Τορίνο και το Μπέργκαμο μέχρι τη Φλωρεντία και το Παλέρμο, και όχι πάντα σε επετείους, τα κόκκινα παπούτσια δημιουργούν διαδρομές, καταγγέλλοντας την έμφυλη βία. Διαβάζονται δυνατά τα ονόματα των γυναικών που χάθηκαν για να μην ξεχαστούν ποτέ. Πέρυσι, την 25η Νοεμβρίου, στις  ιταλικές πόλεις οι γυναίκες με τη υποστήριξη και των συνδικάτων και με σύνθημα «Αν όχι τώρα, πότε;» κατέβηκαν σε απεργία. Στην Τοσκάνη, φορώντας κάτι κόκκινο, σύμβολο μη ανοχής απέναντι στη γυναικοκτονία, γυναίκες και άντρες διαμαρτυρήθηκαν στο δρόμο, στους χώρους εργασίας, σε μαγαζιά. Στη Ρώμη οι γυναίκες έκαναν στάση εργασίας και απλώνοντας κόκκινα παπούτσια συγκεντρώθηκαν στη πλατεία του Καπιτωλίου.

Φέτος, με αφορμή την 25η Νοέμβρη ο Δήμος του Κούνεο, στο Πιεμόντε, έχει οργανώσει σειρά εκδηλώσεων στη διάρκεια των οποίων τα κόκκινα παπούτσια για της απούσες  θα τοποθετηθούν σε σούπερ μάρκετ και δημόσιους χώρους, ακόμα και σε βιτρίνες καταστημάτων, με τη συμμετοχή φοιτητών και μαθητών λυκείου, με ανάγνωση ποιημάτων και κειμένων, με  προβολές ταινιών σχετικών με το θέμα.

Γιατί η βία κατά των γυναικών είναι βία κατά όλων.

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Γυναικοκτονία: Η πιο ακραία εκδήλωση της σεξιστικής βίας

nomasfeminicidios

του Σπύρου Μανουσέλη

Τα τελευταία χρόνια οι σχετικές έρευνες όσο και οι υπεύθυνες κρατικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο καταγράφουν απανωτά επεισόδια «γυναικοκτονίας», των οποίων δράστης είναι είτε ο σύζυγος είτε ο ερωτικός σύντροφος του θύματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της δολοφονίας της Ρίβα Στέενκαμπ από τον σύντροφό της, διάσημο Νοτιοαφρικανό Παραολυμπιονίκη, Οσκαρ Πιστόριους, ο οποίος πιθανά δεν θα περάσει ούτε μια μέρα στη φυλακή, δεδομένου ότι το δικαστήριο τον καταδίκασε για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας».

Στόχος του σημερινού άρθρου μας είναι να διερευνήσει τα πολλαπλά αίτια αυτού του εγκλήματος −αίτια που, όπως θα δούμε, είναι βιοψυχολογικά αλλά και κοινωνικοοικονομικά− και, ενδεχομένως, να συμβάλει ώστε τα θύματα της ανείπωτης ανδρικής βίας να σπάσουν επιτέλους τη σιωπή που τους έχει επιβληθεί από τα πιο «αγαπημένα» τους πρόσωπα.

Όλο και περισσότερες επιστημονικές μελέτες περιγράφουν τη γυναικοκτονία ως ένα «νέο» εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό φαινόμενο που αφορά τις πιο ακραίες εκδηλώσεις σεξιστικής βίας από μέρους των ανδρών σε βάρος των γυναικών, οι οποίες δολοφονήθηκαν επειδή παραβίασαν τον δήθεν προκαθορισμένο –βιολογικά και κοινωνικά– ρόλο τους ως… γυναίκες.

Οι γυναίκες είναι δύο φορές θύματα της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων: όχι μόνο στερούνται τη δυνατότητα της εργασίας, αλλά υφίστανται και την ψυχοσωματική βία των ανδρών τους. Στην οικονομικά καταρρέουσα Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ελλάδα των μνημονίων, είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσουμε την κοινωνική απομόνωση και την υποκριτική σιωπή που καλύπτει αυτήν τη διττή κακοποίηση των γυναικών.

Στον 21ο αιώνα, παρά τη συστηματική παιδαγωγική προπαγάνδα υπέρ της βιολογικής, κοινωνικής και εργασιακής ισότητας των δύο φύλων και παρά τις κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος, υπάρχουν ακόμα πολλοί άνδρες (κατά τα άλλα προοδευτικοί και μορφωμένοι!) οι οποίοι στις ερωτικές και οικογενειακές σχέσεις τους συμπεριφέρονται σαν τους παππούδες τους.

Τα τελευταία χρόνια οι σχετικές έρευνες όσο και οι υπεύθυνες κρατικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο καταγράφουν απανωτά επεισόδια «γυναικοκτονίας», των οποίων δράστης είναι είτε ο σύζυγος είτε ο ερωτικός σύντροφος του θύματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της δολοφονίας της Ρίβα Στέενκαμπ από τον σύντροφό της, διάσημο Νοτιοαφρικανό παραολυμπιονίκη, Οσκαρ Πιστόριους, ο οποίος πιθανά δεν θα περάσει ούτε μία μέρα στη φυλακή, δεδομένου ότι το δικαστήριο τον καταδίκασε για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας».

Στόχος του σημερινού άρθρου μας είναι να διερευνήσει τα πολλαπλά αίτια αυτού του εγκλήματος −αίτια που, όπως θα δούμε, είναι βιοψυχολογικά αλλά και κοινωνικοοικονομικά− και, ενδεχομένως, να συμβάλει ώστε τα θύματα της ανείπωτης ανδρικής βίας να σπάσουν επιτέλους τη σιωπή που τους έχει επιβληθεί από τα πιο «αγαπημένα» τους πρόσωπα.

Καθημερινά διαβάζουμε στον Τύπο για τα πιο αποκρουστικά εγκλήματα: βιασμούς γυναικών, κακοποίηση παιδιών στο σχολείο από συμμαθητές τους, δολοφονίες «έκφυλων» ομοφυλοφίλων και «άπιστων» συζύγων, τυφλές και αναίτιες πράξεις καταστολής από τα όργανα της τάξης, τρομοκρατικές ενέργειες με εκατοντάδες αθώα θύματα.

Το να αποδίδουμε τέτοιες εγκληματικές πράξεις στην παρακμή των παραδοσιακών ηθικών αξιών ή στην απαξίωση του θεσμού της οικογένειας αποτελεί μια πολύ εύκολη, αλλά, δυστυχώς, ελάχιστα διαφωτιστική αντίδραση, η οποία το μόνο που πετυχαίνει είναι ίσως να μας καθησυχάζει ψυχολογικά: η βίαιη συμπεριφορά αφορά πάντα τους άλλους και ποτέ εμάς τους ίδιους.

Δυστυχώς όμως αυτό δεν ισχύει. Και η διερεύνηση νέων και συχνά επαναλαμβανόμενων φαινομένων, όπως είναι οι γυναικοκτονίες (κάποιοι μάλιστα κάνουν λόγο για επιδημία), μας αποκαλύπτει ότι τα πιο ακραία φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας δεν αποτελούν τυχαίες εκδηλώσεις ατομικής παθολογίας αλλά, αντίθετα, τροφοδοτούνται από τις πολιτισμικές ιδεοληψίες και ενισχύονται από τις κοινωνικές παθογένειες.

Σύμφωνα, μάλιστα, με μια πρόσφατη έρευνα που διενεργήθηκε στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής μελέτης από το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Κύπρου, διαπιστώνεται, για πολλοστή φορά, η σταδιακή αλλά σαφής άνοδος των γυναικοκτονιών από το 2001 μέχρι και τον Αύγουστο του 2014.

Το να είσαι γυναίκα εγκυμονεί κινδύνους

Σύμφωνα με μελέτη του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (European Union Agency for Fundamental Rights ή FRA), μία στις τρεις γυναίκες στις 28 χώρες-μέλη της Ε.Ε. έχει πέσει θύμα σωματικής βίας ή σεξουαλικής επίθεσης.

Πράγματι, όπως υπολογίζεται, πάνω από 13 εκατ. γυναίκες έχουν υποστεί τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους κάποιο είδος σωματικής βίας: από αυτές περίπου 3,7 εκατ. έπεσαν θύματα βιασμού ή σεξουαλικής επίθεσης τους τελευταίους 12 μήνες πριν από την ανακοίνωση της μελέτης του Οργανισμού Δικαιωμάτων.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα διαπίστωση της έρευνας είναι ότι υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς τη γεωγραφική κατανομή της ανδρικής βίας: 52%, 47% και 46% για τη Δανία, τη Φινλανδία και τη Σουηδία, αντίστοιχα. Αντίθετα, η Πολωνία, η Αυστρία και η Κροατία παρουσιάζουν το χαμηλότερο ποσοστό βίας κατά των γυναικών, περίπου στο 20%. Οσο για τις χώρες της Νότιας Ευρώπης (Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα), η βία κατά των γυναικών ανέρχεται περίπου στο 33%.

