Subscribe via RSS Feed

Tag: "ομοφοβία"

Πορεία ευαισθητοποίησης από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων: φωτογραφίες

IMG_2071

κείμενο-φωτογραφίες Λίνα Φιλοπούλου

Φωτογραφίες από την πορεία ευαισθητοποίησης για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις που διοργανώθηκε από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων. Η πορεία είχε πολύ κόσμο, ρυθμό και ευφάνταστα συνθήματα. Ξεκίνησε από την Πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι, όπου έγινε η τελευταία επίθεση μίσους ενάντια σε ζευγάρι ομοφυλόφιλων, και κατέληξε στη Βουλή, την ώρα που ολοκληρωνόταν η συζήτηση για το “αντιρατσιστικό” νομοσχέδιο.

Διαβάστε ακόμα

Πορεία ευαισθητοποίησης για αντιρατσιστικό, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Βίντεο με την επίθεση 20 νεοναζί σε gay club στο Κίεβο

ukraine

Η επίθεση έγινε στις 7 Μάη στο club Pomada και ακολούθησε την απόφαση ακύρωσης του γκέι πράιντ της πόλης. Η απόφαση που από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως αντιδημοκρατική είναι επηρεασμένη από ακροδεξιές ομοφοβικές ομάδας που δρουν ενεργά από την εξέγερση της Ουκρανίας και μετά. Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών της Ουκρανίας στη συγκεκριμένη επίθεση έγινε και ρήψη κροτίδων μέσα στο χώρο του club. Αρκετοί από του άντρες που επιτίθενται φέρουν νεοναζιστικά σύμβολα όπως ο Kέλτικος σταυρός.

Πηγή: kar.org

 

YouTube Preview Image

 

 

Share

O έρωτας στα χρόνια της Χρυσής Αυγής

born-child-children-equal-rights-glbt-favim-com-402735

του Κώστα Παπαντωνίου

Λίγες μέρες μετά το μεγαλύτερο Athens Pride που έγινε ποτέ, ο 20χρονος Ε., μέλος της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και ΛΟΑΔΚΙ ακτιβιστής, δέχεται επίθεση στο Γκάζι για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Είναι το ίδιο μέρος που ο Παναγιώταρος μαζί με άλλους χρυσαυγίτες ζητούσε να «κατέβει» το “Corpus Christi” το ίδιο μέρος που έχουν χτυπηθεί στα χρόνια της κοινοβουλευτικής Χρυσής Αυγής ακόμη δεκάδες άτομα γιατί δεν είναι straight.

To Γκάζι αποτελεί οικείο χώρο για τα ΛΟΑΤ άτομα. Άλλοι το έχουν για στέκι, άλλοι έχουν ανοίξει μαγαζιά. Στον αντίποδα, κάποιοι το βλέπουν ως χώρο για να πουλήσουν τσαμπουκά. «Δεν αντέχουμε να τους βλέπουμε” θα σου πουν για τα ΛΟΑΤ άτομα. Δεν αντέχουν να βλέπουν άντρες να κρατιούνται χέρι – χέρι και γυναίκες να φιλιούνται, άντρες με βαμμένα πρόσωπα και ξυρισμένα πόδια, γυναίκες που ντύνονται αλλιώς, «όχι σαν γυναίκες». Συχνά παρέες με μηχανάκια αλωνίζουν το Γκάζι και τραμπουκίζουν όποιον δεν τους κάνει στο μάτι. Αλλά ο ρατσισμός μπορεί να έρθει και ως αντανακλαστικό απέναντι σε εικόνες που ενεργοποιούν τα πλέον συντηρητικά ανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας, όπως στην περίπτωση του Ε, που περιγράφει στην «Αυγή» το περιστατικό.

Την Κυριακή τα ξημερώματα ο Ε. μαζί με φίλο του πάνε να βρουν την παρέα τους στον Κεραμεικό. Τη συναντούν στην πλατεία, πάνω από το μετρό, ενώ απέναντι βρίσκονται 4-5 άτομα. «Με το που μας είδαν, άρχισαν να μας βρίζουν. Παλιοπουστάρες γαμημένες και τέτοια». Δεν βρίζουν μόνο τους δυο τους, αλλά και τις κοπέλες που είναι μαζί τους. «Γαμημένες πουτάνες που ανοίγετε και δεν γεννάτε για να μεγαλώσει ο αριθμός μας». Ο Ε. και τα υπόλοιπα παιδιά ζητούν από αυτόν που τους βρίζει περισσότερο να έρθει και να μιλήσουν ήρεμα, «άμα δεν ντρέπεται». «Εκείνος εξοργίστηκε και ήρθε προς το μέρος μας με ξεκάθαρα επιθετική διάθεση. Προσπάθησε να τον συγκρατήσει ένας φίλος του, αλλά δεν τα κατάφερε. Εμένα μου έριξε μπουνιά στο μάτι και έπεσα πίσω με το κεφάλι. Τον φίλο μου τον χτύπησε επίσης με μπουνιά στη μύτη και τον έσερνε τραβώντας τον από τα μαλλιά». Η παρέα του επιτιθέμενου απλά παρακολουθούσε το περιστατικό και γελούσε.

Η αύξηση των ομοφοβικών επιθέσεων συνδέεται με «τη νομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής, καθώς νομιμοποιεί και τη βία τους πάνω μας», υπογραμμίζει ο Ε. Πλέον, είναι πιο εύκολο να σηκώσεις χέρι σε κάποιον. Οι επιθέσεις έχουν υπόβαθρο, που χτίστηκε με τα χρόνια. Σχολιάζοντας την επίθεση στον Ε. ο Αντώνης Σιγάλας, μέλος του τμήματος Δικαιωμάτων και της ομάδας Σεξουαλικού Προσανατολισμού του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρει: «Η Ελλάδα είναι μια χώρα βαθιά ομοφοβική, πράγμα που γνωρίζουμε, και απλά έρχονται τέτοιες επιθέσεις να μας το υπενθυμίσουν. Όμως δεν είναι μόνο αυτού του είδους τα περιστατικά βίας: Υπάρχει η βία στη δουλειά, η βία στον κοινωνικό περίγυρο, η βία στην οικογένεια, για να αναφέρω μόνο μερικές. Και βέβαια, είναι η θεσμική βία ενός κράτους που αρνείται να αναγνωρίσει το αυτονόητο: Ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν ταιριάζουν στην ετεροκανονικότητα ή δεν τους ταιριάζει αυτή».

Πηγή: Αυγή

 

 

Share

«Καμία ένδειξη» για ψυχικές διαταραχές που σχετίζονται με την ομοφυλοφιλία, λένε οι επιστήμονες

athens_pride_2013

Έπειτα από ανασκόπηση της βιβλιογραφίας των τελευταίων δεκαετιών, επιτροπή ειδικών που διόρισε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει την κατάργηση από την επίσημη λίστα των ασθενειών πέντε ψυχικών διαταραχών που υποτίθεται ότι συνδέονται με την ομοφυλοφιλία.

Οι προτάσεις της επιτροπής, οι οποίες θα πρέπει τώρα να εξεταστούν και να εγκριθούν από τον ΠΟΥ πριν εφαρμοστούν, αφορούν τη Διεθνή Ταξινόμηση των Νοσημάτων (ICD), το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο διαγνωστικό εγχειρίδιο, το οποίο χρησιμοποιείται στις περίπου 170 χώρες-μέλη του ΠΟΥ.

Ο κώδικας F66.0 του ICD αναφέρεται στη «διαταραχή σεξουαλικής ωρίμανσης», η οποία αφορά άτομα που υποφέρουν από άγχος ή κατάθλιψη λόγω αβεβαιότητας για τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Σύμφωνα με τις νέες συστάσεις, η ασθένεια θα πρέπει να καταργηθεί και τα άτομα που έχουν διαγνωστεί ότι πάσχουν από αυτήν, θα πρέπει απλά να αντιμετωπίζονται ως ασθενείς με άγχος ή κατάθλιψη.

Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύσει και για τις υπόλοιπες τέσσερις διαταραχές του ICD που συνδέονται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό, προτείνει η επιτροπή στην έκθεσή της.

«Δεν δικαιολογείται από άποψη κλινικής πράξης, δημόσιας υγείας ή έρευνας να υπάρχει διαγνωστική ταξινόμηση που βασίζεται στον σεξουαλικό προσανατολισμό» γράφει η επιτροπή στην έκθεσή της.

Όπως σχολιάζει στην ιστοσελίδα του «Science» η Σούζαν Κόκραν του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, επικεφαλής της επιτροπής, οι εν λόγω ασθένειες θα πρέπει να καταργηθούν όχι μόνο επειδή δεν έχουν επιστημονική βάση και κλινική χρησιμότητα, αλλά και επειδή είναι ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο κώδικας F66.0, για παράδειγμα, βασίστηκε στην ψυχαναλυτική θεωρία του Φρόιντ, στην οποία η ομοφυλοφιλία θεωρείται «ανώριμη» φάση της σεξουαλικής ανάπτυξης. Όμως, η επιστημονική βιβλιογραφία των τελευταίων δεκαετιών δεν δίνει στήριξη στη «γραμμική» σεξουαλική ανάπτυξη που περιέγραψε ο Φρόιντ, και επομένως θα ήταν άστοχο να χαρακτηριστεί ψυχικά ασθενής ένας νέος που νιώθει αντικρουόμενες σεξουαλικές επιθυμίες ή μια γυναίκα που αντιλαμβάνεται έπειτα από χρόνια γάμου ότι έλκεται από γυναίκες.

Η διάγνωση της ομοφυλοφιλίας ως ασθένειας εξαλείφθηκε εξάλλου από το ICD τo 1990, ενώ η Αμερικανική Ένωση Ψυχιατρικής την αφαίρεσε από το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) το 1970.

Οι συστάσεις της επιτροπής θα πρέπει τώρα να επανεξεταστούν από τον ΠΟΥ και τελικά να εγκριθούν κατά πλειοψηφία από τις 170 χώρες-μέλη του οργανισμού.

Οι προτάσεις αναμένεται να συναντήσουν σθεναρές αντιστάσεις από χώρες στις οποίες η ομοφυλοφιλία θεωρείται ασθένεια ή έγκλημα -πρόσφατα, εξάλλου, η Ρωσία, η Ουγκάντα και η Νιγηρία ψήφισαν νόμους κατά των ομοφυλόφιλων.

Πηγή: τα Νέα

 

Share

Τι μου έμαθε η διαμαρτυρία κατά του Gay Pride

???????????????????????????????

της Κύας Τζήμου

Εικόνες-Βίντεο: Ελένη Βράκα

1. Ο Αντίχριστος θα είναι ομοφυλόφιλος λένε οι  Άγιοι πατέρες δια στόματος Μοναχού Αρσένιου Βλιαγκόφτη, που ήταν και ο κύριος ομιλητής στην συγκέντρωση αναλύοντας μια θεωρία συνωμοσίας επί μια ώρα.

2. Τα gay pride εντάσσονται σε μια δυτική συνωμοσία που οδηγεί σε μια Νέα Τάξη Πραγμάτων. Στο πλαίσιο αυτής της επιβολής προπαγαδίζονται η ομοφυλοφιλία και το Ισλάμ. Εδώ μπερδεύτηκα λίγο γιατί το Ισλάμ καταδικάζει την ομοφυλοφιλία και στα περισσότερα ισλαμικά κράτη οι ομοφυλόφιλοι γίνονται θύματα ρατσιστικών επιθέσεων, διωγμού και μερικές φορές φονικών επιθέσεων. Σε παραπάνω από 30 ισλαμικά κράτη απαγορεύεται η ομοφυλοφιλία δια νόμου και τιμωρείται με μαστίγωμα και ισόβια κάθειρξη. Στην Μαυριτανία, το Μπανγκλαντές, την Υεμένη, τη Νιγηρία, το Σουδάν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Σαουδική Αραβία και το Ιράν η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο.

3. Το ουράνιο τόξο με τα χρώματα της ίριδας που χρησιμοποιείται ως σύμβολο του Gay Pride είναι επίσης το κατεξοχήν σύμβολο και έμβλημα της κινήσεως της Νέας Εποχής. Μάλιστα. Δηλώνω ότι είχα πλήρη άγνοια. Τώρα επιτέλους μου άνοιξαν τα μάτια.

4. Η προβολή της ομοφυλοφιλίας πηγαίνει παράλληλα με την προβολή του Αποκρυφισμού και της Μαγείας και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και στην φετινή Γιουροβίζιον. Χωρίς σχόλιο.

5. Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά προσπάθεια φίμωσης των ορθοδόξων Ελλήνων και των φυσιολογικών ανθρώπων. Εδώ ακόμα και η επιστήμη σηκώνει τα χέρια.

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

6. Εκτός από την ομοφοβία υπάρχει και η ετεροφοβία. Κι αν η ομοφοβία οδηγεί σε ορισμένες χώρες σε καταστάσεις διωγμού ας σκεφτούν καλά οι ομοφυλόφιλοι ότι κι αυτοί είναι ετερόφοβοι. Ε ναι είναι γνωστές οι ρατσιστικές εκδηλώσεις των ομοφυλοφίλων απέναντι στα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια.

7. Στις Ηνωμένες Πολιτείες βάσει της νομοθεσίας για εξάλειψη των διακρίσεων οι εργοδότες θα προτιμούσαν να απολύσουν οποιονδήποτε άλλον εκτός από ομοφυλόφιλους. Δίπλα στην διαπίστωση που αποτελούσε την κύρια πρόταση κόλλησε και η δευτερεύουσα “το ίδιο περίπου ισχύει και για τους έγχρωμους”. Δηλαδή αν δεν το καταλάβατε στις ΗΠΑ αν είσαι και έγχρωμος και ομοφυλόφιλος έχεις “κερδίσει το λόττο” ενώ αν τυγχάνεις λευκός και ετεροφυλόφιλος μαύρο φίδι που σ΄έφαγε σ’ αυτό το σύστημα της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Κι αυτό το λες και “κραυγαλέα ανισότητα” εις βάρος της λευκής φυλής και μάλιστα της ετεροφυλόφιλης λευκής φυλής.

8. Ότι οι μάτσο άντρες έχουν την βασιλεία των ουρανών στο τσεπάκι τους.

9. Ότι σημάδι των αμαρτωλών καιρών που ζούμε είναι και ο διορισμός επισκοπίνων (κλίνεται όπως και το κολομπίνα) σε ορισμένες χώρες της Δύσης. Βασική αρχή της ηθικής άλλωστε είναι και ο αποκλεισμός των γυναικών από οποιοδήποτε θρησκευτικό λειτούργημα. Το πλήθος που άκουγε ανεφώνησε αίσχος και μόνο στο άκουσμα της λέξης επισκοπίνα.

10. Ότι πριν 20 χρόνια η Αμερικανική Ψυχιατρική έκανε ανακοινώσεις χαρακτηρίζοντας την ομοφυλοφιλία ως σοβαρή ψυχική διαταραχή. Αυτά όλα κακώς ανατράπηκαν, αυτό δεν είναι πρόοδος. Να θυμίσω ότι πριν 500 χρόνια επίσης ο κόσμος πίστευε ότι η Γη είναι επίπεδη, ο εγκέφαλος των ανθρώπων της μαύρης φυλής ήταν μικρότερος από της λευκής και οι γυναίκες που προσπαθούσαν να κερδίσουν μια στοιχειώδη χειραφέτηση καίγονταν στην πυρά ως μάγισσες. Έτσι.

Πηγή: parallaxi 

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Share

Yulia Matsiy: «Η Ρωσία είναι πολύ ομοφοβική χώρα»

mosca-protesta

του Γιάννη Κοντού

Περιθωριοποιημένοι από την άθεη πλειονότητα της LGBT κοινότητας στη Ρωσία και υφιστάμενοι θεσμικές διακρίσεις από το κράτος κι επιθέσεις από εθνικιστικές ομοφοβικές ομάδες, οι LGBT Χριστιανοί στη Ρωσία συνιστούν μια διπλή μειονότητα. Το ντοκιμαντέρ They hate me in vain- LGBT Christians in today’s Russia της Yulia Matsiy, ανεξάρτητης σκηνοθέτριας ρωσικής καταγωγής, σκιαγραφεί την καθημερινότητά τους. Με αφορμή την προβολή του στα πλαίσια του 8ου «Outview» Film Festival τη Δευτέρα 19 Μαΐου, παρουσία της Yulia Matsiy, συζητάμε με την σκηνοθέτρια.

Θα ήθελες να μου πεις περισσότερα για το εκπαιδευτικό σου υπόβαθρο; Τι σε προσέλκυσε στη δημιουργία ταινιών; Το να είσαι μια ανεξάρτητη δημιουργός κάνει τα πράγματα πιο απαιτητικά και δύσκολα;

Δεν μπορούσα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου να γίνω σκηνοθέτρια όσο ήμουν στη Ρωσία- ήταν υπερβολικά δύσκολο. Ακόμα κι όταν μετακόμισα στην Ιταλία, εξακολουθούσα να νομίζω ότι ήταν αδύνατο για μένα. Έτσι, ξεκίνησα να σπουδάζω στο προπτυχιακό πρόγραμμα Γραφιστικού Σχεδίου στη Νέα Ακαδημία Καλών Τεχνών (ΝΑΒΑ) στο Μιλάνο. Μόνο τότε συνειδητοποίησα πως η υλοποίηση του ονείρου μου ήταν εφικτή στην Ιταλία. Άρχισα, λοιπόν, ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στον Κινηματογράφο και τα Οπτικά Μέσα, κάνοντας πρακτική σε πολλές και διαφορετικές κινηματογραφικές παραγωγές, ενώ, παράλληλα, σκηνοθέτησα μικρού μήκους ταινίες. Έτσι, πέρυσι γύρισα την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου.

