Subscribe via RSS Feed

Tag: "ισότητα"

Αυτή πήρε την ιταλική υπηκοότητα

της Σίσσυς Βωβού

Η πρώτη έγχρωμη υπουργός στην Ιταλία, Cècile Kashetu Kyenge, έχει γεννηθεί στο Κογκό. Να είσαι γυναίκα και μαύρη και να γίνεις υπουργός σε ιταλική κυβέρνηση, είναι από ασυνήθιστο έως εξωτικό. Και όμως, η Σεσίλ πήρε την υπηκοότητά της κάποια στιγμή, και στη συνέχεια υπερπήδησε όλα τα εμπόδια που μπαίνουν για την ανέλιξη στις δομές εξουσίας μιας γυναίκας, πολύ περισσότερο όταν αυτή είναι έγχρωμη σε μια ευρωπαϊκή χώρα.

Η 49χρονη Κιένζε γεννήθηκε στο Κονγκό και μετανάστευσε στην Ιταλία το 1983 προκειμένου να σπουδάσει ιατρική στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, ενώ ολοκλήρωσε την ειδικότητά της στην Οφθαλμιατρική στο πανεπιστήμιο της Μοντένα. Το 2004 εκλέγεται δημοτική σύμβουλος και αρχίζει να αναπτύσσει δράσεις για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα μεταναστευτικά ζητήματα. Είναι ανάμεσα στους ανθρώπους που προωθούν μεταρρυθμίσεις σχετικά με τις διατάξεις για την απόκτηση της υπηκοότητας. Έως τώρα, μόνο τα παιδιά Ιταλών που γεννιούνται στη χώρα θεωρούνται απευθείας πολίτες της. Τα παιδιά που αποκτούν οι μετανάστες στην Ιταλία θα πρέπει να περιμένουν έως τα 18α γενέθλιά τους.

Ο διορισμός της στο υπουργείο για την Ένταξη των Μεταναστών στην Κοινωνία την προκάλεσε την άμεση και οργισμένη αντίδραση της ξενοφοβικής Λέγκα του Βορρά η οποία έσπευσε να την κατηγορήσει ότι δεν είναι Ιταλίδα.

Όχι ότι θέλουμε να συγχαρούμε καμιά γυναίκα, ακόμα και μετανάστρια, που παίρνει υπουργείο σε κυβερνήσεις της λιτότητας και της εξόντωσης των εργαζομένων και των γυναικείων δικαιωμάτων. Αυτή δεν είναι για εμάς γιορτή, δεν είναι επίτευγμα, είναι μια πλευρά της ισότητας των δύο φύλων την οποία και βέβαια διεκδικούμε, χωρίς όμως να πιστεύουμε ότι βοηθάει τις γυναίκες στον γενικότερο αγώνα για την απελευθέρωσή τους στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που θα οδεύει προς την πρόοδο. Αρνητικά είχαμε γράψει και για την Θάτσερ, για την Ολμπράιτ στις ΗΠΑ και για άλλες. Αντιφατική στάση σε μια αντιφατική πραγματικότητα. Ελπίζουμε ο ιταλικός λαός να ανατρέψει την κυβέρνηση αυτή, με όλους και όλες τους υπουργούς, και να οδεύσει (πότε;) προς μια κυβέρνηση κοινωνικής δικαιοσύνης.

Κρατούμε όμως το γεγονός ότι αυτή πήρε την υπηκοότητα, ενώ στην Ελλάδα πολύ σπάνιες είναι πλέον οι περιπτώσεις που δίνεται ελληνική υπηκοότητα σε μετανάστες και μετανάστριες, μετά την εξόντωση του «νόμου Ραγκούση» που ήταν ένα δημοκρατικό, σχετικά, άνοιγμα.

 

 

Share

Οι γυναίκες και η 25η Απρίλη

της Μαριάνα Ορνέλας*

Η 25η Απρίλη αυτού του έτους είναι μία ακόμα ημέρα ελευθερίας δημοκρατικής, κοινωνικής και πολιτιστικής. Η 25η Απρίλη ήταν ένα από τα πιο σημαντικά ιστορικά γεγονότα στη ζωή των Πορτογάλων, ανδρών και γυναικών. Με την επανάσταση ήρθε η ελευθερία, η δημοκρατία, αλλά όχι μόνο. Ήρθαν και τα δικαιώματα των εργαζόμενων, τα δικαιώματα των γυναικών, το εθνικό σύστημα υγείας, το εθνικό εκπαιδευτικό σύστημα, το δικαίωμα στη δικαιοσύνη, με λίγα λόγια, με την επανάσταση του Απρίλη γεννήθηκε το κράτος πρόνοιας.

Το Νέο Κράτος (Σ.τ.Μ.: η φασιστική δικτατορία) εγκαθιδρύθηκε στην Πορτογαλία το 1933 και έληξε στις 25 Απριλίου του 1974. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι ίσες ευκαιρίες μεταξύ των ανθρώπων απείχαν πολύ από ό, τι ισχύει σήμερα, και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι λόγω των συντηρητικών αντιλήψεων και παραδόσεων η ζωή των ανθρώπων ήταν δύσκολη ή εύκολη σύμφωνα με την οικονομική και κοινωνική κατάσταση, τις πολιτικές, θρησκευτικές ή ιδεολογικές πεποιθήσεις, την εκπαίδευση, τον τόπο καταγωγής, το σεξουαλικό προσανατολισμό, το φύλο…

Οι γυναίκες συνδέονταν με τον παραδοσιακό ρόλο της νοικοκυράς, της μητέρας και της συντρόφου, και τίποτε άλλο. Λίγες εργάζονταν και όσες είχαν δουλειά έβγαζαν περίπου 40% λιγότερα από τους άνδρες. Ο νόμος της ατομικής σύμβασης εργασίας προέβλεπε ότι ο σύζυγος μπορούσε να απαγορεύει στις γυναίκες να εργάζονται έξω από το σπίτι. Αν η γυναίκα συμμετείχε σε δραστηριότητες που επιφέρουν κάποιο κέρδος χωρίς τη συγκατάθεση του συζύγου της, αυτό θα μπορούσε να ακυρώσει τη σύμβαση εργασίας της με τον εργοδότη. Οι γυναίκες δεν είχαν πρόσβαση στους ακόλουθους κλάδους: των δικαστών, των διπλωματών, των στρατιωτικών και των αστυνομικών. Ορισμένα επαγγέλματα (όπως των νοσηλευτριών ή των αεροσυνοδών) προϋπέθεταν περιορισμό δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στο γάμο.

Το μοναδικό αποδεκτό μοντέλο οικογένειας ήταν ο γάμος ανάμεσα σε άνδρα και γυναίκα. Η γυναίκα, σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, θα μπορούσε να απορριφθεί από το σύζυγό της σε περίπτωση που δεν ήταν παρθένα πριν το γάμο. Ο καθολικός γάμος είχε ακατάλυτο χαρακτήρα (τα ζευγάρια δεν μπορούσαν να πάρουν διαζύγιο). Ο άνδρας ήταν ο κυρίαρχος της οικογένειας, αυτός ήταν ο μοναδικός διαχειριστής της συζυγικής περιουσίας. Σύμφωνα με το νόμο, «η γυναίκα ασχολείται με τη συζυγική ζωή και τη διαχείριση του σπιτιού». Υπήρχαν διακρίσεις μεταξύ νόμιμων και παράνομων παιδιών (που γεννήθηκαν εντός και εκτός γάμου): τα δικαιώματά τους ήταν διαφορετικά. Οι μητέρες δεν είχαν καμία νομική προστασία. Ο σύζυγος είχε το δικαίωμα να ανοίξει την αλληλογραφία της συζύγου του. Ο ποινικός κώδικας άφηνε το περιθώριο στο σύζυγο να σκοτώσει τη γυναίκα του σε περίπτωση μοιχείας (και την κόρη του σε περίπτωση διακόρευσης), στέλνοντάς τον εξορία μόνο για έξι μήνες. Μέχρι το 1969 οι γυναίκες δεν μπορούσαν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό χωρίς την άδεια του συζύγου ή του πατέρα τους.

Σε θέματα κοινωνικής και πολιτικής ελευθερίας, μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’60 οι γυναίκες μπορούσαν να ψηφίσουν μόνο αν είχαν ιδιοκτησία και κατείχαν πτυχία δευτεροβάθμιας ή ανώτερης εκπαίδευσης. Το 1968 καθιερώθηκε από την Εθνοσυνέλευση ο νόμος για το δικαίωμα ψήφου για όλους τους πολίτες που ήξεραν να διαβάζουν και να γράφουν. Το γεγονός ότι υπήρχε ένα υψηλό ποσοστό αναλφαβητισμού στην Πορτογαλία, το οποίο αφορούσε κυρίως τις γυναίκες, ήταν ο λόγος που το 1973 οι εγγεγραμμένοι ψηφοφόροι ήταν το 24% . Οι γυναίκες μπορούσαν να ψηφίσουν μόνο στις εκλογές για τα Κοινοτικά Συμβούλια, εφόσον ήταν προστάτιδες οικογενειών (αν ήταν χήρες για παράδειγμα), και εφόσον μπορούσαν να παρουσιάσουν πιστοποιητικό ηθικής ακεραιότητας.

Σε σχέση με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία, οι γιατροί δεν είχαν την εξουσιοδότηση να συνταγογραφούν αντισυλληπτικά χάπια. Οι αμβλώσεις τιμωρούνταν, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, με φυλάκιση 2-8 ετών. Περίπου το 43% των γεννήσεων γινόταν στο σπίτι, το 17% εκ των οποίων χωρίς ιατρική περίθαλψη. Πολλές περιοχές δεν είχαν καν μαιευτήρια. Η γυναίκα δεν είχε δικαίωμα να πάρει αντισυλληπτικά εάν δεν ήταν σύμφωνος ο σύζυγός της, καθώς αυτό θα μπορούσε να στηρίξει την υποβολή αίτησης διαζυγίου.

Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα της δύσκολης κατάστασης των Πορτογαλίδων γυναικών, που διάρκεσε μέχρι τις 25 Απριλίου του 1974, τη μέρα που ήρθε στην Πορτογαλία η δημοκρατία. Σήμερα η γυναίκα έχει πια έναν πιο ενεργό ρόλο στην κοινωνία, έχουν αυξηθεί οι ίσες ευκαιρίες μεταξύ ανδρών και γυναικών και όλα αυτά χάρη στην Επανάσταση του Απρίλη (Σ.τ.Μ. Επανάσταση των Γαρυφάλων). Με αυτόν τον τρόπο, ως γυναίκα, θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους και όσες, άμεσα ή έμμεσα συνέβαλαν και συμμετείχαν στην Επανάσταση του Απρίλη και, συνεπώς, έχουν βελτιώσει τις ζωές όλων των γυναικών.

Καταλήγοντας και επειδή η ιστορία επαναλαμβάνεται, είναι αναγκαίο οι πολίτες και πολίτιδες που έχουν γεννηθεί μετά τις 25 Απριλίου του 1974 να έχουν επίγνωση αυτής της ιστορικής στιγμής και να συνεχίσουν με τη συνειδητοποίηση ότι οι δημοκρατικές κατακτήσεις και τα πλέον στοιχειώδη κοινωνικά δικαιώματα είναι ο καρπός αυτής της επανάστασης. Η κρίσιμη στιγμή που βιώνει η χώρα πρέπει να αξιοποιηθεί για την προώθηση της οικονομικής και υλικής κληρονομιάς και για να μην ξεχάσουμε την ιδεολογία της ισότητας. Η άγνοια για την ιστορία μας ταυτόχρονα με την παρούσα οικονομική κρίση μπορεί να αποφέρει ένα σοβαρό πλήγμα, πρωτοφανές και ενδεχομένως μη ανατρέψιμο.

Ψυχολόγος της UMAR (Σύνδεσμος για την ισότητα και τα δικαιώματα των γυναικών) – Αζόρες/ CIPA (Κέντρο Ενημέρωσης και Προώθησης Πολιτικών Ισότητας) – τμήμα της νήσου Τερσέιρα

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: IGUALDADE XXI

 

 

 

Share

Η Γαλλία θεσμοθετεί τον γάμο μεταξύ ομοφυλόφιλων

Ψηφίζεται το απόγευμα της Τρίτης σε δεύτερη και τελική ανάγνωση στη γαλλική Εθνοσυνέλευση το νομοσχέδιο που θεσμοθετεί το γάμο των ομοφυλοφίλων και την υιοθεσία από πρόσωπα του ιδίου φύλου. Η ψηφοφορία θεωρείται ιστορική, αφού το νομοσχέδιο έφθασε στην τελική ευθεία χωρίς να υποστεί σοβαρές αλλοιώσεις, παρά τις αντιδράσεις μέσα και έξω από τη Βουλή καθ’ όλη την διάρκεια των συζητήσεων.

H κυβερνητική πλειοψηφία έχει παραμείνει ενωμένη γύρω από το θέμα, έτσι αναμένεται ότι χωρίς εκπλήξεις θα δοθεί στις 18:00 το απόγευμα η τελική θετική έγκριση.

Η Γαλλία θα είναι η 9η χώρα στην Ευρώπη που θα επιτρέπει το γάμο στους ομοφυλόφιλους και η 14η στον κόσμο.

Ωστόσο, η αξιωματική αντιπολίτευση έχει δηλώσει ότι θα καταθέσει άμεσα, την Τετάρτη ή την Πέμπτη, προσφυγή στο Συνταγματικό Συμβούλιο. Το επιχείρημα είναι ότι ο νόμος θα προκαλέσει «την απώλεια των σημείων αναφοράς γύρω από τη γονική σχέση» της γαλλικής κοινωνίας και «θα επηρεάσει βαθύτατα την ψυχολογία των ατόμων και την ψυχολογία του μέλλοντος». Καλεί εξάλλου τους οπαδούς της να μην καταθέσουν τα όπλα αλλά να συνεχίσουν τις διαδηλώσεις.

Το τελευταίο διάστημα στη Γαλλία πραγματοποιούνται διαδηλώσεις υπέρ και κατά του νομοσχεδίου κάτι που αναμένεται να γίνει και σήμερα. Την ίδια ώρα η αστυνομία έχει ενισχύσει την παρουσία της σε πολλές συνοικίες του Παρισιού στις οποίες συχνάζουν ομοφυλόφιλοι έπειτα από επιθέσεις που είχαν «πολύ πιθανόν ομοφοβικά» κίνητρα.

Οι διαδηλώσεις κατά του γάμου των ομοφυλοφίλων δεν ξεκίνησε από τα κόμματα και έντονη συμμετοχή είχαν οι καθολικές οικογένειες που κατέβηκαν στους δρόμους με τα παιδιά τους. Ονόμασαν το κίνημά τους «Διαδήλωση για όλους» σε αντιστοιχία με την ονομασία του νομοσχέδιου «Γάμος για όλους».

Αργότερα, ακροδεξιές ομάδες εισχώρησαν στις πορείες. Ακολούθησαν πριν από δέκα ημέρες επεισόδια και συγκρούσεις με τη γαλλική αστυνομία, επιθέσεις με ξυλοδαρμούς ομοφυλόφιλων, απειλές και παρενόχληση βουλευτών που υποστήριζαν το νομοσχέδιο.

Μόλις τη Δευτέρα, παραμονή της ψηφοφορίας, ο πρόεδρος της Βουλής, Κλοντ Μπαρτολόν δέχθηκε επιστολή με πυρίτιδα στο εσωτερικό και ένα απειλητικό κείμενο που τον καλούσε να αναβάλει τη σημερινή ψηφοφορία.

Οι αποστολείς έχουν υπογράψει ως «Αλληλεπίδραση δυνάμεων τάξης» με το ακρωνύμιο IFO (Interaction des Forces de l’ordre) και δηλώνουν στο κείμενό τους: «Οι μέθοδοί μας είναι πιο ριζοσπαστικές και αποτελεσματικές από τις διαδηλώσεις, θέλετε πόλεμο, τον έχετε».

Πρόκειται για μια μικρή ομάδα που, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει στείλει παρόμοια επιστολή σε δικαστή της πόλης Μπορντό και σε δημοσιογράφους.

Στην άλλη όχθη, οι ενώσεις για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων αναμένουν τη σημερινή ψηφοφορία με ένα μεγάλο αίσθημα ανακούφισης. Έχουν ήδη δώσει ραντεβού στις 19:00 (ώρα Ελλάδας) έξω από τη Βουλή για να γιορτάσουν και να βαδίσουν στη συνέχεια προς το Δημαρχείο. Δεν θα κραδαίνουν αυτή τη φορά κλειδιά όπως το 2001 όταν πρωτοεξελέγη δήμαρχος ο Μπερτράν Ντελανόε, ομοφυλόφιλος και ο ίδιος, αλλά θα κρατούν μια μικρή καρδιά, σύμβολο της προσδοκώμενης ευτυχίας.