Ωστόσο αυτές οι «εθνικές» διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. αντανακλούν μάλλον διαφορές στη νοοτροπία παρά στη βία: στις σκανδιναβικές χώρες, και γενικότερα στη βόρεια Ευρώπη, οι κακοποιημένες γυναίκες καταγγέλλουν ευκολότερα τη βία που υφίστανται από ό,τι στον Νότο!

Όπως, πολύ συνοπτικά, δήλωσε ο Μόρτιν Κιάερουμ, διευθυντής του ευρωπαϊκού οργανισμού που πραγματοποίησε την έρευνα: «Πρόκειται για ένα κοινό κακό σε όλη την Ευρώπη. Οι γυναίκες δεν είναι ασφαλείς ούτε στον δρόμο, ούτε στον χώρο εργασίας τους, και τέλος, δεν είναι ασφαλείς ούτε καν μέσα στο σπίτι τους».

Όμως, και στον υπόλοιπο κόσμο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Σύμφωνα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για το 2013, η κύρια αιτία θανάτου των γυναικών ηλικίας από 16 έως 44 ετών είναι, διεθνώς, η δολοφονία από κάποιο οικείο πρόσωπο.

Επίσης, όπως διευκρινίζεται στην ίδια έκθεση του ΠΟΥ: «Σε παγκόσμια κλίμακα το 35% των γυναικών έχει υποστεί σωματική και/ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους ή βία από άλλους εκτός από τον σύντροφό τους. Είναι λοιπόν περισσότερες από μία στις τρεις οι γυναίκες που πέφτουν θύματα σωματικής ή σεξουαλικής βίας. Το γεγονός αυτό θεωρείται ως ένα ακόμη παγκόσμιο πρόβλημα υγείας με διαστάσεις επιδημίας, το οποίο αξιώνει επείγουσα δράση».

Πρόκειται, όμως, πράγματι για «επιδημία»; Και μέσω ποιων μηχανισμών ενεργοποιείται;

manouselis_2

Από τη σεξιστική βία στη φυλετική δολοφονία

Αυτό το νέο μαζικό φαινόμενο σεξιστικής εγκληματικότητας ήταν γνωστό στους κοινωνικούς ανθρωπολόγους και τους ειδικούς εγκληματολόγους ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, χάρη κυρίως στο πρωτοποριακό έργο της Μεξικανής ανθρωπολόγου Μαρσέλα Λαγκάρντε (Marcela Lagarde), η οποία πρώτη περιέγραψε τις κοινωνικές-πολιτισμικές προϋποθέσεις αυτής της εγκληματικής συμπεριφοράς. Γεγονός διόλου περίεργο, αν αναλογιστεί κανείς ότι, στην ανδροκρατική κοινωνία του Μεξικού, η γυναικοκτονία είναι ένα φαινόμενο καθημερινό, που έχει τρομακτικές διαστάσεις.

Πάντως, ο νεολογισμός «γυναικοκτονία» (αγγλιστί femicide) είναι ένας επιστημονικός όρος που έγινε ευρέως γνωστός και υιοθετήθηκε από την εγκληματολογία μετά το 1992, χάρη στο πολύ επιτυχημένο βιβλίο με τίτλο «Femicide: the politics of woman killing», μια συλλογή δοκιμίων που επιμελήθηκαν από κοινού η ακαδημαϊκός Τζιλ Ράντφορντ (Jill Radford) και η εγκληματολόγος Νταϊάνα Ράσελ (Diana E. H. Russell).

Σε αυτό το βιβλίο η γυναικοκτονία ορίζεται ρητά ως ένα νέο εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό φαινόμενο που αφορά ακραίες εκδηλώσεις βίας από μέρους ενός άνδρα σε βάρος μιας γυναίκας, η οποία υποτίθεται ότι παραβίασε τον κοινωνικά προκαθορισμένο ρόλο της ως… γυναίκας!

Ας σημειωθεί ότι ο όρος δεν περιγράφει μόνο τις περιπτώσεις δολοφονίας της νόμιμης συζύγου από τον άνδρα της, αλλά και τη δολοφονία κάθε γυναίκας η οποία, στο πλαίσιο μιας διαπροσωπικής σχέσης, «αθέτησε» τον ρόλο της ως γυναίκας. Εκτός λοιπόν από τη σύζυγο, η πράξη της γυναικοκτονίας μπορεί κάλλιστα να αφορά κάθε γυναίκα με την οποία έχει στενή σχέση ο θύτης: την ερωτική σύντροφο, μια πόρνη, αλλά και την κόρη ή, σπανιότερα, τη μητέρα!

Ομως τι ακριβώς έκαναν –ή μάλλον δεν έκαναν– αυτές οι γυναίκες που να αξίζει την ποινή του θανάτου; Πολύ απλά παραβίασαν τον πατροπαράδοτο κανόνα της θηλυκής υποτέλειας στην ανδρική εξουσία: στα μάτια του άνδρα-θύτη το θηλυκό-θήραμά του υποτίθεται ότι έπαψε να συμπεριφέρεται σαν καλή σύζυγος, πιστή ερωμένη, υπάκουη κόρη, αφοσιωμένη μητέρα.

Σπάζοντας τον κύκλο της αγάπης-εξάρτησης

Πώς, όμως, περιγράφεται σήμερα αυτό το σκοτεινό φαινόμενο; Το κυρίαρχο σήμερα «εξηγητικό» μοντέλο είναι ο περίφημος «Tροχός της εξουσίας και του ελέγχου» (Power and control wheel). Το μοντέλο αυτό διαμορφώθηκε πρώτη φορά το 1993 από τη διακεκριμένη Αμερικανίδα κοινωνιολόγο και ακτιβίστρια Ελεν Πενς (Ellen Pence) και τον παιδαγωγό και δημοτικό σύμβουλο Μάικλ Πέιμαρ (Michael Paymar), οι οποίοι ίδρυσαν στην πόλη Ντουλούθ των ΗΠΑ το ομώνυμο πρόγραμμα για την ενδοοικογενειακή βία (Duluth Domestic Abuse Intervention Project).

Πρόκειται για την περιγραφή των διαδοχικών σταδίων που συνήθως οδηγούν ορισμένους άνδρες σε βίαια εγκλήματα εις βάρος των γυναικών. Ενας κύκλος λεκτικής, σωματικής και σεξουαλικής βίας που στις πιο ακραίες περιπτώσεις οδηγεί στη γυναικοκτονία. Οι επιμέρους διεργασίες του Τροχού εκδηλώνονται μέσα από τρεις διαδοχικές και συχνά επαναλαμβανόμενες φάσεις: το πρώτο βήμα είναι η μανιώδης προσπάθεια πλήρους ελέγχου της γυναίκας από τον άνδρα.

Τυπική αυτού του σταδίου είναι η ενοχοποίηση της γυναίκας-θύματος, η συμπεριφορά της οποίας υποτίθεται ότι προκαλεί τις παράλογες αντιδράσεις του άνδρα. Σε αυτή τη φάση, που μπορεί να διαρκεί μήνες ή χρόνια, η γυναίκα τείνει να υποχωρεί και να καταπνίγει τις δικαιολογημένες αντιδράσεις της, ελπίζοντας ότι με την υποχωρητικότητά της θα καταφέρει να αλλάξει τον βίαιο σύντροφό της. Και ίσως γι’ αυτό ούτε τον εγκαταλείπει ούτε ζητά κάποια εξωτερική βοήθεια από συγγενείς ή από τις αρμόδιες Αρχές.

Ακολουθεί η επόμενη φάση της έκρηξης: τα βίαια επεισόδια και η επιθετική συμπεριφορά γίνονται ο κανόνας και οι γυναίκες κάνουν τα πάντα για να τα αποφύγουν. Σε αυτή τη δεύτερη φάση διατηρούν ακόμη την παράλογη και εντελώς αβάσιμη ελπίδα ότι μπορούν να «σώσουν» τον άνδρα τους. Και γι’ αυτό είτε φεύγουν από το σπίτι είτε αποζητούν εξωτερική κάποια βοήθεια. Στο τέλος αυτής της δεύτερης φάσεις υπάρχουν δύο πιθανότητες: είτε αποφασίζουν να χωρίσουν οριστικά, όποτε προκαλούν τις γυναικοκτονικές αντιδράσεις, είτε υποχωρούν και επιστρέφουν στον πρόσκαιρα μεταμελημένο σύντροφό τους για να ξεκινήσουν εκ νέου έναν ακόμη κύκλο στον Τροχό των απελπισμένων και απελπιστικών ανθρώπινων σχέσεων.

Αυτό το «εξηγητικό» μοντέλο μάς προσφέρει μια πολύ αφηρημένη και αμιγώς φαινομενολογική περιγραφή της γυναικοκτονίας, η έξαρση της οποίας στις μέρες μας συνδέεται προφανώς με κοινωνικά και οικονομικά αίτια.

