Subscribe via RSS Feed

Tag: "νομοθεσία"

Για την Έμιλυ και όλα τα υπέροχα τρανς πλάσματα, Νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου τώρα!

αναγνωριση_ταυτοτητας_φυλου

της Φιλίππας Διαμάντη

Η Έμιλυ Βουκελάτου ήταν μια δυναμική τρανς ακτιβίστρια 23 ετών. Ήταν και πολλά άλλα. «Ήταν» διότι στις αρχές Ιουλίου 2016, αποφάσισε να θέσει τέρμα στη ζωή της.

Άραγε ήταν δική της απόφαση να μην υπάρχει σε αυτό τον κόσμο; H Έμιλυ ήταν από τα τυχερά τρανς παιδιά και είχε την αποδοχή και τη στήριξη της οικογένειάς της, έκανε τις σπουδές της και βρισκόταν στο Λονδίνο όπου εργαζόταν. Είχε μια κανονική ζωή.

Άραγε πόσο «κανονική» μπορεί να είναι η ζωή ενός τρανς ανθρώπου που έχει απορροφήσει όλη τη βία της κοινωνίας απέναντι στους/στις τρανς; Όταν από την παιδική ηλικία και την εφηβεία, στο σχολείο το παιδί διαρκώς βιώνει πως είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που αναγράφουν τα χαρτιά του, και καλείται κάθε φορά να ακούει ένα διαφορετικό όνομα και γένος;  Κάθε φορά που δίνει την ταυτότητα του ένα τρανς άτομο εισπράττει ένα βλέμμα βίας και χλευασμού. Κάθε φορά. Πόση βία να αντέξει κανείς;

H Έμιλυ Βουκελάτου δεν αυτοκτόνησε.

Την Έμιλυ τη σκότωσαν τα δολοφονικά βλέμματα.

Την Έμιλυ τη σκότωσαν οι μαχαιριές από τον κακοποιητικό λόγο που αναπαράγεται από τους δημοσιογράφους.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η ρητορική μίσους της Εκκλησίας.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η άγνοια των εκπαιδευτικών.

Την Έμιλυ την σκότωσε ο πόνος που εισέπραξε από τις δολοφονίες και τους βασανισμούς άλλων τρανς ανθρώπων.

Την Έμιλυ την σκότωσαν οι φασίστες με το φόβο που δημιουργούν στους διαφορετικούς ανθρώπους.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η γραφειοκρατία της πολιτείας που επιβάλλει στειρώσεις, χειρουργεία, ψυχιατρικές γνωματεύσεις.

Σήμερα στη Βουλή συζητιέται από τα κόμματα, για το αν οι τρανς άνθρωποι θα έχουν το δικαίωμα να αλλάξουν το καταχωρισμένο φύλο τους, σε ποια ηλικία, και με ποια οικογενειακή κατάσταση.  Ουσιαστικά σήμερα στη Βουλή συζητιέται για το αν οι τρανς άνθρωποι θα έχουν δικαίωμα να ζήσουν. Στις τοποθετήσεις αρκετών βουλευτών και βουλευτριών, με δυσκολία διέκρινες αν μιλούν για ανθρώπους ή όχι. Μερικά ακόμη αγκάθια ακούμπησαν τους τρανς ανθρώπους με την παραφιλολογία και την άγνοια που αναπαράγεται αυτές τις μέρες. Πλέον όμως υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Οι τρανς άνθρωποι έχουν συμμάχους στην ύπαρξή τους και στις διεκδικήσεις τους.

Το Νομοσχέδιο για τη Νομική Αναγνώριση Ταυτότητας Φύλου θα ψηφιστεί. Όμως, δεν περιλαμβάνει όλα τα αιτήματα που θα βελτιώσουν τη ζωή των τρανς παιδιών διότι θέτει ηλικιακούς περιορισμούς και επίσης αποκλείει τα τρανς έγγαμα άτομα. Επίσης δεν δίνει καμία ύπαρξη στα πλάσματα που δεν ανήκουν στο δίπολο, αρσενικό/θηλυκό. Και τέλος αφήνει στο έρμαιο των παρεμβατικών γιατρών τα ίντερσεξ άτομα (τα άτομα που έχουν γεννηθεί με ποικιλόμορφα ανατομικά ή/και ορμονικά χαρακτηριστικά που δεν κατηγοριοποιούνται είτε ως αυστηρά αρσενικά είτε ως θηλυκά). Συνολικά έχει πολλά κενά, αποτελεί όμως ένα βήμα.

Από τη μητέρα της Έμιλυ Βουκελάτου, Κωνσταντίνα Σγουροπούλου

«Είναι άγονο ξένο και εχθρικό το τοξικό έδαφος που πάνε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν λουλούδια ομορφιάς και ελευθερίας. Κι εμείς αντί να ξεριζώσουμε τα ζιζάνια υπολογίζουμε με προσευχές στην δύναμη του λουλουδιού να αντισταθεί. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για τον κήπο. Για την Έμιλυ».

Έχουμε δρόμο ακόμα μέχρι να καθαρίσουμε τα ζιζάνια, να ξεριζώσουμε τα αγκάθια,  να κάνουμε χώρο για να ανοίξουν και να μοσχομυρίσουν όλα τα υπέροχα λουλούδια που προάγουν την ποικιλομορφία της φύσης και της κοινωνίας. Με το Νομοσχέδιο για τη Νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου οχυρώνουμε τους τρανς ανθρώπους από τα τσιμπήματα των αγκαθιών. Αυτή είναι μόνο η αρχή.

 

Διαβάστε ακόμα

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

Δώσε φωνή στην τρανς γυναίκα #HandeKader

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

Share

Αλλαγή φύλου στην ταυτότητα με μια απλή δήλωση

Τrans-Equality

της Σοφίας Φασουλάκη

«Στροφή» στη νομολογία κάνουν τα ελληνικά δικαστήρια ανάβοντας το «πράσινο φως» στα διεμφυλικά άτομα να αλλάξουν τις ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεώς τους και να αποκτήσουν το επιθυμητό όνομα που αντιστοιχεί στο φύλο που βιώνουν και όχι στο φύλο με το οποίο γεννήθηκαν.

Ήταν μόλις το 2015, όταν διεμφυλικά άτομα ζήτησαν την τροποποίηση των πράξεων γεννήσεών τους και των ταυτοτήτων τους και τα δικαστήρια την αρνήθηκαν, κρίνοντας ότι για την επίτευξη του σκοπού ήταν απαραίτητη η προηγούμενη χειρουργική επέμβαση για αλλαγή φύλου. Έναν χρόνο αργότερα, η αντίληψη άλλαξε, με τα δικαστήρια να κρίνουν υπερβολική ακόμη και την ορμονοθεραπεία στην οποία καταφεύγουν τα τρανς άτομα, προκειμένου να προσεγγίσουν το φύλο που βιώνουν. Έχοντας στο πλευρό τους συνήθως τις μητέρες τους, ολοένα και περισσότερα διεμφυλικά άτομα τολμούν να κάνουν το επόμενο βήμα, ζητώντας από την κοινωνία να αποδεχθεί ότι μπορεί μεν να γεννήθηκαν αγόρια ή κορίτσια, αλλά ήδη από τα 4 ή τα 5 χρόνια τους ένιωθαν ότι βρίσκονται στο σώμα του αντίθετου φύλου.

Χειρουργεία

Όπως η περίπτωση ενός άνδρα που βρέθηκε στα δικαστήρια στα τέλη του Ιανουαρίου, διηγούμενος την προσωπική του πορεία. Από τα 17 του είχε γνωστοποιήσει στους οικείους του ότι ο τρόπος που ένιωθε το φύλο του δεν αντιστοιχούσε με την εμφάνισή του. Ότι από την παιδική του ηλικία οι επιλογές του προσιδίαζαν σε κορίτσι. Όπως ελέχθη μάλιστα στο δικαστήριο, από το 2013 ήταν υπό ψυχιατρική παρακολούθηση για την αντιμετώπιση της ταυτότητας φύλου, μπαίνοντας μάλιστα και σε ορμονοθεραπεία που τον βοήθησε να έρθει κοντά στο θηλυκό πρότυπο.

Δεν προχώρησε όμως σε εγχείρηση αλλαγής φύλου για την αφαίρεση των ανδρικών γεννητικών οργάνων του, γεγονός που για το δικαστήριο «δεν πρέπει να θεωρηθεί πρόβλημα για τις αλλαγές στη ληξιαρχική πράξη γέννησης, αφού μία τέτοια επέμβαση κρίνεται ως υπερβολική απαίτηση και πρακτική, η οποία παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα στον σεβασμό της προσωπικής και της οικογενειακής του ζωής, του οίκου του και των επικοινωνιών του».

Το σκεπτικό

Λίγο πριν από την έλευση του 2017, ένα ακόμη δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση μιας γυναίκας, η οποία όμως από πολύ μικρή ένιωθε άνδρας. «Ο όρος ταυτότητα φύλου αναφέρεται στην ατομική και εσωτερική εμπειρία του φύλου, η οποία μπορεί να μη βρίσκεται σε ευθεία αντιστοιχία με το φύλο που γεννιέται και εσωκλείει την προσωπική αίσθηση του σώματος και του φύλου, και τούτο μπορεί να εκφραστεί με το ντύσιμο, τον τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς», αναφέρει στην απόφασή του το Ειρηνοδικείο της Αθήνας, σημειώνοντας ότι η αλλαγή των στοιχείων της ταυτότητας της αιτούσας «συνιστάται ως απολύτως αναγκαία υπέρ της προάσπισης της καλής ψυχικής υγείας και υπέρ της περαιτέρω εξασφάλισης ποιότητας της ζωής της, κοινωνικά και προσωπικά.

Το να ζητείται η πρόκληση μόνιμης στειρότητας ή άλλης χειρουργικής επέμβασης, σαν προαπαιτούμενο της νομικής αναγνώρισης του επιθυμητού φύλου ενός ατόμου, δείχνει ότι δεν λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι ενός τέτοιου είδους επεμβάσεις είναι συχνά επιθυμητές από διεμφυλικά άτομα, συγχρόνως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ακόμη, μία επέμβαση τέτοιου τύπου δεν είναι πάντοτε ιατρικώς δυνατή, διαθέσιμη και προσιτή από οικονομικής άποψης, ειδικώς όταν δεν καλύπτεται οικονομικά και ασφαλιστικά».

Με προσφυγή στη δικαιοσύνη

«Να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους»

Για το δικαστήριο, η αναντιστοιχία στην εμφάνιση της γυναίκας με αυτό που δηλώνει επισήμως ότι είναι στην ταυτότητά της δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στην καθημερινότητά της και μπορεί να προκαλέσει σοβαρή σύγχυση στις συναλλαγές της.

Η Ελλάδα μέχρι πρότινος συγκαταλεγόταν στις 21 από τις 38 χώρες που για να αναγνωρίσουν νομοθετικά τη δυνατότητα αλλαγής φύλου έθεταν ως προϋπόθεση τη στείρωση και τη χειρουργική επέμβαση. Αυτή η νομική πραγματικότητα όμως φαίνεται ότι αλλάζει, αφού έχουν ήδη εκδοθεί 6 διαφορετικές αποφάσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ δύο εξ αυτών έχουν καταστεί αμετάκλητες από τα Πρωτοδικεία.

