Subscribe via RSS Feed

Tag: "ομοφοβία"

Ακούω το Εξπρές του Μεσονυχτίου στο σταθμό……

της Ελένης Καρασαββίδου

H Ηλέκτρα είναι γνωστή δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη, μόνο που αναλαμβάνει τους παρίες της κοινωνίας, (τους «ψαράδες» και τις «Μαγδαληνές» της εποχής, κι ας χρησιμοποιείται καταχρηστικά επί αιώνες το όνομα της) και όχι τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους…. Απολαύστε την χθεσινοβραδινή της εμπειρία… και ας σκεφτεί ο καθένας κι η καθεμιά το χρέος του/της ως ανθρώπου και πολίτη στο εξαιρετικά σάπιο βασίλειο της ραγδαία εκφασιζόμενης λίγο έξω από τις κουρτίνες του σαλονιού μας Ελληνικής Δανιμαρκίας… «Ο.κ.» η ηθική εφευρίσκεται από τους εκάστοτε σε κάθε εποχή και πολιτικό σύστημα ισχυρούς  για να την ακολουθούν οι υποτελείς τους, κι όσο πιο πολύ αμφισβητείται η ηθική τους υπόσταση τόσο πιο αυστηροί πρέπει ν α δείχνουν για να επανακαθορίζουν ένα «από τα πάνω» προφίλ στις μάζες, αλλά με δεδομένο ότι για τον κοινωνικό φιλελευθερισμό κάθε χρώματος τα δικαιώματα δεν είναι ζήτημα αρέσκειας ή απαρέσκειας, δεν ζητώ να μας αρέσει ο τρόπος ζωής των πελατών της σε αυτό το περιστατικό, ούτε η Ηλέκτρα η ίδια αν το κρίνετε, ο εαυτός μας ζητώ να μας αρέσει…

Εγώ της εκφράζω από μακριά δημόσια την αλληλεγγύη μου απέναντι σε απίστευτα πιο παραβατικούς σοβαροφανείς «θρησκευόμενους» γραβατωμένους καριερίστες (δεν γράφω «στους» αλλά «σε» γιατί δεν αφορά όλους κι όλες και δεν με ενδιαφέρει να πριμοδοτήσω κανέναν ρατσισμό για να χτυπήσω έναν άλλον) που ξέρω… Ή αλλιώς «χτυπάτε ρε να ξεβρωμίσει η κοινωνία σας!» που φώναζε κι ο απελπισμένος στην «Παραγγελιά»…

Ακολουθεί η περιγραφή της παθούσας νομικού Ηλέκτρας-Λήδας Κούτρα:

Μόλις γύρισα από το Αστυνομικό Τμήμα, μετά μια μαραθώνια νύχτα στη Θεσσαλονίκη. Υπέστην τη συντριπτικότερη εμπειρία ψυχικής βίας της ζωής μου, από αστυνομικά όργανα, τα οποία μήνυσα στη συνέχεια, για πληθώρα εγκλημάτων σε βάρος μου, μεταξύ των οποίων και κακουργήματος. Πολύ περιληπτικά: Επισκεπτόμενη εντολέα μου διαφυλικό άτομο, που βρισκόταν “προσαχθείς στο κρατητήριο” για 3η φορά σε 4 μέρες (όπως πληθώρα διαφυλικών εντός των τελευταίων 5 ημερών, λόγω κάποιου είδους διαταγής “εκκαθάρισης” τους από συγκεκριμένα σημεία στη Θεσσαλονίκη), παρεμποδίστηκα να τον δω, κι όταν, αφού κάλεσα, διαμαρτυρόμενη για τα προσκόμματα στην επικοινωνία κρατουμένου με το δικηγόρο του, το “100”, κατάφερα να μπω, ο Αξ. Υπ. μ’ έριξε κι εμένα στο κρατητήριο του ΑΤ και με κλείδωσε μέσα, όπου κρατούνταν ως επί το πλείστον προσαχθείσες ιερόδουλες, χωρίς να με ενημερώσει για τον λόγο της θέσης μου σε κράτηση. Οι άλλοι αστυνομικοί που ήταν παρόντες συνέδραμαν ψυχικά τον δράστη, παρά τις διαμαρτυρίες μου ότι δεν πρέπει να δέχονται από συναδέλφους τους συμπεριφορές αντίθετες αν μη τι άλλο στον όρκο τους, εμπαίζοντάς με εν χορώ, και λέγοντάς μου ότι “μόνη σου ήθελες να κλειδωθείς μέσα”… Όταν ζήτησα να κάνω μήνυση, ο Αξ. Υπ. είπε ότι θα μου κάνει κι εκείνος μήνυση, κι όταν του είπα ότι δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνει κι επιμένω να υποβάλω τη μήνυση, δεν δέχθηκε να την καταχωρήσει κι επέμεινε να φύγω. Ειδοποιήθηκε κατεπειγόντως η Εισαγγελέας μέσα στη νύχτα, η οποία έκρινε ότι δεν πρέπει να συλληφθεί ο δράστης, καθώς βρισκόταν εν ώρα υπηρεσίας. Ευχαριστώ την Ξανθίππη Μωϋσίδου την οποία ξύπνησα για να μου παρασταθεί ως  δικηγόρος και φίλη και τις Μαρία Πάγκου και Ανδρία Ανδρία που ήταν μαζί μου μέχρι το ξημέρωμα.

 

ΥΓ: από το ΦΣ θέλουμε να σημειωθεί ότι η Ηλέκτρα-Λήδα Κούτρα είναι πολιτική αγωγή υπέρ των τριών τουριστριών που έχουν καταγγείλει βιασμό το 2005 (“βιαστής με την τυρόπιτα”), στη δίκη που άρχισε την Δευτέρα 4 Ιουνίου και συνεχίζεται την Παρασκευή 7.

Περισσότερα

Καθημερινές αυθαίρετες προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων στη Θεσσαλονίκη

 

Share

Καθημερινές αυθαίρετες προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων στη Θεσσαλονίκη

Καταγγελία του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), αναγνωρισμένο Σωματείο για την υποστήριξη των δικαιωμάτων των διεμφυλικών / τρανς ατόμων, με το παρόν δελτίο τύπου, καταγγέλλει και εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τις καθημερινές αναίτιες προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων στη Θεσσαλονίκη.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με έγγραφες επώνυμες καταγγελίες που μας έχουν γίνει από μέλη μας που ζουν στη Θεσσαλονίκη, από την Πέμπτη 30 Μαίου 2013, γίνονται σε καθημερινή βάση επιχειρήσεις σκούπα της αστυνομίας και προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων.

Σύμφωνα με αυτές τις καταγγελίες οι προσαγωγές γίνονται στο Αστυνομικό Τμήμα της Πλατείας Δημοκρατίας της Θεσσαλονίκης, όπου τα διεμφυλικά πρόσωπα κρατούνται τουλάχιστον για 3-4 ώρες με το πρόσχημα της εξακρίβωσης και της σεξουαλικής εργασίας, ενώ η συμπεριφορά των αστυνομικών προς τα διεμφυλικά πρόσωπα είναι εξευτελιστική για την αξιοπρέπεια και την τιμή τους.

Μάλιστα σε τουλάχιστον τρεις από τις καταγγελίες, αναφέρεται ότι οι αστυνομικοί σταμάτησαν εν κινήσει τρεις διεμφυλικές γυναίκες ενώ βρίσκονταν στο αυτοκίνητό τους, το ακινητοποίησαν και τις προσήγαγαν δίχως καμία απολύτως δικαιολογία.

Σε όλες τις περιπτώσεις καταγγέλλεται απαράδεκτη και προσβλητική συμπεριφορά των αστυνομικών, ενώ σε διαμαρτυρίες των διεμφυλικών γυναικών, τις απείλησαν ότι αν δεν «συμμορφωθούν» θα τους κάνουν μήνυση για απείθεια.

Το γεγονός μάλιστα ότι οι προσαγωγές αυτές γίνονται σε καθημερινή βάση από τις 30.5.2013, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις τοπικών παραγόντων (δημοσίων και εκκλησιαστικών) κατά του Thessaloniki Pride, δημιουργεί εύλογες απορίες και σκέψεις ότι πρόκειται για στοχοποίηση εν όψει του Pride της συμπρωτεύουσας της πιο ευάλωτης ομάδας από όλη την λοατ κοινότητα, την κοινότητα, των διεμφυλικών, που υποφέρει από πολλαπλούς αποκλεισμούς και μισαλλοδοξία και επιπλέον είναι η πιο εύκολα στοχοποιήσιμη.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), υπενθυμίζει ότι μετά από ανάλογες επιχειρήσεις σκούπα τις αστυνομίας («Ξένιος Ζευς») που είχαν γίνει στην Αθήνα, όπου είχε με παρόμοιο τρόπο γίνει αναίτιες προσαγωγές, όλες οι διεμφυλικές γυναίκες που προσήχθησαν τότε και κατέφυγαν στο Σωματείο μας, κρίθηκαν αθώες από το δικαστήριο, ενώ το δικαστήριο αποδέχτηκε την επιχειρηματολογία της υπεράσπισης ότι η σύμπτωση της ιδιότητας του διεμφυλικού ατόμου με την παρουσία του σε συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο δεν μπορεί να σημαίνει ότι το άτομο ασκεί σεξουαλική εργασία, πόσο δε μάλλον ότι «παρενοχλεί» τους περαστικούς. Αντίθετα, η παραπομπή του ατόμου, όμως, σε δίκη με μόνη τη σύμπτωση των ανωτέρω, σημαίνει ότι ποινικοποιείται η ταυτότητα φύλου, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό σε μια ευνομούμενη δημοκρατική κοινωνία.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), καταγγέλλει με ισχυρό τρόπο τις απαράδεκτες αυτές πρακτικές που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των διεμφυλικών προσώπων, ενώ δηλώνει ότι θα ενημερώσει γι’ αυτά τα θλιβερά συμβάντα τη διεθνή κοινότητα και θα υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια των διεμφυλικών με κάθε πρόσφορο νόμιμο μέσο.

 

Share

Συνέντευξη: Εκπαιδευτικοί για την ομοφοβία στην εκπαίδευση

Την συνέντεξη πήρε ο Σπύρος Βαρβέρης

Ο ομοφοβικός σχολικός εκφοβισμός αποτελεί το μεγάλο μυστικό των ελληνικών σχολείων, που ξεκινά ή βρίσκει αφορμές σε προκαταλήψεις και στερεότυπα γύρω από τη διαφορετικότητα και χρόνια τώρα αποσιωπάται. Και ενώ το επίσημο σχολείο επιλέγει τη σιωπή και αποφεύγει να αγγίξει θέματα έμφυλων ταυτοτήτων, στο σχολικό περιβάλλον εξαπλώνεται, άλλοτε με τρόπο θρασύ και απροκάλυπτο και άλλοτε υπόγεια και καλυμμένα, πάντοτε όμως το ίδιο επιθετικό και επικίνδυνο, ένα κλίμα έντονης ομοφοβίας. Πρωταρχικός στόχος θα ήταν να δημιουργήσουμε ένα σχολείο ανοιχτό στη διαφορετικότητα, στόχος που γίνεται αναγκαίος όταν η διαφορετικότητα αφορά θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και έμφυλων ταυτοτήτων. Η Ομάδα «Ομοφοβία στην Εκπαίδευση» δημιουργήθηκε το φθινόπωρο του 2009 και είναι μια πρωτοβουλία ατόμων που ασχολούνται με το παιδί και τον-την έφηβο-η (εκπαιδευτικοί, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, παιδοψυχίατροι).

Κυρία Μπελιά και κύριε Σαπουντζάκη είστε νηπιαγωγός και δάσκαλος αντίστοιχα. Η ομάδα Ομοφοβία στην Εκπαίδευση, στην οποία ανήκετε και οι δύο, πώς προέκυψε;

Πέτρος Σαπουντζάκης: Τα περισσότερα πρόσωπα που ασχολούνται με την εκπαίδευση προβληματίζονται για το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού. Ο ομοφοβικός και ο τρανσφοβικός εκφοβισμός όμως είναι ένα θέμα ταμπού για το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Δεν γίνονται έρευνες, δεν συζητάμε,  αποσιωπούμε το θέμα συστηματικά.

Αυτό αποτελούσε προσωπικό προβληματισμό των μελών μας εδώ και χρόνια. Η ευκαιρία να βρεθούμε, να το συζητήσουμε και τελικά να προχωρήσουμε στη σύσταση της Ομάδας “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση” δόθηκε, όταν ωρίμασε ο προβληματισμός αυτός μέσα σε οργανώσεις που ασχολούνται με τα δικαιώματα των ΛΟΑΔ ατόμων.