Πηγή: tvxs

 

Τελευταία ενημέρωση:

Το κυβερνόν Σοσιαλιστικό Κόμμα και οι σύμμαχοί τους στην Εθνοσυνέλευση ψήφισαν το νομοσχέδιο με 331 υπέρ – 225 κατά, δίνοντας τη δυνατότητα στα ζευγάρια του ίδιου φύλου το νόμιμο δικαίωμα να παντρεύονται και να υιοθετούν παιδιά!

 

Περισσότερα

Γαλλία: «Ναι» στο γάμο ομοφυλοφίλων

Παρίσι: Χιλιάδες στου δρόμους υπέρ του γάμου ομοφυλοφίλων

Μεγάλη διαδήλωση κατά του γάμου των ομοφυλόφιλων στο Παρίσι

 

Share

Γαλλία: «Ναι» στο γάμο ομοφυλοφίλων

Η γαλλική Γερουσία ενέκρινε σήμερα τον γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για την ψήφιση σχετικού νόμου ύστερα από διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων υπέρ και κατά μίας τέτοιας απόφασης.

Η εξέλιξη αυτή θεωρείται η σημαντικότερη κοινωνική μεταρρύθμιση στη Γαλλία μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής το 1981 και αποτέλεσε κομβικής σημασίας δέσμευση στην προεκλογική εκστρατεία των κυβερνώντων σοσιαλιστών του προέδρου Φρανσουά Ολάντ.

Ωστόσο, σε αυτήν αντιτίθενται οι συντηρητικών πεποιθήσεων Γάλλοι σε μία κυρίως Καθολική χώρα, καθώς και οι γάλλοι μουσουλμάνοι και χριστιανοί ευαγγελιστές.

Η πρόταση νόμου που εγκρίθηκε δι’ ανατάσεως της χειρός με μικρές τροποποιήσεις θα επιστρέψει τον Μάιο στην Εθνοσυνέλευση, όπου οι σοσιαλιστές διαθέτουν την απόλυτη πλειοψηφία. Ύστερα από την τελική της έγκριση εκεί, πρόκειται να τεθεί σε ισχύ στα μέσα του χρόνου.

Η Γαλλία έρχεται έτσι να προστεθεί στην λίστα με τις 11 χώρες- περιλαμβανομένων του Βελγίου, της Πορτογαλίας, της Ολλανδίας, της Ισπανίας, της Σουηδίας, της Νορβηγίας και της Νότιας Αφρικής- όπου επιτρέπεται ο γάμος μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου.

Πηγή: alterthess

 

Share

«Nαι» από την Ουρουγουάη στο γάμο ομόφυλων ζευγαριών

Με ισχυρή πλειοψηφία δύο τρίτων ενέκρινε η Βουλή της Ουρουγουάης την επέκταση του δικαιώματος του γάμου και στα ομόφυλα ζευγάρια. Η χώρα γίνεται έτσι η δεύτερη στη Λατινική Αμερική (μετά την Αργεντινή) και η 12η στον κόσμο, που θεσμοθετεί σε πλήρως ισότιμη βάση τον γάμο των ομοφυλόφιλων.

Πλήθος υποστηρικτών που είχαν συγκεντρωθεί στα θεωρεία του Κοινοβούλιου ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς με το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας.

Ο πρόεδρος της χώρας, Χοσέ Μουχίκα, αναμένεται να κυρώσει το νόμο μέσα σε δέκα ημέρες και οι πρώτοι γάμοι αναμένονται το καλοκαίρι.

Η νομοθεσία είχε ήδη εγκριθεί από τη Βουλή, αλλά ορισμένες τροποποιήσεις που επήλθαν στη Γερουσία απαιτούσαν τη νέα ψήφο των βουλευτών.

Ανάμεσα στις αλλαγές ήταν η πρόβλεψη για τέλεση γάμου σε ομόφυλα ζευγάρια που έρχονται από το εξωτερικό στην Ουρουγουάη για να παντρευτούν, με βάση τα όσα ισχύουν και για τα ετερόφυλα αλλοδαπά ζευγάρια.

Με το νομοσχέδιο επέρχονται αλλαγές στο γάμο (για όλα τα ζευγάρια) που ίσχυαν από το 1912. Σε αυτές είναι η αύξηση του ορίου ηλικίας στα 16 και για τα δύο φύλα (αντί για 12 για το κορίτσια και 14 για τα αγόρια).

Πηγή: tvxs

 

 

Share

ΣτΠ: Η κρίση πλήττει την ίση μεταχείριση ανδρών – γυναικών στην εργασία

Τα προβλήματα που έχει επιφέρει η οικονομική κρίση στις εργασιακές σχέσεις, και ειδικά στις γυναίκες, είναι το κύριο χαρακτηριστικό στις υποθέσεις που χειρίστηκε ο Συνήγορος του Πολίτη το 2012, ενώ μητρότητα και εγκυμοσύνη εξακολουθούν να έχουν αρνητικά επακόλουθα στην επαγγελματική εξέλιξη των γυναικών και στην ανάληψη θέσεων ευθύνης.

Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία της αρχής, το μεγαλύτερο μέρος άνισης μεταχείρισης αφορά στους όρους και τις συνθήκες εργασίας με 40,8% και ακολουθεί η άνιση μεταχείριση ως προς τη λύση της σχέσης εργασίας με 30,2%. Στο 13,5% ανέρχονται οι υποθέσεις που αφορούν την άνιση μεταχείριση στις παροχές, στο 7,7% οι σεξουαλικές και άλλες παρενοχλήσεις, στο 4% η άνιση μεταχείριση προς την αμοιβή και στο 2% η άνιση μεταχείριση στην επαγγελματική- υπηρεσιακή εξέλιξη.

Η Ειδική Έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη του για την ίση μεταχείριση στην εργασία διαπιστώνει ότι, αντί η κρίση να οδηγήσει στην αξιοποίηση των δυνατοτήτων όλου του δυναμικού της χώρας, τα στερεότυπα έρχονται πιο έντονα στο προσκήνιο και τείνουν να παράγουν αποκλεισμούς, απειλώντας να ακυρώσουν την όποια πρόοδο είχε συντελεστεί τα προηγούμενα χρόνια στην ίση μεταχείριση.

Η εγκυμοσύνη και η μητρότητα εξακολουθούν να επιδρούν ανασταλτικά στην εργασιακή ζωή των γυναικών, καθώς το πρόβλημα λαμβάνει την ακραία μορφή διάκρισης όταν συμβάσεις εργασίας καταγγέλλονται με αυτές τις αφορμές.

Η διαμεσολάβηση του Συνηγόρου ενεργοποιήθηκε σε αρκετές περιπτώσεις καταγγελίας συμβάσεων εργασίας γυναικών, οι οποίες ανήκαν σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες, ενώ σε ορισμένες επιβλήθηκε πρόστιμο από την Επιθεώρηση Εργασίας έπειτα από πρόταση της Αρχής.

Πάντως, όπως αναφέρεται στην Έκθεση, η μεγαλύτερη δυσκολία στον χειρισμό αυτών των υποθέσεων συνίσταται στην ανεύρεση αποδεικτικού υλικού, καθώς πρόκειται για υποθέσεις εκ φύσεως τους δυσαπόδεικτες. Επίσης, στον δημόσιο τομέα, όπου θα αναμενόταν να θεωρείται αυτονόητη η εφαρμογή της κοινοτικής νομοθεσίας για την ίση μεταχείριση, η ισότητα παρακάμπτεται σε ορισμένες περιπτώσεις.

Πηγή: tvxs

 

Share

4 Απριλίου Διεθνής Ημέρα της Γυμνόστηθης Τζιχάντ!

 Κάναμε έκκληση στον κόσμο για στήριξη και ο κόσμος απάντησε! Η μοίρα της Femen – Τυνησίας ακτιβίστριας Amina Tyler ταρακούνησε και ένωσε χιλιάδες γυναίκες σε όλο τον κόσμο. Η πράξη πολιτικής ανυπακοής της Amina είχε ως αποτέλεσμα το φονικό μίσος των ισλαμιστικών απάνθρωπων τεράτων, για τους οποίους ο θάνατος μιας γυναίκας είναι πιο φυσικός από την αναγνώριση του δικαιώματός της να κάνει ό,τι θέλει το ίδιο το σώμα της. Γι ‘αυτούς, βλέπουμε τώρα, η αγάπη για την ελευθερία είναι το πιο επικίνδυνο είδος ψυχιατρικού νοσήματος, που χρειάζεται δραστική αναγκαστική θεραπεία στο της φασιστικής τιμωρητικής ιατρικής. Η «αραβική άνοιξη», για τις γυναίκες της Βόρειας Αφρικής, κατέληξε να είναι ένας ψυχρός χειμώνας της σαρίας που τις έχει στερήσει από ό, τι λίγα πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες απολάμβαναν.

Λιθοβολισμός και μαστίγωμα, απαγωγές και βιασμοί, αναγκαστική ψυχιατρική θεραπεία και άλλα είδη σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων είναι αυτά που επιφυλάσσει το νέο Χαλιφάτο της Σαρία για τις γυναίκες. Η ένωση θρησκείας και κράτους γεννά μορφές Ιεράς Εξέτασης και οι Ιερές Εξετάσεις ανάβουν τις εξιλαστήριες φωτιές της θρησκο-πολιτικής τρομοκρατίας, φωτιές που καίνε με τα σώματα των γυναικών ως καύσιμα – αυτό είναι και το μήνυμα που η αιματηρή ιστορία των μεσαιωνικών θεοκρατιών φωνάζει σε εμάς.

Κάθε μορφωμένη, με ελεύθερη σκέψη γυναίκα είναι, για τους Ιεροεξεταστές, μια μάγισσα που αξίζει καταδίκη και δολοφονία. Μουσουλμάνοι άντρες καλύπτουν τις γυναίκες τους σε μαύρες κουκούλες υποταγής και φόβου και φοβούνται όπως τον διάολο τη στιγμή που εκείνες θα δραπετέυσουν στο φως, την ειρήνη, την ελευθερία. Η θρησκευτική δικτατορία αρχίζει με την υποδούλωση των γυναικών, όμως η πράξη αυτό-ελευθέρωσης μιας γυναίκας είναι το πρώτο βήμα για την καταστροφή του καθεστώτος της σαρίας. Οι γυμνόστηθες διαμαρτυρίες είναι οι σημαίες πολέμου της γυναικείας αντίστασης, ένα σύμβολο της απόκτησης μιας γυναίκας των δικαιωμάτων της επί του ίδιου της του σώματος!

Η Femen  κηρύσσει  την 4η Απριλίου ημέρα ανελέητη γυμνόστηθης τζιχάντ κατά του ισλαμισμού!

Αλληλεγγύη στη γενναία Amina Tyler από την Τυνησία! Ελάτε στην πρεσβεία της Δημοκρατίας της Τυνησίας και διαμαρτυρηθείτε γυμνόστηθες, με το σύνθημα «Το σώμα μου κατά του ισλαμισμού!” γραμμένο στο σώμα σας, πάρτε μια φωτογραφία του εαυτού σας, και ποστάρετέ την στη σελίδα σας στα social media, καθώς και για στη σελίδα των Fan των Femen στο Facebook 

Αυτή η μέρα θα σηματοδοτήσει την αρχή μιας νέας, γνήσια Αραβικής Άνοιξης, μετά την οποία η αληθινή ελευθερία, η ελευθερία χωρίς μουλάδες και χαλίφηδες, θα έρθει στην Τυνησία! Ζήτω η γυμνόστηθη τζιχάντ εναντίον απίστων! Βυζιά μας είναι πιο θανατηφόρα από ό, τι πέτρες σας!

Πηγή: σελίδα Facebok των Femen

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

 

Περισσότερα

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

 

 

Share

Με λιθοβολισμό απειλείται 19χρονη ακτιβίστρια

Με λιθοβολισμό απειλείται η 19χρονη ακτιβίστρια Άμινα Τάιλερ στην Τυνησία η οποία πόσταρε στην σελίδα της φωτογραφία στην οποία έχει γράψει στο στήθος της «Το σώμα μου ανήκει σε μένα». Ισλαμιστής ιεροκήρυκας ζήτησε να εκτελεστεί με λιθοβολισμό.Συγκεκριμένα ο σαλαφίτης ιεροκήρυκας Αντέλ Αλμί υποστήριξε ότι «Σύμφωνα με το Θείο Νόμο, πρέπει να τιμωρηθεί με 80 ως 100 βουρδουλιές, αλλά αυτό που έκανε επισείει πολύ περισσότερα. Πρέπει να θανατωθεί με λιθοβολισμό και μέχρι τότε να τεθεί υπό περιορισμό, γιατί αυτό που έκανε μπορεί να προκαλέσει επιδημία … Είναι σαν κάποιον που υποφέρει από σοβαρή μεταδοτική ασθένεια και πρέπει να απομονωθεί και να θεραπευτεί».

Η φεμινιστική οργάνωση FEMEN της οποίας φέρεται να είναι μέλος η 19χρονη τονίζει σε ανακοίνωσή της ότι

«Η 4η Απριλίου θα σηματοδοτήσει την αρχή μίας νέας, γνήσιας Αραβικής Ανοιξης, μετά την οποία η πραγματική ελευθερία, χωρίς μουλάδες και χαλίφηδες, θα έρθει στην Τυνησία»«Τα στήθη μας είναι πιο φονικά από τις πέτρες σας!». Η 4η Απριλίου ανακηρύχτηκε από την οργάνωση παγκόσμια ημέρα δράσης  δράσης για την συγκεκριμένη υπόθεση, ενώ ανέβασε και ηλεκτρονική συλλογή υπογραφών, στην οποία έχουν ανταποκριθεί ήδη πάνω από 10.000 άτομα, τα οποία ζητούν να ασκηθεί δίωξη σε όσους απειλούν την 19χρονη.

Η οργάνωση για τα δικαιώματα” Human Rights Watch” τονίζει  ότι «Τα σχόλια του Αντέλ Αλμί … έθεσαν την Αμίνα Τάιλερ σε άμεσο κίνδυνο … το τυνησιακό κράτος θα πρέπει να δράσει άμεσα τουλάχιστον καταδικάζοντας τις δηλώσεις και προστατεύοντάς την από επιθέσεις, αλλά και με διερεύνηση για το αδίκημα της προτροπής σε βίαιες πράξεις».

Πηγή: alterthess

 

Περισσότερα

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

 

Share

Οι Δυναμικές Τυνήσιες καλούν στη συνέλευση των γυναικών στην Τύνιδα

Σας καλωσορίζουμε στη Συνέλευση των Γυναικών του Παγκόσμιου Κοινωνικού φόρουμ, στις 26 Μαρτίου 2013, στην Τύνιδα

Εμείς, οι Δυναμικές Τυνήσιες του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, καλούμε τις γυναίκες από όλο τον κόσμο να συναντηθούμε στη συνέλευση των γυναικών, στις 26 Μαρτίου, με θέμα

«Γυναικεία Δικαιώματα».

Η συνέλευση των γυναικών είναι μια κρίσιμη στιγμή για εμάς τις γυναίκες, για να συναντηθούμε και να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας με όλες τις γυναίκες που αγωνίζονται και την απόρριψη του αχαλίνωτου καπιταλισμού και κάθε μοντέλου ανάπτυξης που μας αντικειμενοποιεί, μας περιθωριοποιεί, ασκεί βία εναντίον μας, μας ρίχνει στην ανεργία και την επισφάλεια, μας αποκλείει από τα κέντρα εξουσίας και πλούτου.

Θέλουμε η παρουσία μας να είναι τόσο ισχυρή όσο και οι αγώνες μας ενάντια στις διακρίσεις, τόσο ποικιλόμορφη όσο οι μορφές βίας τις οποίες υφιστάμεθα και τόσο σημαντική όσο ο αγώνας μας για να κάνουμε εφικτό έναν άλλο κόσμο.

Ας κάνουμε αυτό το χώρο μια στιγμή που βιώνουμε την αλληλεγγύη, μια στιγμή που ξαναφορτίζουμε την αγωνιστική δημιουργικότητά μας, το αγωνιστικό πνεύμα μας και τις μορφές της αντίστασης και του αγώνα: Του αγώνα ενάντια στη βία στον ιδιωτικό και το δημόσιο χώρο, σε καιρούς σύγκρουσης και ειρήνης. Του αγώνα ενάντια στην θηλυκοποίηση της φτώχιας και της επισφάλειας. Του αγώνα για  πρόσβαση στη γη και στην κατοικία. Του αγώνα για τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά δικαιώματά μας. Του αγώνα για τη διατήρηση του πλανήτη και της υγείας μας.

Θέλουμε η παρουσία μας στη νέα Τυνησία της αξιοπρέπειας να είναι η φωνή της επανάστασης, όχι η φωνή της καταπιεσμένης ελευθερίας.

Ας ενώσουμε τις φωνές των γυναικών ενάντια στην κυρίαρχη πατριαρχία και ενάντια σε όλες τις μορφές του φονταμενταλισμού που επιδιώκει την κατάληψη και τον έλεγχο των σωμάτων μας.