Υπάρχουν πολύ λίγες γυναίκες ανάμεσα στους σκηνοθέτες. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Ο δρόμος για την επιτυχία είναι εξαιρετικά πολύπλοκος, πιο δύσκολος απ’ ότι σε άλλα επαγγέλματα- και το ίδιο το επάγγελμα είναι περίπλοκο. Απαιτούνται «ατσάλινα» νεύρα, φυσική αντοχή, δύναμη θέλησης και τεράστια υπομονή.

Όχι μόνο αποφάσισες ν’ ασχοληθείς μ’ ένα λεπτό ζήτημα (την καθημερινότητα των LGBT ανθρώπων στη Ρωσία), αλλά και να εστιάσεις στους LGBT Χριστιανούς. Γιατί; Πώς αντιμετωπίζονται τα άτομα αυτά τόσο από κράτος και παρακρατικά στοιχεία, όσο και από την πλειονότητα της LGBT κοινότητας στη Ρωσία;

Είναι ένα ευαίσθητο ζήτημα, το οποίο, όμως, την ίδια στιγμή γνωρίζω. Έχω υπάρξει ακτιβίστρια επί πολλά χρόνια. Οι LGBT Χριστιανοί συνιστούν μια διπλή μειονότητα: αποτελούν υποκείμενα μίσους από την άθεη πλειονότητα της LGBT κοινότητας στη Ρωσία, καθώς κι απ’ τους υπόλοιπους Χριστιανούς. Το ζήτημα της θρησκείας είναι εξαιρετικά σημαντικό για πολλούς. Για τα LGBT άτομα είναι ένα ζόρικο θέμα, που συχνά προκαλεί εσωτερική και κοινωνική σύγκρουση. Είναι κάτι πολύ προσωπικό. Γι’ αυτό αποφάσισα να κάνω μια ταινία για το συγκεκριμένο κομμάτι της LGBT κοινότητας.

Πώς θα περιέγραφες τη ρωσική κοινωνία; Σε ποιο βαθμό είναι ομοφοβική και δυσανεκτική;

Η Ρωσία είναι γενικά πολύ ομοφοβική κι η κατάσταση επιδεινώνεται. Υπάρχουν βίαιες ομάδες, όπως η «Κάντε κατάληψη στους παιδόφιλους», οι οποίες προσποιούνται ότι μάχονται την παιδοφιλία, αλλά στην πραγματικότητα κατηγορούν τους ομοφυλόφιλους γι’ αυτό το έγκλημα, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τη βία εναντίον τους. Το να κακολογείς ομοφυλόφιλους έχει εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερα αγαπητή ασχολία. Πρόσφατα, το ίδιο άρχισε να ισχύει και για τa διεμφυλικά άτομα. Αλλά η Ρωσία είναι αχανής. Υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι δε συμμερίζονται τις ομοφοβικές αντιλήψεις.

Βιώνουν τα μέλη της LGBT κοινότητας των Χριστιανών ότι υπάρχει μια αντίφαση ανάμεσα στις επιταγές της πίστης τους και το σεξουαλικό τους προσανατολισμό;

Πρόκειται όντως για προσανατολισμό, όχι για επιλογή. Κι η πίστη, πάντως, δεν αφορά σε πολλούς- είναι κι αυτή ένα κάλεσμα. Η ανάγνωση κι η ερμηνεία της Βίβλου συχνά οδηγούν σε αντιπαράθεση. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες εκκλησίες και θεολόγοι που ισχυρίζονται πως ο Θεός δεν καταδικάζει την ομοφυλοφιλία στον κόσμο. Η ακόλαστη συμπεριφορά, ομοφυλοφιλική ή ετεροφυλοφιλική, μπορεί ν’ αποτελεί αντικείμενο κριτικής, όχι, όμως, η αγάπη κι η έκφρασή της. Δεν το γνωρίζουν όλοι αυτό. Αλλά ανάμεσα στους LGBT Χριστιανούς το πνεύμα της αγάπης και της υποστήριξης είναι έντονο. Οι άνθρωποι που συνάντησα στη Ρωσία και την Ουκρανία είναι υπέροχοι, γεμάτοι αγάπη κι ευγένεια, άνθρωποι με εσωτερική αρμονία, «οπλισμένοι» με τη δύναμη της πνευματικής γνώσης. Το κουράγιο τους είναι αξιοθαύμαστο.

Αντιμετώπισες δυσκολίες ή κινδύνους κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων είτε από την πλευρά της κυβέρνησης, ή από μέλη εθνικιστικών ομάδων;

Προσωπικά όχι. Υπήρχε, όμως, ένα κλίμα παράνοιας και φόβου στον αέρα. Έτσι, όταν έκανα μια ταινία στη Μόσχα, όλα τα ρωσικά Μ.Μ.Ε. ενημέρωναν ότι επίκειτο η σύλληψη μιας ομάδας Ολλανδών κινηματογραφιστών. Έκαναν το ίδιο πράγμα μ’ εμένα- μια ταινία για τη ρωσική LGBT κοινότητα. Το υλικό τους κατασχέθηκε και διαγράφηκε κι οι ίδιοι απελάθηκαν στις χώρες τους. Υπήρξα πιο τυχερή.

Ποιος είναι ο στόχος του ντοκιμαντέρ σου; Να διαφωτίσει, να πληροφορήσει, να προωθήσει μια συζήτηση, να προκαλέσει; Θα προβληθεί ποτέ δημοσίως στη Ρωσία;

Δεν έχει προβληθεί στη Ρωσία ακόμη. Κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλέσει προβλήματα σε κάποιους από τους ανθρώπους που εμφανίζονται. Από νομικής άποψης μπορώ να διοργανώσω την προβολή, αλλά το ζήτημα είναι ο ανθρώπινος παράγοντας, όχι τα ντοκουμέντα. Ελπίζω ότι κάποια μέρα, όταν η κατάσταση στη Ρωσία είναι διαφορετική, να μπορέσω να δείξω την ταινία.

Θα παρουσιάσεις την ταινία σου στα πλαίσια του Φεστιβάλ «Outview» στην Αθήνα. Τι ξέρεις για τον ελληνικό κινηματογράφο;

Όχι πολλά, ελπίζω να μάθω περισσότερα κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ. Θα είναι, επίσης, το πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα.

Το ντοκιμαντέρ της Yulia Matsiy They hate me in vain- LGBT Christians in today’s Russia προβάλλεται, παρουσία της σκηνοθέτριας, τη Δευτέρα 19 Μαΐου, 22:30, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-36), αίθουσα 2, στα πλαίσια του 8ου «Outview» Athens Queer Film Festival.

Το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ βρίσκεται στο http://www.outview.gr/

Το μπλογκ του ντοκιμαντέρ είναι http://invanomiodiano.wordpress.com/english/

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

 

Share

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

homophobia

της Δήμητρας Κογκίδου

Το φαινόμενο του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού δεν συνιστά καινοτομία των ημερών.  Το ότι σχετικά πρόσφατα άρχισε να συζητιέται στην Ελλάδα οφείλεται στο γεγονός ότι  σήμερα  υπάρχει αυξημένη ευαισθητοποίηση απέναντι σε ορισμένες μορφές εκφοβισμού που παλαιότερα  είτε δεν καταγράφονταν τόσο έντονα στο δημόσιο λόγο, είτε δεν αναγνωρίζονταν ως τέτοιες.

Δυστυχώς τα περισσότερα  περιστατικά ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού στην εκπαίδευση συχνά δεν γίνονται αντιληπτά ως τέτοια –πλην ακραίων περιπτώσεων που δημιουργούν έντονα φαινόμενα διάρρηξης των σχολικών κανόνων –και έτσι δεν δίνεται η δυνατότητα για σχεδιασμό συστηματικής δράσης τόσο στο επίπεδο της πρόληψης, όσο και της αντιμετώπισης. Σ’ αυτό συντελεί και η σχετική δυσκολία ορισμένων εκπαιδευτικών να αναγνωρίσουν και να ορίσουν ποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές συγκροτούν ομοφοβικό εκφοβισμό καθώς ο σεξισμός έχει διαποτίσει την πρακτική των καθημερινών έμφυλων σχέσεών μας.

Ακόμα, όμως,  και στις περιπτώσεις που τα περιστατικά ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού γίνονται αντιληπτά, το σχολείο ως θεσμός –με εξαίρεση ορισμένους εκπαιδευτικούς-  φαίνεται να μην ενδιαφέρεται και τόσο πολύ για το ζήτημα και δε φαίνεται ικανό –ή/και πρόθυμο- να καταπολεμήσει το φαινόμενο με την υιοθέτηση μιας αντι-ετερο-σεξιστικής πολιτικής. Με τη λογική αυτή, δίνει το μήνυμα σε μαθητές και σε μαθήτριες ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά είναι λίγο-πολύ αποδεκτή. Γενικά φαινόμενο του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού είναι ένα παραμελημένο ζήτημα  στην εκπαιδευτική ατζέντα που μέχρι τώρα καλύπτεται από σιωπή και αμηχανία.

Ένα παράδειγμα τρανσφοβικού εκφοβισμού

Μια από τις λίγες περιπτώσεις τρανσφοβικού εκφοβισμού που έγιναν ορατές λόγω της σοβαρότητάς της ήταν της Α., μιας τρανς μαθήτριας σε ένα νυχτερινό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα. Παρά τις καταγγελίες του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών μαζί με την ομάδα «Ομοφοβία στην Εκπαίδευση», την προσφυγή στο Συνήγορο του Πολίτη  που στο πόρισμά του είχε δώσει θετικές κατευθυντήριες οδηγίες για τη διευθέτηση  του θέματος και τη διαμεσολάβησή του στο σχολείο, η μαθήτρια συνέχισε να δέχεται σοβαρότατες παρενοχλήσεις λόγω της ταυτότητας φύλου της και εκφοβισμό από το Διευθυντή του Λυκείου.

Παράλληλα, η μοναδική καθηγήτρια που υπoστήριξε την τρανς μαθήτρια στις ακραίες τρανσφοβικές διακρίσεις που υπέστη, πέρασε από ΕΔΕ και τέθηκε σε αργία (υπήρξε καταγγελία της Β΄ΕΛΜΕ Αθήνας για τη δίωξη της καθηγήτριας). Να σημειώσουμε σχετικά με το χειρισμό της υπόθεσης αυτής  το θετικό ρόλο του Συνήγορου του Πολίτη, τόσο για τις προτάσεις του για  το σεβασμό της ταυτότητας φύλου των τρανς ανθρώπων στο σχολικό περιβάλλον, όσο και για τις καλές πρακτικές που ακολούθησε κατά τη διαδικασία διαμεσολάβησης, σε αντίθεση με την αδιαφορία ή καλλίτερα την άρνηση της πολιτείας –μέσω του αρμόδιου υπουργείου  -να ασχοληθεί με τις διακρίσεις που αντιμετωπίζουν γενικότερα οι lgbtq μαθητές και μαθήτριες.

Το σχολείο οφείλει να διασφαλίζει ότι κανένα παιδί δεν θα υποστεί διάκριση ή/και παρενόχληση και εκφοβισμό  εξαιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου του.

Όταν αναφερόμαστε στον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό στην εκπαίδευση δεν θα πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε ως ένα φαινόμενο που συμβαίνει ανεξάρτητα και ερήμην της πραγματικότητας του κόσμου των ενηλίκων που προσλαμβάνουν τα παιδιά και οι έφηβοι. Ας μη ξεχνάμε ότι αυτά που συμβαίνουν στο πλαίσιο της εκπαίδευσης, επηρεάζονται από τους κυρίαρχους Λόγους περί ετεροσεξουαλικότητας και ομοφοβίας που βρίσκονται στη δημόσια σφαίρα της μαζικής κουλτούρας, της πολιτικής και της πολιτείας. Ούτε, επίσης, να τον αντιμετωπίζουμε ως ένα φαινόμενο που είναι ανεξάρτητο από το είδος της εκπαίδευσης που παρέχουμε στα παιδιά. Για παράδειγμα, σπανίζουν οι βιωματικές μέθοδοι και η συστηματική διαμόρφωση ενός κλίματος στην τάξη που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη μιας αίσθησης συλλογικότητας έτσι ώστε τα παιδιά να νοιώσουν ότι ανήκουν σε μια ομάδα και να παρεμποδισθούν ή να ακυρωθούν οποιεσδήποτε διαδικασίες περιθωριοποίησης,   στιγματισμού και εκφοβισμού.

Πάντως, ανεξάρτητα από το αν οι παράγοντες που παράγουν ή επηρεάζουν το φαινόμενο του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού  βρίσκονται μέσα ή έξω από την εκπαίδευση, το σχολείο οφείλει να διασφαλίζει ότι κανένα παιδί δεν θα υποστεί διάκριση ή/και παρενόχληση και εκφοβισμό  εξαιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου του.   Εμπειρίες παρενόχλησης ή/και διακρίσεων, εμπειρίες ή φόβος για ομοφοβικό ή τρανσφοβικό εκφοβισμό, μπορεί να έχουν  αρνητικές επιπτώσεις στους  LGBTQ νέους και νέες, τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και στο εκπαιδευτικό τους μέλλον και στις επαγγελματικές επιλογές. Οι εμπειρίες αυτές δεν προέρχονται μόνον από τους συμμαθητές /τριες αλλά και από τα άλλα μέλη του σχολείου –εκπαιδευτικούς και γονείς.  Η απώλεια της αυτοπεποίθησης, η απομόνωση, ζητήματα τακτικής φοίτησης, η έλλειψη κινήτρων ή /και συγκέντρωσης είναι μερικές από τις επιπτώσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε μειωμένη εκπαιδευτική επιτυχία ή σε εγκατάλειψη του σχολείου.

Μπορούμε να κάνουμε πολλά στην εκπαίδευση, τόσο στο επίπεδο της πρόληψης, όσο και της αντιμετώπισης, αρκεί να υπάρχουν μακρόχρονες και σωστά σχεδιασμένες παρεμβάσεις που να στηρίζονται στην κατάλληλη παιδαγωγική τεχνογνωσία. Το επισημαίνω αυτό γιατί είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τα αίτια που οδηγούν κάποια παιδιά στη χρήση βίας που προέρχεται από την ομοφοβία.

Το σχολείο ως πολιτισμικό πλαίσιο κατασκευής έμφυλων και σεξουαλικών ταυτοτήτων

Καθώς το φύλο και η σεξουαλικότητα δεν είναι δεδομένα και αυτονόητα, το σχολείο ως θεσμός αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα πολιτισμικά πλαίσια μέσα στο οποίο δομούνται οι έμφυλες και σεξουαλικές ταυτότητες των μαθητών/μαθητριών. Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους  –μέσω των αναλυτικών προγραμμάτων, της οργάνωσης και διοίκησης, του παιδαγωγικού υλικού, του κρυφού αναλυτικού προγράμματος κ.ά. Δυνητικά θα μπορούσε να είναι ένα πλαίσιο όπου διαμορφώνονται και διακινούνται πολλαπλές μορφές θηλυκότητας και ανδρισμού –αλλά δεν είναι έτσι –καθώς έχει καταγραφεί ότι ένας μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών πρακτικών, από εκείνες που θεωρούνται ‘αυτονόητες’ μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, ενισχύουν τα έμφυλα στερεότυπα.  Το σχολείο, παρά τη συνήθη ρητορική για ελεύθερη και ολόπλευρη ανάπτυξη της υποκειμενικότητας των μαθητών/τριών, περιορίζει μαθητές και μαθήτριες σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, με Λόγους σεξιστικούς και  ομοφοβικούς, γεγονός που  έχει σοβαρές  επιπτώσεις σε πολλά επίπεδα. Στην πράξη, εφαρμόζεται διαφορετική πολιτική όταν κινδυνεύουν να παραβιαστούν οι κανόνες της ετεροσεξιστικής μας κοινωνίας.

Η εκπαίδευση αποτελεί, επίσης, χώρο μέσα στον οποίο ασκούνται πρακτικές σεξουαλικότητας, αν και συχνά δεν αναγνωρίζονται ως τέτοιες. Υπάρχουν χαρακτηριστικές αναφορές σε διάφορες έρευνες για το πως η ιδεολογία της ετεροσεξουαλικότητας εμπλέκεται καθημερινά σε ποικίλες σχολικές πρακτικές. Για παράδειγμα,  όταν προτρέπουμε ένα  μικρό αγόρι να μην κλαίει γιατί «οι άνδρες δεν κλαίνε» ή να γίνει «αληθινός» άνδρας, η προτροπή αυτή  εντάσσεται μέσα σε ένα ετεροσεξουαλικό αυτονόητο  που το σχολείο  επικυρώνει και παρουσιάζει ως αδιαμφισβήτητο κοινωνικό και ηθικό κανόνα. Η ετεροσεξουαλικότητα είναι παρούσα παντού, εκλαμβάνεται ως δεδομένη και «φυσική» και αυτό της δίνει εξουσία.