Στέλλα Μπελιά: Όταν έφτασα εγώ στην ομάδα, ήδη υπήρχε, δεν μπορώ να χαρακτηριστώ ως ιδρυτικό μέλος, έτσι μπορώ μόνο να σου πω γιατί εγώ ένιωσα την ανάγκη να μπω σε μια τέτοια ομάδα. Δυστυχώς περιστατικά ενδοσχολικής βίας που κανένας δεν αξιολογούσε ως σεξιστικά ή ομοφοβικά απλώς τα αποσιωπούσαμε, τα κρύβαμε σαν σκουπίδι κάτω από το χαλί. Η πίστη μου σε ένα σχολείο που να αγκαλιάζει με αγάπη όλα τα παιδιά, η ελπίδα μου να δημιουργήσουμε ένα σχολικό περιβάλλον ασφαλές για όλους τους μαθητές με οδήγησαν στην ομάδα.

Αν θεωρήσουμε δεδομένο ότι στην κοινωνία μας υπάρχει συντηρητισμός γύρω από θέματα σεξουαλικότητας και φύλου, είχατε ανησυχίες για πιθανές αντιδράσεις που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν δυσκολίες στην επαγγελματική σας ζωή;

Π.Σ: Ο συντηρητισμός που αναφέρετε περισσότερο εμφανίζεται ως κοινωνική υποκρισία. Από τη δική μου εμπειρία το θέμα ενδιαφέρει και τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς. Τους απασχολεί και θέλουν να μάθουν. Σε προσωπικό επίπεδο μπορεί να μην αναλαμβάνουν πρωτοβουλίες και να μην το συζητούν ανοιχτά, όμως είναι έτοιμοι και περιμένουν να το θέσει κάποιος. Θα έλεγα ότι περισσότερο περιμένουν την αναγνώριση του θέματος, το άνοιγμα δηλαδή, από τους θεσμούς, και ειδικά από το Υπουργείο Παιδείας.

Σε ενημερώσεις που έχουμε κάνει σε εκπαιδευτικούς έχουμε δει βέβαια ότι υπάρχει άγνοια βασικών ζητημάτων. Όμως, όπως σε κάθε επιστημονικό αντικείμενο, όταν το θέμα τοποθετείται στις διαστάσεις του και αναπτύσσεται σωστά, όχι μόνο δεν εγείρει αντιδράσεις, αλλά προκαλεί πολύ γόνιμο ενδιαφέρον. Έτσι αλλάζουν οι στάσεις και οι συμπεριφορές.

Σ.Μπ.: Δεν το σκέφτηκα καθόλου. Γενικά δεν με καθοδηγεί ο φόβος και οι πιθανές αντιδράσεις, όταν είμαι πεπεισμένη ότι κάνω το σωστό. Για τα θέματα που προκαλούν αντιδράσεις στο συντηρητικό κομμάτι μιας κοινωνίας υπάρχει ένα μικρό στην αρχή κομμάτι έτοιμο να τα καταδείξει και ένα πολύ μεγαλύτερο κομμάτι έτοιμο να ασχοληθεί με αυτά και να κινητοποιηθεί αρκεί να ενημερωθεί. Ο πραγματικός φόβος μου είναι ότι αφήνουμε τα παιδιά μας να μεγαλώνουν με χιλιάδες σεξιστικά στερεότυπα χωρίς να κάνουμε κάτι γι’ αυτό.

Η ομοφοβία στην εκπαίδευση, ως φαινόμενο, σε ποιο βαθμό υπάρχει και τι προσπάθειες γίνονται από το Υπουργείο για την αντιμετώπιση και εξάλειψη του συγκεκριμένου φαινομένου;

Π.Σ: Δεν υπάρχουν έρευνες ώστε να γνωρίζουμε επακριβώς τι συμβαίνει στα σχολεία. Οπότε μπορούμε να μιλήσουμε μόνο μέσα από τις προσωπικές μας εμπειρίες και την καταγραφή που έχουμε κάνει ως ομάδα.Θεωρούμε ότι το θέμα υπάρχει, είναι έντονο και μάλιστα δύσκολα γίνεται αντιληπτό από τους εκπαιδευτικούς ή τους γονείς. Το Υπουργείο περιμένει να αναγκαστεί από τις συνθήκες, πριν προχωρήσει σε ενεργητικά βήματα. Δεν το έχει κάνει, ούτε νομίζω ότι θα το κάνει με δική του πρωτοβουλία. Πιθανολογώ ότι αυτό οφείλεται στη συντηρητικοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και το συνεπαγόμενο πολιτικό κόστος. Ένας σκληρός πυρήνας γύρω στο 15% του εκλογικού σώματος επηρεάζεται καθοριστικά από εκκλησιαστικές και ακροδεξιές τοποθετήσεις, και έχει αρνητικές θέσεις στο θέμα αυτό.

Από την άλλη πλευρά η μεγάλη πλειοψηφία που είναι υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν εκφράζεται μέχρι τώρα με αντίστοιχο ζήλο.  Αυτή η ετεροβαρής αντίδραση, που μάλλον λειτουργεί περισσότερο ως υπόθεση παρά ως πραγματικότητα, δημιουργεί ενδεχόμενο πολιτικού κόστους που το φοβάται οποιοδήποτε κόμμα βρίσκεται στην κυβέρνηση.

Σ.Μπ: Η ομοφοβία δυστυχώς υπάρχει τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην ευρύτερη κοινωνία. Είναι σαν φαύλος κύκλος. Το σχολείο σε ένα μεγάλο βαθμό αναπαράγει και καθρεφτίζει την κοινωνία με όλα τα αρνητικά ή θετικά της στοιχεία. Μια πατριαρχική, ετεροκανονική και ομοφοβική κοινωνία απαιτεί από τον σχολικό θεσμό τη νομιμοποίησή της στα μάτια των νέων μελών της που κοινωνικοποιούνται μέσα στους κόλπους του. Με αυτό τον τρόπο αναπαράγουμε μια κοινωνία καρμπόν χωρίς σημαντικές αλλαγές. Το υπουργείο δεν δείχνει σπουδαία διάθεση παρέμβασης ώστε κάτι να αλλάξει αντίθετα προωθεί την παραπάνω αναπαραγωγή. Ίσως δεν έχει γίνει ακόμα αντιληπτό πόσο αναγκαίες είναι αυτές οι αλλαγές. Δεν υπάρχουν στοιχεία από έρευνες που να μας δείχνουν το μέγεθος του φαινομένου. Ακόμα και η Ε.Ψ.Υ.Π.Ε. ο μεγαλύτερος φορέας που δρα στο σχολείο με έρευνες και παρεμβάσεις για την ενδοσχολική βία δεν έχει συμπεριλάβει πουθενά το θέμα του ομοφοβικού bullying.

Ποιες δυνατότητες έχετε ως δάσκαλοι για να καθοδηγήσετε τα παιδιά-μαθητές σας να κατανοήσουν και να αποδεχτούν ένα αγόρι με θηλυκότητα ή ένα κορίτσι με αρρενωπότητα ή κάποια άλλη μορφή μη κυρίαρχης εμφάνισης και συμπεριφοράς;

Π.Σ: Τα διδακτικά εργαλεία που μπορούν να χρησιμοποιηθούν είναι πρώτα απ’ όλα τμήματα από το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, ώστε να υπάρχει μια κατανόηση των όρων και να μπορούμε να μιλάμε με κοινή αλλά και κατανοητή γλώσσα. Επίσης είναι πολύ χρήσιμα τα εργαστήρια βιωματικής μάθησης που προτείνονται γύρω από θέματα φύλου, ταυτότητας, διαφορετικότητας, επίλυσης συγκρούσεων, ρόλων θύτη-θύματος-παρατηρητή κ.α. Θεωρώ όμως ότι το θέμα είναι και διαθεματικό, αλλά και θέμα της Σχολικής Ζωής, άρα υπόθεση σχολικής κοινότητας. Δεν αντιμετωπίζεται στα στενά όρια ενός μαθήματος ή μιας παρέμβασης.

Σ.Μπ: Το σχολείο, ιδιαίτερα το νηπιαγωγείο και το Δημοτικό είναι ο χώρος στον οποίο τα παιδιά μας συγκροτούν τις έμφυλες ταυτότητές τους. Αποτελεί κυρίαρχο πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνονται οι μορφές θηλυκότητας και ανδρισμού. Όλα τα φαινόμενα της βίας στο σχολείο, αλλά και έξω από αυτό, ξεκινούν από το γεγονός ότι η βίαιη έκφραση της αρρενωπότητας των αγοριών είναι ανεκτή, αποδεκτή και μερικές φορές επιθυμητή τόσο από το σχολικό θεσμό όσο και από την ίδια την οικογένεια.

Από την άλλη τα κορίτσια μεγαλώνουν έχοντας καταγράψει στο σκληρό δίσκο του εγκεφάλου τους και το ρόλο που θα κληθούν να παίξουν μελλοντικά ως γυναίκες αλλά και τη μειονεξία του φύλου τους σε σχέση με το αντρικό. Ένα παραμύθι με φοβητσιάρη πρίγκιπα και δυναμική πριγκίπισσα μπορεί να είναι αρκετό στη δική μου βαθμίδα ώστε να απενοχοποιήσει τα παιδιά και να τους επιτρέψει να είναι ο εαυτός τους. Η αποδοχή της διαφορετικότητας είναι και πρέπει να είναι πρωταρχικός μας στόχος.

Η ενδοσχολική βία επηρεάζεται από τη σύσταση του μαθητικού πληθυσμού; Σε σχολεία δηλαδή που υπάρχουν περισσότερα παιδιά μεταναστών μπορεί να είναι πιο έντονα τα περιστατικά ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού;

Π.Σ.: Ειδικά για το θέμα που συζητάμε δεν υπάρχουν στοιχεία. Οι μετανάστες, όπως άλλωστε και οι επαρχιακές κοινότητες, βιώνουν με ένα περισσότερο “βίαιο” αλλά και “εικονικό” τρόπο τη συμμετοχή τους σε μια κοινωνία που μετασχηματίζεται. Οπότε πιθανώς οι εικόνες και τα στερεότυπα που έχουν να μην τους επιτρέπουν πάντα να αντιμετωπίζουν το θέμα αυτό με γνώση και ψυχραιμία. Νομίζω ότι σημασία έχει να καταφέρουμε να γίνεται η διαχείριση των στερεοτύπων και των προκαταλήψεων από τον πλέον αρμόδιο φορέα, από την εκπαίδευση.

Σ.Μπ.: Αυτό είναι ένα πολύ ωραίο θέμα για μελέτη και έρευνα. Πιστεύω ότι δεν μπορούμε ν α δίνουμε απαντήσεις σε όλα χωρίς ερευνητικά δεδομένα και στοιχεία. Μια συστηματική έρευνα με μεγάλο δείγμα θα μπορούσε να επιβεβαιώσει ή όχι την παραπάνω υπόθεση.

Πόσο εφικτό θεωρείτε να είναι ένας μαθητής Δημοτικού «αρχηγός» ή «υπαρχηγός» συμμορίας;

Π.Σ: Εφικτότατο.

Βέβαια όταν μιλάμε για “συμμορία” δημοτικού, να έχουμε στο νου μας ότι αναφερόμαστε κυρίως σε ενδοσχολικά πλαίσια. Επίσης μια τέτοια “συμμορία” δεν είναι τόσο σταθερή, ούτε έχει πάντα τόση δύναμη. Στις ηλικίες αυτές ο ρόλος και οι παρουσία των εκπαιδευτικών είναι καθοριστικοί παράγοντες.

Σ.Μπ.: Μιλάμε για συμμορία που δρα μέσα στα χωροταξικά όρια του σχολείου ή για συμμορία εκτός του σχολικού θεσμού; Μέσα στο σχολείο υπάρχουν πάντα κυρίαρχες ομάδες που καθορίζουν το ποιος παίζει, που παίζει κλπ και βέβαια πάντα υπάρχει ένας leader στην ομάδα. Αν μιλάμε για συμμορία έξω από το σχολείο με παραβατική συμπεριφορά που να απασχολεί τις αστυνομικές αρχές υπάρχουν –δυστυχώς- τέτοιες αναφορές συχνά στον τύπο και αφορούν και πολύ μικρά παιδιά.

Παλαιότερα είχε γίνει μια προσπάθεια στα σχολεία να υπάρχει μάθημα σεξουαλικής – ερωτικής αγωγής. Θεωρείτε σήμερα κάτι τέτοιο αναγκαίο; Οι επιστήμονες, νηπιαγωγοί-δάσκαλοι-καθηγητές στα σχολεία έχουν τη δυνατότητα να διδάξουν και να συζητήσουν με τα παιδιά το αντικείμενο ή μήπως στην πράξη θεωρηθούν ανεπαρκείς; Σε ένα τέτοιο μάθημα τι ειδικό βάρος θα πρέπει να έχουν τα συναισθήματα, η αγάπη, ο έρωτας και τι ειδικό βάρος να έχει η σεξουαλική πράξη;

Π.Σ: Όπως ανέφερα και πριν, το μάθημα αυτό είναι απαραίτητο σε ένα σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα. Από το νηπιαγωγείο μέχρι το λύκειο. Ίσως να είμαστε η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που δεν το έχουμε εντάξει στο σχολικό πρόγραμμα. Ένας οποιοσδήποτε εκπαιδευτικός, με την κατάλληλη  επιμόρφωση, μπορεί να το διδάξει. Από κει και πέρα, μπορεί πράγματι κάποιος, ακόμα κι αν είναι ειδικός, να έχει τις δικές του προκαταλήψεις. Όμως από τη στιγμή που θα υπάρχει διδακτικό εγχειρίδιο και θα γίνονται επιμορφώσεις και προγράμματα, δεν μπορεί κάποιος να κάνει με τόση αυθαιρεσία τα δικά του.