Η παρουσία σας είναι μια έκφραση αλληλεγγύης σε εμάς, τις γυναίκες της Τυνησίας και όλες τις γυναίκες του Αραβικού κόσμου που αγωνιζόμαστε να διασφαλίσουμε την εξέλιξη της επαναστατικής διαδικασίας, την διασφάλιση των δικαιωμάτων και ελευθεριών μας και την δίκαιη κατανομή του πλούτου. Ας αντιμετωπίσουμε μαζί τις προκλήσεις, ας διεκδικήσουμε μαζί τα οικουμενικά, αδιαίρετα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπειά μας, το δικαίωμά μας ως πολιτών, τις ελευθερίες μας.

Για έναν κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης, για οικονομικές επιλογές που ευνοούν το λαό και όχι ένα σύστημα εκμετάλλευσης που βασίζεται στο κέρδος και τις επιταγές του χρέους.

Ας συναντηθούμε πολλές και δυνατές, στις 26 Μαρτίου στην Τύνιδα, στις 10 το πρωί στο Πανεπιστήμιο της Τύνιδας.

Περισσότερες πληροφορίες: www.fsm2013

Μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

 

 

Share

Αγνοείται η πρώτη Femen της Τυνησίας μετά από απειλές για τη ζωή της

Εξαφανισμένη είναι εδώ και μερικές ημέρες η 19χρονη Αμίνα, «η πρώτη Femen της Τυνησίας», γεγονός που κάνει τη φεμινιστική, ακτιβιστική οργάνωση να εκφράζει φόβους για τη ζωή της.  Είναι η πρώτη Τυνήσια που είχε το θάρρος να δημοσιεύσει γυμνόστηθες φωτογραφίες της στο Facebook σε ένδειξη συμπαράστασης στο φεμινιστικό κίνημα Femen.

Αγνοείται από την Τρίτη και παγκόσμιες ανθρωπιστικές οργανώσεις την αναζητούν.

Οι φωτογραφίες της ανέβηκαν και στην ιστοσελίδα της ομάδας Femen. «Το σώμα μου ανήκει σε εμένα και σε κανέναν άλλο»,  έγραψε με μελάνι στο στήθος της στα αραβικά, καθώς και το «Fuck you morals».

Η σελίδα της στο Facebook δεν έχει ανανεωθεί, το τηλέφωνο της δεν απαντά, ενώ ο λογαριασμός της στο Skype είναι κλειστός.

Οι φωτογραφίες της είχαν προκαλέσει ηλεκτρονικό πόλεμο στον αραβικό κόσμο, με πολλούς χρήστες να καταφέρονται εναντίον της με υβριστικά μηνύματα και απειλές για τη ζωή της.

Πρόσφατα, σύμφωνα με την εφημερίδα Kapitalis, ο ιεροκήρυκας Adel Almi, δήλωσε πως η ποινή της θα έπρεπε να είναι από 100 χτυπήματα με μαστίγιο στην πλάτη, μέχρι και λιθοβολισμός. «Η πράξη της μπορεί να αποκαλέσει αποτρόπαιες μιμήσεις της, να εξαπλωθεί σαν επιδημία και σε άλλες γυναίκες. Επιβάλλεται να τιμωρηθεί», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Αν η Αμίνα συλληφθεί, η ποινή που προβάλλεται από το Δίκαιο της χώρας της για προσβολή των ηθών και του θρησκευτικού νόμου, είναι δίχρονος εγκλεισμός στη φυλακή και χρηματικό πρόστιμο.

Πάνω από 15.000 άνθρωποι, έχουν υπογράψει αίτηση, ζητώντας την τιμωρία όσων απειλούν τη ζωή της νεαρής γυναίκας. Φεμινιστικές ομάδες κινητοποιούνται παράλληλα σε παγκόσμιο επίπεδο για την εύρεση και προστασία της.

Η 4η Απριλίου, έχει μάλιστα οριστεί ως «Η Ημέρα της Αμίνα», καμπάνια στην οποία συμμετέχει και ο Ρίτσαρντ Ντόκινς.

Χρήστες του Twitter δημιούργησαν το Hashtag  #Amina, όπου και δημοσιεύονται πληροφορίες και εξελίξεις για την υπόθεση της 19χρονης.

Από τη μεριά της, η ομάδα Femen, ανέφερε σε γραπτή της ανακοίνωση: «Οι βαρβαρικές απειλές εις βάρος της Αμίνα είναι απαράδεκτες. Φοβόμαστε για τη ζωή της. Καλούμε όλες τις γυναίκες να παλέψουν για την ελευθερία τους κατά των θρησκευτικών αγριοτήτων. Χρησιμοποιήστε το σώμα σας σαν “καμβά” για τα συνθήματα υπέρ της ελευθερίας. Γυμνά στήθη ενάντια στο Ισλάμ (Bare breasts against Islamism)».

Λίγο αργότερα η σελίδα τους στο διαδίκτυο δέχτηκε επίθεση από hackers, που αντικατέστησαν τις γυμνές φωτογραφίες με αντίστοιχες του Κορανίου.

 

Πηγή: tvxs

 

 

Share

«Καμία διαφορά» στα παιδιά που μεγαλώνουν με γκέι γονείς

Η νομιμοποίηση του γάμου μεταξύ ομοφυλόφιλων θα ήταν προς το συμφέρον των παιδιών που μεγαλώνουν με γκέι γονείς, καταλήγει σε νέα έκθεσή του ο Αμερικανικός Σύλλογος Παιδιατρικής.

Η έκθεση, η οποία δημοσιεύεται στην έγκριτη επιθεώρηση Pediatrics, διαπιστώνει ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν με ομοφυλόφιλους γονείς αναπτύσσονται εξίσου φυσιολογικά. Αυτό σημαίνει ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονιών, βιολογικών ή θετών, δεν έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεση και την κοινωνικοποίηση των παιδιών.

«Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά ευημερούν όταν έχουν δύο γονείς που τα αγαπούν και μπορούν να προσφέρουν ένα σωστό περιβάλλον. Δεν υπάρχουν διαφορές ανάλογα με τον σεξουαλικό προσανατολισμό» δήλωσε ο Δρ Μπένζαμιν Σίγκελ, καθηγητής Παιδιατρικής και Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και μέλος της συντακτικής ομάδας.

Η έκθεση βασίστηκε στις μερικές εκατοντάδες έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα για το θέμα, καθώς και σε γνωμοδοτήσεις ανεξάρτητων παιδοψυχιάτρων.

Μια από τις μελέτες εξέταζε 44 περιπτώσεις εφήβων τους οποίους μεγάλωναν ζευγάρια γυναικών στις ΗΠΑ σε καθεστώς «παρόμοιο με το γάμο». Η σύγκριση με 44 εφήβους που μεγάλωναν με ετεροφυλόφιλα ζευγάρια δεν εντόπισε διαφορές ως προς τα επίπεδα αυτοεκτίμησης, κατάθλιψης, άγχους και σχολικών επιδόσεων.

Μια άλλη έρευνα παρακολούθησε την υγεία παιδιών τα οποία μεγάλωναν 154 λεσβίες μητέρες -70 ζευγάρια και 14 γυναίκες που ανέλαβαν μόνες την ανατροφή των παιδιών τους. Στην ηλικία των 17 ετών, τα παιδιά αυτά παρουσίαζαν άριστες κοινωνικές και ακαδημαϊκές επιδόσεις και λιγότερες επιθετικές συμπεριφορές.

Η έκθεση επισημαίνει ότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν επαρκείς μελέτες για τα ζευγάρια ομοφυλόφιλων ανδρών, δεδομένου ότι λίγοι γκέι άνδρες στις ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει παιδιά. Υπάρχουν όμως ενδείξεις ότι τα ζευγάρια αυτά δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές από τα ζευγάρια λεσβιών ως προς την ικανότητα ανατροφής παιδιών.

Η έκθεση δημοσιοποιείται την ώρα που το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ επανεξετάζει πρόσφατο νόμο (DOMA) ο οποίος απαγορεύει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να αναγνωρίζει τους γκέι γάμους.

Ο Δρ Σίγκελ της συντακτικής ομάδας διαβεβαίωσε ότι η έκθεση δεν είναι πολιτικοποιημένη και η χρονική στιγμή της δημοσίευσής της είναι συμπτωματική.

Πηγή: in.gr

 

 

Share

Η Κριστίνα, η Δεξιά και το FAP πανηγυρίζουν για έναν νέο Πάπα που είναι ομοφοβικός, ενάντια στις εκτρώσεις και υπήρξε συνεργάτης της δικτατορίας του Βιντέλα

της Daiana Asquini*

Η ανακήρυξη του Χόρχε Μπεργκόλιο ως νέου Πάπα αντιμετωπίστηκε με ενθουσιασμό από την Κριστίνα Φερνάντες [Κίρτσνερ], τη Δεξιά και το FAP [Πλατύ Προοδευτικό Μέτωπο]. Η Κριστίνα, σε μια επιστολή που έστειλε μόλις εκλέχθηκε ο νέος Πάπας, έγραψε πως “εκ μέρους μου, αλλά και εν ονόματι της κυβέρνησης της Αργεντινής και εκπροσωπώντας το λαό της χώρας μας, θέλω να σας χαιρετίσω και να σας συγχαρώ”. Στη συνέχεια, δήλωσε πως “σήμερα είναι μια ιστορική μέρα και θα ήθελα να το σημειώσω: για πρώτη φορά σε δύο χιλιάδες χρόνια, θα έχουμε λατινοαμερικάνο Πάπα” (Día a Día, 14/3). Ο Μάκρι είπε πως η ορκομωσία “θα ανοίξει το δρόμο προς ένα μέλλον γεμάτο υποσχέσεις για τον λαό της Αργεντινής” (La Nación, 14/3). Στην ίδια γραμμή, “ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού, Έρμες Μπινέρ, συνεχάρη τον καρδινάλιο Χόρχε Μπεργκόλιο γιατί γίνεται ‘ο πρώτος Αργεντινός Πάπας” και τον χαρακτήρισε ‘άνθρωπο του διαλόγου’” (Gaceta Mercantil, 13/3). Η εκλογή του νέου Πάπα χαιρετίστηκε και από τον Ρικάρντο Αλφονσίν, ο οποίος “είπε πως είναι ‘συγκινημένος και χαρούμενος ως Καθολικός’” (στο ίδιο) και την Ελίσα Καριό, η οποία “χαιρετίζει την εκλογή του νέου Πάπα και τη θεωρεί ‘σημάδι των διαφορετικών καιρών που έρχονται’ για την Αργεντινή” (La Nación, 14/3)

Οι εθνικιστές, οι προοδευτικοί, η κεντροαριστερά και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία συντάσσονται με την “Επιχείρηση Κατακραυγή” υπέρ της Καθολικής Εκκλησίας

Αυτές οι διακηρύξεις δείχνουν την ολοκληρωτική υποταγή των καπιταλιστικών κομμάτων στην Καθολική Εκκλησία, την ίδια εκκλησία που, σύμφωνα με την ηγέτη των “Γιαγιάδων της Πλατείας Μαΐου, Εστέλα ντε Καρλότο (η οποία είναι κιρτσνερική) “αμαύρωσε την ιστορία αυτής της χώρας” (Clarín, 15/3). Η κεντροαριστερά και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία αποφάσισαν να συνταχθούν με την “Επιχείρηση Κατακραυγή” υπέρ του Μπεργκόλιο. Ο “Φερνάντο ‘Πίνο’ Σολάνας (βασικός ηγέτης του Προγιέκτο Σουρ, στο οποίο συνενώνονται το MST και το PCR) είπε πως ´ο νέος Πάπας υπήρξε μια ξεχωριστή προσωπικότητα της Εκκλησίας ως Μπεργκόλιο, λόγω της τεράστιας γνώσης και ισορροπίας του” (InfoSur, 13/3). Ο Φακούντο Μογιάνο, γιος του ηγέτη της CGT που βρίσκεται απέναντι στην Κριστίνα, είπε πως “συγκινήθηκε πραγματικά ως Καθολικός και Λατινοαμερικάνος όταν έμαθε πως πρώτος μη-Ευρωπαίος Πάπας σε 2000 χρόνια θα είναι Αργεντινός” (Περφίλ, 13/3). Στην ίδια γραμμή, “Η ‘CGT Ασοπάρντο’, με επικεφαλής τον Ούγκο Μογιάνο, εξέφρασε κι αυτή ‘μεγάλη συγκίνηση’ για την εκλογή του Αργεντινού Καρδιναλίου ως Ανώτατου Ποντίφικα” (Terra, 13/3). Ο Πέρες Εσκιβέλ, ηγέτης του SERPAJ, προσπάθησε να σώσει το προφίλ του Μπεργκόλιο λέγοντας πως “Δεν υπήρχαν δεσμοί με τη δικτατορία” (Clarín, 14/3). Ο Εμίλιο Πέρσικο, ηγέτης του κινήματος Εβίτα, διακήρυξε πως “Ο Μπεργκόλιο είναι περονιστής, είναι σύντροφος” (Movimiento Evita, 14/3). “Ο ηγέτης των Libres del Sur, Ουμπέρτο Τουμίνι, είπε πως αδημονεί ο νέος Πάπας να καταφέρει να ερμηνεύσει τους νέους καιρούς και να συνεισφέρει στο να απαλλαγεί η εκκλησία από τα τελευταία της μεσαιωνικά χαρακτηριστικά” (Terra, 13/3).

Οι λατινοαμερικανοί εθνικιστές υιοθετούν την ίδια στάση. Ο Νικολάς Μαδούρο είπε πως “ο πρόσφατα χαμένος πρόεδρος της Βενεζουέλας, Ούγκο Τσάβες, μπορεί να επηρέασε από τον ουρανό ώστε την Τετάρτη να έχουμε τον πρώτο λατινοαμερικανό Πάπα στην ιστορία, τον Αργεντινό Καρδινάλιο Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο” (La Nación, 14/3). Ο Κορέα είπε πως η ανακήρυξή του “’είναι κάτι ιστορικό και ένα καλό νέο’ για την περιοχή” (El Comercio, 15/3). Επίσης, ο πρόεδρος Έβο Μοράλες συνεχάρη, μέσω ενός απεσταλμένου, τον Πάπα Φραγκίσκο, ως τον πρώτο Λατινοαμερικανό Ποντίφικα επικεφαλής της Καθολικής Εκκλησίας και εξέφρασε το στόχο της κυβέρνησής του να διατηρηθούν και να ενισχυθούν οι σχέσεις με την Αγία Έδρα στο πλαίσιο του αμοιβαίου σεβασμού στη ζωή και την αξιοπρέπεια των λαών”. (Correo del Sur,March 15th).

Ας οργανώσουμε μια μεγάλη διαδήλωση για να δείξουμε ότι ο λαός της Αργεντινής αποδοκιμάζει τον Μπεργκόλιο

Όλες αυτές οι διακηρύξεις δείχνουν την αποκρουστική αποσύνθεση στην οποία βρίσκονται τα καπιταλιστικά κόμματα στην Αργεντινή, όπως και τα κεντροαριστερά κόμματα και οι γραφειοκράτες που επιδεικνύουν συνέχεια την τάση τους να γίνουν ένα με την Κριστίνα, τη Δεξιά και το FAP. Δεν είχαν κανένα πρόβλημα να υπερασπιστούν έναν αξιωματούχο της εκκλησίας που εκφράζει ανοιχτά την ομοφοβία του, την έντονη αντίθεσή του στην έκτρωση και που συνεργάστηκε με την τελευταία στρατιωτική δικτατορία.

Η αριστερά και οι αγωνιστές πρέπει να εκφράσουμε έντονα την αποδοκιμασία μας προς τον Μπεργκόλιο. Η ανακήρυξή του μπορεί να οδηγήσει μονο σε ενίσχυση των αντιδραστικών τάσεων της χώρας μας. Το FEL και το TPR προτείνουν στη Συνάντηση Μνήμης Αλήθειας και Δικαιοσύνης [επιτροπή που συντονίζει περισσότερες από 150 λαϊκές, αριστερές και συνδικαλιστικές οργανώσεις] να οργανώσουν μια μαζική διαδήλωση προς τον Καθεδρικό Ναό του Μπουένος Άιρες, της Κόρδοβας και κάθε άλλης επαρχίας για να δείξουμε την απόρριψή μας. Έχουμε κάνει την ίδια πρόταση σε όλες τις οργανώσεις και τα γυναικεία κινήματα που παλεύουν γα τη νομιμοποίηση της έκτρωσης και ενάντια στο μισογυνισμό, σε όλες τις οργανώσεις και τα κινήματα που παλεύουν για τα δικαιώματα της LGBTIQ κοινότητας, σε όλες τις οργανώσεις Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων που αγωνίζονται για τη δίκη και τιμωρία των μαζικών δολοφόνων της δικτατορίας. Ας βγούμε στους δρόμους για να δείξουμε ότι ο λαός της Αργεντινής αποδοκιμάζει τον Μπεργκόλιο.

