Subscribe via RSS Feed

Tag: "ισότητα"

Το όνειρο ήταν μισό

της Ζωής Γεωργίου

Μέσα σε αμεσοδημοκρατικές και ονειρεμένες συνθήκες, πάνω από τρεις χιλιάδες κάτοικοι στις Σκουριές έλαβαν μέρος σε δημοψήφισμα για επιλογή υποψηφίου δημάρχου από την πλευρά του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη χρυσού. Η διαδικασία ένωσε ακόμη περισσότερο τους κατοίκους που ένοιωσαν άλλη μια φορά να ορίζεται η τύχη τους από τη βάση κι όχι από κάποιες κορυφές και δυνάμωσε το αγωνιστικό τους φρόνημα.  Η άμιλλα ήταν ευγενικότατη μεταξύ των υποψηφίων (αρχικά έξι και τελικά τρεις) που, πραγματικά, τίμησαν τα παντελόνια τους μια που ήσαν μόνο …άνδρες!!

Από έναν αγώνα όπου οι γυναίκες, κατά κοινή ομολογία, πρωτοστατούσαν, δεν βρέθηκε ούτε μία να διεκδικήσει την υποψηφιότητα, ενώ, άνετα,  έξι άνδρες δήλωσαν το ενδιαφέρον τους. Μέχρι τώρα, τα μηνύματα και  οι φωτογραφίες υμνούσαν τις γυναίκες στις Σκουριές που ήσαν στη πρώτη γραμμή, που κρατούσαν ουσιαστικά τον αγώνα , που έκαναν έως και χωριστές πορείες ζητώντας την συμπαράσταση του γυναικείου κινήματος και συμβόλιζαν την απόλυτη συμμετοχή των γυναικών στη δημόσια σφαίρα.

Τελικά η συμμετοχή δεν ήταν τόσο απόλυτη. Το εκλέγειν έχει κατοχυρωθεί για τις γυναίκες όχι όμως και το εκλέγεσθαι, ούτε καν η υποψηφιότητα για το εκλέγεσθαι.

Οι θαρραλέες γυναίκες στις Σκουριές, σεμνές και ανιδιοτελείς, απαξιούν να ζητήσουν την αναγνώριση. Λάθος, γιατί δεν πρόκειται περί αναγνώρισης αλλά περί ολοκλήρωσης, της προσωπικότητάς τους αλλά και της  δημοκρατίας.

Οι επίσης θαρραλέοι άνδρες στις Σκουριές, κοινωνικά ευαίσθητοι και ασυμβίβαστοι, δεν σκέφθηκαν να ενθαρρύνουν κάποιες από αυτές τις άξιες γυναίκες να είναι υποψήφιες. Διπλό λάθος, γιατί η πρόταση είναι πιο εύκολη από την αυτοπρόταση και, από τη θέση ισχύος που ακόμη η κοινωνία τους επιφυλάσσει, οφείλουν να ενθαρρύνουν τις γυναίκες.

Οι υποχρεώσεις μας απέναντι στις  νέες  γενιές  δεν αφορούν μόνο στο περιβάλλον.

 

Share

Η Γραμματέας Ισότητας για την κρίση

της Σίσσυς Βωβού

Ποια κρίση; Η Γραμματέας Ισότητας, έχει την δική της ερμηνεία για την κρίση, (όπως διαβάζουμε σε άρθρο της στο Protagon) που συνάδει απολύτως με το πνεύμα και το γράμμα της Νέας Δημοκρατίας η οποία και την διόρισε σ’ αυτή τη θέση: Δίνει, λοιπόν, την κοινωνιολογική της ανάλυση: «Πρόσφατα βιώσαμε το σοκ της εξόδου από μια φάση ‘ευημερίας’ χωρίς αντίκρισμα, από μια φούσκα συλλογικού ναρκισσισμού που εξέθρεψε το κυνήγι του εύκολου κέρδους».

Πρόκειται για ‘διαμάντια στο Πεντάγραμμο’:

-μια φάση ‘ευημερίας’ χωρίς αντίκρισμα (ποιοί και ποιες είχαν ‘ευημερία’ ξπου μετατράπηκε σε χωρίς αντίκρισμα; εμείς οι εργαζόμενες του βασικού μισθού που ήταν 620 καθαρά, εμείς οι μετανάστριες που δουλεύαμε σκληρά στα σπίτια ή ήμασταν θύματα τράφικινγκ, εμείς με τα μπλοκάκια και τη μερική απασχόληση που είχε θεσμοθετηθεί και επεκτεινόταν από το 2000, εμείς οι κακοποιημένες που δεν είχαμε θεσμούς και νόμους ούτε δομές στήριξης από την πολιτεία, εμείς που ήμασταν διαχρονικά θύματα σεξιστικής διαφήμισης για να πουληθούν προϊόντα, εμείς οι άνεργες που ήμασταν συστηματικά στην ανεργία 1,5 φορά περισσότερες απ’ ό,τι οι άνδρες, εμείς… εμείς…)

-από μια φούσκα συλλογικού ναρκισσισμού (ποιος οργάνωσε τους «Ολυμπιακούς» για να δείξει το εθνικό κλέος με υπέρογκες δαπάνες; ποιός αγόραζε άπειρα εξοπλιστικά συστήματα για να είμαστε οι πρώτοι στην Ευρώπη, ποιες τράπεζες πειθανάγκαζαν τις φτωχές γυναίκες να πάρουν ‘διακοποδάνειο’ για να είναι ‘ιν’, έστω και αν αμοίβονταν με το βασικό;

… που εξέθρεψε το κυνήγι του εύκολου κέρδους (πόσο εύκολο κέρδος ήταν για εμάς ο μισθός ή το ταμείο ανεργίας; Ή μήπως μπερδέψαμε την κυρία Σταμάτη με την κυρία Οσμάνογλου, για να πάμε και στα καθ’ ημάς, και δεν ξέρουμε ποιες και πόσες ήταν του εύκολου κέρδους και ποιες και πόσες της σκληρής καθημερινότητας και των διαρκών υποχρεώσεων;

Τέτοιες «βαθυστόχαστες» αναλύσεις μόνο από μυαλά της Νέας Δημοκρατίας ή και άλλων συγκυβερνώντων κομμάτων μπορούν να προκύπτουν. Με την ύψιστη ρήση του Πάγκαλου ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», αν προσθέσουμε «και όλες», θα βγάλουμε το συμπέρασμα της Γραμματέως Ισότητας για τις αιτίες της κρίσης. Ούτε καπιταλισμός ούτε νεοφιλελευθερισμός, ούτε επιθετική και άνιση παγκοσμιοποίηση βρίσκονται στον ορίζοντα τέτοιων αναλύσεων, που καταλήγουν στο από κοινού κυνήγι του εύκολου κέρδους, των αποπάνω και των αποκάτω, που όλοι και όλες μαζί ευθύνονται για την κρίση.

Κατά σύμπτωση, βέβαια, αυτοί που πληρώνουν την κρίση που είναι και κοινωνική και πολιτική και οικονομική είναι τα γνωστά υποζύγια, αυτό το τμήμα των «νάρκισσων» που είναι φτωχές, με βάση φυσικά τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης στην οποία μετέχει η συγκεκριμένη και οι προηγούμενες Γενικές Γραμματείς, που με την ευκαιρία είναι μια κυβέρνηση που υπονομεύει την ισότητα των δύο φύλων που με τόσο καλά λόγια υπερασπίζεται η κ. Κόλλια στο άρθρο της.

Και τι να κάνουμε; Είναι το ερώτημα. Το άρθο του Φύλου Συκής για «τη διάσταση του φύλου στον προϋπολογισμό», την ανύπαρκτη δηλαδή διάσταση, δίνει κάποιες απαντήσεις για το τι μπορεί να συγκαλύπτει όποια συνάδει και συνερμηνεύει με την εταιρεία Σαμαράς και Σια…

Ας ευχηθούμε μετρημένες να είναι οι μέρες της, και τους (στην κυβέρνηση αυτής της χώρας), γιατί εκτός από το ότι είναι καταστροφική, είναι και εξοργιστική και προκλητική, όταν χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο και ρίχνει τα βάρη αυτής της κρίσης στους ανθρώπους του μόχθου, της παραγωγής και της αναπαραγωγής.

 

Share

Για μια πραγματικά χαρμόσυνη χρονιά

της Ρένας Δούρου*

Με «χαρμόσυνα» νέα ξεκίνησε η νέα χρονιά. Είκοσι πέντε ευρώ για την εισαγωγή σε δημόσιο νοσοκομείο, ένα ευρώ ανά συνταγή τα φάρμακα ενώ την ίδια στιγμή γινόταν γνωστό ότι ένας καρκινοπαθής άνεργος συμπολίτης μας έχανε την μάχη για τη ζωή, καθότι ανασφάλιστος και αδυνατών να ακολουθήσει θεραπευτική αγωγή. Αυτό κατήγγειλε το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού… Στην ίδια κατηγορία, εκείνη των εν δυνάμει μελλοθάνατων, και χιλιάδες άλλοι, ανασφάλιστοι, που δεν έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε περίθαλψη, φάρμακα, θεραπεία. Μεταξύ τους βέβαια ξεχωρίζουν οι γυναίκες – τα πολλαπλά θύματα της κρίσης, καθώς είναι αναγκασμένες να την αντιμετωπίσουν παράλληλα σε δύο επίπεδα. Εργασιακό: οι εργαζόμενες βρίσκονται σε ακόμη μειονεκτικότερη θέση από απόψεως απολαβών, συνθηκών εργασίας, σε σχέση με την προ κρίσης περίοδο, καθώς το χάσμα σε σχέση με τους άνδρες, βαθαίνει με τη συρρίκνωση των μισθών ενώ η ανεργία τις πλήττει περισσότερο. Κοινωνικό: προωθούνται τα πατριαρχικά πρότυπα περί της επιστροφής της γυναίκας στη «θέση της», δηλαδή την οικογενειακή εστία υπό την εξουσία του πατέρα, αδελφού, συζύγου, με αποκλειστική ενασχόληση «τα του οίκου», την ανατροφή των παιδιών και τη φροντίδα της οικογένειας. Και ας μην διαφεύγει της προσοχής ότι στον «οίκο», στην οικογένεια έχει επιστρέψει και η ανδρική βία, ως απόρροια της υψηλής ανεργίας και των πολλαπλών αδιεξόδων που αυτή προκαλεί.

Στο σπιράλ της κρίσης, που είναι ακόμη σε εξέλιξη παρά τις δηλώσεις για «έξοδο από το τούνελ», για το ότι «αφήσαμε τα δυσκολότερα πίσω μας» ή για το ότι «δεν χρειαζόμαστε κάθε μήνα δανεικά», που αράδιασε προκλητικά στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του ο πρωθυπουργός, οι γυναίκες – οι εργαζόμενες, οι νέες, οι άνεργες, οι μητέρες, οι επιστημόνισσες, οι αγρότισσες -, βρίσκονται σε δεινή θέση, βιώνοντας πολλαπλασιαστικά τις συνέπειές της.

Οι εργαζόμενες βλέπουν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται. Το ίδιο και τις συντάξεις τους, οι συνταξιούχες.

Οι νέες κι ειδικά οι διπλωματούχες βλέπουν την εργασία ως άπιαστο όνειρο και όσες έχουν δυνατότητα, ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν.

Εκείνες που σκέφτονται να αποκτήσουν παιδί, το αναβάλλουν γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για τα στοιχειώδη.

Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον αυτή η μοίρα παίρνει διαστάσεις. Σε όλο και περισσότερες χώρες της ΕΕ πλήττονται, με το πρόσχημα της κρίσης, τα δικαιώματα των γυναικών.

Έτσι στην Ισπανία προωθείται πλέον νέος νόμος περιορισμού των αμβλώσεων, σε περιπτώσεις βιασμού και απειλής της υγείας της εγκύου. Ενώ στην Ιταλία το 80% των γυναικολόγων αρνούνται να κάνουν άμβλωση επικαλούμενοι το δικαίωμα συνειδησιακής άρνησης… Την ίδια στιγμή μισθοί και συντάξεις παίρνουν την κάτω βόλτα – στη Γαλλία π.χ. η μέση ετήσια διαφορά των απολαβών μεταξύ ανδρών και γυναικών έχει φθάσει τα 446 ευρώ – μισός ελάχιστος μισθός δηλαδή. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, οι ανισότητες βαθαίνουν, η φτώχεια επεκτείνεται, η ανεργία αυξάνεται αλματωδώς.

Οι Ελληνίδες δεν είναι πλέον η εξαίρεση του κανόνα. Αλλά ο ίδιος ο κανόνας.

Οι κανόνες όμως φτιάχτηκαν για να παραβιάζονται – αυτός είναι ο νόμος των πραγμάτων. Και τον Μάιο στις ευρωεκλογές θα έχουμε την ευκαιρία να στείλουμε ηχηρό μήνυμα στην ευρωπαϊκή ελίτ για το πώς θέλουμε μια νέα κατάσταση πραγμάτων. Με νέους όρους. Γιατί οι ανισότητες, η φτώχεια, η ανεργία δεν αποτελούν νομοτέλειες. Αλλά είναι αποτέλεσμα εφαρμογής συγκεκριμένων, μονεταριστικών, νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Πολιτικών που ανατρέπονται. Και θα ανατραπούν με συνειδητή φεμινιστική αριστερή δράση. Για να γίνει το 2014 πραγματική χαρμόσυνη χρονιά…

*Η Ρένα Δούρου είναι βουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ, Β΄Αθήνων

 

Share

Φυλακισμένες μητέρες ανηλίκων: Σταμάτη – Οσμάνογλου σημειώσατε 1

της Σίσσυς Βωβού

Καθημερινές είναι οι δημοσιεύσεις στα μίντια για την κατάσταση της υγείας της κυρίας Βίκυ Σταμάτη, η οποία έχει καταδικαστεί για 12 χρόνια ως αποδέκτρια προϊόντων εγκλήματος και συνένοχη στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος, στην υπόθεση για τις παχυλές και αμέτρητες μίζες που έπαιρνε ο σύζυγός της Άκης Τσοχατζόπουλος.

Μπαίνει λοιπόν το ερώτημα και το αίτημα για διακοπή κράτησης της κυρίας Σταμάτη, γιατί έχει αυτοκτονικό ιδεασμό, αρνείται να φάει και καταγγέλλει την αποκοπή της από το ανήλικο παιδί της.

Πίσω από τη δημοσιότητα την οποία απολαμβάνει η διάσημη σύζυγος, όμως, υπάρχει η αφάνεια εκατοντάδων γυναικών με ανήλικα τέκνα, που βρίσκονται έγκλειστες στις ελληνικές φυλακές. Γυναικών που επίσης διεκδικούν την διακοπή της κράτησής τους επειδή έχουν ανήλικα τέκνα, όμως δεν αρνούνται να φάνε, ενώ κάποιες δουλεύουν στις εργασίες της φυλακής για να μειώσουν την ποινή τους.

Πολλές από αυτές είναι μέσα γιατί σκότωσαν τον σύζυγό τους σε κατάσταση άμυνας, όπως η γνωστή σε εμάς Σανιέ Οσμάνογλου, την οποία έχουμε στηρίξει δικαστικά με συλλογή χρημάτων για να κάνει προσφυγή στον Άρειο Πάγο εναντίον της ποινής της. Ο Άρειος Πάγος, όμως, έβγαλε την απορριπτική του απόφαση σε χρόνο ρεκόρ για να βρεθεί ξανά μέσα η άτυχη πάμφτωχη, αγράμματη, πολυβασανισμένη τσιγγάνα με τα οχτώ παιδιά, όλα ανήλικα κατά την τέλεση της πράξης της το 2003 και τρία ακόμα ανήλικα σήμερα.

Οποία διαφορά μεταχείρισης, διαφορά ενδιαφέροντος, ταξική τελικά αντιμετώπιση της φυλακισμένης μάνας ανήλικων παιδιών! Και αν η Σανιέ Οσμάνογλου και οι άλλες μητέρες ανηλίκων μέσα στις ελληνικές φυλακές αρνηθούν να φάνε, κάνουν απεργία πείνας, έχουν αυτοκτονικό ιδεασμό, ποιά μίντια θα διαθέσουν τον πολύτιμο χρόνο και χώρο τους για να ενημερώσουν; Ελάχιστα μίντια θα θεωρήσουν ένα τέτοιο θέμα ως άξιο δημοσιοποίησης και μια τέτοια ενέργεια ως άξια να προκαλέσει την αλληλεγγύη της κοινωνίας. Ευτυχώς που υπάρχουν οι επιτροπές και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που διαθέτουν και θα διαθέσουν το χρόνο τους για τη στήριξη τέτοιων γυναικών σε περίπτωση που προχωρήσουν στη μόνη αντίσταση που διαθέτει μια φυλακισμένη.

Μπορεί οι ποινές που επιβλήθηκαν πρωτοδίκως στις κυρίες Βίκυ Σταμάτη και Αρετή Τσοχατζοπούλου να είναι βαριές, όπως συχνά συμβαίνει με τις γυναίκες κατηγορούμενες, αλλά υπάρχει και το Εφετείο. Για να είμαστε όμως δίκαιες, δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι πρόκειται για «ποινικοποίηση των προσωπικών σχέσεων», όπως έχουν επικαλεσθεί οι ίδιες, γιατί δεν γνώριζαν απλώς ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος κολυμπούσε στο χρήμα, αλλά επωφελούνταν προσωπικά από τη χρήση αυτού του κλεμμένου χρήματος και ενεπλάκησαν στη νομιμοποίησή του.

Από τη μικρή εμπειρία μας από τις φυλακές, ως αλληλέγγυες των οροθετικών γυναικών και όχι μόνο, μπορούμε να πούμε ότι είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας και πάντα υπάρχει η πραγματική ή συμβολική ταξική διαστρωμάτωση. Η οποία πηγάζει από την κοινωνία, επικυρώνεται στα δικαστήρια, εφαρμόζεται στον τρόπο μεταχείρισης των κρατουμένων αλλά απηχείται και από τις προσωπικές πράξεις των ίδιων. Οι «πλούσιες και διάσημες», έστω και με μαύρο χρήμα, συνήθως δεν καταδέχονται να εξισώνονται με το προλεταριάτο και τον πάτο του βαρελιού που είναι η πλειοψηφία των φυλακισμένων. Και ποιος τόλμησε να τις βάλει μέσα;

Αυτό, όμως, δεν ισχύει για όλες. Στην ίδια υπόθεση, είχε καταδικαστεί επίσης για 12 χρόνια η κυρία Αρετή Τσοχατζοπούλου, μητέρα τριών ανηλίκων τέκνων, κόρη του μιζαδόρου υπερπατριώτη παρά λίγο πρωθυπουργού, επίσης για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος και για συμβολή της στο ξέπλυμα χρημάτων από μίζες. Η κυρία Τσοχατζοπούλου όμως, τόσο στον Κορυδαλλό όπου επισκεπτόμασταν τις οροθετικές σε εβδομαδιαία βάση και μαθαίναμε τα της φυλακής από διάφορες πηγές όσο και στη Θήβα που βρίσκεται σήμερα, έχει μια τελείως διαφορετική στάση. Στον Κορυδαλλό βοηθούσε συγκρατούμενές της να επικοινωνήσουν με τις αρχές, διερμηνεύοντας από Γερμανικά, στη Θήβα είναι υπεύθυνη της βιβλιοθήκης των φυλακών και προσπαθεί να προωθήσει το βιβλίο στις συγκρατούμενές της με δημοκρατική συμπεριφορά, όπως μάθαμε.

Τέλος να πούμε ότι στην περίπτωση αποφυλάκισης ή προσωρινής διακοπής κράτησης ή όπως κι αν ειπωθεί της κυρίας Σταμάτη, με το σκεπτικό ότι είναι μητέρα ανηλίκου, απαιτείται το ίδιο μέτρο για όλες τις μητέρες ανηλίκων που κρατούνται. Και φυσικά, με βάση την αρχή της ισότητας των δύο φύλων, απαιτείται επίσης η διακοπή κράτησης για τους κρατούμενους πατέρες ανηλίκων. Κι αυτό μπορούμε να το πούμε με έμφαση και ιδιαίτερα, όταν λείπει για οποιονδήποτε ο/η ένας γονέας.

Είναι ένα σημαντικό αίτημα, που μπορεί να συνεπάγεται διακοπή κράτησης στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει φόβος επανάληψης του κακουργήματος ή αδικήματος, με τον όρο, για λόγους επίσης ισότητας των πολιτών, ότι η φυλάκιση θα συνεχιστεί όταν ενηλικιωθούν τα ανήλικα τέκνα.

 

Διαβάστε ακόμα

Η Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στη φυλακή

Αποφυλακίστηκε προσωρινά η Σανιέ Οσμάνογλου

Η υπόθεση της Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στο προσκήνιο

 

 

 

Share

Η διάσταση του φύλου στον Προϋπολογισμό του 2014

της Αφροδίτης Σταμπουλή*

Ο Προϋπολογισμός του 2014 που εγκρίθηκε πρόσφατα από την κυβερνητική πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, παρά τις θριαμβολογίες της συμπολίτευσης για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, είναι άλλος ένας Προϋπολογισμός φτώχειας και εξαθλίωσης όλο και μεγαλύτερων κομματιών του πληθυσμού της χώρας.

Ακόμα κι αν δεν είναι προφανής με την πρώτη ματιά η διάσταση του φύλου σε αυτήν τη γενικευμένη εξαθλίωση, όμως αυτή η διάσταση υπάρχει. Χαρακτηριστικά, η ΕΛΣΤΑΤ με την έρευνα της του 2012 για τον κίνδυνο φτώχειας, διαπιστώνει ότι αυτός είναι 24,3% για τις γυναίκες και 22,5% για τους άνδρες από 18 μέχρι 64 ετών και 18,3% για τις γυναίκες και 15,9% για τους άνδρες από 65 ετών και άνω.