Σ.Μπ.: Είναι πράγματι αναγκαίο να ενταχθεί το μάθημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των μαθητών/μαθητριών σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες και πρέπει να πάψει αυτό το θέμα να αποτελεί ταμπού που περιστοιχίζεται με ένα πέπλο σιωπής. Θα κερδίζαμε πολλά σαν κοινωνία: λιγότερες ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες στην εφηβεία, λιγότερους φορείς του HIV, λιγότερους βιαστές, λιγότερες κακοποιημένες γυναίκες και πολλά περισσότερα.

Οι εκπαιδευτικοί με κατάλληλη επιμόρφωση μπορούν να ανταποκριθούν, αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση και διάθεση για κοινωνικό μετασχηματισμό με στόχο τη δημιουργία ενός σχολείου δημοκρατικού και ανθρώπινου.

Η ναζιστική ιδεολογία σε ποιο βαθμό εκμεταλλεύεται τις προκαταλήψεις του φύλου και της σεξουαλικότητας; Και σε ποιο βαθμό άτομα με τέτοιες προκαταλήψεις είναι εύκολο να συμπορευτούν με ναζιστικές οργανώσεις;  

Π.Σ.: Οι ιδεολογίες που προωθούν ολοκληρωτικά συστήματα ως λύση για τα προβλήματα του κόσμου, παρουσιάζουν αργά ή γρήγορα δυσανεξία στο διαφορετικό, το οποιοδήποτε ‘άλλο’. Αυτή η δυσανεξία είναι πολλές φορές θανατηφόρα και για τα ΛΟΑΔ άτομα. Εμάς τώρα μας προβληματίζει έντονα η παρουσία κόμματος με ναζιστικά χαρακτηριστικά στην ελληνική βουλή. Ελπίζω όμως ότι αυτή η αρνητική παρουσία θα κινητοποιήσει τα υγιή τμήματα της κοινωνίας προς την ενεργή διεκδίκηση, αλλά και τον ουσιαστικό σεβασμό των δικαιωμάτων. Γιατί θεωρώ ότι ήμασταν αρκετά υποκριτές τα ανέμελα χρόνια. Οφείλουμε να μάθουμε την ιστορία των διεκδικήσεων. Έστω τώρα.

Σ.Μπ.: Ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η ομοφοβία πάνε μάλλον χέρι-χέρι και ευδοκιμούν σε ομάδες με ναζιστική ιδεολογία. Η εμπειρία του παρελθόντος μας το έχει αποδείξει. Η «κατήχηση» με την προβολή  επιχειρημάτων που παραπέμπουν ευθέως σε προ-επιστημονικούς βιολογισμούς είναι επίσης γνωστή πρακτική τέτοιων ομάδων. Είναι επομένως μάλλον ευκολότερο να προσεγγίσουν άτομα με τέτοιου είδους προκαταλήψεις από ό,τι σκεπτόμενους ανθρώπους που αμφισβητούν στερεότυπα και προκαταλήψεις.

Πηγή: alterthess

 

Share

ΣΥΔ: «διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας»

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, συμμετέχει στην Διεθνή Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και τη Τρανσφοβίας, ως μία αφορμή για τη συνεχή διεκδίκηση και αγώνα για τα τρανς δικαιώματα και της κατάργησης των διακρίσεων για λόγους ταυτότητας φύλου.

Υπενθυμίζουμε ότι η Διεθνής Ημέρα κατά της Ομοφοβίας και της Τρανσφοβίας είναι η ιστορική επέτειος της 17ης Μαΐου του 1990, όταν η ομοφυλοφιλία αφαιρέθηκε από τον κατάλογο των «ψυχικών διαταραχών» (ICD), από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (WHO). Μέχρι σήμερα όμως ακόμη δεν έχει αφαιρεθεί από τον σχετικό ταξινομητικό κατάλογο η καταχώρηση για την ονομαζόμενη «διαταραχή ταυτότητας φύλου», επιφέροντας στα διεμφυλικά / τρανς άτομα, πέραν των διακρίσεων και των αποκλεισμών που αντιμετωπίζουν, έναν επιπλέον στιγματισμό.

Με αφορμή την ημέρα αυτή, η Transgender Europe (TGEU), πανευρωπαϊκή οργάνωση ομπρέλα για τα τρανς δικαιώματα της οποίας το ΣΥΔ είναι μέλος, δημοσιεύει για πρώτη φορά τον Ευρωπαϊκό Κατάλογο και Χάρτη για τα Τρανς Δικαιώματα. Ο χάρτης αυτός δείχνει ότι σε 24 χώρες στην Ευρώπη η υποχρεωτική στείρωση είναι προαπαιτούμενη για την νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, ενώ 16 χώρες δεν παρέχουν καμία δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των τρανς ατόμων.

Όπως αναφέρεται στο σχετικό δελτίο τύπου της TGEU: «τούτο έχει ως επίπτωση τα τρανς άτομα να παραμένουν αποκλεισμένα από την ενεργή συμμετοχή στην κοινωνική και οικονομική ζωή. Η εύρεση εργασίας, το άνοιγμα ενός τραπεζικού λογαριασμού, να ταξιδέψεις με ένα αεροπλάνο, όλα όσα θεωρούνται απλές διαδικασίες για  όλους τους συνανθρώπους μας, μπορούν να γίνουν εμπόδιο ή ακόμη και αδύνατα».

«Βιώνω τόσες πολλές διακρίσεις, παρενοχλήσεις και βία που αυτό έχει γίνει μέρος της καθημερινής μου ζωής», αναφέρει ένα από τα 6771 τρανς άτομα που συμμετείχαν στην πανευρωπαϊκή έρευνα που διοργάνωσε η EU Fundamental Rights Agency και παρουσίασε σήμερα με την ευκαιρία της Διεθνούς Ημέρας κατά της Ομοφοβίας και της Τρανσφοβίας στην Χάγη. Πρόκειται για την μεγαλύτερη έρευνα που έγινε στις χώρες της Ευρώπης για τις διακρίσεις και την βία που αντιμετωπίζουν οι ομοφυλόφιλοι, λεσβίες, αμφί και τρανς (λοατ) άτομα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Κροατία. Στην έρευνα της FRA αποκαλύπτεται ότι τα διεμφυλικά άτομα αντιμετωπίζουν στον μεγαλύτερο βαθμό τις διακρίσεις και την βία, ενώ η εύρεση εργασίας είναι δύο φορές πιο δύσκολη απ’ ότι στο υπόλοιπο λοατ πληθυσμό.

Παράλληλα η FRA συστήνει για τον σεβασμό και την διασφάλιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των διεμφυλικών ατόμων: «οι ευρωπαϊκές δράσεις στο πεδίο της ισότητας των φύλων απαιτείται να καλύπτουν πλήρως τα θέματα που σχετίζονται με τις διακρίσεις με έδαφος την ταυτότητα φύλου».

Μπορείτε να δείτε εδώ τα αποτελέσματα της έρευνας της FRA και εδώ τον Χάρτη των Τρανς Δικαιωμάτων.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, επισημαίνει ότι πέραν της νομοθεσίας για τις πράξεις μίσους που ψηφίστηκε στις 6 Μαρτίου 2013 και καλύπτει την ταυτότητα φύλου, δεν υπάρχει άλλη νομοθεσία που να προστατεύει τα τρανς άτομα από τις διακρίσεις, την μισαλλοδοξία και τους αποκλεισμούς.

Τα διεμφυλικά / τρανς άτομα αντιμετωπίζουν στη χώρα μας στο μέγιστο βαθμό τους αποκλεισμούς από την εκπαίδευση, την εργασία, την υγεία, την ασφαλιστική κάλυψη. Δεν υπάρχει νομοθεσία για την προστασία από τις διακρίσεις και τον ρατσιστικό λόγο μίσους, ενώ δεν δίνεται η δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των τρανς ατόμων παρά μόνο μετά από επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου και στείρωση κατά παράβαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους.

 

σπάμε τη σιωπή,

διεκδικούμε,

τρανς ισότητα τώρα!

 

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.)

Ζαν Μωρέας 17, Κουκάκι, Αθήνα, 11741.

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

 

Share

Κοινότητα LGBT: Φόβος, απομόνωση, διακρίσεις

Σχεδόν τα δύο τρίτα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανσέξουαλ που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν τολμούν να κρατήσουν το χέρι του συντρόφου τους, μπροστά σε δημόσιο κοινό, αναφέρει ο Οργανισμός των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, σε έκθεσή με την αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας.

«Ο φόβος, η απομόνωση και οι διακρίσεις είναι ένας “κοινός τόπος” σε αυτή την κοινότητα, που ονομάζεται LGBT, (από τα αρχικά στην αγγλική γλώσσα, των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων και των τρανσέξουαλ)», αναφέρεται στην έκθεση, όπου ταυτόχρονα σημειώνεται, ότι είναι καιρός για την προώθηση και προστασία των δικαιωμάτων τους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μιας online έρευνας, που διεξήγαγε ο Οργανισμός των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, σε όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συν την Κροατία, δύο στους τρεις ερωτηθέντες στην έρευνα απάντησαν ότι φοβόντουσαν να εμφανιστούν από κοινού δημοσίως. Μεταξύ των ομοφυλόφιλων το ποσοστό, είναι περίπου στα 3/4 αυτών.

Σχεδόν το 30% των 93.000 συμμετεχόντων σε αυτή τη μελέτη δήλωσαν ότι ήταν θύματα βίας ή κακοποίησης κατά τα τελευταία πέντε χρόνια. Μεταξύ των 7.000 τρανσέξουαλ, το 30% ανέφερε ότι είτε δέχτηκε επίθεση ή απειλήθηκε με βία πάνω από τρεις φορές κατά τους τελευταίους 12 μήνες.

Συχνά, οι διακρίσεις αρχίζουν στο σχολείο, αναφέρει ο Οργανισμός των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ. Δύο στους τρεις ομοφυλόφιλους, έχουν «καλυμμένο» το σεξουαλικό τους προσανατολισμό, καθώς είναι στόχος αρνητικών σχολίων ή συμπεριφορών.

Ακόμη και σε ευρωπαϊκές χώρες που θεωρούνται «ανεκτικές», ορισμένοι αισθάνονται ότι υφίστανται διακρίσεις και συχνά δέχονται λεκτική βία. «Είναι κυρίως λεκτική κακοποίηση εκ μέρους των νέων», τονίζει ένας ομοφυλόφιλος που ζει στο Βέλγιο.

Στην Ολλανδία που ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που νομιμοποίησε τους γάμους ομοφυλοφίλων το 2001, σχεδόν το 20% των συμμετεχόντων στην έρευνα δηλώνουν ότι έχουν υποστεί διακρίσεις, οι οποίες αφορούν την πρόσβαση σε υπηρεσίες, όπως η υγεία, η εύρεση ενός διαμερίσματος, η κοινωνική έξοδος, η συμμετοχή σε αθλητικά σωματεία ή η εργασία σε τράπεζες.

*Από το 1948 μέχρι το 1990, η ομοφυλοφιλία ήταν καταχωρημένη από την Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας στα ψυχικά νοσήματα αλλά στις 17 Μαΐου του 1990, η γενική συνέλευσή του, με ψήφισμά της τόνισε ότι «η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί ψυχική νόσο, διαταραχή, ή ανωμαλία».

Πηγή: tvxs

 

Share

Η ιστορία του «ροζ τριγώνου». Με αφορμή τις νεοναζιστικές επιθέσεις σε ομοφυλόφιλους στο κέντρο της Αθήνας

Το άρθρο δημοσιεύτηκε τον Σεπτέμβρη 2012. Σήμερα, παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας το αναδημοσιεύουμε.