Συγκρότηση του ανδρισμού: Ετεροσεξουαλικότητα, ομοφοβία και μισογυνισμός

Αυτός ο Λόγος περί ετεροσεξουαλικότητας μέσα στον οποίο τα αγόρια συγκροτούν τους ανδρισμούς τους είναι άμεσα συνδεδεμένος με Λόγους περί ομοφοβίας και μισογυνισμού. Η συγκρότηση της ταυτότητας –σεξουαλικής και έμφυλης-  των παιδιών γίνεται μέσω της διαφοράς και του αποκλεισμού. Ειδικά τα αγόρια συγκροτούν τον ανδρισμό τους μέσα από ένα σύστημα στιγματισμού, το οποίο περιπολεί και αστυνομεύει κάθε τι το «μη-ανδρικό» και διαπαιδαγωγεί στον ανδρισμό  με την απειλή της ομοφοβίας  Έτσι, ο ηγεμονικός ανδρισμός –πάντα ετεροσεξουαλικός -βασίζει τη συγκρότησή του στον αποκλεισμό του «Άλλου» που σε αυτή την περίπτωση είναι η ομοφυλοφιλία η οποία καταλήγει να θεωρείται  συνώνυμο μιας θηλυκής ταυτότητας. Οι ετεροσεξουαλικές, λοιπόν, μορφές ανδρισμού θεωρούνται ως οι μόνες «κανονικές» και υγιείς, ενώ οι υπόλοιπες αυτόματα θεωρούνται «αποκλίνουσες».

Αν μια συμπεριφορά θεωρηθεί  ότι αποκλίνει από την ετεροσεξουαλικότητα, τότε  ενεργοποιείται αρνητική προδιάθεση,  συχνά προκαλείται φόβος ή/και αηδία, συναισθήματα που μπορεί να  οδηγήσουν στη βία, με συνέπεια υποκείμενα με διαφορετική ταυτότητα φύλου, ή σεξουαλικό προσανατολισμό ή και με ‘θηλυπρεπή’ συμπεριφορά σύμφωνα με τα στερεότυπα για τους έμφυλους ρόλους, να υφίστανται παρενόχληση  ή και διάφορες μορφές βίας. Για παράδειγμα, η σωματική οικειότητα μεταξύ των αγοριών, όπως φιλιά και εναγκαλισμοί σε μια συνάντηση, είναι κάτι που αποφεύγεται εξαιτίας της ομοφοβίας  και του φόβου θηλυπρέπειας.

Επίσης, άμεση είναι η διασύνδεση ομοφοβίας και μισογυνισμού.  Είναι μειωτικό για ένα αγόρι να το αποκαλέσουν ‘κορίτσι’. Από τις χειρότερες βρισιές είναι αργότερα να αποκαλέσεις έναν άνδρα «γυναικούλα» ή κάτι παρεμφερές. Αντίθετα αποτελεί θετικό το να αποκαλέσεις μια γυναίκα «αντράκι» ή ‘’παληκάρι’’ γιατί οι ανδρικές αξίες είναι ιεραρχικά ανώτερες. Ο ηγεμονικός ανδρισμός συνδέεται με την  ομοφοβία  καθώς τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά τα οποία αποδίδονται στους άνδρες ομοφυλόφιλους αναφέρονται στις γυναίκες. Η ομοφοβία, λοιπόν, αποτελεί μέσο παγίωσης της σεξουαλικότητας και του φύλου, μέσω της συκοφάντησης της θηλυκότητας και του συσχετισμού της με την ομοφυλοφιλία. Για να χαρακτηρισθεί ομοφυλοφοβικά ένα αγόρι σε  «αδερφή» ή gay αρκεί να υπερβαίνει συγκεκριμένες αξιώσεις με βάση τα έμφυλα στερεότυπα σε θέματα γλώσσας, ένδυσης, συμπεριφοράς. Π.χ, ένας ήσυχος μαθητής ή ένας μαθητής που κλαίει, ή δεν του αρέσει να παλεύει ή να παίζει  ποδόσφαιρο, ή κάνει παρέα και με κορίτσια  μπορεί να στιγματιστεί.

Ο ηγεμονικός ανδρισμός επιβάλει ταυτότητες στους «Άλλους» και τους φέρνει σε εξαιρετικά δυσχερή θέση στοχοποιώντας τους

Η  ετεροσεξουαλικότητα, ο μισογυνισμός και η ομοφοβία  δρουν στο πλαίσιο του σχολείου αφήνοντάς  ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης  στους περισσότερους  μαθητές, μαθήτριες και στους εκπαιδευτικούς. Ένα πολύ συχνό παράδειγμα είναι ο ομοφοβικός λεκτικός εκφοβισμός μεταξύ μαθητών «Αν το κάνεις, θα σε γ… !». Ένας μαθητής επιχειρεί να εκφοβίσει έναν άλλο στιγματίζοντάς τον, μέσω της  υποταγής του σε παθητικό/θηλυπρεπή άνδρα, δηλαδή με τη μετατροπή του σε μη-άνδρα. Ο ηγεμονικός ανδρισμός –που είναι οπωσδήποτε  ετεροσεξουαλικός –έχει την εξουσία και  επιβάλει ταυτότητες στους Άλλους. Ο ανδρισμός δεν αποτελεί ένα αυτονόητο, αντίθετα πρέπει συνεχώς να διεκδικείται, να κατακτάται και να αποδεικνύεται -για παράδειγμα και μέσα από την ετεροσεξιστική παρενόχληση και τον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό.

Αυτό έχει ιδιαίτερες επιπτώσεις στη σχολική ζωή των μαθητών και μαθητριών  που δεν επιθυμούν την απόκτηση των κυρίαρχων ανδρικών ή γυναικείων  ταυτοτήτων ή έχουν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό ή ταυτότητα φύλου.  Όσα αγόρια δεν έχουν μια έμφυλη «ταυτότητα» υπερ-ανδρισμού στιγματίζονται και μέσα από ομοφοβικά σχόλια γίνεται προσπάθεια συμμόρφωσης στα πρότυπα του ανδρισμού και της ετεροσεξουαλικότητας. θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι δεν ταυτίζονται όλα τα αγόρια με αυτές τις ηγεμονικές εκφάνσεις ανδρισμού και συνεπώς δε θα πρέπει να θεωρηθούν ως μια ομοιογενή ομάδα.

Οι ετεροσεξουαλικές προσδοκίες φέρνουν μαθητές και μαθήτριες με διαφορετικούς σεξουαλικούς προσανατολισμούς σε εξαιρετικά δυσχερή θέση.  Αγόρια  και κορίτσια που φαίνονται ή  είναι αβέβαια για την ταυτότητα φύλου τους γίνονται στόχος ομοφοβικών επιθέσεων. Καθώς ο ανδρισμός έχει μεγαλύτερη αξία στην κοινωνία,  τα αγόρια που φαίνεται να παραβαίνουν τις κανονικότητες για το φύλο τους και να  υπονομεύουν το κεντρικό αξίωμα του ανδρισμού, δηλαδή την  ετεροσεξουαλικότητα, στιγματίζονται περισσότερο.

Μια αντι–ετερο-σεξιστική πολιτική θα συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας στο χώρο της εκπαίδευσης  αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Η βία, γενικά, στο χώρο του σχολείου φαίνεται ότι συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τους όρους συγκρότησης της ανδρικής ταυτότητας. Είναι σημαντικό, λοιπόν, ο παράγοντας φύλο να παίξει κεντρικό ρόλο, τόσο στη γενικότερη ενταξιακή πολιτική στην εκπαίδευση, όσο και στο σχεδιασμό  στρατηγικών για την καταπολέμησης του  εκφοβισμού στο πλαίσιο των οποίων πρέπει ρητά να περιλαμβάνεται ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η ταυτότητα φύλου και η έκφραση φύλου. Τα παραπάνω πρέπει να είναι τμήμα της εκπαίδευσης /μετεκπαίδευσης των εκπαιδευτικών ώστε να μπορούν να συζητούν και να χειρίζονται τα θέματα αυτά. Παράλληλα θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι με το θέμα φορείς θα έχουν την κατάλληλη τεχνογνωσία, τους πόρους και τις αρμοδιότητες  ώστε να διασφαλιστεί η παροχή της κατάλληλης υποστήριξης και προστασίας στα παιδιά  σε όλη τη διαδικασία. Στο επίπεδο αυτό είναι χρήσιμο να λάβουμε υπόψη καλές πρακτικές άλλων χωρών που  έχουν αξιολογηθεί θετικά στην καταπολέμηση του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού.

Κρίνεται απαραίτητο να γίνει συστηματική και πολυεπίπεδη προσπάθεια για τη δημιουργία ενός κλίματος μη ανεκτικού στην ετεροσεξιστική παρενόχληση και στον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό στην εκπαίδευση. Εκτιμώ ότι υπάρχουν πολλά εμπόδια και περιορισμοί. Οι δυσκολίες αυτής της πολιτικής δεν πηγάζουν μόνον από  αυτά που συμβαίνουν στο πλαίσιο της εκπαίδευσης, αλλά επηρεάζονται και από τους κυρίαρχους/ηγεμονικούς Λόγους. Παρά ταύτα, το σχολείο μπορεί να αποτελέσει ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης προς την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας και της άρσης του ετεροσεξισμού –σε συνεργασία και με άλλους θεσμούς – προς όφελος των ίδιων των υποκειμένων και γενικότερα της κοινωνίας – αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση για μια αντι–ετερο-σεξιστική εκπαίδευση, γιατί τεχνογνωσία υπάρχει.  Η εφαρμογή της θα συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας –στο χώρο της εκπαίδευσης  αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Επισημαίνεται ότι απαραίτητο στοιχείο στη πορεία αυτή και ζήτημα άμεσης προτεραιότητας είναι η προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό – θέμα που συνδέεται άμεσα με τον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό και την ετεροσεξιστική παρενόχληση..

* Δήμητρα Κογκίδου, καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στο ΑΠΘ

Πηγή:tvxs

 

Share

Πρόσκληση σε Ημερίδα: “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση, παιδιά – γονείς – εκπαιδευτικοί”

homo

Η  Ομάδα “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση”, σε συνεργασία με το Σχολείο Παιχνιδιού, τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη και το Σύλλογο Διδασκόντων 66ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, διοργανώνει ημερίδα με θέμα “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση, παιδιά – γονείς – εκπαιδευτικοί”, την Παρασκευή 2 Μαΐου 2014 στις 16:45, στο 66ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών.

Σκοπός της ημερίδας είναι να ανοίξει γόνιμο διάλογο γύρω από αυτό το θέμα, το οποίο απασχολεί σοβαρά τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο χώρο της εκπαίδευσης.

Θα έχουμε την ευκαιρία,

  • να ακούσουμε και να παρατηρήσουμε με προσοχή τα σχετικά περιστατικά που εμφανίζονται στη σύγχρονη σχολική πραγματικότητα,
  • να περιγράψουμε τις στάσεις και τις συμπεριφορές που διακρίνουμε μεταξύ των παιδιών, των εκπαιδευτικών και των γονέων,
  • να εστιάσουμε στους εκπαιδευτικούς στόχους που σχετίζονται με τις ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών και
  • να διατυπώσουμε ερωτήματα που προκύπτουν.

 

Με την ευκαιρία αυτή ελπίζουμε ότι ο χώρος της εκπαίδευσης θα αρχίσει να ευαισθητοποιείται και θα κινητοποιηθεί γύρω από αυτό το σοβαρό θέμα που μέχρι τώρα καλύπτεται από σιωπή και αμηχανία.

Θα χαρούμε πολύ αν παραβρεθείτε,

τα μέλη της Ομάδας “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση”

 

ιστοσελίδα:    www.omofovia.gr

επικοινωνία:  info@omofovia.gr  και omofovia@hotmail.com

Η εκδήλωση στο facebook:  https://www.facebook.com/events/467731603358746/

 

Πρόγραμμα Ημερίδας

Πρώτο μέρος

17:00 – 17:05     Καλωσόρισμα

Συντονίστρια Ασημίνα Αραπάκη, Εκπαιδευτικός

17:05 – 17:10     Εισαγωγή στη θεματική της ημερίδας και  παρουσίαση της Ομάδας “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση”

 Σάββας Γεωργιάδης, Παιδοψυχίατρος

17:10 – 17:25     “Ας γνωριστούμε πριν τα πούμε”

Παιχνίδια γνωριμίας και επικοινωνίας με τη μέθοδο του θεατρικού παιχνιδιού από την Ομάδα Εμψυχωτών του Σχολείου Παιχνιδιού, Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης.

17:25 – 17:40     “Ομοφοβικά και Τρανσφοβικά περιστατικά από τη σχολική ζωή”

 Εύα Φιλανθρωποπούλου, Ψυχολόγος

Πέτρος Σαπουντζάκης, Εκπαιδευτικός

17:40 – 17:50     “Μπορεί η  αντισεξιστική εκπαίδευση να συμβάλει στη μείωση τηςομοφοβίας και της τρανσφοβίας;”

Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ

17:50 – 18:00     “Η κοινωνική κατασκευή της διαφοράς: Με αφορμή την ομοφοβία”

Μαίρη Λεοντσίνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια ΤΕΑΠΗ – ΕΚΠΑ

18:00 – 18:15     “Θεσμικό Πλαίσιο για την προστασία του Σεξουαλικού Προσανατολισμού και της Ταυτότητας Φύλου”

Καραγεώργου Μαρία, Νομικός – εκπαιδευτικός, Ειδική Επιστήμονας στο Συνήγορο του Πολίτη.

18:15 – 18:25     Παρουσίαση του παιδικού βιβλίου “Τα δύο μικρά αυγά”

 Στέλλα Μπελιά, Νηπιαγωγός, μάστερ στο Θέατρο στην Εκπαίδευση

18:25 – 18:35     “Η ομοφοβία στα πλαίσια του σχολικού εκφοβισμού”

Αλίκη Δημοπούλου, Ψυχολόγος, υποψήφια Διδακτόρισσα Παν. Αθηνών

18:35 – 18:50     Συζήτηση

Τέλος πρώτου μέρους

18:50 – 19:00     Διάλειμμα

Δεύτερο μέρος

19:00 – 19:15     Εσύ κ’ Εγώ  ≈› Εμείς

“Δάνεισέ μου κάτι από εσένα κι εγώ θα στο επιστρέψω με ένα δικό μου τρόπο”

Παιχνίδι ανταλλαγής στοιχείων μεταξύ μας ώστε  να μπούμε στη θέση του άλλου, από την Ομάδα Εμψυχωτών του Σχολείου Παιχνιδιού, Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης.

19:15 – 19:30     Χαιρετισμοί από Οργανώσεις την Κοινωνίας των Πολιτών

ColourYouth, ΣΥΔ, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

19:30- 19:40      “Ο Oμοφοβικός/τρανσφοβικός εκφοβισμός (bullying) ως διάσταση των προγραμμάτων σεξουαλικής αγωγής – διαφυλικών σχέσεων. Καλές Πρακτικές στη σχολική κοινότητα.”

 Μαίρη Χιόνη, Υπεύθυνη Αγωγής Υγείας δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Α΄ Διεύθυνση Αθήνας

19:40 – 19:50     “Η Σεξουαλική Αγωγή στο σχολείο. Βήματα σημειωτόν”

Χάρης Παπαδόπουλος, Σχολικός Σύμβουλος της 10ης Περιφέρειας Δημοτικής Εκπαίδευσης Αττικής

19:50 – 20:30     Τράπεζα Βιωμάτων

Σύντομες διηγήσεις εμπειριών από άτομα που έχουν βιώσει σχετικό εκφοβισμό στην εκπαίδευση και συζήτηση-ερωτήσεις με το κοινό.

Συντονισμός από τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη – Human Library Greece

20:30 – 20:45     Συζήτηση

20:45 – 21:00     “Πώς πέρασαν αυτές οι ώρες;”

Κλείσιμο Ημερίδας με το Σχολείο Παιχνιδιού, Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης.

Παιχνίδια ρόλων και δράσεις βασισμένες στην εμπειρία αυτής της συνάντησης. Σκηνικοί αυτοσχεδιασμοί και δρώμενα.

Περιλήψεις

“Ομοφοβικά και Τρανσφοβικά περιστατικά από τη σχολική ζωή”

Παρουσίαση αποτελεσμάτων Έρευνας-Καταγραφής που πραγματοποιήθηκε  στην Αθήνα αλλά και πανελλαδικά μέσω διαδικτύου, από το 2010 έως το 2013, κυρίως σε ενήλικες. Σύγκριση με ερευνητικά δεδομένα άλλων χωρών, συμπεράσματα και ερευνητικά ερωτήματα.

“Μπορεί η  αντισεξιστική εκπαίδευση να συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας; “

Το σχολείο μπορεί να αποτελέσει ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης προς την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας και της άρσης του ετεροσεξισμού –σε συνεργασία και με άλλους θεσμούς – προς όφελος των ίδιων των υποκειμένων και γενικότερα της κοινωνίας – αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση για μια αντισεξιστική εκπαίδευση, γιατί τεχνογνωσία υπάρχει.

Συζητείται η αναγκαιότητα και  τα κύρια σημεία μιας αντισεξιστικής εκπαιδευτικής πολιτικής που θα συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας –στο χώρο της εκπαίδευσης  αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Επισημαίνεται ότι απαραίτητο στοιχείο στη πορεία αυτή είναι η προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό – θέμα που συνδέεται άμεσα με τον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό και την ετεροσεξιστική παρενόχληση. H επικέντρωση, λοιπόν, της προσοχής στη συγκρότηση του ανδρισμού στο σχολείο, ιδιαίτερα στην προσχολική και πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αποτελεί ζήτημα άμεσης προτεραιότητας.

