Subscribe via RSS Feed

Tag: "ισότητα"

Διεθνής Ημέρα Αγρότισσας

Το 50% των τροφίμων, που παράγονται ετησίως στον κόσμο, το καλλιεργούν γυναίκες. Στην Αφρική, το ποσοστό αυτό ανεβαίνει στο 80%-90% και στην Ασία στο 60%, σύμφωνα με στοιχεία του Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας των Ηνωμένων Εθνών (FAO).

Παρόλα αυτά, οι αγρότισσες της υφηλίου φτωχαίνουν και στερούνται ίσων ευκαιριών με τους άνδρες συναδέλφους τους. Στην Αφρική για παράδειγμα, αν και η παραγωγή τροφής είναι, όπως προαναφέρθηκε, σχεδόν εξολοκλήρου γυναικεία υπόθεση, οι γυναίκες κατέχουν μόλις το 1% της καλλιεργούμενης γης, ενώ βιώνουν περιορισμένη πρόσβαση σε τραπεζικές πιστώσεις (λιγότερο από το 10% των χρηματοδοτήσεων που δίδονται συνολικά σε μικρομεσαίους αγρότες), νέες τεχνολογίες και λιπάσματα, βάσει στατιστικών στοιχείων του Ερευνητικού Κέντρου Διεθνούς Ανάπτυξης.

Ακόμη και σε ανεπτυγμένες χώρες, υπάρχει σημαντική υστέρηση, σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ από διάφορες πηγές, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Αγρότισσας στις 13/10.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση για παράδειγμα, το 42% του αγροτικού πληθυσμού είναι γυναίκες. Ωστόσο, σε πολύ λίγες περιπτώσεις οι γυναίκες είναι ιδιοκτήτριες μονάδων αγροτικής παραγωγής (στοιχεία: Παγκόσμια Ένωση Αγροτών).

Με βάση μελέτη της Παγκόσμιας Τράπεζας, εάν οι γυναίκες παγκοσμίως ελάμβαναν την ίδια εκπαίδευση με τους άντρες, οι αποδόσεις της αγροτικής γης θα αυξάνονταν κατά 22%.

Κατά την ίδια πηγή, αν οι γυναίκες τής υπαίθρου είχαν ίση πρόσβαση με τους άντρες στην ιδιοκτησία γης, τις νέες τεχνολογίες, τις οικονομικές υπηρεσίες και χρηματοδοτήσεις και τις αγορές, η αγροτική παραγωγή θα μπορούσε να αυξηθεί σε τέτοιο βαθμό, που ο αριθμός των ανθρώπων που πεινούν ανά τον κόσμο θα μειωνόταν κατά 100-150 εκατ. άτομα.

Σύμφωνα με όλους τους παραπάνω φορείς, ο ρόλος της αγρότισσας παγκοσμίως πρέπει να ενισχυθεί και να βοηθηθεί. Στις 15 Οκτωβρίου γιορτάζεται η Διεθνής Ημέρα Αγρότισσας, που καθιερώθηκε το 2007, με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, προκειμένου να υπενθυμίζει κάθε χρόνο τη συμβολή της γυναίκας στην αγροτική παραγωγή και την κοινωνία.

Στο πλαίσιο αυτό και με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα, το “ΑγρΟραμα” και τα “ΑγροΝέα” διοργανώνουν συνάντηση-συζήτηση στην Κοζάνη την Κυριακή 13 Οκτωβρίου, με θέμα την αγροτική κοινωνία και οικονομία και την ανάπτυξη συστημάτων κοινωνικής οικονομίας, ως αντίδοτο στην κρίση.

Πηγή: left.gr

 

 

Share

Γερμανικές εκλογές: Ισχυρή παρουσία γυναικών στη Die Linke μετά τις εκλογές

της Σίσσυς Βωβού

Στις γερμανικές εκλογές του περασμένου μήνα, έχουμε την εκλογή μεγάλου αριθμού γυναικών στο κοινοβούλιο. Το κόμμα Die Linke (Η Αριστερά), πήρε 8,6% των ψήφων συνολικά, και εξέλεξε 64 βουλευτές, από τους οποίους οι 36 είναι γυναίκες και οι 28 άνδρες. Στο προηγούμενο κοινοβούλιο είχε 76 βουλευτές, από τους οποίους οι 41 γυναίκες και 35 άνδρες. Ανατρέπεται έτσι η παραδοσιακή μέχρι σήμερα υπερίσχυση των ανδρών, που συμβαίνει βέβαια σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, με ευχάριστες μόνο εξαιρέσεις. Συνολικά στο γερμανικό κοινοβούλιο, αυτή τη στιγμή οι γυναίκες είναι 30%, αφού τα άλλα κόμματα εξέλεξαν πολύ μικρότερους αριθμούς. Αυτή την ευχάριστη πρωτοτυπία θελήσαμε να εξετάσουμε, συζητώντας με την βουλεύτρια Χάικε Χένσελ, που εκλέχτηκε για τρίτη θητεία. Την συναντήσαμε μετά την ομιλία της στο Φεστιβάλ νέων ΣΥΡΙΖΑ.

Είχαμε μια ευχάριστη εξέλιξη. Με βάση το εκλογικό σύστημα, πώς έγινε να εκλεγεί αυτός ο μεγάλος αριθμός γυναικών;

Έχουμε αυστηρή ποσόστωση για όλες τις λίστες των υποψηφίων στο κόμμα μας. Οι γυναίκες πρέπει να είναι τουλάχιστον το 50%, αλλά συμβαίνει να έχουμε λίστες με 70% γυναίκες, γιατί οι γυναίκες μπορούν να είναι υποψήφιες για όλες τις θέσεις. Οι υποψήφιες/υποψήφιοι εκλέγονται από τους υποψηφίους του κόμματος, που κι αυτοί με τη σειρά τους έχουν ποσόστωση. Στη βάση αυτή προετοιμάζονται οι λίστες και υποβάλλονται για τις εθνικές εκλογές. Έτσι καταλήγουμε με την εκλογή τουλάχιστον 50% γυναικών.

Μέσα στο κόμμα, το θέμα των γυναικείων δικαιωμάτων είναι στην ατζέντα;

Αγωνιζόμαστε για καλύτερους όρους εργασίας, ιδιαίτερα στους τομείς των χαμηλών εισοδημάτων, όπου το 70% περίπου είναι γυναίκες. Επίσης αγωνιζόμαστε για την ελάχιστη σύνταξη, η οποία αφορά τις γυναίκες, γιατί η πλειοψηφία των φτωχών ηλικιωμένων είναι γυναίκες. Φυσικά γνωριζουμε ότι οι μετανάστριες έχουν τις μεγαλύτερες ανάγκες, είναι ευάλωττη ομάδα, έτσι στον αγώνα μας για το κατώτερο εισόδημα και για τους άνεργους, οι μετανάστριες είναι το μεγαλύτερο κομμάτι.

Έχουμε μια ολομέλεια των γυναικών στην κοινοβουλευτική ομάδα, και σ’ αυτή την ολομέλεια πάντα εκλέγουμε μια γυναίκα που θα είναι μέλος της κοινοβουλευτικής ομάδας, που φέρνει όλα τα γυναικεία θέματα, επίσης βάζει βέτο σε κάθε απόφαση για τις εκλεγμένες θέσεις αν δεν ανταποκρίνεται στις ποσοστώσεις. Σε όλες τις ομάδες εργασίας τηρείται η ποσόστωση. Αν έχουμε 6 ομάδες, πρέπει οι 3 από αυτές να έχουν γυναίκα επικεφαλής.

Πάντα αγωνιζόμαστε για την ίση αμοιβή, γιατί οι μισθοί των γυναικών στη Γερμανία είναι στην πραγματικότητα 25% κατώτεροι από τους μισθούς των ανδρών. Αγωνιζόμαστε για κατάλληλους θεσμούς παιδικής φροντίδας, και όπως ξέρουμε, δυστυχώς, η πλειοψηφία των γονέων που έχουν την ευθύνη των παιδιών είναι γυναίκες. Προωθούμε την ισότητα εξετάζοντας κάθε νομοσχέδιο από αυτή την άποψη. Για παράδειγμα, εγώ είμαι στην επιτροπή διεθνών υποθέσεων, εκεί υποστηρίζουμε γυναίκες ακτιβίστριες από πολλά μέρη του κόσμου, ενάντια στο μιλιταρισμό, την δίωξη λόγω φύλου και κάνουμε μια έντονη καμπάνια ενάντια στις γυναικοκτονίες στη Λατινική Αμερική.

Η ολομέλεια των γυναικών στην κοινοβουλευτική ομάδα εκδίδει μια εφημερίδα για τις γυναίκες, που βγαίνει 4 φορές το χρόνο, ονομάζεται LOTTA και σ’ αυτήν συζητούμε για όλα τα θέματα που σχετίζονται με τις γυναίκες με τα οποία ασχολείται η κοινοβουλευτική ομάδα.

Έχουμε καθιερώσει το ετήσιο βραβείο Κλάρα Τσέτκιν, που μέχρι τώρα το έχουμε απονείμει στην φεμινίστρια δημοσιογράφο Florence Hervé και στην Esther Bejerano, που είναι μια από τις γυναίκες αντιφασίστριες που έχουν επιβιώσει από το ολοκαύτωμα, επίσης το έχουμε απονείμει σε κάποιες γυναικείες καμπάνιες.

Κάναμε μια καμπάνια για περισσότερη χρηματοδότηση στα σπίτια γυναικών για θύματα βίας, μέσα από προτάσεις και ψηφίσματα στο κοινοβούλιο. Επίσης αγωνιζόμαστε για αυστηρότερο νόμο για τον προπηλακισμό (stalking) που τα περισσότερα θύματά του είναι γυναίκες.

Υπάρχει μια διακομματική ομάδα στο κοινοβούλιο για τα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματα, εκεί αγωνιστήκαμε ενάντια στο τράφικινγκ που σχετιζόταν με το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, υπήρξε κάποια κινητοποίηση της αστυνομίας, μια τηλεφωνική γραμμή SOS, και ευαισθητοποίηση μέσα στην αστυνομία.

Και φυσικά αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα ΛΟΑΤ και στην σχετική επιτροπή προς το παρόν επικεφαλής είναι μια γυναίκα.

Ποια είναι η σύνθεση φύλου του κόμματος;

Δυστυχώς, ακόμα η πλειοψηφία των μελών είναι άνδρες.

Ποια είναι η ποσόστωση στα όργανα;

Η ποσόστωση σε όλα τα όργανα είναι τουλάχιστον 50% γυναίκες. Για την ηγεσία του κόμματος, έχουμε αποφασίσει την διπλή ηγεσία. Σήμερα είναι ο Bernt Rixinger και η Katia Kipping. Δεν υπάρχει όμως αυτή η ποσόστωση στην ηγεσία της κοινοβουλευτικής ομάδας. Έχουμε μόνο τον Gregor Gysi, έτσι οι γυναίκες αγωνίζονται σήμερα για διπλή ηγεσία.

Στο σημερινό στάδιο της χειραφέτησης των γυναικών, κατανοούμε ότι η ποσόστωση χρειάζεται αν θέλουμε να βρεθούν περισσότερες γυναίκες στην εξουσία. Τα συντηρητικά και τα φιλελεύθερα κόμματα δεν έχουν ποσόστωση.

Στην εκλογική καμπάνια το θέμα των γυναικείων δικαιωμάτων και των φεμινιστικών αιτημάτων είχε δυναμική παρουσία;

Δεν θα το έλεγα. Το κάναμε αυτό μόνο στα κοινωνικά ζητήματα, όπως είπα παραπάνω. Αλλά ο κόσμος βλέπει γυναίκες παντού, να αγωνίζονται για όλα τα δικαιώματα. Επίσης ασχοληθήκαμε με το ζήτημα του σεξισμού στο πολιτικό επίπεδο, ακόμα και στο κοινοβούλιο.

Από τις γυναίκες που εκλέχθηκαν, πόσες βάζουν με συστηματικό τρόπο το θέμα των γυναικείων δικαιωμάτων;

Συστηματικά μόνο λίγες από τις εκλεγμένες του κόμματος Αριστερά θέτουν έντονα το ζήτημα της ισότητας των φύλων και των γυναικείων δικαιωμάτων. Οι υπόλοιπες το υποστηρίζουν, αλλά δεν επικεντρώνονται εκεί. Οι γυναίκες από την πρώην Ανατολική Γερμανία κατά κύριο λόγο πιστεύουν στη θεσμική επίλυση των προβλημάτων της ισότητας των φύλων, που είναι σωστή, αλλά υποτιμούν το φεμινιστικό κίνημα.

Βλέπουμε έναν διαφορετικό λόγο να εκπορεύεται από τις γυναίκες που είναι τώρα πολλές, και επομένως μπορούν να δημιουργήσουν έναν δικό τους λόγο;

Δεν νομίζω. Οι γυναίκες βρίσκονται σε ένα πολύ ιεραρχικό κόμμα και πολιτικό σύστημα. Ετσι, ακολουθούν το λόγο των ανδρών. Λείπει ακόμα μια αλλαγή στο πολιτικό σύστημα προς μια πιο δημοκρατική κατεύθυνση, για την ενδυνάμωση της κινητοποίησης στη βάση του κόμματος και στο λαό. Ακόμα πολλές σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται πίσω από τις πόρτες, με πολύ άτυπο τρόπο, και μετέχουν και γυναίκες σ’ αυτό το παιχνίδι.

Όλες αυτές οι επιτυχίες έχουν αποδυναμώσει την ανδρική κυριαρχία στο κόμμα?

Φυσικά και την έχουν αποδυναμώσει, αλλά παραμένει ο αγώνας μας για την διπλή ηγεσία στην κοινοβουλευτική ομάδα και σε πολλά άλλα επίπεδα, και αυτή είναι μια μεγάλη πρόκληση.

Yπάρχει όρος στο κόμμα σας για περιορισμένο αριθμού θητειών;

Δεν υπάρχουν περιορισμοί

Τι συμβαίνει στο κόμμα των Πρασίνων;

Το κόμμα των Πρασίνων έχει τώρα 63 βουλευτές, επίσης περισσότερες γυναίκες από άνδρες μεταξύ αυτών.

Τι συμβαίνει στο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα;

Στην κοινοβουλευτική τους οι γυναίκες είναι περίπου 40%.

 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΧΑΙΚΕ ΧΕΝΣΕΛ

Έγινε γνωστή στο Πανελλήνιο μετά την ομιλία της στη Μπούντεσταγκ, πριν δύο χρόνια, όπου κατάγγειλε την επίθεση εναντίον του ελληνικού λαού και κατέληξε με το σύνθημα «Είμαστε Όλοι Έλληνες». Διατηρεί εδώ και 10ετίες σχέσεις με τις κινηματικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Δουλεύει περισσότερο από 25 χρόνια στα κοινωνικά κινήματα της Γερμανίας, ιδιαίτερα στην οργάνωση ειρήνης «ΚULTUR DES FRIEDENS» (Κουλτούρα της ειρήνης), που φέτος θα κάνει εορταστική εκδήλωση για τα 25 χρόνια από την ίδρυσή της στο Ινστιτούτο Γκαίτε της Αθήνας, τον Δεκέμβριο. Η οργάνωση αυτή έχει μεταξύ άλλων μια χορωδία, στην οποία παίζουν μουσική και τραγουδούν στα ελληνικά και σε άλλες γλώσσες τραγούδια του Θεοδωράκη, με τον οποίο συνδέθηκαν μερικά χρόνια μετά τη δικτατορία.

Την γνωρίσαμε πριν 20 χρόνια στο αντιπολεμικό κίνημα της Βοσνίας, με τη χορωδία της οργάνωσης, και στη συνέχεια τη συναντήσαμε σε πολλά μέρη της γης, στο Ευρωπαϊκό και Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, και σε αντιπολεμικές εκδηλώσεις στη Γερμανία και άλλες χώρες. Συνέβαλε στον αγώνα για δημοσιοποίηση και παντοειδή στήριξη του αγώνα των οροθετικών γυναικών που διαπομπεύθηκαν.

Επιλέχθηκε πριν 9 χρόνια ως υποψήφια σε εκλόγιμη θέση με το Κόμμα της Αριστεράς, ως μέλος της οργάνωσης Attac για τη δράση της στα κοινωνικά κινήματα. Από την εκλογή της και μετά, έχει υπευθυνότητα για τη διεθνή πολιτική, και πηγαίνει με κοινοβουλευτικές αντιπροσωπείες ή με κινηματικές αντιπροσωπείες σε πολλά μέρη της γης, πάντα για την υπεράσπιση χωρών που απειλούνται με πόλεμο ή αποκλεισμούς, ή υπεράσπιση πολιτών που πλήττονται από την εξουσία, ή γυναικών που πλήττονται από τις τοπικές πατριαρχίες, στο Αφγανιστάν, στο Μεξικό, στην Κούβα, στο Ιράκ και πολλά άλλα μέρη.