Ο προϋπολογισμός του 2014 επαληθεύει προς το χειρότερο αυτή την πρόβλεψη της ΕΛΣΤΑΤ, καθώς η μείωση των δαπανών του Υπουργείου Παιδείας κατά 400 χιλιάδες ευρώ, 800 χιλιάδες από το 2012, περιλαμβάνει τους μισθούς των εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ, γυναικών στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι οποίες δίδασκαν στα τμήματα Νοσηλευτικής, Νηπιοβρεφοκομίας, Κομμωτικής και Αισθητικής και οι οποίες είδαν τους κλάδους τους να καταργούνται και τις μαθήτριες τους να χάνουν ένα εφόδιο, με το οποίο θα μπορούσαν στο μέλλον να διεκδικήσουν μια θέση εργασίας. Περιλαμβάνει επίσης τους μισθούς 8.000 αναπληρωτών, από τους οποίους τα 2/3 αναπληρώτριες, οι οποίες εργάστηκαν τη σχολική χρονιά 2012-2013 και απλά δεν προσελήφθησαν για το 2013-2014.

Η μείωση των δαπανών μισθοδοσίας του Υπουργείου Οικονομικών κατά 350 εκατομμύρια ευρώ περιλαμβάνει τους μισθούς τετρακοσίων πενήντα καθαριστριών με τετράωρη απασχόληση που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, και τις αμοιβές άλλων εκατόν σαράντα πέντε των οποίων απλώς δεν θα ανανεωθούν οι μηνιαίες συμβάσεις. Αυτές οι γυναίκες, που εδώ και εβδομάδες αγωνίζονται για να συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά τους, είχαν τη μεταχείριση που όλοι/ες είδαν στους δέκτες τους, μόλις αυτές έκαναν αισθητό το αίτημα τους στους υψηλούς προσκεκλημένους της κυβέρνησης: ΜΑΤ, δακρυγόνα και μια απ’ αυτές με σπασμένο χέρι στο νοσοκομείο. Αλλά και όλων των Υπουργείων οι καθαρίστριες θα «συμβάλουν» στη μείωση των αντίστοιχων δαπανών, μια που όπως φαίνεται ο κλάδος έχει προγραφεί γιατί το έργο τους πρέπει να το αναλάβουν ιδιωτικές εταιρείες που θα παίρνουν περισσότερα από το δημόσιο, θα πληρώνουν λιγότερα στις εργαζόμενες και θα τις μεταχειρίζονται περίπου όπως την Κούνεβα.

Την ίδια τύχη έχουν και οι υπόλοιπες εργαζόμενες υποχρεωτικής εκπαίδευσης, όπως αυτές στη σίτιση των βρεφονηπιακών σταθμών του ΟΑΕΔ, γυναίκες στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Βέβαια, η μείωση των δαπανών του Υπουργείου Εργασίας δεν οφείλεται κυρίως στην απαλλαγή από τη μισθοδοσία αυτού του προσωπικού, αλλά στην περικοπή των δαπανών κοινωνικής ασφάλισης κατά 1,7 δισεκατομμύρια, που και αυτή αφορά, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό της, ασφαλιστικές ρυθμίσεις, οι οποίες με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο γίνονται δυσμενέστερες για τις γυναίκες. Όπως, αντίστοιχα, η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης για τις αγρότισσες στα 67 χρόνια προφανώς συμβάλλει στο να μειωθούν οι δαπάνες του ΟΓΑ.

Και ναι μεν, τα συνολικά προβλεπόμενα έξοδα για επιδόματα ανεργίας, προγράμματα απασχόλησης και προνοιακές παροχές κινούνται στα περσινά επίπεδα, αλλά χρειάζεται να καλύψουν τις ανάγκες όλο και περισσότερων συμπολιτών και κατά πλειοψηφία συμπολιτισσών μας, είτε είναι υπεύθυνες μονογονεϊκού νοικοκυριού με ένα τουλάχιστον παιδί με κίνδυνο φτώχειας 66%, όπως αναφέρει η ίδια έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ, είτε αποτελούν μονοπρόσωπο νοικοκυριό και έχουν κίνδυνο φτώχειας 24,1% έναντι κινδύνου φτώχιας 19,3% που έχει το μονοπρόσωπο νοικοκυριό, όταν αυτό το αποτελεί άνδρας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο ήταν αναμενόμενο να μην έχει εκδοθεί η κοινή υπουργική απόφαση που θα παρείχε αποζημίωση άδειας μητρότητας στις αυτοαπασχολούμενες ένα χρόνο μετά την ψήφιση της σχετικής ευρωπαϊκής οδηγίας. Θα ήταν, όμως, παράλογο να περιμένουμε κάτι καλύτερο από μια κυβέρνηση η οποία την ισχύουσα νομοθεσία που προστατεύει τις νέες μητέρες επί δεκαοκτώ μήνες από την απόλυση στον ιδιωτικό τομέα «ξέχασε» να την επεκτείνει στις εργαζόμενες του δημόσιου τομέα που η ίδια θέτει σε διαθεσιμότητα ή απολύει.

Ομοίως, θα ήταν παράλογο, μέσα στη γενική κατάρρευση της δημόσιας περίθαλψης, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας, για χάρη του στόχου της μείωσης των σχετικών δαπανών κατά 1 δισεκατομμύριο, να περιμένουμε να διασωθούν οι παροχές που αφορούν την αναπαραγωγική και σεξουαλική υγεία των γυναικών, παρά τις σχετικές προτροπές της Επιτροπής του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών στην έβδομη περιοδική της έκθεση, όπου ζητά από την Κυβέρνηση να αυξήσει την πρόσβαση στη χρήση αποτελεσματικών και οικονομικών μεθόδων αντισύλληψης επιχορηγώντας την αγορά τους, να βελτιώσει την ποιότητα και την προσβασιμότητα των υπηρεσιών σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας και να εγγυηθεί την πρόσβαση σε ευάλωτες ομάδες γυναικών.

Αντί γι’ αυτό, η Κυβέρνηση εμμένει στη ρατσιστική απόφαση του διπλασιασμού του κοινού ενοποιημένου νοσηλίου του τοκετού για τις ανασφάλιστες αλλοδαπές, θεωρώντας το ίσως σημαντικό παράγοντα ισοσκελισμού των προϋπολογισμών των νοσοκομείων. Επίσης, διατηρεί την επαίσχυντη Κοινής Υπουργικής Απόφασης που προβλέπει την επιβολή ελέγχου της οροθετικότητας σε γυναίκες οι οποίες, κατά την κρίση των από κοινού «επιχειρούντων» γιατρών και αστυνομικών, μπορεί και να εκδίδονται, με επακόλουθο τη δίωξη και πιθανόν τη φυλάκισή τους. Κι αυτό, παρά το ότι η κατηγορία για πορνεία των διαπομπευμένων και φυλακισμένων οροθετικών γυναικών, εξέπεσε στο δικαστήριο με αποτέλεσμα την αποφυλάκισή τους.

Πρόκειται για φυλάκιση σε χώρους που, όπως και για τις άλλες κρατούμενες, κάθε άλλο παρά πληρούν τα διεθνή πρότυπα και τους κανόνες των Ηνωμένων Εθνών και, φυσικά, δεν πρόκειται να βελτιωθούν, παρόλο που κι αυτό το ζητά η Επιτροπή του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών, εφόσον μειώνεται κατά 14 εκατομμύρια η δαπάνη για τις φυλακές που προβλέπει ο προϋπολογισμός του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Πρόκειται, λοιπόν, για έναν προϋπολογισμό εξαθλίωσης για άλλη μια χρονιά και η εξαθλίωση κάνει ακόμη πιο εύκολη την έκλυση έμφυλης βίας, όπως προκύπτει από την αύξηση κατά 40% των κλήσεων στη γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, όσο σχετική και αν είναι η αξία αυτού του στοιχείου.

Και ναι μεν, οι δομές υποστήριξης και φιλοξενίας της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων χρηματοδοτούνται κατά 95% από ευρωπαϊκά προγράμματα και μόνο κατά 5% από εθνικούς πόρους –άρα, απειλούνται ελάχιστα από τη μείωση κατά 180.000 ευρώ του προϋπολογισμού της Γενικής Γραμματείας Ισότητας- όμως το πλαφόν στις προσλήψεις που επιβλήθηκε στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σε συνεργασία με τους οποίους λειτουργούν αυτές οι δομές, καθυστερεί τις αναγκαίες προσλήψεις προσωπικού, που και αυτό είναι γυναίκες στην πλειοψηφία του. Αν ο οικονομικός στραγγαλισμός των ΟΤΑ διαρκέσει και μετά το 2015, εκτός των άλλων θα κάνει αδύνατη και τη συνέχιση της λειτουργίας των δομών αυτών. Και βέβαια, η εξαθλίωση μειώνει ακόμη περισσότερο τη διεισδυτικότητα των πολιτικών ισότητας, για όσες ακόμα από αυτές τις πολιτικές που εξαγγέλλονται στο εθνικό πρόγραμμα για την ουσιαστική ισότητα, παρέχεται η δυνατότητα να ασκηθούν.

Φυσική κατάληξη των ανωτέρω και πολύ περισσότερων που δεν αναφέρονται στην συνοπτική παρουσίασή μου για τον προϋπολογισμό που ψηφίστηκε, είναι η απαίτηση ανατροπής αυτού του προϋπολογισμού και της πολιτικής που ενσαρκώνει, μαζί με την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης.

* Βουλεύτρια Σερρών ΣΥΡΙΖΑ

 

Share

Τι έγινε το 2013 για την ισότητα των δύο φύλων και τα γυναικεία δικαιώματα;

της Συντακτικής Ομάδας

Η χρονιά που πέρασε αποδείχτηκε πλούσια σε γεγονότα για τις γυναίκες και τα δικαιώματά μας, κάποια καλά και κάποια όχι και τόσο, δυστυχώς.

Η άμεση και έμμεση επίθεση κατά των  γυναικών είναι ένας διαρκής πόλεμος που εντείνεται, καθώς με την κρίση ενισχύεται η πατριαρχία. Τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας έχουν δραματικές επιπτώσεις στις γυναίκες διεθνώς. Στην Ελλάδα της κρίσης, την ώρα που η ανεργία στέλνει τις γυναίκες σε ασφυκτικό εναγκαλισμό με τους παραδοσιακούς της ρόλους στην οικογένεια, μια νέα -αλλά στην πραγματικότητα παλιά- κατάσταση δημιουργείται για το γυναικείο φύλο. Η διογκούμενη οικονομική εξάρτηση από τρίτους τείνει να γίνει ένας φυσικός κανόνας, ενώ ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η αύξηση των βιασμών και των δολοφονιών γυναικών από συντρόφους τους.

Από την άλλη, τη χρονιά που πέρασε είδαμε περισσότερο από ποτέ τις γυναίκες να δραστηριοποιούνται στο δημόσιο χώρο, να συμμετέχουν σε αγώνες και διαδικασίες τόσο για τα δικαιώματά τους ως γυναίκες όσο και για ευρύτερα ζητήματα. Στις γειτονιές της κρίσης, ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης αναπτύσσεται, στο οποίο οι γυναίκες συμμετέχουν μαζικά. Όπως και σε κορυφαίους αγώνες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την ΕΡΤ και το αντιφασιστικό κίνημα, καθώς και σε εργασιακούς χώρους όπως οι εκπαιδευτικοί (ειδικά των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ) και οι καθαρίστριες. Ανάλογα παραδείγματα έχουμε από πολλές περιοχές του πλανήτη, όπου γυναίκες ορθώνουν καθημερινά το ανάστημά τους απέναντι στην καταπίεση, με μικρούς και μεγάλους αγώνες.

Η εικόνα λοιπόν είναι αντιφατική. Η επίθεση είναι μεγάλη και πολλές φορές όλα μοιάζουν δύσκολα και μίζερα. Όμως οι αγώνες μας είναι πολλοί και σε όλα τα επίπεδα και θα επιμείνουμε σε αυτή την πορεία!

Παρακάτω φτιάξαμε μια λίστα με έντεκα εμπειρίες που μας χάρισε η περσινή χρονιά και στις οποίες θεωρήσαμε ότι αξίζει να αναφερθούμε. Η επιλογή δεν ήταν εύκολη!

 

1. Ο ομαδικός βιασμός στο Νέο Δελχί

Το 2013 ξεκίνησε με τον βάρβαρο ομαδικό βιασμό 23χρονης φοιτήτριας σε λεωφορείο στην Ινδία, η οποία υπέκυψε στα τραύματά της. Οι μαζικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν, ανέδειξαν τον εμπεδωμένο σεξισμό της Ινδικής κοινωνίας και άνοιξαν τη συζήτηση για τη βία κατά των γυναικών στην Ινδία και διεθνώς.

 

2. Ο βιασμός και δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου

Ο βιασμός και άγρια δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου τις ημέρες των Χριστουγέννων, και ενώ μαίνονταν οι κινητοποιήσεις στην Ινδία, προκάλεσε συζήτηση για τη βία κατά των γυναικών και στην Ελλάδα. Οργανώσεις για τα γυναικεία δικαιώματα από πολλές πόλεις απάντησαν με μαζική και δυναμική πορεία στην Ξάνθη στις 9 Μάρτη, μετά από κάλεσμα της Πρωτοβουλίας κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, την αλληλεγγύη στα θύματα της βίας και την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

 

3. Η καταδίκη του «βιαστή με την τυρόπιτα»

Μια δικαστική επιτυχία πάλι σε περίπτωση βιασμού ήταν και η καταδίκη του «βιαστή με την τυρόπιτα», για τις τρεις από τις τέσσερεις γυναίκες θύματά του, μετά από 9 χρόνια και πάρα πολλές αναβολές.

 

4. Η αθώωση των διωκόμενων οροθετικών γυναικών

Τη χρονιά που πέρασε είχαμε και μια σημαντική νίκη για τα γυναικεία δικαιώματα στην Ελλάδα. Μετά από μήνες αγώνα του κινήματος αλληλεγγύης, είδαμε την αθώωση των τελευταίων διωκόμενων οροθετικών γυναικών για την κατηγορία ότι σκοπίμως μόλυναν άντρες με τον ιό HIV/AIDS και την απελευθέρωσή τους. Ο αγώνας συνεχίζεται, με την προσφυγή στα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια για αποζημίωση.

 

5. Οι αγωνιζόμενες γυναίκες στις Σκουριές

Οι γυναίκες της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού. Οι «απλές», «καθημερινές» γυναίκες που βρέθηκαν στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων. Τώρα πια, οι πρώτες εικόνες που έρχονται στο μυαλό από το μεγαλειώδες κίνημα έχουν πρωταγωνίστριες γυναίκες. Η δράση τους υπενθυμίζει μεταξύ άλλων και τους πολλούς καθημερινούς αγώνες στους οποίους συμμετέχουν γυναίκες, αν και η συμμετοχή τους συνήθως παραμένει στην αφάνεια.

 

6. Η πρώτη δικαστική νίκη για την υπόθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Ευθύνες για τη δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα, στις 22 Δεκεμβρίου του 2008, καταλόγισε στην εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά, καταλογίζοντας στην εταιρεία το ποσό των 250.000 ευρώ, εκ των οποίων τα 80.000 είναι άμεσα καταβλητέα. Η υπόθεση αναγνωρίστηκε ως «εργατικό ατύχημα». Είναι η πρώτη δικαστική νίκη για την υπόθεση Κούνεβα.

 

7. Ο διεθνής συντονισμός γυναικών και κινημάτων

Ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών είναι διεθνής και αφορά γυναίκες σε όλες τις περιοχές του πλανήτη. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε σε μεγάλες ή μικρές ευρωπαϊκές και διεθνείς συναντήσεις συντονισμού και διαλόγου. Τον Μάρτη, στα πλαίσια του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ στην Τυνησία, έλαβε χώρα η Συνέλευση των Γυναικών, με συμμετοχή πάνω από 1500 γυναικών. Τον Ιούνιο, στην Αθήνα, η ευρωπαϊκή συνάντηση Alter Summit εγκαινίασε τις διαδικασίες της με τη μαζικότατη Φεμινιστική Συνέλευση. Τέλος, τον Αύγουστο στο Σαο Πάολο διεξήχθη η 9η διεθνής Συνάντηση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, με σύνθημα «Ο φεμινισμός στον δρόμο για να αλλάξει τον κόσμο!», με την παρουσία 150 συμμετεχουσών από περισσότερες από 40 χώρες –συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας- από όλες τις ηπείρους καθώς και πάνω από 1400 ακτιβίστριες από τη Βραζιλία και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

 

8. Οι αγώνες των γυναικών στον αραβικό κόσμο

Ένα γεγονός που αναδεικνύεται σταθερά τα τελευταία χρόνια διεθνώς είναι εκείνο των γυναικείων δικαιωμάτων μετά την αραβική άνοιξη,  ιδίως στην Αίγυπτο και στην Τυνησία. Παρά τη μεγάλη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις για την ανατροπή των καθεστώτων, την επόμενη μέρα αντιμετώπισαν  τον κίνδυνο να βρεθούν σε χειρότερη θέση: τιμωρητικούς βιασμούς, προσπάθειες επιβολής της Σαρίας, τεστ παρθενίας και ο κατάλογος συνεχίζεται. Όμως, η αποφασιστική αντίστασή τους, στο δρόμο, στο διαδίκτυο ή ακόμα και μέσω της τέχνης, δείχνει ότι ο αγώνας δεν έχει λήξει. Επιπλέον, το νήμα των αγώνων πιάνουν γυναίκες σε άλλες περιοχές του αραβικού κόσμου, που εξεγείρονται με τον τρόπο τους ενάντια στην πατριαρχία, όπως για παράδειγμα, ο αγώνας των γυναικών στη Σαουδική Αραβία για το δικαίωμα στην οδήγηση.

 

9. Νέες μορφές αντίστασης: Femen και Pussy Riot

Tη χρονιά που πέρασε μας απασχόλησαν επίσης τα φαινόμενα Femen και Pussy Riot. Για τις πρώτες έχουν γραφτεί πολλά: πρόκειται για ένα νέο φεμινιστικό κίνημα ή για ένα θεαματικό πυροτέχνημα; Σίγουρα πάντως ένα κίνημα που έχει αποκτήσει οπαδούς και επικριτές σε όλο τον κόσμο, ενώ πολύ συχνά απασχολεί τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Για τις δεύτερες: είναι ένα συγκρότημα που φυλακίστηκε επειδή τόλμησε να αμφισβητήσει την πατριαρχία της εκκλησίας και του ρώσικου καθεστώτος και γέννησε ένα κίνημα διεθνές κίνημα αλληλεγγύης.

 

10. Η γυναικεία παρουσία στις εξεγέρσεις στην Τουρκία

Η γυναικεία παρουσία έκανε αίσθηση στις εξεγέρσεις της Τουρκίας, στο πάρκο Γκεζί και σε άλλες πόλεις. Τη στιγμή που ο Ερντογάν προτρέπει τις γυναίκες να γεννούν τουλάχιστον τρία παιδιά και προσπαθεί να καταργήσει τις εκτρώσεις, η γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα μετατρέπεται σε σύμβολο αντίστασης.

 

11. Τα δικαιώματα των LGBT ατόμων

Η επέκταση του γάμου σε ομόφυλα ζευγάρια σε διάφορες περιοχές και χώρες του πλανήτη αποτελεί νίκη του διεθνούς LGBT κινήματος και ένα σημαντικό βήμα προς την ισότητα για χιλιάδες γυναίκες και άντρες. Βέβαια, οι αγώνες πρέπει να συνεχιστούν, καθώς πρόκειται για μια αντιφατική πορεία, με πολλά εμπόδια, όπως μας έδειξε το παράδειγμα της ομοφοβικής Ρωσίας.

 

Share

Ινδία: Στο Ανώτατο Δικαστήριο η κυβέρνηση κατά της ποινικοποίησης της ομοφυλοφιλίας

Η ινδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο με σκοπό την ακύρωση του αποικιακού νόμου που ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία.

Υπενθυμίζεται ότι το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας είχε ακυρώσει νόμο του Νέου Δελχί που καταργούσε το άρθρο 377 του Ποινικού Κώδικα (του 1860), ο οποίος ποινικοποιούσε τις σχέσεις ατόμων του ιδίου φύλου.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο είχε κρίνει ότι το συγκεκριμένο άρθρο αυτό είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα και παρέπεμψε το θέμα στο Κοινοβούλιο.

Η κυβέρνηση είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα ζητούσε από το Κοινοβούλιο να αποφανθεί, αλλά η διαδικασία αυτή είναι εξαιρετικά αργή και δεν θα «προλάβαινε» τις εκλογές του Μαΐου.

Παρόλο που ο νόμος σπάνια εφαρμόζεται, οργανώσεις για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διαμαρτύρονται για προσβολές, εκφοβισμό και παρενοχλήσεις από αστυνομικούς σε μια άκρως συντηρητική χώρα.

Κανένας ομοφυλόφιλος από το χώρο της πολιτικής, των σπορ ή του θεάματος δεν έχει αποκαλύψει τις σεξουαλικές του επιλογές.

Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι η αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας θα συνέβαλε στον αγώνα κατά της μετάδοσης του ιού του AIDS που έχει προσβάλει περίπου 2,5 εκατομμύρια Ινδούς.

Πηγή: in.gr

 

Διαβάστε ακόμα

Ινδία: Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αποφάνθηκε ότι η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη

 

Share

Το τίμημα μιας γυμνής φωτογραφίας στην Αίγυπτο

επιμέλεια Νικολέττα Ρούσσου

Η Αιγύπτια Άλια Έλμαχντυ έγινε το σύμβολο της αραβικής άνοιξης όταν ανέβασε μια γυμνή της φωτογραφία στο facebook. Μετά από αυτή την κίνηση η νεαρή φοιτήτρια από το Κάιρο δέχθηκε απειλές για τη ζωή της, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να μετακομίσει στην Σουηδία.