του Χρήστου Χρυσανθόπουλου

Το ναζιστικό κράτος, σύμφωνα με τα λόγια του Αδόλφου Χίτλερ, είχε σκοπό «να προωθήσει τη νίκη του καλύτερου και ισχυρότερου και να απαιτήσει την υποταγή των κατωτέρων και ασθενέστερων». Με βάση την «επιστήμη» της ευγονικής- η μελέτη για τη βελτίωση της κληρονομικότητας μέσω επιλεκτικής αναπαραγωγής- οι Ναζιστικές αρχές ισχυρίστηκαν ότι έχουν νόμιμο δικαίωμα να αναλάβουν δράση εναντίων όσων θεωρούσαν ότι θα έβλαπταν την «Άρια» φυλή. Οι Ναζί χρεώνουν στην ομοφυλοφιλία, την αποδυνάμωση της Γερμανίας με διάφορους τρόπους. Κατηγορήθηκαν για τη μείωση των γεννήσεων και θεωρήθηκε ότι θα μπορούσαν να φέρουν σε δύσκολη θέση το κράτος για τους ιδιοτελής τους σκοπούς καθώς, επίσης ήταν επικίνδυνοι για τη δημόσια ηθική και συνέβαλαν στην παρακμή της κοινότητας. Οι ομοφυλόφιλοι αντιμετωπίζονταν ως μια μολυσματική επιδημία για τους ευάλωτους νέους του έθνους. Για το καλό του κράτους, λοιπόν, οι Ναζί υποστήριξαν με θέρμη θεωρητικά και πρακτικά την εξάλειψη της ομοφυλοφιλίας. Η ευγονική λογική των Ναζιστών, προσπάθησε να αξιοποιήσει όλα τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις σχετικά με την ομοφυλοφιλία ώστε να βρει λαϊκό έρεισμα αυτή η επίθεση.

Η γερμανική ομοφυλοφιλική κοινότητα ένιωσε τον αντίκτυπο του νέου καθεστώτος τις πρώτες κιόλας εβδομάδες μετά το διορισμό του Χίτλερ ως καγκελάριου. Το Φεβρουάριο του 1933 η αστυνομία με τη συνδρομή και του στρατού έκλεισε όλα τα ομοφυλοφιλικά μπαρ και απαγόρευσε την κυκλοφορία και πώληση εντύπων σεξουαλικού περιεχομένου. Τους επόμενους μήνες όλα τα σημεία συγκέντρωσης ομοφυλόφιλων ανδρών και γυναικών έκλεισαν διαταράσσοντας έτσι την δημόσια ζωή τους. Στις 6 Μαρτίου 1933 Ναζιστικές ομάδες φοιτητών και άλλοι υποστηρικτές τους λεηλάτησαν το Ινστιτούτο Magnus Hirschfeld που δραστηριοποιούνταν στη μελέτη της σεξουαλικής επιστήμης και ήταν το πλέον ορατό σύμβολο του Βερολίνου σχετικό με τη σεξουαλική μεταρρύθμιση. Ανθρωπιστικές και άλλες οργανώσεις για τα δικαιώματα των ανθρώπων διαφορετικής σεξουαλικότητας σταμάτησαν τις δράσεις τους. Το 1934 ιδρύθηκε στην Γκεστάπο ένα ειδικό τμήμα σχετικά με τους ομοφυλόφιλους και διέταξε να συγκροτηθούν «ροζ λίστες» για όλη τη Γερμανία.

Στις 28 Ιουλίου 1935 εκδόθηκε, και τέθηκε σε εφαρμογή την 1 Σεπτεμβρίου 1935, το νέο αναθεωρημένο άρθρο 175 του γερμανικού ποινικού κώδικα που τόνιζε ότι οι «άσεμνες περιπτύξεις» μεταξύ αντρών αποτελούσαν εγκληματική ενέργεια. Η αναθεώρηση του νόμου άνοιξε το δρόμο σε νέες δικαστικές ερμηνείες και στη γενική ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Μέχρι το 1938, τα γερμανικά δικαστήρια έκριναν ότι κάθε επαφή μεταξύ ανδρών θεωρείται σεξουαλική πρόθεση, ακόμη και το κοίταγμα ή το άγγιγμα θα μπορούσε να αποτελέσει λόγο για τη σύλληψη και την καταδίκη των εμπλεκομένων. Οι συλλήψεις, αρχικά, γίνονταν με επιλεκτικές εφόδους της αστυνομίας σε σπίτια ομοφυλοφίλων, που στη συνέχεια εξελίχθηκε σε μια ευρεία πρακτική. Οποιοσδήποτε ήταν ύποπτος για παράβαση του άρθρου 175 θα έπρεπε να ανακριθεί, πολύ συχνά με τη χρήση βίας και να φωτογραφηθεί. Κάτω από μεγάλη ψυχολογική και σωματική πίεση οι συλληφθέντες αναγκάζονταν να δώσουν ονόματα και διευθύνσεις άλλων γνωστών τους ομοφυλόφιλων. Συχνά μετά τις εφόδους της Γκεστάπο σε σπίτια υπόπτων, ο εντοπισμός μιας ατζέντας με ονόματα και διευθύνσεις ήταν αρκετό στοιχείο για να οδηγήσει αρκετό κόσμο στη φυλακή. Οι ομολογίες και οι δηλώσεις των υπόπτων γίνονταν ύστερα από εξαιρετική σωματική πίεση και δεδομένου ότι όλοι «ομολογούσαν» το έγκλημά τους, δεν είχαν το δικαίωμα δεύτερης ακρόασης ή μιας δίκαιης δίκης για την περίπτωση τους.

Μεταξύ 1933 και 1945 υπολογίζεται ότι 100.000 ομοφυλόφιλοι συνελήφθησαν και από αυτούς περίπου οι 50.000 καταδικάστηκαν. Οι περισσότεροι από αυτούς πέρασαν τα χρόνια τους στις φυλακές και περίπου 10.000 βρίσκονταν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Δεν γνωρίζουμε πόσοι από αυτούς εξοντώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά οι μελετητές εκτιμούν ότι το 60% των συγκεντρωμένων θανατώθηκαν. Όλοι οι κρατούμενοι των στρατοπέδων φορούσαν διακριτικά σύμβολα στις στολές τους. Οι καταδικασμένοι για ομοφυλοφιλία στην αρχή διακρίνονταν με μια μαύρη κουκίδα και την ένδειξη 175 στο πίσω μέρος των χιτωνίων τους και στη συνέχεια έκανε την εμφάνιση του το «ροζ τρίγωνο» πάνω στις στολές τους.  Οι συνθήκες διαβίωσης στα στρατόπεδα ήταν άθλιες και πολύ έχασαν τις ζωές τους από πείνα, εξάντληση, έκθεση στο κρύο και βάναυση μεταχείριση. Οι άντρες με τα ροζ τρίγωνα αντιμετωπίζονταν ιδιαίτερα αυστηρά από τους φύλακες αλλά και τους άλλους κρατούμενους των στρατοπέδων, εξαιτίας των ευρέως διαδεδομένων προκαταλήψεων σχετικά με αυτούς. Όπως ισχύει και με άλλους κρατούμενους πολλοί ομοφυλόφιλοι ήταν θύματα σκληρών ιατρικών πειραμάτων. Ο ιατρός Carl Vaernet, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ, δημιούργησε ένα πείραμα και πραγματοποιούσε εγχειρίσεις εισαγωγής μια κάψουλας τεστοστερόνης με σκοπό να μετατρέψει τις ομοφυλοφιλικές σεξουαλικές προτιμήσεις των κρατουμένων σε ετεροφυλοφιλικές. Πολλοί ομοφυλόφιλοι, επίσης, κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού τους, ευνουχίστηκαν.

Στις αρχές του 1945, με τη σταδιακή ήττα και υποχώρηση του Ναζισμού στην Ευρώπη, εκατοντάδες χιλιάδες των κρατουμένων στρατοπέδων συγκέντρωσης απελευθερώθηκαν. Η Συμμαχική Στρατιωτική κυβέρνηση της Γερμανίας καταργεί πολλούς νόμους και διατάγματα. Αμετάβλητη, ωστόσο, έμεινε η από του 1935 ναζιστική αναθεώρηση του άρθρου 175. Κάποιοι ομοφυλόφιλοι συνέχισαν να βρίσκονται στις φυλακές, ανεξάρτητα από το χρόνο που ήταν έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η ναζιστική εκδοχή του άρθρου 175 παρέμεινε στα βιβλία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας (Δυτική Γερμανία), έως ότου ο νόμος αναθεωρήθηκε το 1969 για την αποποινικοποίηση των ομοφυλοφιλικών σχέσεων μεταξύ ανδρών άνω των 21 ετών.

Οι συνεχείς νομικές και κοινωνικές απαγορεύσεις κατά της ομοφυλοφιλίας στην Γερμανία παρεμπόδιζαν την αναγνώριση των Ναζιστικών ομοφυλόφιλων θυμάτων. Τον Ιούνιο του 1956, σύμφωνα με τον ομοσπονδιακό νόμο για τα θύματα του εθνικοσοσιαλισμού και την Αποκατάσταση της Δυτικής Γερμανίας  οι ομοφυλόφιλοι έγκλειστοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις για να λάβουν αποζημίωση. Η πρώτη δημόσια αναφορά στη μνήμη των ομοφυλόφιλων που δολοφονήθηκαν από τους Ναζί, πραγματοποιήθηκε στις 8 Μαΐου του 1985 στην ομιλία του Προέδρου της Δυτικής Γερμανίας, Richard von Weizscker, για την τεσσαρακοστή επέτειο από το τέλος του πολέμου. Τέσσερα χρόνια μετά την επανένωση, η Γερμανική Κυβέρνηση κατήργησε το άρθρο 175. Το Μάιο του 2002, το γερμανικό κοινοβούλιο συμπλήρωσε την νομοθεσία για την απονομή χάριτος σε όλους τους ομοφυλόφιλους που καταδικάστηκαν βάσει του άρθρου 175 κατά τη διάρκεια του Ναζισμού.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Beck, Gad, An Underground Life: Memoirs of a Gay Jew in Nazi Berlin, Madison: University of Wisconsin Press, 1999

Giles, Geoffrey J., «Legislating Homophobia in the Third Reich: The Radicalization of Prosecution against Homosexuality by the Legal Profession», German History 23, no. 3 (2005): 239-254

Giles, Geoffrey J., Why Bother About Homosexuals?: Homophobia and Sexual Politics in Nazi Germany, Washington, DC: United States Holocaust Memorial Museum, 2001

Herzog, Dagmar (ed), «Sexuality and German Fascism», Special issue, Journal of the History of Sexuality 11, nos. 1/2 (January/April 2002)

Hirschfeld, Magnus, The Homosexuality of Men and Women, Amherst, NY: Prometheus Books, 2000

Oosterhuis, Harry, Hubert Kennedy (ed), Homosexuality and Male Bonding in Pre-Nazi Germany: The Youth Movement, the Gay Movement, and Male Bonding before Hitler’s Rise: Original Transcripts from Der Eigene, the First Gay Journal in the World, New York: The Haworth Press, 1991

Plant, Richard, The Pink Triangle: The Nazi War Against Homosexuals, New York: H. Holt, 1986

Seifert, Dorthe. «Between Silence and License: The Representation of  The National Socialist Persecution of Homosexuality in Anglo-American Fiction and Film», History & Memory, 15, no. 2 (2003): 94-129

Steakley, James D., The Homosexual Emancipation Movement in Germany, Salem, NH: Ayer Company Publishers, 1975

Tamagne, Florence, A History of Homosexuality in Europe: Berlin, London, Paris, 1919-1939, Volume I & II, New York: Algora, 2006

Young, Ian, Gay Resistance: Homosexuals in the Anti-Nazi Underground, Toronto: Stubblejumper Press, 1985

 

Πηγή: Λέσχη

 

Share

Η Κριστίνα, η Δεξιά και το FAP πανηγυρίζουν για έναν νέο Πάπα που είναι ομοφοβικός, ενάντια στις εκτρώσεις και υπήρξε συνεργάτης της δικτατορίας του Βιντέλα

της Daiana Asquini*

Η ανακήρυξη του Χόρχε Μπεργκόλιο ως νέου Πάπα αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό από την Κριστίνα Φερνάντες [Κίρτσνερ], τη Δεξιά και το FAP [Πλατύ Προοδευτικό Μέτωπο]. Η Κριστίνα, σε μια επιστολή που έστειλε μόλις εκλέχθηκε ο νέος Πάπας, έγραψε πως “εκ μέρους μου, αλλά και εν ονόματι της κυβέρνησης της Αργεντινής και εκπροσωπώντας το λαό της χώρας μας, θέλω να σας χαιρετίσω και να σας συγχαρώ”. Στη συνέχεια, δήλωσε πως “σήμερα είναι μια ιστορική μέρα και θα ήθελα να το σημειώσω: για πρώτη φορά σε δύο χιλιάδες χρόνια, θα έχουμε λατινοαμερικάνο Πάπα” (Día a Día, 14/3). Ο Μάκρι είπε πως η ορκομωσία “θα ανοίξει το δρόμο προς ένα μέλλον γεμάτο υποσχέσεις για τον λαό της Αργεντινής” (La Nación, 14/3). Στην ίδια γραμμή, “ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού, Έρμες Μπινέρ, συνεχάρη τον καρδινάλιο Χόρχε Μπεργκόλιο γιατί γίνεται ‘ο πρώτος Αργεντινός Πάπας” και τον χαρακτήρισε ‘άνθρωπο του διαλόγου’” (Gaceta Mercantil, 13/3). Η εκλογή του νέου Πάπα χαιρετίστηκε και από τον Ρικάρντο Αλφονσίν, ο οποίος “είπε πως είναι ‘συγκινημένος και χαρούμενος ως Καθολικός’” (στο ίδιο) και την Ελίσα Καριό, η οποία “χαιρετίζει την εκλογή του νέου Πάπα και τη θεωρεί ‘σημάδι των διαφορετικών καιρών που έρχονται’ για την Αργεντινή” (La Nación, 14/3)