Πηγή: Εποχή

 

 

Share

ΣΥΡΙΑ : Η γυναίκα στη συριακή επανάσταση, μέσα από τα μάτια επαναστατριών γυναικών

Από διαδήλωση σε διαδήλωση άρχισαν να γνωρίζουν η μία την άλλη. Το κοινό τους στοιχείο ήταν το αίσθημα της ευθύνης προς τη χώρα τους, την οποία είχε σφετεριστεί το τυραννικό καθεστώς εξυπηρετώντας μόνο τα δικά του συμφέροντα όσα χρόνια βρισκόταν στην εξουσία. Αυτό τις παρακίνησε να δημιουργήσουν, με όλα τα μέσα που είχαν στη διάθεσή τους, μια ομάδα εργασίας για να υποστηρίξουν το επαναστατικό κίνημα που στόχο είχε την ανατροπή του καθεστώτος.

Συμμετείχαν στις εβδομαδιαίες ειρηνικές διαδηλώσεις δίπλα στους άνδρες στην πόλη τους, Salamyeh. Όταν τον Αύγουστο του 2011 το καθεστώς αποφάσισε να καταπνίξει την ελεύθερη φωνή της πόλης με μια βίαιη εκστρατεία μαζικών συλλήψεων που επηρέασαν τους πιο φιλειρηνικούς ακτιβιστές στη Salamyeh, οργάνωσαν γυναικείες διαδηλώσεις για να υποστηρίξουν την ανατροπή του τυραννικού καθεστώτος και να απαιτήσουν την απελευθέρωση των συλληφθέντων γιων τους. Οργάνωσαν καταλήψεις και συλλαλητήρια διαμαρτυρίας στους περισσότερους δρόμους της πόλης, με πιο γνωστή την καθιστική διαμαρτυρία στην κεντρική πλατεία της πόλης, ακριβώς πριν από την Ημέρα της Μητέρας τον Μάρτιο του 2012. Το αίτημά τους για την απελευθέρωση των συλληφθέντων δεν αναγνωρίστηκε από τον διοικητή των δυνάμεων ασφαλείας της περιοχής, ο οποίος μάλιστα αντέδρασε έντονα στέλνοντας παραστρατιωτικές ομάδες, τις shabbiha, να επιτεθούν και να συλλάβουν όλους εκείνους που προσπαθούσαν να προστατέψουν ή να υπερασπιστούν τους διαδηλωτές.

Λόγω της έντασης της καταστολής και της επιτήρησης της πόλης και λόγω του αυξημένου κινδύνου σύλληψης, οι γυναίκες του συντονισμού της πόλης Salamyeh έπρεπε να βρουν άλλον τρόπο ώστε να ακουστεί η φωνή τους σε όλον τον κόσμο και σε όλους τους γιους της χώρας, όπως διοργανώνοντας καθιστικές διαμαρτυρίες σε ένδειξη αλληλεγγύης κάθε βδομάδα στα σπίτια τους με όλα τα παιδιά της συριακής επανάστασης και γράφοντας προκηρύξεις που διευκρινίζουν τη θέση τους σχετικά με τα γεγονότα στη Συρία εν γένει, και της πόλης Salamyeh ειδικότερα. Οι προκηρύξεις διαβάζονταν κατά τη διάρκεια των καθιστικών διαμαρτυριών, δημοσιεύονταν στο διαδίκτυο μέσα από τη δική τους ιστοσελίδα και μοιράζονταν τυπωμένες στους πολίτες της πόλης.

Ήταν οι πρώτες που ενεργοποιήθηκαν σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τις γυναίκες κρατούμενες που έκαναν απεργία στις φυλακές της Adra και τους αφιέρωσαν μια προκήρυξη. Είχαν βγάλει επίσης μια προκήρυξη μετά την προσχεδιασμένη τρομοκρατική επίθεση από τις shabbiha στην Salamyeh ενάντια στα γραφεία της επιτροπής, δίπλα στο σπίτι του διοικητή των υπηρεσιών ασφαλείας της περιοχής, που στοίχισε τη ζωή σε δεκάδες αθώους πολίτες. Το τελευταίο τους έντυπο κατήγγειλε τον αδιάκριτο βομβαρδισμό της πόλης Salamyeh που κόστισε τη ζωή σε αθώους ανθρώπους στην πόλη, συμπεριλαμβανομένων ανδρών, γυναικών και παιδιών. Καταδίκασαν τις σφαγές που διαπράχθηκαν από το καθεστώς σε όλες τις πόλεις της Συρίας με πλακάτ που αναφέρονταν σε αυτές τις πόλεις και είχαν σαν κεντρικό σύνθημα την «ενότητα του συριακού αίματος» και προειδοποιούσαν για τις σεχταριστικές προσπάθειες του καθεστώτος να διαιρέσει τους Σύρους, που σίγουρα δεν τους ξεγελούσαν ούτε τους παραπλανούσαν, ούτε αυτούς ούτε τους πολίτες της πόλης. Ανάμεσα στα πιο σημαντικά συνθήματα που φώναζαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα εξής: «Τα κορίτσια της Salamyeh θέλουν ελευθερία, απορρίπτουν το σεχταρισμό και προσβλέπουν σε ένα αστικό κράτος», καθώς έχουν βιώσει τη συνύπαρξη σε μια ελεύθερη πόλη, της οποίας ο κοινωνικός ιστός είναι ένα όμορφο μωσαϊκό που περιλαμβάνει τα περισσότερα από τα στοιχεία του συριακού λαού. Μόνο στη Salamyeh υπάρχουν ισμαηλίτες, σουνίτες, αλεβίτες και χριστιανοί. Ακόμη και αν η αναλογία τους είναι άνιση, οι κοινότητες αυτές συνιστούν την ομορφιά της κοινής υπηκοότητας και τις ενώνει η αγάπη για τη μεγάλη τους πατρίδα τη Συρία και για τη μικρή τους πόλη τη Salamyeh.

Οι γυναίκες του συντονισμού της πόλης της Salamyeh, με δέσμευση και υπευθυνότητα απέναντι σε όλους τους πολίτες ανεξαιρέτως, μαζί με άλλους ακτιβιστές από την ελεύθερη επαναστατική νεολαία συμμετείχαν σε δράσεις παροχής βοήθειας, όταν η πόλη τους γέμισε με πληγέντες πρόσφυγες από άλλες πόλεις της Συρίας, εξαιτίας του εγκληματικού και ύπουλου καθεστώτος. Τους προσέφεραν ό,τι είχαν στη διάθεσή τους για να τους καλωσορίσουν και να καλύψουν τις ανάγκες τους.

Η Amel, μία από τις γυναίκες που δραστηριοποιούνται σε αυτή την ομάδα, λέει: «Πηγαίναμε στις κηδείες των μαρτύρων μας, αν και γενικά το να πηγαίνουν οι γυναίκες στα νεκροταφεία δεν συνηθίζεται στην πόλη μας. Θέλαμε να σπάσουμε τα αρχαία έθιμα, συμπεριλαμβανομένου και αυτού. Κάθε μια από εμάς έβλεπε στο πρόσωπο του μάρτυρα το γιο της, τον αδελφό της ή τον πατέρα της, κάθε μάρτυρας είναι γιος της πόλης και όχι μόνο της οικογένειάς του». Και προσθέτει: «Αυτό που διακρίνει αυτή την ομάδα επαναστατριών γυναικών είναι το πνεύμα συνεργασίας για την επίτευξη του στόχου τους, που συμπίπτει και με τον στόχο της επανάστασης στη Συρία, δηλαδή την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος που στηρίζεται σε κλίκες και φατρίες και τη δημιουργία ενός κοσμικού δημοκρατικού κράτους για το σύνολο του συριακού λαού».

Μια άλλη γυναίκα, η Yasmine, λέει ότι αυτό που ξεχωρίζει το κίνημά μας, είναι ο ειρηνικός του χαρακτήρας. Ωστόσο το καθεστώς, διαπράττοντας σφαγές πολιτών σε πολλές περιοχές της Συρίας, ανάγκασε τους ανθρώπους να πάρουν τα όπλα για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Το σύνταγμα του ελεύθερου συριακού στρατού μάς πίεσε να πάρουμε σαφή θέση για το ζήτημα αυτό. Και αυτό κάναμε, επειδή είμαστε υπέρ ενός ελεύθερου στρατού, οργανωμένου με μια μόνο εντολή σύμφωνη με την πολιτική ηγεσία της επανάστασης, του οποίου στόχος θα είναι η δημιουργία ενός δημοκρατικού, πλουραλιστικού αστικού κράτους στην υπηρεσία όλου του συριακού λαού, και το οποίο θα αναλάβει το καθήκον να προστατέψει τους πολίτες και να δουλέψει για τη χειραφέτηση και την ανατροπή του καθεστώτος, σύμφωνα με μια προσεκτική και υπεύθυνη στρατηγική.

Η Ahlam επιπλέον λέει: «Απορρίπτουμε κατηγορηματικά όλα τα φαινόμενα που είναι ξένα προς την κοινωνία και που αποκρύπτουν αφενός τις ξένες ατζέντες και αφετέρου τις ατζέντες που απομακρύνονται από τις προσδοκίες του συριακού λαού, ενεργώντας με διαφορετικά ονόματα και με εξτρεμιστικό τρόπο, που εξυπηρετεί μόνο το καθεστώς και που του δίνει τα επιχειρήματα εκείνα για να χτυπήσει την επανάσταση και να τρομοκρατήσει τον πληθυσμό». Και συνεχίζει: «Ως ομάδα γυναικών πιστεύουμε ότι η δημιουργία ενός ελεύθερου και σύγχρονου κράτους δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς την ύπαρξη της ιδιότητας του πολίτη. Είναι δική μας ευθύνη σήμερα να προετοιμάσουμε μια νέα φάση στη ζωή των γυναικών στη Συρία. Μια γυναίκα που θα απολαμβάνει πλήρη δικαιώματα του πολίτη σε μια νέα κοινωνία. Η επανάστασή μας δεν είναι μόνο μια επανάσταση ενάντια σε ένα διεφθαρμένο καθεστώς και σε αρχαϊκούς και απαρχαιωμένους νόμους που δεν εγγυώνται δικαιοσύνη για τις γυναίκες, είναι επίσης μια επανάσταση ενάντια σε όλα τα έθιμα και τις συνήθειες που έχουν κρατήσει πίσω τις γυναίκες και τις έχουν αποτρέψει από μια πλήρη και αποτελεσματική συμμετοχή στο χτίσιμο του κράτους και της κοινωνίας».

Ζήτω η επανάσταση!

Λευτεριά σε όλους τους κρατούμενους!

Ομάδα Γυναικών του συντονισμού της Salamyeh

 

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: international viewpoint

 

 

Share

Τούρκοι μαθητές έβαλαν φούστες μετά την απαγόρευση να τις φορούν οι συμμαθήτριές τους

Κοντές φούστες φόρεσε μια ομάδα αγοριών από το λύκειο Αττάλειας στην Τουρκία, ως ένδειξη διαμαρτυρίας, όταν ο λυκειάρχης του σχολείου απαγόρευσε στις μαθήτριες του σχολείου να φορούν φούστες ως μέρος της σχολικής τους αμφίεσης.

Περίπου δέκα κορίτσια, αυτοαποκαλούμενες ως η «νέα ελπίδα των γυναικών από το Λύκειο», κρατώντας πλακάτ που έγραφαν «Όχι στην απαγόρευση της φούστας» και «Οι φούστες δεν είναι διαφθορείς», πραγματοποίησαν πορεία στην οδό Καζίμ Οζάλπ.

Όπως δήλωσε ένας νεαρός διαδηλωτής: «Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι υπερσυντηρητικές προσωπικότητες βλέπουν το γυναικείο σώμα ως σεξουαλικό σκεύος. Εάν οι γυναίκες φορούν κοντές φούστες, τότε οι άνδρες έχουν το δικαίωμα να τις κοιτούν και να τις βιάζουν. Αυτές οι αναχρονιστικές απόψεις οδήγησαν στην απαγόρευση της κοντής φούστας».

Την προηγούμενη εβδομάδα, ο διευθυντής του σχολείου, Χαϊρί Μπας, είχε δηλώσει στην Τζουμχουριέτ, ότι φέτος η ενιαία στολή για μαθητές και μαθήτριες ήταν να φορούν γκρι παντελόνι και λευκό μπλουζάκι, μία απόφαση που είχε εγκρίνει και ο Σύλλογος Γονέων και Διδασκόντων.

Όπως είχε επισημάνει, «η απόφαση αυτή είχε να κάνει με τη νέα νομοθεσία. Συμφωνήθηκε τα παιδιά να φορούν στολή. Ωστόσο, συμφωνήσαμε αγόρια και κορίτσια να φορούν παντελόνια. Με τον τρόπο αυτό μπορούν τα παιδιά μας να είναι περισσότερο άνετα».

Πηγή: iefimerida

 

Share

Άρωμα γυναίκας;;;

της Ντίνας Βαΐου

Όταν η Αυγή δημοσίευσε τα ονόματα των νέο-εκλεγμένων μελών της Πολιτικής Γραμματείας του νέου, ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ, κατά τη συνήθειά μου, μέτρησα τις εκλεγείσες γυναίκες σ’ αυτά τα ανώτατα κλιμάκια της κομματικής εξουσίας, όπως είχα κάνει και για την νεοεκλεγείσα Κεντρική Επιτροπή. Και, βέβαια, απογοητεύτηκα: ο αριθμός 4 στα 21 συνολικά μέλη δεν αντιπροσωπεύει ούτε αυτό που, αφελώς ίσως, θεωρούσα αποφασισμένο ποσοστό εκπροσώπησης, δηλαδή το ένα τρίτο. Φαίνεται πως τέτοιες αποφάσεις θεωρείται αποδεκτό να μην εφαρμόζονται όσο το άγγιγμα της εξουσίας, έστω της κομματικής, γίνεται πιο άμεσο. Όμως η απογοήτευσή μου μεγάλωσε όταν η Αυγή της 28/7/2013 χαιρέτισε με δισέλιδο αφιέρωμα αυτή την τόσο πενιχρή παρουσία, υπαινισσόμενη ότι ίσως είναι λίγες με την παρενθετική φράση «όσες κι αν ήταν, πάλι λίγες θα ήταν…».

Στο νέο κόμμα και στη νεολαία του υπάρχουν δυνατές φωνές που θα χαρακτήριζαν «ουσιοκρατικές» τις αριθμητικές ανησυχίες, τις δικές μου και πολλών άλλων που έδωσαν μάχες στο Συνέδριο και εκτός αυτού. Είναι βέβαιο ότι οι έμφυλες όψεις των πραγμάτων, για να αποκαλυφθούν, χρειάζονται κάτι περισσότερο από την παρουσία περισσότερων γυναικών στα όργανα. Αλλά δυστυχώς η ένσταση πολλών γυναικών και ακόμη περισσότερων ανδρών ότι τα στελέχη αναδεικνύονται με βάση την αξία τους δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί σε πραγματικές συνθήκες κομματικής λειτουργίας. Γιατί δεν είναι μυστικό πως οι κομματικές «καρέκλες» γεμίζουν μέσα από σχέσεις δύναμης, διεργασίες και ισορροπίες στις οποίες η αξία (όπως και η απαξία) των προσώπων κατασκευάζονται συστηματικά – και το φύλο δεν είναι αμελητέα παράμετρος της κατασκευής αυτής, ούτε στην ανανεωτική Aριστερά.

Ακριβώς εδώ είναι και η δική μου πολυεπίπεδη απογοήτευση: Το δισέλιδο της Αυγής, επικεντρώνεται σε ζητήματα που έχουν να κάνουν αφ’ ενός με την κρίση και αφ’ ετέρου με τη λειτουργία του νέου ΣΥΡΙΖΑ. Όμως δεν τίθεται ούτε ένα ερώτημα που να αφορά για παράδειγμα τους ποικίλους και διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους μια έμφυλη οπτική θα αποκάλυπτε σημαντικές, και «ξεχασμένες» από τον κυρίαρχο λόγο, όψεις της κρίσης. Μια τέτοια οπτική δεν απασχόλησε καμία από τις απαντήσεις των τεσσάρων γυναικών μελών της Πολιτικής Γραμματείας, όταν πχ μίλησαν για τις ευθύνες που καλούνται να αντιμετωπίσουν από τις νέες τους θέσεις ή τα ζητήματα με τα οποία θέλουν να συνδέσουν τη δουλειά τους από τις θέσεις αυτές. Το φύλο της κρίσης, ακόμη κι η λέξη φύλο, μοιάζει να αποτελεί ταμπού και μάλλον θεωρείται ότι αναφέρεται σε κάποιο «ειδικό» (δηλαδή λιγότερο σημαντικό) ζήτημα που μας …αποσπά από τα «κύρια» προβλήματα.