Για τον δικηγόρο Βασίλη Σωτηρόπουλο, ο οποίος έχει κερδίσει 3 από τις 6 αποφάσεις που άλλαξαν τη νομολογία, «ο νέος τρόπος με τον οποίο οι δικαστές ερμηνεύουν την έννοια “αλλαγή φύλου” επιτρέπει σε όλα τα διεμφυλικά άτομα να ζητήσουν τη διόρθωση των εγγράφων τους, χωρίς χειρουργικές επεμβάσεις και χωρίς ορμονική θεραπεία. Υπάρχουν ήδη έξι δικαστικές αποφάσεις των Ειρηνοδικείων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης που έκριναν ότι δεν χρειάζονται χειρουργεία για να διορθωθεί η ταυτότητα του ατόμου στο φύλο το οποίο πραγματικά βιώνει. Αυτό ήταν αποτέλεσμα μεγάλης μελέτης και προεργασίας από την πλευρά των δικηγόρων, διότι το κερδίσαμε με βάση κείμενα του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ταυτότητα φύλου. Είναι λοιπόν στο χέρι των διεμφυλικών να πάρουν την απόφαση και να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους από το δικαστήριο».

Προστασία από κινδύνους

Το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, με απόφαση του 2011, έκρινε ότι η εγχείρηση για την απόκτηση των χαρακτηριστικών του γυναικείου φύλου αποτελεί δραστική επέμβαση στην προστατευόμενη από το γερμανικό Σύνταγμα σωματική ακεραιότητα του προσώπου, με τεράστιους κινδύνους και παρενέργειες για την υγεία του.

Πηγή: Έθνος

 

Share

Σερβιέτες, προφυλακτικά και λοιπά είδη πολυτελείας…

σερβιετες

του Φύλου Συκής

Στα νέα μέτρα που ψηφίστηκαν στη βουλή ως προαπαιτούμενα περιλαμβάνεται η μετάταξη στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ 23% μια σειράς προϊόντων, με συνέπεια την αύξηση της τιμής τους. Δύο από αυτά όμως είναι εξαιρετικής σημασίας για τη ζωή των γυναικών: το προφυλακτικό και οι σερβιέτες.

Το προφυλακτικό, εκτός από το πιο διαδεδομένο μέσο αντισύλληψης στην Ελλάδα ούτως ή άλλως, αποτελεί το πιο σημαντικό μέσω πρόληψης για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, όπως είναι π.χ. ο ιός HIV, ο HPV, η ηπατίτιδα κτλ. Η χορήγησή του στα πλαίσια ενός κράτους πρόνοιας που σέβεται τους/τις πολίτες, την υγεία και τις ατομικές επιλογές τους σε ό,τι αφορά τη σεξουαλική τους ζωή θα έπρεπε να είναι δωρεάν σε όλους και όλες. Η αύξηση της τιμής στις σερβιέτες και τα υπόλοιπα είδη «γυναικείας υγιεινής» αποτελούν από την άλλη ένα καθαρά γυναικείο πρόβλημα, κάτι που μάλλον εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την αδιαφορία της κυβέρνησης, η οποία ούτως ή άλλως μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει σημάδια ευαισθησίας σε γυναικεία θέματα. Κι όμως πρόκειται για ένα προϊόν τόσο απαραίτητο σε καθεμιά από εμάς που δεν σκεφτόμαστε καν το ενδεχόμενο να μην μπορούμε να το προμηθευτούμε. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι γίνεται με τις γυναίκες που δεν έχουν πρόσβαση σε προϊόντα για την περίοδό τους (π.χ. άστεγες, φυλακισμένες στις ελληνικές φυλακές κτλ); Για τι συνθήκες υγιεινής και ποιά ποιότητα ζωής μιλάμε;

Από ένα πραγματικό κράτος πρόνοιας που ενδιαφέρεται για την υγεία μας θα απαιτούσαμε τόσο την παροχή προφυλακτικών όσο και σερβιετών ή άλλων παρόμοιων προϊόντων δωρεάν. Μέχρι τότε, θα περιμέναμε από το κράτος να αναλάβει όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες που θα οδηγούσαν σε μείωση της τελικής τιμής, κάτι που συμπεριλαμβάνει και το φορολογικό συντελεστή. Αντίθετα, με το να τοποθετούνται τα προφυλακτικά και οι σερβιέτες στην κατηγορία προϊόντων με συντελεστή ΦΠΑ 23%, ουσιαστικά εξισώνονται με τα καταναλωτικά είδη πολυτελείας, περνώντας έτσι και λανθασμένα μηνύματα τόσο για τη σημασία τους στις ζωές μας όσο και για τις ίδιες τις ζωές μας.

 

Share

Άρτος και… trafficking

xvriatiko

της Ειρήνης Προμπονά

Όλοι οι καταδικασθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, καθώς τους επιβλήθηκαν η καταβολή εγγυοδοσίας από 20.000 έως 200.000 ευρώ και περιοριστικοί όροι.

Οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και οι ιδιοκτήτες  της αλυσίδας αρτοποιείων «Χωριάτικο», κρίθηκαν ένοχοι με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και σωματεμπορίας, ενώ ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν οι υπόλοιποι 18.

Για τους τέσσερις καταδικασθέντες αποφασίστηκε να αφεθούν ελεύθεροι, με τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, εμφάνιση σε αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους, αλλά και με την καταβολή εγγυοδοσίας. Για τον Άγγελο Γιανακόπουλο ορίστηκε το ποσό των 200.000 ευρώ, για τον Φλιοστόρ Ιγκόρ 70.000 ευρώ, για τον Κωνσταντίνο  Κύρου, η εγγύηση ορίστηκε στα 50.000 ευρώ και, τέλος, για τον Μιχάϊ Κρέτου στα 20.000 ευρώ. Το δικαστήριο αναγνώρισε το ελαφρυντικό του… προτέρου εντίμου βίου και στους τέσσερις καταδικασθέντες κατά πλειοψηφία (2-1) με την πρόεδρο να μειοψηφεί λόγω… αμφιβολιών.

Επίσης, καταδικάστηκε η Άννα-Μαρία Κούλπα για τα πλημμελήματα της αντίστασης και της απλής σωματικής βλάβης, με το δικαστήριο να ορίζει ποινή φυλάκισης 12 μηνών, με αναστολή στην έφεση.

Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα και για την παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών. Ο Άγγελος Γιαννακόπουλος καταδικάστηκε κατά συγχώνευση σε ποινή κάθειρξης 10 χρόνια και έξι μήνες, ο Μιχάϊ Κρέτου 12 έτη και έξι μήνες και σε κάθειρξη 10 ετών και 10 μηνών καταδικάστηκε ο Ελιοστόρ Ιγκόρ. Για τον Κωνσταντίνο Κύρου-απόστρατο αστυνομικό- επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 10 ετών.

Αυτά, όσον αφορά το νομικό κομμάτι, τις ποινές και τις απαραίτητες χρηματικές εγγυήσεις.

Παρακολουθώντας την δίκη αξίζει να καταγραφούν και τα παρακάτω:

-Ο Εισαγγελέας στην εισήγησή του είχε προτείνει την ενοχή όλων των κατηγορουμένων για τα αδικήματα με τα οποία παραπέμπονται σύμφωνα με το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, με σημαντικότερα τα κακουργήματα της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, οικονομική και γενετήσια εκμετάλλευση γυναικών, διακίνηση ναρκωτικών και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα.

-Σε όλες τις περιπτώσεις όπου υπήρξε διαφωνία στην ετυμηγορία, με αποτέλεσμα να μην είναι ομόφωνη, μειοψήφησε η πρόεδρος της έδρας, η οποία είχε την άποψη ότι υπήρξαν αμφιβολίες για την ενοχή των κατηγορουμένων.

-Ένας εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του 1ου κατηγορουμένου (Άγγελος Γιαννακόπουλος) επετέθη λεκτικά προς την έδρα του δικαστηρίου λέγοντας πως «το δικαστήριο έλαβε υπ’ όψιν του στοιχεία που σχολιάζονται στην πιάτσα και όχι τα αποδεικτικά στοιχεία που έφεραν οι ίδιοι προκειμένου να αποδείξουν την αθωότητα του κατηγορούμενου. Μάλιστα επικαλέστηκε την  λέξη «πιάτσα» γιατί την είχε χρησιμοποιήσει ο Εισαγγελέας στην εισήγησή του και απαίτησε να γραφτεί στα πρακτικά του δικαστηρίου, ως έχει.

Ο Εισαγγελέας απευθυνόμενος τόσο στην πρόεδρο, όσο και στον συνήγορο απάντησε πως δεν ανακαλεί την φράση και πως «κάποιοι άνθρωποι φυλάττουν Θερμοπύλες»

-Κατά τη διάρκεια της αγόρευσης του δεύτερου συνηγόρου υπεράσπισης επί των ποινών, το ακροατήριο είχε το «προνόμιο» ν’ ακούσει  στοιχεία για τον πρότερο-και νυν- βίο του κατηγορούμενου και για πολλοστή φορά να έρθει αντιμέτωπο με την συμπερασματική ρήση «ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

Έτσι λοιπόν διαπιστώσαμε -μερικοί- πως, αν είσαι φορολογικά ενήμερος, έχεις ασφαλισμένους τους εργαζόμενους στο ΙΚΑ, δημιουργείς θέσεις εργασίας με αλυσίδα καταστημάτων, “στις τόσο δύσκολες ώρες που περνά η πατρίδα μας”, κάνεις φιλανθρωπίες  κρατώντας στην επιχείρησή σου ανήμπορους ανθρώπους, που δεν μπορούν να εργαστούν αλλά τους πληρώνεις  ή δηλώνεις έμπρακτα αλληλέγγυος, όπως για παράδειγμα προσφέροντας μια νταλίκα εμφιαλωμένο νερό στους σεισμόπληκτους κατοίκους της Κεφαλλονιάς, τότε, ίσως -κι αυτό είναι συμπέρασμα που προκύπτει από τα συμφραζόμενα, κόντρα στην λογική και στην δικαιοσύνη- ίσως τότε -λοιπόν- να μην έχει και τόση σημασία από που προέρχεται το χρήμα που προσφέρεις.

Ο συνήγορος μάλιστα «απολογήθηκε» λέγοντας πως «δεν είναι και η κα Βαρδινογιάννη ο πελάτης του για να φτιάξει νοσοκομεία, αλλά είναι ένας χρήσιμος στην κοινωνία και ευυπόληπτος πολίτης»!

Άρα το χρήμα-απ’ όπου κι αν προέρχεται, βρώμικο, ματωμένο ή καθαρό, δεν έχει σημασία-αρκεί, για να έχεις «πρόσωπο».

Ίσως να μην έχει σημασία ακόμα κι αυτό για μερικούς: Αν κάποιες γυναίκες αρπάχτηκαν δια της βίας από ένα φτωχό χωριό της Ρωσίας ή του διαλυμένου Ανατολικού μπλοκ  και βρέθηκαν σ’ ενα μπουντρούμι της ευρωπαϊκής Αθήνας ή της επαρχίας δαρμένες, βιασμένες, γυμνές και πεινασμένες μέχρι να συναινέσουν… σημασία τελικά έχει ο… «άρτος και τα θεάματα» που σ’ ενα γυαλιστερό ζαλισμένο κόσμο, σε μια σύγχρονη αρένα, αγνοεί την ιστορία των θυμάτων τράφικινγκ ή πολύ χειρότερα την φαντάζεται, αλλά δεν νοιάζεται γι’ αυτήν.