Οι εθνικιστές, οι προοδευτικοί, η κεντροαριστερά και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία συντάσσονται με την “Επιχείρηση Κατακραυγή” υπέρ της Καθολικής Εκκλησίας

Αυτές οι διακηρύξεις δείχνουν την ολοκληρωτική υποταγή των καπιταλιστικών κομμάτων στην Καθολική Εκκλησία, την ίδια εκκλησία που, σύμφωνα με την ηγέτη των “Γιαγιάδων της Πλατείας Μαΐου, Εστέλα ντε Καρλότο (η οποία είναι κιρτσνερική) “αμαύρωσε την ιστορία αυτής της χώρας” (Clarín, 15/3). Η κεντροαριστερά και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία αποφάσισαν να συνταχθούν με την “Επιχείρηση Κατακραυγή” υπέρ του Μπεργκόλιο. Ο “Φερνάντο ‘Πίνο’ Σολάνας (βασικός ηγέτης του Προγιέκτο Σουρ, στο οποίο συνενώνονται το MST και το PCR) είπε πως ´ο νέος Πάπας υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα της Εκκλησίας ως Μπεργκόλιο, λόγω της τεράστιας γνώσης και ισορροπίας του” (InfoSur, 13/3). Ο Φακούντο Μογιάνο, γιος του ηγέτη της CGT που βρίσκεται απέναντι στην Κριστίνα, είπε πως “συγκινήθηκε πραγματικά ως Καθολικός και Λατινοαμερικάνος όταν έμαθε πως πρώτος μη-Ευρωπαίος Πάπας σε 2000 χρόνια θα είναι Αργεντινός” (Περφίλ, 13/3). Στην ίδια γραμμή, “Η ‘CGT Ασοπάρντο’, με επικεφαλής τον Ούγκο Μογιάνο, εξέφρασε κι αυτή ‘μεγάλη συγκίνηση’ για την εκλογή του Αργεντινού Καρδιναλίου ως Ανώτατου Ποντίφικα” (Terra, 13/3). Ο Πέρες Εσκιβέλ, ηγέτης του SERPAJ, προσπάθησε να σώσει το προφίλ του Μπεργκόλιο λέγοντας πως “Δεν υπήρχαν δεσμοί με τη δικτατορία” (Clarín, 14/3). Ο Εμίλιο Πέρσικο, ηγέτης του κινήματος Εβίτα, διακήρυξε πως “Ο Μπεργκόλιο είναι περονιστής, είναι σύντροφος” (Movimiento Evita, 14/3). “Ο ηγέτης των Libres del Sur, Ουμπέρτο Τουμίνι, είπε πως αδημονεί ο νέος Πάπας να καταφέρει να ερμηνεύσει τους νέους καιρούς και να συνεισφέρει στο να απαλλαγεί η εκκλησία από τα τελευταία της μεσαιωνικά χαρακτηριστικά” (Terra, 13/3).

Οι λατινοαμερικανοί εθνικιστές υιοθετούν την ίδια στάση. Ο Νικολάς Μαδούρο είπε πως “ο πρόσφατα χαμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, μπορεί να επηρέασε από τον ουρανό ώστε την Τετάρτη να έχουμε τον πρώτο λατινοαμερικανό Πάπα στην ιστορία, τον Αργεντινό Καρδινάλιο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο” (La Nación, 14/3). Ο Κορέα είπε πως η ανακήρυξή του “’είναι κάτι ιστορικό και ένα καλό νέο’ για την περιοχή” (El Comercio, 15/3). Επίσης, ο πρόεδρος Έβο Μοράλες συνεχάρη, μέσω ενός απεσταλμένου, τον Πάπα Φραγκίσκο, ως τον πρώτο Λατινοαμερικανό Ποντίφικα επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας και εξέφρασε το στόχο της κυβέρνησής του να διατηρηθούν και να ενισχυθούν οι σχέσεις με την Αγία Έδρα στο πλαίσιο του αμοιβαίου σεβασμού στη ζωή και την αξιοπρέπεια των λαών”. (Correo del Sur,March 15th).

Ας οργανώσουμε μια μεγάλη διαδήλωση για να δείξουμε ότι ο λαός της Αργεντινής αποδοκιμάζει τον Μπεργκόλιο

Όλες αυτές οι διακηρύξεις δείχνουν την αποκρουστική αποσύνθεση στην οποία βρίσκονται τα καπιταλιστικά κόμματα στην Αργεντινή, όπως και τα κεντροαριστερά κόμματα και οι γραφειοκράτες που επιδεικνύουν συνέχεια την τάση τους να γίνουν ένα με την Κριστίνα, τη Δεξιά και το FAP. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα να υπερασπιστούν έναν αξιωματούχο της εκκλησίας που εκφράζει ανοιχτά την ομοφοβία του, την έντονη αντίθεσή του στην έκτρωση και που συνεργάστηκε με την τελευταία στρατιωτική δικτατορία.

Η αριστερά και οι αγωνιστές πρέπει να εκφράσουμε έντονα την αποδοκιμασία μας προς τον Μπεργκόλιο. Η ανακήρυξή του μπορεί να οδηγήσει μονο σε ενίσχυση των αντιδραστικών τάσεων της χώρας μας. Το FEL και το TPR προτείνουν στη Συνάντηση Μνήμης Αλήθειας και Δικαιοσύνης [επιτροπή που συντονίζει περισσότερες από 150 λαϊκές, αριστερές και συνδικαλιστικές οργανώσεις] να οργανώσουν μια μαζική διαδήλωση προς τον Καθεδρικό Ναό του Μπουένος Άιρες, της Κόρδοβας και κάθε άλλης επαρχίας για να δείξουμε την απόρριψή μας. Έχουμε κάνει την ίδια πρόταση σε όλες τις οργανώσεις και τα γυναικεία κινήματα που παλεύουν γα τη νομιμοποίηση της έκτρωσης και ενάντια στο μισογυνισμό, σε όλες τις οργανώσεις και τα κινήματα που παλεύουν για τα δικαιώματα της LGBTIQ κοινότητας, σε όλες τις οργανώσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αγωνίζονται για τη δίκη και τιμωρία των μαζικών δολοφόνων της δικτατορίας. Ας βγούμε στους δρόμους για να δείξουμε ότι ο λαός της Αργεντινής αποδοκιμάζει τον Μπεργκόλιο.

Το σκοτεινό παρελθόν του πάπα Φραγκίσκου Α’ – Μπεργκόλιο

Ξεκίνησε τη στράτευσή του στην “guardia de hierro” (σιδηρά φρουρά), τη δεξιά πτέρυγα του περονισμού

Ο Μπεργκόλιο ξεκίνησε την πολιτική του στράτευση το 1972 στην “Guardia de Hierro”, “την πανίσχυρη οργάνωση που στη συνέχεια συμμετείχε στην απαλλοτρίωση αγαθών εξαφανισμένων ανθρώπων. Η Guardiade Hierro ήταν εκείνο τον καιρό η καλύτερη σχολή στελεχών της δεξιάς του Περονισμού. Ο ηγέτης της, Αλεχάντρο ‘ο Γαλικιανός’ Άλβαρες, ήταν επικεφαλής 15 χιλιάδων μαχητών που ήταν εκπαιδευμένοι υπό σκληρή πειθαρχία και γαλουχημένη με την “υπερόρια” ορθοδοξία. Η οργάνωση αυτοδιαλύθηκε επίσημα το 1974, αλλά συνέχισε να δρα και -χάρη και στις καλές υπηρεσίες του Μπεργκόλιο ανάμεσα σε άλλους- είχε εξαιρετικές σχέσεις με τον Μασέρα. Στις 31/7/1973, ο Μπεργκόλιο εκλέχθηκε προβινσιάλ, που είναι η σημαντικότερη θέση στην ιεραρχία των Ιησουϊτών, ενός τάγματος που χαρακτηρίζεται από την σχεδόν στρατιωτική υποταγή και πειθαρχία του. Μια αναφορά της SIDE [Μυστικής Υπηρεσίας της Αργεντινής] που ειδικευόταν να παρακολουθεί εκκλησιαστικά ζητήματα και πρόσωπα εκείνο τον καιρό -αναφορά που βρίσκεται στο αρχείο του Υπουργού Εξωτερικών- λέει πως ο Μπεργκόλιο ήθελε να καθαρίσει το Τάγμα από ´αριστερούς Ιησουΐτες´” (InfoNews, 14/10/20120).

Συνεργάστηκε για την εξαφάνιση ιερέων του “τριτοκοσμικού ρεύματος”

“Η ηγέτης των Γιαγιάδων της Πλατείας Μαΐου, Εστέλα ντε Καρλότο, κατηγόρησε τον νέο Ποντίφικα ότι ´συμμετείχε στην προδοσία δύο ιερέων´ των Ιησουϊτών, ενώ ο ίδιος ήταν στην ηγεσία τους, στη διάρκεια της τελευταίας στρατιωτικής δικτατορίας” (La Razón, 15/3). Η Καρλότο αναφέρεται στον “Ορλάντο Γιόριο, ο οποίος κατήγγειλε τον Μπεργκόλιο ως υπεύθυνο για την απαγωγή του και τα βασανιστήρια που υπέφερε για πέντε μήνες του 1976” (Página 12, 14/3). “Σύμφωνα με ένα έγγραφο που πέρασε στην κατοχή του Οράσιο Βερμπίτσκι για το βιβλίο του ´Ο σιωπηλός´ και κυκλοφόρησε στα κοινωνικά δίκτυα από τον Χιλιανό ιστορικό Σέργιο Γκρες, ο Μπεργκόλιο είχε κατηγορήσει προσωπικά τον Χάλικς για ´διαλυτική δραστηριότητα στις γυναικείες ενορίες (σύγκρουση ανυπακοής) ´ σε έναν αχυράνθρωπο που λεγόταν Ορκόγιεν. Η αναφορά λέει πως ο ιερέας Χάλικς ´έμεινε κρατούμενος στη Σχολή Μηχανικού του Στρατού από τις 24/3/1976 ως το Νοέμβρη (έξι μήνες) κατηγορούμενος μαζί με τον ιερέα Γιόριο ως ύποπτος για επαφές με αντάρτες´. Οι Χάλις και Γιόριο έπεσαν θύματα απαγωγής, εξαφανίστηκαν και τελικά απελευθερώθηκαν ” (Periodistas en Español, 14/3).

Ήταν συνεργάτης στην αρπαγή βρεφών στη δικτατορία

Ενάντια στον Μπεργκόλιο, “οι γιαγιάδες της Πλατείας Μαΐου απευθύνονται στη Δικαιοσύνη της Αργεντινής, λόγω της συμμετοχής του στην αρπαγή βρεφών, συγκεκριμένα στην περίπτωση της δισέγγονης της Αλίσια ντε λα Κουάδρα, ιδρυτικού μέλους της οργάνωσης” (Periodistas en Español, 14/3). Η Καρλότο εξηγεί πως πρόκειται “για μια οικογένεια από την λα Πλάτα, της οποίας η έγγυος κόρη εξαφανίστηκε και υπήρξαν νέα της ότι έκανε ένα κοριτσάκι στο 5ο αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Όταν απευθύνθηκαν στον Μπεργκόλιο, αυτός ρώτησε κάποιον άλλο και τους έδωσε την απάντηση ότι ‘χρειάζεται περαιτέρω έρευνα διότι το κοριτσάκι ήταν σε καλά χέρια´” (La Razón, 15/3)

Είναι εχθρός των δικαιωμάτων των γυναικών και των ομοφυλόφιλων

Ο Μπεργκόλιο “είναι ιστορική και σταθερή φωνή αντίθεσης στον γάμο των ομοφυλόφιλων και τη νόμιμη έκτρωση. Ενώ εξελισσόταν η κοινοβουλευτική αντιπαράθεση για το νομοσχέδιο νομιμοποίησης του γάμου των ομοφυλόφιλων, ο Μπεργκόλιο κυκλοφόρησε μια επιστολή αποδοκιμάζοντας το νομοσχέδιο, το οποίο απευθυνόταν στα τέσσερα μοναστήρια του Μπουένος Άιρες: ´Μην είστε αφελείς: δεν πρόκειται απλά για μια πολιτική μάχη, είναι καταστροφική παρέμβαση στο σχέδιο του Θεού´ (…) Η θέση του ως προς την έκτρωση είναι απόρριψη σε κάθε περίπτωση, ακόμη και σε περιπτώσεις βιασμού” (La Nación, 14/3)

* από το TPR Tendencia Piquetera Revolucionaria της Αργεντινής

Μετάφραση: Νίκος Λούντος

Πηγή: η Λέσχη

 