Όμως ο σεξισμός είναι παρών στην καθημερινότητά μας, η βία κατά των γυναικών αυξάνεται όσο η βία γενικεύεται και γίνεται αποδεκτή, η ανεργία των γυναικών έχει εκτοξευτεί στα ουράνια, η συντηρητικοποίηση των απόψεων και των άμεσων πρακτικών γύρω από τη φροντίδα και τις έμφυλες σχέσεις μας γυρνάει δεκαετίες πίσω, τότε που η «ισότητα» αποτελούσε αίτημα και όχι αντικείμενο κριτικής. Μια αλλαγή εστίασης σαν αυτήν που υπονοούν οι πιο πάνω παρατηρήσεις, όπως στη φωτογράφηση, δεν σημαίνει ότι «μικραίνει» το θέμα – εν προκειμένω την κρίση, τις επιπτώσεις της και τις αριστερές στρατηγικές. Σημαίνει μάλλον μια αλλαγή οπτικής που επιδιώκει να συνδέσει τις παγκόσμιες διαδικασίες με τα συγκεκριμένα σώματα που εμπλέκονται σ’ αυτές και να επαναπροσδιορίσει την κατανόησή μας για τα «μεγάλα» ζητήματα μαζί με τα υποκείμενα στα οποία η αριστερά προσβλέπει.

Δεν είναι ντροπή ή αδυναμία να ξεπεράσουμε τα ταμπού και να ξαναπιάσουμε τα νήματα των γυναικείων αγώνων και διεκδικήσεων, δίνοντάς τους καινούργια νοήματα και περιεχόμενα. Αντίθετα, έχει πολύ μεγάλη σημασία για το νέο κόμμα της ανανεωτικής/ριζοσπαστικής αριστεράς, καθώς πέρα από τις εσωτερικές του ισορροπίες τάσεων, συνιστωσών και απόψεων, χρειάζεται να οικοδομεί καθημερινά την εικόνα του κόσμου που ευαγγελίζεται. Κι αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να αποκλείει ή να θεωρεί «ειδικό» θέμα τις τύχες των γυναικών και τις δυναμικές του φύλου.

Πηγή: Αυγή

 

Share

Η δεύτερη υποψηφιότητα για πρόεδρο

της Σίσσυς Βωβού

Ο στόχος της υποψηφιότητάς μου ήταν να αναδείξω, με το συμβολικό τρόπο της κατάθεσης υποψηφιότητας, κάποια ζητήματα δημοκρατίας στον ΣΥΡΙΖΑ και τη δημοκρατία του φύλου. Η υποψηφιότητα αυτή, όπως τόνισα σε πολλές ευκαιρίες, δεν ήταν ανταγωνιστική σ’ αυτήν του Αλέξη Τσίπρα.

Οι φεμινίστριες έχουμε υποστηρίξει διαχρονικά ζητήματα δημοκρατίας, ορμώμενες πάντα από το γεγονός ότι οι γυναίκες παραγκωνιζόμαστε με διάφορους τρόπους από τα κέντρα λήψης αποφάσεων, μόνο και μόνο επειδή είμαστε γυναίκες,. Τα αιτήματά μας φυσικά δεν περιορίζονται στη δημοκρατία φύλου, αλλά αυτό είναι το ισχυρό κίνητρο που μας ωθεί σε γενικότερα αιτήματα δημοκρατίας.

Ανέλυσα σε δύο προσυνεδριακά μου άρθρα τα θέματα αυτά, που βρίσκονται δημοσιευμένα στην Αυγή, στο Left.gr και στο www.fylosykis.gr, και φυσικά πολύ περισσότερη ανάλυση έχει γίνει στο παρελθόν, μεταξύ άλλων από το Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ και μπορεί και πρέπει να γίνει στο μέλλον.

Στο συνέδριο έθεσα συγκεκριμένη πρόταση για το καταστατικό, η οποία έλεγε ότι, πρώτον, δεν χρειαζόμαστε πρόεδρο στο κόμμα, αλλά εκπρόσωπο της Κεντρικής Επιτροπής, που πρέπει να αποτελείται από δύο πρόσωπα (τουλάχιστον), έναν άνδρα και μια γυναίκα, με τη μορφή της συνεργασίας για να συμβολίζεται η ισόρροπη παρουσία των δύο φύλων. Ο/Η εκπρόσωπος και αναπληρωτής/ααπληρώτρια ή συν-εκπρόσωπος θα εκλέγεται, φυσικά, από την Κεντρική Επιτροπή. Οι προτάσεις για αναπληρωτή/αναπληρώτρια ή συνεκπρόσωπο, συνάδουν με τις θεσμίσεις του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Η πρόταση δεν πλειοψήφησε και δεν πέρασε. Το συνέδριο έκρινε ότι το κόμμα μας πρέπει να έχει πρόεδρο.

Η επόμενη ψηφοφορία έγινε για το αν ο/η πρόεδρος θα έπρεπε να εκλέγεται από το συνέδριο ή από την Κεντρική Επιτροπή, και πλειοψήφησε ότι πρέπει να εκλέγεται από το συνέδριο, όπως και έγινε, και στην εκλογική διαδικασία για πρόεδρο πλειοψήφησε, όπως ήταν αναμενόμενο, ο Αλέξης Τσίπρας.

Η ποσόστωση των γυναικών για όλα τα όργανα κατέληξε μετά από ψηφοφορίες να γίνει αποδεκτή στο ένα τρίτο, σε αντίθεση με την πρόταση του Τμήματος Φεμινιστικής Πολιτικής για ισόρροπη εκπροσώπηση, με κατώτατο όριο το 40%. Έχουμε δηλαδή μια υποχώρηση από την προηγούμενη ρύθμιση που έλεγε 40% με κατώτατο όριο το 35%, που είχε κατοχυρωθεί στην πρώτη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ των συνιστωσών, το 2010.

Θεωρώ ότι η απόφαση να έχει το κόμμα μας πρόεδρο και πολλές άλλες αποφάσεις που ελήφθησαν, όπως για παράδειγμα η ποσόστωση των γυναικών, δεν συνάδουν με τις γενικότερες δημοκρατικές μας ευαισθησίες και θέλω να υπογραμμίσω ότι μια απόφαση που λαμβάνεται δημοκρατικά δεν είναι απαραίτητα μια δημοκρατική απόφαση.

Τέλος, να επαναλάβω ότι η υποψηφιότητα αυτή ήταν επιλογή και απόφαση που ελήφθη μετά από διαβουλεύσεις και συνεργασία με αρκετές φεμινίστριες και δεν εκπροσωπούσε κάποιο όργανο του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Διαβάστε ακόμα

Η Δημοκρατία Φύλου στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Θα υπάρξει δημοκρατία φύλου στον ΣΥΡΙΖΑ?

 

Share

ΣΥΔ: Προσφυγή στη δικαιοσύνη για τις αυθαίρετες προσαγωγές τρανς ατόμων στη Θεσσαλονίκη

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», με το παρόν δελτίο τύπου, ενημερώνουν για την κατάθεση μήνυσης επτά τρανς ατόμων για τις παράνομες και αυθαίρετες προσαγωγές τρανς ατόμων που λαμβάνουν χώρα στη Θεσσαλονίκη από τις 30 Μαίου 2013.

Συγκεκριμένα, την Πέμπτη 11 Ιουλίου κατατέθηκε ομαδική μήνυση επτά τρανς ατόμων στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, κατά αστυνομικών οργάνων, μεταξύ των οποίων και αστυνομικών της Ομάδας «Δίας» και «Ζήτα» που προσήγαγαν χωρίς καμία συγκεκριμένη αιτιολογία τρανς γυναίκες, οι οποίες στη συνέχεια τέθηκαν υπό καθεστώς παράνομης κράτησης χωρίς να ενημερωθούν για τον λόγο που κρατήθηκαν, ενώ έγιναν αντικείμενο προσβλητικής συμπεριφοράς.

Η μήνυσή τους αφορούσε κατά συνήθεια βασανιστήρια και άλλες σοβαρές προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, παράνομες κατακρατήσεις, κατάχρηση εξουσίας, απρόκλητη έμπρακτη εξύβριση και άλλα ποινικά αδικήματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι «ζητείται να διερευνηθεί το ρατσιστικό κίνητρο (άρθρ. 79 Π.Κ.) στην τέλεση των καταμηνυόμενων αδικημάτων, δεδομένης της εμφανούς στοχοποίησης των τρανς ατόμων, λόγω της ταυτότητας φύλου τους». Σημειώνουμε ότι είναι η πρώτη φορά που από τον Μάρτιο του 2013 όταν διευρύνθηκε το πεδίο προστασίας του άρθρ. 79 Π.Κ. με την προσθήκη της ταυτότητας φύλου, που ζητείται η εφαρμογή της νομοθεσίας για τις πράξεις μίσους για λόγους ταυτότητας φύλου.

Ζητείται επιπλέον η μήνυση αυτή να συσχετισθεί με την ποινική δικογραφία που σχηματίστηκε τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 5ης Ιουνίου 2013 μετά τη μήνυση της Ηλέκτρας – Λήδας Κούτρα κατά του αξιωματικού υπηρεσίας και των άλλων παριστάμενων αστυνομικών, όταν η Δικηγόρος κρατήθηκε παρανόμως στο Α.Τ. Πλατείας Δημοκρατίας στην προσπάθειά της να έρθει σε επαφή με τρανς πελάτη της, η οποία είχε αυθαιρέτως προσαχθεί για τρίτη φορά σε τέσσερις μέρες και βρισκόταν ξανά κλειδωμένη στο κρατητήριο ενώ, επισήμως, «δεν κρατούνταν».

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες» δηλώνουν ότι θα παρακολουθήσουν στενά την εξέλιξη  της Εισαγγελικής έρευνας και της διαταχθείσας Ε.Δ.Ε, όσο και την υπόθεση των προσαγωγών, που δεν έχουν σταματήσει, ζητώντας την τιμωρία όλων των υπευθύνων, την αποκατάσταση της αίσθησης ασφάλειας των πολιτών, το σεβασμό των Δημοκρατικών θεσμών και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΏΝ (Σ.Υ.Δ.)

Ζαν Μωρεάς 17, Κουκάκι, Αθήνα, ΤΚ 11741

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ – «ΠΛΕΙΑΔΕΣ»

Βουλγαροκτόνου 42, Αθήνα, ΤΚ 11472

http://hellenicaction.blogspot.gr/

hellenicaction@gmail.com

electrakoutra@yahoo.gr

Share

Οι γυναίκες υποεκπροσωπούνται στις θέσεις λήψης αποφάσεων στους οργανισμούς των ΜΜΕ

Οι γυναίκες κατέχουν μόνο 22% των στρατηγικών θέσεων στους δημόσιους οργανισμούς Μέσων Ενημέρωσης και μόνο το 12% στους ιδιωτικούς στις χώρες της ΕΕ των 27, όπως δείχνει η έρευνα του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Ισότητας των Φύλων (European Institute for Gender Equality – EIGE). «Η αύξηση του αριθμού των γυναικών στις δομές λήψης αποφάσεων των οργανισμών ΜΜΕ θα επέφερε κοινωνική δικαιοσύνη, καλύτερη χρήση των ταλέντων και καινοτόμες αποφάσεις. Επίσης θα βελτίωνε το περιεχόμενο των Μέσων», δηλώνει η Virginija Langbakk, Διευθύντρια του Ινστιτούτου.

Η νέα έκθεση του Ινστιτούτου «Προώθηση της ισότητας των φύλων στη λήψη αποφάσεων στους οργανισμούς ΜΜΕ» παρουσιάζει για πρώτη φορά αξιόπιστα και συγκριτικά στοιχεία σε επίπεδο ΕΕ για τη θέση αντρών και γυναικών στη λήψη αποφάσεων στον τομέα των ΜΜΕ. Η έκθεση αυτή θα υποστηρίξει όσους/ες εκπονούν πολιτικές και όλους τους σχετικούς φορείς στην προσπάθειά τους να επιτύχουν ισότητα των φύλων.

Η αμφισβήτηση της γυάλινης οροφής

Η έκθεση του Ινστιτούτου EIGE υπογραμμίζει ότι η κουλτούρα οργάνωσης των δομών των ΜΜΕ παραμένει σε μεγάλο βαθμό ανδρική, παρότι οι γυναίκες με πανεπιστημιακή μόρφωση σε αυτόν τον τομέα υπερτερούν σημαντικά των αντρών, ενώ αποτελούν σχεδόν το μισό του εργατικού δυναμικού στη βιομηχανία των ΜΜΕ. Οι γυναίκες εξακολουθούν να υποεκπροσωπούνται σημαντικά στις δομές λήψης αποφάσεων, τόσο σε επιχειρησιακά επίπεδα, ως ανώτεροι διευθυντές όσο και σε στρατηγικά, ως στελέχη και μέλη διοικητικών συμβουλίων μεγάλων οργανισμών ΜΜΕ, στα κράτη μέλη της ΕΕ

Υπάρχει ωστόσο σημαντική διαφορά μεταξύ του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα των ΜΜΕ. Στους δημόσιους οργανισμούς, η αναλογία γυναικών προς ανδρών σε στρατηγικές θέσεις λήψης αποφάσεων είναι μόνο 1 προς 5, ενώ στον ιδιωτικό τομέα πέφτει σε μόλις 1 προς 10. Μέσα στα διοικητικά συμβούλια των οργανισμών ΜΜΕ οι γυναίκες αποτελούν μόνο το 25% του συνόλου των μελών.

Εσωτερικές πολιτικές ισότητας για την ισόρροπη συμμετοχή των φύλων στη λήψη αποφάσεων

Παρά το γεγονός ότι οργανισμοί που εφαρμόζουν πολιτικές και μέτρα ισότητας των φύλων είναι πιθανότερο να έχουν υψηλότερη αναλογία γυναικών σε στρατηγικές θέσεις λήψης αποφάσεων, η έρευνα του EIGE δείχνει ότι σχεδιασμοί για ισότητα των φύλων, πολιτικές υπέρ της διαφορετικότητας και κώδικες δεοντολογίας υπάρχουν μόνο στο ένα τέταρτο των οργανισμών. Μόνο ελάχιστοι οργανισμοί έχουν θεσπίσει επίσημους μηχανισμούς για την παρακολούθηση των πολιτικών τους ισότητας των φύλων. Το 16% των οργανισμών που εξετάστηκαν έχει μια επιτροπή υπεύθυνη για θέματα πολιτικών ισότητας, το 14% έχει έναν/μια υπεύθυνο για την ισότητα/διαφορετικότητα και το 9% έχει τμήμα ισότητας/διαφορετικότητας. Γενικά, οι δημόσιοι οργανισμοί είναι πιθανότερο να εφαρμόζουν πολιτικές για την ισότητα των φύλων, κανόνες ή μέτρα απ’ ότι οι ιδιωτικοί.

Ποιανού η ελευθερία προστατεύεται;

Η αυτορρύθμιση είναι η κύρια στρατηγική για τη βιομηχανία των ΜΜΕ. «Πολλοί πολιτικοί διστάζουν να λάβουν μέτρα για την ισότητα των φύλων στα ΜΜΕ, γιατί υπάρχει ο κίνδυνος αυτό να θεωρηθεί ως απόπειρα λογοκρισίας ή τρόπος περιορισμού της ελευθερίας της έκφρασης, εάν η βιομηχανία των ΜΜΕ έχει περισσότερη ρύθμιση. Από την άλλη, είναι καιρός να εξεταστεί ποιανού η ελευθερία έκφρασης προστατεύεται ή παρακωλύεται. Μέχρι τώρα οι ατζέντες στα θέματα των ειδήσεων είναι μια υπόθεση κυρίως από τους άνδρες για τους άνδρες», λέει η δόκτωρ Dr Maria Edstram, ειδική σε θέματα γυναικών και μίντια από το Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ.

Περισσότερες γυναίκες στα ΜΜΕ -για να διαμορφωθεί μια κοινωνία ισότητας των φύλων

Βασισμένο στην έκθεση του EIGE το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει υιοθετήσει συμπεράσματα για την «Προώθηση του ρόλου των γυναικών σε θέσεις λήψης αποφάσεων στα ΜΜΕ» και σημείωσε τους πρώτους δείκτες για την παρακολούθηση της εφαρμογής του τομέα των Γυναικών και των Μέσων Ενημέρωσης της Πλατφόρμας του Πεκίνου για Δράση (Beijing Platform for Action) στα πλαίσια των κρατών-μελών της ΕΕ.

Ευθυγραμμιζόμενο με τα ευρήματα που παρουσιάζονται στην έκθεση του EIGE, το Συμβούλιο καλεί τα κράτη μέλη και την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να λάβουν θετικά μέτρα για τη στήριξη της ισότητα των φύλων σε όλα τα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένης της προώθησης των γυναικών σε θέσεις λήψης αποφάσεων στη βιομηχανία των ΜΜΕ. Το Συμβούλιο καλεί επίσης σε αυξημένη εγρήγορση για την ισότητα των φύλων μέσα στον τομέα των ΜΜΕ και σε ανταλλαγή καλών πρακτικών μεταξύ των κρατών-μελών σε αυτόν τον τομέα, κάτι που θα υποστηρίξει τη διαδικασία επίτευξης μιας κοινωνίας με ισότητα των φύλων.