Στην τελική μπορεί για να νιώσει καλύτερα να πει πως τα κορίτσια του τράφικινγκ ήρθαν αυτοβούλως στην χώρα μας και νιώθουν μια χαρά ως εργαζόμενες. Κι αυτό μόνο αν έχουν έστω και στο ελάχιστο κρατήσει κάτι από την ευγένειά τους στην έκφραση… γιατί αυτά που λέγονται ακόμα και μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματικά υποβιβάζουν την έννοια της λέξης «άνθρωπος» στα χαμηλότερα επίπεδα που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Πηγή: Στο κόκκινο

 

Διαβάστε ακόμη

Εμπόριο λευκής σαρκός και… «Λευκός Άρτος»

 

Share

Στις πρώτες 100 μέρες!

homophobia

του Στρατή Γατελούζου

Η σχεδόν σίγουρη πολιτική ανατροπή που έρχεται στις 25 Γενάρη κορυφώνει και τη συζήτηση για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και των τρανς. Την τελευταία δεκαετία ιδρύθηκαν στην Ελλάδα δεκάδες ΛΟΑΤ οργανώσεις και ομάδες που διοργάνωσαν πολύ μεγάλο αριθμό δράσεων, εκδηλώσεων και φεστιβάλ με βασικό στόχο ακριβώς αυτόν: ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ για τους γκέι, τις λεσβίες και τις/τους τρανς! Μέσα από τη συνεχή δράση του ΛΟΑΤ κινήματος, σημαντικό μέρος της κοινωνίας δείχνει να αλλάζει στάση απέναντί μας. Η ομοφυλοφιλία και η διεμφυλικότητα μέχρι και πριν δέκα χρόνια ήταν το απόλυτο ταμπού σχεδόν για το σύνολο της κοινωνίας. Τώρα πια όχι. Τώρα οι ΛΟΑΤ έχουν για σύμμαχό τους ένα μέρος κοινωνίας που έχει αφήσει οριστικά πίσω του τον κοινωνικό νεοσυντηρητισμό και τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό των δεκαετιών του ’90 και του 2000. Δεν είναι η πλειοψηφία. Όπως δεν ήταν πλειοψηφία και όσοι το 1980 υποστήριζαν το δικαίωμα στον πολιτικό γάμο. Όμως αποτελούν και τώρα -όπως και τότε- ένα υπολογίσιμο κομμάτι της κοινωνίας. Και μάλιστα δυναμικό, δημιουργικό και προοδευτικό.

Η βασική προϋπόθεση λοιπόν είναι εδώ. Η διάθεση για ουσιαστικές προοδευτικές ανατροπές σε κάθε πτυχή της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής υπάρχει στο πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας! Δε διαθέτουμε άλλο χρόνο, για να περιμένουμε. Η επόμενη κυβέρνηση ας αφουγκραστεί αυτή την υπαρκτή κοινωνική αλλαγή και ας θεσπίσει στις 100 πρώτες μέρες τουλάχιστον τα 2 βασικά δικαιώματα για τις/τους ΛΟΑΤ, τον ομόφυλο γάμο με πλήρη και ίσα δικαιώματα και την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου με δικαίωμα αλλαγής εγγράφων για τις/τους τρανς χωρίς ιατρικούς όρους!

Στις πρώτες 100 μέρες! Γιατί αυτά τα δύο δικαιώματα είναι ζωτικής σημασίας για χιλιάδες ανθρώπους. Γιατί τα ομόφυλα ζευγάρια χρειάζονται εδώ και τώρα νομική αναγνώριση για ζητήματα εργασιακά, ασφαλιστικά, ιατρικής περίθαλψης κ.α. Αλλά και για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους ως ισότιμοι ομόφυλοι γονείς απέναντι στο νόμο. Η «επιστημονική κοινότητα» και όλες οι σχετικές έρευνες «συγκλίνουν πως τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών είναι το ίδιο πιθανό όπως τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων γονέων να ευημερήσουν». Άλλωστε υπάρχουν ήδη πολλά παιδιά στην Ελλάδα που μεγαλώνουν με ομόφυλους γονείς. Η προοδευτική κυβέρνηση που έρχεται, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να μεριμνήσει για το δικαίωμα της αναγνώρισης και των δύο γονιών τους…

Ακόμα περισσότερο είναι κρίσιμο να αναγνωριστεί άμεσα η ταυτότητα φύλου για τις/τους τρανς, που αντιμετωπίζουν συστηματικά διακρίσεις στην καθημερινότητά τους (ενοικίαση σπιτιού, συναλλαγές σε υπηρεσίες, παιδεία, περίθαλψη), επειδή η ταυτότητά τους αναγράφει διαφορετικό φύλο από αυτό με το οποίο αυτοπροσδιορίζονται. Η άμεση θέσπιση του δικαιώματος στην αλλαγή εγγράφων χωρίς ιατρικούς όρους θα πρέπει να αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα για την επόμενη κυβέρνηση!

Παράλληλα, μετά τις 25 Γενάρη η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας επιβάλλεται να προγραμματίσει και να οργανώσει την εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία με ισότιμη παρουσίαση όλων των σεξουαλικών προσανατολισμών και ταυτοτήτων φύλου. Για να σταματήσουν επιτέλους οι διακρίσεις εναντίον των ΛΟΑΤ παιδιών και να γαλουχηθεί η επόμενη γενιά με την αξία του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Και για να ενημερώνονται οι μαθητές από έγκυρα χείλη για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και τη σεξουαλική υγιεινή.

Εφόσον «η ελπίδα έρχεται», ας αναλάβει η επόμενη κυβέρνηση να την κάνει και πραγματικότητα…

 

Share

Αποφάσεις «σταθμοί» φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της σεξουαλικής παρενόχλησης

harassment

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Τον Αύγουστο του 2014 δύο υποθέσεις «σταθμοί» στο χώρο της ποινικοποίησης της σεξουαλικής παρενόχλησης είδαν σχεδόν παράλληλα τα φώτα της δημοσιότητας, η πρώτη στην Αυστραλία και η δεύτερη στην Κύπρο.

Σε ό, τι αφορά την υπόθεση της Αυστραλίας, η ιδιαιτερότητα και η σημασία της σχετικής απόφασης, εκτός από το ύψος της αποζημίωσης που καθορίστηκε σε 500.000 αυστραλιανά δολάρια (περίπου 350.000 ευρώ), αφορά πρωτίστως τον ορισμό του «χώρου εργασίας». Αυτός, σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο δεν χρειάζεται να είναι ένας αυστηρά καθορισμένος, «σταθερός» χώρος αλλά ένας μεταβαλλόμενος, «κινητός» χώρος.

Φαίνεται ότι η ερμηνεία αυτή, αν και δεν εκφράζεται ρητά, συνδέεται και με την αντίληψη σχετικά με την ανάγκη αναγνώρισης και προστασίας των ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Ευέλικτων υπό την έννοια ότι παρεκκλίνουν από το «κανονικό» μοντέλο της μισθωτής εξαρτημένης εργασίας, όπως είναι οι συμβάσεις ορισμένου έργου ή χρόνου, η απασχόληση σε καθεστώς υπεργολαβίας, η επενοικίαση ή ο δανεισμός εργαζομένων από τα γραφεία προσωρινής απασχόλησης κλπ, και των κινδύνων που απορρέουν για τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους. Σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για μορφές ευελιξίας που, εκτός από την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, εμπεριέχουν το στοιχείο του εξαναγκασμού, δεδομένου ότι δεν αποτελούν εκούσια επιλογή, αλλά μία αναγκαστική αποδοχή εκ μέρους των εργαζομένων -στη μεγάλη τους πλειοψηφία γυναικών και συνήθως κάτω από ιδιαίτερα πιεστικές συνθήκες, όπως η υψηλή ανεργία. Στο πλαίσιο αυτό, οι γυναίκες γίνονται ακόμα πιο ευάλωτες στην εργασιακή εκμετάλλευση, καθώς και σε όλες τις μορφές εκμετάλλευσης, υποτίμησης και περιθωριοποίησης.

Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει η Αμερικανίδα φεμινίστρια και ακαδημαϊκός CatharineMacKinnon στην εργασία της «Σεξουαλική παρενόχληση των εργαζομένων γυναικών» (1979), η οικονομική δύναμη του εργοδότη είναι για τη σεξουαλική παρενόχληση ότι η σωματική δύναμη για τον βιασμό. Τρεις δεκαετίες αργότερα, παρά την αναγνώριση του προβλήματος και την εγκαθίδρυση ενός σχετικά πλήρους και επαρκούς θεσμικού πλαισίου, σε κάποιες χώρες ήδη από τη δεκαετία του 1980, το οποίο σταδιακά συμπληρώνεται και τροποποιείται βάσει και των σχετικών κοινοτικών διατάξεων, οι γυναίκες αποσιωπούν το πρόβλημα ή «συναινούν» στον σεξουαλικό εξαναγκασμό από το φόβο να μην χάσουν τη δουλειά τους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μίας σειράς εμπειρικών μελετών που πραγματοποιήθηκαν κατά κύριο λόγο στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η μη αξιοποίηση των ευκαιριών που έχουν τα θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης για να προσφύγουν στη δικαιοσύνη δεν πηγάζει μόνο από το φόβο των συνεπειών της δημοσιοποίησης, αλλά και από την αδυναμία να αποδείξουν ότι υπήρξαν θύματα, μία αδυναμία που δεν σχετίζεται πάντα με την κοινωνική και οικονομική θέση των γυναικών.

Στην υπόθεση για παράδειγμα της Αυστραλίας, η έλλειψη ενός αυστηρά καθορισμένου χώρου εργασίας, όπως ένα γραφείο, και η υποχρέωση της ορκωτής λογίστριας JemmaEwin  να συναντά τον προϊστάμενό της για σκοπούς εργασίας σε διάφορους χώρους, ακόμα και σε μπαρ ξενοδοχείων, κατ’ επιλογή του προϊσταμένου της, χρησιμοποιήθηκε εκ μέρους του εναγόμενου για να αποδείξει ότι δεν υπήρξε σεξουαλική παρενόχληση εξ αφορμής της εργασίας, επιχείρημα ωστόσο που δεν αποδέχτηκε το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. Σύμφωνα με την Επίτροπο της Αυστραλίας για την σεξουαλική παρενόχληση ElizabethBroderick, ο ορισμός του «χώρου εργασίας» πέρα από τα φυσικά του όρια, είναι εξαιρετικής σημασίας για τη διερεύνηση μελλοντικών καταγγελιών, ενώ γίνεται πλέον σαφές ότι δεν είναι το εργασιακό καθεστώς που μετράει αλλά η ύπαρξη οποιασδήποτε μορφής και σχέσης εργασίας. Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνεται ότι η υποχρέωση του εργοδότη να λαμβάνει προληπτικά μέτρα για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους εργασίας καλύπτει και κάθε έμμεσο εργοδότη, όπως για παράδειγμα εργολάβους και υπεργολάβους.

Η υποχρέωση του εργοδότη και των εκπροσώπων του σχετικά με τη λήψη κάθε πρόσφορου και έγκαιρου μέτρου με στόχο την αποτροπή σεξουαλικών παρενοχλήσεων που εκδηλώνονται στο χώρο εργασίας μας μεταφέρει στην υπόθεση της Κύπρου. Για πρώτη φορά, κυπριακό δικαστήριο όχι απλά αναγνώρισε τη σχετική υποχρέωση του εργοδότη ως προς τη λήψη προληπτικών μέτρων, άλλα έκρινε ότι ο εργοδότης υπήρξε εξ ολοκλήρου συνυπεύθυνος με τον εναγόμενο που εκδήλωσε την απαγορευμένη συμπεριφορά. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της ενάγουσας, νοσηλευτικής λειτουργού στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, παρότι ενημέρωσε τη διεύθυνση του νοσοκομείου και υπέβαλε σχετική καταγγελία, σύμφωνα με την οποία υπήρξε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης κατ’ εξακολούθηση, η προϊσταμένη του νοσοκομείου αρκέστηκε να προτείνει τη μετακίνησή της σε άλλο τμήμα, προκειμένου να κλείσει η υπόθεση. Στη σχετική απόφαση, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών της Λευκωσίας, έκρινε ότι ο εργοδότης έχει υποχρέωση με βάση τις νομοθετικές επιταγές όχι μόνο να λαμβάνει προληπτικά μέτρα για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης αλλά και πρόσφορα μέτρα για την παύση και μη επανάληψή της. Επιπρόσθετα, το δικαστήριο έκρινε ότι η έννοια της πρωταρχικής ευθύνης που φέρει το άτομο που διέπραξε το αδίκημα σε καμία περίπτωση δεν απαλείφει ούτε αναιρεί την ευθύνη του εργοδότη, που θεωρείται συνυπεύθυνος.  Όσον αφορά την επιδίκαση αποζημιώσεων, η αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που προξενήθηκε στην εργαζόμενη λόγω της σεξουαλικής παρενόχλησης επιτεύχθηκε κυρίως μέσα από την πειθαρχική τιμωρία της αναγκαστικής συνταξιοδότησης του εναγόμενου, μιας και η χρηματική αποζημίωση καθορίστηκε σε μόλις 5.000 ευρώ, μία μάλλον χαμηλή αποζημίωση για να δοθεί η αναγνώριση που αρμόζει σε περιπτώσεις ηθικής ζημιάς, χωρίς να συνυπολογιστεί το υπερβολικό του χρόνου εκδίκασης της υπόθεσης, που διήρκησε δέκα χρόνια.