Πρόκειται δηλαδή για ένα βιοψυχολογικό και πολιτισμικό φαινόμενο που σε περιόδους μεγάλης οικονομικής ύφεσης και κοινωνικής κατάρρευσης ενδέχεται να προσλάβει ακόμη και διαστάσεις «επιδημίας».

Παρακολουθώντας κανείς τις ειδήσεις στον Τύπο και την τηλεόραση, διαπιστώνει καθημερινά τη μεγιστοποίηση της ενδοοικογενειακής βίας σε συνθήκες οικονομικής-κοινωνικής κρίσης που εκδηλώνεται και με τη σαφή αύξηση των περιπτώσεων κακοποίησης των πιο αδύναμων κρίκων, των γυναικών και των παιδιών.

Στην οικονομικά καταρρέουσα Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ελλάδα των μνημονίων, είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσουμε την κοινωνική απομόνωση και την υποκριτική σιωπή που έχει επιβληθεί σε αυτήν τη διττή κακοποίηση των γυναικών.

Το ψυχολογικό προφίλ του μισογύνη δολοφόνου

Κάθε προσπάθεια ορθολογικής εξήγησης της ανδρικής –και εν γένει της ανθρώπινης– επιθετικότητας ενέχει τον κίνδυνο να λειτουργήσει τελικά νομιμοποιητικά: εκλογικεύοντας και δικαιολογώντας «επιστημονικά» τις πιο ακραίες και αντικοινωνικές πράξεις βίας.

Δεδομένου ότι οι εκδηλώσεις της ανδρικής βίας είναι ποικιλόμορφες και ιδιαίτερα εξατομικευμένες, είναι μάλλον παραπλανητικό το να επιχειρήσει κανείς να χαράξει ένα πάγιο και ενιαίο ψυχολογικό προφίλ των γυναικοκτόνων.

Υπάρχουν, εντούτοις, ορισμένα λίγο-πολύ κοινά και επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις (αλλά όχι πάντα!) οι υπερβολικά βίαιοι άνδρες προέρχονται από οικογένειες όπου ο πατέρας ασκούσε συστηματικά βία στη μητέρα και στα παιδιά. Μεγαλώνοντας κάποιος σε ένα τόσο «μολυσματικό» περιβάλλον, έχει την τάση να αναπαράγει αυτόματα τη βία που έχει δεχτεί από την πιο τρυφερή ηλικία.

Ωστόσο, οι βίαιες παιδικές εμπειρίες δεν επαρκούν ως εξήγηση. Βασική προϋπόθεση για την εκδήλωση της ανδρικής βίας είναι η εσωτερίκευση και η άκριτη αποδοχή των παραδοσιακών σεξιστικών διακρίσεων, σύμφωνα με τις οποίες στις οικογένειες πρέπει να υπάρχει ένας απόλυτος μονάρχης, που πρέπει προφανώς να είναι ο άνδρας.

Επίσης, σύμφωνα με διάφορες στατιστικές έρευνες, οι άνδρες που προχωρούν στην «απονενοημένη» πράξη της γυναικοκτονίας είναι συνήθως κοινωνικά υποβαθμισμένοι ή ψυχοσωματικά ελλειμματικοί. Πρόκειται για άτομα που συχνά αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά ή εργασιακά προβλήματα (π.χ. άνεργοι για μεγάλο χρονικό διάστημα).

Από ψυχολογική άποψη, τα άτομα αυτά είναι συνήθως υπερβολικά εγωπαθή και ναρκισσιστικά, επιδεικνύουν ελάχιστη ενσυναίσθηση ή διάθεση ενασχόλησης ακόμη και με τα πιο αγαπημένα τους πρόσωπα. Έχουν την τάση να δημιουργούν εσωστρεφείς οικογενειακούς πυρήνες που αποκλείουν με τρόμο τις εξωτερικές επιρροές από άλλους ανθρώπους.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Το σεξουαλικό προσωπείο του θανάτου

india1

της Πέπης Ρηγοπούλου

Ένα σώμα κρεμασμένο από ένα δέντρο. Το σώμα μιας γυναίκας που κρεμάστηκε αφού πρώτα βιάστηκε, που βασανίστηκε με τρόπους που δεν χωράει ο νους και τελικά δολοφονήθηκε. Ενα σκουπίδι. Ενα από τα τόσα σώματα που έχουν σωριάσει στα σκουπίδια οι βιασμοί των γυναικών. Στην Ινδία, τη χώρα τού Κάμα Σούτρα που διδάσκει τον έρωτα σαν τελετουργία, του Κατζουράχο με τα γλυπτά που δοξάζουν τον έρωτα θεών και ανθρώπων, τη χώρα όπου τραγούδησε την αγάπη ο Ταγκόρ και όπου ο Γκάντι έκανε βίωμα και πράξη την «αχίμσα», τη μη βία.

Μιλώ για τη χώρα αυτήν όπου έχω ζήσει και που έχω αγαπήσει. Και δεν καταλαβαίνω, δεν θέλω να καταλάβω την αγριότητα αυτή που έχει ενσκήψει σαν επιδημία. Το γυναικείο σώμα έρμαιο στη σεξουαλική βία. Από ανθρώπους του δρόμου και από ανθρώπους των γραφείων που θα έπρεπε να ελέγχουν τη βία των δρόμων. Με την ένστολη βία και την υποκρισία των γραφείων να είναι φοβερότερη κι από τη βία των δρόμων, γιατί προσθέτει τον κυνισμό στη φονική κτηνωδία.

Το γυναικείο σώμα στόχος περίπου καθημερινός. Σε πόλεις και χωριά. Η αγωνία αυτής της γυναίκας, αυτών των γυναικών λίγο πριν, λίγο μετά την εξουθένωση από τη βία σε ό,τι το πιο μύχιο, το πιο ιερό για το σώμα. Τη σεξουαλικότητά του, την επιθυμία του, τη ζωή του. Το φαινόμενο έχει φτάσει σε ακραία όρια στην Ινδία, είναι όμως παγκόσμιο, έστω και αν ευτυχώς δεν φτάνει συνήθως στην αφαίρεση της ζωής. Ποια γυναίκα στον κόσμο δεν έχει νιώσει ταπείνωση όταν ένας άντρας χρησιμοποιεί τη μυϊκή του δύναμη ή ακόμα πιο πολύ τη θέση εξουσίας που έχει για να την υποτάξει;

Το φαινόμενο ευτυχώς δεν έχει πάρει στη χώρα μας τη μορφή επιδημίας που γνωρίζει στην Ινδία. Δεν είναι όμως διόλου απόν. Στον νου μου έρχεται για παράδειγμα ο ομαδικός βιασμός μιας ξένης γυναίκας από «λεβέντες» που οι γυναίκες τους έσπευσαν να τους υπερασπίσουν στο δικαστήριο. Αλλά και σε πιο «σοφτ» εκδοχή, τον χυδαίο τρόπο με τον οποίο φέρονταν στις γυναίκες κάποιοι άντρες συνάδελφοί μου σε διάφορες δουλειές. Την οίηση λόγω της θέσης εξουσίας που ένιωθαν πως είχαν, άντρες συχνά πανάσχημοι, ανέραστοι, αξιολύπητοι, που έφταναν να εξευτελίζουν νέα και όμορφα πλάσματα.

Στην Ινδία, στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα, στο Αιγαίο όπως και στη Σικελία, καθώς και στις χώρες όπου κυριαρχεί το Ισλάμ, ζούμε το ενδημικό φαινόμενο διαφορετικών αλλά συμπληρωματικών αντιλήψεων και συμπεριφορών, οι οποίες με χίλιες μορφές, που περιλαμβάνουν αποτρόπαιες πράξεις και εφιαλτικές απαγορεύσεις και τιμωρίες, δεν είναι παρά το σεξουαλικό προσωπείο του θανάτου. Απαγχονισμένα, βιασμένα, λιθοβολημένα, εξευτελισμένα κορμιά γυναικών. Κρεμασμένοι καρποί της βαρβαρότητας, αποτρόπαια τάματα στον θεό της κτηνωδίας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Συζυγοκτονία με συμβόλαιο

της Σίσσυς Βωβού

Και πάλι μεγαλουργεί το Τζετ Σετ σε πρωτοποριακές μεθόδους βίας κατά των γυναικών. Την ώρα που δικάζεται ο Πιστόριους στη Νότιο Αφρική κατηγορούμενος για φόνο της συντρόφου του, ένας διάσημος καλλιτέχνης, ο ελληνικής καταγωγής Τιμ Λαμπέσης, κατηγορείται ότι σύναψε συμβόλαιο για τον φόνο της εν διαστάσει συζύγου του Μέγκαν. Παραδέχθηκε μπροστά στην κατηγορούσα αρχή του Σαν Ντιέγκο Νορθ Κάουντυ ότι είναι ένοχος, σε αντίθεση με τη δήλωσή του τον περασμένο Μάιο, όταν είχε συλληφθεί. Συνελήφθη τότε γιατί είχε πληρώσει κάποιον που θεωρούσε ότι θα εκτελέσει το συμβόλαιο, στον οποίο είχε δώσει 750 ευρώ και τον κωδικό συναγερμού από το σπίτι της γυναίκας του. Ο κάποιος αυτός αποδείχθηκε ότι ήταν ντετέκτιβ της αστυνομίας, η οποία και τον συνέλαβε. Αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 1,5 εκατομμυρίου ευρώ και θα δικαστεί τον Απρίλιο, με ποινή που μπορεί να φθάσει τα 9 χρόνια φυλάκιση.