Share

Ομοφοβία και τρανσφοβία: η αόρατη μορφή βίας

ένα ανεπίκαιρο, μα πάντα επίκαιρο θέμα

της Ειρήνης Πετροπούλου

Δικαίωμα στη ζωή, δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια, ελευθερία της έκφρασης, απαγόρευση των διακρίσεων, αυτά είναι μερικά από τα δικαιώματα και ελευθερίες που αναφέρονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Δικαιώματα που εύκολα μπορούν να καταστρατηγηθούν όταν ένα κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες από τις πράξεις βίας που προκαλούνται από προκατάληψη ή που διαπράττονται με κίνητρο την προκατάληψη ή που δεν λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα για την καταπολέμηση των προκαταλήψεων, την προστασία των θυμάτων και τη θέσπιση αυστηρών μέτρων τιμωρίας για τους ενόχους. Η λήψη κάποιων μέτρων, σε θεσμικό επίπεδο, συμβάλλει στην εξασφάλιση της ισότητας, της κοινωνικής αναγνωσιμότητας, της ορατότητας και της διασφάλισης των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Το πρόσωπο της βίας, λένε, είναι οικείο. Έχει το πρόσωπο κάποιου συγγενή ή της γειτόνισσας, του δασκάλου ή του τοπικού άρχοντα (πολιτικού και μη) που, στο όνομα των «χρηστών ηθών», μπορεί εύκολα να στοχοποιήσει μη αρεστές ομάδες ανθρώπων. Το μη αρεστό μεταφράζεται σε έναν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό και μια διαφορετική από τη βιολογική ταυτότητα φύλου. Η ομοφοβία και η τρανσφοβία δεν έχει πάντα να κάνει με φαινόμενα σωματικής βίας. Αφορά και περιπτώσεις εκφοβισμού σε χώρους όπως είναι τα σχολεία, το περιβάλλον εργασίας, ή σε ιδιωτικούς χώρους που συχνά περνά απαρατήρητη και περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα από αρνητικές εμπειρίες από η λεκτική κακοποίηση, η παρενόχληση με περιπαιχτικά και καθόλου κολακευτικά σχόλια, ο εξοστρακισμός και οι σωματικές επιθέσεις.

Ένα άλλο φαινόμενο βίας είναι η ρητορική μίσους από πολιτικούς ή θρησκευτικούς ηγέτες και οργανωμένες ομάδες (π.χ. ακροδεξιές ομάδες). Η βία έχει αρχίσει να διαδίδεται με συχνότητα και στο χώρο του διαδικτύου, όπου είναι περισσότερο γνωστή ως κυβερνο-έγκλημα.  Ένα απλό παράδειγμα τέτοιων εγκλημάτων είναι η δημιουργία ιστοσελίδων που υποδαυλίζουν το μίσος και τη βία και οι οποίες δημοσιοποιούν προσωπικά στοιχεία ατόμων αναφορικά με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό και την ταυτότητα και έκφραση φύλου.

Οι όροι ομοφοβία και τρανσφοβία, ειδικότερα, αφορούν κάθε πράξη βίας, κακοποίησης, λεκτικής παρενόχλησης, απειλής, προπηλακισμού κλπ κατά των λεσβιών, των γκέι, των αμφί και τρανς προσώπων (LGBT – ΛΟΑΤ) που έχει ως σκοπό ν’ αποθαρρύνει την οποιαδήποτε ορατότητα τους. Στον όρο «ομοφοβία» έχω περιλάβει τις λεσβίες και τα αμφισεξουαλικά άτομα για χάρη συντομίας και στον όρο «τρανσφοβία» όλα τα διαφυλικά και διεμφυλικά πρόσωπα (άντρες και γυναίκες) των οποίων το βιολογικό φύλο δεν ταιριάζει με το ψυχολογικό.

Τόσο η ομοφοβία όσο και η τρανσφοβία δείχνουν μη-ανοχή και μίσος για κάθε διαφορετική από την ετεροκανονική σεξουαλικότητα. Μάλιστα, η βία χρησιμοποιείται ως μέσο παραδειγματισμού για κάθε σεξουαλική πράξη που δεν έχει αναπαραγωγικό χαρακτήρα και δεν αφορά αντίθετα φύλα. Ακούμε συχνά ότι η βία, απ’ όπου και αν προέρχεται, είναι καταδικαστέα. Αυτό που δεν ακούμε είναι ότι αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στη ψυχή του θύματος και ότι δημιουργεί τέτοιες συνθήκες ώστε τόσο το θύμα όσο και η κοινότητα του ν’ αλλάζουν συμπεριφορά εφόσον αισθάνονται ότι φταίνε γι’ αυτό που έγινε. Θα αναφέρω μερικά μόνο παραδείγματα ώστε να γίνει κατανοητή η αρνητική επίδραση στη ψυχολογία του θύματος. Τα στοιχεία προέρχονται κυρίως από την αγγλική οργάνωση Stonewall,την αμερικάνικη National Organization of Women και τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Δύο Φύλλων:

  • Οι ΛΟΑΤ μαθητές και μαθήτριες έχουν πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες ν’ αφήσουν το σχολείο.
  • Η πιθανότητα απόπειρας αυτοκτονίας είναι 4 φορές μεγαλύτερη.
  • Το 47% των νεαρής ηλικίας ΛΟΑΤ ατόμων είναι άστεγα.
  • Το 80% των θυμάτων δεν καταγγέλλει το περιστατικό.
  • Οι θύτες είναι ως επί το πλείστον άτομα κάτω των 30 ετών.
  • Το κόστος της ενδοοικογενειακής βίας ανέρχεται σε 16 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Ένα ευρώ πρόληψης γλυτώνει 90 ευρώ περίθαλψης.
  • Όταν το θύμα δεν μιλά, είναι σα να στέλνει στην υπόλοιπη κοινωνία το μήνυμα ότι δεν κακοποιείται.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι και η ενδοσχολική βία (bullying). Έρευνα του Πανεπιστημίου Cornell του 2004 έδειξε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα, στο σύνολο του, προτιμά ν’ αγνοεί το πρόβλημα παρά ν’ αντιδράσει παρεμβατικά, προληπτικά και αποτρεπτικά. Η Αγγλία ήταν μια από τις πρώτες χώρες στο κόσμο που εντόπισε τη σοβαρότητα του προβλήματος. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 θέσπισε ειδικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της ενδοσχολικής βίας με εφαρμογή anti-bullying πολιτικής στα σχολεία. Παρόλα αυτά:

  • Οι εργαζόμενοι στον τομέα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θεωρούν ακόμα και σήμερα ότι πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά και ή δεν δίνουν σημασία στη σοβαρότητα τους ή δεν επιθυμούν την οποιαδήποτε ανάμιξη, πόσο μάλλον την αντιμετώπιση τους. Επίσης, επικαλούνται ως δικαιολογία την αντίδραση των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για τον απόηχο του περίφημου Section 28 του 1988*
  • Οι διευθυντές των σχολείων ναι μεν είναι νομικώς υπόχρεοι να λαμβάνουν μέτρα για την αντιμετώπιση και την πάταξη των φαινομένων ενδοσχολικής βίας, δεν το κάνουν (δυστυχώς) όλοι παρά το γεγονός πως υπάρχει εγκύκλιος από το 1999 που ενθαρρύνει μαθητές και μαθήτριες να καταγγέλλουν τα περιστατικά βίας.

Η Διάταξη 28 ή Section 28 είχε ως συνεπακόλουθο:

Α) Να μην λαμβάνουν καμία ενημέρωση ή επιμόρφωση οι εκπαιδευτικοί πάνω σε θέματα αναγνώρισης και αντιμετώπισης των περιστατικών ενδοσχολικής βίας, πόσο μάλλον της ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας στα σχολεία και

Β) Τα LGBT άτομα να θεωρούνται «αόρατα» για το σχολικό περιβάλλον και να μην έχουν καμία υποστήριξη.

Ανάλογη αντιμετώπιση με την ενδοσχολική βία είχε και το μείζων θέμα της ενδοοικογενειακής βίας. Όπως έχει αποδειχτεί, όχι απαραίτητα και μόνο στην Αγγλία αλλά και σε άλλες χώρες της υποτιθέμενης προηγμένης Ευρώπης, η έγκαιρη ανίχνευση των προβλημάτων αυτών και η αποτελεσματική κάλυψη τους από το δικαιϊκό σύστημα, όχι μόνο συμβάλει στην αναγνωριστικότητα, αλλά και στην ορατότητα τους.

Ας έλθουμε, τώρα, στην ελληνική πραγματικότητα.

Είμαστε από τις λίγες χώρες που δεν έχουμε σπουδές φύλου στα πανεπιστήμια και σα να μην έφτανε αυτό, οι στερεοτυπικές μισογυνίστικες αντιλήψεις και το φτηνό χιούμορ είναι διάχυτες από την καθημερινότητα μας μέχρι τις διαφημίσεις που προβάλλονται στις τηλεοπτικές ζώνες μεγάλης ακροαματικότητας. Η έρευνα είναι κάτι σαν «απαγορευμένη» δραστηριότητα, αν και θα μπορούσε να δώσει σαφή και τεκμηριωμένη εικόνα πάνω στο φύλο, την εργασία, το σεξουαλικό προσανατολισμό, τη ταυτότητα φύλου και το πώς βιώνουμε τη βία και πώς αντιδρούμε σε αυτήν. Τέλος, φαίνεται η απουσία στοχευμένων δομών οι οποίες θα συνέβαλλαν θετικά στην εξάλειψη της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας με ιδιαίτερη μέριμνα στην προστασία των θυμάτων και των μαρτύρων.

Μην ξεχνάμε ότι:

  • Ο θύτης λειτουργεί κλιμακωτά. Θα ξεκινήσει με μια απλή φράση ή βλέμμα αποδοκιμασίας και θα προχωρήσει σταδιακά σε πιο σοβαρή ρατσιστική-φοβική συμπεριφορά.
  • Η βία δεν είναι κάτι απλό, ούτε κάτι που θα το πάρουμε ελαφρά. Είναι παραβατική συμπεριφορά η οποία πρέπει να καταγγέλλεται και να τιμωρείται.
  • Το θύμα πρέπει να προχωρά στη καταγγελία των συμβάντων γιατί: α) μιλώντας ενθαρρύνει άλλα θύματα να κάνουν το ίδιο και β) μιλώντας ο θύτης ή θα πιαστεί στα δίχτυα του νόμου ή θα συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα των πράξεων του και θα αλλάξει συμπεριφορά.

Κλείνοντας αναφέρω ότι έχουμε στα χέρια μας κάποια όπλα. Δεν είναι το άπαν, αλλά είναι κάτι από το οποίο μπορούμε να πιαστούμε.

  1. Καταγγέλλουμε ΠΑΝΤΑ το περιστατικό στην αστυνομία ή καλούμε το 100 ή τη Γραμμή Καταγγελιών της ΕΛΑΣ στον αριθμό 11414. Αργότερα προχωρούμε στη κατάθεση μήνυσης κατά αγνώστων (αν δεν υπάρχει σύλληψη του δράστη) ή του ίδιου του δράστη.
  2. Καταγγέλλουμε το περιστατικό στη γραμμή SOS 15900, στη γραμμή 1528 για άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό και στις LGBT οργανώσεις οι οποίες έχουν επιφορτιστεί με τη καταγραφή των περιστατικών.
  3. Πηγαίνουμε στο νοσοκομείο ώστε να έχουμε στα χέρια μας κάποια ιατρική βεβαίωση των τραυμάτων.
  4. Ζητάμε τα στοιχεία των μαρτύρων (αν είμαστε σε θέση να το κάνουμε).

Η καταγραφή παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο: α) βοηθά στην αντιμετώπιση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας, β) βοηθά τις LGBT οργανώσεις να προτείνουν αποτελεσματικούς τρόπους καταστολής και εξάλειψης της βίας και γ) βοηθά στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης.

 

* Section 28: Διάταξη του νόμου «Περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης» του 1988 ως μέρος των ευρείας κλίμακας κοινωνικών μεταρρυθμίσεων της τότε Κυβέρνησης Μάργκαρετ Θάτσερ, όπου «απαγόρευε στις τοπικές αρχές την προβολή, προώθηση ή έκδοση υλικού για την σκοπούμενη προώθηση της ομοφυλοφιλίας ή την προβολή της ομοφυλοφιλίας ως αποδεκτής οικογενειακής σχέσης στα σχολεία». Η διάταξη αυτή ανάγκασε πολλές LGBT φοιτητικές ομάδες και οργανώσεις να διακόψουν ή να αναστείλουν τις δραστηριότητες τους. Καταργήθηκε στις 21 Ιουνίου 2000 στη Σκωτία και στις 18 Νοεμβρίου 2003 στην υπόλοιπη Αγγλία και Ουαλία με τη Διάταξη 122 (Section 122) στην αναθεώρηση του νόμου Περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης του 2003. Το 2009 ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας David Cameron ζήτησε δημοσίως συγγνώμη όχι μόνο γιατί το κόμμα του εισήγανε τη συγκεκριμένη διάταξη, αλλά και γιατί ο ίδιος ήταν αρχικώς αντίθετος στην κατάργηση της.