μετάφραση: Σίσσυ Βωβού, Δήμητρα Σπανού

 

Ολόκληρη η έκθεση εδώ

Πηγή: EIGE

 

 

Share

Η Δημοκρατία Φύλου στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς

της Σίσσυς Βωβού

Σε προηγούμενο άρθρο μου, ενόψει του συνεδρίου, θα υπάρξει δημοκρατία φύλου στον ΣΥΡΙΖΑ?, επικεντρώθηκα κυρίως σε μέρος της νομοθεσίας για την «ουσιαστική ισότητα των δύο φύλων», όπου φαίνεται ότι τα μέχρι τώρα μέτρα πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ για τη γυναικεία εκπροσώπηση υστερούν όχι μόνο της δικαιοσύνης προς τις γυναίκες, αλλά ακόμα και της κρατικής νομοθεσίας.

Στο σημερινό άρθρο μου θέλω να παρουσιάσω, κυρίως, στοιχεία από το καταστατικό, τα ήθη και έθιμα του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, στο οποίο μέχρι στιγμής ήταν μέλη ο Συνασπισμός και η ΑΚΟΑ και μετά τη διάλυσή τους πιθανότατα θα επιλέξουμε να είναι μέλος ο ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχουν ορισμένα κεκτημένα για την ισόρροπη συμμετοχή των δύο φύλων.

Ο αγώνας για τα γυναικεία δικαιώματα και ενάντια στην πατριαρχία είναι συστατικό του στοιχείο, και του έχει δώσει δύναμη και αξιοπιστία από την ίδρυσή του. Πιο συγκεκριμένα, ας δούμε κάποιες από τις πρόνοιες που υπάρχουν στο καταστατικό του:

Από το Προοίμιο: 

… “Συνεπώς, αναφερόμαστε στις αξίες και τις παραδόσεις του σοσιαλιστικού, κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, του φεμινισμού, του φεμινιστικού κινήματος και της ισότητας των δύο φύλων, του κινήματος για το περιβάλλον και την αειφόρο ανάπτυξη, της ειρήνης και της διεθνούς αλληλεγγύης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, του ανθρωπισμού και του αντιφασισμού, της προοδευτικής και φιλελεύθερης σκέψης, σε εθνικό και διεθνές επίπεδο. Συνεργαζόμαστε σύμφωνα με την  παράδοση των αγώνων ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, την οικολογική καταστροφή, την πολιτική καταπίεση και τους εγκληματικούς πολέμους, ενάντια στο φασισμό και τη δικτατορία, σε αντίσταση προς την πατριαρχική κυριαρχία και τις διακρίσεις ενάντια στους ‘άλλους/άλλες’.»

Άρθρο 5

“Το ΚΕΑ υποστηρίζει πλήρως την ισότητα των δύο φύλων σε όλους τους τομείς της καθημερινής ζωής. Ο Φεμινισμός, η ένταξη της διάστασης του φύλου και η δημοκρατία του φύλου, αποτελούν βασικές αρχές για τη λειτουργία και την ανάπτυξη του ΚΕΑ».

Τρόπος Εργασίας, Άρθρο 8

“Η δουλειά των οργάνων του ΚΕΑ πρέπει να πραγματοποιείται ανοιχτά και με διαφάνεια, τα ντοκουμέντα του πρέπει να δημοσιοποιούνται. Τα ντοκουμέντα και τα υλικά του ΚΕΑ διατίθενται σε όλα τα κόμματα-μέλη και τις πολιτικές οργανώσεις. Για το συγκεκριμένο τρόπο δουλειάς για όλα τα σώματα καθώς και για τις ρυθμίσεις που αφορούν τους κανόνες για τις διαδικασίες πρέπει να γίνεται η επεξεργασία τους ή η τεκνοθέτησή τους από αυτά τα όργανα με βάση την πρόταση του συμβουλίου των προέδρων. Για το σεβασμό της αξίας της δημοκρατίας φύλου, το ποσοστό των γυναικών σε όλα τα όργανα (εκτός από το Συμβούλιο των Προέδρων) πρέπει να είναι 50%. Το ΚΕΑ είναι μια πλουραλιστική ένωση, γι’ αυτό οι διαδικασίες που θα επιλέγονται πρέπει να διασφαλίζουν τα δικαιώματα των διαφόρων ευαισθησιών».

Στο τμήμα που αφορά το Συνέδριο: Το Συνέδριο αποτελείται από (Άρθρο 12):

“12 εκπροσώπους από κάθε κόμμα-μέλος. Το κλειδί για τον αριθμό των αντιπροσώπων αποφασίζεται από το κάθε συνέδριο για το επόμενο.

Οι εκπρόσωποι εκλέγονται από τα κόμματά τους με σεβασμό στην ισότητα των φύλων, δηλ. τουλάχιστον 50% γυναίκες.

Το κλειδί για τον αριθμό των αντιπροσώπων για το Ιδρυτικό Συνέδριο καθορίζεται με συμφωνία του Συμβουλίου των Προέδρων. Τα κόμματα δεν υποχρεούνται να χρησιμοποιήσουν τον πλήρη αριθμό των εκπροσώπων τους».

Αναφορικά με τους Προέδρους (Άρθρο 19)

“Ο/η πρόεδρος εκλέγεται από το Συνέδριο. Ένας/μια υποψήφιος/α πρόεδρος για το ΚΕΑ προτείνεται από το Συμβούλιο των Προέδρων μέχρι (και συμπεριλαμβανομένου) του επόμενου συνεδρίου. Η υποψηφιότητα πρέπει να ακολουθεί την αρχή της εναλλαγής… Με βάση την πρόταση του Συμβουλίου των προέδρων, το συνέδριο εκλέγει έναν/μια αντιπρόεδρο, με κριτήριο την αναλογία φύλου».

Επιπλέον, σε πολλά από τα κόμματα-μέλη του ΚΕΑ, η ποσόστωση φύλου είναι 50%, σε άλλα από 40% και πάνω.

Στο ΚΕΑ και σε πολλά κόμματα-μέλη του, έχει καθιερωθεί αντιπρόεδρος ή συμπρόεδρος, με κριτήριο τη δημοκρατία φύλου. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει τεθεί ακόμα τέτοιο θέμα, ίσως γιατί υπάρχει αντίρρηση στο θεσμό του προέδρου, θα μπορούσε όμως να τεθεί για το θεσμό του προσώπου που εκπροσωπεί το κόμμα και εκλέγεται από την Κ.Ε. σύμφωα με υπάρχουσες προτάσεις.

Τα παραπάνω έχουν σκοπό να πληροφορήσουν, αλλά και να ενισχύσουν τον προβληματισμό για τη δημοκρατία φύλου στον ΣΥΡΙΖΑ, και ίσως βοηθήσουν όσους και όσες ενδιαφέρονται να ξαναδούν το θέμα αυτό, που συχνά αντιμετωπίζεται με βάση την «εθνική λεβεντιά», που προσβάλλεται όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση με τη νομοθεσία της ή τα κόμματα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, θέλουν να παρέμβουν για να χαλάσουν τα χρηστά πατριαρχικά ήθη. Φυσικά υπάρχουν αρνήσεις της ποσόστωσης για άλλους λόγους και υπό άλλες οπτικές γωνίες.

Ήδη, το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ έχει ανακοινώσει ότι υποστηρίζει την ισόρροπη συμμετοχή του 50% σε όλα τα σώματα, ενώ η πρόταση που εμφανίζεται στο Καταστατικό αναφέρει ότι «κανένα φύλο δεν πρέπει να εκπροσωπείται με ποσοστό μικρότερο του 40%» για όλα τα όργανα.

Ας καταλήξουμε με την υπενθύμιση ότι τόσο στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ όσο και στο Alter Summit που έγινε τον περασμένο μήνα στην Αθήνα, η ισόρροπη εκπροσώπηση των δύο φύλων έχει καθιερωθεί και δεν αμφισβητείται. Πολύ περισσότερο, το Μανιφέστο των ευρωπαϊκών Λαών που παρουσιάστηκε στην Αθήνα, μιλάει για μια «Ευρώπη δημοκρατική, κοινωνική, οικολογική και φεμινιστική». Είναι δυνατόν, ο καινούριος ΣΥΡΙΖΑ να απορρίψει αυτές τις κατακτήσεις του κινήματος στο οποίο με τόση υπερηφάνια δηλώνει και καταγράφει ότι συμμετέχει;

 

 

Share

Θα υπάρξει δημοκρατία φύλου στον ΣΥΡΙΖΑ?

της Σίσσυς Βωβού

Η ισότητα των δύο φύλων αναφέρεται σε πολλές αναλύσεις ως μια από τις δύο μείζονες κοινωνικές επαναστάσεις του 20ού αιώνα, με τη ριζική αλλαγή της θέσης των γυναικών σε πολλές κοινωνίες, χώρες και περιοχές, και πιο έντονα στις κοινωνίες των «ανεπτυγμένων», όπως θεωρούνται, χωρών δηλαδή της Ευρώπης, Βόρειας Αμερικής και Αυστραλίας, χωρίς να παραλείπεται και η πολυάνθρωπη Κίνα στην εποχή του Μάο Τσε Τουνγκ.

Ισότητα βεβαίως υπό διαρκή εξέλιξη, πάντα διαλεκτική, με ανοδικό γενικά δείκτη.

Μετά τη νομική ισότητα που έχει σε κάποιο βαθμό επιτευχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τώρα η συζήτηση επικεντρώνεται στην ουσιαστική ισότητα (και διαμορφώνεται και σχετική νομοθεσία), η επίτευξη της οποίας εμποδίζεται σημαντικά από το γεγονός ότι οι γυναίκες αναμένεται πάντα να επωμίζονται σχεδόν αποκλειστικά τις υποχρεώσεις της αναπαραγωγής, με την οποιαδήποτε μορφή τους, σε ιδιαίτερα δραματικές συνθήκες κατά την περίοδο της κρίσης.

Γι’ αυτόν και για πολλούς άλλους λόγους η πατριαρχία παραμένει ζωντανή, απαιτώντας ακόμα και σήμερα από τις γυναίκες την εκπλήρωση του «παραδοσιακού ρόλου», τη στιγμή που οι ίδιες έχουν μπει δυναμικά τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην εργασία και απασχόληση, έχοντας παράλληλα αναλάβει σημαντικό ρόλο σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες. Το αίτημα των γυναικείων και φεμινιστικών κινημάτων να βγουν οι γυναίκες στο δημόσιο χώρο και να μην περιορίζεται η ζωή τους στην ιδιωτική σφαίρα έχει σε μεγάλο βαθμό κατακτηθεί, χωρίς παράλληλα να έχει αντιμετωπισθεί κοινωνικά ή να έχει επιμεριστεί το βαρύ φορτίο της εργασίας αναπαραγωγής για το οποίο είχαν πάντα την ευθύνη.

Προχωρώντας σ’ αυτό το δυναμικά εξελισσόμενο αλλά και ζοφερό τοπίο για τις γυναίκες, αναρωτιόμαστε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αγκομαχάει τόσο πολύ να υιοθετήσει τις αντίθετες πολιτικές από αυτές που υιοθετεί η κυβέρνηση και το κράτος απέναντί μας. Η δήλωσή του στις θέσεις του συνεδρίου ότι «επιδιώκει συστηματικά να αποτελεί πρότυπο και εικόνα της κοινωνίας για την οποία αγωνίζεται» ελέγχεται σε όλα τα μέτωπα και υπάρχει μεγάλη αγωνία για το επερχόμενο συνέδριο και τις ρυθμίσεις που θα υιοθετήσει για τη γυναικεία εκπροσώπηση, η οποία θα μπορούσε να γίνει καταλύτης για τη «φεμινοποίησή» του. Υπάρχει η πρόταση στο συζητούμενο καταστατικό ότι «κανένα φύλο δεν μπορεί να εκπροσωπείται με ποσοστό λιγότερο από 40% σε όλα τα όργανα». Όμως, οι μέχρι τώρα συζητήσεις και αντιδράσεις από πολλές μεριές, δημιουργούν φόβους ότι αυτό δεν θα θεσπιστεί, ή ότι θα θεσπιστεί για την Κεντρική Επιτροπή και όχι για την Πολιτική Γραμματεία, όπως έγινε κατά την προηγούμενη συνδιάσκεψη, με αποτέλεσμα η τρέχουσα Πολιτική Γραμματεία να έχει 4 γυναίκες στα 37 μέλη, ποσοστό δηλαδή που διακηρύσσει την αλαζονεία της κομματικής πατριαρχίας και την αποφασιστικότητά της να μην χάσει τις πολυπόθητες καρέκλες ή έστω θέσεις στα κέντρα λήψης των κομματικών αποφάσεων. Φυσικά η γυναικεία εκπροσώπηση δεν είναι το μόνο κριτήριο για την δέσμευση ενός κόμματος στην πολιτική της ισότητας, είναι όμως ένα σημαντικό μέτρο πολιτικής.

Το κράτος και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πιο μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ

Κοιτάζοντας τη νομοθεσία που ισχύει σήμερα, είναι θλιβερό να βλέπουμε ότι ένα αριστερό κόμμα που διεκδικεί την κυβέρνηση βρίσκεται πιο πίσω από την κρατική πολιτική στο θέμα της γυναικείας εκπροσώπησης.

Η νομοθεσία που αναφέρουμε εδώ αφορά την ισόρροπη συμμετοχή των δύο φύλων σε θεσμούς του κράτους όσο και σε εκλογικές διαδικασίες (η οποία αναφέρεται, δυστυχώς, στο 1/3 τουλάχιστον και όχι στο 50%). Παρ’ όλα αυτά, έχει ήδη αλλάξει το τοπίο και στους δύο αναφερόμενους τομείς.

Ξεκινάμε από το Σύνταγμα της Ελλάδας του 1975, όπου αναφέρεται για πρώτη φορά ότι «Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις». Στην τελευταία συνταγματική αναθεώρηση (του 2001), μετά από προετοιμασία και διεκδίκηση πολλών ετών, εισήχθη διάταξη που δέχεται τις θετικές διακρίσεις υπέρ των γυναικών για την άρση των ανισοτήτων, με εισήγηση των γυναικείων οργανώσεων και ιδιαίτερη συμβολή της Αλίκης Μαραγκοπούλου. Πριν από αυτό, υπήρξαν και κάποιες σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Άρθρο 116 παρ.2 (Συντάγματος)

«Δεν αποτελεί διάκριση λόγω φύλου η λήψη θετικών μέτρων για την προώθηση της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών. Το Κράτος μεριμνά για την άρση των ανισοτήτων που υφίστανται στην πράξη, ιδίως σε βάρος των γυναικών.»

Η νομοθεσία για την προώθηση της «ουσιαστικής ισότητας», η οποία έχει εισαχθεί με βάση κατά καιρούς οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφορά τα υπηρεσιακά συμβούλια του κράτους διαφόρων μορφών και την εκλογική διαδικασία και προβλέπει τουλάχιστον το 1/3 συμμετοχής κάθε φύλου. Είναι ευνόητο ότι τα γυναικεία και φεμινιστικά κινήματα έχουν αγωνιστεί για χρόνια για την υιοθέτηση τέτοιων μέτρων, που είναι βέβαια δειλά αλλά σε σωστή κατεύθυνση.

Συγκεκριμένα:

Με το Ν. 2839/2000 καθιερώθηκε η υποχρεωτική, κατ’ ελάχιστο στο 1/3, συμμετοχή κάθε φύλου στα υπηρεσιακά συμβούλια και στα συλλογικά όργανα του Δημοσίου, των Δημοσίων Οργανισμών και των ΟΤΑ.

Ποσόστωση ανά φύλο, στα ψηφοδέλτια Νομαρχιακών και Δημοτικών εκλογών προβλέπεται στο Ν.2910/2001 (υποχρεωτική ποσόστωση 1/3 επί των υποψηφίων), 3463/2006 (1/3 αριθμός υποψηφίων).

Ο νόμος 3852/2010 για το πρόγραμμα Καλλικράτης, αναφέρεται το υποχρεωτικό ποσοστό υποψηφίων του 1/3 με βάση τον αριθμό των εδρών, και όχι των υποψηφίων συνολικά (πρόκειται για μια υποχώρηση από την πρόβλεψη των προηγούμενων νόμων), ενώ επίσης προβλέπεται σε κάθε Περιφέρεια οι Περιφερειακές Επιτροπές Ισότητας των Φύλων με διευρυμένη και πιο αντιπροσωπευτική σύνθεση και αρμοδιότητες.

Στο ν. 3839/2010, προβλέπεται το ελάχιστο 1/3 του αριθμού προϊσταμένων   στο Δημόσιο από κάθε φύλο (ενσωματώνεται στο νόμο 3587/2007 για τους ΟΤΑ).