Για τα τελευταία 2 χρόνια η Έλμαχντυ είναι μια κυνηγημένη γυναίκα καθώς ανέβασε στο ίντερνετ μια φωτογραφία στην οποία φοράει μόνο καλσόν, παπούτσια και ένα λουλούδι στα μαλλιά. Η νεαρή κοπέλα είναι αναγκασμένη να ζει σε ένα απομονωμένο χωριό στη Σουηδία και να είναι πάντα σε ετοιμότητα να φύγει οποιαδήποτε στιγμή αν νιώσει ότι κινδυνεύει.

Η εικόνα αυτή έγινε το σύμβολο της αραβικής άνοιξης. Η Αιγύπτια ακτιβίστρια έγινε σταρ για εβδομάδες, με το να είναι άγνωστο το κατά πόσο ενδιαφερόταν ο κόσμος όντως γα τα φεμινιστικά της κίνητρα. Πολλοί έκαναν λόγο για μια κίνηση διαμαρτυρίας για τις απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι γυναίκες στις μουσουλμανικές χώρες, ανάγοντας τη νεαρή σε ηρωίδα, ενώ ο ισλαμικός κόσμος μίλησε για μια πόρνη με μηδαμινό σεβασμό προς τους κανόνες του Ισλάμ. Ένας ακραίος Ισλαμιστής πρότεινε την κατάργηση της αιγυπτιακής της υπηκοότητας.

Ποια είναι η Άλια Έλμαχντυ;

Σύμφωνα με συνέντευξή της στη Spiegel η Άλια Έλμαχντυ είναι μια κοπέλα που μεγάλωσε με αυστηρούς γονείς και σύμφωνα με τα μουσουλμανικά πρότυπα. Μολονότι οι γονείς της δεν ήταν ιδιαίτερα θρησκόληπτοι της είχαν θέσει αυστηρούς κανόνες γα την ανατροφή της, με αποτέλεσμα όπως λέει η ίδια να αισθάνεται ότι πνίγεται στο ίδιο της το σπίτι. “Ο πατέρας μου με χτυπούσε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πολλές φορές χωρίς λόγο, ενώ η μητέρα μου αρκούνταν στο να του επισημάνει να μην με τραυματίσει πολύ σοβαρά.”, τόνισε η Έλμαχντυ. Οι γονείς της μετά το σχολείο την έκλειναν στο σπίτι και δεν της επέτρεπαν να βγει διότι φοβόντουσαν ότι θα χάσει την παρθενιά της, τακτική που ακολούθησαν ακόμα και όταν η νεαρή κοπέλα πέρασε στο πανεπιστήμιο.

Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό όπου όταν η μητέρα της ήθελε να ελέγχει αν ο παρθενικός της υμένας εξακολουθούσε να είναι άθικτος η Έλμαχντυ άρπαξε ένα μαχαίρι και απείλησε ότι θα φύγει από το σπίτι.

Οι γονείς της, τής είχαν καταστήσει σαφές ότι μια τίμια γυναίκα δεν φοράει στενά ρούχα, λουλούδια στα μαλλιά, ούτε κραγιόν ενώ δεν αφήνει να φαίνεται ακάλυπτο κάποιο σημείο του κορμού της. Έτσι θέλοντας να κάνει την επανάσταση της πήρε την φωτογραφική της μηχανή έβγαλε τα ρούχα της φόρεσε κάλτσες και κόκκινο κραγιόν και ένα λουλούδι στα μαλλιά και πόζαρε. Στην αρχή είπε ότι το έκανε για τον εαυτό της, ως μια σιωπηρή διαμαρτυρία κατά των γονιών της.

Απελευθέρωση και λογοκρισία

Μια μέρα η Έλμαχντυ πήγε στο πανεπιστήμιο έχοντας μαζί της ένα σάκο με ρούχα, έφυγε στη μέση του μαθήματος και πήρε το λεωφορείο και πήγε στο κέντρο του Καίρου. Ήξερε ότι δεν θα γυρνούσε ποτέ σπίτι. Στην  αρχή συγκατοίκησε με μια φίλη της και μετά με έναν άντρα. Η νεαρή φοιτήτρια έλαβε μέρος στις διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα το 2011, βιώνοντας την προσωπική της απελευθέρωση παράλληλα με την εξέγερση της χώρας της. Για αυτήν, αυτά τα 2 ήταν αλληλένδετα. Κάπου εκεί άρχισε και η κακοτυχίες της.

Τον Οκτώβριο του 2011 αποφάσισε να ανεβάσει στην προσωπική της ιστοσελίδα στο facebook μία από τις γυμνές φωτογραφίες που είχε τραβήξει. Εντούτοις το facebook έχοντας απαγορεύσει την ανάρτηση φωτογραφιών που περιέχουν γυμνό την διέγραψε ύστερα από λίγες ώρες, γεγονός που δεν πτόησε την Έλμαχντυ, καθώς την ανέρτησε στο blog της.

Οι πόλεμοι χρειάζονται κάποια σύμβολα τα οποία θα απαναθατιστούν και θα μείνουν στην ιστορία, προκαλώντας δυνατά αισθήματα στον κόσμο όπως είναι ο φόβος ή η ελπίδα. Σε αντίθεση όμως με την εικόνα ανθρώπων όπως είναι το μικρό κορίτσι που τρέχει γυμνό μετά την επίθεση στο Βιετνάμ, η Έλμαχντυ δεν είναι θύμα, ενώ έβγαλε την φωτογραφία με δική της πρωτοβουλία. Η φωτογραφία αυτή έκανε το γύρο του κόσμου, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις. Οι συμμετέχοντες στα επεισόδια της αραβικής άνοιξης κράτησαν τις αποστάσεις τους, πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια προσωπική επαναστατική ενέργεια μιας καταπιεσμένης νεαρής γυναίκας. Η Δύση ευθύνεται για τις διαστάσεις που έλαβε η ανάρτηση της επίμαχης φωτογραφίας, καθώς υποστήριξε ότι τα επεισόδια και οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας είναι ο πρόδρομος μιας πραγματικής επανάστασης και της εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας και με αποτέλεσμα η φωτογραφία να συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση.

Η παγκόσμια προβολή που είχε η φωτογραφία έκανε ορισμένους εξτρεμιστές να απειλήσουν την Έλμαχντυ, καθώς η ίδια ενθάρρυνε άλλες γυναίκες να ακολουθήσουν το παράδειγμα της. Όπως είχε τονίσει και η ίδια σε συνέντευξη της στο CNN  “Είναι απαραίτητο να ξεσπάσει μια κοινωνική εξέγερση για να αλλάξει η θέση της γυναίκας στην Αίγυπτο”. Εντούτοις οι απειλές κατά της ζωής της εντάθηκαν, με 2 άντρες να έχουν προβεί και σε επίθεση κατά της Έλμαχντυ. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν την κοπέλα στην αυτοεξορία σε ένα απομονωμένο μέρος στη Σουηδία.

Ισλάμ, γυναίκες και Δύση

Ο ρόλος των γυναικών είναι το πιο κρίσιμο σημείο διαφωνίας μεταξύ Μουσουλμάνων και του υπόλοιπου κόσμου. Κάποιοι ευσεβείς μουσουλμάνοι ανησυχούν ότι οι γυναίκες τους θα επηρεαστούν από τη δυτική κουλτούρα και θα γίνουν όπως η τραγουδίστρια Miley Cyrus. Από την άλλη πλευρά οι άνθρωποι στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν την Αίγυπτο με ανησυχία, διότι πιστεύουν ότι είναι καθήκον τους να διασώσουν την καταπιεσμένη γυναίκα που φοράει μπούργκα ή μαντίλα από την ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Η σύγκρουση μεταξύ των πολιτισμών διεξάγεται με διαμάχες για θέματα όπως είναι  η απαγόρευση της μαντίλας στις γερμανικές σχολικές αίθουσες, της μπούργκας στη Γαλλία, καθώς και των ψηλοτάκουνων παπουτσιών στο Αφγανιστάν ή η κατάργηση του δικαιώματος των γυναικών στην οδήγηση  στη Σαουδική Αραβία. Στο Πακιστάν, οι Ταλιμπάν πυροβόλησαν την Malala Γιουσαφζάι, στο κεφάλι, γιατί είχε αγωνιστεί για το δικαίωμα των κοριτσιών να πάνε στο σχολείο. Η Ολλανδή ακτιβίστρια και πολιτικός Ayaan Hirsi Ali ζει υπό αστυνομική προστασία, επειδή επέκρινε τη βία κατά των γυναικών από μουσουλμάνους άνδρες σε μια ταινία μικρού μήκους.

Και τώρα μουσουλμάνοι κήρυκες του μίσους έχουν επίσης θέσει ως στόχο τους την Άλια Έλμαχντυ. Ένα άτομο έγραψε στο διαδίκτυο: «Το σώμα της θα πρέπει να καεί στην κόλαση.”

Η παραδειγματική τιμωρία της Άλια Έλμαχντυ

Ένας από τους άνδρες που κατηγορούν την Έλμαχντυ για ασέβεια της ισλαμικής θρησκείας είναι ο Μαχμούντ Αμπντούλ Ραχμάν, ένας 32χρονος δικηγόρος που εργάζεται ως λογιστής στο αιγυπτιακό υπουργείο Οικονομικών.

“Ήμουν λυπημένος όταν είδα την Άλια γυμνή για πρώτη φορά», λέει ο Ραχμάν. Όταν βρήκε ένα βίντεο στο διαδίκτυο την περασμένη άνοιξη στο οποίο στεκόταν γυμνή μπροστά από την αιγυπτιακή πρεσβεία στη Στοκχόλμη, κρατώντας ένα Κοράνι μπροστά από τα γεννητικά της όργανα, ο Rahman ήξερε ότι ήταν καθήκον του προς τον Θεό να αναλάβει δράση. Έγραψε μια επιστολή προς τον Αιγύπτιο Γενικό Εισαγγελέα, ζητώντας να ασκηθούν κατηγορίες κατά της Έλμαχντυ, που έβαλε το Κοράνι μπροστά στο γυμνό της σώμα. Έγραψε: «Ζητώ Εξοχότατε να προβείτε σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για να της στερήσετε την αιγυπτιακή της ιθαγένεια.” Το επόμενο πρωί, ο Rahman πήγε στο γραφείο του γενικού εισαγγελέα και κατέθεσε την καταγγελία του. Δεν έχει λάβει απάντηση ακόμα και δεν ξέρει αν το έγγραφο του θα οδηγήσει σε δίκη.

Ο Rahman υποστηρίζει ότι η Έλμαχντυ πρέπει να τιμωρηθεί  αυστηρά εφ’ όσον φοβάται ότι αν δεν γίνει έτσι, οι κόρες του θα μπορούσαν να μιμηθούν τη δράση της  μία ημέρα.

Οι θέσεις των δύο είναι ασυμβίβαστες. Η Έλμαχντυ επικαλείται την προσωπική ελευθερία της και την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο Ραχμάν επικαλείται τον Θεό. Ίσως θα ήταν πιο εύκολο για την Έλμαχντυ να ήξερε ότι ο Ραχμάν έχει ξεκινήσει προσωπικό πόλεμο, ενώ το «Κόμμα του Φωτός,« έλαβε περίπου το ένα τέταρτο των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές της χώρας πριν από περίπου ένα χρόνο. Φαίνεται πως η Έλμαχντυ δεν θα αλλάξει τις παραδόσεις αιώνων  με γυμνές φωτογραφίες.

Αναζητώντας ένα σκοπό

Μετά την φυγή της από την Αίγυπτο, η Έλμαχντυ έκανε αίτηση για πολιτικό άσυλο στη Σουηδία, όπου μετά βίας βγαίνει από το διαμέρισμά της. Οι κουρτίνες της είναι μονίμως κλειστές και κάθε φορά που άκουει έναν δυνατό θόρυβο, φοβάται ότι οι διώκτες της έχουν έρθει να της επιτεθούν. Καθισμένη πίσω από κλειστές κουρτίνες της, αναρωτιέται τι μέλλει γενέσθαι. Εκείνη δεν έχει πλέον οικογένεια, δεν είναι πλέον φοιτήτρια, δεν έχει δουλειά ή κάποιον στον οποίο να απευθυνθεί. Δεν έχει φίλους στη Σουηδία. Ο φίλος της, τον οποίο βλέπει μόνο περιστασιακά, ζει στη Νορβηγία. Η ζωή της είναι υπό κατάρρευση.

Θα ήταν κατανοητό για την Έλμαχντυ να αλλάξει το όνομά της και να προσπαθήσει να ξεχάσει το παρελθόν. Αντ ‘αυτού, αποφάσισε να κάνει το αντίθετο. Εντάχθηκε στην ομάδα Femen, η οποία έχει βάση την Ουκρανία και αγωνίζεται ενάντια στη θρησκεία και της φυλετικής ανισότητας. Οι γυναίκες της Femen έγιναν διάσημες για τις διαμαρτυρίες που έκαναν γυμνόστηθες.

Η Έλμαχντυ ένωσε τις γυναίκες Femen σε γυμνόστηθη διαμαρτυρία για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στη Ρωσία. Σε μια άλλη περίπτωση, μπήκε κρυφά σε ένα τζαμί της Στοκχόλμης μεταμφιεσμένη με μια μπούρκα, και έβγαλε τα ρούχα της, ενώ οργάνωσε μια διαμαρτυρία κατά της Σαρία. Η Έλμαχντυ είχε μάθει ότι μόνο μια μικρή ομάδα ανθρώπων γνώριζε για αυτές τις διαμαρτυρίες, γεγονός που την έκανε να αισθάνεται ασφαλής από τους διώκτες της. Κάποτε, οι ακτιβιστές Femen έβαλαν φωτιά σε μια σημαία. Η Έλμαχντυ δήλωσε: «Εγώ δεν σέβομαι τη θρησκεία, αν είναι υπέρ του μισογυνισμού.”

Όταν δημοσίευσε τη γυμνή φωτογραφία της, το 2011, ήταν δύσκολο να υποστηρίξει κανείς την Elmahdy, επειδή κανείς δεν ήξερε τι πρεσβεύει. Σήμερα, είναι το ίδιο δύσκολο διότι φαίνεται να αγωνίζεται για τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα: για τους ομοφυλόφιλους, για το μίσος του Ισλάμ, για το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, αλλά και ενάντια στο δικαίωμα στην ελεύθερη άσκηση της θρησκείας. Η Elmahdy φαίνεται να έχει χάσει το δρόμο της στη σύγκρουση μεταξύ των πολιτισμών.

Μια ημέρα του φθινοπώρου το 2013, η Έλμαχντυ εμφανίσθησε σε μια έκθεση βιβλίου στη σουηδική πόλη του Γκέτεμποργκ, που φυλασσόταν από φρουρούς ασφαλείας Υπήρξε μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με μια μικρή σκηνή στην οποία τέσσερις γυναίκες μίλησαν για το φεμινισμό. Ο συντονιστής ρώτησε αν τα γυμνά στήθη θα μπορούσαν να κρύβουν το πραγματικό μήνυμα. Η Έλμαχντυ πήρε το λόγο, σήκωσε το πουλόβερ της και στάθηκε γυμνόστηθη μπροστά από τον συντονιστή και το κοινό. Τα μέλη του ακροατηρίου πήραν τα smartphones τους και τράβηξαν φωτογραφίες. «Το σώμα είναι απλώς ένα σύμβολο» είπε η Έλμαχντυ στον συντονιστή.

Οι υποστηρικτές της Έλμαχντυ την σέβονται, πάνω από όλα για το θάρρος της, αλλά ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε τι έχει πετύχει με τις διαμαρτυρίες της. Στην Αίγυπτο, μερικοί άνδρες τώρα συγχέουν τον φεμινισμό με τις γυμνές φωτογραφίες. Υπάρχουν φεμινίστριες στην Αραβία που λένε ότι η Έλμαχντυ έχει κάνει περισσότερο κακό παρά καλό για την ισότητα των γυναικών στην Αίγυπτο. Στη Σουηδία, οι φορείς του τεμένους υπέβαλαν μήνυση εναντίον της για παραβίαση της δημοσίας αιδούς, ενώ οι επισκέπτες της έκθεσης βιβλίου έφυγαν με σουβενίρ φωτογραφίες μιας γυμνόστηθης γυναίκας. Πιθανόν να υπάρχει μόνο ένα άτομο που αντλεί τουλάχιστον κάποιο όφελος από τις γυμνές φωτογραφίες της Έλμαχντυ: Η ίδια η Έλμαχντυ.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά με το ποιο είναι το μήνυμά που στέλνει στους Αιγυπτίους, όπως ο Rahman απάντησε: «Η Αίγυπτος δεν είναι η χώρα σας, ποιοι είστε εσείς για να αποφασίσετε, ποιος παίρνει την ιθαγένεια»

Ίσως η Έλμαχντυ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την επίτευξη κάποιου συγκεκριμένου αποτελέσματος με τη διαμαρτυρία της. Στόχος της ήταν να στείλει ένα μήνυμα στους γονείς της. Η γυμνή φωτογραφία της Έλμαχντυ λέει : Είμαι ακόμα ζωντανή.

Σε ερώτηση αν έχει μετανιώσει που τράβηξε τη φωτογραφία η ίδια απάντησε όχι, διότι διαφορετικά δεν θα ήταν αυτή που είναι.

Ωστόσο σε αντίθεση με φωτογραφία του παιδιού από το Βιετνάμ, η πράξη της Έλμαχντυ δεν θα παραμείνει στη συλλογική μνήμη του κόσμου. Η συμβολική δύναμη της εικόνας θα εξασθενήσουν σταδιακά. Η φωτογραφία δεν έχει αλλάξει τίποτα – ούτε το Ισλάμ, ούτε την Αίγυπτο, ούτε την πόλη του Καΐρου ούτε ακόμη και τους γονείς της. Μετά από λίγο καιρό, το γυμνό στήθος της δεν θα σημαίνει τίποτα περισσότερο.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμη

Η Αίγυπτος η πιο «νοσηρή» χώρα για τις γυναίκες

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

 

Share

H πρώτη Τουρκάλα υφυπουργός της Γερμανίας

Η τοποθέτηση της Αϊντάν Έζοουζ ως υφυπουργού Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ενσωμάτωσης ήταν έκπληξη. Για πρώτη φορά μια μουσουλμάνα, τουρκικής καταγωγής συμμετέχει στην κυβέρνηση.

Οι αιτήσεις για συνεντεύξεις σχηματίζουν έναν σωρό πάνω στο γραφείο της, ωστόσο η Αϊντάν Έζοουζ θέλει να περιμένει. Πρώτα η επίσημη ορκωμοσία και μετά οι δηλώσεις στον τύπο. Η 46χρονη πολιτικός αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς είναι η πρώτη φορά που μια γυναίκα τουρκικής καταγωγής και μουσουλμάνα συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα.

Την ιδιαίτερη ικανοποίησή του εξέφρασε και ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ όταν στις 15 Δεκεμβρίου ανακοίνωσε τα ονόματα των πολιτικών του κόμματός του που θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Με την τοποθέτηση της Αϊντάν Έζοουζ ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα.

Η νεαρή σχετικά, Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός γεννήθηκε στο Αμβούργο. Η εκπαίδευση, η κοινωνική δικαιοσύνη και η οικονομική επιτυχία ήταν οι αρχές με τις οποίες μεγάλωσε. Σπούδασε αγγλική φιλολογία, ισπανικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Την πολιτική της καριέρα ξεκίνησε το 2001 και το 2009 εξελέγη βουλευτής ενώ το 2011 έγινε αντιπρόεδρος του κόμματος.

Η συμφωνία πάντως των δύο μεγάλων κομμάτων για την τοποθέτησή της ως υφυπουργού Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ενσωμάτωσης θεωρείται έκπληξη. Προκάτοχος της ήταν η Μαρία Μπέμερ, από το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, στην οποία ασκούσε συχνά δριμεία κριτική, ισχυριζόμενη πως καθυστερεί στις αποφάσεις και δεν έχει μεγάλη εμπειρία στη μεταναστευτική πολιτική.

Θετικές αντιδράσεις

Η τουρκική κοινότητα στη Γερμανία χαιρέτησε την απόφαση και ο πρόεδρος Κενάν Κολάτ μιλώντας στην Deutsche Welle χαρακτήρισε την τοποθέτηση αυτή ιστορική: «Είναι μια ιστορική απόφαση από την πλευρά του SPD το γεγονός ότι θα βρίσκεται τώρα στην κυβέρνηση μια γυναίκα με μεταναστευτική καταγωγή. Αυτό τη διευκολύνει στο να είναι πιο κοντά στα προβλήματα. Είναι προτέρημα ότι γνωρίζει την προβληματική και την γνωρίζει καλά».

Θετική ήταν και η αντίδραση της οργάνωσης για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Pro Asyl η οποία έκανε λόγο για μια έξυπνη απόφαση. Ο Γκίντερ Μπούρκχαρντ, πρόεδρος της Pro Asyl δήλωσε: «Είναι μια έξυπνη απόφαση. Είναι μεγάλης πολιτικής σημασίας να υπάρχει ένα αντίβαρο στο υπουργείο Εσωτερικών που διοικείται από τους Χριστιανοδημοκράτες. Και περιμένουμε ότι η επιτετραμμένη της γερμανικής κυβέρνησης θα θέσει προτεραιότητα και στους τρεις τομείς της, δηλαδή στην ενσωμάτωση, τη μετανάστευση και τους πρόσφυγες».

Εντούτοις θεωρείται αμφίβολο αν η νέα υφυπουργός μπορεί να επιφέρει όντως σημαντικές αλλαγές. Το υφυπουργείο ανήκει στην καγκελαρία και δεν διαθέτει δική του υποδομή. Τα διάφορα ειδικά τμήματα ανήκουν επίσης στο υπουργείο Εργασίας, Εσωτερικών και άλλα. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να παίξει έναν καλό συμβουλευτικό ρόλο και να αναδείξει θέματα, αλλά δεν μπορεί να φέρει δικά της νομοσχέδια.