“Θεσμικό Πλαίσιο για την προστασία του Σεξουαλικού Προσανατολισμού και της Ταυτότητας Φύλου”

Η ισχύουσα νομοθεσία της ΕΕ για την ίση μεταχείριση σε θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, και η ενσωμάτωσή της στο εθνικό δίκαιο (Ευρωπαϊκές Οδηγίες και αντίστοιχοι ελληνικοί νόμοι).

Η ευρωπαϊκή νομολογία στα θέματα αυτά, (Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) με έμφαση σε περιπτώσεις εκπαιδευτικές (λ.χ. η υπόθεση του ΕΔΔΑ Vejdeland and Others v. Sweden, που μιλάει για λόγο μίσους κατά των γκέι στο σχολείο).

Ο ρόλος του ΣτΠ θεσμικά και η εμπειρία του στις περιπτώσεις αυτές.

Παρουσίαση του παιδικού βιβλίου “Τα δύο μικρά αυγά”

Τα γονεϊκά πρότυπα των παραμυθιών ως δύναμη ένταξης των παιδιών στη σχολική κοινότητα. Ένα βιβλίο που δίνει λόγο σε παιδικές σκέψεις.

Τα δυο μικρά αβγά είναι η προσπάθεια να βρεθεί μια αφήγηση που να εξηγεί, να καθησυχάζει, να διαλύει τη σύγχυση, να αίρει τους αποκλεισμούς και τις προκαταλήψεις και –ίσως το σημαντικότερο όλων– να καταπολεμά το φόβο.

“Ο Oμοφοβικός/τρανσφοβικός εκφοβισμός (bullying) ως διάσταση των προγραμμάτων σεξουαλικής αγωγής – διαφυλικών σχέσεων. Καλές Πρακτικές στη σχολική κοινότητα.”

Τα ζητήματα διαχείρισης της σεξουαλικότητας αποτελούν ένα σημαντικό κεφάλαιο της προαγωγής και της αγωγής υγείας στη σχολική κοινότητα. Ένας τρόπος προσέγγισής τους είναι η εκπόνηση ολοκληρωμένων προγραμμάτων -μακρόχρονων ή βραχύχρονων- σεξουαλικής αγωγής υγείας που απευθύνονται και στους τρεις πληθυσμούς στόχους αυτής, μαθητές/τριες, εκπαιδευτικούς και γονείς. Η κλασική θεματολογία της σεξουαλικής αγωγής-διαφυλικών σχέσεων δεν καλύπτει πλέον τις ανάγκες του σύγχρονου σχολείου, εφόσον σήμερα αναδύονται θέματα όπως η βία ανάμεσα στους ερωτικούς συντρόφους, η πορνογραφία, η παράνομη διακίνηση παιδιών/εφήβων/γυναικών, τα ζητήματα στο διαδίκτυο, το ομοφοβικό/τρανσφοβικό bullying, η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, οι νέες μορφές οικογένειας. Τα περισσότερα δεν αναγνωρίζονται, δεν προλαμβάνονται και  ούτε αντιμετωπίζονται με αποτέλεσμα  να προκύπτουν ακραίες καταστάσεις για τη διαχείριση των οποίων  η εκπαίδευση των εμπλεκομένων είναι σχεδόν μηδενική. Η εισήγηση θα διασαφηνίσει τους βασικούς όρους, θα περιγράψει καλές πρακτικές και θα προτείνει βελτιωτικές κινήσεις που θα συμβάλλουν στη δημιουργία ενός  σχολείου, ασφαλούς, για όλα τα μέλη του.

 

 

Share

Η ΕΣΗΕΑ για το ομοφοβικό παραλήρημα κατά του Αύγουστου Κορτώ

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΤΟ ΟΜΟΦΟΒΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΟΡΤΩ

6 Μαρτίου 2014

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει με απόλυτο τρόπο το ομοφοβικό παραλήρημα, σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή, εναντίον του συγγραφέα Αυγούστου Κορτώ, επειδή δήλωσε ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Σύμφωνα με τον Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ ο δημοσιογράφος πρέπει να αποφεύγει τη χυδαιογραφία, τη χυδαιολογία και τη γλωσσική βαρβαρότητα, τηρώντας, ακόμη και στη σάτιρα, τους κανόνες της επαγγελματικής ηθικής και της κοινωνικής ευθύνης, όπως  επίσης πρέπει να αντιμετωπίζει ισότιμα τους πολίτες, χωρίς διακρίσεις εθνικής καταγωγής, φύλου, φυλής, θρησκείας, πολιτικών φρονημάτων, οικονομικής κατάστασης και κοινωνικής θέσης.

Οι σχολιασμοί αυτής της μορφής είναι απαράδεκτοι και προσβάλουν, τον ίδιο τον συγγραφέα, την κοινότητα στην οποία ανήκει αλλά και το δημοσιογραφικό χώρο. Ο λόγος μίσους, αν υπήρχε σοβαρή νομοθεσία στη χώρα μας, όπως συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, θα διώκονταν ποινικά. Κανείς δημοσιογράφος δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί τη δημόσια επιρροή που του δίνει η θέση του διαχέοντας το ρατσισμό, το μίσος και την ομοφοβία. Η ενημέρωση δεν μπορεί είναι μέσο προπαγάνδας και προσβολής της τιμής και της αξιοπρέπειας των συμπολιτών μας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Πηγή: ΕΣΗΕΑ

 

Διαβάστε ακόμα

Ομοφοβία και Ρατσισμός στα Ερτζιανά

 

Share

Ομοφοβία και Ρατσισμός στα Ερτζιανά

της Μαρίας Λούκα

Θα μου πεις, εδώ η τρόικα τα χει στυλώσει με τις τράπεζες και τον ΟΟΣΑ, ο Κουφοντίνας έβγαλε βιβλίο, ο Κέρι με τον Λαβρόφ δεν τα βρήκαν για την Ουκρανία, έρχονται αυτοδιοικητικές εκλογές και εσύ ασχολείσαι με την ομοφοβία και τα δικαιώματα των lgbt  ανθρώπων; Η αλήθεια είναι ότι η οικονομική κρίση έχει καθηλωτική ισχύ, μονοπωλεί τον δημόσιο λόγο και συχνά τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων. Κάπου εκεί όμως μετατρέπεται και σε κρίση δημοκρατίας, όταν ξεκινάει η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και ενεργοποιείται ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα δικαιώματα δεν πρόλαβαν καλά καλά να κατοχυρωθούν.

Όσοι ακροατές έτυχε να συντονιστούν το πρωί της Τετάρτης στη συχνότητα 9,89 του ραδιοφωνικού σταθμού “Alpha radio” μάλλον κινδύνεψαν να τρακάρουν και σίγουρα τους χάλασε τη μέρα -αν δεν είχαν εύκαιρη μια λεκάνη- το ρατσιστικό παραλήρημα που άκουγαν. Οι δημοσιογράφοι Δήμος Βερύκιος και Δημήτρης Σταυρόπουλος στην εκπομπή «Οι Αντίθετοι» – ο τίτλος είναι μάλλον παραπλανητικός γιατί εφάπτονται πλήρως , όπως αποδείχθηκε στην ομοφοβική και μισαλλόδοξη ρητορική – με αφορμή τη δήλωση του συγγραφέα Αύγουστου Κορτώ ότι δεν πρόκειται να κατέλθει ως υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές, επιδόθηκαν σ’ ένα πρωτοφανές παραλήρημα ομοφοβίας που συνυπήρχε με το άγχος ανάδυσης μιας αφόρητης δυσωδίας τεστοστερόνης.

Οι δύο δημοσιογράφοι για ένα ολόκληρο τέταρτο επικεντρώθηκαν στον σχολιασμό του σεξουαλικού προσανατολισμού του συγγραφέα με εκφράσεις βγαλμένες από τους νταβατζήδες της Τρούμπας που βλέπαμε στις παλιές ελληνικές ταινίες, τύπου «Ήθελε και το δαχτυλάκι», «Παρθενοπόπη», «Η κυρία Αυγουστίνα». Μάλιστα είχαν μοιράσει τους ρόλους μεταξύ τους, με το Δήμο Βερύκιο να ενσαρκώνει το ιδεότυπο του μάτσο, βαρύ και λαϊκού άνδρα που «λέει τα πράγματα με τα’ όνομα τους» και τον Δημήτρη Σταυρόπουλο να του κάνει εμφανώς κοροϊδευτικές επισημάνσεις «ότι δεν είναι σωστές οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί» υπό τη διαρκή επωδό ότι ο ίδιος «δεν είναι γκέι». Στο τέλος βέβαια κατέληξαν και οι δύο ότι «ζούμε τη δικτατορία των γκέι».

Δεν είναι που τα media συχνά αναπαράγουν στερεοτυπικά τα lgbt άτομα, που παρουσιάζουν τη διαφορά ως καρικατούρα, που αντί να υπερασπίζονται τα πιο ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια, διαρρηγνύουν τους δεσμούς τους με  την κοινωνία και στοχεύουν στο φθηνό εντυπωσιασμό. Ούτε είναι που αυτό το απολιθωμένο όργανο, το ΕΣΡ , αντί να εποπτεύει την τήρηση των αρχών δεοντολογίας στα ΜΜΕ ασχολείται με τις φάρσες του Αποστόλη και ποινικοποιεί τα ομοφυλοφιλικά φιλιά… Ούτε καν οι θεωρίες της Σχολής της Φρανκφούρτης για την «αυταρχική προσωπικότητα» ως θεμέλιο του εκφασισμού της κοινωνίας ή τα κλασσικά ψυχαναλυτικά σχήματα για την επίδειξη της επιθετικής αρρενωπότητας ως δείγμα σεξουαλικής καταπίεσης… Είναι, ρε γαμώτο, που ο σκοταδισμός καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο σ’ αυτή την πόλη, ακόμα κι απ’ αυτούς που θεωρητικά υπηρετούν την αλήθεια και το φως.

Για το κλείσιμο δανείζομαι την απάντηση από την προσωπική σελίδα στο facebook του ίδιου του Αύγουστου Κορτώ, ακομπλεξάριστα με ευστροφία και χιούμορ: «Ιδέα για χοντρό γέλιο. Τραβάμε ένα κάρο αγωγές στον Alpha για το ντελίριο του Βερύκιου, και με τα φράγκα που θα μας επιδικάσουν κάνουμε το πιο γαμάτο Gay Pride ever.»

Πηγή: vice

 

Share

Περί θεών και ανθρωπίνων γεννητικών οργάνων

της Ναθανίν Αρμανιάν*

«Αν κατά τη διάρκεια σεισμού ένας άνδρας, που μένει στον δεύτερο όροφο, πέσει στον πρώτο, όπου μένει μια γυναίκα, το παιδί που θα αποκτήσουν θα είναι νόμιμο ή όχι;». Δεν είναι κακόγουστο αστείο, αλλά μια από τις περιβόητες απορίες τις οποίες προσπάθησαν να λύσουν, περισσότερο ή λιγότερο επιτυχώς, οι θεράποντες της ισλαμικής πίστης. Πρόκειται για διαστροφική ιδέα που επιμένει να αντιμετωπίζει κάποιους ανθρώπους (τις γυναίκες) σαν άβουλα σεξουαλικά αντικείμενα στην υπηρεσία κάποιων άλλων, των ανδρών, οι οποίοι θεωρούνται ομάδα άδολων εν δυνάμει βιαστών.

Την εμμονή των μονοθεϊστικών θρησκειών με τη σεξουαλική πράξη βλέπουμε και στην Ισπανία μεταξύ όσων αδιαφορούν για την τραγωδία που βιώνουν εκατομμύρια χριστιανοί, απελπισμένοι εξαιτίας της στέρησης των δικαιωμάτων τους, και όσων επιμένουν να μάθουν με ποιον σηκώνονται οι άνθρωποι κάθε πρωί. Ανίκανοι να προσφέρουν την παραμικρή λύση στις εξώσεις, την ανεργία ή την καταλήστευση των συντάξεων των εργαζομένων, βγάζουν από τα προϊστορικά μπαούλα απολιθωμένες συνταγές για τους «ασθενείς» από ομοφυλοφιλία, η οποία θεραπεύεται, όπως και η υπέρταση. Ψευτογιατροί που αγνοούν τον όρκο του Ιπποκράτη, τον ανείπωτο πόνο που προκαλεί μια τέτοια νοοτροπία σε ανθρώπους με τον εν λόγω σεξουαλικό προσανατολισμό και οδηγεί χιλιάδες από αυτούς στον αποκλεισμό, την αυτοκτονία, τα βασανιστήρια ή την ποινή του θανάτου.

Η σημασία των γεννητικών οργάνων είναι τέτοια ώστε αναφέρεται ότι η συμμαχία του Αβραάμ και της φυλής του με τους θεούς σφραγίστηκε με την περιτομή (Γένεσις, 17). Οι μουσουλμάνοι, παρά τη σιωπή του Κορανίου σχετικά με το θέμα, υποβάλλουν τα αγόρια σε ό,τι η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί «παραβίαση της σωματικής ακεραιότητας των παιδιών». Στις αρχαίες περσικές ή ινδικές θρησκείες, από τον ζαρβανισμό και τον μιθραϊσμό μέχρι τον μαζδαϊσμό, τον βουδισμό και τον μανιχαϊσμό, στις οποίες η σεξουαλικότητα στερείται την ανάλογη σημασία, δεν υπάρχει αυτή η μέθοδος –πιθανό σημάδι εθνικής διάκρισης, το οποίο, παραδόξως και αντίθετα με άλλους λαούς, δεν γινόταν στο πιο ορατό μέρος του σώματος, το πρόσωπο.

Το γεγονός ότι ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι μαστίζονται από την πείνα, 2,6 εκατομμύρια παιδιά κάτω των πέντε ετών πεθαίνουν κάθε χρόνο από την ίδια αιτία (παρά την υπόσχεση ότι θα γεννιόντουσαν με ένα καρβέλι κάτω από τη μασχάλη), 66 εκατομμύρια από αυτά τα πλάσματα, που «συνελήφθησαν και γεννήθηκαν», πηγαίνουν νηστικά στο σχολείο ή 45 εκατομμύρια ψυχές έχουν εγκαταλείψει τα σπίτια τους μέσα στον πόλεμο και την απελπισία με τα πόδια και την καρδιά κομμάτια δεν αποτελεί πρόβλημα για τους θρησκευτικούς μας ηγέτες, οι οποίοι είναι υπερβολικά απασχολημένοι με το νοσηρά ελκυστικό θέμα της σεξουαλικότητας των πιστών. Είναι θέματα που δεν τους αφορούν, μάλιστα συμμετέχουν στο γλέντι, που οργανώνεται στην άλλη πλευρά, μοιράζοντας με τον εκάστοτε Καίσαρα και στο όνομα του Θεού ό,τι ανήκει στους απόκληρους.

Επί αιώνες παρουσιάζονταν ως θεματοφύλακες της ηθικής, εφόσον λίγοι γνώριζαν ότι τα ιερά κείμενα διατάσσουν τον βιασμό των παρθένων γυναικών αιχμαλώτων πολέμου, παραδείγματος χάρη, ή ότι πολλοί άγιοι άνδρες επιδίδονταν στην παιδεραστία, εφόσον παντρεύονταν μικρά κορίτσια ή ιδιοποιούνταν παιδικά σώματα στα υπόγεια των ναών.

Η θρησκευτική επίθεση, της οποίας γινόμαστε σήμερα μάρτυρες, είναι αντίδραση στην –αναπότρεπτη ίσως– απώλεια της ηθικής αυθεντίας την οποία απολάμβαναν επί αιώνες οι θρησκευτικοί θεσμοί (βλ. Η διαστροφή του κλήρου).

Φύλο: εξουσία και έλεγχος

Οι μονοθεϊστικές θρησκείες –αυτά τα συστήματα φαντασιακών πεποιθήσεων σχετικά με το σύμπαν και τον άνθρωπο– είναι ολοκληρωτικά δόγματα: γεννήθηκαν σε μικρές κοινότητες για να επιβάλουν την τάξη στην ομάδα. Στην περίπτωση του ιουδαϊσμού και του Ισλάμ καθοριστική υπήρξε η έλλειψη τροφής στον περιβάλλοντα χώρο, με αποτέλεσμα όλες οι όψεις της ζωής των μελών της ομάδας να ελέγχονται από την εξουσία. Στην περίπτωση του χριστιανισμού η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι αυτός αναπτύχτηκε στη Δύση της αφθονίας.

Στις ερήμους της Εγγύς Ανατολής οι πνευματικοί ηγέτες –όλοι άνδρες– αρνήθηκαν να μοιράσουν τους πόρους στον πληθυσμό, καθαγίασαν την πείνα (μαζί με τη νηστεία), δικαίωσαν την ανισότητα των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων –μεταξύ των φύλων, των εθνικών και θρησκευτικών ομάδων κ.λπ.– με την άδεια του Θεού, ο οποίος ευνοούσε κάποιους, ενώ εκδήλωνε τη δυσαρέσκειά του σε κάποιους άλλους. Στη συνέχεια, για να αποτρέψουν την εξέγερση των καταπιεσμένων, χρησιμοποίησαν τον τρόμο, το φύλο και τη σεξουαλικότητα ως εργαλεία χειραγώγησης και το έκαναν με τέτοια επιδεξιότητα ώστε τα θύματα να γίνουν οι κύριοι υπερασπιστές των θυτών.