Το σκοτεινό παρελθόν του πάπα Φραγκίσκου Α’ – Μπεργκόλιο

Ξεκίνησε τη στράτευσή του στην “guardia de hierro” (σιδηρά φρουρά), τη δεξιά πτέρυγα του περονισμού

Ο Μπεργκόλιο ξεκίνησε την πολιτική του στράτευση το 1972 στην “Guardia de Hierro”, “την πανίσχυρη οργάνωση που στη συνέχεια συμμετείχε στην απαλλοτρίωση αγαθών εξαφανισμένων ανθρώπων. Η Guardiade Hierro ήταν εκείνο τον καιρό η καλύτερη σχολή στελεχών της δεξιάς του Περονισμού. Ο ηγέτης της, Αλεχάντρο ‘ο Γαλικιανός’ Άλβαρες, ήταν επικεφαλής 15 χιλιάδων μαχητών που ήταν εκπαιδευμένοι υπό σκληρή πειθαρχία και γαλουχημένη με την “υπερόρια” ορθοδοξία. Η οργάνωση αυτοδιαλύθηκε επίσημα το 1974, αλλά συνέχισε να δρα και -χάρη και στις καλές υπηρεσίες του Μπεργκόλιο ανάμεσα σε άλλους- είχε εξαιρετικές σχέσεις με τον Μασέρα. Στις 31/7/1973, ο Μπεργκόλιο εκλέχθηκε προβινσιάλ, που είναι η σημαντικότερη θέση στην ιεραρχία των Ιησουϊτών, ενός τάγματος που χαρακτηρίζεται από την σχεδόν στρατιωτική υποταγή και πειθαρχία του. Μια αναφορά της SIDE [Μυστικής Υπηρεσίας της Αργεντινής] που ειδικευόταν να παρακολουθεί εκκλησιαστικά ζητήματα και πρόσωπα εκείνο τον καιρό -αναφορά που βρίσκεται στο αρχείο του Υπουργού Εξωτερικών- λέει πως ο Μπεργκόλιο ήθελε να καθαρίσει το Τάγμα από ´αριστερούς Ιησουΐτες´” (InfoNews, 14/10/20120).

Συνεργάστηκε για την εξαφάνιση ιερέων του “τριτοκοσμικού ρεύματος”

“Η ηγέτης των Γιαγιάδων της Πλατείας Μαΐου, Εστέλα ντε Καρλότο, κατηγόρησε τον νέο Ποντίφικα ότι ´συμμετείχε στην προδοσία δύο ιερέων´ των Ιησουϊτών, ενώ ο ίδιος ήταν στην ηγεσία τους, στη διάρκεια της τελευταίας στρατιωτικής δικτατορίας” (La Razón, 15/3). Η Καρλότο αναφέρεται στον “Ορλάντο Γιόριο, ο οποίος κατήγγειλε τον Μπεργκόλιο ως υπεύθυνο για την απαγωγή του και τα βασανιστήρια που υπέφερε για πέντε μήνες του 1976” (Página 12, 14/3). “Σύμφωνα με ένα έγγραφο που πέρασε στην κατοχή του Οράσιο Βερμπίτσκι για το βιβλίο του ´Ο σιωπηλός´ και κυκλοφόρησε στα κοινωνικά δίκτυα από τον Χιλιανό ιστορικό Σέργιο Γκρες, ο Μπεργκόλιο είχε κατηγορήσει προσωπικά τον Χάλικς για ´διαλυτική δραστηριότητα στις γυναικείες ενορίες (σύγκρουση ανυπακοής) ´ σε έναν αχυράνθρωπο που λεγόταν Ορκόγιεν. Η αναφορά λέει πως ο ιερέας Χάλικς ´έμεινε κρατούμενος στη Σχολή Μηχανικού του Στρατού από τις 24/3/1976 ως το Νοέμβρη (έξι μήνες) κατηγορούμενος μαζί με τον ιερέα Γιόριο ως ύποπτος για επαφές με αντάρτες´. Οι Χάλις και Γιόριο έπεσαν θύματα απαγωγής, εξαφανίστηκαν και τελικά απελευθερώθηκαν ” (Periodistas en Español, 14/3).

Ήταν συνεργάτης στην αρπαγή βρεφών στη δικτατορία

Ενάντια στον Μπεργκόλιο, “οι γιαγιάδες της Πλατείας Μαΐου απευθύνονται στη Δικαιοσύνη της Αργεντινής, λόγω της συμμετοχής του στην αρπαγή βρεφών, συγκεκριμένα στην περίπτωση της δισέγγονης της Αλίσια ντε λα Κουάδρα, ιδρυτικού μέλους της οργάνωσης” (Periodistas en Español, 14/3). Η Καρλότο εξηγεί πως πρόκειται “για μια οικογένεια από την λα Πλάτα, της οποίας η έγγυος κόρη εξαφανίστηκε και υπήρξαν νέα της ότι έκανε ένα κοριτσάκι στο 5ο αστυνομικό τμήμα της περιοχής. Όταν απευθύνθηκαν στον Μπεργκόλιο, αυτός ρώτησε κάποιον άλλο και τους έδωσε την απάντηση ότι ‘χρειάζεται περαιτέρω έρευνα διότι το κοριτσάκι ήταν σε καλά χέρια´” (La Razón, 15/3)

Είναι εχθρός των δικαιωμάτων των γυναικών και των ομοφυλόφιλων

Ο Μπεργκόλιο “είναι ιστορική και σταθερή φωνή αντίθεσης στον γάμο των ομοφυλόφιλων και τη νόμιμη έκτρωση. Ενώ εξελισσόταν η κοινοβουλευτική αντιπαράθεση για το νομοσχέδιο νομιμοποίησης του γάμου των ομοφυλόφιλων, ο Μπεργκόλιο κυκλοφόρησε μια επιστολή αποδοκιμάζοντας το νομοσχέδιο, το οποίο απευθυνόταν στα τέσσερα μοναστήρια του Μπουένος Άιρες: ´Μην είστε αφελείς: δεν πρόκειται απλά για μια πολιτική μάχη, είναι καταστροφική παρέμβαση στο σχέδιο του Θεού´ (…) Η θέση του ως προς την έκτρωση είναι απόρριψη σε κάθε περίπτωση, ακόμη και σε περιπτώσεις βιασμού” (La Nación, 14/3)

* από το TPR Tendencia Piquetera Revolucionaria της Αργεντινής

Μετάφραση: Νίκος Λούντος

Πηγή: η Λέσχη

 

Share

Μουσικό «όχι» στο ρατσισμό – «ναι» στην ιθαγένεια

της Αγγελικής Δημοπούλου

Ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό ανθρώπων κάθε ηλικίας βρέθηκε την Πέμπτη Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού στο Θησείο προκειμένου να πει «όχι» στο ρατσισμό και μέσω της μουσικής να υποστηρίξει το δικαίωμα των παιδιών μεταναστών στην ιθαγένεια. Η Πρωτοβουλία «Ιθαγένεια για Όλα τα Παιδιά» διάλεξε εύλογα και εύστοχα τη συγκεκριμένη ημέρα για να διοργανώσει μια συναυλία διαμαρτυρίας με τη συμμετοχή καλλιτεχνών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες. Πιτσιρίκια κρεμασμένα από το μπράτσο της μητέρας τους, ηλικιωμένα ζευγαράκια, νέοι κάθε ηλικίας και εκπρόσωποι φορέων βρέθηκαν από τις 17:00 το απόγευμα στο Θησείο για να ακούσουν τη μουσική των Mc Yinka, Bandallusia, Renovatio, Peacemakers και του Πολιτιστικού Κέντρου Αφρικανικών Τεχνών ΑΝΑΣΑ και να δώσουν το δικό τους μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού. Όσο προχωρούσε το απόγευμα ο κόσμος κύκλωνε τη μουσική σκηνή.

Ο ορισμός μιας παγκόσμιας ημέρας και τα μηνύματα των φορέων δεν είναι αρκετά αν δεν μεταφράζονται σε κάτι πραγματικό, ζωντανό που φέρνει τους ανθρώπους κοντά, διώχνει το φόβο και συνθέτει αντί να διαιρεί. Όπως η μουσική. «Κάνουμε αυτές τις δράσεις για να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο και να του δώσουμε την ευκαιρία να έχει μια καθαρή εικόνα του τι κάνουν οι μετανάστες και ποιοι είναι οι μετανάστες σε αυτή τη χώρα» δηλώνει στην κάμερα του tvxs.gr, ο Φρουμέντιους Κινύουα από την οργάνωση ASANTE.

Πρώτοι στη σκηνή βρίσκονται μουσικοί και χορευτές από το Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικάνικων Τεχνών ΑΝΑΣΑ φέρνοντας… αέρα από Δυτική Αφρική. Με τα κρουστά τους ξεσηκώνουν τον κόσμο.

YouTube Preview Image

 

«Οι συμπατριώτες μας που φέρουν κάποιον άλλο πολιτισμό, μετανάστες δεύτερης γενιάς, δεν επαιτούν, απαιτούν να έχουν ελληνική ιθαγένεια από τη στιγμή που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα» δηλώνει στην κάμερα του tvxs.gr, ο Στέφανος Μουαγκιέ, 28 χρονών, ηθοποιός και μουσικός. «Σε παιδιά που έχουν γεννηθεί, μεγαλώσει και μορφωθεί εδώ, παιδιά που ουσιαστικά έχουν μια πατρίδα κι αυτή είναι η Ελλάδα, δεν μπορείς να στερείς το δικαίωμα της ιθαγένειας» τονίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Τσουκαλάς που παρευρέθηκε στην εκδήλωση.

Στη μουσική σκηνή ξανά. Αυτή τη φορά Hip Hop από τους Peacemakers. O frontman του συγκροτήματος μας συστήνεται. «Με λένε Βίκτωρα, είμαι 18 χρονών και γεννήθηκα στην Ελλάδα. Όλα τα παιδιά του συγκροτήματος γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Πάω Γ’ Λυκείου. Ευχηθείτε μου καλή τύχη γιατί δίνω Πανελλήνιες». Στο δεύτερο τραγούδι φωνάζει στη σκηνή άλλο ένα μέλος της μουσικής παρέας το Γιάννη. «Ένα χειροκρότημα» ζητάει από το κοινό «γιατί ο Γιάννης έχει ιθαγένεια». Ο κόσμος ξεσπά σε χειροκροτήματα. Ο 18χρονος έχει χιούμορ και δεν παραλείπει να στείλει το ξεκάθαρο μήνυμά του.

«Επειδή ο ρατσισμός δεν είναι θεωρία αλλά καθημερινό φαινόμενο, σήμερα είμαστε εδώ και αφιερώνουμε αυτή την ημέρα στον αγώνα των παιδιών των μεταναστών για ιθαγένεια» τονίζει ο Θανάσης Κούρκουλας από την Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό εκ των διοργανωτών της αντιρατσιστικής συναυλίας. «Σήμερα παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού πρέπει να στείλουμε θετικά μηνύματα που προωθούν την ένταξη των μεταναστών και των προσφύγων. Πιστεύουμε ότι πρέπει να δοθεί ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά» σημειώνει ο Νίκος Μυλωνάς συντονιστής της ομάδας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Οικολόγων Πράσινων.

YouTube Preview Image

 

Εκ των διοργανωτών της εκδήλωσης, το Antinazi Zone ξεκινά την επανέκδοση του Ημερολόγιου του Ρατσισμού που εκδιδόταν πιο παλιά, σε ετήσια βάση, από τη Νεολαία ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη, YRE. Από τα στοιχεία που παρουσιάζει στην ιστοσελίδα του προκύπτει ότι από τις 18 Σεπτέμβρη 2012 έως και τις 18 Μάρτη 2013, σημειώθηκαν συνολικά 72 φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις με 1 νεκρό και 62 τραυματίες. Σημειώνεται ότι υπάρχουν επιθέσεις που, συνήθως από φόβο, δεν καταγγέλλονται.

Σύμφωνα με το Antinazi Zone, υπάρχει ποιοτική αλλαγή στο χαρακτήρα των επιθέσεων καθώς ολοένα και περισσότερο χρησιμοποιούνται σε αυτές όπλα και μαχαίρια. Παλιότερα κύριο χαρακτηριστικό των επιθέσεων ήταν βιαιοπραγίες, ξυλοδαρμοί ή λεκτικοί προπηλακισμοί. Επιπλέον έχουν αυξηθεί οι οργανωμένες εισβολές και απόπειρες εμπρησμών σε σπίτια μεταναστών ή στέκια και γραφεία συλλόγων ή οργανώσεων. Τέλος το 25% των επιθέσεων (1 στις 4) αφορά επιθέσεις σε Έλληνες και όχι σε μετανάστες με στόχο να πληγεί το κίνημα και η Αριστερά.

Πρωτοβουλία Ιθαγένεια για Όλα τα Παιδιά

Αντιφασιστικό Μέτωπο Παιδείας, Ανοιχτή Πόλη, Action Congo, Αsante, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου- Φυλής, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ένωση Αιγυπτιακών Εργαζόμενων στην Ελλάδα (EI Rapta), Ένωση Αφρικανών Γυναικών Ελλάδος, Κασάπι  Ελλάς -Ένωση Φιλιππινέζων Εργαζόμενων, Θεματική Ανθρώπινων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πράσινων, ΚΑΠΠΑ, Κοινότητα Αφγανών Μεταναστών και Προσφύγων Ελλάδας, Επιτροπή Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ, Κέντρο Αντιγόνη, Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, Κοινότητα Γουινέας, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Νεολαία Συνασπισμού, Πίσω Θρανία, Σύλλογος Ενωμένων Αφγανών Ελλάδος, Σύλλογος Ελεύθερων Σύρων , Τανζανική Κοινότητα, YRE-Antinazi Zone

Με τη στήριξη της ΑΔΕΔΥ

Πηγή: tvxs

Share

Ανακοίνωση της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος για την 8η Μάρτη

8 Μάρτη: Μέρα αντίστασης ενάντια στην πατριαρχία!

Η φετινή ημέρα της γυναίκας χαρακτηρίζεται από μία αμηχανία! Ίσως μετά από πάρα πολλά χρόνια η φετινή ημέρα θα ξεντυθεί το περιτύλιγμα του καταναλωτισμού που συνήθιζε να τη συνοδεύει! Οι δύσκολες οικονομικές συνθήκες σε παγκόσμιο επίπεδο για πρώτη φορά περιορίζουν την αίσθηση γιορτής. Και αν ως φεμινίστριες αυτό μας ικανοποιεί αφού χρόνια λέμε πως η επέτειος της γυναίκας δεν είναι γιορτή αλλά μέρα αντίστασης ενάντια στην πατριαρχία που ακόμα χαρακτηρίζει τις σύγχρονες κοινωνίες, μέρα αγώνα για όλα αυτά που μας στερούν και τις ανισότητες που υφίστανται οι περισσότερες γυναίκες σε όλο τον κόσμο, δεν μπορούμε να μη διαπιστώσουμε την οπισθοδρόμηση σχετικά με τη θέση των γυναικών σήμερα.

Οι επιπτώσεις της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλισμού και στα δύο φύλα επηρεάζουν σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό τις γυναίκες. Στην Ελλάδα της υπέρογκης ανεργίας, 24,8% το τρίτο τρίμηνο του 2012, η ανεργία των γυναικών αγγίζει το 29%! Οι συνθήκες εργασίας για τις γυναίκες και πριν την κρίση θεωρούνταν από τις χειρότερες. Σήμερα που οι κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας, η ανασφάλιστη και η επισφαλής εργασία επεκτείνονται με ραγδαίους ρυθμούς, οι γυναίκες είναι καταδικασμένες ή να εργαστούν χωρίς δικαιώματα και χωρίς η εργασία τους να τους εξασφαλίζει τα απαραίτητα για τη ζωή ή να επιστρέψουν και να περιοριστούν στους παραδοσιακούς τους ρόλους. Σε συνδυασμό με τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους, δυστυχώς σήμερα οι γυναίκες αναλαμβάνουν τη φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων από τη στιγμή που κλείνουν παιδικοί σταθμοί, καταργούνται δομές πρόνοιας και υγείας σε τοπικό κυρίως επίπεδο. Παρόλο που λόγω της αυξημένης ανεργίας, παρατηρείται πλέον συχνά σε ένα ζευγάρι η γυναίκα να εργάζεται και ο άντρας να είναι άνεργος, η ενασχόληση του άντρα με το σπίτι και τα παιδιά θεωρείται ακόμη μία συγκυριακή κατάσταση λόγω της ανεργίας. Αντίθετα για τις γυναίκες θεωρείται ακόμη δεδομένο πως αυτές οφείλουν με την καθημερινή απλήρωτη εργασία τους να καλύπτουν τις ελλείψεις που η απουσία κράτους πρόνοιας προκαλεί.