Πηγή: left.gr

 

Share

Ο Νέλσον της Ναντίν

του Γιάννη Τριανταφύλλου   

Το 2010, λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου διεξαχθεί στη Νότια Αφρική, είχα μιλήσει με τη νομπελίστρια νοτιοαφρικανή συγγραφέα Ναντίν Γκόρντιμερ. Είχαν μεσολαβήσει 20 χρόνια από την απελευθέρωση του Νέλσον Μαντέλα, το 1990. Μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και προσωπική φίλη του Μαντέλα εξήγησε με απλά λόγια τη στράτευσή της στον αγώνα εναντίον του ρατσισμού και γιατί δεν είναι καλό πράγμα τα μαύρα παιδάκια να παίζουν σε άλλες αλάνες από τα λευκά…

Η πρώτη Νοτιοαφρικανή που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1991, η Ναντίν Γκόρντιμερ, παρότι λευκή, αγωνίστηκε σκληρά κατά του απαρτχάιντ, του ρατσιστικού καθεστώτος της Νοτίου Αφρικής. Είχε επισκεφθεί την Ελλάδα το 2005 και μίλησε στο Μέγαρο Μουσικής.

«Δεκαέξι από την πτώση του απαρτχάιντ (1994), μια πολυφυλετική κοινωνία στη Ν. Αφρική είναι πλέον πραγματικότητα;» την είχαμε ρωτήσει. Εκείνη δεν…μάσησε: «Σκεφτείτε ότι μιλάμε για μόνο 16 χρόνια ύστερα από αιώνες διακρίσεων, ούτε καν για μια γενιά. Στην Ευρώπη χρειαστήκατε αιώνες για να φτάσετε στη δημοκρατία και όχι πάντοτε με επιτυχημένα αποτελέσματα. Άρα υπάρχει πολύς ακόμη δρόμος να διανυθεί. Τώρα, έχουμε πλέον μια νέα μπουρζουαζία στη χώρα, μια μαύρη μπουρζουαζία.

Μικρή αλλά οπωσδήποτε υφιστάμενη και προερχόμενη από όσους εκμεταλλεύθηκαν τις ευκαιρίες για να κάνουν χρήματα και κυρίως να ανέλθουν σε όλες τις βαθμίδες της κυβερνητικής εξουσίας. Σε σχέση με τον πληθυσμό μας ο οποίος είναι περίπου 48 εκατομμύρια, αυτό το τραστ είναι μικρό. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι, σε μερικές περιπτώσεις έχουν κατορθώσει να εισέλθουν στην πολύ κλειστή τάξη των εκατομμυριούχων ή δισεκατομμυριούχων της χώρας και -δυστυχώς- υποκύπτουν συχνά στον πειρασμό της άκρατης κατανάλωσης και της επίδειξης και ζουν μια ζωή την οποία η χώρα δεν αντέχει να βλέπει. Είναι ο τρόπος που μια μικρή μαύρη μειοψηφία αντέδρασε στην αποδέσμευσή της από την αδυναμία να ζήσει στο παρελθόν μια καλή ζωή. Και αυτό έκανε το χάσμα πλουσίων-φτωχών πολύ πιο εμφατικό, αφού πλέον μαύροι εκμεταλλεύονται μαύρους με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν επί γενιές οι λευκοί.

Βέβαια οι μεγάλες εταιρείες παραμένουν σε χέρια λευκών. Απλώς, ίσως για να αποφύγουν μια νέα επανάσταση, τείνουν να βάζουν στα διοικητικά συμβούλια και κάποιους ικανούς μαύρους τους οποίους δεν έβαζαν πριν. Πάντως είναι εντυπωσιακό το πόσο η αφοσίωση στην κοινωνική τάξη που ανήκουν κρατά τους ανθρώπους ενωμένους, ανεξαρτήτως του χρώματός τους. Αν είσαι πλούσιος, αισθάνεσαι εγγύτερα με τους ανθρώπους που είναι εξίσου πλούσιοι με σένα, άσχετα με το τι χρώμα έχουν, απ’ ό,τι με τους θεωρητικά “δικούς σου” ανθρώπους».

Και τι γίνεται εάν μαύρος αγαπήσει λευκή ή λευκός μαύρη; «Ω, αυτά έχουν αλλάξει εντελώς!» απάντησε η κ.Γκόρντιμερ. «Έχω φίλους, ζευγάρια ανάμικτου χρώματος, που ζούσαν στο παρελθόν μυστική ζωή. Και μία από τις πιο ευχάριστες στιγμές συνειδητοποίησης της αλλαγής στις ζωές μας ήταν όταν λίγο μετά την πτώση του απαρτχάιντ, περπατούσα σε ένα πάρκο και έβλεπα μαύρο άνδρα με λευκή γυναίκα ή το αντίστροφο να χαϊδεύονται και να φιλιούνται. Στο παρελθόν θα πήγαιναν και οι δύο κατευθείαν στη φυλακή. Τώρα μπορούν και συμπεριφέρονται με ένα φυσικό, ανθρώπινο τρόπο. Και ακόμη πιο εντυπωσιακό ήταν όταν, μερικά τετράγωνα από εκεί που μένω, στα προάστια, όπου στο παρελθόν ήταν ένα δημοτικό σχολείο για φτωχά λευκά παιδιά, περνώντας πρόσφατα έβλεπα παιδιά να βγαίνουν και να σπρώχνει φιλικά το ένα το άλλο, μαύρα και λευκά μαζί. Και αυτό στο παρελθόν ήταν αδιανόητο. Αφού τα λευκά και τα μαύρα παιδιά ούτε στο σχολείο πήγαιναν μαζί ούτε στο πάρκο ούτε σε παιχνιδότοπο, πουθενά.

Φανταστείτε ότι ακόμη κι αυτές οι πανέμορφες παραλίες μας ήταν όλες ρατσιστικά διαχωρισμένες: υπήρχε μία για τους λευκούς, μία για τους μαύρους κ.ο.κ. Για μένα ήταν τρομερή απελευθέρωση να βλέπω όλα αυτά τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, να βγαίνουν από το ίδιο σχολείο μαζί και να πειράζουν το ένα το άλλο».

Η Ναντίν Γκόρντιμερ φοίτησε σε σχολείο όπου πήγαιναν μόνο λευκά κορίτσια. «Όταν όμως μεγάλωσα» επισημαίνει «έγινα μέλος του απαγορευμένου κύκλου στον οποίο λευκοί και μαύροι συνυπήρχαν. Και μετά έγινα μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, μιας υπόγειας οργάνωσης. Εκανα ό,τι μπορούσα, πήρα κάποια ρίσκα, αλλά όχι τα μεγάλα εκείνα ρίσκα που οδήγησαν άλλους ανθρώπους στη φυλακή. Μετά παντρεύτηκα τον Ρέινολντ Κασίρα που είχε γλιτώσει από τους ναζί στη Γερμανία, ο οποίος ήταν Εβραίος και αριστερός. Μοιράστηκε τις απόψεις μου για τον ρατσισμό στη Νότια Αφρική και μαζί δουλέψαμε στο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο, το οποίο σταμάτησε να είναι παράνομο λίγα χρόνια πριν από το 1994, κάπου στο 1990. Οταν έγινε νόμιμο να έχεις μαύρους φίλους, για μένα δεν ήταν κάτι καινούργιο, είχα ήδη πολλούς…».

Εκείνες τις μέρες, λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Μαντέλα είχε προτείνει στον Μπόνο των U2 να επισκεφθεί οπωσδήποτε την Νότια Αφρική αφού, κατά τον Μαντέλα, αυτή η διοργάνωση θα ήταν “το πάρτι ενηλικίωσης τής χώρας”. Η κ.Γκόρτνιμερ είχε επ’αυτού τις αντιρρήσεις της: «Ο Μεγάλος μας Ανδρας είναι φίλος των σπορ αλλά και σπουδαίος σπόρτσμαν ο ίδιος. Οταν ήταν νέος αγωνιζόταν σε πολλά αθλήματα. Συνεπώς αυτή είναι η άποψή του. Η δική μου φοβάμαι ότι είναι διαφορετική. Υπάρχει μια παλιά ρήση για το τι δίνεις στους ανθρώπους: “Αρτον και θεάματα”. Τη γνωρίζετε ασφαλώς αυτή τη ρήση. Οπότε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ανήκει στην κατηγορία των θεαμάτων. Δεν θέλω να είμαι αυτή που θα χαλάσει την χαρά, οι άνθρωποι σαφώς και έχουν το δικαίωμα να πάρουν ευχαρίστηση από κάτι που θα τους αποσπάσει από τα καθημερινά τους προβλήματα, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι αυτό στο οποίο θα έπρεπε να έχουμε στρέψει την προσοχή μας τώρα είναι το πρόβλημα του ψωμιού. Ενας απίστευτα μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν έχουν αυτό το ψωμί. Ή ένα σπίτι να μείνουν. Δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε οι μεν τους δε μόνο με τη χαρά της κοινής απόλαυσης και του ενθουσιασμού ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Αυτό είναι κάτι το περαστικό, το πολύ-πολύ να κρατήσει για ένα μήνα. Ενώ αν παρέχουμε στους ανθρώπους την πολύ φυσιολογική προσδοκία να έχουν τροφή, εργασία και μόρφωση, τότε αυτή είναι μια βάση πάνω στην οποία μπορούμε όλοι να έρθουμε κοντά. Για παράδειγμα, εγώ ενδιαφέρομαι να δω αν η επίσκεψη τόσων πολλών ανθρώπων στη χώρα μπορεί να έχει ως περαιτέρω αποτέλεσμα την προσέλκυση επενδύσεων στη βιομηχανία και τη σχετική εκπαίδευση των κατοίκων. Και τότε αυτός θα είναι ο τρόπος για να ενωθούν οι άνθρωποί μας, σε μια υλική ισότητα που θα έχει σχέση με την ουσία της ζωής και όχι με τα θεάματά της».

Όσο για τη σχέση της με την ελληνική λογοτεχνία η κ.Γκόρντιμερ δήλωνε μεγάλη θαυμάστρια του Καζαντζάκη: «Εκείνο που έλεγε ο Καζαντζάκης είναι πως δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά απ’ ό,τι όντως είναι. Πρέπει να αποδεχόμαστε τις συνθήκες που επικρατούν αλλά όχι και το ότι δεν μπορούν να αλλάξουν. Και ότι κάποιος πρέπει να παίρνει θέση άμεσα. Νομίζω ότι ο Καζαντζάκης θα σας βοηθούσε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα της χώρας σας σήμερα. Και μια και μιλάμε για Ελληνες, επιτρέψτε μου να πω ότι ένας από τους πιο καλούς μου φίλους είναι ο Γιώργος Μπίζος. Είναι το δώρο που μας κάνατε από την Ελλάδα. Πολύ σημαντικός άνθρωπος. Αποτέλεσε με πολλούς τρόπους έναν γκουρού για μένα, ενώ πολιτικά έχουμε ακριβώς την ίδια θέση αντίστασης στο απαρτχάιντ. Μου έδειχνε πάντοτε το πολύ μεγάλο ενδιαφέρον του σε όσα ρίσκα αναλάμβανα, χωρίς ποτέ να με αποθαρρύνει, αφού αυτός είχε πάρει στη ζωή του ακόμη μεγαλύτερα ρίσκα».

Πηγή: lifo

 

Διαβάστε ακόμα

Νέλσον Μαντέλα, ο διαθεματικός φεμινιστής και υπέρμαχος της επιλογής

 

Share

Ινδία: Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αποφάνθηκε ότι η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη

 Το Εθνικό Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε παράνομη την ομοφυλοφιλία καθώς ανέτρεψε απόφαση του 2009 κατώτερου δικαστηρίου που αποποινικοποιούσε την σεξουαλική πράξη μεταξύ ομοφυλόφιλων. Η απόφαση αυτή θεωρείται ισχυρό πλήγμα εναντίον των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας έκρινε ότι μόνο η ινδική κυβέρνηση μπορεί να αλλάξει τον σχετικό νόμο κι αποφάνθηκε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο της πρωτεύουσας υπερέβη τις εξουσίες του με την έκδοση της σχετικής απόφασης πριν από τέσσερα χρόνια.

“Δεν πρόκειται για μία οπισθοδρομική απόφαση. Όλες οι κοινότητες–μουσουλμάνοι, χριστιανοί, η πλειονότητα των ινδουιστών–είχαν προσφύγει κατά της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου της πρωτεύουσας”, δήλωσε μετά την απόφαση στους δημοσιογράφους έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου δικηγόρος που εκπροσωπεί μία μουσουλμανική φιλανθρωπική οργάνωση

Το Άρθρο 377 του ινδικού ποινικού κώδικα απαγορεύει “το σεξ ενάντια στον φυσικό τρόπο”, κάτι που θεωρείται ευρέως ότι αναφέρεται στο ομοφυλοφιλικό σεξ και τιμωρείται με δεκαετή ποινή κάθειρξης. Ο νόμος αυτός ισχύει εδώ και 148 χρόνια, από την εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας.

Η απόφαση του Εθνικού Ανώτατου Δικαστηρίου προκάλεσε έκπληξη στους ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων που ανέμεναν ότι το δικαστήριο θα επικύρωνε την απόφαση-ορόσημο του 2009.

Όπως επισημαίνει το BBC, πολλές πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές οργανώσεις είχαν προσφύγει στο Εθνικό Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας την επαναφορά του νόμου ύστερα από τη δικαστική απόφαση του 2009.

Στην απόφαση του 2009, το Ανώτατο Δικαστήριο της πρωτεύουσας Νέο Δελχί περιέγραφε το επίμαχο Αρθρο 377 ως μεροληπτικό κι ανέφερε ότι το ομοφυλοφιλικό σεξ μεταξύ συναινούντων ενηλίκων δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως έγκλημα.

Το BBC σχολιάζει ότι την απόφαση είχε χαιρετίσει η ινδική κοινότητα των ομοφυλοφίλων που θεώρησε ότι χάρις σε αυτήν θα έχει προστασία απέναντι στις διώξεις και την παρενόχληση.

Ωστόσο, βρήκε έντονα αντίθετες θρησκευτικές οργανώσεις και κυρίως τους ηγέτες της ινδικής μουσουλμανικής και της χριστιανικής κοινότητας.

Πηγή: Left.gr

 

Share

Νέλσον Μαντέλα, ο διαθεματικός φεμινιστής και υπέρμαχος της επιλογής

της Katie

Ο Νέλσον Μαντέλα και η απίστευτη κληρονομιά του επαινέθηκαν σήμερα, κατά τη διάρκεια της επιμνημόσυνης δέησης προς τιμή του. Όμως, οι πράξεις αυτού του μεγάλου ηγέτη για τα δικαιώματα των γυναικών, και ειδικά το δικαίωμα στην έκτρωση, δεν έλαβαν την αναγνώριση που δικαιούνται.

Η δεξιά και οι ζηλωτές κατά της επιλογής πολύ εύκολα καταδικάζουν τον Μαντέλα για τις απόψεις, δηλώσεις και πολιτικές του υπέρ της επιλογής των γυναικών. Και καθώς η κριτική από πολλές από αυτές τις ομάδες μεταφράζεται αυτόματα σε τιμή, κατά την ταπεινή μου άποψη, θα πρέπει να τονίζουμε όλα όσα έκανε ο Μαντέλα για να ενδυναμώσει τις γυναίκες.

Ο Μαντέλα επαινούσε τις γυναίκες για τον ρόλο τους στον αγώνα ενάντια στο απαρτχάιντ και, σαν αληθινός διαθεματικός φεμινιστής, κατανόησε την άρρηκτη σχέση μεταξύ των αγώνων ενάντια σε διαφορετικές μορφές καταπίεσης. Μιλώντας στην πρώτη Εθνική Μέρα της Γυναίκας στη Ν. Αφρική το 1995, είπε:

Ως φόρο τιμής στις στρατιές γυναικών ενώπιών μας που καθοδηγούν τον αγώνα για δικαιοσύνη, οφείλουμε να αποτυπώσουμε στον υπέρτατο νόμο της χώρας αυστηρές αρχές που θα διαφυλάττουν τα δικαιώματα των γυναικών. Αυτό θα πρέπει να καταστεί πρωταρχική ευθύνη για τις ίδιες τις γυναίκες και ολόκληρη την κοινωνία […] Μαζί, έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τη Ν. Αφρική προς το καλύτερο.

Διακήρυξε ότι η ελευθερία  εξαρτάται από την ελευθερία των γυναικών, στο άνοιγμα της πρώτης βουλής το 1994:

Είναι ζωτικής σημασίας όλες οι δομές διακυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του προέδρου, να κατανοήσουν πλήρως αυτό: η ελευθερία δεν μπορεί να επιτευχθεί εκτός κι αν οι γυναίκες έχουν χειραφετηθεί από όλες τις μορφές καταπίεσης.

Τα λόγια του Μαντέλα συνοδεύονταν από πράξεις και πολιτικές. Πάνω από το ένα τρίτο του υπουργικού συμβουλίου που διόρισε ήταν γυναίκες. Σήμερα, οι γυναίκες αντιστοιχούν στο 44% των πολιτικών στη Ν. Αφρική. Ο Μαντέλα δημιούργησε την Επιτροπή για την Ισότητα των Φύλων, μια οργάνωση που χρησιμοποιεί την έρευνα, τη δημόσια εκπαίδευση, την ανάπτυξη πολιτικών, νομικές πρωτοβουλίες, την συνεχή παρακολούθηση και δικαστικά μέσα στον αγώνα για «μια κοινωνία ελεύθερη από την έμφυλη καταπίεση και όλες τις μορφές ανισότητας». Το Σύνταγμα που ο ίδιος ο Μαντέλα έφτιαξε προστατεύει τις γυναίκες από τις διακρίσεις, τον βιασμό και την ενδοοικογενειακή βία. Και, αντίθετα με τις ΗΠΑ, η Ν. Αφρική του Μαντέλα επικύρωσε το συνέδριο του ΟΗΕ για την εξάλειψη όλων των μορφών διάκρισης ενάντια των γυναικών (CEDAW). Ο Μαντέλα επίσης έθεσε σε εφαρμογή τον δωρεάν προγεννητικό και μεταγεννητικό έλεγχο σε μητέρες στο δημόσιο σύστημα υγείας και δωρεάν υγειονομική περίθαλψη στα παιδιά.

Και ο Μαντέλα μεταμόρφωσε τις ζωές των γυναικών μέσα από την προσήλωσή του στα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Ο Νόμος για την Έκτρωση και την Στείρωση που είχε θέσει σε ισχύ η κυβέρνηση του απαρτχάιντ το 1975 απαγόρευε την έκτρωση. Προέβλεπε εξαιρέσεις σε περιπτώσεις που η υγεία ή η ζωή της γυναίκας ήταν σε κίνδυνο, υπήρχε υψηλός κίνδυνος για γενετική ανωμαλία ή η εγκυμοσύνη ήταν αποτέλεσμα βιασμού ή αιμομιξίας. Ο βιασμός και η αιμομιξία έπρεπε να αποδειχτούν, ενώ, σε κάθε περίπτωση, δύο γιατροί, κανένας εκ των οποίων δεν θα έκανε την επέμβαση, έπρεπε να εγκρίνουν τη διαδικασία. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό είχε φοβερές συνέπειες. Σύμφωνα με το ινστιτούτο Guttmacher, «οι εισαγωγές σε γυναικολογικές πτέρυγες αυξήθηκε λόγω των γυναικών που παρουσιάζονταν με ατελείς και σηπτικές εκτρώσεις. Η μητρική νοσηρότητα και θνησιμότητα ως αποτέλεσμα σηπτικών εκτρώσεων επίσης αυξήθηκε… οι 1000 περίπου νόμιμες εκτρώσεις που τελούνταν στη Ν. Αφρική ετησίως αντιπροσώπευαν ένα μικρό κλάσμα από όλες τις υλοποιούμενες εκτρώσεις. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των παράνομων εκτρώσεων ήταν δραματικά μεγαλύτερος και κυμαίνεται από 120.000 με 250.000 ετησίως μεταξύ 1975 και 1996». Επίσης, καθόλα αναμενόμενα και τα ρατσιστικά αποτελέσματα: σύμφωνα με μια μελέτη του Medical Research Council του 1994 για τις μη ασφαλείς εκτρώσεις στη Ν. Αφρική, 99% των γυναικών που έλαβαν θεραπεία στα δημόσια νοσοκομεία για ατελείς εκτρώσεις ήταν μαύρες.

Όμως όλα αυτά άλλαξαν με τον νόμο του Μαντέλα για την Επιλογή Τερματισμού της Εγκυμοσύνης, το 1996, που απέσυρε τον νόμο του 1975 και έδινε σε όλες τις γυναίκες «το δικαίωμα να επιλέξουν εάν θα έχουμε μια έγκαιρη, ασφαλή και νόμιμη διακοπή της κύησης ανάλογα με τις ατομικές πεποιθήσεις τους». Οι ανήλικες δεν χρειάζεται να ενημερώσουν τους γονείς τους και δεν χρειάζεται επιπλέον ιατρική η νομική έγκριση. Θύματα βιασμού ή αιμομιξίας δεν χρειάζονται το έξτρα φορτίο του να πρέπει να αποδείξουν τη βία που υπέστησαν. Ο νόμος αναγνωρίζει «τις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την επίτευξη της ισότητας, της ασφάλειας του ατόμου, τον μη-ρατσισμό και μη σεξισμό, και την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών που αποτελούν τη βάση μιας δημοκρατικής Νότια Αφρική». Ο νόμος βρισκόταν μπροστά από τον καιρό του τόσο για την αναγνώριση της αυτονομίας –«το Σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα των ατόμων να κάνουν επιλογές σχετικά με την αναπαραγωγή, την ασφάλεια και τον έλεγχο πάνω στα σώματά τους»- όσο και στον τρόπο που πλαισίωνε την έκτρωση ως ένα ζήτημα υγειονομικής περίθαλψης και ευθύνης του κράτους:

Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες έχουν το δικαίωμα να είναι ενημερωμένοι/ες και να έχουν πρόσβαση στις ασφαλείς, αποτελεσματικές, φτηνές και αποδεκτές μεθόδους ρύθμισης της γονιμότητας της επιλογής τους, και οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε κατάλληλες υπηρεσίες υγείας ώστε να διασφαλίζεται η ασφαλής εγκυμοσύνη και γέννα·

… Η απόφαση να κάνουν παιδιά είναι θεμελιώδους σημασίας για τη σωματική, ψυχολογική και κοινωνική υγεία των γυναικών και η καθολική πρόσβαση σε υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας περιλαμβάνει τον οικογενειακό προγραμματισμό και την αντισύλληψη, τη διακοπή της εγκυμοσύνης, καθώς και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και τα  συμβουλευτικά προγράμματα και υπηρεσίες· 

… Το κράτος έχει την ευθύνη να παρέχει υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας σε όλους και όλες, καθώς και να παρέχει ασφαλείς συνθήκες υπό τις οποίες το δικαίωμα της επιλογής μπορεί να ασκηθεί χωρίς φόβο ή βλάβη.