 

 

Share

Ομοφοβία, ρατσισμός και θανατοπολιτική

με οργή και σε πένθος

του Δημήτρη Παπανικολάου*

Στο πρόσφατο, θαυμάσιο, ντοκιμαντέρ How to survive a plague, που αφηγείται την ιστορία της ACT UP στη Νέα Υόρκη, βλέπεις εικόνες από γνωστές δράσεις της οργάνωσης που απαίτησε, στον δημόσιο χώρο, την αλλαγή της κρατικής πολιτικής για το AIDS στην Αμερική της δεκαετία του ’90. Μια από αυτές ήταν οι «πολιτικές κηδείες» για τα θύματα της ασθένειας. Τα φέρετρα περιφέρονταν στο Νότιο Μανχάταν, και η απόδοση τιμής μεταμορφωνόταν σε διαδήλωση — κάποια έφταναν μέχρι έξω από το προεκλογικό στρατηγείο του Μπους το ’92, με το μήνυμα «το αίμα μας πάνω σου». Μέσα από τον θάνατο, με μια ταυτότητα σε διακινδύνευση και σε στιγμή απόλυτου στιγματισμού της, κάποιοι τόλμησαν να αντιμιλήσουν. Σε μια συγκλονιστική σκηνή, ο ακτιβιστής Μπομπ Ράφσκι, έξω από το στρατηγείο του Μπους και μπροστά από το φέρετρο ενός συντρόφου του, σταματάει, γέρνει το κεφάλι, τα σημάδια της ασθένειας εμφανή στο πρόσωπό του, και φωνάζει: «Με οργή και σε πένθος, αυτή η μάχη δεν θα σταματήσει μέχρι να είμαστε όλοι μας ασφαλείς. ACT UP, αντεπιτεθείτε, πολεμήστε το AIDS».

Πιστεύω αξίζει να ξαναδεί κανείς αυτήν τη σκηνή, όπου ένας ακτιβιστής, καταδικασμένος σε θάνατο από μια κρατική πολιτική, παίρνει στα χέρια του την θανατο-εικόνα του και λέει «Αντεπιτεθείτε!». Και να τη δει στη σημερινή συγκυρία. Αξίζει να τη δει, για παράδειγμα, ως αντιστάθμισμα σε εκείνη την άλλη σκηνή, όπου ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Η. Παναγιώταρος φωνάζει «Γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες!» έξω από το Χυτήριο. Ή ως αντιστάθμισμα σε όλες εκείνες τις σκηνές που γεμίζουν την καθημερινότητά μας σήμερα και προσδιορίζουν επιθετικά τον φυλετικά, σεξουαλικά, ή κοινωνικά «Άλλον» ως οιονεί νεκρό. Όλες αυτές οι σκηνές συνδέονται, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουμε με την πρώτη.

Ας ξεκινήσω όμως από τα γνωστά. Πανθομολογείται σήμερα μια έξαρση της ομοφοβίας και του σεξουαλικού ρατσισμού, μαζί με τη γενικότερη έξαρση της μισαλλοδοξίας και του φυλετικού ρατσισμού. Η κλασική μας ανάγνωση γι’ αυτή την εξέλιξη ακολουθεί το σχήμα της βιοπολιτικής. Ζούμε σε μια εποχή έντονα βιοπολιτικής διακυβέρνησης, δηλαδή διαχείρισης πληθυσμών, οργάνωσης του πώς κάποιοι άνθρωποι (οι «δικοί μας») θα ζουν, και προγραφής όλων των άλλων, όσων αφήνονται, ουσιαστικά, να πεθάνουν. Η γενικότερη κατεύθυνση είναι, ως εκ τούτου, η κατεύθυνση της δημιουργίας «καθαρών», «κανονικών» σωμάτων — και η απορριμάτωση, η αποκειμενοποίηση όλων των άλλων. Μέσα σε αυτό το βιοπολιτικό σχήμα πρέπει να κατανοηθεί αρχικά η εκ νέου έμφαση στον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, και την ομοφοβία.

Όμως θέλω να θυμίσω πόσο πολύ οι στρατηγικές αυτές λειτουργούν και σε μια παράλληλη της βιοπολιτικής οικονομία, αυτήν που ο Ακίλλε Μπέμπε ονομάζει necropolitics, και στα δικά μας συμφραζόμενα θα την ονόμαζα θανατοπολιτική. Παράλληλα λοιπόν με τη βιοπολιτική, βλέπουμε σήμερα να οργανώνεται όλο και περισσότερο μια ιδιότυπη θανατοπολιτική που δεν περιορίζεται, όσο κι αν προτυπώνεται, στις κινήσεις της Χρυσής Αυγής. Μιλάμε για μια ευρύτερη στρατηγική, κατά την οποία τα σώματα νεκρών παρελαύνουν επίσης γύρω μας, ορίζοντας τις ζωές των ζωντανών — είτε ως φόβητρο, είτε ως τακτική ξεκαθαρίσματος, είτε ως παράπλευρες απώλειες· με έμφαση στο αναπόφευκτο και τελεσίδικο της λέξης απώλεια.

Μια εικόνα θανάτου οργανώνεται γύρω μας: όχι μόνο τα φαντάσματα των νεκρών, αλλά και τα δηωμένα, τα χτυπημένα (και σαν νεκρά φωτοσοπαρισμένα), τα ακρωτηριασμένα, τα βιασμένα, τα νεκροζώντανα σώματα παρατίθενται προς συμμόρφωσιν, αλλά και προς γνώσιν.

Κι εδώ μια βασική πλέον διαφορά, μια καινούρια στιγμή της εποχής της κρίσης. Στο θέμα της ομοφοβίας φαίνεται ίσως πιο ξεκάθαρα: αν οι παλιές έμφυλες και σεξουαλικές ιεραρχίες στην Ελλάδα κατέληγαν στο τι δεν μπορεί να είναι ένας καλός Έλληνας/μια καλή Ελληνίδα (πούστης, λεσβία, γαμημένη κωλοτρυπίδα, πόρνη κ.ο.κ.), αν δηλαδή παλιότερα οι ιεραρχίες προέβαλλαν τα αποκείμενά τους ως εθνικώς διαγραμμένα, οι καινούριες τους επιβιώσεις τα φαντασιώνονται, όλο και περισσότερο, ως νεκρά. Σε αυτό, η νέα ομοφοβία και ο νέος φαλλοσεξισμός έρχονται να συναντήσουν το νέο ρατσισμό, που κι αυτος, την εποχή της κρίσης, (ξανα)δουλεύει όλο και περισσότερο όχι με εικόνες αποκλεισμένων ή διωγμένων Άλλων, αλλά νεκρών ή ζωντανόνεκρων. Σαν το νέο ρατσισμό, έτσι και η νέα ομοφοβία και ο νέος φαλλοσεξισμός «της κρίσης»: γίνονται, όλο και περισσότερο, όχι μόνο βιοπολιτικές στρατηγικές, αλλά και θανατοπολιτικές.

Έτσι, αν σήμερα ο εθνικισμός, ο μάτσο ανδρισμός, η εθνομαγκιά και η εθνοφοβία μανατζάρουν σώματα ανθρώπων στην υπηρεσία της εθνοβιοπολιτικής (μας λένε: «Κλειστείτε μέσα και όλα θα πάνε καλά»), η ομοφοβία, ο ρατσισμός και ο νεοσεξισμός, καλούνται να μανατζάρουν και την εικόνα οιωνεί νεκρών, στην υπηρεσία μιας αναγκαίας και παραπληρωματικής θανατοπολιτικής (μας λένε: «Εκεί έξω κυκλοφορούν ζόμπι»).

Κι ο μεγάλος κίνδυνος είναι ότι η θανατοπολιτική (όπως και η ομοφοβία και ο ρατσισμός που τη στηρίζει) δεν είναι μακριά και απ’ έξω μας. Κολακεύει δομές που έχουν βαθειά σκαλωθεί όχι μόνο σ’ αυτό που λέμε δημόσιο, αλλά και σ’ αυτό που ονομάζουμε ιδιωτικό· όχι μόνο σ’ αυτό που λέμε συντήρηση, αλλά και σ’ αυτό που αναγνωρίζουμε ως προοδευτικό. Σκεφτείτε το αυτό κάθε φορά που βλέπετε έναν μετανάστη και κάπου βαθειά χωμένη μέσα σας αισθάνεστε τη φοβία ότι μπορεί να έχει μια μεταδοτική θανατηφόρα ασθένεια· κάθε φορά που ακούτε ότι πέθανε ο γκέι γνωστός σας και ρωτάτε «από AIDS;»· κάθε φορά που βλέπετε μια γυναίκα με εμφανή σημάδια κακοποίησης και εξάρτησης, και σκέφτεστε ότι μπορεί να είναι ξένη, ή πόρνη, ή και τα δύο. Και κάθε φορά που θα θυμάστε τον παλιό –την εποχή του πάρτι– εαυτό σας, να έχει γελάσει με την επιγραφή «Προσεχώς Βουλγάρες» που έβγαζαν τα μπουζουκάδικα στην επαρχία.

Γιατί η θανατοπολιτική δεν είναι το έργο ενός φασίστα που ουρλιάζει κάτι αποκρουστικό. Είναι το έργο αυτού που χρησιμοποιεί μια σκηνή που ήδη έχεις σκεφτεί και απωθήσει, ως σκηνικό πολιτικής επιθυμίας.

Το πρόβλημα με την επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα δεν ήταν τελικά μόνο η ολιγωρία της αστυνομίας ή η ένδειξη ότι πλήρωσε τη συνδικαλιστική της δράση· ήταν η διάθεση να δημιουργήσουν, με το παράδειγμά της, ένα σώμα οιονεί νεκρό. Το πρόβλημα με το προεκλογικό σκάνδαλο των «ιερόδουλων», δεν ήταν η πολιτική αναξιοπρέπεια της έκθεσής τους, αλλά η ρητορική προβολή αυτών των γυναικών ως οιονεί φορέων και διασπορέων θανάτου. Το πρόβλημα με τις «γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες» του Παναγιώταρου, δεν είναι ούτε η προσβολή, ούτε η ρητορική του βιασμού που ενδεχομένως φέρνει στο μυαλό, ούτε καν τα δικά του απωθημένα. Το πρόβλημα είναι ότι τη φράση αυτήν τη φωνάζει γιατί ξέρει ότι θα ακουστεί από ένα ποτισμένο εθνομοφοβία κοινό, για το οποίο, όπως λέει ο Λεό Μπερσανί, the rectum is the grave, το ορθό είναι τάφος, το ορθό σημαίνει θάνατο. Ή, για να το πω στα συμφραζόμενα του, ο Παναγιώταρος φωνάζει για να τον ακούσουν όσοι, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, συντονίζονται στο ρυθμό της φράσης «η γαμημένη κωλοτρυπίδα θα γίνει ο τάφος σας».

Το πώς απαντάει κανείς σε όλα αυτά, είναι γνωστό, έχει τη γενεαλογία του, και συνδέεται απολύτως με τους τρόπους απάντησης στη βιοπολιτική γενικώς, αυτούς τους τρόπους που τόσο πολύ, τόσοι πολλοί, ιχνηλατούμε τον τελευταίο καιρό και σε αυτήν τη χώρα. Act Up, Fight Back, Fight Death.

Με οργή και σε πένθος, η μάχη αυτή δεν τέλειωσε ποτέ και ούτε τώρα έχει τελειώσει. Αφυπνισθείτε, αντισταθείτε, αμυνθείτε, αντεπιτεθείτε, πολεμήστε τη θανατοπολιτική, πολεμήστε το θάνατο, πολεμήστε τους τεχνουργούς του, πολεμήστε και τους λακέδες του.