Με τη Μέγκαν είχαν τρία τεκνοθετημένα παιδιά από την Αιθιοπία, ήταν παντρεμένοι από το 2005 και χώρισαν το 2012, όταν εκείνος της έστειλε μέιλ δηλώνοντάς της ότι δεν την αγαπά πια και θέλει να χωρίσουν. Ακολούθησε αίτημα της γυναίκας για διατροφή και άλλες αποζημιώσεις από την τεράστια περιουσία του, ενώ αρνείτο να του επιτρέψει να βλέπει τα παιδιά. Αυτά οδήγησαν τον Λαμπέση να ψάξει για την «τελική λύση», που ευτυχώς δεν κατάφερε να ολοκληρώσει.

Μια συζυγοκτονία που δεν έγινε, η Μέγκαν είναι ζωντανή, αν και σε άθλια ψυχολογική κατάσταση, λόγω όλων των προβλημάτων που της προκάλεσε αυτός ο χωρισμός.

Ο Λαμπέσης είναι διάσημος τραγουδιστής του Heavy Metal συγκροτήματος As I lay Dying, δηλώνει χριστιανός και έχει συζητήσεις για την πνευματικότητα με συνεργάτες από το συγκρότημά του και άλλα συγκροτήματα. Η περιουσία του είναι τεράστια από τους δίσκους που βγάζει, ενώ ένας ακόμα δίσκος του θα βγει τον Απρίλιο σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες, που δηλώνουν ότι «άλλο η μουσική, άλλο το άλλο» και δεν έχουν αποφασίσει να διακόψουν τη συνεργασία αυτή.

Σε δημοσιεύματα αναφέρεται η μεγάλη ταραχή που επικρατεί στα πλήθη των οπαδών του, που δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν ότι αυτός ο καλός άνθρωπος, που τεκνοθετούσε παιδιά από την Αιθιοπία και προσπαθούσε να κάνει το καλό σε αυτό τον κόσμο, θα προκαλούσε έναν πληρωμένο φόνο.

Κάποιοι άλλοι λένε ας τα ξεχάσουμε, αφού ο φόνος δεν έγινε, δεν χρειάζεται να δοθεί συνέχεια και να τερματιστεί η καριέρα του καλλιτέχνη. Αφού όμως οι κατηγορίες είναι τόσο τεκμηριωμένες και ο ίδιος παραδέχθηκε την ενοχή του, δεν υπάρχει πιθανότητα εξωδικαστικού συμβιβασμού ή χρηματισμού και εξαγοράς του παρ’ ολίγον θύματος. Βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις…

 

Share

Στέλλα Ακουμινάκη: 16χρονη νεκρή

της Σίσσυς Βωβού

Παραμονή του Πάσχα 2011, ξημερώματα, και η νεαρή Στέλλα μεταφέρεται στο νοσοκομείο Ρεθύμνου σε κατάσταση μέθης, όπου μετά από αρκετές ώρες κατέληξε. Χρειάστηκαν τρία χρόνια για να παραπεμφθούν στη Δικαιοσύνη οι δύο «φίλοι» της που την μετέφεραν, ο ένας 17 και ο άλλος 23 τότε, μετά από συλλογή στοιχείων από βιντεοκάμερες κ.λπ., από μεριάς της αστυνομίας. Αναγκάστηκαν να τροποποιήσουν τις αρχικές καταθέσεις τους, λόγω των στοιχείων που βρέθηκαν. Οι τρεις διασκέδαζαν σε νυχτερινά κέντρα της πόλης, και αργότερα, με την αποκάλυψη ότι είχαν ένα μπουκάλι ουίσκι στο αυτοκίνητο, την παρέσυραν στο ερημικό μέρος.

Οι δύο άνδρες κατηγορούνται για ασελγείς πράξεις (βιασμό) ενώ ο πατέρας της Στέλλας λέει ότι την οδήγησαν σε ερημική τοποθεσία με σκοπό να την βιάσουν και λόγω της κατάστασης στην οποία είχε στο μεταξύ περιέλθει δεν ολοκλήρωσαν το στόχο τους, αλλά έκαναν ασελγείς πράξεις.

Όπως ανακοίνωσε η ίδια η αστυνομία, οι δύο δράστες αναφέρθηκαν με λεπτομέρειες στο περιστατικό, παραδεχόμενοι τις πράξεις τους. Ύστερα από τα παραπάνω, σχηματίστηκε δικογραφία σε βάρος τους για βιασμό (εξαναγκασμό σε ασελγείς πράξεις) και έκθεση, που προκάλεσε το θάνατο της ανήλικης.

Μαζί παραπέμπονται και οι δύο ειδικευόμενοι γιατροί που την παρέλαβαν, με την κατηγορία ότι παρέλειψαν τις απαραίτητες ενέργειες που θα μπορούσαν να σώσουν τη ζωή της.

Οι κατηγορούμενοι πλέον, μετά από τόσα χρόνια, παραμένουν ελεύθεροι, αφού έχει περάσει το αυτόφωρο.

Οργή προκαλεί ότι ένας ακόμα θάνατος γυναίκας, στην προκειμένη περίπτωση ανήλικης, που συνδέεται με βιασμό, αντιμετωπίστηκε με τόση καθυστέρηση από τις αρχές. Το πάγιο αίτημα του φεμινιστικού κινήματος είναι η έγκαιρη διερεύνηση τέτοιων κακουργηματικών πράξεων και τιμωρία των δραστών.

 

 

Share

Αφύσικος και ξαφνικός θάνατος ινδής VIP

της Σίσσυς Βωβού

Νεκρή σε κρεβάτι 5άστερου ξενοδοχείου στο Νέο Δελχί βρέθηκε το περασμένο Σάββατο η Sunanda Pushkar, σύζυγος του Ινδού υπουργού Ανθρωπίνων Πόρων Shashi Tharoor.

Η Σουνάντα ήταν 52 ετών και παντρεμένη με τον υπουργό από το 2010 σε τρίτο γάμο και για τους δύο τους. Οι εφημερίδες άρχισαν έντονα υπονοούμενα για τις αιτίες θανάτου της Σουνάντα, ενώ ο χήρος εμφανίζεται απαρηγόρητος για το κακό που τον βρήκε. Σε επίσημο ανακοινωθέν των αρχών αναφέρεται ότι «Υπάρχει μια προκαταρκτική έκθεση, αλλά μπορούμε να πούμε ότι είναι μια περίπτωση αφύσικου αιφνίδιου θανάτου. Υπήρχαν κάποια τραύματα στο σώμα της, αλλά δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε λεπτομέρειες προς το παρόν». Φυσικά, οι ιατροδικαστικές αρχές πήραν δείγματα από το σώμα της και τα σπλάχνα της για εξέταση, και στη συνέχεια έγινε η αποτέφρωση.

Λίγες ημέρες πριν, η Σουνάντα είχε σπάσει τους κώδικες του Τουίτερ του συζύγου της, και είχε βρει ερωτικές ανταποκρίσεις με πακιστανή δημοσιογράφο, αυτά τα στοιχεία τα δημοσιοποίησε και υπήρχε ένα σκάνδαλο σε εξέλιξη. Δύο ημέρες πριν, εμφανίσθηκαν από κοινού στο Τουίτερ να διαβεβαιώνουν ότι ο γάμος τους εξακολουθεί να είναι ευτυχισμένος.

Όσο για τα τραύματα στο σώμα και τον αιφνίδιο θάνατο, αυτά συμβαίνουν συχνά στα ζευγάρια, ιδιαίτερα υψηλού κύρους, για τις υποθέσεις των οποίων σπάνια οι αρχές ανακαλύπτουν κάτι μεμπτό.

Εξάλλου, στην προκειμένη περίπτωση, το να είναι κάποιος υπουργός μιας χώρας με 1.250.000.000 κατοίκους, δηλαδή πάνω από ένα δισεκατομμύριο για να το εντυπώσουμε, είναι τεράστια εξουσία και δύναμη. Ποιος δημοσιογράφος, ποιος ιατροδικαστής, ποιος εισαγγελέας θα ψάξει βαθιά όταν έχει μπροστά του έναν τόσο ισχυρό άνδρα;

Ακόμα και ποιες φεμινιστικές οργανώσεις, όταν έχουν να ασχοληθούν με την καθημερινή ακραία συχνά βία κατά των γυναικών;

Οψόμεθα.

 

 

 

 

 

 

Share

Δολοφονία 43χρονης στην Πάτρα

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Στην Ασφάλεια Πατρών κρατείται ο 33χρονος υπήκοος Αλβανίας, ο οποίος παραδόθηκε στην Αστυνομία, ομολογώντας τον φόνο 43χρονης, μητέρας ενός ανήλικου παιδιού.