Το Σύνταγμα του 1996, ενέκρινε ρητά την ισότητα για τις γυναίκες και την ελευθερία από τις διακρίσεις που βασίζονται όχι μόνο στη φυλή ή το «χρώμα», αλλά και στο φύλο και, κυρίως, στην εγκυμοσύνη. Επίσης, εγγυάται ότι «όλοι και όλες έχουν το δικαίωμα στη σωματική και ψυχολογική ακεραιότητα, που περιλαμβάνει και το δικαίωμα στη λήψη αποφάσεων σχετικά με την αναπαραγωγή» και «στην ασφάλεια και στον έλεγχο πάνω στο σώμα τους».

Σε έναν λόγο που εκφώνησε το 1993, η διαθεματική αντιμετώπισή του ήταν σαφής:

Η κανονική κατάσταση για την ανθρώπινη ύπαρξη είναι η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ειρήνη, ο μη ρατσισμός, ο μη σεξισμός, η ευημερία για όλους και όλες, ένα υγιές περιβάλλον και η ισότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.

Αν θέλουμε να τιμήσουμε την κληρονομιά του Μαντέλα, πρέπει να γνωρίζουμε και να συνεχίσουμε του διαφορετικούς αλλά αλληλοσυνδεόμενους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, τις ταξικές διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον σεξισμό για τους οποίους αγωνίστηκε.

Μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: feministing

Share

Ισότητα χωρίς αλλά…!

της Νέλας Δεσπολλάρι

Είναι αυτές οι στιγμές που η συζήτηση ανάμεσα σε φίλους, γνωστούς ή αγνώστους, σου καίει τα  σωθικά των ιδεών σου με τέτοιο τρόπο που το κάψιμο από το καυτό λάδι μοιάζει ένα μικρό φλερτ μεταξύ του τηγανιού και εσένα. Είναι αυτές ακριβώς οι στιγμές που επιβεβαιώνεις κάθε θεωρία περί μεταφυσικών γεγονότων καθώς η επιχειρηματολογία μοιάζει να έχει προέλθει από ένα παράλληλο σύμπαν, από το σύμπαν του παραλογισμού. Κοιτάζεις το ταβάνι, ύστερα το πάτωμα, δεξιά, αριστερά και αποκλείεις πως αυτός δεν είναι ο κόσμος που ήδη ξέρεις. Μπορείς να ηρεμήσεις είσαι ακόμα στη γη, στον πλανήτη σου!

Χέρια κουνιούνται με ορμή και ακανόνιστο ρυθμό. Οι κινήσεις δείχνουν πως στο τέλος κάποιος θα είναι νικητής και κάποιος ηττημένος. Αν το σκεφτείς για μια στιγμή, τα χέρια θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα μικρά ανθρωπάκια έτοιμα να διαγωνιστούν, έτοιμα να παλέψουν για την επικράτηση του δικού τους βασιλείου. Πάντα η συζήτηση αρχίζει από έναν αστεϊσμό, από μια δήλωση, από μια αντίδραση, από ένα απλό γεγονός. Πάντα οι συνδιαλεγόμενοι στο τραπέζι αποτελούν ένα πάζλ μικρόκοσμων. Δεν έχει μεγάλη σημασία να ενώσεις τα κομμάτια. Ακόμα και με την σωστή σειρά η εικόνα χαρακτηρίζεται από μια πελώρια σύγχυση. Θα έλεγες είναι πίνακας του Πικάσο!

«Από τότε που η γυναίκα αποφάσισε να δουλέψει τα διαζύγια αυξήθηκαν, ο θεσμός της οικογένειας κατέρρευσε». Γυρνάω σε αργή αλλά επιτακτική κίνηση το κεφάλι, τόσο ατσούμπαλα που νιώθω μια τούφα από τα μαλλιά μου να έχει εισχωρήσει στο στόμα μου. Ο κύριος είναι αδύνατος σχεδόν καχεκτικός, κάτω από το μουστάκι του υπάρχει ένα στόμα. Κουνάει μόνο το ένα χέρι, γεγονός που δείχνει πως κάνει διάγγελμα, μονόλογο, άλλωστε όπως η κυβέρνηση των ΗΠΑ,ο κύριος δεν διαπραγματεύεται με «τρομοκράτες αρχών». Σηκώνω και τα δύο χέρια, γεγονός που δείχνει άμυνα ή και επίθεση. Ο διάλογος μετατρέπεται σε ντουέτο μονολόγων.

«Ποια ίσα δικαιώματα, είπαμε ισότητα αλλά όχι να υπερβάλουμε. Η γυναίκα ανήκει στην κουζίνα. Είναι μητέρα, σύζυγος και νοικοκυρά. Μας έφαγαν οι μοντερνιές, οι αμερικανιές. Σηκώσατε κεφάλι και καταστράφηκε η κοινωνία. Ολόκληρες παραδόσεις που οι παππούδες μας κράτησαν ζωντανές ανατρέφοντας ολόκληρες γενιές εσείς τις θεωρείται μπούρδες. Πάντα φταίει μια γυναίκα….», κάπου εδώ ή με εγκατέλειψε η ακοή ή η δυνατότητα κατανόησης της γλώσσας κατέστη αδύνατη. Να κάπου εδώ μεταφέρθηκα στο παράλληλο σύμπαν. Έτσι απλά, σαν η ψυχή μου να μεταφέρθηκε δίπλα στις πρώτες φεμινίστριες, στους αγώνες για την κατάκτηση της ψήφου, στις διαδηλώσεις τους, στις φυλακές τους, στην συνεχόμενη δράση τους…

Διακρίνω την Alice Paul, την πλησιάζω, την σκουντάω, πρέπει να της μιλήσω! Δεν μ’ακούει, σχεδόν με σπρώχνει. Μπερδεύομαι στο άσπρο φόρεμα της καθώς η ίδια πάλλεται δυναμικά φωνάζοντας για τα δικαιώματα της γυναίκας. Την περιεργάζομαι, επιθυμώ να βρω την πηγή της δύναμης της, θέλω να διακρίνω ένα ψήγμα κούρασης. Στέκεται αγέρωχη, θαρρείς πως το μπόι του χαρακτήρα της δεν εξαντλείται στα ανθρώπινα όρια. Γύρω της οι σουφραζέτες, οι αγωνίστριες με την σιδερένια δύναμη. Οι φωνές τους, οι ενδυμασίες τους, οι κινήσεις του κορμιού τους δείχνουν να έχουν σχηματίσει την πιο παθιασμένη μάχη, τον πιο αποφασιστικό πόλεμο…

Γύρω υπάρχουν άνθρωποι, μερικοί δείχνουν πολύ αγριεμένοι. Φωνάζουν κάτι αλλά δεν μπορώ να ακούσω καθαρά. Το πρόσωπο τους έχει μεταμορφωθεί, δεν θυμίζει ανθρώπινο χαρακτηριστικό ή ίσως είναι από αυτά τα χαρακτηριστικά που επιμελώς κατευνάζουμε μέσα μας. Οι περισσότεροι έχουν μπαστούνια στα χέρια, σηκωμένα στον αέρα. Η απειλή είναι ξεκάθαρη, τα μπαστούνια δεν χρησιμεύουν μόνο για υποστήριξη στο περπάτημα. Δίπλα τους οι κυρίες τους! Γαντζωμένες σαν την ψείρα στο κεφάλι από τα μπράτσα των συζύγων τους δείχνουν μια ικανοποίηση που δεν είναι οι ίδιες στόχος των μπαστουνιών. Δεν μιλούν ωστόσο το συγκαταβατικό βλέμμα δείχνει πως συμφωνούν με τον σύζυγο. Είναι αυτός ο σεβασμός που πηγάζει από τον φόβο!

Μέσα στα μάτια τους διακρίνεις την επιθυμία να απαλλαγούν από το βάρβαρο βίο τους, διακρίνεις μια ζήλια για τις μαχόμενες ελεύθερες γυναίκες στο δρόμο, ύστερα σαν διακόπτης ρεύματος, κλείνουν αυτήν την αδυναμία αντίδρασης καθησυχάζοντας τον εαυτό τους πως η ευτυχία τους είναι αυτή ακριβώς που τους έμαθαν. Είναι υπηρέτης και ιδιοκτησία του άντρα τους, είναι τίμιες και υπάκουες όπως ακριβώς ορίζει ο κώδικας της σωστής γυναίκας. Αυτή εναλλαγή των συναισθημάτων που αντικατοπτρίζεται στα μάτια τους, είναι τόσο έντονη που τώρα διακρίνω μια λύπηση για τις γυναίκες της διαδήλωσης που δεν θα βρουν ποτέ έναν καλό άντρα.

Μεταφέρομαι ξανά στο τραπέζι μου στο σύμπαν που ήδη ξέρω, σχεδόν σαν να εξαϋλώνομαι. Δίπλα στον κύριο που φωνάζει βρίσκεται η σύζυγος του. Είναι νέα, το πρόσωπο της είναι ψυχρό, δεν διακρίνω συναίσθημα, δεν κατανοώ αν συμφωνεί ή διαφωνεί. Πίνει αργά και θηλυκά τον μονό ελληνικό καφέ, σχεδόν αθόρυβα. Λες ο κύριος να ήρθε από την διαδήλωση που ήμουν και εγώ; Λες να έχει κάποια χρονομηχανή; Έχω την πελώρια ανάγκη να πιστέψω αυτή την θεωρία. Θέλω να καθησυχάσω τον εαυτό μου πως οι δεκαετίες που μεσολάβησαν άλλαξαν την προκατάληψη περί κατωτερότητας της γυναίκας. Θέλω να επιβεβαιώσω πως οι απαρχαιωμένες ιδέες που γενιές ολόκληρες αντιλαμβάνονταν την γυναίκα ως παθητικό στοιχείο ανίκανο να διαχειριστεί παρά μόνο την κουζίνα και τις μητρικές υποχρεώσεις, είναι μια θεωρία που μόνο ως κακό αστείο θα μπορούσε να ειπωθεί.

Ξαφνικά, συνειδητοποιώ πως αυτή είναι η πραγματικότητα και τίποτα μεταφυσικό δεν δικαιολογεί τις απόψεις του κυρίου. Του μιλάω, βάζοντας επιμελώς την ικανότητα επιχειρηματολογίας μου στην δυνατότερη της ένταση. Του εξηγώ την κατασκευή των δύο φύλων, του εξηγώ πως οι βιολογικές διαφορές δεν δικαιολογούν την ανισότητα, του εξηγώ, του εξηγώ και συνεχίζω να του εξηγώ… Τίποτα δεν τον ικανοποιεί, τίποτα, τίποτα, τίποτα… σωπαίνω! Τελικά αναρωτιέμαι, μπορεί μια μπάλα ποδοσφαίρου να χωρέσει σε ένα μπουκάλι μπύρας; Όχι, δεν μπορεί! Έτσι όπως δεν μπορεί να πείσεις αυτόν τον κύριο που από την ημέρα της γέννησης του έχει μεγαλώσει τρώγοντας λαίμαργα αυτές τις ιδέες έχοντας πασαλείψει τον εαυτό του με μεγάλους λεκέδες αρρενωπότητας.

Αποχωρώ από το τραπέζι! Δεν νιώθω ηττημένη! Νιώθω λύπη και μια ελεγχόμενη οργή! Για τον κινούμενο μουστάκι και την αποκρουστική χροιά της φωνής του, για τον χαμένο μέσα στις απαρχαιωμένες ιδέες κόσμο του, για την διακοσμητική κυρία δίπλα του και την ασφυκτική νοητή αλυσίδα γύρω από τον λαιμό της, για την χαμένη της ζωή που χάθηκε σαν την βελόνα μέσα στις αχυρένιες ιδέες που άλλοι φρόντισαν να της μάθουν, για τα παιδιά τους που ενδέχεται να κληρονομήσουν αυτή τη σχέση αφεντικού-σκλάβου στις μελλοντικές επιλογές τους, για την διαιώνιση των «φυλακισμένων» από το σπήλαιο του Πλάτωνα.

Η λύση, σκέφτομαι είναι μια… αποκλείεις με θράσος αυτές τις ιδέες, αν δεις ότι μπορείς να σώσεις τον ασθενή από την γάγγραινα των ιδεών του αξίζει να προσφέρεις όλη σου την ενέργεια, αν όχι, τότε απέφυγε να χαραμίσεις την δύναμη που χρειάζεται ένας άλλος άνθρωπος. Η μάχη που άρχισε αιώνες πριν, με στιγμές παύσης, με μικρές ήττες, με μεγάλες νίκες, με θυσίες, με θύματα, με θύτες… συνεχίζεται μέχρι σήμερα με ίδια δεδομένα ελαφρώς διαφοροποιημένα. Είναι μια μάχη με διάρκεια, θέλει δύναμη και επιμονή, γιατί όταν μιλάμε για δικαιώματα η χρήση του «αλλά…» δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση ακόμα και λόγω ποιητικής αδείας!

 

Share

Όπισθεν ολοταχώς!

της Ρένας Δούρου*

Σήμερα πλέον είναι κοινός τόπος η διαπίστωση ότι η σοβούσα κρίση δεν αφορά στενά οικονομικά ζητήματα αλλά πλήττει το σύνολο των κοινωνικών δικαιωμάτων. Και είναι επίσης φανερό ότι το να υποστηρίζει κάποιος μια ιεράρχηση, σύμφωνα με την οποία τη μεγαλύτερη σημασία έχει η οικονομκή πτυχή, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, είναι πέρα για πέρα λάθος. Γιατί τα κοινωνικά δικαιώματα, συγκεκριμένα η υποχώρησή τους – είτε πρόκειται για τα δικαιώματα των γυναικών είτε πρόκειται για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤ κοινότητας, για παράδειγμα -, δεν αποτελεί κάποιου είδους “περιφερειακή” ή “περιθωριακή”, εν πάση περιπτώσει, δευτερεύουσα συνέπεια. Αλλά συνιστά κρίσιμης σημασίας υποχώρηση συνολικά μίας κοινωνίας καθώς δεν πρόκειται για “ειδικά”, “ιδιαίτερα” ή “ξεχωριστά” δικαιώματα. Πρόκειται ξεκάθαρα και απλά για ανθρώπινα δικαιώματα, οικουμενικού χαρακτήρα, η παραβίαση των οποίων δεν αφορά ξεχωριστά κάποιες, μικρές ή μεγάλες, ομάδες αλλά όλους μας.

Με άλλα λόγια. Αν, όταν εξέλθουμε από τη σημερινή κρίση, η έξοδος αυτή γίνει με θύματα σειρά θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, τότε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι βρισκόμαστε ακόμη σε καθοδική πορεία, ότι η κρίση δεν έχει τελειώσει. Ότι έχει πλέον εσωτερικευθεί, έχει φωλιάσει για τα καλά στην κοινωνία μας και την έχει διαβρώσει. Δεν θα έχει επέλθει δηλαδή το τέλος της κρίσης αλλά η εμβάθυνσή τη και το ρίζωμά της στα μυαλά και τις νοοτροπίες των ανθρώπων…

Στην κατεύθυνση αυτή είναι χαρακτηριστικές οι αντιδράσεις στην τροπολογία που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ για το σύμφωνο συμβίωσης. Η ομοφοβική προσέγγιση κρύβεται πίσω από μια δικαιολογία του τύπου “μα καλά, αυτό είναι τώρα το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας;” Ή, παραλλαγή: “υπάρχουν άλλα, πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούμε, και μετά όταν λυθούν τα σοβαρά, θα ακολουθήσουν και αυτά”… Όποια κι αν είναι η δικαιολογία, η ουσία παραμένει η ίδια: η υποβάθμιση / υποτίμηση της σημασίας της οικουμενικότητας των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τα οποία δεν σαλαμοποιούνται ούτε λειτουργούν επιλεκτικά, α λα καρτ, ανάλογα με τη συγκυρία. Ειδικά μάλιστα όταν αρκετά από αυτά, στη χώρα μας, ήσαν ούτως ή άλλως, και πριν από την κρίση, εύθραυστα.

Τα παραδείγματα ουκ ολίγα, με τις γυναίκες να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των θυμάτων της κρίσης. Οι μισθολογικές, ιεραρχικές διαφορές στην εργασία, σε βάρος των γυναικών, επιδεινώθηκαν με την οικονομική κρίση. Παράλληλα η ανεργία κτυπά πρωτίστως τις γυναίκες, ιδιαίτερα τις νέες και τις πτυχιούχες. Οι τομείς που πλήττονται κατά κύριο λόγο σήμερα από τις μνημονιακές πολιτικές της κυβέρνησης είναι ακριβώς εκείνοι όπου απασχολούνται κατά κύριο λόγο γυναίκες: δημόσιος τομέας, εκπαιδευτικοί, καθαρίστριες. Σε αυτή την οικονομικού τύπου αρνητική εξέλιξη έρχεται να επικαθίσει και η επιστροφή στα πατριαρχικά στερεότυπα – η γυναίκα / μητέρα / σύζυγος / αδελφή παραμένει στα του οίκου της, για τα οποία είναι προορισμένη από τη φύση. Τα στερεότυπα αυτά σηματοδοτούν έναν πατερναλιστικό καπιταλισμό που συνιστά οπισθοδρόμηση σε σχέση με τις κατακτήσεις, εδώ και χρόνια, του γυναικείου κινήματος. Πρόκειται για μια “διόρθωση” των πραγμάτων, η οποία επιτελείται “φυσιολογικά”, από τη “δύναμη των πραγμάτων”. Όσες νόμισαν ότι εκτός του οίκου θα βρουν ευτυχία και αναγνώριση, πλανώνται. Οι αμείλικτοι νόμοι της αγοράς δείχνουν το δρόμο: μέσα στην οικία, στο πλαίσιο της οικογένειας, εκεί, και μόνο, είναι η θέση της γυναίκας.

Βρισκόμαστε δηλαδή μπροστά στην επιστροφή σε έναν πατριαρχικό καπιταλισμό που επιδιώκει την παγίωση προτύπων που ακυρώνουν τις κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος – γεγονός που δεικνύει ότι οι αγορές ούτε ουδέτερες είναι ούτε αδιάφορες για τα κοινωνικά δικαιώματα. Επιθυμούν τις γυναίκες στη θέση ενός τρίτης τάξης, εφεδρικού εργατικού δυναμικού, χωρίς δικαίωμα λόγου, έγκλειστο και εξαρτημένο.

Οι αγορές έχουν άποψη και για μετά την κρίση. Άποψη πατριαρχική, οπισθοδρομική, συντηρητική. Και πάντως όχι ουδέτερη, όπως ευαγγελίζονται κάποιοι /ες, διόλου τυχαία βέβαια… Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός δεν βλάπτει μόνο την εργασία αλλά και όλα τα κοινωνικά δικαιώματα… Όλα όσα δίνουν αξιοπρέπεια στον άνθρωπο… Εξ ου και η βαρβαρότητά του υπό τον μανδύα της λέξης “ελευθερία”.

*Η Ρένα Δούρου είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Β΄Αθήνων

 

Share

Ο μη σεβασμός στα ΛΟΑΤ δικαιώματα προσβάλει την αξιοπρέπεια όλων μας

της Δήμητρας Κογκίδου

Τα δικαιώματα των gay, των λεσβιών, των αμφισεξουαλικών και των διεμφυλικών προσώπων δεν είναι ειδικά, διαφορετικά ή ξεχωριστά. Είναι απλά ανθρώπινα δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οικουμενικά και δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Ο σεβασμός τους δεν τίθεται υπό όρους και η μη τήρησή τους είναι ένα θέμα που προσβάλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όλων μας – χωρίς εξαιρέσεις. Είναι ένα θέμα που αφορά όλους και όλες.

Ωστόσο, ζούμε σε μια ομοφοβική κοινωνία, όπου οι διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα  φύλου -τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε θεσμικό επίπεδο- αποτελούν καθημερινότητα.

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή τη διαβούλευση για δύο νομοθετήματα, καταγράφουμε ξανά τις ομοφοβικές αντιδράσεις που υπάρχουν σε τμήμα της κοινωνίας μας. Δεν ξαφνιάζει ο συντηρητισμός ορισμένων βουλευτών, ούτε  τα κηρύγματα μίσους, οι μεσαιωνικές και αντιεπιστημονικές  αντιλήψεις  ορισμένων ιερωμένων. Ούτε είναι σοβαρό επιχείρημα ότι «σε συνθήκες οικονομικής κρίσης η συζήτηση αυτών των θεμάτων είναι πολυτέλεια».

Είναι καιρός πια η πολιτεία να προστατέψει το δικαίωμα της κοινωνικής αυτής ομάδας να ζει ελεύθερα και ισότιμα, χωρίς να βιώνει την απαξίωση, τις ανισότητες και τις διακρίσεις.