Από τη σύντομη παρουσίαση των δυο υποθέσεων, προκύπτει ότι εκτός από την τεράστια γεωγραφική απόσταση μεταξύ των δύο χωρών, είναι πολύ μεγάλη και η απόσταση που χωρίζει τις δύο αποφάσεις ως προς το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά τους. Ωστόσο και οι δύο αποφάσεις, μπορούν να θεωρηθούν ιδιαίτερα καινοτόμες σε εθνικό επίπεδο, με πρωτοποριακό περιεχόμενο και καταλυτικές επιπτώσεις, όχι μόνο για τα νομικά δεδομένα της κάθε χώρας, αλλά και ως προς τις κοινωνικές τους διαστάσεις, ως πηγή δηλαδή μεταρρύθμισης και αλλαγής. Την ίδια ωστόσο στιγμή εγείρουν ερωτήματα αναφορικά με τις προϋποθέσεις για μία κριτική προσέγγιση τόσο των σχετικών αποφάσεων όσο και των υφιστάμενων νομοθεσιών. Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι καινούργια και δεν αφορούν αποκλειστικά τις διαφορές ως προς τη διεκδικητική βάση της κάθε κοινωνίας, που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και το υφιστάμενο κανονιστικό πλαίσιο, αλλά τους διαφορετικούς τρόπους κατανόησης της έννοιας της έμφυλης βίας, που αντανακλάται και στο νομικό λόγο, ο οποίος, στις περισσότερες περιπτώσεις, φαίνεται να είναι ξεκομμένος από τον φεμινιστικό. Στο πλαίσιο αυτό, ενώ η έννοια της διάκρισης λόγω φύλου αποτέλεσε τη βάση των νομοθετημάτων για τη σεξουαλική παρενόχληση και οδήγησε σε μία πλούσια νομολογία, η σεξουαλική παρενόχληση ως μορφή έμφυλης βίας έχει προσδιοριστεί ελάχιστα από τη νομοθεσία και τη νομολογία.

 

Share

Επίδομα μητρότητας στις ασφαλισμένες στο ΕΤΑΑ

 

tiredmom

της Δήμητρας Σπανού

Τη χορήγηση επιδόματος μητρότητας στις ασφαλισμένες του ΕΤΑΑ προβλέπει η κοινή υπουργική απόφαση των υπουργείων Εργασίας και Οικονομικών, με την οποία καθορίζονται το ύψος, η διαδικασία και τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Με τη συγκεκριμένη απόφαση θεσπίζεται για πρώτη φορά και για τις γυναίκες ελεύθερες επαγγελματίες το επίδομα μητρότητας, όπως προβλέπεται για τις γυναίκες με μισθωτή απασχόληση.

Το ύψος του επιδόματος θα ανέρχεται σε 200 ευρώ μηνιαίως για χρονικό διάστημα 4 μηνών και θα καταβάλλεται εφάπαξ.Η αίτηση για τη χορήγησή του θα υποβάλλεται από την ασφαλισμένη εντός έξι μηνών από την ημερομηνία τοκετού.

Η ψήφιση και εφαρμογή του παραπάνω νόμου αποτελεί υποχρέωση της χώρας, καθώς είναι ενσωμάτωση Οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών που ασκούν αυτοτελή επαγγελματική δραστηριότητα.

Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, ο υπουργός εργασίας Γιάννης Βρούτσης δηλώνει:

«Η στρατηγική μας για την οικοδόμηση από την αρχή ενός αποτελεσματικού και δίκαιου κοινωνικού κράτος, χωρίς τα κενά, τις παραλείψεις και τις αδικίες του παρελθόντος, είναι μια συνεχής προσπάθεια που προχωρά με σταθερά και αποφασιστικά βήματα, ακόμη και μέσα σε αυτό το δημοσιονομικό περιβάλλον.

Η χορήγηση, για πρώτη φορά στη χώρα μας, επιδόματος μητρότητας στις γυναίκες ασφαλισμένες του Ενιαίου Ταμείου Ανεξάρτητα Απασχολουμένων (ΕΤΑΑ) αποτελεί ένα ακόμη τέτοιο παράδειγμα».

Ο υφυπουργός Εργασίας Αντώνης Μπέζας δήλωσε τα εξής:

«Και αυτή η απόφαση εντάσσεται στο πλαίσιο της γενικότερης προσπάθειας του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας για την εφαρμογή μέτρων και δράσεων κοινωνικής αλληλεγγύης, που στηρίζουν εργασιακές ομάδες συμπολιτών μας, ενδυναμώνοντας παράλληλα την κοινωνική συνοχή».

Σίγουρα, η χορήγηση επιδόματος μητρότητας σε μια επιπλέον μερίδα γυναικών αποτελεί μια πρωτοβουλία σε θετική κατεύθυνση, όμως εφαρμόζεται σκανδαλωδώς προβληματικά. Τη στιγμή που καταστρατηγούν τα εργασιακά δικαιώματα, κατεδαφίζουν το όποιο κράτος πρόνοιας και τις δομές/παροχές υγείας, οι κύριοι υπουργοί πετάνε ψίχουλα ως «κοινωνική αλληλεγγύη», πολύ μακριά από τις ανάγκες μας. Προχωρούν στη θέσπιση ενός νομοθετικού μέτρου επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, λόγω της υποχρέωσης της χώρας ως μέλος της ΕΕ, καθορίζοντας το ύψος του σχετικού επιδόματος σε τόσο χαμηλά επίπεδα που ακυρώνουν στην πράξη την όποια συνεισφορά. Το δίκαιο και αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος που επικαλείται η κυβέρνηση είναι ένα βοήθημα 200 ευρώ μηνιαίως για διάστημα 4 μηνών σε γυναίκες που αναγκαστικά για ένα διάστημα δεν αμείβονται από άλλη εργασία, ενώ -σαν να μην έφτανε αυτό- έχουν αυξημένες απαιτήσεις, καθώς φροντίζουν για έναν ακόμη άνθρωπο –το παιδί τους.

 

Share

Η βία κατά των γυναικών στο νόμο και στο σπίτι

της Άννας Κοντοθανάση*

Θεσμοί και δράσεις πρόληψης σωματικών και ψυχικών νοσημάτων λόγω συντροφικής βίας

Πλήθος λόγων, ψυχολογικοί, κοινωνικοί, θεσμικοί, οικονομικοί, ακρωτηριάζουν τόσο την αίσθηση του εγώ μας όσο και τα κίνητρα των σχέσεών μας με το άλλο φύλο και διαμορφώνουν τις σχέσεις μας σε κατάσταση κάποιες φορές ανισοτιμίας. Ας δούμε τους θεσμικούς εκείνους φραγμούς, που σε συνάρτηση με τους άλλους δυσκολεύουν τόσο την απόδραση από τις βίαιες σχέσεις όσο και την αυτόνομη ύπαρξη και επιβίωσή μας.

Ακόμη και μετά την τυπικά ισότιμη οικογένεια του νέου οικογενειακού δικαίου, δηλαδή μετά το 1983, οπότε και ψηφίστηκε ο νόμος που κύρωνε τη Διεθνή Σύμβαση για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω φύλου, ακόμη και μετά την συνταγματική αναθεώρηση του 2001, οπότε και ψηφίστηκε το άρθρο 116 παρ. 2, που προβλέπει τις θετικές διακρίσεις υπέρ των γυναικών, για την επίτευξη της ουσιαστικής ισότητας, υπάρχουν θεσμικές προβλέψεις που ευνοούν την εσωτερίκευση της βίας του ανωτέρου θεωρώντας τη μάλιστα ως ψυχικά επωφελή. Έτσι, παρατηρούμε στον Ποινικό Κώδικα, στο άρθρο 344, που α­φο­ρά στη δίωξη του αδικήματος του άρθρου 336, για το βιασμό, ότι δύναται να σταματήσει η ποινική δίωξη που αρχίζει αυτεπάγγελτα, εφόσον δηλώσει η γυναίκα-θύμα ότι θα τραυματιστεί ψυχικά από τη διαδικασία. Αυτή η περίπτωση του ψυχικού τραυματισμού κρύβει από πίσω απειλές, πιέσεις, εξαγορές χρηματικές και σε κάθε περίπτωση είναι έωλη, καθώς:

Με δεδομένο ότι όπως προκύπτει από τη βιβλιογραφία, το μετατραυματικό σύνδρομο του βιασμού είναι έντονο μεν, ιάσιμο όμως, εφόσον παρασχεθεί εντατική ψυχολογική φροντίδα στο θύμα, υποχρέωση της πολιτείας είναι η δίωξη του δράστη και όχι η παροχή δυνατότητας στο δράστη να απειλήσει ή με άλλο τρόπο επηρεάσει το θύμα να υπαναχωρήσει από την καταγγελία.

Εξάλλου, σημαντική πρόοδο στη θεραπεία του θύματος αποτελεί η καταγγελία και η τιμωρία του βιαστή, όπως παρατηρούν οι ψυχολόγοι και εγκληματολόγοι, όχι η αποσιώπηση της πράξης. Επιπλέον, αποτελεί ανεπίτρεπτη ρύθμιση η δυνατότητα της δικαιοσύνης να απέχει από αυτεπαγγέλτως διωκόμενο έγκλημα, καθώς αυτά ι­δίως αφορούν όλη την κοινωνία και δεν αποτελούν δικαίωμα διάθεσης του θύματος, πολλώ δε μάλλον που, όπως έχει αποδειχθεί, το θύμα επιθυμεί την τιμωρία του δράστη και την άρση της αυτοενοχοποίησης που συχνά αισθάνεται συνεπεία του μετατραυματικού συνδρόμου.  Άλλες περιπτώσεις εσωτερίκευσης της βίας έχουν να κάνουν με τη στάση της αστυνομίας, τη στάση των εισαγγελέων και δικαστών κ.λπ.

Ενδοοικογενειακή βία

Η βία κατά των γυναικών ποτέ δεν υπήρξε πρόβλημα υψίστης προτεραιότητας για την Ελλάδα. Η Ελλάδα κύρωσε τη Σύμβαση του ΟΗΕ στο Πεκίνο για την εξάλειψη κάθε μορφής βίας κατά των γυναικών το 1983. Όμως, πρώτη φορά που ασχολήθηκε το κράτος ήταν το 1988, οπότε άνοιξε και το πρώτο καταφύγιο για γυναίκες θύματα κακοποίησης, χωρίς να υπάρξει καμία αλλαγή στο νομο­θετικό πλαίσιο. Η ψυχική βία στο ζευγάρι δεν θεω­ρεί­το αδίκημα, ούτε ο βιασμός της συντρόφου-συζύγου. Αλλά και λίγες περιπτώσεις καταγγέλλονταν, ακόμη και σε σοβαρά ζητήματα σωματικής βίας.