Σύμφωνα με την Αστυνομία, ο δράστης μετέβη την Παρασκευή το πρωί στο σπίτι της 43χρονης, στην περιοχή Μποζαΐτικα της Πάτρας και έπειτα από φιλονικία, την μαχαίρωσε τουλάχιστον τρεις φορές στην πλάτη και τον λαιμό. Στη συνέχεια, πήγε στην υποδιεύθυνση Ασφαλείας Πατρών όπου ομολόγησε την πράξη του και παρέδωσε το μαχαίρι που χρησιμοποίησε.

Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα, ο 33χρονος απασχολείτο εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα σε διάφορες εργασίες του σπιτιού και της επιχείρησης της οικογένειας.

Η Αστυνομία συνεχίζει τις έρευνες για την υπόθεση, ενώ ο 33χρονος θα οδηγηθεί στον ανακριτή με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας τη Δευτέρα το πρωί.

 

Share

Ενημέρωση από τη δίκη του βιαστή της Ζωής Δακακλίδου

της  Όλγας Ζιώρη

Το πρωί της Δευτέρας 18 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Καβάλας η δίκη για τον βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου τον περασμένο Δεκέμβρη.

Η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά ηλεκτρισμένη καθώς οι συγγενείς και φίλοι της Ζωής είχαν καταφτάσει προκειμένου να είναι παρόντες σε μία δίκη που την περίμεναν καιρό.

Ο κατηγορούμενος εμφανίστηκε στο δικαστήριο με χειροπέδες και συνοδευόμενος από αστυνομικούς. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να κοιτάξω το πρόσωπου του κατηγορούμενου. Παρατηρούσα από μακριά το πρόσωπό του προσπαθώντας να εντοπίσω κάτι. Ίσως το φόβο; Τη μεταμέλεια; ..

Όταν διαβάστηκε το κατηγορητήριο, ο κατηγορούμενος ρωτήθηκε αν αποδέχεται την κατηγορία. Δήλωσε ένοχος και ζήτησε συγνώμη από την οικογένεια της Ζωής. Ο συνήγορος του κατηγορούμενου, φανερά σε δύσκολη θέση, ζήτησε από το δικαστήριο να πραγματοποιηθεί ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη- ισχυρισμό που το δικαστήριο απέρριψε, καθώς όπως δήλωσε ο Εισαγγελέας δεν προέκυψαν στοιχεία που να οδηγούν στο συμπέρασμα ότι ο κατηγορούμενος δεν είχε σώας τας φρένας.

Πρώτος μάρτυρας ο εμφανώς ταλαιπωρημένος πατέρας της Ζωής, ενώ ακολούθησε ο αδερφός και η αδερφή της Ζωής, η φίλη της Ζωής που βρισκόταν μαζί της το επίμαχο βράδυ, ένας γείτονας και ο πυροσβέστης και ο αστυνομικός που μετέβησαν στον τόπο του εγκλήματος. Οι μαρτυρίες προκάλεσαν έντονη αναστάτωση στο ακροατήριο. Όπως κατέθεσε ο αστυνομικός, ο κατηγορούμενος είχε συλληφθεί μόλις πριν 3-4 μήνες από το περιστατικό για απόπειρα βιασμού σε κεντρικό σημείο της πόλης.

Ακολούθησε η ανάγνωση των εγγράφων του φακέλου, όπως η ιατροδικαστική έκθεση στην οποία περιγραφόταν με λετομέρειες το έγκλημα και η κατάσταση του θύματος. Μόνο ανατριχίλα μπορούσε να προκαλέσει η περιγραφή, αφού ο βιασμός και η κακοποίηση διαπράχθηκαν με ιδιαίτερη σκληρότητα.

Κατά τη διάρκεια της δίκης όλων τα βλέμματα έπεφταν στον κατηγορούμενο το πρόσωπο του οποίου δεν πρόδιδε κάποιο συναίσθημα.

Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν, κατά τη γνώμη μου, η απολογία του κατηγορουμένου. Εξιστορούσε τα περιστατικά χωρίς ίχνος συναισθήματος στην φωνή του. Ακόμα και όταν του ζητήθηκε από την πρόεδρο του δικαστηρίου να περιγράψει με λεπτομέρειες το βιασμό και τον εμπρησμό της Ζωής, διηγούνταν τα περιστατικά με έναν ουδέτερο τόνο στη φωνή. Ο κατηγορούμενος υποστήριξε μεταξύ των άλλων ότι είχε πιει πολύ και δεν θυμόταν τι έκανε, όμως όπως εύστοχα σχολίασε η πρόεδρος του δικαστηρίου: «αν όλα αυτά τα κάνατε ενώ ήσασταν μεθυσμένος σκεφτείτε τι θα κάνατε αν ήσασταν νηφάλιος!». Ο κατηγορούμενος είπε χαρακτηριστικά: «της έβαλα φωτιά για να σβήσω τα αποδεικτικά στοιχεία». Όταν ερωτήθηκε γιατί βρέθηκε το κινητό της Ζωής στο πατάρι του σπιτιού του, δήλωσε ότι «ήταν καλό κινητό, καλή μάρκα, ήθελα να το χρησιμοποιήσω». Έπειτα τον βιασμό και τον εμπρησμό του θύματος, ο κατηγορούμενος επέστρεψε σπίτι του και την επόμενη ημέρα πέρασε από τον τόπο του εγκλήματος και έπειτα άνοιξε το μανάβικο το οποίο διατηρούσε.

Ένιωσα μέσα μου τόσο θυμό και πιο πολύ θλίψη για την οικογένεια της Ζωής που έπρεπε να είναι παρόντες και να ακούνε ξανά και ξανά λεπτομέρειες του αποτρόπαιου αυτού εγκλήματος.

Η αγόρευση της συνηγόρου της οικογένειας ήταν ιδιαίτερα συγκινητική καθώς ζήτησε από την Έδρα να υπερασπιστεί τη Ζωή και να καταδικάσει τον κατηγορούμενο προκειμένου να μην κινδυνεύσει και άλλη γυναίκα ποτέ ξανά.

Ο Εισαγγελέας με τη σειρά του ευχαρίστησε την οικογένεια της Ζωής για την αξιοπρέπεια με την οποία παραστάθηκαν κατά τη διάρκεια της δίκης.

Το δικαστήριο καταδίκασε τον κατηγορούμενο σε ισόβια κάθειρξη για την ανθρωποκτονία και 25 χρόνια για τον βιασμό και τον εμπρησμό της άτυχης κοπέλας.

 

Διαβάστε ακόμα

Δίκη για το φόνο της Ζωής Δαλακλίδου

Μια ημέρα, δύο φόνοι γυναικών…

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

 

Share

Δίκη για το φόνο της Ζωής Δαλακλίδου

 

Η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης, έβγαλε μια σύντομη ανακοίνωση για τη δίκη αυτή:

Το πρωί της Δευτέρας 18 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Καβάλας η δίκη για τον βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου τον περασμένο Δεκέμβρη.

Η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης, καταγγέλλοντας κάθε τέτοιο περιστατικό (και σε συνέχεια της πορείας και εκδήλωσης ενάντια στη βία κατά των γυναικών που είχε διοργανώσει τον περασμένο Μάρτη με αφορμή τον βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής), παρευρέθηκε στο χώρο του δικαστηρίου σε ειρηνική διαμαρτυρία (με πανό), για να καταγγείλει την κυρίαρχη αντίληψη που θέλει τα εγκλήματα κατά των γυναικών μεμονωμένα περιστατικά και συνέπειες της οικονομικής κρίσης, με δράστες «διεστραμμένα» ή «ψυχικά ασταθή» άτομα.

Θέση μας είναι ότι η έμφυλη βία είναι απόρροια ενός πατριαρχικού και σεξιστικού συστήματος που διαποτίζει ολόκληρη την κοινωνία.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΘΥΜΑΤΑ

Η δικηγόρος Όλγα Ζιώρη, που βρέθηκε στην Καβάλα και παρακολούθησε τη δίκη, μας έστειλε μια δική της συνοπτική μαρτυρία:

“Σήμερα παρακολούθησα από την αρχή μέχρι το τέλος την δίκη και καταδίκη του δράκου της Ξάνθης που κατηγορείτο για την άγρια δολοφονία της 34χρονης Ζωής Δαλακλίδου τα περασμένα Χριστούγεννα.

Το δικαστήριο αποφάσισε ως ποινή την ισόβια κάθειρξη για την ανθρωποκτονία και 25 χρόνια για τον βιασμό και τον εμπρησμό της άτυχης κοπέλας.