*Το κείμενο είναι το δεύτερο μέρος διάλεξης που δόθηκε στο πλαίσιο των Κρίση-μων σεμιναρίων με θέμα “Σεξισμός και Ομοφοβία: ‘Παράπλευρες απώλειες’ της κρίσης;” στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στις 26 Φεβρουαρίου.  Ολόκληρη η διάλεξη βρίσκεται εδώ

Πηγή: Ενθέματα

 

Δείτε Ακόμα

Σκέψεις για ορισμένες αθέατες όψεις του σεξισμού

 

 

Share

Απόκρυφες πτυχές της μελανής ψήφου

των Εφη Αβδελα και Αγγέλικα Ψαρρα

Στις δύο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις η Χρυσή Αυγή πήρε 7% των ψήφων και εγκαταστάθηκε για τα καλά στην Ελληνική Βουλή. Την ψήφισαν περίπου πεντακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι άνδρες μέσου μορφωτικού επιπέδου, στα αστικά και ημιαστικά κέντρα. Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι πολλά, ένα, ωστόσο, αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία: Από πού τροφοδοτείται η συγκεκριμένη οργάνωση; Γιατί την επιλέγουν οι ψηφοφόροι της;

Είναι, πιστεύουμε, προφανές ότι το αναντίρρητο γεγονός πως η Χρυσή Αυγή είναι μια νεοναζιστική οργάνωση δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι οι ψηφοφόροι της ασπάζονται –και ακολουθούν– τις αμιγώς νεοναζιστικές θέσεις και πρακτικές της. Η πρόχειρη ταύτιση εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων με τον φασισμό ή τον ναζισμό είναι ερμηνευτικά ανεπαρκής και ενδέχεται να αποδειχθεί και πολιτικά ατελέσφορη. Και είναι βέβαιο ότι οι ιστορικές αναλογίες με τις αιτίες που οδήγησαν στη γιγάντωση του φασισμού και του ναζισμού την εποχή του Μεσοπολέμου δεν είναι σε θέση να δώσουν απαντήσεις σε σύγχρονα ερωτήματα. Με άλλα λόγια, η ταύτιση των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής με τον ναζισμό δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα στην πολυπλοκότητά της και, κυρίως, δεν λειτουργεί αποτρεπτικά. Απόδειξη ότι η οργάνωση διατήρησε το ποσοστό της, παρά το ότι στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων αποκαλύφθηκε –και, με αδικαιολόγητη είναι αλήθεια καθυστέρηση, καταγγέλθηκε από πολλές πλευρές– ο νεοναζιστικός χαρακτήρας της.

Ο ναζισμός ή, έστω, οι σύγχρονες εκδοχές του δεν αποτελούν το κλειδί που θα μας επιτρέψει να αντιληφθούμε γιατί ένα 7% του εκλογικού σώματος στήριξε τη Χρυσή Αυγή — τη φορά, μάλιστα, αυτή μετά λόγου γνώσεως. Κατά τη γνώμη μας, οι βασικές αιτίες που οδήγησαν στην εντυπωσιακή εκλογική ενίσχυση της εγκληματικής συμμορίας πρέπει να αναζητηθούν στην ανθεκτικότητα –και τη συγκυριακή αναζωπύρωση στις συνθήκες της κρίσης– κάποιων «βαθιών δομών» της ελληνικής κοινωνίας, οι οποίες είχαν αφοπλιστεί πολιτικά, επομένως είχαν ως ένα σημείο περιθωριοποιηθεί στο κλίμα των πρώτων μεταπολιτευτικών δεκαετιών. Αναφερόμαστε στον αντισημιτισμό, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού –που φλερτάρει με τον αντικοινοβουλευτισμό– και τον σεξισμό. Οι «δομές» αυτές, οι οποίες αφορούν κατά κύριο λόγο τρόπους πρόσληψης και διαχείρισης της ετερότητας, συγκροτούν ένα συμπαγές σε μεγάλο βαθμό πλέγμα∙ αν τις διαχωρίζουμε, είναι γιατί έτσι μπορούμε ευχερέστερα να αντιληφθούμε τις κατά καιρούς εξάρσεις κάποιων από αυτές, αλλά και να παρακολουθήσουμε τη διάχυση που παρουσιάζουν οι λόγοι που επιτρέπουν τη νομιμοποίησή τους, εντοπίζοντας τους εκάστοτε πομπούς και τα αυξομειούμενα ακροατήριά τους.

Αρχέτυπη μορφή του ρατσισμού, ο αντισημιτισμός συνιστά σταθερό όσο και «αόρατο» χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας. Κι αν στις ημέρες μας άλλες εκδοχές ρατσισμού διεκδικούν μεγαλύτερη ορατότητα, το έδαφος παραμένει ιδιαίτερα πρόσφορο σε αρχαϊκές συνωμοσιολογικές θεωρίες με αντισημιτικό πρόσημο, ενώ απροκάλυπτοι αντισημίτες έχουν πλέον αποκτήσει κεντρική πολιτική νομιμοποίηση. Δεν θα σταθούμε στην πασίδηλη όξυνση της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του εθνικισμού: τα προβλήματα της κρίσης έχουν εντείνει την από καιρό διαπιστωμένη έλλειψη ανοχής της ελληνικής κοινωνίας στην ετερότητα. Δεν είναι βέβαια αμελητέο το γεγονός ότι σήμερα αυτή η έλλειψη ανοχής μετασχηματίζεται σε ευθεία και απροκάλυπτη εχθρότητα. Η πρωτοφανής και συστηματική εκστρατεία άσκησης σωματικής βίας σε βάρος των μεταναστών, στην οποία επιδίδεται η Χρυσή Αυγή, βρίσκει σήμερα πολλούς υποστηρικτές. Ούτως ή άλλως, η φαντασιακή μετάθεση των προβλημάτων μέσα από την ανακάλυψη εσωτερικών ή/και εξωτερικών εχθρών –αποδιοπομπαίων τράγων– συνιστά παμπάλαια καταφυγή σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας, ψυχικής ανασφάλειας και φόβου για το μέλλον. Στις επιπτώσεις της κρίσης συγκαταλέγεται ασφαλώς και η ολοένα και πιο σκληρή απαξίωση του πολιτικού προσωπικού, που ενίοτε συμπαρασύρει και το ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα. Βασισμένη σε προϋπάρχοντα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, και, κυρίως, τη δυσπιστία προς το κράτος και τους θεσμούς του, εκφράζει σήμερα τη διάρρηξη των παραδοσιακών δομών ταύτισης των πολιτών με συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα και κόμματα.

Είναι σαφές ότι οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής μοιράζονται τις συγκεκριμένες προκαταλήψεις τους με τους ψηφοφόρους ενός ευρύτατου πολιτικού φάσματος. Στο κλίμα αυτό, η απροσχημάτιστη επίκληση του σεξισμού και της ομοφοβίας αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι αναφορές της νεοναζιστικής οργάνωσης στην «ελληνική φυλή» –ή στο «ελληνικό έθνος»– βασίζονται σε μια εκδοχή του επιθετικού ανδρισμού, η οποία συνιστά καθαρή παλινδρόμηση σε σχέση με τις διαφοροποιήσεις που σημειώθηκαν στις έμφυλες σχέσεις κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Τροφοδοτημένος από τις ανατροπές στην έμφυλη καθημερινότητα που παρήγαγε η κρίση, ο λόγος της Χρυσής Αυγής περί φύλων μοιάζει να αποκτά ανησυχητική εμβέλεια, ανεξάρτητη ως ένα βαθμό από το βιολογικό φύλο των υποστηρικτών του.

Η εκδοχή του ανδρισμού που προβάλλει η Χρυσή Αυγή συνιστά σημείο συνάντησης με σημαντική μερίδα ψηφοφόρων της. Πρόκειται για ένα πρότυπο επιθετικής αρρενωπότητας, το οποίο αντλεί από παραδοσιακές κοινωνικές αγκυλώσεις και είχε αμφισβητηθεί και περιθωριοποιηθεί στον δημόσιο χώρο εδώ και δεκαετίες ως αντίθετο με μια «ευρωπαϊκή» και «εκσυγχρονισμένη» εκδοχή των έμφυλων σχέσεων. Οι αναταράξεις που προκάλεσε η οικονομική κρίση έθεσαν σε αμφισβήτηση το ως πρόσφατα ηγεμονικό μοντέλο του «συναινετικού» ανδρισμού και πρόσφεραν το έδαφος για να στοχοποιηθούν στερεοτυπικά οι «υπεύθυνοι»: εκτός από τους «διεφθαρμένους» πολιτικούς, τους «εγκληματίες» ξένους, τους «θρασείς» ομοφυλόφιλους, μοιάζει να ενοχλούν πλέον και οι «γλωσσούδες» γυναίκες, αυτές που καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης, μιλούν στον δημόσιο χώρο ή –το χειρότερο–διατηρούν ενδεχομένως πιο εύκολα μορφές απασχόλησης στην άτυπη οικονομία, όταν νέοι άνδρες χάνουν τις δουλειές τους ή, απλώς, δεν έχουν δουλειά. Πόσοι –αλλά και πόσες– δεν είπαν ότι όλοι αυτοί χρειάζονται ένα «γερό χέρι ξύλο»; Και πόσοι ανάμεσά τους δεν έγιναν ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής;

Ας μην υποτιμήσουμε στο σημείο αυτό και το γεγονός ότι κεντρικές θέσεις του Μετώπου Γυναικών της νεοναζιστικής οργάνωσης, και συγκεκριμένα η έμφαση στον κοινωνικό και εθνικό ρόλο της μητρότητας σε συνδυασμό με την καταδίκη των εκτρώσεων ως «εγκλήματος κατά της φυλής», εφάπτονται με λόγους που εδώ και καιρό εκφέρονται με ολοένα μεγαλύτερη ζέση από ποικίλα κοινωνικά, πολιτικά και επιστημονικά περιβάλλοντα. Κι ας μην αγνοήσουμε τη συγγένεια των λόγων αυτών με την ευθέως ξενόφοβη και σεξιστική επιστροφή στην «ελληνική οικογένεια», την οποία, ενόψει των πρόσφατων εκλογών, ασπάστηκε η πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Συνέπεια κι αυτή ανακατατάξεων που συνδέονται με τις οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης, η τρέχουσα εμμονή στην «ελληνική οικογένεια» και τα δίκαιά της συνεπάγεται στα σημερινά συμφραζόμενα τη νομιμοποίηση αποκλεισμών που αφορούν κατά κύριο λόγο τους μετανάστες, αλλά περιλαμβάνουν και εκείνους και εκείνες που δεν πληρούν τις κανονιστικές προϋποθέσεις του «ελληνικού» οικογενειακού προτύπου.

Την ίδια ώρα, έχει ενδιαφέρον ότι στον λόγο της Χρυσής Αυγής χρησιμεύουν και πολλά από τα γνώριμα όπλα του παραδοσιακού αντιφεμινισμού. Διεκδικώντας πλέον εθνικό ακροατήριο, και στο πλαίσιο της «αντισυστημικής» κριτικής της, η οργάνωση καταδικάζει τον –από καιρό λησμονημένο από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις– φεμινισμό μαζί με άλλες «επικίνδυνες» –καθότι «ξενόφερτες»– έννοιες, όπως ο διεθνισμός, η ισότητα ή η ομοφυλοφυλία. Οι θέσεις της Χρυσής Αυγής για τις γυναίκες (είτε αφορούν τη «γενοκτονία των εκτρώσεων» είτε τις «φεμινίστριες με τις τρίχες στις μασχάλες» που θυμήθηκε όλως τυχαίως η Ελένη Ζαρούλια Μιχαλολιάκου) γειτονεύουν ανησυχητικά με αρχαϊκές προϊδεάσεις για τα φύλα και τον σύμφωνο με τη φύση «προορισμό» τους, οι οποίες μοιάζει να σηκώνουν κεφάλι στη συγκυρία της κρίσης. Πράγματι, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε το νήμα που συνδέει ακραία συντηρητικές αντιλήψεις για τα φύλα, οι οποίες μέχρι πρότινος παρέμεναν περιθωριακές, με τον έμφυλο λόγο της νεοναζιστικής οργάνωσης. Στις σημερινές συνθήκες, οι παραδοσιακές αυτές αντιφεμινιστικές και ομοφοβικές αντιλήψεις εντάσσονται σε ένα νέο πλαίσιο, που τους επιτρέπει να εμφανίζονται ως όχημα για την αποκατάσταση της διαταραγμένης φυσικής τάξης των πραγμάτων.

Είναι πλέον βέβαιο ότι η κρίση οδήγησε σε παροξυσμό κάποιες «βαθιές δομές» της ελληνικής κοινωνίας, μετατρέποντάς τες σε κοινούς τόπους. Εξίσου σαφές είναι ότι επέτρεψε να γίνει δημόσια αποδεκτό το επιθετικό ιδίωμα που υιοθετεί στον δημόσιο λόγο και στις πρακτικές της η Χρυσή Αυγή, μια εκδοχή επιθετικού ανδρισμού που διεκδικεί την ηγεμονία ως φορέας της σωτηρίας του «έθνους». Η κρίση διευκολύνει το ιδίωμα αυτό να εκδηλωθεί κατ’ επανάληψη σε πολλές και διαφορετικές περιστάσεις. Παραμένει το γεγονός ότι η χρήση σωματικής βίας ως συστατικό στοιχείο της πολιτικής της διαφοροποιεί τη νεοναζιστική οργάνωση από άλλες πολιτικές δυνάμεις, με τις οποίες μοιράζεται ορισμένες –ή πολλές– από τις θέσεις της. Στο σημείο αυτό, συναντά και πάλι τις κοινωνικές επιπτώσεις της κατάστασης «έκτακτης δημοσιονομικής ανάγκης». Με άλλα λόγια, την ανασφάλεια και την οργή μερίδας του εκλογικού σώματος, η οποία, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, αποδεικνύεται πρόθυμη να εκχωρήσει στη Χρυσή Αυγή τις προσδοκίες της για τον κυριολεκτικό «αφανισμό» όσων θεωρεί υπεύθυνους για τη σημερινή της κατάντια.

Έρχονται δύσκολες μέρες…

Πηγή: Αυγή

Share