Το 2006 και μετά πολλές προσπάθειες των μελών του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα και διεθνώς, ψηφίστηκε ο νόμος 3500/2006 για την αντιμετώπιση της ενδοοικογενειακής βίας. Παρόλο, που προβλέπει την κατάργηση της λέξης «εξώγαμη» συνουσία στο αδίκημα του βιασμού, δηλαδή δέχεται και το βιασμό μέσα στο γάμο, παρόλο που προβλέπει επαύξηση των ποινών των βασικών εγκλημάτων όταν γίνονται μέσα στο ζευγάρι, παρόλο που προβλέπει αναμόρφωση του δράστη και συμβουλευτική του από ειδικούς, στα χαμηλά πλημμελήματα, παρόλα αυτά, δεν έχει εφαρμοστεί ακόμη όπως πρέπει και αυτό διότι, όπως αναφέρεται και στην εισηγητική του έκθεση: «Ο νόμος προτίθεται να προστατεύψει, εκτός των γυναικών, και ένα ευρύτερο κύκλο προσώπων, όπως τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, τα ΑΜΕΑ κ.λπ.), χωρίς να επεμβαίνει στην ιδιωτική ζωή των προσώπων της οικογένειας και χωρίς να θίγει τα ήθη, τις αξίες και τις αρχές της ελληνικής κοινωνίας. Την ίδια στιγμή, μολαταύτα, αναγνωρίζει ότι η ενδοοικογενειακή βία δεν είναι ένα ιδιωτικό γεγονός, αλλά μία σοβαρή κοινωνική παθολογία, που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδιαίτερα των γυναικών, που πλήττονται ιδιαίτερα από το φαινόμενο».

Η ελληνική κοινωνία

Παρακολουθούμε την αγωνία του νομοθέτη να μη θιγούν οι αρχές, οι αξίες και τα ήθη της ελληνικής κοινωνίας και η προσωπικότητα των μελών της οικογένειας και τη συμπλήρωσή της με μία ρητορική περί δικαιωμάτων της γυναίκας. Είναι εύκολο επομένως και έτσι έχει γίνει, να σκεφτεί κάθε φορά οι αστυνομικοί, οι εισαγγελείς, οι δικαστές, τα ήθη, τις αξίες, τις αρχές της ελληνικής κοινωνίας και να θεωρήσει ορισμένες καταγγελίες ως ήσσονος σημασίας. Αναφορικά μάλιστα με την ποινική διαμεσολάβηση, που προβλέπει ο νόμος αυτός, δηλαδή την παύση της ποινικής δίωξης αν ζητήσει συγγνώμη ο δράστης και υποσχεθεί να μην το ξανακάνει, καθώς και να μπει σε κατάλληλο θεραπευτικό μέτρο, ο τότε υπουργός κ. Παπαληγούρας είχε πει στη συζήτηση του νομοσχεδίου, στα πρακτικά της βουλής, ότι από αυτό το μέτρο δεν θα ωφεληθεί κανείς, είναι θέμα δημόσιας τάξης και αποσυμφόρησης των προσωρινών κρατήσεων. Ο δε κ. Κοσμίδης, βουλευτής της ΝΔ, είχε πει ότι ο βιασμός στο γάμο δεν είναι ίσης βαρύτητας με το βιασμό εκτός γάμου.

Ακόμη και η θετική παραδοχή του νομοθετήματος ότι υπάρχει ψυχολογική βία στο γάμο που πρέπει να καταγγέλλεται, δεν έχει εφαρμοστεί στην πρά­ξη. Παρόλα αυτά, υπάρχουν αξιοσημείωτες αποφάσεις για βιασμό μέσα στο γάμο και για προσβολές της προσωπικότητας αναφορικά με το διαζύγιο, στη διαδικασία δηλαδή των πολιτικών δικαστηρίων.

Δομές στήριξης των γυναικών

Το 2011, με πρωτοβουλία της τότε ΓΓΙ Μαρίας Στρατηγάκη, συστάθηκε νομοπαρασκευαστική επιτροπή, προκειμένου να προσαρμοστεί η νομοθεσία μας στη νομοθεσία της Ισπανίας, στον νό­μο 35/2004, που σύμφωνα με όλες τις γυναικείες οργανώσεις είναι ο πληρέστερος στην προστασία των γυναικών.

Μάλιστα ο νόμος αυτός προβλέπει αφενός ειδικά δικαστήρια για τις υποθέσεις βίας κατά των γυναικών, τα οικογενειακά δικαστήρια, καθώς και εκπαίδευση στην ισότητα των δύο φύλων σε όλες τις φάσεις της εκπαίδευσης και στα ΑΕΙ, στους ειδικούς γιατρούς, δικαστές, εισαγγελείς, αστυνομικούς, εκπαιδευτικούς που εμπλέκονται στο ζήτημα, καθώς και συντονισμό όλων των υπηρεσιών μεταξύ τους για την αντιμετώπιση του ζητήματος. Όμως, το νομοθέτημα δεν προχώρησε ποτέ λόγω έλλειψης χρημάτων, όπως επικαλέστηκε η τότε κυβέρνηση.

Σήμερα, υπάρχουν 12 δομές -ημερήσια κέντρα συμβουλευτικής γυναικών, ενώ βρίσκονται υπό δημιουργία 19 ξενώνες φιλοξενίας γυναικών και ήδη υπάρχουν 2 ξενώνες του ΕΚΚΑ ένας στην Αθήνα και ένας στη Θεσσαλονίκη.

Λειτουργεί ακόμη το 15900, συμβουλευτική γραμμή τηλεφώνου, όμως μόνο στα ελληνικά και αγγλικά. Έτσι, μεγάλος αριθμός γυναικών που δεν μιλούν αυτές τις γλώσσες μένει χωρίς συμβουλές, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις γυναίκες ρομά και τις πομάκες και μουσουλμάνες της Θράκης, που πέραν των άλλων προβλημάτων έχουν και το νόμο της σαρία, που αν και αντισυνταγματικός και εναντίον της ΕΣΔΑ συνεχίζει να ισχύει, ενώ έχει καταργηθεί από το τουρκικό κράτος.

*Το κείμενο βασίζεται σε εισήγηση της Άννας Κοντοθανάση και της Μαρίας Πενταράκη προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στο πλαίσιο του Προγράμματος Ανταλλαγής Καλών Πρακτικών μεταξύ των χωρών μελών της Ε.Ε. 

Πηγή: Εποχή

 

Share

Πώς και πότε βγαίνουν στη σύνταξη ελεύθεροι επαγγελματίες, βιοτέχνες, έμποροι

επιμέλεια  Τζώρτζης Ρούσσος

Τρία είναι κυρίως τα όρια ηλικίας που δίνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης στους παλαιούς ασφαλισμένους (ασφάλιση μέχρι την 31η Δεκεμβρίου 1992) του Οργανισμού Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών (ΟΑΕΕ)… Οι ελεύθεροι επαγγελματίες, οι βιοτέχνες και οι έμποροι μπορούν να συνταξιοδοτηθούν με βάση την κείμενη νομοθεσία είτε στα 60 είτε στα 62 είτε τέλος στα 67. Σε ποιο ηλικιακό έτος ανοίγει η πόρτα της συνταξιοδότησης εξαρτάται από το πότε συμπληρώνονται τα έτη ασφάλισης του κάθε ασφαλισμένου.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι με βάση τις τελευταίες νομοθετικές διατάξεις από 1η Ιανουαρίου 2013 έχει καθοριστεί για τη θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος ως γενικό όριο ηλικίας το 67ο έτος και ελάχιστος χρόνος ασφάλισης τα 15 έτη ασφάλισης. Επίσης από 1η Ιανουαρίου 2013 ως γενική προϋπόθεση συνταξιοδότησης καθορίζεται η συμπλήρωση 40 ετών ασφάλισης και του 62ου έτους της ηλικίας.

Όμως εξακολουθούν να υφίστανται παραθυράκια για όσους περιμένουν να συνταξιοδοτηθούν από τον ΟΑΕΕ που μπορεί να τους δώσει τη σύνταξη νωρίτερα.

Εξαιρέσεις

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι εξαιρούνται από τη αύξηση των ορίων ηλικίας ή/και του χρόνου ασφάλισης οι ασφαλισμένες που θεμελιώνουν δικαίωμα συνταξιοδότησης ως μητέρες τέκνων ανικάνων για κάθε βιοποριστική εργασία, σύμφωνα με γενικές ή ειδικές διατάξεις, καθώς και οι χήροι πατέρες ανικάνων για κάθε βιοποριστική εργασία τέκνων.

Παράλληλα έχουν διασφαλιστεί τα θεμελιωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα έως 31/12/2012, καθώς και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα που έχουν κατοχυρωθεί ή κατοχυρώνονται –με ή χωρίς αναγνώριση πλασματικών χρόνων– προκειμένου για συνταξιοδότηση με προϋποθέσεις που ίσχυαν έως 31/12/2012. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι θεμελιωμένο δικαίωμα υφίσταται, όταν ο ασφαλισμένος συμπληρώνει τον ελάχιστο χρόνο ασφάλισης και το όριο ηλικίας (όπου αυτό προβλέπεται), που απαιτούνται για τη συνταξιοδότησή του. Το θεμελιωμένο συνταξιοδοτικό δικαίωμα μπορεί να ασκηθεί οποτεδήποτε και ο ασφαλισμένος έχει τη δυνατότητα να συνεχίσει εργαζόμενος. Σε αδρές γραμμές λοιπόν, ανάλογα µε τα έτη ασφάλισης που συμπληρώνουν οι ασφαλισμένοι µέχρι το 2010 και από 1η Ιανουαρίου 2011 και µετά, οι ηλικίες εξόδου είναι:

α) Το 60ό έτος µε 35 έτη ασφάλισης µέχρι το 2010.

β) Το 60ό έτος και µε συνολικό χρόνο 36 και 37 έτη ασφάλισης κατά την υποβολή του αιτήµατος για συνταξιοδότηση εφόσον η 35ετία συµπληρώνεται µέσα στο 2011 και το 2012, αντίστοιχα.

γ) Το 62ο έτος και µε συνολικό χρόνο ασφάλισης 40 έτη εφόσον η 35ετία συµπληρώνεται από 1η/1/2013 και εφεξής.

δ) Το 67ο έτος για όσους έχουν τουλάχιστον 15 έτη ασφάλισης και πάντως λιγότερα από 35 µετά το 2013.

Βέβαια άλλες είναι οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησης για τις γυναίκες ασφαλισμένες στον ΟΑΕΕ όπου κλειδί θεωρείται η 25ετής ασφάλισης. Αναλυτικότερα η συνταξιοδότηση των παλαιών ασφαλισμένων στον ΟΑΕΕ (δηλαδή ασφάλιση μέχρι την 31η.12.1992) μπορεί να κατηγοριοποιηθεί ως εξής:

Α. Συνταξιοδότηση με 35ετία

Οι ασφαλισμένοι που συμπλήρωσαν 35 έτη ασφάλισης μέχρι 31/12/2012, διατηρούν το δικαίωμα να συνταξιοδοτηθούν με τη συμπλήρωση 35 ή 36 ή 37 ετών ασφάλισης κατά περίπτωση, και του 60ού έτους της ηλικίας. Αντίθετα όσοι ασφαλισμένοι συμπληρώνουν 35 έτη ασφάλισης από 1η/1/2013 και μετά, συνταξιοδοτούνται με τη συμπλήρωση 40 ετών ασφάλισης και ηλικία 62 ετών.