Ο τελετουργικός έλεγχος του τι, πότε ή πού θα φάει, θα πλυθεί ή θα επιδοθεί κανείς στη σεξουαλική πράξη, ο οποίος προηγουμένως αποσκοπούσε στη διασφάλιση της επιβίωσης, της ειρήνης μέσα στην ομάδα και στην κατοχύρωση της εξουσίας μιας κάστας, έχει καθιερωθεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να μην αμφισβητείται ούτε σήμερα.

Η παρωχημένη λογική

Η απαγόρευση της άμβλωσης, της βρεφοκτονίας και της ανδρικής ομοφυλοφιλίας αποτελούσε παλαιότερα μέρος της πολιτικής υπέρ των γεννήσεων σε κοινωνίες που είχαν αποδεκατιστεί από πολέμους, ασθένειες ή λιμούς. Το γεγονός ότι το Ισλάμ και ο ιουδαϊσμός επιτρέπουν την άμβλωση, όταν η κύηση θέτει σε κίνδυνο τη ζωή της μητέρας, ανταποκρίνεται σε έναν απλό υπολογισμό: αν σωθεί η μητέρα, μπορεί να δώσει και άλλα παιδιά στην ομάδα, ενώ, αν σωθεί το παιδί, δεν είναι σίγουρο ότι θα ζήσει πολλά χρόνια. Οι απώλειες θα ήταν δύο. Οι διώξεις κατά των ομοφυλοφίλων επίσης πέρασαν από στάδια. Παραδείγματος χάρη, όταν το Ισλάμ επικράτησε στη εύφορη γη της Βαβυλώνας, της Περσίας ή της Ινδίας, ανέχτηκε αυτή τη σεξουαλική επιλογή. Στο Ιράν τον 16ο αιώνα υπήρχαν τα amard-jane (οίκοι «μη ανδρών»), δημόσια πορνεία που, με την καταβολή φόρου, πρόσφεραν τρυφερότητα και σαρκικό έρωτα σε άλλους άνδρες. Αναμφίβολα το ταμπού της παρθενίας των κοριτσιών αύξανε την πελατεία τους. Ανήκουν στην εποχή που στις Χίλιες και μία νύχτες εμφανίζονται διηγήσεις ομοφυλοφιλικού έρωτα, τόσο ανδρικού όσο και γυναικείου.

Η εμμονή με τον έλεγχο των υπηκόων πιστών ήταν τέτοια ώστε όρισαν ότι ένας άνδρας έπρεπε πρώτα να παντρεύεται μια χήρα ή μια διαζευγμένη μεγαλύτερή του, επιφορτισμένη με τη φροντίδα διαφόρων παιδιών, παρά μια όμορφη νεαρή που είχε χάσει την «αθωότητά» της κατά παράβαση των κανόνων και των «αξιών» υπακοής και υποταγής στους άνδρες της εξουσίας. Στη μορφή της Μαρίας, μητέρας του Ιησού, η γυναικεία παρθενία μυθοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό ώστε η γυναίκα όχι μόνο αποτελεί πρόκληση για την ανατομική υλικότητα, αλλά παραμένει παρθένα (αν και με τη μεταφορική έννοια) και μετά τον τοκετό. Γνωρίζετε πόσα εγκλήματα τιμής διαπράττονται προς δόξα της κατοχής του εν λόγω υμένα; Αν ο βασικός λόγος για να διατηρηθεί η παρθενία των κοριτσιών (και η απαγόρευση της μοιχείας) ήταν η διασφάλιση της πατρότητας των ανδρών επί των απογόνων τους, σήμερα η εξέταση DNA παρουσιάζεται ως πλήγμα κατά της λογικής και των κανόνων τους οποίους υπερασπίζονται οι φανατικοί.

Η κυριαρχία στη σεξουαλικότητα του ατόμου είναι κυριαρχία στο ίδιο το άτομο. Συνεπώς η συσχέτιση της σεξουαλικής πράξης με τη ντροπή, την αμαρτία και το σφάλμα το μετατρέπει σε εύθραυστο ον, κατάλληλο για χειραγώγηση και υποταγή.

Δεδομένου ότι η επιστήμη έχει καταρρίψει τα θέσφατα, τα οποία υπερασπίζονταν (πότε και πώς εμφανίστηκε η ζωή, η θέση της Γης στο πλανητικό μας σύστημα κ.λπ.), το μόνο που μένει υπό την κυριαρχία τους είναι υποκειμενικά ζητήματα, όπως η σεξουαλικότητα, για τα οποία επίσης δεν μάντεψαν σωστά, διαφορετικά σχεδόν όλοι οι κάτοικοι της υφηλίου θα έπρεπε να είχαν μείνει τυφλοί από «αυτοϊκανοποίηση» εδώ και χιλιάδες χρόνια.

Παραμένουν ενεργοί –αν και με τρόπο συγκαλυμμένο– στην πολιτική ζωή παραβιάζοντας τη δημοκρατική αρχή του διαχωρισμού θρησκείας και κράτους.

Επειδή τους λείπει ένα βιώσιμο πρόγραμμα για να λύσουν τα σοβαρά προβλήματα της ανθρωπότητας, ζητούν από τον κόσμο να απαρνηθεί την απόλαυση και την ευτυχία «εδώ» με την υπόσχεση ότι θα τη βρει «εκεί». Γι’ αυτό τους ενοχλεί κάθε εκδήλωση αγάπης για τη ζωή: η μουσική, ο χορός, τα φωτεινά χρώματα (η ενδυμασία των πιστών μουσουλμάνων και τα ράσα των μοναχών, γυναικών και ανδρών), η σεξουαλικότητα με σκοπό την ευχαρίστηση κ.λπ.

Καθώς ανήκουν στην οικονομική και πολιτική εξουσία, αποσπούν με τα κηρύγματά τους τη δημόσια προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας.

Σε αυτή τη λογική εντάσσεται η υπεράσπιση της παραδοσιακής οικογένειας: του κοινωνικού πυρήνα που βασίζεται στον νόμο του ισχυρού, στους έμφυλους ρόλους κυριαρχίας και υποταγής που ορίζουν τη δομή μιας ταξικής κοινωνίας, οικοδομημένης στα ίδια θεμέλια. Αυτοί οι φανατικοί, που εναντιώνονται στη σεξουαλική αγωγή, είναι απολογητές του πατριαρχικού πολιτισμού, «παντρέψου και υποτάξου» (βλ. Το κερασάκι μπούνκγκα-μπούνγκα ), μετά εγκαταλείπουν στην τύχη τους τις εγκυμονούσες έφηβες για να γεννήσουν στην όποια θλιβερή αποθήκη, να πεθάνουν στον τοκετό ή τα παιδιά τους να πυκνώσουν τις γραμμές των παιδιών του δρόμου, τέλειο δέλεαρ για τους παιδόφιλους και τους εμπόρους ανθρώπων.

Η μάχη για μια κοσμική κοινωνία είναι πρωταρχική για την πρόοδο και για έναν δίκαιο κόσμο. Οι άθεοι και οι προοδευτικοί πιστοί έχουν πολλή δουλειά ακόμη!

 

*Nazanín Armanian. Άφησα τη μισή μου ζωή στην πατρίδα μου, την Περσία, και όταν προσγειώθηκα σε αυτή τη χερσόνησο που με δέχτηκε –προσφιλή αφετηρία διεκδίκησης για ψωμί και ειρήνη για όλους– άρχισα να ασκώ την παράξενη τέχνη του εξόριστου: να γνωρίζω, να μαθαίνω, να θαυμάζω, να μεταβιβάζω, να αποκαλύπτω και να καταγγέλλω, τα τελευταία χρόνια να επωφελούμαι από τη διδασκαλία στο πανεπιστήμιο, από τα μέσα επικοινωνίας και από μια δωδεκάδα βιβλία, όπως Τα ρουμπαγιάτ του Ομάρ Καγιάμ (Robaiyat de Omar Jayyam, DVD, 2004), Κουρδιστάν, η ανύπαρκτη χώρα (Kurdistán, el país inexistente, Flor del Viento, 2005), Ιράκ, Αφγανιστάν και Ιράν, 40 απαντήσεις στη σύγκρουση της Εγγύς Ανατολής (Irak, Afganistán e Irán, 40 respuestas al conflicto de Oriente Próximo, Lengua de Trapo, 2007) και Το Ισλάμ χωρίς πέπλο (El Islam sin velo, Bronce, 2009).

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: El Público, 27-1-2014

 

 

Share

Κάλεσμα της ομάδας “Φύλο και Φτερό” στη διαμαρτυρία στο Ρέθυμνο

From Crete with love

Στις 30 Ιουνίου του 2013 ψηφίστηκε από την Ρωσική κυβέρνηση νόμος κατά της ορατότητας και της δράσης ΛΟΑΤ ατόμων και κοινοτήτων. Τότε το Ρωσικό κράτος ξεκίνησε ανθρωποκυνηγητό ενάντια στα ΛΟΑΤ άτομα, καταδικάζοντας τη διαφορετικότητα σε μια προσπάθεια να ‘’διαφυλάξει’’ τους πολίτες από την ομοφυλοφιλία, που θεωρεί ανωμαλία, ασθένεια και απειλή. Μετά απ’ την ολοκληρωτική απόφαση του καθεστώτος του Πούτιν, ξέσπασε κύμα ξυλοδαρμών, συλλήψεων και τρομοκρατίας προς τα ΛΟΑΤ άτομα, τόσο από αστυνομικούς, όσο και από φασιστικές οργανώσεις. Οι φασίστες βρήκαν την ευκαιρία να εκδηλώσουν το μίσος τους προς τους γκέι, λεσβίες, τρανς και αμφιφυλόφιλους, ελεύθερα και δημόσια χωρίς να έχουν καμία συνέπεια. Ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο εκφοβισμός έρχονται πρώτα για τους άλλους κι έπειτα για όλους.

Η ελευθερία απαγορεύεται, ενώ οι διακινητές της απαγόρευσης της ελευθερίας, νομιμοποιούνται… Κανένα κράτος και καμία θρησκεία δεν έχει το δικαίωμα να φυλακίζει τις ζωές και τους έρωτες των ανθρώπων. Διανύουμε τον 21ο αιώνα και ακόμα αντιμετωπίζουμε τον παραλογισμό της ομοφοβίας και τις διακρίσεις εξαιτίας των σεξουαλικών προσανατολισμών μας.

Το σύγχρονο ‘’κυνήγι μαγισσών’’ όμως, δεν έχει τέλος ούτε σύνορα. Όπως στη Ρωσία έτσι και στην Ελλάδα διαδραματίζονται ομοφοβικά και τρανσφοβικά περιστατικά. Πρόσφατα, δυο τρανς τραμπουκίστηκαν και ξυλοκοπήθηκαν στο Πανεπιστήμιο (Αθήνα),ενώ στο παρελθόν,ομόφυλα ζευγάρια, έχουν δεχθεί επιθέσεις επειδή, δεν δίσταξαν να δηλώσουν τις ερωτικές τους προτιμήσεις και στάθηκαν με περιφάνια για τις ερωτικές τις επιλογές. Σε κάποιες χώρες, όπως τη Ρωσία, το Κονγκό, τη Νέα Γουινέα και το Μαρόκο, η ομοφυλοφιλία είναι απαγορευμένη, ενώ υπάρχουν χώρες όπως το Σουδάν, η Μαυριτανία και η Νιγηρία όπου οι ομοφυλόφιλοι θανατώνονται. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε ΛΟΑΤ άτομο που στερείται την ελευθερία της ερωτικής έκφρασης και των επιλογών του.

Με αφορμή, λοιπόν, την έναρξη των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στη Ρωσία την Παρασκευή στις 7 Φεβρουαρίου, που συμπίπτει με την έξαρση της ομοφοβίας στην χώρα, σας καλούμε όλους σε μια πορεία αλληλεγγύης και διαμαρτυρίας κατά της στέρησης των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων και την καταπίεση των ερωτικών προσανατολισμών.

Η πορεία θα ξεκινήσει από το Δημαρχείο του Ρεθύμνου στις 6μμ. και θα καταλήξει στην Ρωσική Πρεσβεία. Ενάντια στη χυδαία καταπάτηση της ανθρώπινης ελευθερίας και την κρατική ανηθικότητα.

Αντισεξιστική και Αντιομοφοβική Ομάδα Ρεθύμνου ‘’Φύλο και Φτερό’’ 

Email: fulokaifteroRethumno@gmail.com

Facebook: www.facebook.com/fylo.kai.ftero

https://www.facebook.com/fylo.kai.ftero

 

Share

Διαμαρτυρία στο ρωσικό Προξενείο στο Ρέθυμνο ενάντια στην ομοφοβία

Προστατεύουμε και Διεκδικούμε τα ΛΟΑΤ Δικαιώματα – Love is not Propaganda

Στις 7 Φλεβάρη ξεκινούν οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στη Ρωσία, η βουλή της οποίας το καλοκαίρι ψήφισε ένα νόμο που απαγορεύει κάθε δημόσια έκφραση και «προπαγάνδιση» της ομοφυλοφιλίας. Με βάση αυτό το νόμο, ΛΟΑΤ (Λεσβιακά Ομοφυλοφιλικά Αμφισεξουαλικά και Τρανς) άτομα μπορούν να συλληφθούν αν φιλιούνται στο δρόμο, κρατάνε χέρια, φοράνε ρούχα με το ουράνιο τόξο (!) ή με οποιοδήποτε τρόπο δείχνουν τον προσανατολισμό τους. Μεταξύ άλλων, ο νόμος περιλαμβάνει μια διάταξη που επιτρέπει στην κυβέρνηση να συλλαμβάνει και να κρατά μέχρι και 14 μέρες οποιονδήποτε ξένο επισκέπτη εκδηλώνει gay συμπεριφορά και έπειτα απελαύνεται από τη χώρα.

Οι ομάδες που έχουν στόχο την ενημέρωση και την υποστήριξη ΛΟΑΤ δικαιωμάτων, σελίδες στο διαδίκτυο που τους παρέχουν ενημέρωση για το AIDS και άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα θεωρούνται πλέον παράνομες.

Ταυτόχρονα, το ομοφοβικό αυτό παραλήρημα του Πούτιν έχει οπλίσει το χέρι δεκάδων φασιστών, που ασκούν καθημερινά βία σε μέλη της ρώσικης ΛΟΑΤ κοινότητας και σε όσους τους υποστηρίζουν, ανενόχλητοι, πολλές φορές ανεβάζοντας εξευτελιστικά βίντεο με τα βασανιστήριά τους στο διαδίκτυο. Οι βίαιες και δολοφονικές αυτές συμπεριφορές, όχι απλά δεν τιμωρούνται, αλλά συχνά υποκινούνται από τη ρώσικη κυβέρνηση. Παρ’όλα αυτά, οι “παράνομοι” Ρώσοι ακτιβιστές δε σταματούν να αγωνίζονται, με κίνδυνο της ζωής τους, διεκδικώντας τα αυτονόητα.

Το κυνήγι αυτό κατά των ομοφυλόφιλων δεν παρουσιάστηκε από το πουθενά. Η Ρωσία είναι μια χώρα με ακραίες κοινωνικές ανισότητες- μεγάλα ποσοστά φτώχειας αλλά και τεράστια πλούτη συγκεντρωμένα σε λίγα χέρια- που εντάθηκαν από την παγκόσμια κρίση. Το ξέσπασμα από την αδικία και την εξαθλίωση του ρώσικου λαού αντιμετωπίζεται από τις ρωσικές κυβερνήσεις εδώ και χρόνια με αυταρχισμό, κρατική καταστολή και καλλιέργεια ακροδεξιών απόψεων. Με πρακτικές “διαίρει και βασίλευε”, πλασάρονται ως εχθροί και υπαίτιοι μειονοτικές ομάδες πάνω στις οποίες εκτονώνεται και καταστέλλεται η οργή του κόσμου. Αρχικά δαιμονοποίησαν τους μετανάστες, με εθνικιστικές καμπάνιες και επιθέσεις φασιστικών ομάδων στους δρόμους και έπειτα ακολούθησε η στόχευση των ΛΟΑΤ.

Η στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων δεν είναι τυχαία, ούτε καινούρια, αλλά είναι πολύ επικίνδυνη. Στην Ελλάδα, οι μετανάστες παρουσιάζονται να ευθύνονται για τη φτώχεια, την ανεργία και την εγκληματικότητα και γίνονται θύματα φασιστικών επιθέσεων καθημερινά, με πρόσφατο θλιβερό δείγμα τις δολοφονίες στο Φαρμακονήσι. Σταδιακά εντείνεται η στοχοποίηση και της ΛΟΑΤ κοινότητας. Καθηγήτρια μπαίνει σε διαθεσιμότητα επειδή υπερασπίστηκε τρανς μαθήτρια και αυξάνονται οι βίαιες επιθέσεις σε τρανς άτομα. Εκκλησία, χρυσή αυγή και κυβέρνηση, εκφέρουν καθημερινά μισογυνιστικό και ομοφοβικό λόγο. Η Κυβέρνηση αρνείται την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, παρά τα πρόστιμα που θα επιβληθούν, και βάζει συνεχώς εμπόδια στην ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου επειδή περιέχει διατάξεις που αφορούν τη διάκριση με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Το σκηνικό συμπληρώνει η χρυσή αυγή, με ομοφοβικές επιθέσεις στο Γκάζι, στην Πάτρα και αλλού, απειλώντας ότι “είστε οι επόμενοι”.