Στην Ελλάδα το ζοφερό κλίμα για τις γυναίκες συμπληρώνει η άνοδος της ναζιστικής Χρυσής Αυγής και ο εκφασισμός της κοινωνίας που τη συνοδεύει. Οι δηλώσεις της νεοναζί βουλευτίνας Ζαρούλια προ μηνών στη βουλή για τη θέση της γυναίκας δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνείας για το τι οραματίζονται για εμάς οι φασίστες. Άλλωστε το όλο στυλάκι του νεοναζιστικού κόμματος αναπαράγει στην πιο ακραία εκδοχή της την ταυτότητα του άντρα «μάτσο» και κυρίαρχο και ανώτερο στο άλλο φύλο και στις διαφορετικές σεξουαλικές ταυτότητες, αναπαράγει την πατριαρχία!   Το να ακούς από το στόμα μιας γυναίκας πως με λίγα λόγια ο ρόλος της γυναίκας είναι η αναπαραγωγή του έθνους και ο φεμινισμός κάνει κακό αν μη τι άλλο μας κάνει να αντιληφθούμε πως η πάλη για τη χειραφέτηση των γυναικών, όπως και η πάλη για τη χειραφέτηση της τάξης, δεν είναι κάτι αυτονόητο για το σύνολο των γυναικών. Για αυτό οφείλουν όλες οι φεμινιστικές και γυναικείες ομάδες, όλες οι οργανώσεις που παλεύουν για την απελευθέρωση του ανθρώπου να πάψουν να θεωρούν το γυναικείο ζήτημα δευτερεύον!

Ο εκφασισμός της κοινωνίας συνδέεται άμεσα και με τα περιστατικά κακοποίησης γυναικών που συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο. Η βία απέναντι στις γυναίκες βρήκε την ακραία της μορφή με το περιστατικού βιασμού και δολοφονίας στη Ξάνθη. Οι συμβολικές μορφές βίας μας άφησαν με το στόμα ανοιχτό είτε με τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών πέρσι την άνοιξη από τον υπουργό υγείας είτε με την πιο πρόσφατη διαπόμπευση μιας γυναίκας σε χωριό στην Εύβοια επειδή απατούσε τον άντρα της! Περιστατικά που μας γυρνούν αιώνες πίσω. Και όλα αυτά σε ένα παγκόσμιο πλαίσιο για τη θέση της γυναίκας που δεν μας αφήνει καμία αυταπάτη για τη βελτίωση της θέσης τους π.χ. βιασμοί στην Ινδία.

 

  • Κανένας άνθρωπος ανασφάλιστος, αξιοπρεπής εργασία για όλες/όλους
  • Καμία ανοχή στην έμφυλη βία – σεβασμό στην αυτοδιάθεση του σώματός μας
  • Ανάπτυξη δικτύου δομών υποστήριξης για τα θύματα της βίας υπό δημόσιο έλεγχο και χρηματοδότηση
  • Κοινωνικές δομές πρόνοιας με δημόσια χρηματοδότηση – όχι στην απλήρωτη εργασία των γυναικών
  • Καταπολέμηση του trafficking, του σύγχρονου δουλεμπορίου
  • Νομιμοποίηση μεταναστριών/ων
  • Αντίσταση στον φασισμό, τη φασιστική βία και τα σεξιστικά-ρατσιστικά πρότυπα που προβάλλει
  • Αντίσταση στα κυρίαρχα πρότυπα και τον σεξισμό των μίντια
  • Αντισεξιστική εκπαίδευση

 

Στηρίζουμε τις δράσεις για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικών:

– 8 Μάρτη, Δρώμενα και Πορεία, 6.00μμ, Μοναστηράκι

9 Μάρτη, Πορεία και Εκδήλωση στην Ξάνθη

 

 

Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ- Σπάρτακος

 

 

Share

Ανακοίνωση των Οικολόγων Πράσινων για την 8η Μάρτη

8 ΜΑΡΤΗ: Για τις γυναίκες θύματα της βίας

Για τις γυναίκες θύματα της οικονομικής κρίσης. Για τις αγωνίστριες γυναίκες της Χαλκιδικής

Η οπισθοδρόμηση της ελληνικής κοινωνίας ως προϊόν της οικονομικής, περιβαλλοντικής, και κοινωνικής  κρίσης  βρίσκει τις γυναίκες σήμερα αντιμέτωπες περισσότερο από ποτέ με τη συνεχιζόμενη καταστρατήγηση των δικαιωμάτων τους.

Oι Οικολόγοι Πράσινοι αγωνιζόμαστε πάντα ενάντια στον εφησυχασμό, και στην αντίληψη που θεωρεί ότι η ισότητα ανάμεσα στα δύο φύλα έχει επιτευχθεί πολύ περισσότερο τώρα που η διάχυση επικίνδυνων σεξιστικών  ιδεών από  ακραίους πολιτικούς χώρους σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας ενθαρρύνει την επιστροφή στους  παραδοσιακούς έμφυλους ρόλους και την κατάργηση των γυναικείων κεκτημένων.  Προς επίρρωση όλων των παραπάνω έρχεται η πρόταση του Κυβερνητικού Συμβουλίου Μεταρρύθμισης για κατάργηση της -έτσι κι αλλιώς υποβαθμισμένης τα τελευταία χρόνια- Γενικής Γραμματείας Ισότητας.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι αφιερώνουμε αυτή την ημέρα

…στις γυναίκες θύματα της βίας γιατί οι  χρόνιες εξαγγελίες των αρχών (ξενώνες, τροποποίηση νόμου, καμπάνιες ευαισθητοποίησης)  παραμένουν εξαγγελίες και εξακολουθούμε να θρηνούμε γυναίκες θύματα δολοφονιών και βιασμών με μια πολιτεία ανάλγητη και απρόθυμη να στηρίξει τις γυναίκες  και να αναλάβει πρωτοβουλίες για την εξάλειψη του φαινομένου. Στοιχεία αποκαλύπτουν ότι τα  κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας αυξάνονται, καθώς η οικονομική κρίση συνιστά έναν επιβαρυντικό παράγοντα στις ήδη βεβαρημένες έμφυλες σχέσεις. Η απώλεια της εργασίας για τους άνδρες επιφέρει βαρύ πλήγμα στο πατριαρχικό, στερεοτυπικό πρότυπο με συνέπεια πολλές φορές την όξυνση της βίας.

…στις γυναίκες θύματα της οικονομικής κρίσης καθώς οι επιπτώσεις της δεν βιώνονται με τον ίδιο τρόπο από τους άνδρες και τις γυναίκες γιατί η κρίση βρήκε τα δύο φύλα να ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες τόσο κοινωνικά όσο και οικονομικά. Πιο συγκεκριμένα:

Η ανεργία που έτσι και αλλιώς ήταν γένους θηλυκού, διπλασιάστηκε για τις γυναίκες, οι οποίες ήταν σε καθεστώς εργασιακής απορρύθμισης πολύ πριν αυτή θεσπιστεί επισήμως (ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, ευέλικτες μορφές εργασίας).

Τα ¾ των εργαζομένων σε καθεστώς μερικής απασχόλησης εξακολουθούν να είναι γυναίκες.

Η μισθολογική διαφορά ανάμεσα στα δύο φύλα φτάνει έως και 20% με μεγαλύτερες διαφορές στον ιδιωτικό τομέα. Συνεπώς οι περικοπές μισθών έπληξαν κυρίως τις γυναίκες που έτσι κι αλλιώς αμείβονταν χαμηλότερα.

Οι τομείς του δημοσίου στους οποίους περιορίστηκαν ή και πάγωσαν τελείως οι προσλήψεις, αυτός της υγείας και της παιδείας, είναι τομείς στους οποίους κυριαρχούν αριθμητικά οι γυναίκες εργαζόμενες. Συνέπεια αυτού του μέτρου είναι ακόμη περισσότερες γυναίκες στην ανεργία, ανασφάλιστες και χωρίς κοινωνικές παροχές.

Η αποσάθρωση του κοινωνικού κράτους ξεκίνησε από υπηρεσίες και δομές κοινωνικής πρόνοιας και στήριξης της οικογένειας που συνέδραμαν τη γυναίκα στους πολλαπλούς της ρόλους (βρεφονηπιακοί σταθμοί, κέντρα δημιουργικής απασχόλησης παιδιών, χώροι και υπηρεσίες φροντίδας ηλικιωμένων).

Στοιχεία από άλλες χώρες καταδεικνύουν ότι τα ποσοστά επαγγελματικής επανόδου μετά από μία κρίση είναι πολύ υψηλότερα για τους άνδρες από ό,τι για τις γυναίκες.

Η δαμόκλειος σπάθη της ανεργίας οδήγησε επίσης στη μείωση των καταγγελιών για σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό χώρο από τις γυναίκες.

Και όλα τα παραπάνω οι μετανάστριες, οι γυναίκες πρόσφυγες και οι γυναίκες των μειονοτήτων τα βιώνουν  σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό.

…στις αγωνίστριες γυναίκες (αλλά και τα κορίτσια) της Χαλκιδικής που πρωτοστατούν στον αγώνα ενάντια στην υποβάθμιση της ζωής τους, του περιβάλλοντός τους και την υποθήκευση του μέλλοντος τους. Γυναίκες που είναι εδώ και μήνες στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στα καταστροφικά σχέδια εξόρυξης χρυσού στον τόπο τους, που προσάγονται, συλλαμβάνονται, υφίστανται τη βία των αρχών, την άγρια καταστολή και την παραβίαση των δικαιωμάτων τους, αλλά συνεχίζουν να αγωνίζονται, να αυτοοργανώνονται, να αρθρώνουν μαχητικό λόγο διεκδικώντας τα αυτονόητα.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας και είμαστε πάντα δίπλα στις γυναίκες που αγωνίζονται για  έναν κόσμο χωρίς βία και διακρίσεις. Απαιτούμε από την πολιτεία να  αναλάβει άμεσα πρωτοβουλίες για την προστασία των γυναικών από την  οικονομική κρίση, τη βία και  την περιθωριοποίηση και να εγκαταλείψει τα σχέδια για περαιτέρω υποβάθμιση υπηρεσιών και δομών που προάγουν την ισότητα των φύλων.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι υποστηρίζουμε:

Στην Αθήνα την εκδήλωση διαμαρτυρίας που διοργανώνει η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, την Παρασκευή 8/3/2013 και ώρα 6.00 μ.μ στο Μοναστηράκι.

Στην Ξάνθη την πορεία ενάντια στη βία κατά των γυναικών (1.00 μ.μ., Πολυτεχνείο) και την εκδήλωση-συζήτηση με τίτλο «Δώσε τέλος στη σιωπή!» (6.00 μ.μ. Εργατικό Κέντρο),  το Σάββατο 9/3/2013 που διοργανώνει η Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης.

 

Η Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα

http://www.ecogreens-gr.org/humanrights/

 

 

Share

8 MAΡΤΗ Μια μέρα είναι, θα περάσει

του ιού

Η γιορτή των ραβδοκολυμποτρύγγων

Η 8 Μαρτίου είναι χωρίς αμφιβολία μια γιορτή των ΜΜΕ. Από τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια έως σήμερα, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δίνει την αφορμή για εκτενή αφιερώματα, στα οποία οι γυναίκες -υποτίθεται ότι- έχουν την τιμητική τους. Στην πραγματικότητα, η ενασχόληση των μέσων ενημέρωσης με τις γυναίκες κάθε 8 Μαρτίου στην καλύτερη περίπτωση αναπαράγει την αντίληψη περί γυναικείας κατωτερότητας, εμφανίζοντας τις γυναίκες ως είδος που χρειάζεται έναν ιδιαίτερο χειρισμό, μια ειδική μεταχείριση. Στην καλύτερη, γιατί στη χειρότερη η 8 Μαρτίου αποτελεί μια ακόμη ευκαιρία για ευθείες μισογυνικές επιθέσεις ή, απλώς, για αποτελεσματικότερη προβολή “γυναικείων” καταναλωτικών προϊόντων.

Γενικές οι επισημάνσεις αυτές, δεν αμφισβητούν τις σποραδικές εξαιρέσεις ούτε αγνοούν την εξέλιξη των αφιερωμάτων στο πέρασμα του χρόνου. Στην αρχή της Μεταπολίτευσης, για παράδειγμα, τότε που η 8 Μαρτίου παρέμενε μια επέτειος ακόμη αποδεκτή από γυναικείες οργανώσεις και φεμινιστικές ομάδες, η ενασχόληση του Τύπου ήταν μάλλον διερευνητική, γύρευε απαντήσεις στα ζητήματα που έθεταν τότε οι γυναικείες συλλογικότητες. Στην πρώτη αυτή περίοδο, τα ΜΜΕ φρόντιζαν συνήθως να συνδυάζουν την επικαιρότητα με κάποια ιστορική αναδρομή (η πρώτη ελληνίδα φοιτήτρια, το πρώτο γυναικείο περιοδικό, οι γυναίκες στην Αντίσταση κ.ο.κ.), δίνοντας κάποτε (σπανίως) το λόγο και στις γυναίκες που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις της εποχής.

Πολύ σύντομα, όμως, τη στάση αυτή διαδέχεται ένα τυποποιημένο εγκώμιο της ημέρας, στο οποίο αρχίζουν να βρίσκουν τη θέση τους οι πιο αντιφατικές απόψεις για τις γυναίκες και την υποτιθέμενη γιορτή τους. Έτσι, από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, κάθε 8 Μαρτίου τα μέσα ενημέρωσης συνεχίζουν να τηρούν την παράδοση της ημέρας, επιχειρώντας ταυτόχρονα να δώσουν στα αφιερώματά τους κάποια νότα πρωτοτυπίας. Και η βασική πρωτοτυπία που σκαρφίζονται είναι να βάζουν κάθε 8 Μαρτίου άνδρες -πολιτικούς, δημοσιογράφους, καλλιτέχνες, μόδιστρους- να κρίνουν (ή και να παινεύουν, αδιάφορο) τις γυναίκες και τους αγώνες τους. Ενδεικτικά: “Δέκα άνδρες – γνωστοί και μη- εξηγούν πώς βλέπουν σήμερα τις σχέσεις των δύο φύλων” ( “Ελευθεροτυπία” 7/3/87). “Κυρίες, χρόνια πολλά! Δέκα άνδρες για τη γιορτή της γυναίκας” (“Μεσημβρινή” 8/3/88).

Στα 1985 ακριβώς, το “Εθνος” διοργανώνει μεγάλη γιορτή στα Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και την αφιερώνει “στον μεγάλο πρωταγωνιστή της ελληνικής ζωής: Τη γυναίκα” (11/3). Παρά τους υψηλούς υμνητικούς τόνους, η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Στο εξής, τα αφιερώματα για την 8 Μαρτίου θα κινηθούν γύρω από πολύ συγκεκριμένους άξονες:

* Την άμεση και απροκάλυπτη πολιτική χρήση της ημέρας: “Κορόνα της ΝΔ η ελληνίδα γυναίκα. Αποθεωτική ομιλία Ψηλού στις Νεοδημοκράτισσες του Πειραιά” (“Ελεύθερος Τύπος” 8/3/89). “Μητσοτάκης: Όλα για τη γυναίκα. Η Νέα Δημοκρατία τιμά την ελληνίδα γυναίκα και αναγνωρίζει την προσφορά της στην οικογένεια και την κοινωνία” (“Βραδυνή” 8/3/89). Χαρακτηριστική και η παρέμβαση της Ειρήνης Μαυροπούλου που χρημάτισε για ένα φεγγάρι και Γραμματέας Ισότητας: “8 Μαρτίου, Ημέρα της Γυναίκας. Είναι ημέρα γιορτής; Σίγουρα όχι. Είναι ημέρα απολογισμού για όσα δεν έγιναν και για όσα πρέπει να γίνουν”. Και ιδού τι θα μπορούσε να γίνει διατυπωμένο ως ερώτημα: “Το ανάκτορο της Εκάλης σε πόσα κέντρα κακοποιημένων γυναικών αντιστοιχεί;” (“Αδέσμευτος Τύπος” 8/3/95). Στην ίδια κατηγορία ανήκουν και τα συνήθως εκτενή και πρωτοσέλιδα αφιερώματα του “Ριζοσπάστη”, στα οποία οι γυναίκες καλούνται να ασπαστούν τις εκάστοτε κομματικές προτεραιότητες: “οι κομμουνίστριες καλούν τις γυναίκες να ματαιώσουν με την πάλη τους τα αντιλαϊκά σενάρια της συναίνεσης” (8/3/95).

* Την προσπάθεια εκμετάλλευσης της ημέρας, όταν δεν υπάρχουν “εντυπωσιακότερες” ειδήσεις: “Σκοτώνει τις γυναίκες η μάχη της καριέρας”, απειλούσε με το πρωτοσέλιδό της η “Απογευματινή της Κυριακής” στις 6/3/94. Και στις εσωτερικές σελίδες συμπλήρωνε: “8 Μαρτίου. Ημέρα της Γυναίκας. Ηπατίτιδες, καρκίνος, φυματίωση, καρδιά, αλλεργίες απειλούν την εργαζόμενη”.