Β. Συνταξιοδότηση με 15ετία

Όσοι ασφαλισμένοι συμπλήρωσαν την 31η/12/2012 15 έτη ασφάλισης και το 65ο έτος της ηλικίας, έχουν θεμελιώσει συνταξιοδοτικό δικαίωμα και μπορούν να συνταξιοδοτηθούν οποτεδήποτε. Οι ασφαλισμένοι που συμπληρώνουν 15 έτη ασφάλισης ή το 65ο έτος της ηλικίας από 1η/1/2013 και μετά, συνταξιοδοτούνται με τη συμπλήρωση 15 ετών ασφάλισης και του 67ου έτους της ηλικίας.

Γ. Συνταξιοδότηση γυναικών

Οι ειδικότερες προϋποθέσεις για τις γυναίκες (παλαιές ασφαλισμένες) του ΟΑΕΕ διαμορφώνονται ως εξής:

• Οι ασφαλισμένες που συμπλήρωσαν 25 έτη ασφάλισης μέχρι 31/12/2010, διατηρούν το δικαίωμα να συνταξιοδοτηθούν με τη συμπλήρωση του 60ού έτους της ηλικίας οποτεδήποτε.

• Αντίστοιχα, οι ασφαλισμένες που συμπληρώνουν 25 έτη ασφάλισης από 1η/1/2011 και εφεξής, και συγχρόνως συμπλήρωσαν ή συμπληρώνουν το 60ό έτος της ηλικίας μέχρι 31/12/2012, διατηρούν το δικαίωμα να συνταξιοδοτηθούν με τη συμπλήρωση του 61ου ή του 62ου έτους της ηλικίας, και μετά την 1η/1/2013.

• Τέλος, οι ασφαλισμένες που συμπληρώνουν 25 έτη ασφάλισης από 1η/1/2011 και εφεξής, και συμπληρώνουν το 60ό έτος της ηλικίας από 1η/1/2013 και μετά, συνταξιοδοτούνται με τη συμπλήρωση του 67ου έτους της ηλικίας.

……………………………………….

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ

Παράδειγμα 1: (θεμελιωμένο δικαίωμα). Ασφαλισμένος του ΟΑΕΕ που μέχρι την 31η/12/2012 έχει πραγματοποιήσει 37 έτη ασφάλισης και ηλικία 60 ετών, μπορεί να συνταξιοδοτηθεί οποτεδήποτε.

Παράδειγμα 2: (κατοχυρωμένο δικαίωμα). Ασφαλισμένος του ΟΑΕΕ που μέχρι την 31η/12/2012 είναι 60 ετών και συμπληρώνει 35 έτη ασφάλισης, μπορεί να συνταξιοδοτηθεί το 2014 όταν συμπληρώσει τα 37 έτη ασφάλισης που χρειάζονταν το έτος 2012 με τον ν. 3863/2010.

Παράδειγμα 3: (κατοχυρωμένο δικαίωμα). Ασφαλισμένος του ΟΑΕΕ που μέχρι την 31η/12/2012 έχει πραγματοποιήσει 37 έτη ασφάλισης και είναι 58 ετών, μπορεί να συνταξιοδοτηθεί όταν συμπληρώσει το 60ό έτος της ηλικίας του, δηλαδή το 2014, με τις προϋποθέσεις που ίσχυαν κατά το έτος 2012.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Τι πρέπει να γνωρίζετε για την άδεια μητρότητας

επιμέλεια Τζώρτζης Ρούσσος

Με τη μητρότητα θα ασχοληθεί σε αυτή τη σελιδα σήμερα ο «Εργασιακός Σύμβουλος» της «Εφ.Συν.». Θα πρέπει κατ’ αρχάς να ειπωθεί ότι το πλαίσιο προστασίας της μητρότητας σχηματοποιείται γύρω από τις έννοιες άδεια, απαγόρευση απόλυσης και μέτρα για την προστασία των εργαζόμενων γυναικών σε κατάσταση λοχείας και γαλουχίας. Σύμφωνα λοιπόν με τις έννοιες της εργατικής νομοθεσίας:

α. Εγκυος εργαζόμενη: Κάθε εργαζόμενη γυναίκα που βρίσκεται σε κατάσταση εγκυμοσύνης και έχει πληροφορήσει τον εργοδότη της για την κατάστασή της.

β. Λεχώνα εργαζόμενη: Κάθε εργαζόμενη γυναίκα που διανύει το στάδιο μετά τον τοκετό, για χρονικό διάστημα μέχρι δύο μηνών.

γ. Γαλουχούσα εργαζόμενη: Κάθε εργαζόμενη γυναίκα που γαλουχεί για χρονικό διάστημα μέχρι ένα έτος από τον τοκετό.

Σε σχέση με τις άδειες οι γυναίκες που απασχολούνται σε οποιονδήποτε εργοδότη με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, αορίστου ή ορισμένου χρόνου, δικαιούνται, ανεξάρτητα από εθνικότητα, ιδιότητα (υπάλληλος ή εργάτρια), τον χρόνο εργασίας στον εργοδότη τους, να λάβουν άδεια τοκετού και λοχείας, συνολικής διάρκειας 17 εβδομάδων, δηλαδή 119 ημέρες, προσκομίζοντας στον εργοδότη τους πιστοποιητικό γιατρού που να βεβαιώνει την πιθανή ημέρα του τοκετού. Απ’ αυτές οι 56 ημέρες θα χορηγούνται υποχρεωτικά πριν από την πιθανή ημερομηνία τοκετού και οι υπόλοιπες 63 μετά τον τοκετό.

Επίσης, η μητέρα που είναι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και εργάζεται με σχέση εργασίας ορισμένου ή αορίστου χρόνου σε επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις μετά τη λήξη της άδειας λοχείας και της ισόχρονης προς το μειωμένο ωράριο άδειας, δικαιούται να λάβει ειδική άδεια προστασίας μητρότητας 6 μηνών.

Αν δεν κάνει χρήση της προβλεπόμενης από την ΕΓΣΣΕ ισόχρονης προς το μειωμένο ωράριο άδειας, η μητέρα δικαιούται αμέσως μετά τη λήξη της άδειας λοχείας την ως άνω ειδική άδεια προστασίας της μητρότητας, στη συνέχεια δε και μειωμένο ωράριο.

Κατά τη διάρκεια της ειδικής άδειας, ο ΟΑΕΔ υποχρεούται να καταβάλλει στην εργαζόμενη μητέρα μηνιαίως ποσό ίσο με τον κατώτερο μισθό, καθώς και αναλογία δώρων εορτών και επιδόματος αδείας. Σε περίπτωση απασχόλησης μέχρι και 4 ώρες ημερησίως ή μέχρι 13 ημέρες τον μήνα κατά τη διάρκεια του εξαμήνου που προηγείται της άδειας κυοφορίας, το καταβαλλόμενο από τον ΟΑΕΔ ποσό ισούται με το μισό του καθοριζόμενου κατώτερου μισθού.

Θα πρέπει, τέλος, να σημειωθεί ότι οι μητέρες εργαζόμενες δικαιούνται, για χρονικό διάστημα τριάντα μηνών από τη λήξη της άδειας τοκετού (δηλαδή 9 εβδοµάδες µετά τον τοκετό), είτε να προσέρχονται αργότερα στην εργασία τους, είτε να αποχωρούν νωρίτερα κατά μία ώρα κάθε ημέρα. Την άδεια απουσίας για λόγους φροντίδας του παιδιού δικαιούται και ο πατέρας, εφόσον δεν κάνει χρήση αυτής η εργαζόμενη μητέρα, προσκομίζοντας στον εργοδότη του σχετική βεβαίωση του εργοδότη της μητέρας του παιδιού.

Το δικαίωμα καθυστερημένης προσέλευσης ή πρόωρης αποχώρησης της μητέρας και εναλλακτικά του πατέρα για τη φροντίδα του παιδιού έχουν και οι θετοί γονείς παιδιού ηλικίας ώς 6 ετών, υπό τους ίδιους ως άνω όρους των φυσικών γονέων και χρονική αφετηρία την υιοθεσία.

Εργαζόμενη

Μητέρα και αποδοχές

Δεν μπορεί να συνοδεύεται με μείωση αποδοχών η άσκηση των δικαιωμάτων της εγκύου. Σύμφωνα με την εργατική νομοθεσία, η προσαρμογή των συνθηκών εργασίας ή και του χρόνου εργασίας, η μετακίνηση από νυκτερινή εργασία σε θέση εργασίας ημέρας και η αλλαγή θέσης εργασίας σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγονται απώλεια των πάσης φύσεως αποδοχών ή άλλων δικαιωμάτων που απορρέουν από τη σύμβαση ή από τη σχέση εργασίας. Στις περιπτώσεις απαλλαγής της εγκύου από την εργασία, ο φορέας ασθένειας καταβάλλει στην ασφαλισμένη «ειδικό επίδομα μητρότητας» για όλο το διάστημα της απουσίας της. Εάν από τη νομοθεσία που διέπει τον φορέα ασθένειας δεν προβλέπεται η χορήγηση επιδομάτων λόγω αποχής από την εργασία, «ειδικό επίδομα μητρότητας» καταβάλλει στην εργαζόμενη ο ίδιος ο εργοδότης.

Επίσης, η χορήγηση της άδειας μητρότητας δεν συνεπάγεται απώλεια των πάσης φύσεως δικαιωμάτων που απορρέουν από τη σύμβαση ή από τη σχέση εργασίας. Πάντως, το ειδικό επίδομα μητρότητας και το επίδομα μητρότητας εξασφαλίζουν στην εργαζόμενη αποδοχές τουλάχιστον ίσες με αυτές που θα ελάμβανε σε περίπτωση αποχής της από την εργασία λόγω αναρρωτικής αδείας.

Εργοδότης

Μειωμένο ωράριο αντί άδειας με αποδοχές

Θα πρέπει να συναινέσει ο εργοδότης προκειμένου χορηγηθεί στη μητέρα εργαζόμενη μειωμένο ωράριο αντί της ισόχρονης άδειας με αποδοχές. Σύμφωνα με τον νόμο, η εργαζόμενη δικαιούται με αίτησή της να ζητήσει το μειωμένο ωράριο εναλλακτικά ως συνεχόμενη ισόχρονη άδεια με αποδοχές, εντός της χρονικής περιόδου κατά την οποία δικαιούται μειωμένο ωράριο για τη φροντίδα του παιδιού.

Δηλαδή αντί για χρονικό διάστημα 30 μηνών (ή 130 εβδομάδων) να προσέρχεται ή να αποχωρεί 1 ώρα νωρίτερα από την εργασία της. Με αυτό το σύστημα η μητέρα που εργάζεται μπορεί να λείψει συνολικά για 650 ώρες αν εργάζεται 5 ημέρες την εβδομάδα. Αυτό στην πράξη σημαίνει απουσία για 81 πλήρεις ημέρες, αν αθροιστούν οι ώρες και διαιρεθούν σε 8ωρα.

Εναλλακτικά πάντως, και εφόσον συναινέσει ο εργοδότης, το ημερήσιο ωράριο της μητέρας μπορεί να ορίζεται μειωμένο κατά δύο ώρες ημερησίως για τους πρώτους 12 μήνες και κατά μία ώρα για 6 επιπλέον μήνες. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα σχετικά δικαιώματα μπορεί να έχει και ο πατέρας εφόσον η μητέρα δεν θέλει να κάνει χρήση του δικαιώματός της.