Για τα προβλήματά μας δεν ευθύνονται οι gay, ούτε οι λεσβίες, ούτε οι τρανς, ούτε οι μετανάστες. Σ’ένα κόσμο που κυριαρχεί η βία της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης κανείς δεν είναι ασφαλής.

Δε θα αφήσουμε τους ρώσους gay, λεσβίες και τρανς να γίνουν ο αποδιοπομπαίος τράγος της πολιτικής του Πούτιν. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους ΛΟΑΤ της Ρωσίας, αγωνιζόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή εκφασισμού κάθε κοινωνίας και καλούμε σε διαμαρτυρία στο ρώσικο προξενείο στο Ρέθυμνο στις 7 Φλεβάρη, 6μμ.

Πρωτοβουλία για την δημιουργία αντισεξιστικής / αντιομοφοβικής ομάδας

Ηράκλειο 2014

 

e-mail επικοινωνίας: lgbtqheraklion@yahoo.com

facebook group: Conqueer- Lgbt Heraklion

https://www.facebook.com/events/704795246221053/

 

Share

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Καμάρα ενάντια στην ομοφοβία σε Ελλάδα και Ρωσία

Respect and fight Gay and trans rights now!

Οι χειμερινοί Ολυμπιακοί στο Sochi είναι μόνο η αφορμή. Τον τελευταίο καιρό έχει ψηφιστεί νόμος στη Ρωσία που απαγορεύει κάθε δημόσια έκφραση διαφορετικής σεξουαλικής συμπεριφοράς ή και ταυτότητας φύλου, ως επιστέγασμα σειράς τέτοιων νομοθετημάτων, ενδεικτικών της ακραίας συντηρητικοποίησης της ρωσικής κοινωνίας. Με την υιοθέτηση τέτοιων μέτρων, απαγορεύτηκαν τα Pride φεστιβάλ σε πολλές πόλεις της Ρωσίας, ποινικοποιήθηκε κάθε δράση από lgbt οργανώσες, gay ακτιβιστές φυλακίστηκαν, ενώ πολλά άτομα της lgbt κοινότητας κακοποιήθηκαν ή και δολοφονήθηκαν από φασιστικά, νεοσυντηρητικά στοιχεία της χώρας. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μεμονωμένο και δεν αφορά μόνο τη Ρωσία, αλλά η καταπάτηση των lgbt δικαιωμάτων συμβαίνει σε πολλές  περιοχές ολόκληρου του κόσμου. Σε σχεδόν 80 χώρες στον κόσμο η διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου καταδικάζεται με πληθώρα ποινών, ακόμη και με θανατική ποινή (Σαουδική Αραβία, Ιράν, Βόρεια Νιγηρία κλπ)!

Αλλά και στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι δεν ποινικοποιείται η ομοφυλοφιλία και η διεμφυλικότητα ούτε η δημόσια έκφραση τους, δεν είναι λίγα τα περιστατικά σωματικής και λεκτικής βίας απέναντι σε lgbt άτομα ή ο αποκλεισμός τους από βασικά δικαιώματα, όπως η εκπαίδευση, η στέγαση και η υγεία. Πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν, οι επιθέσεις σε ομοφυλόφιλα άτομα στο Γκάζι της Αθήνας, η εκδίωξη trans μαθήτριας από νυχτερινό σχολείο της Αθήνας, η λογοκρισία της αναπαράστασης της ομοφυλοφιλίας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο ξυλοδαρμός trans γυναίκας στο μετρό της Αθήνας, οι αναίτιες προσαγωγές trans γυναικών στη Θεσσαλονίκη, η επίθεση  νεοναζιστών σε μέλη της lgbt ομάδας «Blender»στην Πάτρα. Επίσης, στην Ελλάδα, εκπρόσωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκμεταλλευόμενοι την έλλειψη αντιρατσιστικού νόμου που να συμπεριλαμβάνει το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα ή και την έκφραση φύλου, εξαπολύουν ακραία κηρύγματα μίσους κατά των ομοφυλόφιλων, των διεμφυλικών και των υποστηρικτών των δικαιωμάτων τους. Με άλλα λόγια όλων αυτών που ξεφεύγουν από τα καλούπια της κανονικότητας που επιβάλλει το κράτος.

Για το λόγο αυτό, διαμαρτυρόμαστε για τα φαινόμενα βίας  και αγωνιζόμαστε υπέρ των δικαιωμάτων της lgbt κοινότητας στην Ρωσία, την Ελλάδα και παγκοσμίως. Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Καμάρα, την Παρασκευή 7 Φλεβάρη στις 18:00 και πορεία προς το Ρωσικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΑ!

ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ!

 

Good As You(th)

HOMOphonia – Thessaloniki Pride

 

 

Share

Τέλος στις διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ζητούν οι ευρωβουλευτές

Η ΕΕ θα πρέπει να καταρτίσει ένα χάρτη πορείας για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων, διεμφυλικών και διαφυλικών (ΛΟΑΔΔ) προσώπων, αναφέρει ψήφισμα που ενέκριναν οι ευρωβουλευτές την Τρίτη. Ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ διαπίστωσε σε περσινή έρευνα ότι το 2013 το 47 % των ΛΟΑΔΔ υπέστη διακρίσεις ή παρενόχληση και το 26% δέχτηκε επιθέσεις ή απειλές κατά τα 5 τελευταία χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Η ομοφοβία δεν πρέπει πλέον να γίνεται ανεκτή στην Ευρώπη. Πολλοί από εμάς που είμαστε λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, διεμφυλικοί και διαφυλικοί ζούμε εδώ και πάρα πολύ καιρό στο φόβο. Φοβόμαστε να κρατήσουμε ο ένας το χέρι του άλλου στο δρόμο, φοβόμαστε μήπως κάποιος μας βρίσει, φοβόμαστε μήπως μας διώξουν από τα σπίτια, τα σχολεία ή τις δουλειές μας. Η έκθεσή μου λέει ότι η ΕΕ πρέπει να δράσει στον τομέα αυτό, έτσι ώστε να μπορέσουμε να απολαύσουμε κι εμείς τα δικαιώματα που εγγυάται σε όλους στην ΕΕ», είπε η εισηγήτρια Ulrike Lunacek (Πράσινοι, Αυστρία).

Στο ψήφισμα που ενέκρινε με 394 ψήφους υπέρ, 176 κατά και 72 αποχές, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι τα θεμελιώδη δικαιώματα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων, των διεμφυλικών και των διαφυλικών (ΛΟΑΔΔ) εξακολουθούν να μην γίνονται πάντοτε απολύτως σεβαστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως εκ τούτου, καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα κράτη μέλη και τους αρμόδιους οργανισμούς να εργαστούν από κοινού για τη χάραξη μιας «ολοκληρωμένης πολυετούς πολιτικής» με στόχο την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ΛΟΑΔΔ.

Στα πλαίσια της πολιτικής αυτής είναι αναγκαίο να καταρτιστεί ένας χάρτης πορείας, μια στρατηγική ή ένα σχέδιο δράσης, σε τομείς όπως είναι η απασχόληση, η εκπαίδευση, η υγεία, τα αγαθά, οι υπηρεσίες, οι οικογένειες, η ελεύθερη κυκλοφορία, η ελευθερία της έκφρασης, τα εγκλήματα μίσους, το άσυλο, οι εξωτερικές σχέσεις, κ.ά. Τονίζεται επίσης ότι η ολοκληρωμένη αυτή πολιτική πρέπει να σέβεται τις αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των οργανισμών της και των κρατών μελών.

Ελευθερία της έκφρασης

«Η Επιτροπή και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να λάβουν υπόψη ότι τα κράτη μέλη που θεσπίζουν νόμους προκειμένου να περιορίσουν την ελευθερία της έκφρασης σε σχέση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου παραβιάζουν τις αξίες στις οποίες βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, και να αντιδράσουν αναλόγως», επισημαίνουν οι ευρωβουλευτές.

Εγκλήματα μίσους

Τα μέλη του ΕΚ τονίζουν ότι θα πρέπει η ισχύουσα απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου να αναθεωρηθεί, προκειμένου να συμπεριληφθούν και άλλες μορφές εγκλημάτων λόγω προκατάληψης και πρακτικές υποκίνησης μίσους για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

Πολιτικές κατά του εκφοβισμού στα σχολεία

Στον τομέα της εκπαίδευσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να προαγάγει την ισότητα και την απαγόρευση των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου μέσω των προγραμμάτων της για τη νεολαία και την εκπαίδευση.Οφείλει επίσης «να διευκολύνει την ανταλλαγή ορθών πρακτικών μεταξύ των κρατών μελών στον τομέα της τυπικής εκπαίδευσης, μεταξύ άλλων όσον αφορά το διδακτικό υλικό και τις πολιτικές κατά του εκφοβισμού και κατά των διακρίσεων, μέσω της μη δεσμευτικής ανοικτής μεθόδου συντονισμού», σύμφωνα με το ψήφισμα.

Διεμφυλικά άτομα

Σύμφωνα με τους ευρωβουλευτές, «τα κράτη μέλη θα πρέπει να θεσπίσουν ή να επανεξετάσουν τις διαδικασίες νομικής αναγνώρισης του φύλου με στόχο τον πλήρη σεβασμό του δικαιώματος των διεμφυλικών ατόμων στην αξιοπρέπεια και τη σωματική ακεραιότητα», δηλαδή να αποκλείουν κάθε απαίτηση να υποβληθούν τα άτομα αυτά σε στείρωση. Τα μέλη του ΕΚ υποστηρίζουν επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να συνεχίσει να καταβάλλει προσπάθειες στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας προκειμένου να αποσύρει τις διαταραχές ταυτότητας φύλου από τον κατάλογο των ψυχικών και συμπεριφορικών διαταραχών.

Οικογένεια και ελεύθερη κυκλοφορία

Οι ευρωβουλευτές υποστηρίζουν επίσης ότι «η Επιτροπή πρέπει να εκδώσει κατευθυντήριες γραμμές προκειμένου να διασφαλίσει την εφαρμογή της οδηγίας σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, καθώς και της οδηγίας σχετικά με το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης, ώστε να είναι σεβαστές όλες οι μορφές οικογένειας που αναγνωρίζονται επίσημα από το εθνικό δίκαιο των κρατών μελών».

Πηγή: ευρωπαϊκό κοινοβούλιο

 

Share

Αφορισμένα φιλιά

Φωτογραφία: poustiriot.blogspot.gr

του Ζακ Κωστόπουλου

Θεοφάνεια 2014. Πειραιάς: Την ώρα που ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ρίχνει τον σταυρό, μια ομάδα lgbt ακτιβιστών και ακτιβιστριών αντάλλαξαν ομόφυλα φιλιά, κρατώντας rainbow σημαίες και μοιράζοντας flyer που έγραφε: «Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ #PoustiRiot», ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στις ομοφοβικές δηλώσεις του Σεραφείμ.

Δεν ήμουν παρών στη δράση αυτή, το παρακολούθησα όπως και ο περισσότερος κόσμος μέσα από τα social media και τον σχετικό πανικό που ακολούθησε με δημοσιεύματα, αναρτήσεις και σχόλια που είτε επαινούσαν, είτε κατέκριναν την δράση.

Οι επικρίσεις μιας τέτοιας δράσης φυσικά και ήταν αναμενόμενες και στις περισσότερες των περιπτώσεων ούτε καν πρωτότυπες.

«Προκαλούν», «Βλέπουν και μικρά παιδιά», «Είναι άστοχη και άσχετη με τον χώρο και το μυστήριο», «Είναι ασέβεια προς την Εκκλησία»  και άλλα.

Α, όλα κι όλα, η αλήθεια να λέγεται: προκαλούν! Κι εγώ θυμάμαι μια φορά που είχα πάει στην ανάσταση, με το που πάει δώδεκα, αρχίσανε όλοι φιλιά, αγκαλιές και κακό. Η αλήθεια είναι πως ταράχτηκα! Έπρεπε όλοι να φιληθούν ταυτόχρονα, εκείνη την ώρα, μπροστά μου και να μου πετάνε στην μούρη το τι κάνουν στο κρεβάτι τους; Αμάν, φτάνει πια με τις ασέβειες, ε;

Ή μήπως όχι…

Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Καταρχήν, σοβαρά τώρα, εγώ δεν είδα τίποτα το προκλητικό και καμία ασέβεια. Το συμβάν έγινε σε δημόσιο χώρο και ήταν μια ειρηνική διαμαρτυρία απέναντι σε έναν Μητροπολίτη που με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης, απειλούσε με αφορισμούς τους βουλευτές και βουλευτίνες που θα το ψηφίσουν και περιέγραψε την ομοφυλοφιλία «ως παρά φύσιν εκτροπή η οποία δεν παρατηρείται ούτε στα ζώα» και είπε πως οι γκέι «συνδυάζουν τον δυναμισμό του άντρα με την μοχθηρία της γυναίκας», δίνοντας έτσι και ένα τόνο μισογυνισμού στο ομοφοβικό του παραλήρημα.

Αντίθετα, βρίσκω ιδιαίτερα προκλητικό εκπρόσωπος ενός θρησκευτικού δόγματος που ευαγγελίζεται την αγάπη, να επιδίδεται σε ρητορική μίσους θεωρώντας πως μπορεί να παρεμβαίνει σε θέματα που είναι πολιτικά και δεν αφορούν την εκκλησία, με το έτσι θέλω και χωρίς να έχει αντίλογο ή συνέπειες. Για να μην αναφέρω εδώ και τον αντιρατσιστικό νόμο που στο αρχικό του σχέδιο ήθελε τους ιεράρχες πάνω και πέρα από τον νόμο, έτσι ώστε να μην μπορούν να διωχθούν για ρητορική μίσους. Αλλά μάλλον αυτό δεν είναι της παρούσης. Άλλη φορά.

Όσο για τα παιδιά – αθώα αγγελούδια – θύματα της γκέι προπαγάνδας, που κινδυνεύουν να πάρουν το στραβό το δρόμο αν μας δουν να φιλιόμαστε, ένα έχω να πω: αν η σεξουαλική ταυτότητα είναι κάτι που μπορούμε να μεταλαμπαδεύσουμε, εμείς δε θα υπήρχαμε γιατί θα είχαμε πέσει θύματα της «στρέιτ προπαγάνδας».

Δεν καταλαβαίνω γιατί για τα «μικρά παιδιά που παρακολουθούν»  είναι προτιμότερο να διδάσκονται το μίσος. Θεωρώ σχεδόν εγκληματικό να διδάσκονται τα παιδιά τυφλή πίστη σε παπάδες, σαν τον Σεραφείμ καλή ώρα, που θα τους υπαγορεύουν ότι οφείλουν να μισούν οτιδήποτε το διαφορετικό, ξένο ή μακριά από τις κοινωνικές νόρμες. Γενικά είναι τουλάχιστον τραγικό να θεωρούμε «φυσιολογική» την τυφλή πίστη και όχι την αγάπη. Γιατί ένα φιλί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, δεν είναι τίποτα άλλο από αγάπη. Και στο κάτω κάτω, είναι προτιμότερο να δηλητηριάζονται τα παιδιά με μίσος από το να δουν ένα ομόφυλο φιλί; Να δουν ότι υπάρχουν και αυτά τα ζευγάρια, υπάρχει και αυτή η αγάπη και έχει χώρο να εκφράζεται δημόσια;

Άσε που κανείς δεν σκέφτεται ότι ανάμεσα στα παιδιά που παρακολουθούν, σίγουρα υπάρχουν και κάποια που μπορεί να έχουν διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου. Και ενώ αποζητούν αποδοχή και αγάπη, θα ακούν τον κάθε Σεραφείμ να τα αποκαλεί ανώμαλα, ανάξια αγάπης και σεβασμού, καταστρέφοντας (ίσως και ανεπανόρθωτα) την αυτοεκτίμηση τους και πείθοντας τα πως είναι λάθη της φύσης. Θα άφηνες έναν υποβολέα να λέει στο παιδί σου ότι είναι ανώμαλο και ότι θα καεί στην κόλαση; Εγώ όχι.

Πάνε σχεδόν 40 χρόνια από όταν η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρία αφαίρεσε από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών την ομοφυλοφιλία (το 1973), κάτι που το 1990 ασπάστηκε και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Παρόλα αυτά, στο ξημέρωμα του 2014, ο μεσαίωνας βασιλεύει στην Ελλάδα. Και όπως πάντα, στον σκοταδισμό πρωταγωνιστής είναι η εκκλησία. Στην Ελλάδα της κρίσης, της κοινωνικοπολιτικής κρίσης, η συνολική και η συλλογική χειραφέτηση δείχνει να’ ναι μονόδρομος. Ας χωνέψουμε λοιπόν σαν κοινωνία ότι τα lgbt άτομα δεν είμαστε ούτε άρρωστες, ούτε ανώμαλοι, ούτε ψυχικά διαταραγμένοι, αλλά ισότιμα μέλη της και ενεργοί πολίτες και πολίτισσες, που θα έπρεπε να έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλες και όλους.