Βουλευτικές εκλογές: το άρθρο 34 του Προεδρικού Διατάγματος 24/2012 καθιερώνεται το ποσοστό τουλάχιστον του 1/3 των υποψηφίων από κάθε φύλο.

Με το Ν.3653/2008, για στη στελέχωση των εθνικών οργάνων και επιτροπών έρευνας και τεχνολογίας απαιτείται επίσης ποσόστωση τουλάχιστον 1/3 ανά φύλο, (άρθρο 57).

Με την παραπάνω νομοθεσία γίνεται φανερό ότι οι γυναίκες που εμποδίζονται από τους μηχανισμούς της «επαγγελματικής πατριαρχίας» αλλά και τις κοινωνικές νοοτροπίες, μπορούν πλέον να αποκτούν θέσεις ευθύνης σε οργανισμούς και υπηρεσίες, και ήδη έχουμε δει μεγάλη αλλαγή στο σχετικό τομέα. Όσον αφορά όμως τις εκλογικές διαδικασίες, η «σώφρων» πρόνοια ότι το ποσοστό είναι επί των υποψηφίων και όχι επί των εκλεγομένων, δημιουργεί συνθήκες για πολύ αργή αλλαγή του τοπίου.

Τι θα συμβεί, όμως, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση; Πάντως τους νόμους αυτούς που έχουν περάσει από τη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ ή προηγουμένως ο Συνασπισμός δεν τους έχει καταψηφίσει. Το ίδιο και σε επίπεδο οργάνων της Ε.Ε.

Ερωτήματα (ρητορικά):

  • Ο ΣΥΡΙΖΑ όταν γίνει κυβέρνηση θα διατηρήσει το ποσοστό εκπροσώπησης «τουλάχιστον κατά 1/3» στα υπηρεσιακά συμβούλια κάθε μορφής; Ή μήπως θα το αυξήσει;
  • Αν διατηρήσει το 1/3 στα υπηρεσιακά συμβούλια, θα τηρήσει το ίδιο για τα δικά του πολιτικά όργανα; Ή μήπως οι γυναίκες του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανώριμες για να βρίσκονται στην Διεύθυνση του Κόμματος και στο Εκτελεστικό Γραφείο, την ίδια ώρα που οι γυναίκες – υπάλληλοι του κράτους είναι ώριμες για να μετέχουν κατά τουλάχιστον 1/3 στα υπηρεσιακά συμβούλια;
  • Ο ΣΥΡΙΖΑ όταν γίνει κυβέρνηση θα μετατρέψει το νόμο για την ποσόστωση στις εκλογές ώστε να ισχύει επί των εκλεγομένων και όχι επί των υποψηφίων;
  • Η υφιστάμενη κεντρική ηγεσία, η οποία είναι, όπως δείξαμε με τους παραπάνω αριθμούς, άκρως ανδροκρατούμενη, θα στηρίξει στο συνέδριο την πρόνοια ότι κανένα φύλο δεν εκπροσωπείται με ποσοστό κάτω του 40% σε όλα τα όργανα;

Το κλειδί είναι στους και στις συνέδρους

Η «ουσιαστική ισότητα» μπορεί να ευημερεί στους νόμους, αλλά υποχωρεί στη ζωή στις σημερινές συνθήκες της κρίσης. Η απότομη αύξηση μελών του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως μετά τα μεγάλα εκλογικά ποσοστά, έφερε στις τάξεις του πολλούς ανθρώπους που δεν ασχολήθηκαν ποτέ με την «πολυτέλεια» της ισότητας των δύο φύλων, έστω κι αν ζουν σε μια κοινωνία που σιγά-σιγά την θεσμοθετεί. Η ίδια η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε στις προηγούμενες εκλογές να ναρκοθετήσει τη δράση και τις αξίες του Δικτύου Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ, και ιδιαίτερα τον αγώνα μας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Όσες γυναίκες θέτουν τέτοια θέματα θεωρούνται περίπου «αναιδείς». Όσο για την ποσόστωση, που θεωρείται από κάποιες συνιστώσες σημαντικό μέτρο πολιτικής, κάποιες την υποστήριζαν στο παρελθόν και την είχαν στο καταστατικό τους, όπως ο Συνασπισμός,  αλλά σήμερα βλέπουμε ήδη υποχώρηση από μέλη του. Οι συνιστώσες της ΑΝΑΣΑ και το τμήμα του «Κόκκινου» που δεν συμμετέχει μεν αλλά στηρίζει, όπως φάνηκε στην Κεντρική Επιτροπή του Δεκεμβρίου, δέχτηκε την καρατόμηση της ποσόστωσης στην Πολιτική Γραμματεία. Άλλες συνιστώσες είναι αντίθετες στην ποσόστωση, γιατί την θεωρούν ένα ακατάλληλο και «διοικητικό μέτρο», άλλες δεν παίρνουν καθόλου θέση.

Μόνον οι σύνεδροι, άνδρες και γυναίκες, μπορούν να στηρίξουν στην πλειοψηφία τους το προτεινόμενο άρθρο του καταστατικού για τουλάχιστον 40% εκπροσώπηση του κάθε φύλου σε όλα τα όργανα ή για την ισόρροπη εκπροσώπηση του 50%, όπως προτείνει το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής αλλά και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Το πρόβλημα είναι ότι καταβάλλονται πολλές προσπάθειες για την «εξημέρωση του κυριαρχούμενου», δηλαδή των γυναικών, έτσι ώστε να δυσκολευόμαστε πολλές φορές στηρίξουμε τα ίδια μας τα δικαιώματα. Ακόμα κι αυτές που ξέρουν, δυσκολεύονται να συγκρουστούν με την τάση ή τη συνιστώσα τους, θεωρώντας αυτή την «πειθαρχία» ισχυρότερη των δίκαιων αιτημάτων μας.

Όλα τα ενδεχόμενα, συνεπώς, είναι ανοιχτά.

 

 

 

Share

Ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα θα είναι και φεμινιστικός

της Αφροδίτης Σταμπουλή

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχει διακηρύξει ως απώτερο στόχο του το σοσιαλισμό, που «αποσκοπεί τελικά στην απάλειψη των σχέσεων εκμετάλλευσης, στην κατάργηση των κοινωνικών τάξεων και των πατριαρχικών σχέσεων και στην αρμονική συμβίωση κοινωνίας και φύσης», έχοντας  έτσι από τη σύστασή του συναντηθεί με τον αριστερό φεμινισμό. Θα ήταν κοινοτοπία να επαναλάβει κανείς ότι είναι ουσιώδης στόχος της αριστεράς η απελευθέρωση ολόκληρης της κοινωνίας, άρα και όλων των γυναικών που αποτελούν το μισό της κομμάτι, και είναι θεμελιώδης παραδοχή του αριστερού φεμινισμού ότι ο καπιταλισμός ως σύστημα εκμετάλλευσης μεταξύ των τάξεων και η πατριαρχία ως σύστημα εξουσίας μεταξύ των φύλων τροφοδοτούν το ένα το άλλο και δεν μπορεί να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά το ένα χωρίς το άλλο.

Στο πλαίσιο αυτό είναι εύλογη η προσδοκία οι προγραμματικοί μας στόχοι και το καταστατικό του φορέα που ιδρύουμε όχι να υστερούν αλλά να προηγούνται των συστάσεων οργανισμών όπως η Επιτροπή Εξάλειψης  Διακρίσεων Κατά Γυναικών του ΟΗΕ, που εποπτεύει την εφαρμογή της CEDAW, να υπερκεράζουν τις προδιαγραφές του Σύνθετου Δείκτη Ισότητας των Φύλων του αντίστοιχου Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου και να εναρμονίζονται με τα κεκτημένα του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Ο στόχος της δημιουργίας ασπίδας κοινωνικής προστασίας είναι απαραίτητο να περιλαμβάνει θετικά μέτρα για τις γυναίκες που όχι μόνο πλήττονται πρώτες από την κρίση, όπως δείχνουν οι δείκτες ανεργίας, αλλά και εξαναγκάζονται να επιστρέψουν στους παραδοσιακούς ρόλους της αποκλειστικής και απλήρωτης φροντίδας παιδιών, ασθενών και ηλικιωμένων. Οι δομές αλληλεγγύης, που πολύ σωστά δημιουργούνται η/και στηρίζονται από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και μπορούν να αποτελέσουν το πρώτο εργαλείο παροχής τέτοιας φροντίδας, μεταφέρουν την άσκηση αυτών των λειτουργιών και πάλι στο δημόσιο χώρο και είναι δυνατόν να δράσουν απελευθερωτικά, εφόσον λαμβάνεται συνειδητά φροντίδα ώστε να μην αναπαράγεται στο πλαίσιό τους ο παραδοσιακός καταμερισμός εργασίας κατά φύλα.

Η έμφυλη διάσταση είναι αναγκαίο να εμπεριέχεται στο στόχο της αποκατάστασης του κοινωνικού κράτους με σαφή δέσμευση για αναβαθμισμένες παροχές που αφορούν την αναπαραγωγική και σεξουαλική υγεία, όπως και στο στόχο της αναβάθμισης του θεσμικού πλαισίου των εργασιακών σχέσεων με ρητά μέτρα προστασίας της άσκησης των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων.

Ο στόχος της ριζικής αλλαγής της λειτουργίας του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης παραμένει ελλιπής και ακρωτηριασμένος αν δεν περιλαμβάνει την επιδίωξη αναβαθμισμένης συμμετοχής των γυναικών σε κάθε τομέα. Η θεσμοθέτηση ποσοστώσεων σε κάθε όργανο λήψης και εκτέλεσης αποφάσεων έχει αποδειχθεί από τη διεθνή εμπειρία αναντικατάστατο εργαλείο για το σκοπό αυτό.

Η συμμετοχή στην τέχνη, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, των οποίων η στήριξη αποτελεί επίσης προγραμματικό στόχο, προϋποθέτει ελεύθερο χρόνο, το ανισότερα, ίσως κατανεμημένο ανάμεσα στα φύλα αγαθό εξ αιτίας κυρίως της άνισης κατανομής των οικιακών εργασιών, ακόμη και στην Ευρώπη των 27. Την ανισότητα αυτή προωθούν, μαζί με το σεξισμό και την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος, διάφορα πολιτιστικά προϊόντα μαζικής απεύθυνσης εμπεδώνοντας τα αντίστοιχα στερεότυπα, η καταπολέμηση των οποίων θα πρέπει να τεθεί στις προτεραιότητες των πολιτιστικών μας παρεμβάσεων.

Στα ζητήματα που τίθενται στα πλαίσια του στόχου καταπολέμησης των διακρίσεων δεν επιτρέπεται να αγνοούνται οι διακρίσεις λόγω φύλου μέσα στις ίδιες τις αποκλεισμένες ομάδες. Είναι αναγκαίο να διατυπώνεται π.χ. η επιδίωξη της εξάλειψης των αλληλένδετων φαινομένων της πρώιμης διακοπής της εκπαίδευσης των κοριτσιών και του πρώιμου η/και αναγκαστικού γάμου μέσα σ’ αυτές τις ομάδες.

Όσον αφορά, τέλος, στο στόχο του περιορισμού της εγκληματικότητας, δεν μπορεί να παραλείπεται η αναφορά σε μια από τις πιο διαδεδομένες μορφές εγκληματικότητας, τη βία κατά των γυναικών. Είτε πρόκειται για ενδοοικογενειακή βία, είτε για σεξουαλική παρενόχληση, είτε για σεξουαλική εκμετάλλευση και καταναγκαστική πορνεία, είτε για βιασμό, είτε για βία που ασκούν οι δυνάμεις καταστολής, η αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών οφείλει να θεωρείται αδιαπραγμάτευτη επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, για την επίτευξη της οποίας απαιτείται επικαιροποίηση του θεσμικού πλαισίου, εκπαίδευση των διωκτικών αρχών ώστε να διευκολύνεται και όχι να αποτρέπεται η πρόσβαση στη δικαιοσύνη, και λειτουργία υποστηρικτικών δομών που θα εξασφαλίζουν την προστασία και την κοινωνική επανένταξη του θύματος.

Εφ’ όσον ο φορέας που ιδρύουμε «επιδιώκει συστηματικά να αποτελεί πρότυπο και εικόνα της κοινωνίας για την οποία αγωνίζεται» οι προσδοκίες από το καταστατικό είναι ακόμη υψηλότερες. Και ασφαλώς ικανοποιούνται, ως ένα βαθμό, αυτές οι προσδοκίες από τις ομόφωνα δεκτές διατυπώσεις «Οι οργανώσεις μελών επιδιώκουν την ισόρροπη συμμετοχή των δύο φύλων» και «Τόσο στην άσκηση των δικαιωμάτων όσο και στην κατανομή των καθηκόντων επιδιώκεται η αμφισβήτηση των στερεότυπων ρόλων των φύλων», αν και γίνεται κατανοητό ότι η εφαρμογή τους συνιστά ένα στοίχημα που θα πρέπει να κερδίζεται καθημερινά. Στον ίδιο βαθμό ικανοποιούνται αυτές οι προσδοκίες από το σχήμα συντονιστής/τρια-αναπληρωτής/τρια άντρας γυναίκα υποχρεωτικά.

Εκείνο που αποτέλεσε δυσάρεστη έκπληξη ήταν οι επικρίσεις στην πρόταση ανόδου του ποσοστού συμμετοχής κάθε φύλου σε κάθε όργανο στο 40% τουλάχιστον με προοπτική την κεκτημένη στο ΚΕΑ ισόρροπη συμμετοχή 50-50. Αποτελεί κοινό τόπο ότι, όπου εφαρμόστηκε αυτή η θετική διάκριση, συνέβαλε στο ξεπέρασμα των παραγόντων που ανέστελλαν τη συμμετοχή των γυναικών στη δημόσια σφαίρα και στην ανάδειξη δημοσίων προσώπων ικανών και αποτελεσματικών που εμπλούτισαν τη δράση και ανέβασαν το επίπεδο παρέμβασης του οργάνου στο οποίο συμμετείχαν. Είναι αδιανόητο ο πολιτικός φορέας που διεκδικεί το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα να υπολείπεται στο πεδίο αυτό ως προς τις κατακτήσεις προηγουμένων δεκαετιών. Το ιδρυτικό μας συνέδριο αναμένεται να δώσει την απάντηση που αντιστοιχεί στο μέλλον που μας αξίζει.

 

Share

Γυναίκες, οι «πολυτραυματίες» της κρίσης

της Ρένας Δούρου

«Οι γυναίκες είναι τα πολλαπλά θύματα της κρίσης». Μπορεί να ακούγεται κλισέ αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που και να ήθελα να την αγνοήσω, δεν θα τα κατάφερνα. Έχω πολλές φίλες που είτε με αποχαιρετούν τα τελευταία χρόνια εγκαταλείποντας τη χώρα προς αναζήτηση εργασίας είτε βουλιάζουν προοδευτικά στα φαινόμενα που προκαλεί ακριβώς η κρίση, δηλαδή την κατάθλιψη, την εγκατάλειψη, τη βύθιση σε μια κατάσταση δίχως αύριο, παρά μόνο ένα παρατεταμένο, ανυπόφορο από όλες τις απόψεις παρόν. Ένα αφόρητο παρόν που μου θύμισε το τηλεφώνημα της φίλης μου Μαίρης Β., που με τον χειμαρρώδη της λόγο, στάθηκε και η αφορμή για τούτο το μικρό σημείωμα.

Πράγματι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην αγορά εργασίας ή στην οικογένεια, η γυναίκα είναι εκείνη που πληρώνει πολύ ακριβά μια κρίση που δεν περιορίζεται σε αριθμούς ή στο στενά οικονομικό πλαίσιο. Από τη μείωση των εισοδημάτων ως την επιστροφή στα πατριαρχικά πρότυπα, οι συνέπειες είναι και πολλές και καταλυτικές. Και δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς μάστερ ή διδακτορικό για να αντιληφθεί τη νέα κατάσταση που δημιουργείται με μια κρίση, που ξεκινά από την οικονομία και εξαπλώνεται μέχρι και σε δικαιώματα που τα θεωρούσαμε δεδομένες κατακτήσεις.

Η προώθηση της ισότητας των φύλων (και από κοντά και άλλα κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα) τείνει να χάσει τη δυναμική της ως κοινωνικός στόχος, μαζί με τις έμφυλες διαστάσεις μιας κρίσης, η οποία συνεχίζεται ακάθεκτη και τίποτε δεν δείχνει φως στην άκρη του τούνελ.