* Μια τάση αυτοκριτικής που, ωστόσο, δεν οδηγεί σε διαφορετική αντιμετώπιση της ημέρας. Να σημειώσουμε πως η στάση αυτή χαρακτηρίζει παλαιότερα δημοσιεύματα, καθώς σήμερα κανείς δεν νιώθει πια την ανάγκη να απολογηθεί: “Ο ανδρικός σοβινισμός και ρατσισμός δεν έχει τέλος. Μηδέ, φυσικά, του δικού μας εξαιρουμένου – αφού θα ξαναθυμηθούμε τις γυναίκες στις 8 Μαρτίου 1987!” (κύριο άρθρο, “Εθνος” 8/3/86). “Πόσο δυνατό είναι να αποσβεστούν σε μία μόνο ημέρα τα χρέη (ατομικά και συνολικά) των υπολοίπων 364 ημερών; Πόσο νόμιμα και αληθινά ηχούν τα μηνύματα των ιθυνόντων της ανδροκρατούμενης κοινωνίας, όταν ο πανηγυρικός χαρακτήρας τους οδηγεί σε υπερβολές υποσχέσεων ή σε εύκολο απολογητισμό, στοιχεία που λησμονούνται με το χάραμα της επόμενης μέρας;” (κύριο άρθρο, “Πρώτη” 8/3/88).

* Την επιστράτευση ειδικών πάσης φύσεως που κάθε 8 Μαρτίου προθυμοποιούνται να φωτίσουν άγνωστες πτυχές των ζητημάτων που θέτει η επέτειος. Αλησμόνητη η παρέμβαση ενός βιολόγου-ζωολόγου με τίτλο “Φεμινισμός. Όταν εγκυμονεί και το αρσενικό”, στην οποία αναλύεται ως φεμινιστική συμπεριφορά η εγκυμοσύνη του αρσενικού ιππόκαμπου, αλλά και η προθυμία των αρσενικών ραβδοκολυμποτρύγγων να κλωσάνε αβγά (“Κυριακάτικη Αυγή”, 8/3/87).

* Την καταγγελία των ξεπερασμένων πια φεμινιστικών “ακροτήτων”: “οι φεμινίστριες της εποχής εκείνης ήταν επιθετικές, εχθρικές προς τους άνδρες, βλοσυρές και αδιάλλακτες. Δεν δίσταζαν να προβάλλονται με ακραίες μεθόδους – όπως με το να καίνε δημοσίως τους στηθόδεσμούς τους- προκειμένου να προωθήσουν τις απόψεις τους” (“Καθημερινή” 7/3/97). “Σήμερα οι διεκδικήσεις των γυναικών για ισότητα σε όλους τους τομείς, εκτός του ότι τις οδήγησαν στην απώλεια πολλών κεκτημένων δικαιωμάτων τους, τείνουν να αλλοιώσουν ορισμένα φυσικά χαρακτηριστικά τους” (“Ελεύθερος” 8/3/88). “Υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση, σε μια μειοψηφία φεμινιστριών κυρίως, ότι οι άνδρες στο σύνολό τους αντιμάχονται τις γυναίκες και αντιδρούν σε αυτό που οι ίδιες ονομάζουν ισότητα και δικαιώματα της γυναίκας” (“Ελευθεροτυπία” 10/3/87). “Ο χρόνος έχει δείξει ότι πολλοί εξτρεμισμοί χαρακτήριζαν το φεμινιστικό κίνημα (που κατέληξαν σε σεξισμούς και σεξιστικές αντιλήψεις), ενώ άλλα αιτήματα είναι συχνά ξεπερασμένα” (“Ελεύθερος Τύπος” 8/3/96).

* Την αναφορά στα ολέθρια πλήγματα που επέφερε ο φεμινισμός στους ανυποψίαστους άνδρες: “Η κρίση της ανδρικής ταυτότητας. Σε μια εποχή που η γυναίκα διεκδικεί τη χειραφέτησή της, ο άνδρας αισθάνεται μετέωρος και κατατρύχεται από ανασφάλεια” (“Καθημερινή” 10/3/96).

*Την επιστροφή, τέλος, στα παλιά και δοκιμασμένα “γυναικεία θέματα”: “Αναζητείται το καλό ντύσιμο. Ποιες γυναίκες, παγκοσμίως, διεκδικούν τον τίτλο της πιο καλαίσθητης, χωρίς υπερβολές εμφάνισης” (“Καθημερινή” 9/3/95). “Οι γυναίκες γιορτάζουν. Τα φετίχ τους… Γυναίκες. Απρόσιτες σαν σταρ του κινηματογράφου. Γήινες όπως οι θηλυκοί πειρασμοί της διπλανής πόρτας. Ικανές να σε στείλουν στον παράδεισο και στην κόλαση με την ίδια ευκολία” (“Το Βήμα” 3/3/96).

Υπάρχει, ασφαλώς, και ο αντίλογος. Η αμφισβήτηση εμφανίστηκε στον Τύπο αρκετά νωρίς, κυρίως από γυναίκες – δημοσιογράφους και μη (βλ. για παράδειγμα το άρθρο της Ιρ. Αυδή-Καλκάνη, “Η ‘κουφή’ επέτειος. Η Ημέρα της Γυναίκας εύκολα μετατρέπεται σε μια παράλογη επέτειο, γραφική και γελοία”, “ΤΑ ΝΕΑ” 8/3/91 ή το δισέλιδο των συντακτριών της “Ελευθεροτυπίας” με τίτλο “Οι γυναίκες της ‘Ε'”, 8/3/91). Παρ’ όλες όμως τις αντιρρήσεις που διατυπώνουν οι άμεσα ενδιαφερόμενες, τα επετειακά δημοσιεύματα συνεχίζουν απτόητα. Δεν πειράζει. Γιατί πώς αλλιώς θα μαθαίναμε ότι οι ιππόκαμποι είναι φεμινιστές ή ότι υπάρχει σκέψη κάθε 8 Μαρτίου να μην εξετάζουν οι δάσκαλοι τα κοριτσάκια της τάξης τους; Αφού, λοιπόν, δεν καταφέραμε ακόμη να απαλλαγούμε από τα αφιερώματα της Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας, ας προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους να τα απολαύσουμε. Και του χρόνου!

Η ετήσια διέγερση των κομματικών οργάνων

Πονοκέφαλος για τα κόμματα η 8 Μαρτίου. Κάθε χρόνο την ίδια ημέρα είναι υποχρεωμένα να σκαρφίζονται κάποια ανακοίνωση που φαντάζονται πως θα ικανοποιήσει τη μισή τους πελατεία, πραγματική ή φαντασιακή, για την οποία τον υπόλοιπο καιρό δείχνουν μια λίγο πολύ παγερή αδιαφορία. Και να ήταν μόνον αυτό. Την ίδια στιγμή έχουν να αντιμετωπίσουν και τις πιέσεις των γυναικείων τμημάτων τους που βρίσκουν κι αυτά ευκαιρία να απαιτήσουν από τις κομματικές ηγεσίες να ασχοληθούν έστω και για μία ημέρα με τα “ιδιαίτερα” αιτήματά τους. Στο σημείο αυτό, οι ετήσιες “θέσεις” για τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας διαφοροποιούνται από τις άλλες επετειακές ανακοινώσεις των κομμάτων: οφείλουν να ικανοποιήσουν μια συγκεκριμένη κατηγορία πολιτών, κάτι που προφανώς δεν ισχύει για τα πανηγυρικά δελτία τύπου που συντάσσουν τα κόμματα κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου ή την 28η Οκτωβρίου. Υπάρχουν, ωστόσο, και ομοιότητες: σε κάθε περίπτωση, η δήλωση μιλά περισσότερο για τις ευρύτερες επιλογές ενός κόμματος στη δεδομένη συγκυρία και λιγότερο για την τιμώμενη επέτειο.

Στην υπηρεσία των κομματικών προτεραιοτήτων, λοιπόν, η 8 Μαρτίου έχει από καιρό μεταβληθεί σε ένα υποκριτικό χαϊδολόγημα των γυναικείων αφτιών και, ταυτόχρονα, σε μια σταθερή αφορμή για να ισχυριστούν οι πολιτικοί ότι η δική τους ενασχόληση με τα γυναικεία προβλήματα είναι σοβαρότερη από εκείνη του αντιπάλου. “Η κυβέρνηση, παλεύοντας μαζί με το λαό για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, έχει εντάξει στις προτεραιότητες της κοινωνικής της πολιτικής την πραγματοποίηση της ισότητας ανάμεσα στα Δύο Φύλα”, κόμπαζε για παράδειγμα ο Ανδρέας Παπανδρέου στις 8 Μαρτίου 1984. Και δήλωνε βέβαιος ότι η λύση των ακόμη εκκρεμών ζητημάτων είναι θέμα χρόνου: “Στο Πενταετές Πρόγραμμα της κυβέρνησης για κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη του τόπου που συντάχθηκε με την ευρύτερη λαϊκή συμμετοχή, τα προβλήματα αυτά έχουν αναδειχθεί, και η κυβέρνηση προχωρεί σταθερά στην επίλυσή τους”.

Την ίδια χρονιά, ο τότε πρόεδρος της ΝΔ Ευάγγελος Αβέρωφ εκδήλωνε εμμέσως πλην σαφώς τη δυσαρέσκεια της παράταξής του για τον κατήφορο που κατά τη γνώμη του είχαν πάρει οι γυναίκες του ΠΑΣΟΚ και υποστήριζε την επάνοδο των Ελληνίδων στους παραδοσιακούς τους ρόλους: “Σαν σύζυγος και σαν μάνα η Ελληνίδα υπήρξε και είναι το θεμέλιο της ελληνικής οικογένειας. Και έτσι έχει καταξιωθεί στη συνείδησή μας”. Να συνεχίσουμε; “Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται φέτος κάτω από τη σκιά των Πέρσινγκ, Κρουζ και SS-20”, διαβάζουμε στην ανακοίνωση της ΕΔΑ, ενώ εκείνη τη χρονιά η ΚΕ του ΚΚΕ καλούσε τις γυναίκες της Ελλάδας “σαν μάνες, σαν εργαζόμενες και σαν υπεύθυνοι πολίτες” να παλέψουν “με όλο το λαό για να απαλλαγούμε από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την απειλή του πολέμου. Για να φύγουν οι ξένες βάσεις και τα πυρηνικά όπλα από τη γη μας. Για Ελλάδα ειρηνική και απύραυλη Βαλκανική”. Δεν τελειώνουν, όμως, εδώ οι γυναικείες υποχρεώσεις: “Εκλαϊκεύστε το ρόλο και τους αγώνες του ΚΚΕ”, συνέχιζε το ίδιο κείμενο. “Αντιπαλέψτε τις αντιδραστικές και τις νεοφεμινιστικές θεωρίες”.

Και ισότιμοι πολίτες, λοιπόν, και μάνες και σύζυγοι, και αντιιμπεριαλίστριες και φεμινίστριες και κατά των φεμινιστριών. Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, τα κόμματα φέρνουν τον γυναικείο πληθυσμό της χώρας αντιμέτωπο με τις πιο αντιφατικές εικόνες του, αναθέτοντάς του ταυτόχρονα τα πιο ποικίλα καθήκοντα που απορρέουν από τους ρόλους του που κατά περίπτωση επιλέγονται. Στην πραγματικότητα αντιμετωπίζουν τις γυναίκες ως μια ενιαία και αδιαφοροποίητη κατηγορία πολιτών, δεύτερης προφανώς κατηγορίας, που την ημέρα της γιορτής τους μαζί με τα “χρόνια πολλά” καλόν είναι να εισπράττουν και μια έγκυρη συμβουλή για το πώς πρέπει να πορευτούν στη ζωή τους: ποιο κοινωνικό πρόσωπο να επιλέξουν, τι να πιστέψουν και τι να καταγγείλουν, και, κυρίως, με ποιους να πάνε και ποιους να μαυρίσουν.

Η πατερναλιστική αυτή πρακτική των ηγεσιών έχει αμφισβητηθεί ακόμη και από κόμματα. (Χαρακτηριστικές είναι οι αυτοκριτικές ανακοινώσεις του ΚΚΕ εσωτ. και των σχημάτων που το διαδέχθηκαν). Μολαταύτα, η 8 Μαρτίου συνέχισε και συνεχίζει να προσφέρει την αφορμή για δηλώσεις που, αν μη τι άλλο, θίγουν τη νοημοσύνη των γυναικών. Δηλώσεις υπερβολικά αμετροεπείς: “Στη χώρα μας συντελέστηκε τα τελευταία χρόνια μια ειρηνική επανάσταση” (Α. Παπανδρέου, 8/3/87). Δηλώσεις υπερβολικά γενικόλογες: “Το χρέος όλων είναι να δώσουν στις γυναίκες τις δυνατότητες για να αξιοποιήσουν κάθε προσωπική τους ικανότητα χωρίς εμπόδια και αναστολές” (Κωστής Στεφανόπουλος, ΔΗΑΝΑ, 8/3/88). Δηλώσεις υπερβολικά κολακευτικές: “Ελληνίδες, στον αγώνα για την Ελλάδα του αύριο προπορεύεσθε” (Κ. Μητσοτάκης, 8/3/88). Δηλώσεις υπερβολικά ανυπόστατες: “Το υπουργείο Εθνικής Αμυνας πρωτοστατεί και στην ισότητα των δύο φύλων” (Ι. Βαρβιτσιώτης, 8/3/93). Δηλώσεις, τέλος, υπερβολικά ακατάληπτες: “Θεωρούμε πως η ίδια η γυναίκα θα πρέπει ν’ αποδεσμευτεί απ’ όλες τις αναχρονιστικές αντιλήψεις και με τη συμπεριφορά της ως μητέρα και σύντροφος ν’ αποκτήσει τη θέση που δικαιωματικά της ανήκει” (Μ. Εβερτ, 8/3/97).

Οσο περισσότερο μετατρέπεται σε μια ανούσια -αν όχι προσβλητική για τις γυναίκες- γιορτή, τόσο η 8 Μαρτίου μοιάζει να κινητοποιεί τους πολιτικούς άνδρες της χώρας. Κανείς δεν αντιστέκεται πια στον πειρασμό να προσθέσει το μικρό του λιθαράκι στον αμφιλεγόμενο εορτασμό. Ακόμη και ο Κ. Καραμανλής φρόντισε να μας κληροδοτήσει τη σοφή του υποθήκη για τα νοήματα της Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας: “Ως Ελληνες μπορούμε και πρέπει να είμεθα υπερήφανοι, δεδομένου ότι πρώτο το αρχαίο ελληνικό πνεύμα αναγνώρισε την προσωπικότητα της γυναίκας” (8/3/92).

Όταν η γιορτή ήταν εθνικώς ύποπτη

Στις μέρες μας, κόμματα και κρατικοί φορείς συναγωνίζονται ποιος θα τιμήσει περισσότερο την 8 Μαρτίου. Δεν ήταν πάντα έτσι. Πριν από τη χούντα, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, μια επέτειος ούτως ή άλλως συνδεδεμένη ιστορικά με τις γυναίκες της αριστεράς, ήταν για το κράτος μια γιορτή ύποπτη, μια επικίνδυνη παγίδα που είχαν σκαρφιστεί οι ιθύνοντες του παράνομου τότε ΚΚΕ για να παρασύρουν στα δίχτυα τους ανυποψίαστες γυναίκες. Ετσι, οι εκδηλώσεις που διοργάνωνε κάθε Μάρτιο η αριστερή Πανελλαδική Ενωση Γυναικών (ΠΕΓ) παρακολουθούνταν στενά από ασφαλίτες που φρόντιζαν να ενημερώνουν σχετικά τους προϊστάμενούς τους -και τους φακέλους των παριστάμενων γυναικών.

“Αι υπό της ΠΕΓ διοργανούμεναι εορταί, όπως η εορτή της γυναίκας, έχουν καθορισθή υπό της κομμουνιστικής της ηγεσίας και έχουν σκοπόν την προβολήν και ανάπτυξιν της ΠΕΓ και την διοχέτευσιν της γραμμής της ΕΔΑ και του ΚΚΕ”, διαβάζουμε σε μπροσούρα με τίτλο “ΠΕΓ. Τι είναι, τι θέλει, πώς εργάζεται”, που εκδόθηκε στα 1966 από το υπουργείο Δημόσιας Τάξης με στόχο την ενημέρωση των αξιωματικών των σωμάτων ασφαλείας και των κρατικών λειτουργών. “Εις τας εορτάς αυτάς καλούνται γυναίκες αδιακρίτως ιδεολογικής τοποθετήσεως. Η πρόσκλησις, η οποία αποστέλλεται διά τον εορτασμόν της ημέρας της Γυναίκας είναι εντελώς αθώα και η παραλήπτρια μιας τοιαύτης επιστολής ευκόλως θα αποδεχθή μίαν τοιαύτην πρόσκλησιν. […] Είναι βέβαιον ότι ο εορτασμός θα λάβη εις την πράξιν άλλην χροιάν. Η ομιλήτρια, κατ’ αρχάς, εκ των προτέρων καθωρισμένη και καταλλήλως ενημερωμένη, αρχίζει την ομιλίαν διά τα δικαιώματα των γυναικών και καταλήγει εις τα ‘εγκλήματα των Αμερικανών’, τον ‘γενικόν αφοπλισμόν’, την ‘ειρήνην’ ή τον ‘πόλεμον’ του Βιετνάμ. Τα άλλα θέματα, και εάν συζητηθούν, θα αποτελέσουν δευτερευούσης σημασίας συζητήσεις. Η επωδός θα είναι εν ψήφισμα με αιχμάς εναντίον της αμερικανικής πολιτικής” (σ. 31-33).