Προς αυτή την κατεύθυνση λοιπόν κινούνται τέτοιου είδους δράσεις. Δράσεις που διεκδικούν την ορατότητα, την ισότητα. Δράσεις αντίδρασης στο σκοτάδι και την μισαλλοδοξία, δράσεις αγάπης.

Έτσι λοιπόν, αν θεωρείς ένα φιλί ανώμαλο, αν θεωρείς τα lgbt άτομα άρρωστα και ανάξια σεβασμού και αγάπης, αν διδάσκεις πως επειδή είμαι γκέι είμαι λιγότερο από άνθρωπος, με προκαλείς. Και εφόσον με προκαλείς θα αντιδράσω. Και κάθε τέτοια ειρηνική αντίδραση που διεκδικεί την ορατότητά μας και την ισότητα μόνο μπράβο αξίζει.

Ας πούμε λοιπόν ναι στα φιλιά και όχι στο μίσος.

Πηγή: tvxs

 

Share

Διότι δεν συνεμορφώθη…

 του Δημήτρη Αγγελίδη

Δύσκολες ώρες περνά η τρανς μαθήτρια που αποφοίτησε πέρσι από νυχτερινό Γυμνάσιο της Αθήνας χάρη στην παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη και την υποστήριξη της υπεύθυνης καθηγήτριας του τμήματος, και συνεχίζει φέτος να φοιτά στο συστεγαζόμενο νυχτερινό Λύκειο. Οπως καταγγέλλει η δικηγόρος της Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, χθες το βράδυ, μόλις επέστρεψε στο σχολείο από τριήμερη αποβολή επειδή τόλμησε να αντιδράσει σε προπηλακισμό που δέχτηκε, τρεις μαθητές επιχείρησαν να τη λιντσάρουν μέσα στο γραφείο της διεύθυνσης. Η κατάσταση εκτονώθηκε όταν ψυχραιμότερος καθηγητής και εξωσχολικό άτομο που κλήθηκε να βοηθήσει κατάφεραν να συγκρατήσουν και να απομακρύνουν τους επιτιθέμενους.

«Καθιστούμε υπεύθυνο για ό,τι συμβεί στη μαθήτρια τον διευθυντή του σχολείου», λέει στην «Εφ.Συν.» η Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα. Οπως καταγγέλλει το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, η μαθήτρια δέχεται πάλι φέτος εχθρική και ρατσιστική συμπεριφορά, ενώ διώκεται πειθαρχικά η καθηγήτρια που την υπερασπίστηκε, με αποτέλεσμα να τεθεί σε αργία τέσσερις μήνες πριν βγει στη σύνταξη.

Θέμα φύλου

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, τα προβλήματα της μαθήτριας ξεκίνησαν όταν ζήτησε να χρησιμοποιεί γυναικείο όνομα, γυναικεία εμφάνιση και τις γυναικείες τουαλέτες του σχολείου, σύμφωνα με το φύλο που αναγνωρίζει στον εαυτό της. Συνέχισαν να την αποκαλούν, περιπαικτικά, με ανδρικό όνομα, να χλευάζουν τα ρούχα της, να της απαγορεύουν να πηγαίνει στις γυναικείες τουαλέτες. Οταν αντέδρασε, τα πνεύματα οξύνθηκαν. Την απειλούσαν, της πετούσαν αντικείμενα, έφτασαν μέχρι το σημείο να την περιλούσουν με βενζίνη για να της βάλουν φωτιά.

Αντί να επιβάλει σεβασμό στα δικαιώματά της, ο διευθυντής του Γυμνασίου τής ζήτησε να φύγει από το σχολείο και να φοιτήσει σε σχολείο δεύτερης ευκαιρίας. Η μαθήτρια αρνήθηκε. Της ζήτησε να μην πηγαίνει στα μαθήματα, μόνο να δώσει εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς. Η μαθήτρια επέμεινε να φοιτήσει κανονικά. Ακολούθησαν προσβολές, προπηλακισμοί και αποβολές από το σχολείο.

Την υπερασπίστηκε η υπεύθυνη καθηγήτρια του τμήματός της. Μέσα στην τάξη, της έδωσε πρωτοβουλίες και δημιούργησε κλίμα σεβασμού. Απέναντι στη διεύθυνση, ζήτησε να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματά της. «Η μαθήτρια μου εκμυστηρεύτηκε το εξής: “Οταν είχε η συγκεκριμένη καθηγήτρια τη διεύθυνση του σχολείου ως αναπληρώτρια, δεν δέχτηκα καμία προσβολή. Δεν μου πετούσαν κιμωλίες, δεν μου πετούσαν πέτρες, δεν έγινε άλλη απόπειρα για δολοφονία μου, δεν δεχόμουν προπηλακισμούς, χλευασμούς και βιαιότητες. Αυτό με βεβαίωσε ότι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τα δεινά μου είναι οι καθηγητές και ιδίως ο διευθυντής, όχι οι μαθητές. Οι καθηγητές φοβούνται να πάρουν θέση, μην τυχόν και τους συμβεί αυτό που συνέβη σ’ εκείνη που είχε το θάρρος να με υπερασπιστεί”», λέει η δικηγόρος.

Προσχηματικές κατηγορίες

Μέσα στη χρονιά, η καθηγήτρια δέχτηκε αναφορά από τη διεύθυνση με κατηγορίες που αφορούν ελλιπή άσκηση καθηκόντων και «ανοχή και ενθάρρυνση σε αντιδεοντολογική συμπεριφορά μαθητών σε βάρος του διευθυντή». Σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που τη γνωρίζουν, οι κατηγορίες είναι προσχηματικές, κατασκευασμένες και στοχεύουν να μεταθέσουν το θέμα από την παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας σε προσωπικό πρόβλημα συμπεριφοράς. Το συνδικαλιστικό όργανο της καθηγήτριας αναφέρει ότι «η συγκεκριμένη συνάδελφος έχει επιδείξει ιδιαίτερη ευαισθησία σε φαινόμενα ρατσισμού στο σχολείο της» και απαιτεί να σταματήσουν οι διώξεις «που στόχο έχουν την τρομοκράτηση και τον πειθαναγκασμό των εκπαιδευτικών ενώ βλάπτουν σοβαρά τη δημόσια εκπαίδευση και τη δημοκρατία στα σχολεία».

Ορίστηκε ΕΔΕ, που διεξήγαγε ο διευθυντής του συστεγαζόμενου Λυκείου. «Οταν εμφανίστηκε να καταθέσει στην ΕΔΕ η μαθήτρια, ξεκίνησε μια σειρά ερωτήσεων επί προσωπικού, που εμφανώς δεν είχαν σχέση με την πειθαρχική δίωξη: “Επιτρέπεται να έρχεσαι στο σχολείο με γυναικεία ρούχα, βαμμένη σαν κοπέλα; Δεν πρέπει να σου πει η καθηγήτρια να ντύνεσαι ως ευπρεπής μαθητής;”. Μπροστά στους ρατσιστικούς και άσχετους υπαινιγμούς, η μαθήτρια αποχώρησε. Αργότερα κατέθεσε υπομνήματα με τις θέσεις της. Μάλιστα, ενώ ο διενεργών την ΕΔΕ αρνήθηκε ότι την αποκαλεί στο αρσενικό γένος και την κατηγόρησε για… συκοφαντική δυσφήμιση, παρασύρθηκε και της απευθύνθηκε εγγράφως στο αρσενικό: “Σας πληροφορώ ότι η δυσφήμιση είναι αδίκημα, κι εσείς πλέον είστε ενήλικος -και μάλιστα όχι νέος ενήλικος- κι έχετε πλήρη ευθύνη των πράξεών σας”», λέει η Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα.

Βασισμένη στο πόρισμα της ΕΔΕ, που διεξήχθη με τέτοιες μεθόδους, η καθηγήτρια παραπέμφθηκε στο πειθαρχικό συμβούλιο. Με βάση τον νόμο Μανιτάκη για τους δημόσιους υπαλλήλους, και μόνο η παραπομπή σε πειθαρχικό, χωρίς να έχει κριθεί η υπόθεση, σήμανε την αργία της καθηγήτριας, με όλες τις ψυχολογικές και οικονομικές επιβαρύνσεις που συνεπάγεται.

Εκκρεμεί το πειθαρχικό

Τη λύση θα δώσει η εξέταση της υπόθεσης από το πειθαρχικό συμβούλιο που εκκρεμεί, ενώ δεν έχουν ελεγχθεί πειθαρχικά οι κατηγορίες για παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας. Το υπουργείο Παιδείας δεν απάντησε σε ερώτηση πολλών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, που ζητούσαν να διερευνηθούν οι τρανσφοβικές συμπεριφορές στο σχολείο.

«Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις ήταν πολύ πιο εύκολο να κυριαρχήσουν. Ενας καθηγητής που ήθελε να κατηγορήσει, να περιθωριοποιήσει και να απαξιώσει τη μαθήτρια, μπορούσε να το κάνει πολύ άνετα, γιατί θεωρούσε ότι μιλάει εξ ονόματος της κοινωνίας και της “ηθικής”. Ενας καθηγητής που ήθελε να την υποστηρίξει δεν είχε τα μέσα. Τα περιστατικά που οδήγησαν στην καταγγελία της καθηγήτριας οφείλονται στο αρνητικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να υπερασπιστεί κανείς τη μαθήτρια», λέει ο εκπαιδευτικός Πέτρος Σαπουντζάκης από την Ομάδα Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση.

Παράλληλα, ύστερα από αναφορά της μαθήτριας στον Συνήγορο του Πολίτη, η ανεξάρτητη αρχή κάλεσε τη σχολική κοινότητα να σεβαστεί τα δικαιώματα της μαθήτριας. Ακολούθησαν τακτικές συζητήσεις με μαθητές και καθηγητές για θέματα φύλου και σεξουαλικότητας, που οργάνωσε η υπεύθυνη Αγωγής Υγείας της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης και πραγματοποίησε η ίδια με εκπαιδευτικό και ψυχολόγο.

Φέτος, τα πράγματα άλλαξαν ξανά. «Κατά την αντίληψή μας, οι περισσότεροι καθηγητές ήθελαν να βοηθήσουν. Μετά την παρέμβαση του Συνηγόρου, οι περισσότεροι πραγματικά συνεργάστηκαν. Οι συγκρούσεις μειώθηκαν πολύ. Ομως, από την αρχή της φετινής χρονιάς, για αδιευκρίνιστους λόγους, ξεκίνησαν πάλι αμφισβητήσεις. Φάνηκε ότι υπάρχει μια διάθεση να καταδικαστεί η μαθήτρια, να τιμωρηθεί και να διωχτεί. Αυτό δεν είναι επιθυμία του συλλόγου των καθηγητών. Επικρατούν όμως οι φωνές που δεν αντιλαμβάνονται τα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζουν το ζήτημα σαν να επρόκειτο για προσωπικές συγκρούσεις», λέει ο Πέτρος Σαπουντζάκης.

«Επιχειρούν να δημιουργήσουν θέμα για πολιτικούς λόγους»

Αρνούνται κάθε κατηγορία για ρατσιστική συμπεριφορά και παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας οι διευθυντές του νυχτερινού Γυμνασίου και Λυκείου και αποδίδουν το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στη… διάθεση των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων να εκμεταλλευτούν πολιτικά το ζήτημα.

«Δυστυχώς κάποιοι συμπολίτες μας εκμεταλλεύονται μαθητές με σοβαρά προβλήματα, που θέλουν άλλου τύπου συμπαράσταση. Αν θεωρεί κάποιος ότι δεν έχουμε παιδαγωγική επάρκεια, τότε ας καταργηθεί το δικαίωμα της παιδαγωγικής συνεδρίας που μας δίνει ο νόμος. Οταν μια μαθήτρια προσβάλλει τα δικαιώματα μιας άλλης συμμαθήτριάς της, και δεν είναι η πρώτη φορά, ή προσβάλλει την οικογένειά της, τότε θίγει την αξιοπρέπειά της. Η τρανς μαθήτρια έχει και αυτή πολλά προβλήματα. Είναι για μένα λάθος, αντί να προωθήσουμε την ένταξή της στο σχολείο, να τη χρησιμοποιούμε για μια άγονη αντιπαράθεση. Οι οδηγίες του Συνηγόρου εφαρμόζονται, αλλά δεν είναι αυτά το κύριο πρόβλημα. Το κύριο πρόβλημα είναι η προσωπικότητα της μαθήτριας», μας λέει ο διευθυντής του Λυκείου.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο διευθυντής του Γυμνασίου, που αμφισβητεί επιπλέον τον ρόλο του Συνηγόρου στην υπόθεση. «Η ίδια η μαθήτρια είναι επιθετική, όχι το σχολείο. Εχουμε υποστεί στο σχολείο μια συκοφαντία. Ο Συνήγορος έκανε μια παρέμβαση που θα χαρακτήριζα ως “βολική πολιτική ορθότητα”. Είναι συζητήσιμο το τι είδε, τι απεκόμισε και τι έκανε, πόσο πραγματικά βοήθησε τη μαθήτρια. Μπήκε ως ελέφαντας εν υαλοπωλείω και εμείς πάμε να σώσουμε τα υαλικά. Αντί να διερευνήσει με το κύρος του τη βασιμότητα των καταγγελιών, προτίμησε τον εύκολο δρόμο και τις έχρισε αληθείς. Τις συστάσεις του τις εφαρμόσαμε απαρέγκλιτα, αν και προσωπικά έχω μιαν επιφύλαξη ως προς τη χρήση της γυναικείας τουαλέτας.

»Εχω δεχτεί έγγραφη καταγγελία από μητέρα για περιστατικό που ενδέχεται να είναι ποινικά κολάσιμο και την πέρασα στο εμπιστευτικό πρωτόκολλο για να μην τη δει κανένας. Ως προς την καθηγήτρια, υφίσταται διοικητικό έλεγχο για τα καθήκοντά της που δεν πληρούσε όπως πρέπει και βρήκε τον τρόπο να βάλει μπροστά τη μαθήτρια για να δημιουργήσει ντόρο, όπως έχει ξανακάνει. Ο Θεός να την κάνει καθηγήτρια. Το δελτίο Τύπου με τις καταγγελίες είναι κατασκευασμένο. Κάνει σημαία του μια ελλειμματική, προβληματική προσωπικότητα, την οποία προσπάθησε το σχολείο να βοηθήσει. Μήπως τελικά το πρόβλημα βρίσκεται στην ίδια τη μαθήτρια;» μας λέει.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

«Κατά της ομοφοβίας ζητώ περισσότερο θάρρος»

του Θεόδωρου Ανδρεάδη Συγγελλάκη

Η είδηση της αυτοκτονίας του Σιμόνε ξεπέρασε τα ιταλικά σύνορα. Ενας νέος είκοσι ενός ετών αυτοκτόνησε με μια βουτιά στο κενό, πριν από πέντε μέρες, από την ταράτσα ενδεκαώροφης πολυκατοικίας σε περιφερειακή συνοικία της Ρώμης. Σπούδαζε, ήθελε να γίνει νοσοκόμος και είχε καλή σχέση με τους γονείς του, αλλά δεν άντεξε την κοινωνική πίεση και την ηλιθιότητα κάποιον συνομηλίκων του και όχι μόνο. Τον χλεύασαν και τον απομόνωσαν επειδή ήταν ομοφυλόφιλος, υιοθέτησαν τη στάση που χαρακτηρίζεται πλέον με το ουσιαστικό «ομοφοβία».

«Η Ιταλία είναι μια δημοκρατική χώρα, αλλά όχι στον βαθμό που θα έπρεπε, διότι υπάρχει η ομοφοβία. Ο καθένας ας βρεθεί αντιμέτωπος με τη συνείδησή του» έγραψε ο Σιμόνε στο τελευταίο του σημείωμα. Είναι η τρίτη αυτοκτονία νεαρού ομοφυλόφιλου μέσα σε ένα χρόνο. Σε ό,τι αφορά τα επίσημα, καταγεγραμμένα στοιχεία, διότι υπάρχει η υποψία ότι μπορεί να είναι πολλές περισσότερες.

Όλοι οι πολίτες είναι ίδιοι

Γράφω το γράμμα αυτό την ώρα που ο Σιμόνε κηδεύεται σε εκκλησία της Αιώνιας Πόλης. Χθες βράδυ πήγα σε κινητοποίηση, δίπλα στο Κολοσσαίο, με σύνθημα «όχι άλλοι νεκροί, φτάνει με την ομοφοβία».

Γράφω αυτό το γράμμα κυρίως διότι θεωρώ ότι πολλά πράγματα που ελέχθησαν, που ισχύουν για την Ιταλία, αφορούν άμεσα και τη χώρα μας. Μέχρι πότε δεν θα υπάρχει –τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ελλάδα– ένας νόμος που να τιμωρεί ομοφοβικές φραστικές και σωματικές επιθέσεις, που θα δείχνει ότι όλοι οι πολίτες είναι όντως ίδιοι για το κράτος στο οποίο γεννήθηκαν ή διάλεξαν για να ζήσουν;

Μέχρι πότε δεν θα αναγνωρίζονται –τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ελλάδα– τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ζευγαριών που συζούν, που μοιράστηκαν άγχη, χαρές, εξώσεις, ανεργία και τόσες και τόσες πιέσεις και προκαταλήψεις ανεγκέφαλων συμπολιτών τους; Μέχρι πότε δεν θα δίνουμε αποστομωτικές απαντήσεις στα νεοναζιστικά παραληρήματα που συνεχίζουμε ν’ ακούμε;

Στην Ιταλία έγινε πολύς λόγος γι’ αυτή τη νομική αναγνώριση. Ακόμη όμως δεν ψηφίστηκε τίποτα στη Βουλή. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση Παπανδρέου, και Σαμαρά στη συνέχεια, «μελέτησε, ανέλυσε και ανέλυσε ξανά» αν, πώς και πότε θα μπορούσαν να επεκταθούν τα «σύμφωνα συμβίωσης» και στους ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους και τρανσέξουαλ πολίτες.