Όχι δεν είναι πολυτέλεια να αυζητάμε για τα δικαιώματα των gay, των λεσβιών, των αμφισεξουαλικών και των διεμφυλικών προσώπων όταν, για παράδειγμα, η Άννα, μια τρανς μαθήτρια σε νυχτερινό γυμνάσιο,  έπεσε θύμα εκφοβισμού γιατί διεκδικούσε το δικαίωμά της στον αυτοπροσδιορισμό (είναι μάλιστα   μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που έφτασαν στο φως της δημοσιότητας και υπήρξε παρέμβαση από τον Συνήγορο του Πολίτη). Όχι δεν είναι πολυτέλεια όταν πολλά παιδιά που κατά την εφηβεία δεν είναι αποδεκτά εξαιτίας της σεξουαλικής τους ταυτότητας  οδηγούνται στην αυτοκτονία. Όχι δεν είναι πολυτέλεια όταν τα βιολογικά παιδιά της Μαρίας μετά το θάνατό της από ατύχημα δεν πήγαν στη σύντροφό  με την οποία τα μεγαλώνανε μαζί εδώ και 10 χρόνια αλλά στη μαμά της που αρνιόταν την επαφή με την οικογένεια της κόρης της. Ή όταν ο ένας/μια  σύντροφος  δεν μπορεί να έχει ασφαλιστικά δικαιώματα μέσω του άλλου/ης, ή δεν μπορεί να επισκεφθεί τον /την σύντροφο στην εντατική και να πάρει αποφάσεις για τη ζωή του. Ας μη συνεχίσω….

Παγκόσμια μέρα μνήμης Διεμφυλικών ατόμων

Η  Παγκόσμια μέρα μνήμης Διεμφυλικών είναι  ημέρα μνήμης για όσα άτομα υπήρξαν θύματα τρανσφοβικού μίσους, εγκλημάτων και βίας στη δημόσια και στην ιδιωτική σφαίρα. Να μη ξεχνάμε ότι και στη Θεσσαλονίκη έχουν υποστεί πρόσφατα διώξεις. Η Παγκόσμια μέρα μνήμης Διεμφυλικών, πέρα από την καταδίκη των περιστατικών τρανσφοβίας και των διώξεων που υφίστανται τα τρανς άτομα, μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να διασφαλίσουμε ότι όλα τα άτομα θα ζουν σε συνθήκες ασφάλειας, ελεύθερα και με αξιοπρέπεια –ανεξάρτητα από το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου.

Γενικά οι διακρίσεις προς τα τρανς άτομα είναι ευρέως διαδεδομένες και παίρνουν πολλές μορφές, ενώ τα νομικά μέσα για την καταπολέμησή τους είναι περιορισμένα. Το ελπιδοφόρο στοιχείο είναι ότι διεθνώς στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπάρχει μια αυξανόμενη αναγνώριση ότι η ταυτότητα φύλου συνιστά ένα ξεχωριστό πεδίο διακρίσεων. Επίσης, γίνεται προσπάθεια ώστε το νομοθετικό πλαίσιο για την ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών  να ερμηνευτεί κατά τέτοιο τρόπο  ώστε να παρέχει προστασία και στα τρανς άτομα και   να διευρυνθούν οι έννοιες του φύλου και του κοινωνικού φύλου έτσι ώστε να συμπεριλάβουν και την ταυτότητα φύλου. Είναι καιρός πια η ελληνική πολιτεία να αναγνωρίσει την ύπαρξη των διεμφυλικών ατόμων στη δημόσια σφαίρα. Να τους/τις αντιμετωπίσει ως ισότιμους πολίτες, με πλήρη δικαιώματα που θα ζουν στο φως, θα είναι ορατοί και ορατές, θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση χωρίς να κινδυνεύουν από εκφοβισμό,  θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην αγορά εργασίας έτσι ώστε η πορνεία να μην αποτελεί μονόδρομο, θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην περίθαλψη και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής,

Έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τις συνθήκες παλεύοντας από κοινού για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο πλαίσιο ενός αντιρατσιστικού /αντισεξιστικού/αντιομοφοβικου κινήματος. Βοηθά σε αυτό  η οργάνωση και η διεκδικητικότητα της ΛΟΑΤ (LGBT) κοινότητας γενικά. Τελευταία φαίνεται ότι αυτό αναγνωρίζεται λίγο ή πολύ και σας θεωρούν συνομιλητές.

Μπορούμε να ελπίσουμε σε ένα καλύτερο μέλλον όταν συστρατευτούμε στον αγώνα για την αύξηση της αποδοχής της σεξουαλικής διαφορετικότητας γιατί αυτό, επιπλέον, θα αποτελέσει έναυσμα για ρηγμάτωση του κυρίαρχου, καταπιεστικού συστήματος των έμφυλων σχέσεων. Ήδη παρατηρούνται σημαντικές αλλαγές στην κυρίαρχη στάση για τα φύλα και για τη σεξουαλικότητα. Το γεγονός ότι αρχίσαμε να Θεωρούμε ότι ο ανδρισμός, η θηλυκότητα  και η σεξουαλικότητα με τις πολλαπλές και ρευστές μορφές τους υπόκεινται σε αλλαγές και ανατροπές,  μας προσφέρει νέες προοπτικές, τόσο για τη θεωρητική σκέψη, όσο και για την πολιτική πράξη. Στην αποδοχή της  πολλαπλότητας και πολυμορφίας στο εσωτερικό του κάθε φύλου εντοπίζεται και η ελευθερία των υποκειμένων, τα οποία έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής σε πολλαπλές υποκειμενικότητες και σεξουαλικότητες.  Και αυτό είναι που μας οδηγεί και στο όραμα της ισότητας.  Κατά συνέπεια, η αποδόμηση των  στερεοτύπων σχετικά με τα φύλα και τη σεξουαλικότητα μπορεί να μας οδηγήσουν σε μια  μη-ιεραρχημένη με βάση το φύλο κοινωνία όπου θα κυριαρχούν άλλες αξίες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι η αρνητική στάση προς τα διεμφυλικά άτομα σχετίζεται άμεσα με τη σημασία που δίνει μια κοινωνία στη διχοτομία των φύλων, καθώς και με το βαθμό στον οποίο κυριαρχούν τα έμφυλα στερεότυπα και οι διακρίσεις με βάση το φύλο. Αναμενόμενο είναι λοιπόν τα άτομα που δεν εμπίπτουν ξεκάθαρα στις δύο κατηγορίες του αρσενικού ή του θηλυκού και των αποδιδόμενων σε αυτές κοινωνικών ρόλων να αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες στην καθημερινότητά τους στην ελληνική κοινωνία.

Η ΛΟΑΤ (LGBT) κοινότητα στην Ελλάδα απαρτίζεται από ισότιμους πολίτες;

Μια σύντομη ματιά στην επικαιρότητα αποτυπώνει  τα σημάδια των διακρίσεων απέναντι στα ΛΟΑΤ (LGBT)  άτομα.

– Ως πότε δεν θα αναγνωρίζεται η οικογενειακή ζωή σε όλα τα ζευγάρια;

Κάθε άνθρωπος, χωρίς καμμία διάκριση, έχει δικαίωμα στην ιδιωτική και  οικογενειακή ζωή. Η αρχή αυτή διατυπώνεται σε πολλά διεθνή κείμενα και συμβάσεις: στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Ο.Η.Ε, στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα, στη Διεθνή Σύμβαση «περί καταργήσεως πάσης μορφής φυλετικών διακρίσεων» του 1966 (κύρωση με το Ν.Δ. 494/1970), στη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του 1989, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και στις Ιδρυτικές Συνθήκες και στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Δεν είναι δυνατόν σήμερα στην Ελλάδα ένας σημαντικός αριθμός προσώπων να αποκλείεται από την άσκηση του  δικαιώματος αυτού, λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου.

Η αλλαγή στη δικαιακή αναπαράσταση της οικογένειας στην Ελλάδα έπρεπε ήδη να έχει γίνει. Αποτελεί, κατά τη γνώμη μου,  άμεση προτεραιότητα., αν και θα έρθει –όταν έρθει- καθυστερημένα να επιβεβαιώσει μια κοινωνική πραγματικότητα που αφορά τις ζωές χιλιάδων  πολιτών που ζουν στην Ελλάδα. Το ζήτημα της νομικής κατοχύρωσης των ομόφυλων σχέσεων. είναι ένα διαχρονικό  αίτημα των Φορέων και Συλλογικοτήτων της ΛΟΑΤ/ LGBT κοινότητας. Το δικαίωμα της συμβίωσης, της οικογενειακής ζωής δεν μπορεί να εξαρτάται  από ψηφοθηρικές μικροπολιτικές και αναχρονιστικές αγκυλώσεις ή από την  ελληνική θεοκρατία η οποία αύξησε τον τελευταίο καιρό τις εξωθεσμικές παρεμβάσεις της (βλ. επιπρόσθετα την πρόθεσή της  να έχει ρόλο στη συγγραφή των σχολικών εγχειριδίων).

Η μη αναγνώρισή τους  ως οικογένειας, συναντά εμπόδια διαφόρων ειδών και αντιστάσεις που προέρχονται από την ομοφοβία, την ύπαρξη προκαταλήψεων και την «έλλειψη» ανάλογων θετικών παραδειγμάτων. Η μη αναγνώριση των  ΛΟΑΤ/ LGBT οικογενειών δεν τις επιτρέπει να απολαμβάνουν π.χ. φορολογικές απαλλαγές, κληρονομικά δικαιώματα, προστασία της οικογενειακής στέγης, ασφαλιστικά δικαιώματα κ.ά. και κατά συνέπεια υφίστανται αρνητικές διακρίσεις σε πολλά επίπεδα. Η προσήλωση στον δήθεν σεβασμό των «πατροπαράδοτων οικογενειακών ηθών» είναι μια πολιτική επιλογή που εξαναγκάζει πολλούς ανθρώπους να ζουν σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού.

Η περαιτέρω όμως καθυστέρηση στην αναγνώρισή τους έχει και άλλες συνέπειες, όπως να παρεμποδίζεται η αναγνώριση και των θετικών όψεων αυτών των μορφών οικογενειακής οργάνωσης από τα προβλήματα και τις δυσκολίες στην καθημερινότητα.  Επίσης, οι αρνητικές  αναπαραστάσεις για τις οικογένειες αυτές τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται εν μέρει και από τις νομοθετικές ρυθμίσεις, επηρεάζουν την κοινωνική πρακτική των φορέων και των ατόμων που παρέχουν σχετικές υπηρεσίες και αποτυπώνονται στο δημόσιο λόγο. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι η κοινωνική αντιμετώπιση και το περιεχόμενο των πολιτικών επηρεάζει τη ζωή στις οικογένειες καθώς δημιουργεί ανισότητες που αποβαίνουν σε βάρος της ποιότητας ζωής τους.

Η άμεση επίλυσή του -πέρα από τα νομικά προβλήματα που θα επιλύσει σε ζευγάρια που ήδη συμβιώνουν – θα σημασιοδοτήσει και άλλα πράγματα στην ελληνική κοινωνία. Η αναγνώριση όλων των ζευγαριών ως οικογένειας  θα λειτουργήσει καταξιωτικά για τα μέλη της,  θα συμβάλλει στη μείωση των διακρίσεων και στη μεγαλύτερη  αποδοχή τους ως θεμιτών επιλογών οικογενειακής οργάνωσης. Ταυτόχρονα, η μείωση του κοινωνικού στίγματος θα στρέψει την προσοχή μας από τη δομή της οικογένειας στο πως λειτουργούν οι οικογένειες.

– Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια

Συζητάμε το 2013 αν η ισχύς του συμφώνου συμβίωσης θα επεκταθεί και στα ομόφυλα ζευγάρια τα οποία εξαιρέθηκαν όταν θεσπίστηκε ο νόμος το 2008 και το συζητάμε πάλι μετά από την αρνητική απόφαση και την καταδίκη της χώρας μας πριν από λίγο καιρό από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Το 2013 συζητάμε αν η ΛΟΑΤ κοινότητα θα απαρτίζεται από ισότιμους πολίτες σε αυτήν την  Ευρωπαϊκή χώρα.

Η Νέα Δημοκρατία υπαναχωρεί μετά από  εσωκομματικές αντιδράσεις, δεν κρίνει σκόπιμη την άμεση προώθηση της τροπολογίας για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια και  υπουργός Δικαιοσύνης προαναγγέλλει πως η κυβέρνηση θα πάρει θέση όταν θα έχει στα χέρια της την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου προκειμένου να την μελετήσει –επίσημο αντίγραφο της οποίας έχει όμως, όπως και οι προσφεύγοντες.  Δεν υπάρχει χρονική δέσμευση για νέα νομοθετική πρωτοβουλία.

Από το χώρο της εκκλησίας, για παράδειγμα ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, εκτοξεύει ρητορική  μίσους  σε μια μακροσκελή ανακοίνωσή, υποβάλει αίτηση για έκτακτη σύγκληση της Ιεραρχίας και απειλεί με αφορισμό τους βουλευτές που θα ψηφίσουν το σύμφωνο συμβίωσης.  Φαντάζομαι στη συνέχεια θα στοχοποιήσει και όλους/ες εμάς που σπεύδουμε να υπερασπιστούμε το αυτονόητο, που μιλάμε και συντασσόμαστε με οποιοδήποτε τρόπο στον αγώνα για διεκδίκηση  ίσων δικαιωμάτων. Αν είχε ψηφισθεί το αντιρατσιστικό  αυτή η  αναπαραγωγή λεκτικής βίας θα μπορούσε να ποινικοποιηθεί. Μετά την εξέλιξη αυτή το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ προτίθενται να προχωρήσουν στην κατάθεση τροπολογιών, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ σε πρόταση νόμου για συνολική αλλαγή του συμφώνου στην οποία συμπεριλαμβάνονται και τα ομόφυλα ζευγάρια.

Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια στη χώρα μας επιβάλλεται να προχωρήσει. Αν θα υπερψηφισθεί  μια πιο ολοκληρωμένη πρόταση νόμου για τη θέσπιση ενός νέου συμφώνου συμβίωσης που θα παρέχει πλήρη δικαιώματα τόσο σε ομόφυλα όσο και σε ετερόφυλα ζευγάρια, ακόμα καλύτερα. Ας είναι το σύμφωνο συμβίωσης μία αρχή και μετά να αρχίσουμε να συζητάμε και για την ισότητα στο γάμο και την τεκνοθεσία.

Δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει αργήσει τόσο να ενσωματώσει στο εθνικό δίκαιο την ευρωπαϊκή νομοθεσία  θα μπορούσε η διεκδίκηση να είναι σύμφωνο συμβίωσης (ή/και πολιτικός γάμος) και για τρανς οικογένειες. Δεν θα είχε πιθανότητες να περάσει, αλλά τουλάχιστον θα άνοιγε η συζήτηση.

– Σύμφωνο συμβίωσης ή/και πολιτικός γάμος;

Το αν η αναγνώριση της οικογενειακής ζωής για τα ΛΟΑΤ/ LGBT άτομα θα προκύπτει με σύμφωνο συμβίωσης ή με πολιτικό γάμο είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να είναι και αυτό στη διακριτική τους ευχέρεια –όπως συμβαίνει και στα ετερόφυλα ζευγάρια.

Πάντως, κατά τη γνώμη μου το υπάρχον σύμφωνο συμβίωσης  χρειάζεται αλλαγές καθώς ελάχιστα εξασφαλίζει βασικά δικαιώματα. Στην οποιαδήποτε περίπτωση είναι απαράδεκτο έστω και με την παρούσα του προβληματική μορφή του να μην έχει περιλάβει ως πρώτο βήμα  τα ομόφυλα ζευγάρια. Και βέβαια αν θέλουμε να μιλάμε για  πλήρη άρση των διακρίσεων πρέπει να δεσμευτούν τα πολιτικά κόμματα ότι θα αναλάβουν πρωτοβουλίες στη συνέχεια για την αναγνώριση του δικαιώματος στον πολιτικό γάμο. Προφανώς δεν υπάρχουν σήμερα οι απαιτούμενοι συσχετισμοί για τον πολιτικό γάμο και αυτό που παρατηρώ να επικρατεί – χωρίς να είμαι νομικός – είναι  μια φιλελεύθερη άποψη  που θεωρεί επιβεβλημένη ή πάντως θεμιτή  τη νομική κατοχύρωση των ομόφυλων σχέσεων με ένα θεσμό όπως το  σύμφωνο συμβίωσης. Αυτό, όμως, είναι το minimum που απαιτείται να κάνει  η Ελλάδα για να προσαρμόσει τη νομοθεσία της, τόσο σε θεμελιώδεις συνταγματικές επιταγές, όσο και στα δεδομένα του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού.

Εγώ συντάσσομαι με την άποψη που υποστηρίζεται από ορισμένους νομικούς για τη  ρητή κατοχύρωση του γάμου καθώς ο αποκλεισμός της πρόσβασης στο δικαίωμα του γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια, σε συνδυασμό με τη νομιμοποίηση της διακριτικής μεταχείρισης των δύο εννόμων μορφών συμβίωσης, δεν συνάδουν με τη γενική αρχή της ισότητας,  την αρχή της ισότητας των φύλων και την απαγόρευση αρνητικών διακρίσεων λόγω ερωτικών επιλογών, σε συνδυασμό με τις αρχές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας. Ο γάμος ως θεσμός, συνεπώς, πρέπει να είναι ουδέτερος ως προς το φύλο των συμβαλλομένων.

Πρόκειται για ένα ευαίσθητο ηθικά και κοινωνικά θέμα που οι όποιες νομοθετικές αλλαγές δεν θα  έχουν τη συναίνεση όλης της κοινωνίας. Εγώ θεωρώ ότι οι νομοθέτες νομιμοποιούνται να υπερβούν τις κατεστημένες κοινωνικές αντιλήψεις και να ανταποκριθούν στη βιωμένη εμπειρία πολλών οικογενειών. Αυτό εξάλλου θα συντελέσει στην άρση του στίγματος, στη νομιμοποίηση πολλών οικογενειών και θα δράσει διαπαιδαγωγητικά  στην αλλαγή κοινωνικών αντιλήψεων και πρακτικών. Ας σκεφθούν τα κόμματα και οι νομοθέτες ποιες κοινωνικές αντιλήψεις επιλέγουν να προωθήσουν. Η επιμονή τους στα παραδοσιακά οικογενειακά ήθη είναι κατεξοχήν πολιτική επιλογή. Κατά τη γνώμη μου, δεν χάνεται η αξία της οικογένειας –όπως κινδυνολογούν διάφοροι -με την αναγνώριση του γάμου ομοφύλων, απλά προωθούνται οι οικογενειακές αξίες μέσα από διαφορετικές μορφές οικογενειακής οργάνωσης. Και να μη ξεχνάμε ότι δεν μας καθορίζουν ως πολίτες  μόνο οι αξίες της δημόσιας σφαίρας αλλά και  της ιδιωτικής.

– Θα έχουν δικαίωμα τα ΛΟΑΤ/ LGBT άτομα στην τεκνοθεσία;

Υπάρχουν πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν ακόμα για την εξάλειψη των διακρίσεων εναντίον των ΛΟΑΤ ατόμων. Για παράδειγμα, ούτε στην  πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για συνολική αλλαγή του συμφώνου στην οποία συμπεριλαμβάνονται τα ομόφυλα ζευγάρια δεν προβλέπεται   το δικαίωμα στην τεκνοθεσία –λογικό βέβαια στην παρούσα φάση.

Να σημειώσω εδώ ότι υποστηρίζω την επιλογή του κάθε ατόμου να αποκτά παιδί. Αν κρίνουμε από τη μη ρύθμιση ακόμα της δυνατότητας τέλεσης πολιτικού γάμου ή σύναψης σύμφωνου συμβίωσης ανάμεσα σε ομόφυλα άτομα στην Ελλάδα, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας για την κοινωνική αποδοχή και την ικανοποίηση του δικαιώματος στη γονεϊκότητα μέσω της τεκνοθεσίας.  Εξάλλου και σε χώρες που αποδέχονται και αναγνωρίζουν την ομόφυλη συμβίωση, η τεκνοθεσία προκαλεί ακόμα αντιδράσεις. Η βασική επιχειρηματολογία είναι ότι δεν είναι «προς το συμφέρον του παιδιού» να μεγαλώνει σε μια οικογένεια  με ομόφυλους γονείς –πολύ περισσότερο με τρανς γονείς.  Το επιχείρημα αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα προκαταλήψεων καθώς δεν ανταποκρίνεται στα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που καταδεικνύουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες δεν υστερούν σε τίποτα από τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ετερόφυλες οικογένειες.

Το ζήτημα της τεκνοθεσίας γενικά και ειδικότερα στο πλαίσιο των οικογενειών με ομόφυλα ή τρανς ζευγάρια θέτει πολύ καίρια το ερώτημα ‘Τι σημαίνει να είσαι γονιός’’. Νομίζω ότι στο ζήτημα αυτό  δεν πρέπει να εστιάσουμε  στη μορφή της οικογένειας στο πλαίσιο της οποίας ασκείται η γονεικότητα, αλλά στη λειτουργικότητά της. Και είναι γνωστό ότι υπάρχουν λειτουργικές και δυσλειτουργικές οικογένειες σε όλες τις μορφές οικογενειακής οργάνωσης.

– Θα υπάρξει απαγόρευση των διακρίσεων με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο;

Στο  «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο επιχειρείται η ενσωμάτωση στο εθνικό δίκαιο διάταξης του Χάρτη με τίτλο “απαγόρευση των διακρίσεων” σύμφωνα με την οποία “Απαγορεύεται κάθε διάκριση ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, εθνοτικής καταγωγής ή κοινωνικής προέλευσης, γενετικών χαρακτηριστικών, γλώσσας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, πολιτικών φρονημάτων ή κάθε άλλης γνώμης, ιδιότητας μέλους εθνικής μειονότητας, περιουσίας, γέννησης, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού”. Θα  τιμωρείται  με χρηματικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης  όποιος «προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσους ή βία» σε βάρος ατόμων ή ομάδων με βάση τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Η διάταξη αυτή πρέπει να τηρείται από κάθε κράτος κατά τη διαδικασία εναρμόνισης του  εθνικού δικαίου προς την 2008/913/ΔΕΥ.