Δεν θα ήταν υπερβολή, να ισχυριστεί κανείς ότι οι γυναίκες είναι οι «πολυτραυματίες» μίας κρίσης που θερίζει. Και όχι μόνο αυτό. «Πολυτραυματίες» που δεν έχουν δικαίωμα στην προσοχή και το ενδιαφέρον που τους πρέπει, ανάλογα με την κατάστασή τους. Οι εργαζόμενες, οι νέες, οι άνεργες, οι φοιτήτριες, οι άνεργες μητέρες, εκείνες που πρέπει μόνες τους να κρατήσουν το νοικοκυριό, οι συνταξιούχες, όλες τους βιώνουν τον έκτο χρόνο ύφεσης και το βάθεμα της κρίσης πολύ εντονότερα από ό,τι οι άνδρες, καθώς της υφίστανται σε πολλαπλά και παράλληλα επίπεδα.

Έτσι, δεν υφίστανται μόνο τις αμιγώς οικονομικές συνέπειες, καθώς είναι «πρωταθλήτριες» σε πολλούς τομείς, όπως στην ανεργία (65%), την ανασφάλιστη εργασία, την κακοπληρωμένη εργασία, τη μείωση της αγοραστικής δύναμης, αλλά και τις ευρύτερα κοινωνικές. Όπως, λ.χ., την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας (ως απόρροια του οικονομικού αδιεξόδου των συντρόφων, συζύγων, αδελφών, κλπ). Ή, σε ένα άλλο επίπεδο, βιώνουν την επιστροφή, από την πίσω πόρτα, των πατριαρχικών προτύπων: η γυναίκα πρέπει να παραμένει κλεισμένη εντός των οικογενειακών τειχών, για αναπαραγωγικούς λόγους, να μην αναζητεί δουλειά στην αγορά εργασίας γιατί έτσι αυξάνει την ανεργία των ανδρών και επιπλέον «δεν επιτελεί και τον ρόλο της». Πέραν αυτού, παρατηρείται πλέον το φαινόμενο της μείωσης των γεννήσεων, όχι λόγω επιλογής, αλλά ως μια κατάσταση που επιβάλλεται από την οικονομική κρίση, σε αντίθεση π.χ. με ό,τι συνέβαινε κατά τη δεκαετία του 1980, όταν η μη απόκτηση παιδιού συνιστούσε συνειδητή, για συγκεκριμένους (ιδεολογικούς, φιλοσοφικούς) λόγους, επιλογή. Την ίδια στιγμή εκείνες που επιλέγουν να κάνουν παιδί, βρίσκονται μπροστά στα ανυπέρβλητα εμπόδια που δημιουργούν οι πολιτικές περικοπών και σκληρής λιτότητας, όπως, λ.χ., ο περιορισμός της λειτουργίας, όταν δεν υπάρχει πλήρης κατάργησή τους, των βρεφονηπιακών σταθμών των δήμων, το κλείσιμο των ολοήμερων σχολείων, της κατάργησης ΚΑΠΗ, της «συγχώνευσης» (ευφημισμός για το κλείσιμο) νοσοκομείων, δημοτικών, γυμνασίων, ΑΕΙ…

Όλα τούτα δεν είναι καινούργια. Τα έχει επισημάνει και αναλύσει πρόσφατα η Επιτροπή για την Εξάλειψη των Διακρίσεων Κατά των Γυναικών (CEDAW) του ΟΗΕ, κατά την 54η σύνοδό της στη Γενεύη, όπου εξέτασε την πορεία εφαρμογής από τη χώρα μας της αντίστοιχης σύμβασης. Τα συμπεράσματά της, που δόθηκαν στη δημοσιότητα φέτος τον Απρίλιο, δεν αφήνουν λόγους αισιοδοξίας. Δημιουργία παρατηρητηρίου για τις επιπτώσεις της κρίσης στις γυναίκες, ανάπτυξη ολοκληρωμένης πολιτικής για την ισότητα των φύλων, και άλλα σημαντικά μεν που όμως, επειδή χρειάζονται χρόνο για την εφαρμογή τους, είναι σίγουρο ότι δεν έχουν άμεσο αντίκτυπο στον Γολγοθά που βιώνουμε σήμερα ως «πολυτραυματίες» της κρίσης.

«Αυτή τη στιγμή αν δεν βρω άμεσα δουλειά, έστω και των 300 ευρώ το μήνα, ειλικρινά δεν ξέρω τι θα κάνω». Τα λόγια της Μαίρης ηχούν στο μυαλό μου ως «καμπανάκι». Ένα «καμπανάκι» για δράση, οργάνωση των δικτύων έμπρακτης αλληλεγγύης, δράσεων, οργάνωσης διαμαρτυριών, αντίστασης μέσα από κάθε φορέα, συλλογικότητα, πρωτοβουλία, προσφέρει ανάλογη δυνατότητα. Πράγματα που γίνονται αλλά που πρέπει να επιταθούν καθώς βρισκόμαστε μπροστά σε ραγδαία επιδείνωση των διακρίσεων, του ρατσισμού, του σεξισμού, σε βάρος των γυναικών, ως απότοκα της κρίσης ενός καπιταλισμού που γίνεται όλο και πιο βίαιος καθώς εισέρχεται σε αυτό που αρκετοί αναλυτές θεωρούν και το τέλος του.

Δεν έχουμε λοιπόν την πολυτέλεια να διυλίζουμε τον κώνωπα.

Βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Ας δράσουμε ανάλογα.

ΥΓ.: Για την ιστορία του πράγματος: η Μαίρη μου ανακοίνωσε ότι μάζεψε ό,τι μπορούσε, άφησε τον μικρό στη μητέρα της, και φεύγει για Αυστραλία. Για έναν χρόνο τουλάχιστον…

 

Share

Ένας άλλου τύπου ρατσισμός

της Βέρας Σιατερλή

Τώρα που ξεθύμανε η υπερπαραγωγή με τους μαστούς της  Αντζελίνα Τζολί, τώρα που δεν είναι πρωτοσέλιδο και δεν κάνει πια τόσο ντόρο θέλω να καταθέσω δύο σκέψεις και το παράπονο όσων υφίστανται το ρατσισμό του καρκινοπαθή. Οι Έλληνες λέγεται ότι δεν είναι ρατσιστές!!! Ποιος γνωρίζει πόσο πέφτουν τα νούμερα ακροαματικότητας στα ΜΜΕ  όποτε το θέμα είναι ο καρκίνος με στόχο την πρόληψη, την ενημέρωση, καινούριες μεθόδους αντιμετώπισης; Πέφτουν κάθετα!

Το στίγμα, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις που σχετίζονται με τις καταληκτικές και ψυχικές ασθένειες αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα, τόσο για τους ίδιους τους ασθενείς όσο και για τις οικογένειές τους. Οι ασθενείς στιγματίζονται και αποτελούν προσωποποίηση διαφόρων ειδών μύθων.

Στίγμα σημαίνει κηλίδα, ανεξίτηλο σημάδι. Μεταφορικά, το στίγμα είναι ένας έντονα μειωτικός χαρακτηρισμός που αποδίδεται σε κάποιον και από τον οποίο είναι πολύ δύσκολο να απαλλαχθεί. Είναι η κακή φήμη και η ηθική απαξία που συνοδεύει και βαρύνει οριστικά κάποιον.

Στιγματίζω σημαίνει σημαδεύω, κατηγορώ, επικρίνω κάποιον με οξύτητα, του αποδίδω ένα βαρύ χαρακτηρισμό που έχει ως αποτέλεσμα την οριστική ηθική του μείωση ή εξόντωση. Κατά το Μεσαίωνα υπήρχε η συνήθεια να σημαδεύεται ο εγκληματίας με πυρακτωμένη σφραγίδα.

Σε διάφορες εποχές και κοινωνίες, πολλές ήταν οι ασθένειες που πήραν το χαρακτήρα «στίγματος», όπως ο καρκίνος, η φυματίωση, το AIDS, οι ψυχικές νόσοι.

Ο τυπικός ορισμός του στίγματος αναφέρεται στο εξής: το άτομο χάνει την κοινωνική υπόσταση και υφίσταται διακρίσεις εξαιτίας της ασθένειας του. Το στίγμα είναι μια ανεπιθύμητη, δυσφημιστική ιδιότητα που στερεί από κάποιον το δικαίωμα της πλήρους κοινωνικής αποδοχής ενώ ταυτόχρονα τον αναγκάζει να προσπαθεί να κρύψει την αιτία που προκαλεί αυτήν την αντιμετώπιση.

Πόσες πιθανότητες έχει στην Ελλάδα μια μαστεκτομημένη να συνάψει σχέση ή δεσμό; Ίσως, αν δεν το μαρτυρήσει και δώσει την ευκαιρία πρώτα να αποκαλυφθεί η προσωπικότητά της και μετά ο ακρωτηριασμός της!

Τη διαιώνιση του στίγματος εξαιτίας νόσου εκτός από την έλλειψη γνώσεων έρχεται να εξηγήσει και η ροπή του ανθρώπου στο να διατυπώνει προκατειλημμένες και στερεότυπες εκτιμήσεις. Συχνά ο άνθρωπος οδηγείται σε αυθαίρετες εκτιμήσεις της πραγματικότητας, ιδιαίτερα υπό το καθεστώς έντονου άγχους και φόβου. Προϊόν της παραπάνω διαδικασίας είναι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα.

Τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι επακόλουθες διακρίσεις είναι τρεις έννοιες που συνδέονται στενά με την έννοια του στίγματος.

Στερεότυπα είναι αρνητικές κρίσεις που προκαθορίζουν τη συμπεριφορά μας, σύμφωνα με τις οποίες διάφορα χαρακτηριστικά αποδίδονται αυθαίρετα σε ομάδες ατόμων (π.χ. η αρνητική πεποίθηση ότι τα άτομα με καρκίνο είναι καταθλιπτικά).

Προκατάληψη είναι γνώμη διαμορφωμένη εκ των προτέρων από επηρεασμό και χωρίς μελέτη του θέματος, κρίση η οποία έχει συναχθεί αυθαίρετα, χωρίς επαρκείς αποδείξεις (π.χ. αποδέχομαι την πεποίθηση ότι τα άτομα με καρκίνο είναι καταθλιπτικά και φοβάμαι μην με επηρεάσουν αρνητικά).

Διάκριση είναι η συμπεριφορά που ακολουθεί την προκατάληψη και είναι έκφραση αρνητικών απόψεων (π.χ. πιστεύω ότι τα άτομα με καρκίνο είναι λόγω ασθένειας ευπαθή, καταθλιπτικά και ανεπαρκή στη δουλειά, τα φοβάμαι και αποφεύγω να δουλέψω μαζί τους). Οι διακρίσεις έχουν αρνητικές συνέπειες στην πορεία της νόσου και μεγαλώνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα αυτά στην προσπάθειά τους να επανενταχθούν στην κοινωνία.

Πιο απλά, το στίγμα είναι ένα σημάδι εξευτελισμού, ατίμωσης και ντροπής.

Έχει τα εξής συστατικά: Κολλάμε σε κάποιον μια ετικέτα, έναν χαρακτηρισμό, μια ρετσινιά.  Δημιουργούμε στερεότυπα για τους ανθρώπους που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό.  Έπειτα κάνουμε ένα διαχωρισμό: από τη μια είμαστε εμείς, που είμαστε υγιείς, φυσιολογικοί και από την άλλη πλευρά βρίσκονται «οι άλλοι», οι άρρωστοι, που έχουν χάσει την αξία τους.  Τέλος, προβαίνουμε σε αρνητικές διακρίσεις εναντίον όσων έχουν τα παραπάνω στερεότυπα χαρακτηριστικά.

Ανεξάρτητα, πάντως, από το βαθμό διάκρισης που υφίσταται το άτομο, το υποκειμενικό βίωμα υποτίμησης και περιθωριοποίησης είναι αυτό που επηρεάζει άμεσα την αυτοεκτίμησή του. Έτσι ο ασθενής εσωτερικεύει το στίγμα και αισθάνεται υποτίμηση, ντροπή και δυσφορία. Εμφανίζει επίσης συμπεριφορές απόσυρσης και απόκρυψης. Έτσι, εκτός από την ίδια τη νόσο οι ογκολογικοί ασθενείς έχουν να αντιμετωπίσουν το κοινωνικό στίγμα, την προκατάληψη και το φόβο της κοινωνίας.

Για τον περιορισμό του στίγματος της ασθένειας προτείνεται:

  • Αγωγή κοινότητας με τη διάδοση έγκυρων πληροφοριών για τον καρκίνο
  • Αντίκρουση όταν παρουσιάζονται εσφαλμένες αντιλήψεις από τα ΜΜΕ όπως πολύ συχνά συμβαίνει να μην κατονομάζεται ο καρκίνος αλλά να χρησιμοποιείται ο όρος «η επάρατος νόσος»
  • Να ενθαρρύνουμε τη χρήση θετικών περιστατικών, να αναφερόμαστε σε ανθρώπους με καρκίνο και να υπογραμμίζουμε ότι ο καρκίνος μπορεί να αντιμετωπιστεί
  • Να δίνουμε έμφαση στις ικανότητες και όχι στους περιορισμούς
  • Μην εξισώνουμε τους ανθρώπους με την ασθένεια. Δεν είναι ο άνθρωπος η ασθένεια. Για αυτό, αντί να λέμε «καρκινοπαθής» να λέμε «το άτομο που έχει καρκίνο» ή «ογκολογικός ασθενή ς».
  • Η ανοικτή συζήτηση βοηθάει στο να έρθει το θέμα στην επιφάνεια και να φύγει από τα στενά προσωπικά όρια.

Αυτή ακριβώς είναι η θετική πλευρά της δημοσιοποίησης του περιστατικού Αντζελίνα Τζολί! Το σύμβολο του σεξ, της επιτυχίας, με την απροσμέτρητη οικονομική άνεση, τον σύζυγο που την στηρίζει και ο οποίος είναι όνειρο πολλών γυναικών, συζητάει  δημόσια ένα θέμα προσωπικό, ένα θέμα «στίγμα», φωτογραφίζεται, περιγράφει λεπτομέρειες ταμπού, εκτίθεται!

Ο Σταύρος Θεοδωράκης πρόσφατα  στην εκπομπή «πρωταγωνιστές» φιλοξένησε την μαρτυρία μιας ελληνίδας γυναίκας ομοιοπαθούς με την Αντζελίνα Τζολί, η οποία είχε υποβληθεί στην ίδια επέμβαση για τους ίδιους προληπτικούς  λόγους!

Η επιλογή της διπλής μαστεκτομής για λόγους πρόληψης δεν σημαίνει ταυτόχρονα και την αποκατάσταση. Εξασφαλίζει όμως την Ζωή απέναντι στο Θάνατο -παρεμπίπτοντος η αποκατάσταση μαστού από τον ΕΟΠΥΥ δεν χρηματοδοτείται διότι χαρακτηρίζεται Lifestyle…

Αυτό που με άγγιξε λοιπόν και αποφάσισα να επανέλθω στο θέμα  είναι ότι η γυναίκα περιέγραφε την σκληρότητα των σχόλιων στο facebook, πόσο σοκαριστικό ήταν και πόσο, κατά την γνώμη μου, ρατσιστική νοοτροπία βαθειά ριζωμένη αποκάλυπτε! Αν και η Αντζελίνα Τζολί μπορεί όντως να κάνει πανάκριβες εξετάσεις, την πιο ακριβή αποκατάσταση και άλλα έξοδα, έχει σημασία ότι δεν επέλεξε να κρατήσει μυστική την επέμβασή της όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες -και δεκάδες ηθοποιών- αλλά τη δημοσιοποίησε ακριβώς για αυτό: Να γίνει ανοικτή συζήτηση και να βοηθήσει να έρθει το θέμα στην επιφάνεια και να ξεφύγει από τα στενά προσωπικά όρια.

Η ορατότητα απελευθερώνει από το «στίγμα» και τις προκαταλήψεις, όχι μόνο τους ομοφυλόφιλους στο gay pride, αλλά και τους καρκινοπαθείς ή άλλους ασθενείς ξέρετε. Ας αφήσουμε λοιπόν τις υποκρισίες γιατί οι διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους είναι οπωσδήποτε ρατσισμός.

 

Share

Ο πρώτος ευρωπαϊκός Δείκτης Ισότητας των Φύλων αποκαλύπτει

Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων εγκαινιάστηκε στις 13 Ιουνίου του 2013 κατά τη διάρκεια μιας διάσκεψης υψηλού επιπέδου στις Βρυξέλλες. Φιλοδοξεί να γίνει ένα από τα βασικά εργαλεία του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) – κέντρο πληροφόρησης και γνώσης σχετικά με θέματα ισότητας των φύλων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τρία χρόνια σκληρής δουλειάς, αναλύοντας δεδομένα σχετικά με την κατάσταση της ισότητας των γυναικών και των ανδρών σε διάφορους τομείς, μελετώντας ξανά και ξανά τους δείκτες και τις μεταβλητές κατέληξε στη δημιουργία ενός αξιόπιστου Δείκτη Ισότητας των Φύλων. Είναι ο μόνος δείκτης της ισότητας των φύλων ειδικά προσαρμοσμένος στα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, με σκοπό την στήριξη των μελλοντικών πολιτικών στον τομέα αυτόν. Η μοναδικότητα του δείκτη έγκειται στην ικανότητα να εντοπίσει με ακρίβεια τα κενά της ισότητας που υφίστανται ανάμεσα στις γυναίκες και στους άνδρες στους τομείς της εργασίας, της αμοιβής, της γνώσης, του χρόνου, της εξουσίας  και της υγείας.