Η αυτοκτονία του Σιμόνε όμως μας λέει κάτι πολύ βαθύτερο. Ο καθένας, και η κοινωνία στο σύνολό της, πρέπει να σταθεί μπροστά στον καθρέφτη και να αναρωτηθεί για το αν έπραξε ορθά. Για το τι σημαίνει σήμερα ατομική ελευθερία και δικαίωμα στην ευτυχία. Το μήνυμα που πρέπει να περάσει να είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ακούσαμε μέχρι τώρα. Το να είσαι στρέιτ ή γκέι είναι ακριβώς το ίδιο. Είναι ένα από τα χίλια χαρακτηριστικά της ζωής μας, σημαντικό, αλλά όχι το μοναδικό. Είναι η οντότητα πάνω στην οποία έχει δικαίωμα ο καθένας να χτίσει τη ζωή του. Με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, διότι δεν υπάρχουν γενικεύσεις.

Στην Ιταλία ο τραγουδιστής Τιτσιάνο Φέρο είπε στους φαν του ότι είναι γκέι και συνέχισε, χαλαρά και με επιτυχία, να τραγουδά και να ερωτεύεται. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ένας ποδοσφαιριστής, ένας πολιτικός, ένας δημοσιογράφος, που να έχει το ίδιο θάρρος; Που να μπορεί να προσφέρει ένα θετικό παράδειγμα σε έναν νέο που ζει στην επαρχία και θα μπορούσε να βρεθεί στην ίδια τραγική θέση του νεαρού Ιταλού που κηδεύεται σήμερα;

Χρειάζεται περισσότερο θάρρος, για να μπορέσει και η χώρα μας να αποκλείσει τον ρατσισμό, την ομοφοβία, τους βάρβαρους χλευασμούς των ανεγκέφαλων. Ένας δημοσιογράφος, ανταποκριτής από τη Ρώμη, κάνει την αρχή, αψηφώντας τυχόν κριτικές και εκπλήξεις. Δεν είμαι ήρωας. Ζητώ να αλλάξουμε, επιτέλους, την ψυχή και τη σκέψη μας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Η ομοφοβική δολοφονία που αλλάζει τη Χιλή

της Νικολέττας Ρούσσου

Ο θανάσιμος ξυλοδαρμός του Ντανιέλ Ζαμούντιο σε πάρκο του Σαντιάγκο λόγω της ομοφυλοφιλίας του, τον Μάρτιο του 2012, αναστατώνει μέχρι σήμερα την κοινωνία της Χιλής, η οποία προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση της σχετικά με τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Η φρικτή δολοφονία του αδιαμφισβήτητα ανοίγει τη συζήτηση για τα δικαιώματα των gay. Θα φέρει όμως και την πραγματική αλλαγή;

Αυτό που σόκαρε στη δολοφονία του άτυχου νεαρού δεν ήταν τόσο ο δημόσιος ξυλοδαρμός μέχρι θανάτου που υπέστη, όσο ο σαδιστικός τρόπος της κακοποίησης του. Οι 4 δράστες της δολοφονίας χάραξαν σβάστιγγες στο δέρμα του, τον έκαψαν με τσιγάρα και διέλυσαν το πόδι του με μια πέτρα 8 κιλών, ενώ σύμφωνα με μια μαρτυρία, ούρησαν στο σώμα του. Ο Ζαμούντιο πέθανε στο νοσοκομείο 3 εβδομάδες αργότερα.

Τιμωρία

Την περασμένη Δευτέρα, το δικαστήριο καταδίκασε τον Πατρίτσιο Αχουμάντα Γκαράυ, έναν από τους δράστες, ως κύριο υπαίτιο του εγκλήματος, σε ισόβια κάθειρξη. Επιπλέον επέβαλε στους άλλους δυο κατηγορούμενους, τον Αλεχάντρο Ανγκούλο Τάπια και τον Ραούλ Λόπεζ Φουέντες ποινή 15 χρόνια φυλάκισης, ενώ τον τέταρτο τον καταδίκασε σε 7 χρόνια κάθειρξη.

Η απόφαση κρίθηκε ωστόσο επιεικής από τον Ρονάλντο Τζιμένες, Πρόεδρο της εκστρατείας για τα δικαιώματα των gay, ο οποίος δήλωσε στο BBC, «…Θα θέλαμε να καταδικαστούν σε ισόβια 3 από τους τέσσερις κατηγορούμενους αλλά ο χιλιανός νόμος είναι έτσι διαμορφωμένος που δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο… όμως είμαστε ικανοποιημένοι που οι δικηγόροι κατόρθωσαν να επιβληθούν οι αυστηρότερες ποινές του χιλιανού ποινικού κώδικα».

Νομοσχέδιο κατά των διακρίσεων

Λίγες εβδομάδες μετά από τον φόνο του Ζαμούντιο, οι νομοθέτες βλέποντας την αντίδραση του κόσμου, υπέγραψαν νομοσχέδιο κατά των διακρίσεων, το οποίο παρέμενε σε αχρηστία στο κοινοβούλιο για 7 χρόνια. Το νομοσχέδιο προέβλεπε ότι αποτελεί έγκλημα η οποιαδήποτε διάκριση βάσει εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού, φύλου, εμφάνισης ή αναπηρίας.

Την ίδια ώρα, η στάση των Χιλιανών αναφορικά με το γάμο των ομοφυλοφίλων αλλάζει. Τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν στη Χιλή περισσότερο από ποτέ, με το ζήτημα της νομιμοποίησης του γάμου των gay να βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου διάλογου.

Ενδεικτικό αυτής της μεταβολής είναι το γεγονός ότι οι υποψήφιοι των επικείμενων προεδρικών εκλογών, που θα λάβουν χώρα στις 17 Νοεμβρίου, ανησυχούν, καθώς το θέμα των ομοφυλοφιλικών γάμων αποτελεί ένα από τα ζητήματα για τα οποία πρέπει να λάβουν θέση.

«…Οι 7 από τους 9 υποψηφίους Προέδρους προτείνουν περισσότερα νομοσχέδια κατά των κοινωνικών διακρίσεων, πολλά από τα οποία υποστηρίζουν την νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων….» υποστηρίζει ο κ. Τζιμέρες.

Ανάμεσα σε αυτούς είναι η Μισέλ Μπατσελέτ, η οποία αποτελεί και το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τις επικείμενες εκλογές. Η στάση της αναφορικά με το γάμο τον ομοφυλόφιλων έχει αλλάξει. Κατά τη διάρκεια της πρώτης της προεδρικής θητείας μεταξύ 2006 και 2010, τάχθηκε ενάντια στον γάμο των gay υποστηρίζοντας ότι το σύμφωνο συμβίωσης είναι η καλύτερη λύση για τα ομοφυλοφιλικά ζευγάρια.

Η υποψήφια πρόεδρος υποστηρίζει πλέον τον γάμο των ομοφυλοφίλων, μολονότι πολλοί Χριστιανοδημοκράτες του συνασπισμού της είναι αντίθετοι και προτίθενται να απορρίψουν οποιαδήποτε προσπάθεια για τη νομιμοποίηση του.

Ο τωρινός πρόεδρος Σεμπάστιαν Πινέρα αν και αντιτίθεται στο γάμο των ομοφυλοφίλων, έχει υποστηρίξει άλλα δικαιώματα των gay παρά τη δυσαρέσκεια που έχει προκαλέσει σε κάποια στελέχη του κεντροδεξιού κομματικού συνδυασμού του. Ο Πινέρα εξέπληξε πολλούς το 2009 όταν συμπεριέλαβε ορισμένα ομοφυλόφιλα ζευγάρια στις διαφημίσεις για την προεκλογική του εκστρατεία. Τη Δευτέρα ενέκρινε τις ποινές που επιβλήθηκαν στους δράστες της υπόθεσης Ζαμούντιο, χαρακτηρίζοντας τη δολοφονία του ως  έγκλημα μίσους, κοινωνικής διάκρισης και σκληρότητας.

Όσον αφορά το λαό της Χιλής, τα πράγματα αλλάζουν επίσης θετικά σχετικά με τη νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων. Μια δημοσκόπηση της εφημερίδας Λα Τερκέρα έδειξε ότι το ποσοστό των Χιλιανών που υποστηρίζουν το γάμο των gay αυξήθηκε από το 38% το 2009 στο 47% το 2011. Σύμφωνα με μια άλλη δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε από το Radio Cooperativa το 2012, το  55% του χιλιανού πληθυσμού είναι υπέρ και το 41% κατά. Επίσης, κατά την απογραφή του προηγούμενου έτους δόθηκε το δικαίωμα στους Χιλιανούς που συζούν με σύντροφο του ίδιου φύλου, να το δηλώσουν δημόσια.

Η κουλτούρα του μίσους

Η Χιλή έχει μείνει πίσω σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής σχετικά με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων αλλά και σχετικά με τα θέματα των κοινωνικών διακρίσεων. Συγκεκριμένα στην Αργεντινή, ο γάμος των ομοφυλοφίλων είναι ήδη νόμιμος, στη Βραζιλία η ομοφυλοφιλία τυγχάνει της αποδοχής της κοινωνίας ήδη από το 19ο αιώνα, ενώ στη Χιλή αποποινικοποιήθηκε μόλις το 1999.

Επίσης αποτελεί μια από τις τέσσερις μόνο χώρες της Νότιας Αμερικής, όπου το μικρότερο όριο ηλικίας για τη συναίνεση σε σεξουαλική σχέση που ορίζεται από το νόμο είναι υψηλότερο για τους ομοφυλόφιλους σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους.

Στις 20 Οκτωβρίου ένας 21χρονος ομοφυλόφιλος άντρας ο Βλαντιμίρ Σεπουβέλδα, δέχθηκε επίθεση στην πόλη του Σαν Φρανσίσκο ντε Μοσταζάλ 60 χ.λ.μ νότια του Σαντιάγκο, καθώς περπατούσε κρατώντας το χέρι ενός άλλου άντρα.

Από τα έξι άτομα που του επιτεθήκανε οι δυο ήταν γυναίκες. Μάρτυρες είπαν ότι η συμμορία κακοποίησε τον νεαρό, σπρώχνοντας τον στο έδαφος και ξυλοκοπώντας τον μέχρι να πέσει αναίσθητος, με αποτέλεσμα οκτώ μέρες μετά να παραμένει σε κόμμα σε νοσοκομείο της πόλης Ρακάγκουα.

Την Κυριακή ο Υπουργός Υγείας Τζέιμ Μανάλιχ τον επισκέφθηκε στο νοσοκομείο και καταδίκασε την ομοφοβική επίθεση τονίζοντας: «…Δυστυχώς ζούμε σε μια κουλτούρα βίας…».

Πηγή: tvxs

 

Share

Δημοσιογράφοι στο «Στόχο»: Ξυλοκοπήθηκε ο Τάσος Θεοδωρόπουλος

Τα ξημερώματα της Παρασκευής, γύρω στις 5.30, ο κριτικός κινηματογράφου και τηλεόρασης Τάσος Θεοδωρόπουλος, ανοιχτά ομοφυλόφιλος, ανέβαινε την Αλεξάνδρας στην πλευρά του ξενοδοχείου Παρκ. Σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών, έξω από ένα μπαρ είδε έναν μεθυσμένο να κάνει «οχτάρια» και με το γνωστό χιούμορ του του είπε: «Πάρ’ το ίσια». Η απάντηση ήταν μια κλοτσιά στο πρόσωπο που τον έριξε στο οδόστρωμα. Από το μπαρ βγήκαν άλλοι δύο που τον άρχισαν στις μπουνιές και τις κλοτσιές και του φώναζαν «σε ξέρουμε, πούστη». «Μεθυσμένοι είναι, μη δίνεις σημασία», του φώναξε κάποιος, την ώρα που κρατούσε το πρόσωπό του να προστατευτεί και έτρεχε αίμα από το αυτί του. Ο Τάσος δεν είναι τόσο σίγουρος ότι επρόκειτο απλώς για μια απρόκλητη επίθεση μεθυσμένων.

Πρόσφατα, όταν είχε γράψει για την αντιδραστική στάση του Άνθιμου απέναντι στο γκέι πράιντ της Θεσσαλονίκης, ο γνωστός «Στόχος» είχε δημοσιεύσει μια μεγάλη φωτογραφία του και τον περιέγραφε ως «πισωγλέντη κριτικό κινηματογράφου». Πολλοί άλλωστε τον συμβουλεύουν από καιρό να μην το παρακάνει με τα αντιφασιστικά σχόλια που ανεβάζει συχνά πυκνά στο ίντερνετ.

Τι αναφέρει ο ίδιος στην Εφημερίδα των Συντακτών

Έχεις την αίσθηση ότι η επίθεση προέρχεται από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο;

«Δημοσιογραφικά δεν μπορώ να το πω. Δεν φορούσαν τα γνωστά μπλουζάκια. Είναι όμως παράλογο να τρώω ξύλο ξαφνικά, χωρίς να έχω δείξει αυτό που οι ομοφοβικοί αποκαλούν “προκλητική γκέι συμπεριφορά”. Ακόμα και αν δεν είναι οργανωμένοι, αντλούν τη δύναμή τους από το ευρύτερο κλίμα μιας βίαιης και δολοφονικής στάσης απέναντι σε οποιονδήποτε διαφορετικό. Όταν ο “Στόχος” βάζει φωτογραφία μου, δεν χρειάζεται να γράψει “τσακίστε τον”. Τα έχει πει ήδη όλα».

Σε έχει φοβίσει η επίθεση;

«Όχι. Απλά η νύχτα στην Αθήνα έχει αρχίσει να μου θυμίζει θάλαμο νοσηλείας νοσοκομείου. Κάπως έτσι είναι τα όνειρα που βλέπω αυτές τις μέρες. Είμαι σε νοσοκομείο και δεν μπορώ να πάρω εξιτήριο. Είναι μια αίσθηση ψυχοπάθειας που σου επιβάλλουν, κάτι σαν Madhouse. Αυτό αντικατοπτρίζουν και τα σχόλια φίλων, που με αποτρέπουν να γράφω για τον φασισμό. Δεν το παίζω σούπερμαν, ούτε αισθάνομαι ηρωικά για κάτι. Υπάρχουν πολλοί που κάνουν πολύ ουσιαστικά πράγματα. Δεν μπορώ όμως να μη μιλήσω για τη νεοφασιστική βία. Όταν την επομένη μπήκα στο διαδίκτυο και είδα ότι βουλευτής της Χρυσής Αυγής είπε ότι οι Εβραίοι είναι μισητοί και η Λιάνα Κανέλλη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κυρία γιατί είναι κομμουνίστρια, η πρώτη μου αντίδραση, παρότι δαρμένος, ήταν να γράψω ότι το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης είναι πως κανείς δεν τολμάει να κηρύξει παράνομο αυτό το μόρφωμα».

Δεν κάνεις πίσω, δηλαδή;

«Όχι βέβαια. Είμαι ακόμα πιο αποφασισμένος και αναζητώ τρόπους πιο ουσιαστικής αντίστασης. Αν εγώ έχω τη δυνατότητα να δημοσιοποιήσω αυτό που μου συνέβη, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που υφίστανται καθημερινά τη βία και δεν έχουν καμία πρόσβαση στη δημοσιότητα. Οποιοσδήποτε αυτή τη στιγμή έχει πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης, δεν έχει δικαίωμα εκ των πραγμάτων να μην πάρει θέση. Μπορεί να είναι χοντροκομμένη η σύγκριση, αλλά όταν αποκαλύφθηκαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα διπλανά χωριά έλεγαν ότι δεν ήξεραν τίποτα. Το συνειδητοποίησα μέσα από συνεντεύξεις που έκανα αυτή τη χρονιά με ηθοποιούς. Όταν έφτανε η κουβέντα στο θέμα των ακραίων φασιστικών μορφωμάτων, μου λέγανε: “Η παράσταση είναι για όλους”. Η αναζωπύρωση του ναζισμού, πέρα από την πολιτική της πλευρά, αρχίζει να αποκτά ένα είδος ελκυστικού λαϊφστάιλ. Θεωρούν πολλοί ότι τους προσδίδει ένα χαρακτήρα αντίστασης. Αυτό που μου συνέβη δεν είναι ιδιαίτερο. Έχουν πέσει θύματα ξυλοδαρμού άνθρωποι που στοχοποιήθηκαν βγαίνοντας με τον φίλο τους από γκέι μπαρ στο Γκάζι. Η συμπεριφορά μου σίγουρα δεν θα αλλάξει. Το μόνο που δεν ξέρω πια είναι αν θα φιλήσω με την ίδια ευκολία τον σύντροφό μου στον δρόμο. Έχω συνδέσει την έκφραση του έρωτα, το φιλί, με κάτι που σου προκαλεί ανάταση. Δε θέλω να το συνδέσω με κάτι που σου προκαλεί φόβο».

Πηγή: tvxs

 

Share