Δεν είναι σίγουρο τελικά αν θα υπάρξει  με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου –καθώς η   αναφορά στον «γενετήσιο προσανατολισμό» περιλαμβανόταν στο κείμενο του νομοσχεδίου που είχε διαρρεύσει στον τύπο, αφαιρέθηκε στη συνέχεια και τώρα  λέγεται ότι θα προστεθεί….. Και όλη αυτή η παλινωδία  συμβαίνει τη στιγμή που σε πρόσφατο ψήφισμά του το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητάει να προστεθούν οι σχετικές διατάξεις στις νομοθεσίες όλων των κρατών-μελών,   η διέγερση μίσους με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό τιμωρείται από τον νόμο σε 24 ευρωπαϊκές χώρες και επιπλέον, επτά χώρες περιλαμβάνουν στη σχετική νομοθεσία και την ταυτότητα φύλου.

Να δούμε τι θα γίνει τελικά, αλλιώς οδεύουμε σε μια ακόμα καταδίκη της χώρας μας  από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.  Και το κυριότερο το μήνυμα που θα περάσει θα είναι : «Στοχοποιείστε  τις λεσβίες, τους ομοφυλόφιλους, τους/τις τρανς…. ελεύθερα…. χωρίς νομικές συνέπειες……». «Επιτρέπονται οι εκδηλώσεις μίσους και η δημιουργία εχθρικού κοινωνικού κλίματος.» Σκεφθείτε μόνον τις συνέπειες  που θα εξακολουθήσει να έχει η ελεύθερη διακίνηση μηνυμάτων  κοινωνικού μίσους ιδιαίτερα κατά την εφηβεία.

Προφανώς δεν αλλάζει η πραγματικότητα μόνον με μια αντιρατσιστική νομοθεσία, αλλά αποτελεί σημαντική αφετηρία για αντιρατσιστική δουλειά σε διάφορους τομείς.

Πηγή: tvxs

 

Share

Από πουστιά, σε πουστιά η Κυβέρνηση!

του Χρήστου Χρυσανθόπουλου

Ο Μητροπολίτης Πειραιά Σεραφείμ στο άκουσμα της είδησης ότι η δεξιά κυβέρνηση τούτου του τόπου -που μέχρι στιγμής δεν ενδιαφέρθηκε για κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ούτε στην υγεία, ούτε στην εκπαίδευση, ούτε στην εργασία- θα φέρει στη Βουλή μια τροπολογία επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης, επικαλούμενη την καταδίκη της χώρας για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στα ομόφυλα ζευγάρια, διέρρηξε τα ιμάτια του και είπε: «Θα σας αφορίσω αν το ψηφίσετε», ενώ συνέχισε υποστηρίζοντας πως αυτή η αλλαγή «θέτει πλέον κατά τρόπο φρικιαστικό στη χώρα μας την θεσμοθέτηση της ανατροπής της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας και την κατοχύρωση της ψυχοπαθολογικής εκτροπής της ομοφυλοφιλίας». Η τροπολογία αυτή δε σόκαρε μόνο την εκκλησία αλλά και τους βουλευτές της ΝΔ υπό τις πιέσεις των οποίων τελικά η νομοθετική ρύθμιση μετατέθηκε στις ελληνικές καλένδες. Άλλωστε και η μάτσο αρρενωπότητα του Πρωθυπουργού δε θα ήταν ανάλογη τέτοιας πολιτικής.

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υπόθεση «Βαλλιανάτος και άλλοι κατά της Ελλάδας», όπου ενέκρινε ότι δεν είναι πειστικοί οι λόγοι που το ελληνικό δίκαιο εξαιρεί τα ζευγάρια του ίδιου φύλου από το νόμο περί πολιτικής ένωσης των ζευγαριών, που εισήχθη στην ελληνική νομολογία το 2008. Η απόφαση καταδικάζει την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος σεβασμού στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, καθώς και για παραβίαση των διατάξεων που απαγορεύουν τις διακρίσεις. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επεσήμανε στην απόφασή του ότι ανάμεσα στις 19 χώρες μέλη που έχουν αναγνωρίσει κάποια «αστική ένωση» πέραν του γάμου, μόνο η Λιθουανία και η Ελλάδα έχουν εισάγει διακρίσεις κατά των ομοφυλόφιλων, αποκλείοντας από αυτή τη νομική μορφή συμβίωσης τα άτομα του ίδιου φύλου.

Τον αστικό χορό στο πανηγύρι του εντυπωσιασμού, ίσως με διάθεση ουσιαστικής παρέμβασης, άνοιξε η ΔΗΜΑΡ καταθέτοντας τροπολογία για επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ζευγάρια του ίδιου φύλου με την αιτιολογία πως με το υπάρχον νομικό πλαίσιο δημιουργούνται πολίτες β΄ κατηγορίας. Ίσως θα είχε μια λογική το επιχείρημα αν η κυβερνητική πολιτική, στην οποία συμμετείχε, είχε στο επίκεντρο την εξάλειψη τέτοιων διακρίσεων. Τουναντίον η συγκεκριμένη πολιτική οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα στην ενίσχυση της ταξικής κατηγοριοποίησης και της μη πρόσβασης σε κοινωνικά αγαθά των πολιτών δεύτερης, τρίτης ή πέμπτης κατηγορίας. Σε πρόταση νόμου πέρασε στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ που κατοχυρώνει το δικαίωμα και των ομόφυλων ζευγαριών στη σύναψη Συμφώνου Ελεύθερης Συμβίωσης και που εξομοιώνει το θεσμικό πλαίσιο του τελευταίου με εκείνο του πολιτικού γάμου, ανακοινώνοντας πως η πάγια πολιτική του θέση είναι η θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια αλλά οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί δεν επιτρέπουν μια τέτοια πρόταση. Φαίνεται πίστεψε ότι οι συσχετισμοί επιτρέπουν μια πρόταση σαν αυτή και βόλεψε με δεξιοτεχνία τις πιθανές αντιδράσεις των νέων του ψηφοφόρων. Σε αυτές τις συνθήκες η Κυβέρνηση σχεδόν «αναγκάστηκε» να προχωρήσει η ίδια την τροπολογία, αγνοώντας περίτεχνα μέχρι τη στιγμή των αντιδράσεων, το ιδεολογικό της υπόβαθρο, την φασιστική πολιτική που ακολουθεί και την περίπου εκκοσμικευμένη αστική δημοκρατία της χώρας. Φυσικά οι υπόλοιπες κοινοβουλευτικές δυνάμεις που δεν πήραν θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα έχουν γνωστές θέσεις και δράσεις για την ομοφυλοφιλία. Όσο για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, με εξαίρεση κάποιες οργανώσεις, έχουν στην ατζέντα τους τα ζητήματα του φύλου και της σεξουαλικότητας μόνο όταν απευθύνονται σε συγκεκριμένο «κοινό».

Στη σύγχρονη Ελλάδα οι σεξουαλικές επιλογές δεν μπορούν να λέγονται, να ακούγονται, να υπάρχουν αν αποκλίνουν του «κανονικού» παρά μόνο να απαγορεύονται, να υποκρύπτονται και να επιτρέπονται από την πίσω πόρτα και σε κλειστές ντουλάπες. Ο Φουκώ γράφοντας για τη σεξουαλικότητα που αναγνωρίζεται και κανονικοποιείται στο πλαίσιο της οικογένειας και της αναπαραγωγής διαπιστώνει ότι «γύρω από το σεξ όλοι σιωπούν». Τι συμβαίνει όμως όταν τα υποκείμενα μιλούν γι’ αυτή; Το επιχείρημα του Μητροπολίτη δεν είναι απλά μια θρησκόληπτη αντίληψη. Θρησκόληπτη είναι η τιμωρία που θα επιβάλει. Βασίζεται στη βιολογική κανονικότητα, στον ιατρικό λόγο και στη φύση του ανθρώπου που με τον τρόπο που ενσωματώθηκε στην κοινωνία και στους λόγους της από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς οδήγησε σε κανονιστικές σχέσεις που ξεπερνούν το βιολογικό και φτάνουν στο πολιτικοκοινωνικό. Άραγε πως άνθρωποι που έχουν απαρνηθεί τη σεξουαλική τους φύση μπορούν να μιλάνε για τη σεξουαλική φύση των άλλων;

Από την άλλη ο πολιτικός έλεγχος και η καταστολή της σεξουαλικότητας έρχεται μέσα από τους αστικούς θεσμούς δια του αποκλεισμού. Ο αποκλεισμός λοιπόν των ομοφυλόφιλων εν προκειμένω από τους αστικούς θεσμούς, όπως ο πολιτικός γάμος, οδηγεί ταυτόχρονα στην αφάνεια της μη κανονικότητας. Όποιος και όποια αποκλίνει από την πολιτισμικά και οικονομικά κατασκευασμένη νόρμα είναι ή πρέπει να είναι αόρατος. Αλλιώς υπάρχουν και άλλοι παρακρατικοί μηχανισμοί καταστολής που επιβάλλουν με βίαιους τρόπους ή ηθικοπλαστικούς λόγους την κανονικότητα. Άλλωστε δε νομίζω ότι είναι εύκολο να ξεχαστεί η περσινή παρέμβαση της Χρυσής Αυγής έξω από το Χυτήριο, όπου μεταξύ «γαμημένων αλβανικών κωλοτρυπίδων», θρησκευτικών συμβόλων, παπάδων, χριστιανών και ΜΑΤ το πανελλήνιο παραδειγματιζόταν για τον τρόπο που έπρεπε να αντιδράσει στις «ανωμαλίες».

Εν τέλει το ζήτημα έχει συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο και είναι αναγκαίο να το παλέψουμε μέσα σε αυτό. Ο καπιταλισμός έχει βρει τους τρόπους να ενσωματώνει την διαφορετικότητα όταν αυτή γίνεται ενοχλητική ή επικίνδυνη για τους μηχανισμούς του. Η ετερότητα μπορεί να κανονικοποιηθεί και να ενσωματωθεί στις κοινωνικές δομές. Οπότε ο αγώνας δεν αφορά μόνο την αναγνώριση αστικών δικαιωμάτων, που αδιαμφισβήτητα είναι σημαντικά και πρέπει να διεκδικηθούν και να κατακτηθούν, αλλά αφορά την ανατροπή ολόκληρου του συστήματος που καταπιέζει και υποτάσσει πολλαπλά τις ζωές μας. Ότι και να γίνει τις επόμενες μέρες σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης, ακόμα και αν μια μέρα νομιμοποιηθεί ο πολιτικός γάμος για τα άτομα του ίδιου φύλου, αυτό δεν μπορεί να το οικειοποιηθεί κανένα αστικό κόμμα. Θα είναι μια κερδισμένη προσωπική και συλλογική μάχη από τους χιλιάδες άντρες και γυναίκες στρέιτ, ομοφυλόφιλους, λεσβίες, αμφιφυλόφιλους και τρανσεξουαλ της χώρας που αμφισβήτησαν ακόμα και τις δικές τους βεβαιότητες και αγωνίζονται για το αυτονόητο.

Πηγή: η λέσχη

 

Share

Σύμφωνο Συμβίωσης ή από το ολότελα καλή ειν’ κι η Παναγιώταινα …

οικογένειες ουράνιο τόξο

Από την πρώτη στιγμή που βγήκε η καταδικαστική για τη χώρα μας απόφαση από το ΕΔΑΔ  την χαιρετήσαμε με χαρά και ενθουσιασμό. Επίσης με χαρά είδαμε και την πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για το Σύμφωνο Συμβίωσης.

Μερικοί θεωρούν ότι το θέμα του συμφώνου συμβίωσης έχει ήδη τελειώσει και η επόμενη διεκδίκηση της κοινότητας θα είναι ο γάμος για όλους.

Το στενάχωρο είναι ότι πάντα όταν η αριστερά –που τουλάχιστον εμείς στις οικογένειες ουράνιο τόξο την θεωρούμε φυσική σύμμαχό μας- με καθαρή φωνή παίρνει θέση υπέρ των διεκδικήσεών μας ακούμε μαζί και διάφορες παραφωνίες όπως αυτή που γράφτηκε κάτω από την ενημέρωση για την συνέντευξη στο Κόκκινο της συνομιλήτριας σήμερα Βασιλικής Κατριβάνου που μεταξύ άλλων πρότεινε σε όσα ζευγάρια έχουν πρόβλημα να ζουν στην Ελλάδα να μεταναστεύσουν και προέτρεπε την κυρία Κατριβάνου να «κοιτάξει τα του οίκου της όπως – συνταξιούχους, μισθωτούς, άνεργους, άστεγους, πολύτεκνους, υπερχρεωμένα νοικοκυριά, πλειστηριασμούς κατοικιών, ενοικιαζόμενους εργάτες, και όταν τα λύσει αυτά τότε να την ακούσει»

Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι το ότι είμαστε λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί και τρανς δεν αποκλείει το να είμαστε άνεργοι, συνταξιούχοι, άστεγοι, πολύτεκνοι κλπ Για την ακρίβεια είμαστε κι εμείς συνταξιούχοι, μισθωτοί, άνεργοι, άστεγοι και ότι άλλο αναφέρει ο «σύντροφος» αλλά έχουμε κι ένα θεματάκι παραπάνω, δεν μας αναγνωρίζουν καν το δικαίωμα να είμαστε ίσοι με όλους τους άλλους συνταξιούχους, άνεργους, ενοικιαζόμενους εργάτες κλπ. που αναφέρει. Η σύντροφός μου κι εγώ μεγαλώνουμε 5 παιδιά αλλά δεν έχουμε καμιά αναγνώριση και κανένα προνόμιο ως πολύτεκνες αφού νομικά είμαστε δύο διαφορετικές οικογένειες

Από την άλλη πολλοί και μέσα στο λοατ κίνημα θεωρούν ότι πρέπει να είμαστε ολιγαρκείς και να μην είμαστε αγνώμονες απέναντι στους συμμάχους μας σε σχέση με αυτά που κερδίζουμε συνολικά ως κοινότητα.

Η ελληνική παράδοση διαθέτει πολλές παροιμίες που αντικατοπτρίζουν αυτή τη στάση: π.χ. κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι ή από το ολότελα καλή ειν’ κι η Παναγιώταινα ή όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.

Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε σε τίποτα το μέγεθος της νίκης αυτής και της πιθανής θετικής εξέλιξης ώστε να θεσμοθετηθεί  με νόμο στη χώρα μας η συμβίωση ζευγαριών του ίδιου φύλου θα ήθελα λίγο να σας μιλήσω για το πόσα άλυτα θέματα και πόσα επίσης αιτήματα για διεκδίκηση έχουμε μπροστά μας:

Αυτό που ακούμε πάρα πολύ συχνά είναι το εξής: «οκ, εντάξει να κάνουμε και νόμο για τα gay ζευγάρια, δεν είμαστε πια και Ουγκάντα αλλά όχι βρε παιδί μου να μεγαλώνουν και παιδιά» Η αγία, μοναδική πυρηνική οικογένεια της μιας μάνας και του ενός πατέρα μας κυνηγάει σε κάθε μας βήμα: Οι λέξεις «λεσβία» «τρανς» ή «ομοφυλόφιλος» όταν συνδέονται  με την λέξη «γονιός» δημιουργούν σχήμα   οξύμωρο και αδιανόητο για πολλούς.

Αν πάψει να μας απασχολεί η μορφή που θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να έχει μια οικογένεια, είναι πολύ πιο εύκολο να δούμε την πραγματικότητα που βιώνουμε αυτή την στιγμή στην Ελλάδα και που θεωρείται αναγνωρισμένος θεσμός για κοινωνίες άλλων χωρών: πως όλο και περισσότερα LGBT  άτομα πραγματοποιούν μια βαθύτερη επιθυμία τους, να αποκτήσουν παιδιά, είτε σαν μονογονεϊκή οικογένεια είτε σαν οικογένεια ατόμων του ίδιου φύλου. Είμαστε εξίσου γονείς με όλους τους άλλους ξενυχτάμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όταν τα παιδιά μας έχουν πυρετό αλλά το δικαίωμα μας στη γονεϊκότητα αμφισβητείται καθημερινά και τα παιδιά μας είναι σε όλα τα επίπεδα παιδιά μιας  κατώτερης θεάς, δύστυχα και δύσμοιρα αφού είχαν την ατυχία να τα μεγαλώνουν λεσβίες αδελφές και τρανς Μάλλον νοούνται ως περισσότερο δύσμοιρα και δυστύχα κι από εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους τα εγκαταλείπουν σε ιδρύματα αφού δεν θέλουν να ακούσουν κουβέντα για την περίπτωση να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών που ζουν σε ιδρύματα από  ομόφυλα ζευγάρια. Καλύτερα στα αζήτητα του ορφανοτροφείου παρά να μεγαλώνουν με ανώμαλους που θα τα κάνουν τα παιδάκια σαν τα μούτρα τους, άσε που απώτερος σκοπός τους θα είναι να τα κακοποιήσουν.

Αφού το θέμα «υιοθεσία» λοιπόν είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να το προσεγγίσουμε ως λοατ και οι κοινωνικές υπηρεσίες για μας είναι απροσπέλαστες σαν τσιμεντένιοι τοίχοι αν θέλουμε παιδιά πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας!

Από την διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής ακόμα αρχίζουν οι δυσκολίες,: χωρίς ο νόμος να αποκλείει σε λεσβίες ως γυναίκες μόνες να έχουν πρόσβαση σε τέτοιες τεχνικές τα δημόσια ταμεία δημιουργούν επιτροπές που εξετάζουν τις γυναίκες και μόνο όσες έχουν διαγνωσμένα ιατρικά προβλήματα που δεν επιτρέπουν την «φυσική» σύλληψη δικαιούνται συμμετοχή του ταμείου τους στην προσπάθεια. Όσες λοιπόν δεν έχουν άλυτο ιατρικό πρόβλημα αλλά είναι λεσβίες και  δεν τα πάνε καλά με την διαδικασία της «φυσικής» σύλληψης ας πληρώσουν τα ακριβά ιδιωτικά κέντρα αν θέλουν να γίνουν μητέρες.

Κι εδώ ο «αριστερός σύντροφος» θα αντιτάξει τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι στην Ελλάδα επειδή το σύστημα της δημόσιας υγείας έχει καταρρεύσει, εδώ τα νοσοκομεία δεν έχουν ούτε γάζα να βάλουν στην πληγή του ασθενή και το ένα μετά το άλλο κλείνουν το προσωπικό τους μπαίνει σε διαθεσιμότητα και η λεσβία θέλει να ξοδέψουν τα ταμεία για να μείνει έγκυος; μα είμαστε σοβαροί τώρα; Δεν πειράζει που η λεσβία για να έχει πρόσβαση στην δημόσια υγεία έχει κρατήσεις από το μισθό της και δεν έχει επιβαρύνει το σύστημα ούτε με συμμετοχή σε φάρμακα για το συνάχι και για τον πονοκέφαλο, αυτό είναι άσχετο.

Αν τα καταφέρει λοιπόν κάποια να μείνει έγκυος και έχει σύντροφο εκεί αρχίζουν άλλα δύσκολα:  σε όλες τις φάσεις της εγκυμοσύνης η σύντροφος πάντα έχει να δώσει ένα σωρό εξηγήσεις για το ποια είναι και ποιος ο λόγος της παρουσίας της δίπλα στην εγκυμονούσα. Το πιθανότερο είναι το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να την αντιμετωπίσει ως αποκλειστική νοσοκόμα χωρίς χαρτιά και μπλοκάκι και όχι ως δεύτερη μητέρα. Όταν γέννησα η σύντροφός μου έδωσε μάχη για να δει τα παιδιά ενόσω εγώ ήμουν στην εντατική, γιατί όλο το προσωπικό στο νοσοκομείο Αλεξάνδρας  επέμενε ότι αφήνουν να μπει στον θάλαμο των νεογνών μόνο ο «μπαμπάς» Την ίδια ώρα που εμείς είχαμε την εντύπωση ότι δημιουργούσαμε μια οικογένεια ανακαλύπταμε ότι στα μάτια όλων των υπόλοιπων δεν είχαμε τίποτα.

Δεν υπάρχει καμία νομική κατοχύρωση για μας. Αν αύριο εγώ πεθάνω τα βιολογικά παιδιά μου έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν με κάποιον άσχετο συγγενή μου 3ου βαθμού που δεν τον έχουν συναντήσει ποτέ παρά με την άλλη τους μητέρα. Αν χάσω τη δουλειά μου δεν θα έχουν δικαίωμα κοινωνικής ασφάλισης από την σύντροφο μου. Όσα για τις άλλες οικογένειες είναι αυτονόητα για τη δική μου απλώς δεν ισχύουν. Πληρώνουμε τους φόρους μας κανονικά αλλά εξακολουθούμε να είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Στα νομικά μας έγγραφα δεν φαίνεται πουθενά ότι εμείς μαζί μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ότι έχουμε κοινό γονεϊκό ρόλο. Τα παιδιά δεν μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό παρά μόνο με την βιολογική τους μητέρα αφού αποδείξουν ότι δεν υπάρχει βιολογικός πατέρας. Τα συνοδεύει ένα πιστοποιητικό γέννησης που αν δεν έχει κενό στο «όνομα πατρός» έχει απλώς ένα άσχετο όνομα που προστέθηκε με τη νομική διαδικασία «πρόσληψης πατρωνύμου».

Έχουμε πέσει μέσα σε ένα μεγάλο νομικό και θεσμικό κενό και δεν βλέπω πως θα μπορέσουμε να βγούμε χωρίς τη βοήθεια νόμων που να μας περιλαμβάνουν.