Wikigender: Ο πρώτος Δείκτης Ισότητας των Φύλων αποκαλύπτει – η ΕΕ είναι μόνο στα μισά του δρόμου προς την κατεύθυνση της ισότητας των φύλων

Πώς μπορούμε να προχωρήσουμε εμπρός, όταν οι μισοί από εμάς κρατούνται πίσω;

Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) εγκαινιάζει τον Δείκτη Ισότητας των Φύλων για την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων παρουσιάζει διαφορές στα αποτελέσματα μεταξύ γυναικών και ανδρών σε ατομικό επίπεδο στα κράτη μέλη της ΕΕ», λέει η Virginija Langbakk, διευθύντρια του EIGE. «Αυτό το μοναδικό εργαλείο μέτρησης υποστηρίζει την τεκμηριωμένη χάραξη πολιτικής και δείχνει προς ποιά κατεύθυνση πρέπει να μετατοπιστούν οι πολιτικές προτεραιότητες για να επιταχυνθεί η διαδικασία για την επίτευξη της ισότητας των φύλων στην Ευρώπη». Παρά το γεγονός ότι οι αξίες της ισότητας των φύλων έχουν αναγνωριστεί  από τις πρώτες ημέρες της, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μόνο στα μισά του δρόμου προς την κοινωνία της ισότητας των φύλων, με μέσο όρο βαθμολογίας τις 54 μονάδες (όπου 1 σημαίνει απουσία ισότητας των φύλων και 100 πλήρης ισότητα).

«Τα στατιστικά της ισότητας των φύλων θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τα εμπόδια που πρέπει να μειωθούν για να γίνουν όλοι οι πολίτες πραγματικά ίσοι, και ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων κάνει ακριβώς αυτό. Στον αγώνα μας κατά της ανεργίας, η βελτίωση των ευκαιριών απασχόλησης για τις γυναίκες είναι θέμα δικαιοσύνης, αλλά είναι επίσης καλό για την κοινωνία και την οικονομία», λέει ο Herman Van Rompuy, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων, που προτείνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και αναπτύχθηκε από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων, παρέχει στοιχεία για κάθε κράτος μέλος και παρουσιάζει τον μέσο όρο της ΕΕ σε κάθε έναν από τους ακόλουθους κρίσιμους τομείς της ισότητας των φύλων: εργασία, αμοιβές, γνώση, χρόνο, εξουσία και υγεία. Οι διάφορες μορφές βίας και οι αντίστοιχες ανισότητες, επίσης θεωρούνται κρίσιμοι τομείς, αλλά αντιμετωπίζονται χωριστά, καθώς υιοθετούν διαφορετικές προοπτικές. «Είμαι πολύ χαρούμενος που το EIGE έχει αναπτύξει δείκτη για την ισότητα των φύλων», λέει ο Michael Gustafson, πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. «Δίνει τη δυνατότητα στα κράτη-μέλη να αξιολογούν και να συγκρίνουν μεταξύ τους την πρόοδο που έχουν κάνει σε διάφορους τομείς της ισότητας των φύλων, καθώς και πού απαιτείται μεγαλύτερη πρόοδος. Ελπίζω ότι αυτό το εργαλείο θα χρησιμοποιηθεί εκτενώς και θα οδηγήσει στην καλύτερη γνώση, και το σημαντικότερο ,στην περαιτέρω πρόοδο όσον αφορά την ισότητα των φύλων».

Το χαμηλότερο επίπεδο της ισότητας των φύλων εμφανίζεται στη λήψη αποφάσεων

Η χαμηλότερη βαθμολογία παρατηρείται στον τομέα της εξουσίας στη λήψη αποφάσεων, με μέσο όρο βαθμολογίας μόλις 38 μονάδες σε επίπεδο ΕΕ: η ΕΕ και τα κράτη μέλη χρειάζονται περισσότερες γυναίκες στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Η μεγαλύτερη απόσταση όσον αφορά στην ισότητα των φύλων είναι εμφανής στην εκπροσώπηση των γυναικών και των ανδρών στα διοικητικά συμβούλια των μεγάλων επιχειρήσεων, με μέση βαθμολογία για την ΕΕ μόνο 23,3 μονάδες. Μέτρα όπως ένα σύστημα ποσοστώσεων θα μπορούσε να βελτιώσει την ισότητα των φύλων στον τομέα αυτό και να οδηγήσει σε μια θετική επίδραση σε όλους τους άλλους τομείς.

Το ισότιμο μοίρασμα των δραστηριοτήτων κοινωνικής φροντίδας είναι ζωτικής σημασίας για την επίτευξη του στόχου απασχόλησης της ΕΕ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να επιτύχει πιο γρήγορα τον στόχο της απασχόλησης όπως αυτός καθορίζεται στο πλαίσιο της στρατηγικής για την ανάπτυξη, για το 2020 – απασχόληση για τουλάχιστον το 75% του πληθυσμού της ΕΕ, ηλικίας 20 έως 64 ετών – με τη βελτίωση της ισότητας των φύλων στον τομέα του χρόνου που δαπανάται για μη αμειβόμενη φροντίδα και οικιακές δραστηριότητες.

Η συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας είναι περιορισμένη λόγω της δυσανάλογης συμμετοχής τους στους ρόλους φροντίδας. Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων δείχνει μεγάλες διαφορές μεταξύ γυναικών και ανδρών στον τομέα αυτό, με μέσο όρο βαθμολογίας μόλις 39 μονάδες σε επίπεδο ΕΕ – πολύ κάτω από τα μισά του δρόμου προς την κατεύθυνση της ισότητας των φύλων. Για τη διασφάλιση της βιώσιμης ανάπτυξης για την Ευρώπη, είναι σημαντικό να εξασφαλιστεί η ίση κατανομή των ωρών που δαπανώνται για την παροχή φροντίδας, μεταξύ γυναικών και ανδρών. Παράλληλα με τη δημιουργία νέων ευκαιριών απασχόλησης, είναι ζωτικής σημασίας η βελτίωση των υποδομών παιδικής μέριμνας, όπως αναφέρεται στους στόχους της Βαρκελώνης, και η εντατικοποίηση των προσπαθειών για την αύξηση της συμμετοχής του πατέρα στη φροντίδα των παιδιών.

Η καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών παρεμποδίζεται σοβαρά από την έλλειψη δεδομένων

Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ έχουν δεσμευτεί να εξαλείψουν τη βία για όλους από την ΕΕ, αλλά ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων δείχνει ότι δεν υπάρχουν συγκρίσιμα δεδομένα ανά φύλο σε αυτόν τον τομέα, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Επειδή η έμφυλη βία παραμένει μια από τις ευρύτερα διαδεδομένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της εποχής μας, έχει τις ρίζες της στις ανισότητες μεταξύ των φύλων και τις ενισχύει, ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων καλεί όλους τους φορείς χάραξης πολιτικής για την αντιμετώπιση αυτού του κενού.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Δείκτη Ισότητας των Φύλων εδώ

Μετάφραση: Χριστίνα Κούρκουλα

 

Share

Η ΕΡΤ είναι και θα παραμείνει ανοιχτή

Ανακοίνωση της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών

Ως Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών δηλώνουμε την αντίθεσή μας στο πραξικόπημα της κυβέρνησης να κλείσει τη δημόσια Ραδιοτηλεόραση, απολύοντας 2.700 εργαζόμενους και εργαζόμενες σε όλη την Ελλάδα.

Συμμετέχουμε στον αγώνα για την ανάκληση αυτής της απόφασης με καθημερινή παρουσία στο κατειλημμένο κτίριο και αγωνιζόμαστε μαζί με τους εργαζόμενους και εργαζόμενες της ΕΡΤ.

Ο έντονος σεξισμός, η ομοφοβία και η υποτίμηση των γυναικών σε διάφορα καθημερινά προγράμματα που παρουσιάζονται σε ιδιωτικά κανάλια δεν διέπει τα προγράμματα της ΕΡΤ, που σε γενικές γραμμές είναι πιο ποιοτικά. Δεν ισχυριζόμαστε ότι ο σεξισμός και η ομοφοβία απουσιάζει και από την ΕΡΤ, αλλά πως είναι λιγότερο έντονος, ενώ  σε περιπτώσεις που παρουσιάστηκαν σεξιστικές εικόνες ή συμπεριφορές έχουμε διαμαρτυρηθεί με θετικά αποτελέσματα. Αυτός ο χαρακτήρας καθώς και η δυνατότητα κοινωνικής παρέμβασης/ελέγχου αποτελεί πάγιο στοιχείο κάθε δημόσιας Ραδιο/Τηλεόρασης, παρά τις όποιες ελλείψεις/αδυναμίες.

Αν δε, δημιουργηθεί το νέο σχήμα που προβλέπει η κυβέρνηση, τα ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια που θα ισχύσουν θα υπονομεύσουν κάθε δυνατότητα δημοκρατικής λειτουργίας και εντέλει όλα αυτά τα πλεονεκτήματα.

Να τονίσουμε ακόμα ότι στην ΕΡΤ η πλειοψηφία των εργαζομένων είναι γυναίκες, με μισθούς ίσους με τους αντίστοιχους των ανδρών συναδέλφων, όπως προβλέπει ο νόμος. Βεβαίως κι εδώ παρατηρείται ο κατά φύλο καταμερισμός σε ειδικότητες, πράγμα που ανοίγει την ψαλίδα της μισθολογικής ανισότητας, αν και συνολικά μικρότερη. Αν και η ανέλιξη σε θέσεις ευθύνης δεν είναι ικανοποιητική, βρίσκεται σίγουρα σε καλύτερο βαθμό από άλλες υπηρεσίες του δημοσίου ή των ΔΕΚΟ.

Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι οι μοναδικές – πλην ελαχίστων εξαιρέσεων – εκπομπές όπου ακουγόταν η φωνή των μεταναστών και προσφύγων και ειδικά των μεταναστριών και των προσφυγισσών στην Ελλάδα, όπως και άλλων διακριτών (και όχι “ευάλωτων”) ομάδων, όπως των ΑμεΑ ήταν εκείνες της δημόσιας τηλεόρασης. Η σιγή της ΕΡΤ θα σηματοδοτεί μια δυσβάστακτη απουσία των διακριτών ομάδων από τα ΜΜΕ και αφήνει ελεύθερο το πεδίο στα εκκολαπτόμενο αυγά του φιδιού να ποτίσουν την κοινωνική ζωή με το δηλητήριο τους.

Στο πλαίσιο της συμμετοχής μας στο  Alter Summit ερχόμαστε σε συντονισμό για την υπεράσπιση όλων των δημόσιων αγαθών μαζί με πολλά κινήματα σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ήδη, στην Ευρώπη οι οργανώσεις που μετέχουν στο Alter Summit παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην αλληλεγγύη προς τον αγώνα της ΕΡΤ.

Η βελτίωση των δημοσίων υπηρεσιών μπορεί να επιτευχθεί μόνο με αντίστροφη πορεία από αυτήν που ακολουθεί η κυβέρνηση, με κυρίαρχο στοιχείο τον δημοκρατικό προσανατολισμό και εργαλείο τον κοινωνικό έλεγχο. Σε αυτή την κατεύθυνση οφείλει να προχωρήσει και η ΕΡΤ, η οποία ενίοτε λειτουργεί ως ιμάντας μεταβίβασης της κυβερνητικής πολιτικής και προπαγάνδας. Η κυβέρνηση -σημερινή και οι προηγούμενες- ευθύνεται για κάθε κακοδιοίκηση και οικονομικές ατασθαλίες, αφού διορίζει τα διευθυντικά στελέχη και για όλες τις πράξεις παρανομίας και χρηματισμού, επομένως είναι ακατάλληλη για να αναδιαρθρώσει την δημόσια ραδιοτηλεόραση.

14/06/2013

 

Πηγή: Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών

 

Διαβάστε ακόμα

Οι γυναίκες και η πατριαρχία στον αγώνα της ΕΡΤ

Όχι στο κλείσιμο της ΕΡΤ!

Share

Οι γυναίκες και η πατριαρχία στον αγώνα της ΕΡΤ

της Σίσσυς Βωβού

Με χαρά σημειώνουμε ότι οι εργαζόμενες στην ΕΡΤ έχουν μεγάλη συμμετοχή στον αγώνα, όπως και σε όλες τις δράσεις της οργάνωσης αυτού του αγώνα, στην επιτροπή αγώνα και στην προετοιμασία των προγραμμάτων που εκπέμπονται, ιδιαίτερα των πολιτιστικών.

Επίσης μεγάλη συμμετοχή γυναικών βλέπουμε στο κίνημα των αλληλέγγυων, κάτι που επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά την αναντίστρεπτη πορεία προς την ισότητα στα τεκταινόμενα στον δημόσιο χώρο.

Δυστυχώς, η συνείδηση και οπτική του φύλου απουσιάζει χαρακτηριστικά, κάτι που φαίνεται και στη γλώσσα της απεργιακής εφημερίδας Αδέσμευτη Γνώμη, όπου το θηλυκό γένος στις εκφωνήσεις ή στις εκφράσεις απουσιάζει, σαν να μιλούσαμε μια γλώσσα με ίδιους γραμματικούς τύπους και για τα δύο γένη, όπως η αγγλική.

Επιπλέον, στις συζητήσεις που διοργανώνονται και ακούγονται ζωντανά στο ραδιομέγαρο και παράλληλα εκπέμπονται, όσο αφήνει η γκαγκστερική πολιτική της φίμωσης που συνεπάγεται το κλείσιμο των συχνοτήτων, συμμετέχουν αποκλειστικά άνδρες, με γυναικείες παρουσίες να είναι πολύ μειοψηφικές, λες και δεν υπάρχουν γυναίκες που έχουν απόψεις για τα τεκταινόμενα στο χώρο των μίντια ή για τον γενικότερο αγώνα που συγκλονίζει αυτή τη στιγμή τη χώρα.

Όπως γράφει η ανακοίνωση της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας, στην ΕΡΤ οι γυναίκες είχαν και ίση συμμετοχή στην απασχόληση και σχετικά καλές προοπτικές για θέσεις ευθύνης, τις οποίες συχνά κάλυπταν με σημαντική προσφορά στο παραγόμενο έργο. Και όμως, η εκπροσώπησή τους στα συνδικαλιστικά όργανα και στην Ομοσπονδία (ΠΟΣΠΕΡΤ) ήταν και παραμένει πολύ κατώτερη της αναλογίας τους.

Ενώ στα προγράμματα και στις εκπομπές που μεταδίδονταν καλούνταν κάποιες γυναίκες, με βάση τους νόμους για την ισότητα που παραβιάζονταν, ας πούμε, λιγότερο στην ΕΡΤ απ’ ότι σε άλλα κανάλια, βλέπουμε αυτή τη στιγμή της ελεύθερης ενημέρωσης μια οπισθοδρόμηση.

Γνωρίζουμε βέβαια την ανδροκρατία στο συνδικαλιστικό κίνημα, όσο και στο χώρο των δημοσιογράφων -παρά το ότι είναι και επάγγελμα με μορφωμένους ανθρώπους- άρα η σημερινή εικόνα της ανδροκρατίας δεν θα πρέπει να μας ξενίζει. Και όμως, με βάση τη συμμετοχή στον αγώνα, είναι δικαίωμα των γυναικών που συμμετέχουν να θίγουν τέτοιες ελλείψεις και οπισθοδρομήσεις και να μην τις επιτρέπουν, γιατί η ΕΡΤ που θέλουμε δεν θα πρέπει να είναι σε κανένα σημείο της ποιότητάς της πιο πίσω από την ΕΡΤ της κυβερνητικής προπαγάνδας και των αρνητικών φαινομένων και παθογενειών του παρελθόντος.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις ανακοινώσεις της ΕΣΗΕΑ, όπως και κάποιων άλλων σωματείων ή συνδικαλιστικών παρατάξεων, η προσφώνηση «συναδέλφισσα» δίπλα στην προσφώνηση «συνάδελφος» συχνά απουσιάζει. Όποτε αυτό έχει θιγεί, η απάντηση είναι απορριπτική και προσπαθεί να γελοιοποιήσει αυτές που το επισημαίνουν.

Και όμως, έχουμε χειρόγραφη ανακοίνωση συνδικάτου ραπτεργατών του 1925, που απευθύνεται «Προς τους ράπτας και τας ραπτρίας». Άλλες εποχές…

 

Διαβάστε ακόμα

Η ΕΡΤ είναι και θα παραμείνει ανοιχτή

Όχι στο κλείσιμο της ΕΡΤ!