Η ατμόσφαιρα στο δικαστήριο βαριά,οι μαρτυρίες της οικογένειας της Ζωής ανατριχιαστικιές. Η πιο συγκλονιστική στιγμή όμως ήταν η απολογία του κατηγορουμένου ο οποίος περιέγραφε βήμα προς βήμα τις κινήσεις του…Είχαμε ανατριχιάσει όλοι από το ειδεχθές έγκλημα και από τον δράστη ο οποίος ακόμα και κατά την απολογία του δεν έδειξε ίχνος μεταμέλειας και περιέγραφε τις κινήσεις του με ένα ουδέτερο τόνο στη φωνή. Ακόμα έχω ένα έντονο σφίξιμο ακόμα και μετά το άκουσμα της ποινής καθώς αυτό δεν θα φέρει τη Ζωή πίσω.”

 

 

 

Share

Το αίμα κυλάει, εξήγηση ζητάει

της Σίσσυς Βωβού

Θα μπορούσε να είναι κινηματογραφική ταινία σπλάτερ. Δεν ήταν όμως.

Ξαναζήσαμε στις 10 Οκτωβρίου, στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο Καλαμάτας το δράμα της Βαλμπόνας Ρ., της γυναίκας που δέχθηκε τον Απρίλιο του 2009 την πιο ειδεχθή δολοφονική επίθεση απ’ ότι κάθε άλλη γυναίκα που επέζησε, από τον εν διαστάσει και για 16 χρόνια σύζυγό της.

Πρωτίστως, βέβαια, το ξαναέζησε η ίδια, και το αντιμετώπισε και πάλι, για δεύτερη φορά μετά το πρωτόδικο δικαστήριο, με μια στωικότητα που δεν μπορεί να προέρχεται μόνο από τον χαρακτήρα της, αλλά κυρίως από το γεγονός ότι «τα έχει δει όλα». Ήταν τότε 29 χρονών.

Εντός παρένθεσης, κάθε δικαστήριο είναι σαν την ρωμαϊκή αρένα. Είναι δημόσιο, πρέπει να εκτεθούν όλα, πρέπει οι άνθρωποι να ξαναζήσουν όσα έγιναν, να τα μάθει το δικαστήριο και όσοι ενδιαφέρονται, μεταξύ αυτών τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, μαζί και το Φύλο Συκής, πρέπει να μην μείνει τίποτα στο σκοτάδι, για να μπορέσει ένα δικαστήριο να κρίνει μια κακουργηματική, στην προκειμένη περίπτωση, πράξη. Αυτό είναι, πράγματι, πολύ σκληρό. «Μυστικά και ψέματα» υπάρχουν και σ’ αυτή τη δίκη όπως και σε κάθε ανθρώπινη κατάσταση. Εμείς διαπραγματευόμαστε όσα έγιναν γνωστά δημοσίως. Κλείνει η παρένθεση.

Όπως αναμενόταν, «ζωντάνεψαν» όλα όσα είχαν γίνει εκείνο το πρωί στην Καλαμάτα. Εκείνος είχε αγοράσει την προηγούμενη μέρα ένα αλυσοπρίονο με 275 ευρώ, από γειτονική πόλη, ένα σχοινί 10 μέτρων και ένα μεγάλο μαχαίρι.

Είχε φύγει από τη Βέροια απ’ όπου ζούσε, είχε πάρει τα δύο παιδιά, 9 και 12 τότε, τα οποία ζούσαν στην Αλβανία με τους παππούδες και τις γιαγιάδες και είχε μεταβεί στην Καλαμάτα για να πείσει την Βαλμπόνα να μην εγκαταλείψει τον υποτιθέμενο έγγαμο βίο. Στις δέκα ημέρες που έμεινε στην Καλαμάτα, δεν κατάφερε το στόχο του, γι’ αυτό κι εκείνο το πρωί, έχοντας προετοιμαστεί κατάλληλα και αφού είχε πει στα παιδιά να παίξουν έξω, της ζήτησε να βάλει τα ρούχα του στο πλυντήριο αφού θα έφευγε. Την ακολούθησε στο μπάνιο, την καθήλωσε και την μαχαίρωσε στο λαιμό, εκείνη άρχισε να μαζεύει τα αίματα για να μην μπουν τα παιδιά και τα δουν, εκείνος την έσπρωξε μέσα στη μπανιέρα, πήρε το αλυσοπρίονο και απέκοψε τελετουργικά τα τέσσερα μέλη της. Το αίμα είχε φθάσει μέχρι το ταβάνι. Κλείδωσε την πόρτα και έφυγε. Η κρεουργημένη κατάφερε, πώς δεν ξέρει, να βγει από το μπάνιο, να πάει στην τραπεζαρία, να τραβήξει με τα δόντια της το τραπεζομάντιλο για να πέσει κάτω το κινητό, να πατήσει με τη μύτη (ή το σαγόνι) το κουμπί και να ειδοποιήσει τον καλό της.

Η κινητοποίησή του ήταν άμεση, ειδοποίησε το ΕΚΑΒ και την αστυνομία, η οποία στο δρόμο της συνάντησε τον φονιά να φεύγει με τα δύο παιδιά στο αυτοκίνητο και το ματωμένο αλυσοπρίονο μέσα. Εκείνος φοβήθηκε ότι τον έψαχναν, σταμάτησε, βγήκε και είπε στην αστυνομία «σκότωσα τη γυναίκα μου». Τον πήραν μαζί τους. Έφθασαν στο σπίτι, χτύπησαν, άκουσαν μια φωνή «σπάστε την πόρτα». Την έσπασαν, κατέβασαν τη γυναίκα από το ασανσέρ με τη συνδρομή του φονιά, την έβαλαν στο ΕΚΑΒ που είχε στο μεταξύ καταφθάσει, την μετέφεραν στο νοσοκομείο Καλαμάτας όπου της σταμάτησαν την ακατάσχετη αιμορραγία, ενώ σύντομα την επιβίβασαν σε ελικόπτερο που την μετέφερε στο ΚΑΤ στην Αθήνα. Οι χειρουργοί κατάφεραν να της σώσουν τη ζωή, να της επανασυνδέσουν τα μέλη τα οποία πλέον λειτουργούν, πάντα με κάποιες αναπηρίες.

Ένα ζευγάρι μεταναστών από την Αλβανία. Για χρόνια δούλευαν στις αγροτικές εργασίες στη Βέροια. Η βία εναντίον της γυναίκας ήταν συχνή από την αρχή και πολλές φορές ανυπόφορη. Όταν το 2006 η Βαλμπόνα είπε ότι δεν αντέχει πλέον τις δουλειές αυτές, εκείνος της βρήκε δουλειά σε μπαράκι να δουλεύει κονσομασιόν. Τα λεφτά ήταν καλά. Έψαχνε συνέχεια για άλλες πόλεις, για καλύτερες αμοιβές. Την καθοδηγούσε και την ωθούσε στις διάφορες δουλειές, μέσα από «γραφεία» εύρεσης εργασίας. Εκείνη έβγαζε 150-200 ευρώ την ημέρα, τα έβαζε σε κοινούς λογαριασμούς. Εκείνος σταμάτησε να δουλεύει, γλένταγε τη ζωή του με άλλες γυναίκες, τα παιδιά στην Αλβανία. Τρία χρόνια κράτησε αυτή η νέα κατάσταση, ώσπου κάποια μέρα η Βαλμπόνα του ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει να δουλεύει γιατί έχει γνωρίσει κάποιον. Η αντίδρασή του βάρβαρη, την κλείδωσε στο σπίτι του για 3 ημέρες, την κακοποίησε «δεόντως» και μετά την άφησε να φύγει.

Στη συνέχεια εκείνος μετέβη στην Καλαμάτα με τα παιδιά, αφού πρώτα είχε φροντίσει να αδειάσει τους λογαριασμούς από τα χρήματα. Εκείνη αρχικά εξαφανίστηκε από το ίδιο της το σπίτι, αλλά δυστυχώς επέστρεψε μετά από λίγες μέρες. Της είπε ότι θα πιάσει δουλειά και θα ζουν μαζί με τα παιδιά τους. Γνώρισε τον νέο σύντροφο της Βαλμπόνας, ο οποίος μάλιστα και για χάρη των παιδιών, του βρήκε δουλειά στην οποία ο φονιάς έμεινε μισή μέρα.

Ήταν ήρεμος αυτές τις 10 μέρες. Απίστευτα και ανησυχητικά ήρεμος. Αφού ματαιώθηκε και το τελευταίο σχέδιό του, να πάρουν δάνειο από τον σύντροφο της Βαλμπόνας και να φύγουν όλοι μαζί, προφανώς πήρε την απόφασή του. Πήγε και αγόρασε το αλυσοπρίονο και τα άλλα σύνεργα, τα οποία έκρυψε επιμελώς σε μια εσοχή απέναντι από το μπάνιο, μέσα στο οποίο διεξήχθη η αιματηρή τελετουργία.