Μισθοδοσία

Χρειάστηκε η συνδρομή του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους προκειμένου να αποδεχτεί η διοίκηση να πράξει αυτά που ορίζει ο νόμος. Ετσι, έπειτα από γνωμοδότηση του ΝΣΚ, η ειδική παροχή μητρότητας του άρθρου 142 του Ν.3655/2008, η οποία χορηγείται από τον ΟΑΕΔ σε εργαζόμενες μητέρες, ασφαλισμένες του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ κατά τη διάρκεια της εξάμηνης ειδικής άδειας προστασίας της μητρότητας, αποτελεί μεν εισόδημα εκ μισθωτών υπηρεσιών, αλλά απαλλάσσεται από κάθε φόρο. Η ομόφωνη αυτή απόφαση του ΝΣΚ στηρίχθηκε στη νομοθεσία που διέπει τον ΟΑΕΔ, η οποία ορίζει ρητά ότι απαλλάσσονται από κάθε φόρο ή τέλη χαρτοσήμου και γενικά από κρατήσεις για το Δημόσιο και για τρίτους οι κάθε φύσης παροχές του ΟΑΕΔ, οι αιτήσεις που υποβάλλονται για την απονομή των παροχών αυτών, καθώς και οι διοικητικές ή δικαστικές και εξώδικες πράξεις για την αναγνώριση ή πραγματοποίησή τους.

Νομολογία

Ακόμη και αν δεν υφίσταται γνώση για την εγκυμοσύνη της εργαζόμενης, απαγορεύεται ρητά στον εργοδότη να απολύσει τη σε κατάσταση εγκυμοσύνης εργαζόμενή του. Τα ελληνικά δικαστήρια δεν δέχονται ως δικαιολογία ότι δεν γνώριζε την εγκυμοσύνη και καταδικάζουν τον εργοδότη να απασχολεί την έγκυο που απέλυσε. Τα δικαστήρια στέκονται στο γράμμα του νόμου που απαγορεύει και θεωρεί απολύτως άκυρη την απόλυση εργαζόμενης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, εκτός αν υπάρχει σπουδαίος λόγος γι’ αυτό. Επίσης απαγορεύεται ρητά και είναι απολύτως άκυρη η απόλυση της εργαζοµένης για χρονικό διάστηµα ενός έτους από την ηµέρα του τοκετού ή για διάστηµα 15 µηνών για τις γυναίκες που κάνουν χρήση της ειδικής παροχής προστασίας µητρότητας του άρθρου 142 του Νόµου 3655/2008. Πάντως ο εργοδότης, για να απολύσει έγκυο, θα πρέπει να έχει και να αποδείξει ενώπιον των δικαστών ότι υπήρχε σπουδαίος λόγος (π.χ. διάλυση επιχείρησης, διάπραξη αξιόποινης πράξης κ.λπ.). Ως σπουδαίος λόγος δεν μπορεί όμως σε καμιά περίπτωση να θεωρηθεί η ενδεχόμενη μείωση της απόδοσης της εργασίας της εγκύου που οφείλεται στην εγκυμοσύνη. Σε περίπτωση καταγγελίας της σύμβασης εργασίας για σπουδαίο λόγο, ο εργοδότης οφείλει να αιτιολογήσει γραπτά και επαρκώς την καταγγελία και να προβεί σε σχετική κοινοποίηση προς τις αρμόδιες υπηρεσίες της Επιθεώρησης Εργασίας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Τα καλά νέα να λέγονται (απ’ όπου κι αν προέρχονται)

της Ζωής Γεωργίου

Στο Ισραήλ διαπιστώθηκε μια ευρεία συνήθεια ανδρών να δημοσιοποιούν στο διαδίκτυο γυμνές φωτογραφίες πρώην ερωμένων τους. Οι γυναίκες που το κατήγγειλαν, δήλωσαν ότι, εξ αιτίας αυτών των φωτογραφιών, έχουν καταστεί αντικείμενα κοροϊδίας στη καθημερινή τους ζωή, έχουν αναγκαστεί να αλλάξουν δουλειά ή πόλη, έχουν προβλήματα στις  καινούργιες ερωτικές τους σχέσεις κλπ.

Κοινός παρανομαστής των μαρτυριών ήταν το αίσθημα του βιασμού που ένοιωθαν αυτές οι γυναίκες. Ως τέτοιο, δηλαδή βιασμό, το εξέλαβε και η νομοθεσία που θεσπίσθηκε ειδικά γι αυτό το φαινόμενο και προβλέπει κάθειρξη πέντε ετών  για τους δράστες. Ενδιαφέρον έχει και το σκεπτικό του νόμου που βασίζεται στο ότι ο βιασμός μπορεί να έχει πολλές μορφές.

Να προσθέσουμε εδώ ότι εκτός από τις πολλές κατακτήσεις που έχουν οι γυναίκες στο Ισραήλ για την ισότητα των δύο φύλων, όπως η παραπάνω, οι γυναικείες οργανώσεις είναι στην πρώτη σειρά του αγώνα για την ειρήνη, εδώ και δεκαετίες, χωρίς να υπολογίζουν το προσωπικό και κοινωνικό κόστος, που είναι πάντα βαρύ (φυλακίσεις, ξυλοδαρμοί, τραυματισμοί, απολύσεις από τις δουλειές τους κ.ά.).

 

 

 

Share

Η διάσταση του φύλου στον Προϋπολογισμό του 2014

της Αφροδίτης Σταμπουλή*

Ο Προϋπολογισμός του 2014 που εγκρίθηκε πρόσφατα από την κυβερνητική πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, παρά τις θριαμβολογίες της συμπολίτευσης για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, είναι άλλος ένας Προϋπολογισμός φτώχειας και εξαθλίωσης όλο και μεγαλύτερων κομματιών του πληθυσμού της χώρας.

Ακόμα κι αν δεν είναι προφανής με την πρώτη ματιά η διάσταση του φύλου σε αυτήν τη γενικευμένη εξαθλίωση, όμως αυτή η διάσταση υπάρχει. Χαρακτηριστικά, η ΕΛΣΤΑΤ με την έρευνα της του 2012 για τον κίνδυνο φτώχειας, διαπιστώνει ότι αυτός είναι 24,3% για τις γυναίκες και 22,5% για τους άνδρες από 18 μέχρι 64 ετών και 18,3% για τις γυναίκες και 15,9% για τους άνδρες από 65 ετών και άνω.

Ο προϋπολογισμός του 2014 επαληθεύει προς το χειρότερο αυτή την πρόβλεψη της ΕΛΣΤΑΤ, καθώς η μείωση των δαπανών του Υπουργείου Παιδείας κατά 400 χιλιάδες ευρώ, 800 χιλιάδες από το 2012, περιλαμβάνει τους μισθούς των εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ, γυναικών στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι οποίες δίδασκαν στα τμήματα Νοσηλευτικής, Νηπιοβρεφοκομίας, Κομμωτικής και Αισθητικής και οι οποίες είδαν τους κλάδους τους να καταργούνται και τις μαθήτριες τους να χάνουν ένα εφόδιο, με το οποίο θα μπορούσαν στο μέλλον να διεκδικήσουν μια θέση εργασίας. Περιλαμβάνει επίσης τους μισθούς 8.000 αναπληρωτών, από τους οποίους τα 2/3 αναπληρώτριες, οι οποίες εργάστηκαν τη σχολική χρονιά 2012-2013 και απλά δεν προσελήφθησαν για το 2013-2014.

Η μείωση των δαπανών μισθοδοσίας του Υπουργείου Οικονομικών κατά 350 εκατομμύρια ευρώ περιλαμβάνει τους μισθούς τετρακοσίων πενήντα καθαριστριών με τετράωρη απασχόληση που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, και τις αμοιβές άλλων εκατόν σαράντα πέντε των οποίων απλώς δεν θα ανανεωθούν οι μηνιαίες συμβάσεις. Αυτές οι γυναίκες, που εδώ και εβδομάδες αγωνίζονται για να συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά τους, είχαν τη μεταχείριση που όλοι/ες είδαν στους δέκτες τους, μόλις αυτές έκαναν αισθητό το αίτημα τους στους υψηλούς προσκεκλημένους της κυβέρνησης: ΜΑΤ, δακρυγόνα και μια απ’ αυτές με σπασμένο χέρι στο νοσοκομείο. Αλλά και όλων των Υπουργείων οι καθαρίστριες θα «συμβάλουν» στη μείωση των αντίστοιχων δαπανών, μια που όπως φαίνεται ο κλάδος έχει προγραφεί γιατί το έργο τους πρέπει να το αναλάβουν ιδιωτικές εταιρείες που θα παίρνουν περισσότερα από το δημόσιο, θα πληρώνουν λιγότερα στις εργαζόμενες και θα τις μεταχειρίζονται περίπου όπως την Κούνεβα.

Την ίδια τύχη έχουν και οι υπόλοιπες εργαζόμενες υποχρεωτικής εκπαίδευσης, όπως αυτές στη σίτιση των βρεφονηπιακών σταθμών του ΟΑΕΔ, γυναίκες στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Βέβαια, η μείωση των δαπανών του Υπουργείου Εργασίας δεν οφείλεται κυρίως στην απαλλαγή από τη μισθοδοσία αυτού του προσωπικού, αλλά στην περικοπή των δαπανών κοινωνικής ασφάλισης κατά 1,7 δισεκατομμύρια, που και αυτή αφορά, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό της, ασφαλιστικές ρυθμίσεις, οι οποίες με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο γίνονται δυσμενέστερες για τις γυναίκες. Όπως, αντίστοιχα, η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης για τις αγρότισσες στα 67 χρόνια προφανώς συμβάλλει στο να μειωθούν οι δαπάνες του ΟΓΑ.

Και ναι μεν, τα συνολικά προβλεπόμενα έξοδα για επιδόματα ανεργίας, προγράμματα απασχόλησης και προνοιακές παροχές κινούνται στα περσινά επίπεδα, αλλά χρειάζεται να καλύψουν τις ανάγκες όλο και περισσότερων συμπολιτών και κατά πλειοψηφία συμπολιτισσών μας, είτε είναι υπεύθυνες μονογονεϊκού νοικοκυριού με ένα τουλάχιστον παιδί με κίνδυνο φτώχειας 66%, όπως αναφέρει η ίδια έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ, είτε αποτελούν μονοπρόσωπο νοικοκυριό και έχουν κίνδυνο φτώχειας 24,1% έναντι κινδύνου φτώχιας 19,3% που έχει το μονοπρόσωπο νοικοκυριό, όταν αυτό το αποτελεί άνδρας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο ήταν αναμενόμενο να μην έχει εκδοθεί η κοινή υπουργική απόφαση που θα παρείχε αποζημίωση άδειας μητρότητας στις αυτοαπασχολούμενες ένα χρόνο μετά την ψήφιση της σχετικής ευρωπαϊκής οδηγίας. Θα ήταν, όμως, παράλογο να περιμένουμε κάτι καλύτερο από μια κυβέρνηση η οποία την ισχύουσα νομοθεσία που προστατεύει τις νέες μητέρες επί δεκαοκτώ μήνες από την απόλυση στον ιδιωτικό τομέα «ξέχασε» να την επεκτείνει στις εργαζόμενες του δημόσιου τομέα που η ίδια θέτει σε διαθεσιμότητα ή απολύει.

Ομοίως, θα ήταν παράλογο, μέσα στη γενική κατάρρευση της δημόσιας περίθαλψης, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας, για χάρη του στόχου της μείωσης των σχετικών δαπανών κατά 1 δισεκατομμύριο, να περιμένουμε να διασωθούν οι παροχές που αφορούν την αναπαραγωγική και σεξουαλική υγεία των γυναικών, παρά τις σχετικές προτροπές της Επιτροπής του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών στην έβδομη περιοδική της έκθεση, όπου ζητά από την Κυβέρνηση να αυξήσει την πρόσβαση στη χρήση αποτελεσματικών και οικονομικών μεθόδων αντισύλληψης επιχορηγώντας την αγορά τους, να βελτιώσει την ποιότητα και την προσβασιμότητα των υπηρεσιών σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας και να εγγυηθεί την πρόσβαση σε ευάλωτες ομάδες γυναικών.