 

Share

Έναν αιώνα μετά, οι σουφραζέτες εμπνέουν ακόμα

 Η διάσημη σουφραζέτα Κρίσταμπελ Πάνκχερστ, διεκδικεί το δικαίωμα ψήφου για τις γυναίκες, στην Πλατεία Ταφάλγκαρ του Λονδίνου, το 1908.

 

Καθώς διογκώνεται στις μέρες μας το κίνημα πολιτικής διαμαρτυρίας Femen, με τις γυμνόστηθες ακτιβίστριες να κάνουν αισθητή την παρουσία τους απ’ τον αραβικό κόσμο και την Ευρώπη μέχρι τη Ρωσία, οι ρίζες του φεμινισμού αποκαλύπτονται βαθιές και ανθεκτικές στο χρόνο. Έναν αιώνα μετά τον θάνατο της Έμιλι Ντέιβισον, μιας  από τις εμβληματικότερες σουφραζέτες που πέρασαν από τη Βρετανία και συνέβαλαν δραστικά στο αποκτήσουν οι Βρετανίδες δικαίωμα ψήφου, εκείνες οι ψυχωμένες «γιαγιάδες» φαίνεται να έχουν ακόμη πολλά να διδάξουν στην συνεχιζόμενη μάχη των γυναικών για ισότητα.

Περίπου τέτοιες μέρες πριν από 100 χρόνια, στις 4 Ιουνίου 1913, η Ντέιβισον τραυματίστηκε θανάσιμα προσπαθώντας να σταματήσει την άμαξα του βασιλιά της Αγγλίας για να του μιλήσει, μετά από μια ολόκληρη ζωή φεμινιστικού  αγώνα.

Σε ένα κίνημα που χαρακτηρίζεται από τολμηρές πράξεις, η γενναιότητα της Ντέιβισον ήταν εκπληκτική. Έναν αιώνα αργότερα, οι γυναίκες έχουν κερδίσει το δικαίωμα ψήφου στις περισσότερες χώρες, όμως η φεμινιστική επανάσταση συνεχίζεται. Ακτιβίστριες από ολόκληρο τον κόσμο μάχονται για ίση πολιτική εκπροσώπηση, για να τεθεί τέλος στην φτώχεια των γυναικών, για να γλιτώσουν από την σεξουαλική βία, για να αποκτήσουν έλεγχο επί του σώματός τους, και τελικά για να αναγνωριστούν οι γυναίκες ως ανθρώπινα όντα.

Συχνά, το γεγονός ότι οι γυναίκες στη δημόσια ζωή σπανίζουν συχνά αποδίδεται σε έλλειψη αυτοπεποίθησης και σε πολλές περιστάσεις οι σουφραζέτες αναγκάστηκαν να παλέψουν ενάντια στον φόβο του να μιλήσουν ενώπιον ενός εχθρικού κοινού και χρειάστηκε όχι μόνο να βρουν την φωνή τους, αλλά και να την χρησιμοποιήσουν. «Την πρώτη φορά που πούλησαν την εφημερίδα η «Ψήφος των Γυναικών» στο Πικαντίλι του Λονδίνου, ένιωθα ότι κάθε μάτι με τρυπούσε σαν στιλέτο και έλπιζα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Παρόλα αυτά, αυτή η αίσθηση αποδυναμώθηκε.», είχε δηλώσει η βρετανίδα σουφραζέτα Κίτι Μάριον.

Από την άλλη, οι σουφραζέτες χρειάστηκε να σπάσουν τα στεγανά του γυναικείου ιδεώδους της εποχής τους, που τους ζητούσε να είναι πειθήνιες, περιποιητικές και γλυκές. Όμως, όμως έγραψε το 1991 ο Φρεντ Πέθικ Λόρενς, ο οποίος πολεμούσε στο πλευρό της συζύγου του Έμελιν για το γυναικείο δικαίωμα στην ψήφο, «τίποτε δεν έχει καθυστερήσει περισσότερο την πρόοδο της ανθρώπινης φυλής από την εξύμνηση της υποχωρητικότητας  σε υψηλή και ευγενή αρετή».

Όποιος ή όποια διατηρεί ιστολόγιο σχετικά με τον φεμινισμό γνωρίζει πολύ καλά τι σημαίνει να δέχεσαι λεκτική επίθεση και αυτό είναι σίγουρα κάτι που γνώριζαν οι σουφραζέτες, καθώς λάμβαναν  συχνά προσβλητικές επιστολές, αλλά και επιθέσεις. Ο μόνος τρόπος να  τις αντιπαρέλθουν ήταν να πάρουν δύναμη από τους επιτιθέμενους: ακριβώς η αντίδραση ενάντια στις φεμινίστριες είναι που δικαιώνει το φεμινιστικό κίνημα.

Ένα άλλο δίδαγμα από τις σουφραζέτες του περασμένου αιώνα είναι ότι η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Κατά τη διάρκεια της δράσης τους, περίπου 1,000 σουφραζέτες φυλακίστηκαν στη Βρετανία και πολλές κατέβηκαν σε απεργία πείνας, με αποτέλεσμα να υποστούν τις βάρβαρες τεχνικές της εποχής για αναγκαστική λήψη τροφής. Το 1913, εισήχθη στη Βρετανία μια νομοθεσία που όριζε ότι αν μια φυλακισμένη σουφραζέτα κατέβαινε σε απεργία πείνας, θα μπορούσε να συνεχίσει μέχρι του σημείου της «εξαΰλωσης», έπειτα απελευθερωνόταν για να ανανήψει στο σπίτι της και μόλις συνερχόταν θα επέστρεφε στη φυλακή για να εκτίσει το υπόλοιπο της θητείας της, μια πρακτική που θα μπορούσε να επαναληφθεί όσες φορές άντεχε η φυλακισμένη. Όμως οι σουφραζέτες, δεν κάμφθηκαν, συνέχισαν τον αγώνα τους, παρά τις αντιδράσεις και τις άμεσες συνέπειες.

Ένα όπλο αυτών των αναμφίβολα τολμηρών γυναικών, ήταν η δημιουργικότητά τους,  καθώς συνεχώς σκαρφίζονταν νέους τρόπους να τραβήξουν την προσοχή των πολιτικών και του κοινού.  Σε μία περίσταση, δύο γυναίκες «ταχυδρομήθηκαν» σαν ανθρώπινες επιστολές προς την Ντάουνινγκ Στριτ, σε μία άλλη ανέβηκαν σε ένα πλοίο και ξεκίνησαν για την προβλήτα του Κοινοβουλίου, όπου 800 άτομα ήταν συγκεντρωμένα και έπαιρναν το τσάι τους. Όταν έφτασαν αρκετά κοντά, αποκάλυψαν δύο πανό, το πρώτο με λεπτομέρειες από την επικείμενη διαδήλωσή τους και το δεύτερο έλεγε «Υπουργοί ιδιαιτέρως ευπρόσδεκτοι».

Το βασικότερο δίδαγμα όμως, πέραν της αλληλεγγύης μεταξύ των μελών μας φεμινιστικής οργάνωσης, είναι απλώς ποτέ να μην αποδέχονται την αποτυχία και να μην υποκύπτουν στις αντιξοότητες.

Πηγή: Βήμα

 

Share

Ιεραρχήσεις προταγμάτων σε βάρος των γυναικών

της Ζωής Γεωργίου

Δεν μ’ αρέσει να κρύβουμε διακρίσεις σε βάρος των γυναικών προκειμένου να μην εκτεθούν φορείς άλλων επαναστατικών προταγμάτων. Έτσι, στεναχωρήθηκα ακούγοντας την εκπομπή του Στέλιου Ελληνιάδη στο Κόκκινο, όπου παρουσιαζόταν το βιβλίο “τα παιδιά της Παλαιστίνης” το Σάββατο, 11-5-13. Ένας ακροατής ρώτησε -και μπράβο του- για τα μικρά κορίτσια στη Γάζα που πηγαίνουν σε διαφορετικό σχολείο από τα αγόρια. Ήταν τρομερή η αμηχανία του Ελληνιάδη και του επισκέπτη του: «…ναι …. είναι ένα μεγάλο θέμα που θέλει ξεχωριστή συζήτηση….πάντως στο δρόμο πηγαίνουν μαζί… πάντως δεν εμποδίζονται τα κορίτσια να πάνε σχολείο όπως στο Αφγανιστάν….μη ξεχνάμε τα πολιτιστικά δεδομένα τους ….»

Και όλα αυτά για να μην κακολογήσουμε την Χαμάς. Γιατί τα δικαιώματα των γυναικών έρχονται πάντα σε δεύτερη μοίρα που ποτέ δεν πιάνει σειρά.

Πάντως, οι γυναικείες οργανώσεις στην Παλαιστίνη, κυρίως στη Δυτική Όχθη αλλά και στη Γάζα, κάνουν αγώνα για όλα τα γυναικεία δικαιώματα, μεταξύ αυτών και για τα μικτά σχολεία. Δυστυχώς τις έχουν περιθωριοποιήσει, ενώ θα έπρεπε το δίκαιο αίτημα των Παλαιστινίων για το δικό τους κράτος  να συνοδεύεται από το σεβασμό των  δικαιωμάτων των γυναικών.

 

 

Share

Αφγανιστάν… πολλά βήματα πίσω

της Ρένας Δούρου

Η συζήτηση στη Βουλή του Αφγανιστάν κράτησε δύο ώρες και απέδειξε πόσος δρόμος χρειάζεται ακόμη να διανυθεί ως ότου να υπάρξει πρόοδος σε ό,τι αφορά στην κατοχύρωση των δικαιωμάτων των γυναικών στην πολύπαθη χώρα. Συγκεκριμένα, οι βουλευτές συζητούσαν την τροποποίηση του νόμου για τη βία κατά των γυναικών. Ένας νόμος που απαγόρευε τη βία κατά των γυναικών, τους γάμους μεταξύ ανηλίκων και τους αναγκαστικούς γάμους, είχε τεθεί σε ισχύ με προεδρικό διάταγμα του Χαμίντ Καρζάι το 2009, και δεν χρειαζόταν την έγκριση των βουλευτών… Μάλιστα εκατοντάδες άνδρες είχαν διωχθεί, βάσει του νόμου, και φυλακιστεί…

Ωστόσο, η Φαούζια Κούφι, επικεφαλής της Επιτροπής Γυναικών της Βουλής (που επέζησε ενέδρας των Ταλιμπάν πριν από δύο χρόνια), επέμεινε να περάσει από τη Βουλή, προκειμένου να καταστεί μη αναστρέψιμος. Οι κακές γλώσσες λένε ότι το έκανε και για τις πολιτικές της προσωπικές φιλοδοξίες… Ωστόσο, μια μερίδα γυναικών – ακτιβιστριών, μεταξύ τους και η πολύ γνωστή βουλευτής Ζάχρα Νάντερι, είχαν ταχθεί κατά της έγκρισης του Νόμου Κατά της Βίας κατά των Γυναικών, από τη Βουλή, φοβούμενες αυτό ακριβώς που συνέβη: ότι δηλαδή οι συντηρητικοί βουλευτές θα επιχειρούσαν να το τον «κατεδαφίσουν», βάζοντάς τον στο… ντουλάπι… Όπερ και εγένετο. Η τελική συζήτησή του αναβλήθηκε χωρίς να οριστεί συγκεκριμένη ημερομηνία…

Οι συντηρητικοί βουλευτές εναντιώθηκαν σε τουλάχιστον οκτώ άρθρα του νόμου, συμπεριλαμβανομένου εκείνου που κρατούσε τη νόμιμη ηλικία γάμου για τις γυναίκες στα 16 χρόνια, αυτού που αφορούσε σε ιδρύματα περίθαλψης γυναικών που έχουν πέσει θύματα ενδοοικογενειακής βίας καθώς κι εκείνου που περιόριζε τον επιτρεπόμενο αριθμό γυναικών συζύγων στις δύο. Οι περισσότεροι από αυτούς υποστήριξαν ότι πολλές από τις διατάξεις παραβιάζουν τον ισλαμικό νόμο. Ότι ο νόμος είναι «μη ισλαμικός» («un-islamic» όπως επί Μπους στις ΗΠΑ γινόταν λόγος για «un-american» ενέργειες)…

«Είναι λάθος μια γυναίκα και ένας άνδρας να μην μπορούν να παντρέψουν την κόρη τους μέχρις ότου να γίνει 16 ετών», είπε ο Ομπαϊντουλάχ Μπαρεκζάι, βουλευτής της νοτιοανατολικής επαρχίας Ουρουζγκάν. Για τους άνδρες το όριο ηλικίας είναι 18 ετών. Ο βουλευτής μάλιστα έφερε τα ιστορικό παράδειγμα ενός συνοδοιπόρου του Προφήτη Μωάμεθ, του Χάζρατ Άμπου Μπακρ Σίντικ, που πάντρεψε την κόρη του στα επτά της χρόνια!!!

Στο τέλος, ο πρόεδρος της Βουλής, Αμπντούλ Ραούφ Ιμπραχίμι, δήλωσε ότι το σώμα θα επανεξετάσει το νόμο αργότερα, χωρίς να διευκρινίσει το πότε ακριβώς. Αυτή η άκρως αρνητική εξέλιξη πάει πίσω τη σκληρή, πολύχρονη προσπάθεια των αφγανών γυναικών για την αντιμετώπιση τόσο της βίας όσο και των αναγκαστικών σε πολύ μικρή ηλικία  – ειδικά στην ύπαιθρο οι γάμοι μεταξύ ανηλίκων είναι θεσμός… Η εξέλιξη αυτή, πέραν των άλλων, αποδεικνύει και το πόσο δύσκολο είναι να αλλάξουν παγιωμένες νοοτροπίες, ανακατεμένες μάλιστα με αμφισβητούμενες θρησκευτικές ερμηνείες. Και ότι ένας νόμος δεν αρκεί. Πόσο μάλλον όταν επιχειρείται και να καταργηθεί…

 

Share

Στο Βερολίνο το πρώτο σπίτι της Μπάρμπι

Δύο εκατομμύρια ευρώ έχει κοστίσει η δημιουργία του πρώτου σπιτιού της Μπάρμπι, που κατασκευάστηκε στο Βερολίνο.

Για πολλά κορίτσια αποτελεί το μεγαλύτερο όνειρο. Για ορισμένους μπαμπάδες είναι ένας ροζ εφιάλτης. Και κάποιοι ακτιβιστές μιλούν για σκάνδαλο.

Ο λόγος για το πρώτο σπίτι της Μπάρμπι στον κόσμο, το οποίο εγκαινιάζεται αύριο στο Βερολίνο. Στον προαύλιο χώρο λειτουργεί ένα συντριβάνι σε σχήμα μεγάλης γόβας, ενώ για να φτάσεις στην κεντρική είσοδο του κτιρίου των 2.750 τ.μ. ανεβαίνεις τα σκαλοπάτια μίας ροζ σκάλας.

Μέσα στη βίλα υπάρχει κουζίνα για να ψήνεις κέικ, ένα σαλόνι με πιάνο (εννοείται σε ροζ χρώμα), στην κρεβατοκάμαρα προβλέπεται ένα υπέρδιπλο κρεβάτι με ουρανό και -το καλύτερο- η ντουλάπα με τα 250 ζεύγη παπουτσιών είναι προσβάσιμη με τα πόδια! Από το μπάνιο δεν λείπει βεβαίως ένα τραπέζι με όλα τα σύνεργα μακιγιάζ, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι επισκέπτες.

Στον εικονικό κόσμο της Μπάρμπι είναι ακόμη και το φως ροζ.

Το εισιτήριο κοστίζει 12 ευρώ για τα παιδιά και 15 για τους ενήλικες, ενώ υπολογίζεται ότι στα αυριανά εγκαίνια θα προσέλθουν εκατοντάδες φίλοι της ξανθιάς κούκλας.

Την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα χαλούν οι διαμαρτυρίες ακτιβιστών με επικεφαλής τον Μίχαελ Κοσίτσκι, που ασκεί κριτική στα πρότυπα της γυναίκας τα οποία προβάλλει στα κορίτσια η Μπάρμπι: «Σε αυτόν τον κόσμο έχουν να επιλέξουν μόνον ανάμεσα σε δύο καριέρες. Του μοντέλου ή της ποπ σταρ!».

Οι φράχτες γύρω από το σπίτι έχουν γεμίσει με συνθήματα εναντίον της Μπάρμπι, ενώ και στο Facebook έχει δημιουργηθεί η σελίδα «Occupy Barbie Dreamhouse» (δηλαδή «καταλάβετε το ονειρεμένο σπίτι της Μπάρμπι») με περίπου 2.000 like μέχρι τώρα.

Η εταιρεία παιχνιδιών Mattel, που κατασκευάζει τις Μπάρμπι, απορρίπτει πάντως αυτές τις κατηγορίες και υποστηρίζει ότι «η Μπάρμπι δεν ενσαρκώνει πλέον μόνον μία καλλονή της παραλίας, αλλά επίσης μία πλαστική χειρούργο ή μία υποψήφια πρόεδρο».

Πηγή: Τα Νέα

 

 

Share