Οι μεταμφιέσεις μιας επετείου

Από την καθιέρωσή της στις αρχές του αιώνα έως τη σχετικά πρόσφατη αμφισβήτησή της, η 8 Μαρτίου έχει να παρουσιάσει ένα πλούσιο οδοιπορικό, το οποίο συνεχίζει να εμφανίζεται αλλοιωμένο στα χρονικά που συνοδεύουν κάθε χρόνο τα σχετικά αφιερώματα: Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας εγκρίθηκε στα 1910 κατά τη Β’ Συνδιάσκεψη των Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη ως ημέρα πάλης των σοσιαλιστριών για τα γυναικεία αιτήματα, και κυρίως την καθολική γυναικεία ψήφο, σε αντιπαράθεση με τον αγώνα των φεμινιστριών της εποχής για το ίδιο ζήτημα. Τα επόμενα χρόνια, η πραγματοποίηση του ετήσιου αυτού εορτασμού θα αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες, κυρίως στο πλαίσιο των διαφορετικών πτερύγων της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας, με αποτέλεσμα να ατονήσει ή και να καταργηθεί σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες.

Η 8 Μαρτίου επανεμφανίζεται στη δεκαετία του ’20. Αυτή τη φορά γιορτάζεται συστηματικά από τα κόμματα της Γ’ Διεθνούς ως ημέρα κοινού αγώνα ανδρών και γυναικών για τα γυναικεία ζητήματα, αφιερωμένη στην πάλη κατά του “αστικού φεμινισμού”. Στην Ελλάδα, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται από το ΚΚΕ σε όλη τη μεσοπολεμική περίοδο, ενώ περιορισμένη είναι η αναφορά στην ημέρα και από σοσιαλιστικά κόμματα ή ομάδες της εποχής. Με τις γυναίκες της αριστεράς και τις οργανώσεις τους συνδέεται η 8 Μαρτίου και στα μεταπολεμικά χρόνια, κατά τα οποία συνεχίζει να αγνοείται από τους υπόλοιπους γυναικείους φορείς.

Τα πράγματα αλλάζουν με την πτώση της χούντας. Η 8 Μαρτίου κινητοποιεί πλέον ένα ευρύ φάσμα γυναικείων οργανώσεων και φεμινιστικών ομάδων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Είναι χαρακτηριστικό ότι, προτείνοντας στα 1977 την καθιέρωση μιας Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ αναφέρει την 8 Μαρτίου ως την πλέον ενδεδειγμένη ημερομηνία για τις περισσότερες χώρες του κόσμου. Στο κλίμα αυτό, οι μεταπολιτευτικές γυναικείες ομάδες επιχειρούν να δώσουν τη δική τους σφραγίδα στο γενικευμένο πανηγύρι: “Εμπρός να δώσουμε στις 8 του Μάρτη το αληθινό αγωνιστικό της νόημα που κινδυνεύει να ξεχαστεί μέσα στις γιορτές που διοργανώνονται”, διαβάζουμε σε προκήρυξη της Κίνησης για την Απελευθέρωση των Γυναικών.

Η ανέφελη σχέση των φεμινιστριών με την επέτειο δεν θα διαρκέσει πολύ. Η μεγάλη συγκέντρωση για την αλλαγή του οικογενειακού δικαίου στα Προπύλαια (7 Μαρτίου 1980) αποτελεί κατά κάποιον τρόπο τομή. Στα επόμενα χρόνια θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση, καθώς η 8 Μαρτίου μετατρέπεται όλο και περισσότερο από μια ημέρα των γυναικών σε μια ημέρα για τις γυναίκες. “Αν έχει νόημα η 8 του Μάρτη”, αναφέρεται χαρακτηριστικά σε προκήρυξη του Σπιτιού των Γυναικών (8/3/82), “αυτό βρίσκεται στην έκφραση της αλληλεγγύης των γυναικών που συσπειρώνονται για να αμφισβητήσουν συλλογικά τα κοινωνικά πρότυπα, τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, τις εξουσιαστικές σχέσεις και να διεκδικήσουν την πολύμορφη έκφρασή τους και την αυτόνομη ύπαρξη κάθε γυναίκας”.

Τα περιθώρια είναι στο εξής ελάχιστα. Η κατάχρηση της ημέρας από τα μέσα ενημέρωσης και τα κόμματα δίνει το τελειωτικό χτύπημα. Βρισκόμαστε πια πολύ κοντά στο τόσο εύστοχο “8 Μαρτίου: Σήμερα δεν γιορτάζουμε και δεν δεχόμαστε επισκέψεις”. Απόδειξη το παράθεμα που ακολουθεί από προκήρυξη της Κίνησης Δημοκρατικών Γυναικών για την 8 Μαρτίου 1986: “Ολοι μιλάνε για τη ‘γιορτή’, βγάζουν λόγους, πανηγυρίζουν, αφιερώνουν, καθησυχάζουν τη συνείδησή τους. Κάτι μεταξύ Εθνικής Εορτής και επετείου. Εμείς νιώθουμε αποστροφή για όλα αυτά. Η χρησιμοποίησή μας τη μέρα τούτη είναι το άλλοθι της κοινωνικής σιωπής για όλο τον άλλο χρόνο […] Εμείς αρνιόμαστε να παίξουμε σ’ αυτό το δοσμένο σκηνικό. Σαρκάζουμε την ‘εξαιρετικά αφιερωμένη’ Ημέρα ή Εβδομάδα”.

ΣΤΟ ΟΡΙΟ

Αποσπάσματα από δηλώσεις, ευχές, σχόλια για τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας:

ΝΙΚΟΣ ΡΙΖΟΣ. “Οι νέες να ευτυχήσουν στον έρωτά τους, οι… μεσαίες να τραβήξουν το κουπί της οικογένειας, όπως το τραβάνε, και τα περήφανα γηρατειά να ‘χουν καλές μέρες και χαρούμενες. Πάντως, χωρίς να κακοφανεί στις μεγαλύτερες, εγώ λέω ναι στα… μανούλια και τους εύχομαι κάθε ευτυχία” (“Μεσημβρινή” 8/3/88).

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ. “Να είναι πάντα γυναίκες” (στο ίδιο).

ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΡΑΒΑΣ. “Να κρατήσουν το ανθρώπινο είδος ψηλά, γιατί αυτές είναι εκείνες που το μεταφέρουν. Εύχομαι δε σε όλες τις γυναίκες της γης, σαν μανάδες, να προσπαθήσουν για την εδραίωση της ειρήνης στον κόσμο” (στο ίδιο).

ΛΟΥΚΙΑ. “Ειδικότερα οι νέες κοπέλες, που μέχρι τώρα θεωρούσαν επίκεντρο της εμφάνισής τους το τζιν, σε όλες του τις παραλλαγές και εκκεντρικότητες, τώρα εξαίρουν τη γυναικεία τους ιδιότητα με πολυτελή και ευαίσθητα στην αφή υφάσματα. Η αντιγραφή ανδρικών προτύπων στο πλαίσιο ενός δυναμικού φεμινιστικού κινήματος, φαίνεται ότι αποτελεί πλέον παρελθόν” (“ΤΑ ΝΕΑ” 7/3/94).

ΒΥΡΩΝ ΠΟΛΥΔΩΡΑΣ. “Αγαπημένη μου γυναίκα, Σε σκέφτομαι πάντα με απεριόριστο σεβασμό. Είσαι το στολίδι που ομορφαίνει τη ζωή. Εσύ είσαι ο δέκτης της πιο πλατιάς αγάπης. Σε βλέπω σαν πηγή έμπνευσης ποιητών, ζωγράφων, πολιτικών σε όλους τους κύκλους της ιστορίας. Είσαι η αιώνια σύντροφος, μάνα, αδελφή, ερωμένη. Το πιο όμορφο τραγούδι μπορώ να γράψω για σένα, για κάθε μια από τις χίλιες μορφές που παίρνεις εσύ γυναίκα. Αλλά τους καλύτερους στίχους μου θα τους φυλάξω να τους αφιερώσω στη γυναίκα που έχει δεχθεί την αδικία και την ανισότητα. […] Θέλω να σταθώ κοντά σου, αιώνια Ελληνίδα γυναίκα, αλλά και γυναίκα του κόσμου, και να σε βλέπω επίμονα με τη ματιά -ομολογώ την αντρική ματιά- του σεβασμού και της ισοτιμίας. Και στην πολιτική πράξη να βρω έτσι ώστε καμία αδικία να μη σε γονατίζει. Με αγάπη” (“Ελευθεροτυπία” 8/3/96).

ΝΙΚΟΣ ΣΗΦΟΥΝΑΚΗΣ. “Σήμερα, σε εσένα γυναίκα, μάνα και αδελφή της ακριτικής Ελλάδας γράφω. Σήμερα, όμως, στη γυναίκα των χαμένων πατρίδων […] γράφω. Στη μάνα πρόσφυγα και χήρα, στην αδελφή. Στα νησιά -εκεί στην άκρη- στην αρχή της Ανατολής, που το δράμα το φρικτό της Ιστορίας έφερε μαζί τους νησιώτες και τους Μικρασιάτες να γίνουν ένα. Σήμερα, όμως, σε σένα την προσφυγοπούλα της Ανατολικής Θράκης, του Πόντου και της Μαύρης Θάλασσας, γράφω. Σήμερα, όμως, σε σένα τη μάνα, την αδελφή και τη σύζυγο του αγνοούμενου της Κύπρου γράφω. Σήμερα, όμως, και εσένα γυναίκα της Πίνδου θυμάμαι, που τη φανέλα του στρατιώτη έφτιαξες και ανέβασες εκεί, στην κορφή” (στο ίδιο).

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΠΑΠΑΣ. “Πιστεύω ότι η 8η Μάρτη αποτελεί μια σημαντική ημερομηνία για τις γυναίκες – για το γυναικείο και εργατικό κίνημα. Είναι μια ημέρα σκέψης και απολογισμού. […] Ως πρόεδρος της ΓΣΕΕ, δεσμεύομαι και σήμερα -πολιτικά και ηθικά- να στηρίξω και να ενθαρρύνω πρωτοβουλίες της Γραμματείας Γυναικών που θα δημιουργούν προϋποθέσεις πάλης για καλύτερες θέσεις εργασίας, για τη χειραφέτηση και την απελευθέρωση των γυναικών. Σας χαιρετώ όλες, εργαζόμενες, άνεργες, συνταξιούχες” (στο ίδιο).

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ. “Εγιναν, όμως, λάθη. Σοβαρά. […] Που έδιναν την εντύπωση ότι βρισκόμαστε στις παραμονές ενός σκληρού, αδυσώπητου, πολέμου ανάμεσα στα δύο φύλα. Και είχαμε και μαχητικές συγκεντρώσεις, έξω από το ‘Χίλτον’, αν θυμάμαι καλά, για την κατάργηση των καλλιστείων… Αυτές οι εντάσεις φόβισαν πολλές γυναίκες, νοικοκυρές ιδίως, όχι μόνο στην επαρχία, αλλά και στην Αθήνα και τις έκαναν, την ώρα που είχαν αρχίσει να ‘συνειδοποιούνται’, να χωθούν και πάλι στο καβούκι τους. […] Σήμερα, 8 Μαρτίου 1996, ‘είκοσι χρόνια μετά’, κοιτάζω τις εφημερίδες και θλίβομαι: ένα μονοστηλάκι, ένα διστηλάκι, άντε μισή σελίδα για τη ‘Μέρα της Γυναίκας’ και όσα αυτή σημαίνει!” (“ΤΑ ΝΕΑ” 8/3/96).

ΔΙΑΒΑΣΤΕ

“Το μήλο και το φίδι απ’ τη σκοπιά της Εύας” (φεμινιστική περιοδική έκδοση, αριθμός φύλλου 3, Μάρτιος 1982). Εκτενές αφιέρωμα στην 8 Μαρτίου. Ιδιαίτερα χρήσιμο το χρονικό των φεμινιστικών κινητοποιήσεων με αφορμή την ημέρα κατά τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια.

“Γυναικείοι ψίθυροι της Ελευσίνας” (περιοδική έκδοση, χ.χ.). Αφιερωμένο στην Ημέρα της Γυναίκας. Ενδιαφέρουσες οι μαρτυρίες γυναικών που εξηγούν πώς νιώθουν την “ημέρα της γιορτής τους”.

Ρ.[ένα] Λ.[άμψα], “Ημέρα της Γυναίκας” (περ. “Ο αγώνας της γυναίκας”, τεύχος 13, Ιανουάριος-Μάρτιος 1982, σ. 21). Πρώιμη κριτική στο περιεχόμενο της ημέρας και στις υπαγορευμένες προτεραιότητές της.

“Η 8 Μάρτη: μια φανταστική ημερομηνία” (περιοδικό “Γαία”, έκδοση του Σπιτιού Γυναικών Θεσσαλονίκης, Μάρτιος 1985, σ. 59-60). Μετάφραση σύντομου κειμένου της Φρανσουάζ Πικ, το οποίο αναλύει το μύθο των απαρχών της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Το κείμενο προέρχεται από το βιβλίο “Terre des femmes. Panorama de la situation des femmes dans le monde” των εκδόσεων Maspero.

Liliane Kandel, Francoise Picq, “Le mythe des origines. A propos de la journee internationale des femmes” (περιοδικό “La revue d’ en face” 12/φθινόπωρο 1982, σ. 67-80). Περισσότερο εκτεταμένη αναφορά στο ίδιο θέμα: οι απαρχές της Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας, και συγκεκριμένα η περίφημη απεργία των Αμερικανίδων εργατριών στα 1857, αποδεικνύεται ένας μύθος που κατασκευάστηκε πολύ αργότερα. Συνοπτική αναφορά στην πολιτική χρήση της ημέρας.

Αγγέλικας Ψαρρά, “8 Μαρτίου. Σχόλιο στο χρονικό μιας επετείου” (“Δίνη, φεμινιστικό περιοδικό” 7/1994, σ. 210-224). Το παράδοξο, όσο και άγνωστο, ελληνικό ιστορικό της επετείου: οι κομμουνιστικές μεσοπολεμικές απαρχές της και η σχέση της με τις γυναίκες της αριστεράς έως τη δεκαετία του ’60. Οι αλλεπάλληλες εκδοχές του ιδρυτικού της μύθου. Οι μεταπολιτευτικές μεταμφιέσεις της.

Πηγή: iospress

 

Share

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Για μια κοινωνία χωρίς σεξισμό και βία κατά των γυναικών

Παρά τους σημαντικούς κοινωνικούς αγώνες που έχουν γίνει και έχουν κατορθώσει να κατοχυρώσουν καλύτερες θέσεις για τις γυναίκες, τα ζητήματα που αφορούν τη γυναικεία καταπίεση και εκμετάλλευση παραμένουν υπαρκτά. Τα τελευταία χρόνια, η εφαρμογή μιας σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που έχει ως αποτέλεσμα τη συρρίκνωση του κοινωνικού κράτους και την απορρύθμιση και ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, παράλληλα με τη χειροτέρευση των όρων διαβίωσης των εργαζόμενων στρωμάτων, επέφερε και την ένταση των έμφυλων διακρίσεων. Στη συγκυρία της οικονομικής κρίσης και της επίθεσης του κεφαλαίου, οι γυναίκες αποτελούν έναν ιδιαίτερα ευάλωτο στόχο. Στη σημερινή πραγματικότητα της Ελλάδας του Μνημονίου και του ΔΝΤ ο διάχυτος σεξισμός και οι έμφυλες διακρίσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες εντείνονται ακόμη περισσότερο, αν αναλογιστούμε ότι τα βάρη, που πέφτουν κυριολεκτικά στην πλάτη τους, μεγαλώνουν με την κατάρρευση των κοινωνικών υποδομών και υπηρεσιών (π.χ. παιδικοί σταθμοί) στο βωμό της δημοσιονομικής εξυγίανσης. Στον ίδιο βωμό θυσιάζονται και οι ελάχιστες δομές υποδοχής κακοποιημένων γυναικών που υπάρχουν. Ο ένας μετά τον άλλον κλείνουν οι ξενώνες υποστήριξης θυμάτων κακοποίησης, ξενώνες που ήδη υπολειτουργούσαν. Μια έμμεση, μολονότι σημαντική, επίπτωση της οικονομικής κρίσης είναι η εντατικοποίηση της οικιακής εργασίας, λόγω του γεγονότος ότι  τα μέλη αυξάνονται ανά νοικοκυριό, καθώς εντείνεται με ταχύτατους ρυθμούς το φαινόμενο των οικογενειών με τους παππούδες τους γονείς και τα παιδιά να ζουν όλοι μαζί κάτω από την ίδια στέγη. Οι γυναίκες είναι αυτές που θίγονται άμεσα από την εντατικοποίηση της οικιακής εργασίας, αφού κατά κανόνα παραμένει δική τους υπευθυνότητα και δεν επιμερίζεται σε άλλα άτομα της οικογένειας, εξαιτίας του κυρίαρχου μοντέλου πυρηνικής οικογένειας, στο οποίο οι γυναίκες τοποθετούνται από θέση υποταγής. Έτσι, οι γυναίκες εξακολουθούν να ταυτίζονται με τη μη αμειβόμενη και μη παραγωγική εργασία με έναν αόρατο ρόλο στην κοινωνική αναπαραγωγή , ενώ οι άνδρες με την αμειβόμενη και παραγωγική εργασία. Όσο για την πραγματικότητα της αγοράς εργασίας οι γυναίκες εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σημαντικές ανισότητες.