Ας μην φτάσουμε όμως αμέσως στα μακάβρια και στους θανάτους και ας δούμε άλλες απλές καταστάσεις: δυο άνθρωποι που ζουν μαζί και μεγαλώνουν παιδιά δεν είναι υποχρεωμένοι δια νόμου να μείνουν μαζί για πάντα. Όταν λοιπόν αυτοί οι δύο  άνθρωποι χωρίζουν και είναι ετερόφυλοι δικαστήρια και νόμοι ορίζουν ζητήματα όπως η επιμέλεια των παιδιών, η διατροφή, το πότε τα παιδιά το έχει ο ένας και πότε ο άλλος κλπ. Αν αύριο αποφασίσω να χωρίσω με τη σύντροφό μου μπορώ να πάρω τα βιολογικά παιδιά μου και να μην την αφήσω να τα ξαναδεί ποτέ. Ή αν αύριο εκείνη αποφασίσει να με χωρίσει δεν μπορώ να της ζητήσω διατροφή για τα παιδιά. Αφού νομικά δεν είμαστε οικογένεια δεν θα επιληφθεί κανένα δικαστήριο και για τα ζητήματα της διάλυσης αυτής της οικογένειας με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η δεύτερη μητέρα, αυτή δηλαδή που δεν είναι η βιολογική μητέρα ενός παιδιού σίγουρα είναι απολύτως αόρατη και σε δυσμενέστερη θέση σε κάθε περίπτωση. Όσο χρόνο και αγάπη κι αν δώσει, στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, στο σχολείο, και γενικά παντού  την αντιμετωπίζουν ως παραμάνα, ως βοηθητικό οικιακό προσωπικό  και ποτέ ως μητέρα κι αυτό είναι απίστευτα άδικο τόσο για την ίδια όσο και για το παιδί που μεγαλώνει μαζί της.

Για τους άντρες τα πράγματα είναι επίσης δύσκολα ή μάλλον δυσκολότερα, δεν μπορούν να γίνουν γονείς αν δεν έχουν λεφτά : τα διακόσια ευρώ που κοστίζει το σπέρμα σε μια τράπεζα σπέρματος δεν είναι σε τίποτα συγκρίσιμα με τις 100.000 χιλιάδες ευρώ που κοστίζει σε χώρες όπως η Αμερική ή ο Καναδάς μια αναπαραγωγική διαδικασία με παρένθετη μητέρα.  Ακόμα κι αν δεν μπαίνει το ζήτημα ταξικά ως κάτι που οι πλούσιοι μπορούν να κάνουν και οι φτωχοί είναι αδύνατον ακόμα και να το διανοηθούν είναι σαφές ότι θα πρέπει ένα ζευγάρι να έχει έστω ένα σπίτι να πουλήσει ή να βάλει υποθήκη για να πάρει δάνειο ώστε να αποκτήσει ένα παιδί. Μέχρι τώρα στην ομάδα δεν έχουμε ζευγάρια αντρών με παιδιά και αυτό σε μεγάλο βαθμό συνδέεται με το οικονομικό κόστος που έχει ένα τέτοιο project πατρότητας και όχι με την μειωμένη επιθυμία των ομοφυλόφιλων ανδρών να γίνουν γονείς.

Πριν λίγες μέρες ο Αύγουστος Κορτώ, ανοιχτά ομοφυλόφιλος συγγραφέας και μεταφραστής έγραφε σε άρθρο του στο Protagon:  «πήρα την απόφαση, όσες θυσίες κι αν απαιτήσει, σ’ όσους κι αν πρέπει να αποδείξω την καταλληλότητά μου ως πατέρα, πως κάποια μέρα θα γίνω κι εγώ ένας απ’ τους χαζομπαμπάδες που τόσο ζηλεύω.» Πριν λίγες μέρες πάλι, ο Φώτης Σεργουλόπουλος  επίσης ανοιχτά ομοφυλόφιλος ανακοίνωσε μέσα από την εκπομπή του ότι έγινε πατέρας.

Ήταν μια ακόμα θετική ανακοίνωση για εμάς αφού η φωνή μερικών ανθρώπων φτάνει πολύ πιο εύκολα στα αφτιά της κοινωνίας. Ακόμα κι αν αύριο εγώ αυτοπυρποληθώ στο Σύνταγμα η φωνή μου δεν θα φτάσει εκεί που θα φτάσει η φωνή ενός ανθρώπου που έχει πρόσβαση στα μίντια και στον τηλεοπτικό χρόνο.

Ελπίζουμε ότι σταδιακά διάσημοι ή παγκοσμίως άσημοι και αόρατοι γονείς σιγά σιγά θα βγουν από την ντουλάπα και θα σταθούν δίπλα μας για να απαιτήσουμε όλοι μαζί ίσα δικαιώματα για τις οικογένειές μας και τα παιδιά μας. Αυτή η συστράτευση είναι ζωτικής σημασίας για μας.

Συχνά όταν τα παιδιά μας λένε ότι έχουν δύο μητέρες τα αντιμετωπίζουν τουλάχιστον ως μυθομανή, αλλόκοτα και ελαφρώς ανόητα: μα τι λες παιδάκι μου, δεν ξέρεις ότι μάνα είναι μόνο μία; Και το παιδάκι ξέρει ότι δεν κάνει λάθος κι ότι δεν λέει ψέματα ούτε είναι χαζό και ανόητο αλλά πώς να πείσει την καλή εκείνη δασκάλα που ξέρει ότι ένα παιδί έχει μαμά και μπαμπά και όχι μαμά και μαμά ή μπαμπά και μπαμπά… Σε κανένα σχολικό βιβλίο, ούτε καν σε εξωσχολικά βιβλία τα παιδιά μας δεν μπορούν να δουν αντίστοιχες οικογένειες με τις δικές τους, Σκεφτείτε για μια στιγμή μόνο πως είναι να μεγαλώνει κάποιος και να μη βλέπει ποτέ οικογένειες όπως η δική του σε κανένα βιβλίο, σε κανένα παραμύθι σε καμία ιστορία και πως τον κάνει να νιώθει αυτό. Και πως μπορούμε εμείς να διεκδικήσουμε ισότητα για τις οικογένειές μας όταν δεν υπάρχει κανένας νόμος που να μας αναγνωρίζει ως οικογένειες;

Και τώρα ο αριστερός «σύντροφος» θα έρθει με ύφος κάπως δυσαρεστημένο και θα μου μιλήσει για το πολιτικό κόστος και πως εντάξει εκείνος δεν είναι ομοφοβικός αλλά δεν είναι όλα τα μέλη και οι ψηφοφόροι το ίδιο πολίτικαλ κορέκτ οπότε ας αφήσουμε για την ώρα το θέμα «οικογένεια» στην άκρη να κάνει παρέα με το «πατρίς και το θρησκεία» γιατί έχουμε και σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθούμε, προβλήματα που αφορούν τους πολλούς και όχι πέντε δέκα οικογένειες.  Ναι μοιάζει να είμαστε λίγοι γιατί πάντα ο φόβος κρατάει τους ανθρώπους μακριά από διεκδικήσεις και πολλοί από εμάς έχουν πραγματικούς λόγους να φοβούνται να είναι στην πρώτη γραμμή εδώ μαζί μας.

Ναι η χώρα μας και η κοινωνία μας είναι συντηρητικές αλλά το πόσο συντηρητική ή όχι είναι η κοινωνία μιας χώρας είναι  συνάρτηση του πόσο οι νόμοι του κράτους μέσα στο οποίο ζει αυτή η κοινωνία σέβονται και δεν καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών. Δεν νομίζω ότι η κοινωνία της Ισπανίας ήταν λιγότερο ομοφοβική από τη δική μας, απλώς το νομικό πλαίσιο που επέτρεψε στους  λοατ να κάνουν οικογένειες δημιούργησε ένα δυναμικό κίνημα και οι λοατ γονείς εκεί ξεφύτρωναν από παντού σαν σαλιγκάρια μετά τη βροχή.

Δεν περιμένουμε αμέσως να λυθεί με ένα νομοσχέδιο το ζήτημα της ομοφοβίας στην χώρα μας, θα επαναλάβω κάτι που είπε η φίλη ακτιβίστρια  Ilaria Trivellato, υπεύθυνη των οικογενειών ουράνιο τόξο στην περιοχή της Emilia Romagna στην Ιταλία για την ομοφοβία:«Αν ρωτήσετε ένα ψάρι τι βλέπει, θα σας απαντήσει: «Τον κοραλλιογενή ύφαλο, τα άλλα ψάρια, τα φύκια…» Δεν θα σας πει ποτέ: «Βλέπω το νερό». Το νερό δεν μπορεί να το δει, γιατί είναι παντού.

Η ομοφοβία είναι για μας ότι είναι το νερό για το ψάρι: κανείς δεν την βλέπει γιατί είναι παντού, γιατί μεγαλώσαμε μαζί της, γιατί την  έχουμε ρουφήξει μαζί με το γάλα μας από την πρώτη μέρα που ήρθαμε στον κόσμο γιατί είναι «φυσική».

Η αποστολή μας σαν ακτιβιστές είναι να κάνουμε το νερό να φανεί. Γιατί δεν μπορείς να πολεμήσεις αυτό που δεν βλέπεις.

Πηγή: οικογένειες ουράνιο τόξο

 

Share

Συγκρότηση γραμματείας ισότητας των φύλων από το σύλλογο εργαζομένων στην εθνοdata

Συναδέλφισσες,

Ο Σύλλογος Εργαζομένων στην Εθνοdata επιθυμώντας να δείξει έμπρακτα την ευαισθητοποίησή του σε θέματα ισότητας των φύλων προχωράει στην ίδρυση Γραμματείας Ισότητας. Σκοποί της Γραμματείας είναι:

  • Η προάσπιση της ισότητας των φύλων στα πλαίσια του Συλλόγου και σε συνδυασμό με την συνδικαλιστική δράση και την προάσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων.
  • Η δια βίου μάθηση και εκπαίδευση των συναδελφισσών και των συναδέλφων με την πραγματοποίηση σεμιναρίων από ειδικές επιστημόνισσες και επιστήμονες σε θέματα ισότητας, κοινωνιολογίας του φύλου και σε θέματα που αφορούν και απασχολούν το γυναικείο φύλο.
  • Η συμμετοχή σε ειδικά προγράμματα και σεμινάρια που πραγματοποιούνται από τις Γραμματείες Ισότητας της ΓΣΕΕ και της ΟΤΟΕ.
  • Η συνεργασία με φορείς και συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στην υπεράσπιση της ισότητας των φύλων και γενικότερα στην υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και της διαφορετικότητας
  • Η διοργάνωση πολιτιστικών δραστηριοτήτων με σκοπό την προώθηση του πολιτισμού με την επιλογή ποιοτικών δραστηριοτήτων οι οποίες θα διοργανώνονται σε συλλογικό επίπεδο.
  • Η ενδυνάμωση των δεσμών μεταξύ των συναδελφισσών και η δημιουργία δεσμών αλληλεγγύης και συμπαράστασης
  • Η ενθάρρυνση για την συμμετοχή όλο και περισσότερων γυναικών στον κοινωνικό χώρο σε όποιο τομέα θεωρεί η καθεμία ότι την ευχαριστεί και μπορεί να προσφέρει περισσότερο στον εαυτό της και στο κοινωνικό σύνολο.

Μέλη της Γραμματείας μπορούν να γίνουν όλες οι συναδέλφισσες μέλη του Σωματείου και οι συνάδελφοι που σέβονται τους σκοπούς της Γραμματείας και επιθυμούν να συμβάλουν έμπρακτα στην προώθηση της ισότητας των φύλων, στο πλαίσιο του αλληλοσεβασμού της κατανόησης και της ανάγκης για επιμόρφωση σε θέματα που αφορούν την ισότητα των φύλων.

Η λειτουργία της Γραμματείας θα γίνεται με συνάντηση των μελών της κάθε δύο βδομάδες και θα βασίζεται σε δημοκρατικές διαδικασίες. Όλες και όλοι θα μπορούμε να συζητάμε , να προτείνουμε και να συμφωνούμε για τα θέματα που θα θέλαμε να αποτελέσουν αντικείμενο δραστηριοποίησης. Ο τρόπος λειτουργίας θα καθοριστεί με απόφαση της πρώτης συνάντησης στα πλαίσια της Γραμματείας.

Υπεύθυνη συγκρότησης και οργάνωσης εκ μέρους του Συλλόγου είναι η Γενική Γραμματέας του Συλλόγου Εύη Βρέττα.

Περιμένουμε με χαρά και όρεξη για δημιουργική δουλειά τις αιτήσεις ένταξης σας στην Γραμματεία μας στο vretta.evdoxia@nbg.gr .

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε με τη κα Βρέττα στο 17951 (3347951).

Η Γραμματεία Ισότητας του Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνοdata

 

Share

Οι γυναίκες και η σημειολογία του δημόσιου χώρου: Από τις ταινίες στις πορείες…

της Ελένης Καρασαββίδου

Υπάρχει μια διαδρομή από την πρόσληψη του δημόσιου χώρου στις μετεμφυλιακές δεκαετίες της ανάπτυξης ως τις δεκαετίες της κρίσης που σημάδεψαν ήδη τον ερχομό του νέου αιώνα.  Υπάρχει μια διαδρομή αλλά σε σχέση με την συμμετοχή των γυναικών δεν υπάρχει μια (μεγάλη) απόσταση…

Αν τα γυναικεία κεφάλια ήταν μειοψηφία στις πορείες όταν ξέσπαγε η καταστολή (μαρτυρία Αλίκης Παπαδομιχελάκη), κι αν αυτό γινόταν σε μια Ελλάδα που έμοιαζε όλο και περισσότερο αστικοποιημένη και αλλοτριωμένη, ήταν (και) γιατί η γυναικεία δημόσια παρουσία ήταν (όπως σε κάθε κοινωνία) πάντοτε ένα ασφαλές σημάδι συστολής ή διαστολής των δικαιωμάτων, ένα ασφαλές σημάδι της «ποιότητας» μιας κοινωνίας γενικά.

Στις μετεμφυλιακές δεκαετίες η νομιμοποίηση αυτή επιτυγχανόταν και μέσα από ένα προϊόν μαζικής λαϊκής κατανάλωσης όπως ο λαϊκός κινηματογράφος, που (στο ρεύμα των mainstram ταινιών του) όχι μόνο αναπαρήγαγε το μικροαστικό ήθος της εποχής (και το λαϊκό;; ίσως), αλλά το μεγέθυνε κιόλας.

Στις λαϊκές κοπέλες των ταινιών (σε αντίθεση με πολλά από τα αγόρια και τα κορίτσια του Ιταλικού πχ σινεμά), το ήθος ταυτίζεται με την υπακοή, η αξιοπρέπεια με την παθητική αποδοχή, η αμφισβήτηση με την αδικία στο λαϊκό αρσενικό, αμφισβήτηση που (στις ταινίες, και στα «λαϊκά» τραγούδια) θα την τιμωρήσει η ζωή… Κι όλα αυτά δίπλα δίπλα με την σφαλιάρα στον καθυστερημένο (που προκαλούσε το χυδαίο γέλιο)  με την αναφορά στην φόλα ως κάτι το φυσιολογικό, με την γραφικοποίηση της φιλοζωίας, που καθρέφτιζε έναν επιφανειακότατο κυνικό αντι-αστισμό, (τηρουμένων των αναλογιών και με δεδομένο τον επικρατούντα φιλογερμανικό δοσιλογισμό, το είδος του αντι-αστισμού που επικρατούσε και στην Βαίμάρη…) Η ωμή γλώσσα του ρατσισμού αντηχούσε γενικά μέσα σ’ έναν (αν και με εκπληκτικά καλές στιγμές και ηθοποιούς) κινηματογράφο που δραματοποιούσε μέσα σε μια χώρα ερμητικά κλεισμένη πολιτιστικά, παγιδευμένη μέσα στους ίδιους της τους μύθους και καταδικασμένη από την ίδια της την διανοητική και πουριτανική στειρότητα. Το όποιο σημάδι γυναικείας ζωτικότητας προκαλούσε φόβο και επέφερε την τιμωρία. Δεν υπάρχει καλύτερο παράδειγμα γι’ αυτό από τις ηρωίδες των παλιών καλών ελληνικών ταινιών. Πρότυπα γυναικών όπου η αξιοσύνη ταυτίζεται όπως είπαμε με την υπακοή και το ήθος με την παράδοση, όπως τις ήθελε η εποχή.

Αλλά οι πολιτικές παράμετροι δεν ήταν αμελητέες. Αφού υπήρχαν σκοπιμότητες πίσω από αυτήν την καμπάνια  γενικά. Αστικές αντιλήψεις για την οικιακή ζωή και την γυναικεία και κοινωνική παθητικότητα, (Foucault, 1984) σκόπευαν όχι μόνο στον έλεγχο της σεξουαλικότητας και της γυναίκας και στην «θέσπιση περιορισμών» για όλους (Cox, 1996). Αλλά, μέσω της εξαγνισμένης εικόνας του νεαρού κοριτσιού επιχειρούνταν το να αγνοηθεί η πραγματικότητα της καταστολής η οποία «καθαγιαζόταν πάραυτα» με την επιστροφή στο «χαρούμενο σπίτι και στην αγνή κοπέλα που θα ξεκούραζε το παλληκάρι της».

Οι «άλλες ηρωίδες» (παιγμένες συνήθως από εντυπωσιακά θηλυκά) θύμιζαν ότι κανείς δεν μπορεί να υπερβεί τα όρια που θέλουν οι θεσμοί και να μείνει ατιμώρητος. Αλλά αυτή η τιμωρία δεν καθρέφτιζε μόνο την ποινή στο εκτός πλαισίου θηλυκό, αλλά και τον φόβο μιας κοινωνίας. Όμοια όπως όταν επαναλαμβάνουμε με τον τρόπο που εννοεί ο Φουκώ (1984) κάτι προσπαθώντας να κρύψουμε το αντίθετο του. «Μια ζωτική Βικτωριανή μυθολογία» (Auerbach, 1982,σελ. 8) ότι η φύση δεν μπορεί να ιδρυματοποιηθεί και ότι σε μια Φροϋδική αντιστροφή «η ολότητα της γυναικείας θαυμαστής και επικίνδυνης φύσης, μπορούσε, κάθε στιγμή, μέσω της γοργόνας που δεν ελέγχεις και κάνει κύματα κουνώντας την ουρά της, «να επιστρέψει μέσω της βίας».

Στην εποχή μας η καταστολή συντελείται με χάδια και με την σικέ απελευθέρωση που προβάλλει ως φυσική (αυτό που οι κοινωνικές σπουδές αποκαλούν νορμαλοποίηση…) την ταύτιση της δημόσιας συμμετοχής με την κατανάλωση… Η γυναίκα έχει εκπομπές, έχει «γυναικείο» (τι ωραία συνταγή Σούλα μου!) λόγο, προβάλλει ένα ήθος έξω από τα παλιά όρια. Αλλά δεν είναι γυναίκα ακριβώς, είναι η ονείρωξη του άντρα. Η ίδια (η μοναξιά της, η ανεργία της, η απελπισία της, ο αγώνας της, οι αληθινές χαρές της, με εξαιρέσεις πάντοτε) απουσιάζει… Το θέμα είναι ότι η ίδια (περίπου) σημειολογική απουσία παρατηρείται και στα κινήματα, όταν συμβολικά αυτά καταλαμβάνουν δημόσιο χώρο, (αυτόν τον χώρο υλικής καταγραφής των σχέσεων εξουσίας αλλά και των προσδοκιών των ατόμων μιας συγκεκριμένης κοινωνίας,) όπως συμβαίνει στις πορείες…  Εκεί (δίχως αυτό να αναιρεί την σημαντικότητα της πράξης) ο ανατρεπτικός, πρόσκαιρος χώρος, αναπαράγει αυτονόητα ότι υποτίθεται πως ξεπερνά.  Επιβάλλεται δεν προτείνει κάτι διαφορετικό, αναπαράγει, δεν ανατρέπει. Χρόνια πχ περιμένω να δω γυναικεία χέρια  να κρατούν την σημαία του Πολυτεχνείου  αλλά αλίμονο, αυτό θα ήταν παραλογισμός κι εκθήλυνση του κινήματος! Η τιμωρία της λαϊκής κοπέλας συλλογικοποιείται έτσι στην οθόνη και (με σαφώς διαφορετικό τρόπο και βαρύτητα) πορεία και η διαδρομή δεν σημαίνει απαραίτητα απόσταση…

Αλλά τον (προσωπικό και δημόσιο, δημόσιο γιατί ήταν βαθιά προσωπικός για να τον εγκαταλείπεις και προσωπικός γιατί ήταν πολιτικά δημόσιος για να τον κρύβεις) δρόμο που βάδισες τον ξέρεις πια καλά και εύκολα δεν θα τον εγκαταλείψεις… Κάθε 25η Νοέμβρη (στην μόνη πορεία που είσαι εσύ και είσαι ολόκληρη…) πριν και μετά! Ραντεβού στην «δική μας» (και όχι μόνο) αποψινή διαδήλωση

Πηγή: tvxs

 

Share

Χαβάη: Η 15η πολιτεία που νομιμοποιεί τους γάμους ομοφυλοφίλων

Η Χαβάη έγινε η 15η πολιτεία στις ΗΠΑ που νομιμοποιεί τους γάμους ατόμων του ίδιου φύλου. Ο σχετικός νόμος πέρασε από τη Γερουσία με 15 ψήφους υπέρ έναντι 4 κατά και όπως δήλωσε ο Δημοκρατικός κυβερνήτης, Νιλ Αμπερκρόμπι, θα την υπογράψει άμεσα.

Το νησιωτικό σύμπλεγμα του Ειρηνικού είναι ένας από τους πλέον δημοφιλείς προορισμούς για νιόπαντρα ζευγάρια.

Έρευνα του Πανεπιστημίου της Πολιτείας υπολογίζει σε 217 εκατ. δολάρια τα τουριστικά έσοδα από τη συγκεκριμένη κίνηση.

Ο νόμος θα τεθεί σε ισχύ στις 2 Δεκεμβρίου.

Ακόμα και ο Μπαράκ Ομπάμα χαιρέτησε την απόφαση: «Πάντα ήμουν περήφανος που γεννήθηκα στη Χαβάη και η συγκεκριμένη απόφαση με κάνει ακόμα πιο περήφανο».

Πηγή: tvxs

 

Share