Το έκανε από αγάπη, είπε στο δικαστήριο, δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα ζήσει μακριά από αυτήν που αγαπούσε. Ήταν φτωχός, από μεγάλη οικογένεια, δεν είχαν παπούτσια όταν ήταν μικρός, και έγινε μετανάστης για μια καλύτερη ζωή. Όμως, δεν έκανε και τίποτα. Ζητούσε να τον καταλάβει το δικαστήριο, να τον συγχωρήσει, ενώ όλα αυτά τα χρόνια τηλεφωνούσε στα παιδιά δηλητηριάζοντάς τα με το επιχείρημα ότι η μάνα τους τον έβαλε φυλακή και θα πρέπει να τον συγχωρήσει, αλλιώς να μην της μιλάνε. Μέχρι και στο δικαστήριο είχε φέρει το μεγάλο παιδί, για να επηρεάσει την γυναίκα να «τον συγχωρήσει» -το δικαστήριο δεν δέχτηκε την παρουσία του παιδιού στην αίθουσα, ενώ η Πρόεδρος τον ρώτησε: Νομίζετε ότι κάνει καλό στο παιδί να γνωρίζει τι έκανε ο πατέρας του; Θα σας κάνει αυτό καλύτερο πατέρα στα μάτια του;. Οι πιέσεις φυσικά μεγάλες και ασφυκτικές τα πρώτα χρόνια μετά το κακούργημα, όπου τα παιδιά δεν ήθελαν να δουν ή να μιλήσουν με τη μητέρα τους για το κακό που έχει κάνει στον πατέρα τους. Και ο μόνος λόγος που η Βαλμπόνα δεν είχε πιο αποφασιστική στάση εκείνες τις δύσκολες μέρες, παρ’ ότι φοβόταν το φόνο, για τον οποίο εκείνος είχε απειλήσει πολλές φορές και για πολύ μικρότερες «αφορμές» από την απόφασή της να χωρίσουν, ήταν ότι προσπαθούσε να μειώσει την ένταση, για το καλό της σχέσης της με τα παιδιά.

Θετική η στάση δύο γυναικών εφετών και της εισαγγελέως απέναντι στην αυτονομία της γυναίκας, όταν τον ρωτούσαν «γιατί δεν σεβόταν την απόφασή της να χωρίσει και δεν σκέφτηκε να βρουν λύση συνεργασίας για τα παιδιά», παρά ακολούθησε αυτό τον εγκληματικό δρόμο. Πώς είναι δυνατόν να ονομάζεται αγάπη μια τέτοια πράξη, γιατί αν δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς αυτήν δεν έθετε τέρμα στη δική του ζωή;

Καταλυτικές όλες οι μαρτυρίες που αποδείκνυαν την προμελέτη του φόνου, καθώς και τα στοιχεία στα οποία βασίζονταν.

Περισσότερο όμως, του συντρόφου της Βαλμπόνας, Δημήτρη, ο οποίος της έχει σταθεί με πραγματική αυτοθυσία όλα αυτά τα χρόνια. Είπε μεταξύ άλλων στο δικαστήριο ότι είδε δύο άνδρες να ψάχνουν στο ΚΑΤ να την βρουν όταν ήταν ακόμα μεταξύ ζωής και θανάτου, κατά τη γνώμη του για να την αποτελειώσουν, ζήτησε αστυνομική προστασία, την οποία και έλαβε. Ο φονιάς του τηλεφώνησε όταν βρισκόταν στο νοσοκομείο και του είπε «πάρτην τώρα, έτσι όπως την έκανα, στη χαρίζω». Σε ερώτηση της προέδρου αν είναι ακόμα μαζί απάντησε «φυσικά και είμαστε μαζί και θα είμαστε πάντα μαζί».

Μπορεί ο παρ’ ολίγον φονιάς να είναι ένας πραγματικά άξεστος και αδίστακτος άνθρωπος, όπως τον παρακολουθήσαμε και στα δύο δικαστήρια και όπως μαρτυρούν οι πράξεις του, δεν του έλειπε όμως η ψύχραιμη και λογική σκέψη, ο υπολογισμός και η επιμελής εξυπηρέτηση του συμφέροντός του, όπως το κρίνει ο ίδιος. Ακόμα επικαλέστηκε και επιχειρήματα για να μειωθεί ο καταλογισμός του, ότι έβλεπε ψυχίατρο γιατί είχε ψυχολογική διαταραχή, αλλά και ότι είχε πιει πολύ πριν την τέλεση της πράξης. Επίσης ο δικηγόρος του ζήτησε να του γίνει ψυχιατρική εξέταση.

Το ερώτημα παραμένει: ένας άξεστος και αδίστακτος άνθρωπος, που έχει όμως λογική σκέψη και είναι σε θέση να σχεδιάζει με τόση επιμέλεια, πώς μπορεί τόσο πολύ να καταστρέφει την ίδια του τη ζωή; Το επιχείρημα της αγάπης καταρρίπτεται από όλες τις ενέργειες που προαναφέρθηκαν και κυριαρχεί το στοιχείο της εκμετάλλευσης και του συμφέροντος. Προφανώς θίχτηκε το συμφέρον αυτό και η κυριαρχία του και δεν μπόρεσε να υπερβεί την ακύρωσή του. Όταν έχει σχεδιάσει με τόση επιμέλεια μια τόσο βάρβαρη πράξη, πώς δεν έχει σχεδιάσει και τη διαφυγή; Τι ήταν εκείνο που τον έκανε ήρωα του ίδιου του εαυτού του, της ίδιας του της κυριαρχίας, ώστε να αντιπαρέλθει τους κινδύνους της αυτοκαταστροφής;

Καταδικάστηκε σε 17 χρόνια κάθειρξη, όπως και πρωτοδίκως, και ισόβια απέλαση από την Ελλάδα, την οποία αμφισβήτησε λέγοντας «εγώ εδώ θέλω να ζήσω»…  (Βλ. ανακοίνωση Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας της 11-10-13)

Πρόκειται για μια «συζυγοκτονία», όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά πράγματι είναι αλλιώτικη από τις άλλες. Είναι η προμελέτη, ο σχεδιασμός, και η βαρβαρότητα. Είναι μια ακραία περίπτωση, που μπορεί να είναι, βέβαια, ο αντικατοπτρισμός των «κανονικών» συζυγοκτονιών. Ένας απλός καθημερινός άνθρωπος, ένα φτωχόπαιδο που πήγε μετανάστης για μια καλύτερη ζωή, που κατάφερε μόνος του να την καταστρέψει με την ειδεχθή πράξη του.

Η Βαλμπόνα είναι καλά. Πήγε στον Άδη και γύρισε νικήτρια, και με την αγάπη του συντρόφου της που την βοήθησε αποφασιστικά σ’ αυτή τη νίκη. Θα έχει πάντα τις αναπηρίες της, για να μην ξεχάσει ποτέ ότι έπαιξε με το θάνατο, έχασε και κέρδισε. Αυτό το παιχνίδι με την ανδρική βία και τον θάνατο, αν ήταν δυνατόν, να μην το ξεχνάει ποτέ, καμιά γυναίκα.

 

Διαβάστε ακόμα

17 χρόνια κάθειρξη για τον επίδοξο φονιά της Βαλμπόνας Ρ.

 

Share

Θύμα βίας μία στις τρεις γυναίκες παγκοσμίως

Περισσότερες από μία στις τρεις γυναίκες στον κόσμο πέφτει θύμα σωματικής ή σεξουαλικής βίας, γεγονός το οποίο αποτελεί ένα παγκόσμιο πρόβλημα υγείας με διαστάσεις επιδημίας, υπογραμμίζει σήμερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) σε έκθεσή του.

Η μεγάλη πλειονότητα των γυναικών δέχεται επίθεση ή κακοποιείται από τον σύζυγο ή τον σύντροφο και τα πιο συνηθισμένα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες έπειτα από αυτές τις επιθέσεις είναι κατάγματα οστών, μώλωπες, επιπλοκές στην εγκυμοσύνη, κατάθλιψη κι άλλα ψυχολογικά προβλήματα, σύμφωνα με την έκθεση.

«Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα για πάρα πολλές γυναίκες», δήλωσε σε συνέντευξή της στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters η Σάρλοτ Ουάτς, μία από τις συντάκτριες της έκθεσης, ειδική για την πολιτική υγείας στην Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου.

Η ίδια σημείωσε ότι συγκλονίστηκε από τις εικόνες που προβλήθηκαν αυτήν την εβδομάδα οι οποίες δείχνουν τον σύζυγο της διάσημης τηλεοπτικής σεφ και συγγραφέως Ναϊτζέλα Λόσον να την έχει πιάσει από τον λαιμό. Μετά την επίθεση αυτή ο σύζυγός της και συλλέκτης έργων τέχνης Τσαρλς Σάατσι δέχθηκε προειδοποίηση από την αστυνομία για την επίθεση στην σύζυγό του.

«Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για το τι συμβαίνει εκεί, αλλά αυτό δείχνει πράγματι ότι είναι κάτι που συμβαίνει σε όλες τις γυναίκες -δεν πρόκειται μόνον για φτωχές γυναίκες ή για γυναίκες σε μια κάποια χώρα. Αυτό είναι πράγματι ένα παγκόσμιο ζήτημα», σημείωσε η Ουάτς.