Μετά τα πρόσφατα απανωτά κρούσματα βιασμών, δολοφονιών και λοιπών επιθέσεων σε βάρος γυναικών που έλαβαν δημοσιότητα, έστω κι αν αυτό έγινε με τον παραδοσιακό πλέον τρόπο διαστρέβλωσης της πραγματικής βαθειά σεξιστικής διάστασής τους, είναι πλέον απόλυτα σαφές ότι το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών, είτε αφορά τη δημόσια σφαίρα είτε την «ιερή» ενδοοικογενειακή ιδιωτικότητα, δεν είναι ούτε ρετρό ούτε επετειακού χαρακτήρα αλλά πραγματικό καθημερινό βίωμα για εκατομμύρια γυναίκες. Η βία κατά των γυναικών έχει τις ρίζες της στις ιστορικά διαμορφωμένες άνισες σχέσεις, στις σχέσεις εξουσίας μεταξύ των φύλων, οι οποίες εδραίωσαν την κυριαρχία των ανδρών και επέφεραν ένα καθεστώς γενικευμένων διακρίσεων σε βάρος των γυναικών. Οι βιασμοί και οι δολοφονίες γυναικών αποτελούν ακραία έκφραση του «δικαιώματος» που έχουν οι άνδρες πάνω στο γυναικείο κορμί, ακραία επίδειξη της έμφυλης κυριαρχίας.

Ο διάχυτος σεξισμός και οι έμφυλες διακρίσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε διάφορες εντάσεις και εκφάνσεις έρχεται τώρα να συναντηθεί με τη βίαιη πραγματικότητα του Μνημονίου, που τις έχει φέρει στο σημείο να παραπαίουν ανάμεσα στην ανεργία και την ελαστική εργασία, δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μίγμα και καθιστώντας ακόμα πιο δύσκολη την καθημερινότητα τους. Τώρα είναι σημαντικότερο και πιο αναγκαίο παρά ποτέ να παλέψουμε περήφανα για τη γυναικεία αξιοπρέπεια στην εργασία, στον δρόμο, στο σπίτι, στη ζωή!

Για μια κοινωνία χωρίς σεξισμό και βία, απαλλαγμένη από κάθε είδους καταπίεση και εκμετάλλευση.

  • Ανάπτυξη δικτύου δομών υποστήριξης για τα θύματα της βίας υπό δημόσιο έλεγχο και χρηματοδότηση
  • Αύξηση της δημόσιας χρηματοδότησης για τις κοινωνικές υποδομές και υπηρεσίες
  • Καταπολέμηση του trafficking και του σύγχρονου δουλεμπορίου. Νομιμοποίηση μεταναστών – στριων
  • Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθεισών οροθετικών και αποζημίωσή τους για ηθική βλάβη.
  • Ανατροπή του Μνημονίου Κυβέρνησης – ΕΕ – ΔΝΤ
Share

Ο σύλλογος ΚΕΦΙ για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

Ο Σύλλογος Καρκινοπαθών Εθελοντών Φίλων & Ιατρών Αθηνών συμμετέχει στα δρώμενα στο Μοναστηράκι με την: Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών, γυναικείες οργανώσεις και ανένταχτες

Σ’ όλο τον κόσμο οι γυναίκες  οργανώνονται και πρωτοστατούν στις δράσεις αλληλεγγύης, ανθρωπιστικής συμπαράστασης και φροντίδας των αναξιοπαθούντων. Έτσι και στο σύλλογο καρκινοπαθών γυναίκες εμπνεύστηκαν και  τον ίδρυσαν. Ακόμη,  παρ’ όλο που συμμετέχουν και τα δύο φύλα, οι γυναίκες είναι η συντριπτική πλειοψηφία των μελών. Γι αυτό σήμερα  την ημέρα της γυναίκας ενώνουμε τη φωνή μας με τις φωνές των γυναικών όλου του κόσμου διεκδικώντας τον σεβασμό των δικαιωμάτων των ογκολογικών ασθενών, για ειδικές παροχές όπως κοινωνικής και προνοιακής φροντίδας στο σπίτι, ασφαλιστικά δικαιώματα, πρόληψη.

Ο Σύλλογος Καρκινοπαθών-Εθελοντών-Φίλων-Ιατρών “Κ.Ε.Φ.Ι.”Αθηνών, ιδρύθηκε την άνοιξη του 2004, με σκοπό να προσφέρει ψυχολογική και συναισθηματική υποστήριξη σε κάθε νέο ασθενή και την οικογένειά του.

Στόχος του Συλλόγου είναι να αποτελέσει στήριγμα στις δύσκολες στιγμές της διάγνωσης, του χειρουργείου και των θεραπειών, να αποτελέσει χώρο ανταλλαγής εμπειριών & συναισθημάτων με στόχο την αλληλοβοήθεια και τη δυναμική διεκδίκηση των δικαιωμάτων των ογκολογικών ασθενών  (υγειονομικών, κοινωνικών, εργασιακών), ώστε να ανατραπεί η αμηχανία και ο φόβος που συνοδεύει την ασθένεια του καρκίνου στην κοινωνία.

Εδώ και αρκετό καιρό ο σύλλογος συγκεντρώνει  φάρμακα  από δωρητές και τα δίνει σε ασθενείς που τα έχουν απόλυτη ανάγκη. Μέσα από ένα δίκτυο οργανωμένο και σε συνεργασία  με νοσοκομεία κοινωνικά ιατρεία,  και γηροκομεία πολλοί ασθενείς με οικονομική δυσκολία έχουν μπορέσει να λύσουν προβλήματα.

Επίσης ο σύλλογος καρκινοπαθών ΚΕΦΙ ενημερώνει επεξηγεί και στηρίζει στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους  όλους τους ασθενείς , χωρίς διάκριση φυλής, χρώματος, θρησκείας, φύλου, εθνικότητας, οικονομικής κατάστασης, ηθικών και πολιτικών πεποιθήσεων.

Σύλλογος Καρκινοπαθών Εθελοντών Φίλων & Ιατρών Αθηνών, Αιτωλίας 33-35, 115 23, Αθήνα, τηλ.: 210 6468222, 210 3244390, fax: 210 6468221

www.anticancerath.gr

e-mail: info@anticancerath.gr

 

Share

Η ΓΣΕΕ για τη μέρα της γυναίκας

8 Μαρτίου Παγκόσμια Hμέρα της γυναίκας

Από την απαισιοδοξία της θεωρίας των δικαιωμάτων

στην αισιοδοξία της πράξης για την ισότητα των φύλων

Η προώθηση της ουσιαστικής ισότητας των φύλων στις συνδικαλιστικές οργανώσεις αποτελεί στρατηγικό στόχο της Γ.Σ.Ε.Ε.

Η Συνομοσπονδία για τον σκοπό αυτό υλοποιεί ειδικό Πρόγραμμα Δράσης για την προώθηση και την ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στα όργανα εκπροσώπησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Σήμερα, που η οικονομική και κοινωνική κρίση επιτείνει τα δυσμενή και άνισα χαρακτηριστικά της γυναικείας απασχόλησης, σήμερα που η ανεργία έχει λάβει εφιαλτικές διαστάσεις, η δραστηριοποίηση και η εκπροσώπηση των γυναικών στα συνδικάτα επιβάλλεται όσο ποτέ άλλοτε.

Τα στοιχεία τόσο της στατιστικής υπηρεσίας που έχει επεξεργαστεί το ΙΝΕ /ΓΣΕΕ όσο και της Ευρωπαϊκής επιτροπής αποδεικνύουν ότι η ανεργία είναι γένους θηλυκού και οι αμοιβές των γυναικών υπολείπονται αυτές των ανδρών κατά μέσο όρο 16,2%.

ΠΟΣΟΣΤΙΑΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ

Γ΄βάθμια

Β΄βάθμια

Α΄βάθμια

Δεν πήγε σχολείο

ΣΥΝΟΛΟ

15-19

59,6

54,5

43,0

53,4

20-24

71,6

44,7

31,8

33,2

53,9

25-29

56,9

38,1

29,6

23,4

47,7

30-34

59,4

43,0

28,0

77,9

48,6

35-39

63,6

49,6

30,7

34,0

51,6

40-44

63,5

55,4

39,5

100

54,7

45-49

59,7

52,9

41,2

40,7

51,6

50-54

39,1

44,6

46,9

44,1

55-59

24,4

40,0

36,4

46,8

35,9

60-64

44,9

24,4

30,6

100

31,2

65-69

49,2

0,0

35,4

100

42,9

ΣΥΝΟΛΟ

59,3

46,4

37,2

38,9

49,4

Πηγή: Γ.Γ. ΕΛΣΤΑΤ, ΕΕΔ, 2012 Β΄ τριμήνου Επεξεργασία: ΙΝΕ/ΓΣΕΕ (Γ. Κρητικίδης)

 

Για την υλοποίηση του Σχεδίου δράσης της ΓΣΕΕ για την προώθηση και την ενίσχυση της συμμετοχής των γυναικών στα όργανα εκπροσώπησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων, έχουν δημιουργηθεί 11 Δομές Ισότητας των Φύλων στις εξής δευτεροβάθμιες οργανώσεις: Ε.Κ.Ηρακλείου, Ε.Κ.Φθιώτιδας, Ε.Κ.Πάτρας, Ε.Κ.Βόλου, ΕΚ.Κοζάνης, Ε.Κ. Έβρου, στην Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλληλικών Οργανώσεων (ΟΤΟΕ), Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ), Ομοσπονδία Υπαλλήλων Τουριστικών Επαγγελμάτων Επισιτισμού (ΟΥΤΕΕ) και στην Ομοσπονδία Εκπαιδευτικών Λειτουργών (ΟΙΕΛΕ).

Στο πλαίσιο του Προγράμματος εντάσσεται η λειτουργία τηλεφωνικής γραμμής υποστήριξης Help Line: 801-110-1900, που είναι πανελλαδικής εμβέλειας και λειτουργεί καθημερινά από 9:00 – 17:00, με το συντονισμό της Κεντρικής Δομής Ισότητας της Γ.Σ.Ε.Ε., τηλ. 210-8202259, για την παροχή πληροφόρησης προς τις γυναίκες που δραστηριοποιούνται στα σωματεία σχετικά με εργασιακά ζητήματα που συνδέονται με την ανάπτυξη των συνδικαλιστικών δράσεων, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η ενθάρρυνση και η ενεργός συμμετοχή των γυναικών στα όργανα εκπροσώπησης των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η Γ.Σ.Ε.Ε. προχωρά σε ουσιαστικές ενέργειες για την κατάκτηση του δικαιώματος της ισότητας με στόχο την αποτροπή των συγκυριών εκείνων που υπονομεύουν τη γυναίκα και την καταδικάζουν στην επισφαλή εργασία, την ανεργία και την περιθωριοποίηση.

Για το λόγο αυτό ΟΛΕΣ οι γυναίκες:

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥN ΙΣΟΤΙΜΑ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥN ΙΣΟΤΙΜΑ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥN ΙΣΟΤΙΜΑ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΑ ΛΗΨΗΣ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥN ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ TOYΣ ΑΞΙΖΕΙ

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

 

 

 

Share

Ανακοίνωση του Ελληνικού Λόμπυ Γυναικών για την 8η Μάρτη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

8 ΜΑΡΤΙΟΥ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Η επέτειος του εορτασμού της Ημέρας της Γυναίκας αποτελεί σήμερα ευκαιρία για επείγουσα αποτίμηση των επιπτώσεων της κρίσης στις Γυναίκες, τόσο στη χώρα μας, όσο και στην Ευρώπη.

Φέτος, το Ευρωπαϊκό Λόμπυ Γυναικών η μεγαλύτερη Συνομοσπονδία Γυναικείων Οργανώσεων με μέλη της περισσότερο από 2.500 οργανώσεις και αντιπροσωπείες σε όλα τα Κράτη της Ε.Ε., θεσμικός συνομιλητής της Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των Εθνικών Κυβερνήσεων, έχει εκπονήσει μελέτη για τις επιπτώσεις αυτές και έχει εκδώσει Διακήρυξη (Μανιφέστο) για τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν ώστε να υπάρξει απεμπλοκή από το φαύλο κύκλο της κρίσης. Αποδεικνύεται με αδιάσειστα στοιχεία ότι η κρίση και τα μέτρα λιτότητας πλήττουν άνισα τις γυναίκες και δημιουργούν μια κρίσιμη κατάσταση.

Η ανεργία των γυναικών, ιδιαίτερα στις χώρες του Νότου, με πρωταθλήτρια την Ελλάδα, είναι διπλάσια εκείνης των ανδρών και έχει ανέλθει σε εφιαλτικά επίπεδα και φτάνει το 64% στις νέες γυναίκες. Το χάσμα αμοιβών μεταξύ ανδρών και γυναικών στην Ε.Ε είναι 16,4%, ενώ στην Ελλάδα ανέρχεται στο 22%. Ο μέσος όρος συμμετοχής γυναικών στα Εθνικά Κοινοβούλια είναι 24% και 35% στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η ενδοοικογενειακή βία κοστολογείται σε απώλειες 17,5 δις ευρώ ετησίως, ενώ στη χώρα μας οι δομές υποστήριξης των θυμάτων παραμένουν ελλιπείς. Η συμφιλίωση οικογενειακής με επαγγελματική ζωή καθίσταται ανέφικτη, καθώς οι δημόσιοι βρεφονηπιακοί σταθμοί κλείνουν καθημερινά, ενώ απουσιάζουν οι δομές φροντίδας των ηλικιωμένων. Ο εφιάλτης του δημογραφικού απεικονίζεται στο γεγονός ότι οι θάνατοι στη χώρα μας υπερβαίνουν πλέον τις γεννήσεις.

Οι Γυναικείες Εθελοντικές Οργανώσεις δοκιμάζονται σκληρά, καθώς είναι υποχρεωμένες να υποκαταστήσουν με εθελοντική εργασία και αυταπάρνηση τα τεράστια κενά που δημιουργούν τα μέτρα λιτότητας στο κοινωνικό κράτος.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες θα ήταν αδιανόητη η οποιαδήποτε υποβάθμιση των Δομών Ισότητας της χώρας και ειδικότερα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας, για την οποία οι Γυναικείες Οργανώσεις έχουν ζητήσει επανειλημμένα να αναβαθμιστεί περαιτέρω.

Αυτό ακριβώς το καταγραφόμενο δημοκρατικό έλλειμμα με υποχώρηση της αρχής της ίσης μεταχείρισης μεταξύ γυναικών και ανδρών πρέπει να αποτελέσει συγχρόνως και κομβικό σημείο εκκίνησης για ιστορικές αλλαγές. Καμία βιώσιμη λύση στην κρίση δεν είναι δυνατή χωρίς την ισότιμη συμμετοχή του γυναικείου δυναμικού που αποτελεί πάνω από το μισό του πληθυσμού της χώρας, της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου. Η ισότητα δεν αποτελεί πολυτέλεια, αλλά προαπαιτούμενο ανάκαμψης και ανάπτυξης σε υγιείς βάσεις.

Η Ε.Ε. υπολογίζει ότι το κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ της συμμετοχής των γυναικών στην οικονομία θα μπορούσε να οδηγήσει σε αύξηση του ΑΕΠ των χωρών της ευρωζώνης κατά 13%. Μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελούσε σωτήρια έκβαση και για τη χειμαζόμενη ελληνική οικονομία.

Πρέπει να ξαναβάλουμε τα θέματα της ίσης μεταχείρισης στην καρδιά της πολιτικής ενός νέου μοντέλου για το παρόν και το μέλλον, διαφορετικά το οικοδόμημα των αρχών και αξιών πάνω στις οποίες στηρίχτηκε η Ευρώπη θα καταρρεύσει, με ανυπολόγιστο οικονομικό και κοινωνικό κόστος για τους ευρωπαίους πολίτες, γυναίκες και άνδρες.

 

Για την Ελληνική Αντιπροσωπεία του ΕΛΓ

Η Τριμελής Συντονιστική Επιτροπή

Μίκα Ιωαννίδου – Χρυσηίς Σφανδού – Έφη Πετρέα

 

 

Share