Η έκθεση, την οποία συνέταξαν η Ουάτς και η Κλαούντια Γκαρσία-Μορένο του ΠΟΥ, σε συνεργασία με την Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου και το νοτιοαφρικανικό Συμβούλιο Ιατρικής Έρευνας, δόθηκε σήμερα στην δημοσιότητα από τον ΠΟΥ στην Γενεύη.

«Σε παγκόσμια κλίμακα το 35% των γυναικών έχουν υποστεί σωματική και/ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους, ή βία από άλλους εκτός του συντρόφου τους», αναφέρεται στην έκθεση.

«Πρόκειται για συγκλονιστικά στατιστικά στοιχεία», δήλωσε επίσης η Φλάβια Μπούστρεο, υπεύθυνη του τμήματος του ΠΟΥ για τις οικογένειες, τις γυναίκες και τα παιδιά. «Είναι επίσης συγκλονιστικό να βλέπουμε ότι το φαινόμενο αυτό υπάρχει παντού στον κόσμο», πρόσθεσε.

«Η πλειονότητα από τις πράξεις αυτές είναι επιθέσεις από τον σύντροφο», υπογραμμίζεται στην έκθεση, όπου επισημαίνεται ότι σε ολόκληρο τον κόσμο περίπου το 38% των γυναικών που πέφτουν θύμα φόνου δολοφονούνται από τους συντρόφους τους και ότι το 42% των γυναικών που έχουν πέσει θύμα σωματικής ή σεξουαλικής βίας από έναν σύντροφο φέρουν ως αποτέλεσμα τραύματα.

Στην έκθεση επισημαίνεται επίσης ότι «σχεδόν το ένα τρίτο (30%) όλων των γυναικών που είχαν μια σχέση υπέστησαν σωματική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους». Το ποσοστό είναι χαμηλότερο (7%) για τις σεξουαλικές επιθέσεις από κάποιον άλλον εκτός του συντρόφου.

Η Γκαρσία-Μορένο επισήμανε τις πρόσφατες περιπτώσεις βιασμών στην Ινδία και τη Νότια Αφρική, οι οποίες έφεραν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος την μεταχείριση των γυναικών παγκοσμίως.

Ο ομαδικός βιασμός τον περσινό Δεκέμβριο μιας 23χρονης φοιτήτριας σε ένα λεωφορείο στο Νέο Δελχί προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή και άνευ προηγουμένου διαδηλώσεις με την αξίωση να υπάρξουν καλύτερα μέτρα αστυνόμευσης για την πάταξη των σεξουαλικών εγκλημάτων.

Στην έκθεση αυτή αναφέρονται επίσης οι συνέπειες για την υγεία από την βία αυτή, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο γέννησης ενός λιπόβαρου παιδιού, εμφάνισης κατάθλιψης ή πρόκλησης μιας αποβολής, όπως και τον κίνδυνο μόλυνσης από AIDS ή εξώθησης στον αλκοολισμό.

Σε αυτήν οι επιστήμονες προτείνουν επίσης προγράμματα πρόληψης που ευνοούν τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, κυρίως «την αμφισβήτηση των κοινωνικών κανόνων που υποστηρίζουν τον έλεγχο και την εξουσία που ασκούν οι άνδρες στις γυναίκες και που συναινούν ή ανέχονται την βία σε βάρος των γυναικών» και ζητούν να προστεθούν τα ζητήματα αυτά στην εκπαίδευση του ιατρικού προσωπικού.

«Πρόκειται για ένα παγκόσμιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας, με διαστάσεις επιδημίας, το οποίο αξιώνει επείγουσα δράση», καταλήγουν οι συντάκτες της έκθεσης αυτής, η οποία στηρίζεται σε στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από 81 χώρες.

Σε δήλωσή της που συνοδεύει την έκθεση αυτή, η γενική διευθύντρια της ΠΟΥ Μάργκαρετ Τσαν υπογραμμίζει και αυτή ότι η βία κατά των γυναικών έχει προκαλέσει προβλήματα υγείας με «διαστάσεις επιδημίας» και προσθέτει: «Τα συστήματα υγείας σε όλον τον κόσμο μπορούν και πρέπει να κάνουν περισσότερα για τις γυναίκες που βιώνουν τη βία».

Πηγή: tvxs

 

ΥΓ: “Επιδημία”?? Εμείς το λέμε πατριαρχία, σεξισμό, ανδροκρατία… 

 

 

Share

Προφυλακιστέος ο κατηγορούμενος για τον φόνο της 23χρονης

Παραδόθηκε στις αρχές και κρίθηκε προφυλακιστέος ο 25χρονος που καταζητείτο από τις αρχές Απριλίου για τον άγριο ξυλοδαρμό της 23χρονης Φαίης που εξέπνευσε τη Μεγάλη Δευτέρα. Ο νεαρός παρουσιάστηκε το πρωί της Τετάρτης ενώπιον του 15ου ειδικού ανακριτή συνοδεία του δικηγόρου του.

Ο 15ος τακτικός ανακριτής, είχε εκδώσει ένταλμα σύλληψης σε βάρος του για την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από πρόθεση, το οποίο εκτελέστηκε με την αυτόβουλη εμφάνισή του στην Εισαγγελία.

Ο κατηγορούμενος, ο οποίος απολογήθηκε στον ανακριτή την Τετάρτη, αρνήθηκε την κατηγορία και απέδωσε το τραγικό περιστατικό σε ατύχημα. Σύμφωνα με πληροφορίες, υποστήριξε ότι είχαν ένα ερωτικό καβγαδάκι κατά τη διάρκεια του οποίου η κοπέλα έπεσε και χτύπησε στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου. Ανέφερε ακόμη ότι ήταν ο πρώτος που βυθίστηκε σε πένθος και ότι την αγαπά.

Με την ολοκλήρωση της απολογίας του, ανακριτής και εισαγγελέας έκριναν ότι πρέπει να προφυλακιστεί.

Για το συμβάν έχει, ήδη, καταθέσει η αδελφή της 23χρονης, η οποία ήταν παρούσα στο περιστατικό, ενώ, ως μάρτυρες υπεράσπισης του κατηγορούμενου θα καταθέσουν συγγενείς του.

Υπενθυμίζεται ότι ο 25χρονος κατηγορείται και για συμμετοχή στην αιματηρή επίθεση χρυσαυγιτών εις βάρος δημοτικού συμβούλου και στελέχους του ΚΚΕ, στο εκλογικό κέντρο του κόμματος στην Αγία Παρασκευή, στις 13 Ιουνίου. Σύμφωνα με τις πληροφορίες, ο δράστης μαζί με δύο ή τρεις φίλους του και ένα πιτ μπουλ βρέθηκαν στο εκλογικό κέντρο του ΚΚΕ, όπου επιτέθηκαν και τραυμάτισαν με σιδηρογροθιά στο κεφάλι τον Γιώργο Τσιμπουκάκη. Η έρευνα της αστυνομίας είχε αποτέλεσμα και εις βάρος του 25χρονου σχηματίστηκε δικογραφία και ορίστηκε δικάσιμος. Ωστόσο, ο 25χρονος αφέθηκε ελεύθερος.

Αναφορικά με τη νέα υπόθεση, η 23χρονη Φαίη είχε ολιγόμηνο δεσμό με τον 25χρονο και το βράδυ της 5ης Απριλίου το ζευγάρι είχε βγει για να διασκεδάσει. Κατά την επιστροφή το ζευγάρι τσακώθηκε και η κοπέλα βγήκε από το αυτοκίνητο. Ο 25χρονος την ακολούθησε και την ξυλοκόπησε άγρια. Σε ένα από τα χτυπήματα, η άτυχη 23χρονη χτύπησε το κεφάλι της στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου κι έμεινε αναίσθητη.

Ο δράστης τη μετέφερε στο νοσοκομείο και – κατά τις πληροφορίες – ειδοποίησε την αδερφή της και αμέσως μετά εξαφανίστηκε. Για την υπόθεση αρχικά διώχθηκαν η αδερφή της άτυχης κοπέλας και ο φίλος της επειδή αρχικά δήλωσαν ότι οι ίδιοι την είχαν μεταφέρει στο νοσοκομείο. Στη συνέχεια οι δυο τους διώχθηκαν για ψευδή κατάθεση και υπόθαλψη εγκληματία και έγινε γνωστό ότι ήταν ο ίδιος ο δράστης που το είχε κάνει.

Εις βάρος του 25χρονου, το Τμήμα Ασφαλείας Νέας Μάκρης είχε σχηματιστεί δικογραφία σε βαθμό κακουργήματος για βαριές σκοπούμενες σωματικές βλάβες. Η υπόθεση παραπέμφθηκε σε ειδικό ανακριτή που εξέδωσε ένταλμα σύλληψης στις 8 Απριλίου.

Πηγή: tvxs

 

Περισσότερα

Κατέληξε 23χρονη, θύμα ξυλοδαρμού χρυσαυγίτη με παρελθόν σε επιθέσεις

 

Share
Page 1 of 212