Αντί γι’ αυτό, η Κυβέρνηση εμμένει στη ρατσιστική απόφαση του διπλασιασμού του κοινού ενοποιημένου νοσηλίου του τοκετού για τις ανασφάλιστες αλλοδαπές, θεωρώντας το ίσως σημαντικό παράγοντα ισοσκελισμού των προϋπολογισμών των νοσοκομείων. Επίσης, διατηρεί την επαίσχυντη Κοινής Υπουργικής Απόφασης που προβλέπει την επιβολή ελέγχου της οροθετικότητας σε γυναίκες οι οποίες, κατά την κρίση των από κοινού «επιχειρούντων» γιατρών και αστυνομικών, μπορεί και να εκδίδονται, με επακόλουθο τη δίωξη και πιθανόν τη φυλάκισή τους. Κι αυτό, παρά το ότι η κατηγορία για πορνεία των διαπομπευμένων και φυλακισμένων οροθετικών γυναικών, εξέπεσε στο δικαστήριο με αποτέλεσμα την αποφυλάκισή τους.

Πρόκειται για φυλάκιση σε χώρους που, όπως και για τις άλλες κρατούμενες, κάθε άλλο παρά πληρούν τα διεθνή πρότυπα και τους κανόνες των Ηνωμένων Εθνών και, φυσικά, δεν πρόκειται να βελτιωθούν, παρόλο που κι αυτό το ζητά η Επιτροπή του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών, εφόσον μειώνεται κατά 14 εκατομμύρια η δαπάνη για τις φυλακές που προβλέπει ο προϋπολογισμός του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Πρόκειται, λοιπόν, για έναν προϋπολογισμό εξαθλίωσης για άλλη μια χρονιά και η εξαθλίωση κάνει ακόμη πιο εύκολη την έκλυση έμφυλης βίας, όπως προκύπτει από την αύξηση κατά 40% των κλήσεων στη γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, όσο σχετική και αν είναι η αξία αυτού του στοιχείου.

Και ναι μεν, οι δομές υποστήριξης και φιλοξενίας της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων χρηματοδοτούνται κατά 95% από ευρωπαϊκά προγράμματα και μόνο κατά 5% από εθνικούς πόρους –άρα, απειλούνται ελάχιστα από τη μείωση κατά 180.000 ευρώ του προϋπολογισμού της Γενικής Γραμματείας Ισότητας- όμως το πλαφόν στις προσλήψεις που επιβλήθηκε στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σε συνεργασία με τους οποίους λειτουργούν αυτές οι δομές, καθυστερεί τις αναγκαίες προσλήψεις προσωπικού, που και αυτό είναι γυναίκες στην πλειοψηφία του. Αν ο οικονομικός στραγγαλισμός των ΟΤΑ διαρκέσει και μετά το 2015, εκτός των άλλων θα κάνει αδύνατη και τη συνέχιση της λειτουργίας των δομών αυτών. Και βέβαια, η εξαθλίωση μειώνει ακόμη περισσότερο τη διεισδυτικότητα των πολιτικών ισότητας, για όσες ακόμα από αυτές τις πολιτικές που εξαγγέλλονται στο εθνικό πρόγραμμα για την ουσιαστική ισότητα, παρέχεται η δυνατότητα να ασκηθούν.

Φυσική κατάληξη των ανωτέρω και πολύ περισσότερων που δεν αναφέρονται στην συνοπτική παρουσίασή μου για τον προϋπολογισμό που ψηφίστηκε, είναι η απαίτηση ανατροπής αυτού του προϋπολογισμού και της πολιτικής που ενσαρκώνει, μαζί με την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης.

* Βουλεύτρια Σερρών ΣΥΡΙΖΑ

 

Share

H πρώτη Τουρκάλα υφυπουργός της Γερμανίας

Η τοποθέτηση της Αϊντάν Έζοουζ ως υφυπουργού Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ενσωμάτωσης ήταν έκπληξη. Για πρώτη φορά μια μουσουλμάνα, τουρκικής καταγωγής συμμετέχει στην κυβέρνηση.

Οι αιτήσεις για συνεντεύξεις σχηματίζουν έναν σωρό πάνω στο γραφείο της, ωστόσο η Αϊντάν Έζοουζ θέλει να περιμένει. Πρώτα η επίσημη ορκωμοσία και μετά οι δηλώσεις στον τύπο. Η 46χρονη πολιτικός αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς είναι η πρώτη φορά που μια γυναίκα τουρκικής καταγωγής και μουσουλμάνα συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα.

Την ιδιαίτερη ικανοποίησή του εξέφρασε και ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ όταν στις 15 Δεκεμβρίου ανακοίνωσε τα ονόματα των πολιτικών του κόμματός του που θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Με την τοποθέτηση της Αϊντάν Έζοουζ ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα.

Η νεαρή σχετικά, Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός γεννήθηκε στο Αμβούργο. Η εκπαίδευση, η κοινωνική δικαιοσύνη και η οικονομική επιτυχία ήταν οι αρχές με τις οποίες μεγάλωσε. Σπούδασε αγγλική φιλολογία, ισπανικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Την πολιτική της καριέρα ξεκίνησε το 2001 και το 2009 εξελέγη βουλευτής ενώ το 2011 έγινε αντιπρόεδρος του κόμματος.

Η συμφωνία πάντως των δύο μεγάλων κομμάτων για την τοποθέτησή της ως υφυπουργού Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ενσωμάτωσης θεωρείται έκπληξη. Προκάτοχος της ήταν η Μαρία Μπέμερ, από το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, στην οποία ασκούσε συχνά δριμεία κριτική, ισχυριζόμενη πως καθυστερεί στις αποφάσεις και δεν έχει μεγάλη εμπειρία στη μεταναστευτική πολιτική.

Θετικές αντιδράσεις

Η τουρκική κοινότητα στη Γερμανία χαιρέτησε την απόφαση και ο πρόεδρος Κενάν Κολάτ μιλώντας στην Deutsche Welle χαρακτήρισε την τοποθέτηση αυτή ιστορική: «Είναι μια ιστορική απόφαση από την πλευρά του SPD το γεγονός ότι θα βρίσκεται τώρα στην κυβέρνηση μια γυναίκα με μεταναστευτική καταγωγή. Αυτό τη διευκολύνει στο να είναι πιο κοντά στα προβλήματα. Είναι προτέρημα ότι γνωρίζει την προβληματική και την γνωρίζει καλά».

Θετική ήταν και η αντίδραση της οργάνωσης για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Pro Asyl η οποία έκανε λόγο για μια έξυπνη απόφαση. Ο Γκίντερ Μπούρκχαρντ, πρόεδρος της Pro Asyl δήλωσε: «Είναι μια έξυπνη απόφαση. Είναι μεγάλης πολιτικής σημασίας να υπάρχει ένα αντίβαρο στο υπουργείο Εσωτερικών που διοικείται από τους Χριστιανοδημοκράτες. Και περιμένουμε ότι η επιτετραμμένη της γερμανικής κυβέρνησης θα θέσει προτεραιότητα και στους τρεις τομείς της, δηλαδή στην ενσωμάτωση, τη μετανάστευση και τους πρόσφυγες».

Εντούτοις θεωρείται αμφίβολο αν η νέα υφυπουργός μπορεί να επιφέρει όντως σημαντικές αλλαγές. Το υφυπουργείο ανήκει στην καγκελαρία και δεν διαθέτει δική του υποδομή. Τα διάφορα ειδικά τμήματα ανήκουν επίσης στο υπουργείο Εργασίας, Εσωτερικών και άλλα. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να παίξει έναν καλό συμβουλευτικό ρόλο και να αναδείξει θέματα, αλλά δεν μπορεί να φέρει δικά της νομοσχέδια.

Πηγή: left.gr

 

Share

Κατά των αμβλώσεων και του δικαιώματος στην αντισύλληψη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Με οριακή πλειοψηφία των ευρωβουλευτών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των ευρωσκεπτικιστών και της ακροδεξιάς, η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τάχθηκε κατά των αμβλώσεων και του δικαιώματος στην αντισύλληψη.

Με 334 ψήφους υπέρ και 327 κατά η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου απέρριψε έκθεση της πορτογαλίδας σοσιαλίστριας ευρωβουλευτίνας Εντίν Εστρέλα, με την οποία προτεινόταν η καθιέρωση του δικαιώματος επιλογής των γυναικών στην αντισύλληψη και στις εκτρώσεις σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η έκθεση, η οποία επρόκειτο να εξετασθεί από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τον περασμένο Οκτώβριο, αλλά η συζήτηση της αναβλήθηκε εξαιτίας του μπαράζ «επιθέσεων» από τους Χριστιανοδημοκράτες, τους Ευρωσκεπτικιστές και την Ακροδεξιά, τασσόταν υπέρ «μιας σεξουαλικότητας υπεύθυνης, ικανοποιητικής και ασφαλούς και της ελευθερίας των ανθρώπων να επιλέξουν να αποκτήσουν παιδιά εφ’ όσον το επιθυμούν».

Στην αρχική της μορφή η έκθεση Εστρέλα προέβλεπε οι γυναίκες και οι άνδρες στην Ευρώπη να μπορούν να επιλέξουν ασφαλείς μεθόδους ρύθμισης της γονιμότητας, καθώς και τη δυνατότητα πρόσβασης των ζευγαριών σε κατάλληλες υπηρεσίες υγείας, προκειμένου να αποκτήσουν υγιή παιδιά.

Οι ευρωβουλευτές προτίμησαν εναλλακτικό κείμενο που προτάθηκε από το ΕΛΚ (Κεντροδεξιά) και ECR (Συντηρητικοί), με το οποίο υποστηρίζεται ότι οι εθνικές αρχές έχουν τον τελικό λόγο σε ζητήματα όπως είναι οι εκτρώσεις και η αντισύλληψη.

Μετά το πέρας της ψηφοφορίας η εισηγήτρια δήλωσε ότι «ο σκοταδισμός επικράτησε στην Ευρώπη του 2013» και απαίτησε να απαλειφθεί το όνομα της από το αναμορφωμένο κείμενο που εγκρίθηκε.

Είναι μια μαύρη μέρα για την Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων , δήλωσε η βελγίδα σοσιαλίστρια ευρωβουλευτής Βερονίκ Ντε Κεγέρ, ενώ στον αντίποδα, ο γάλλος ακροδεξιός ευρωβουλευτής Μπρούνο Γκολνίστς υποστήριξε ότι «η αποτρόπαια έκθεση Εστρέλα καταποντίστηκε».

Πηγή: Left.gr

 

Share

Ευρωπαϊκή καταδίκη της Ελλάδας για το Σύμφωνο Συμβίωσης

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ότι η χώρα μας παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, θεσπίζοντας το Σύμφωνο μόνο για τα ετερόφυλα ζευγάρια.

Σε μια ιστορική απόφαση για το ελληνικό κίνημα των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε σε ευρεία σύνθεση την Ελλάδα για το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης που έχει θεσπίσει, το μοναδικό σ΄ όλο τον κόσμο που αποκλείει τα ομόφυλα ζευγάρια.

Το ΕΔΔΑ έκρινε κατά ευρεία πλειοψηφία (16-1) ότι με τη θέσπιση του Συμφώνου μόνο για ετερόφυλα ζευγάρια, η Ελλάδα παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και πιο συγκεκριμένα, το άρθρο 8: δικαίωμα στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, σε συνδυασμό με ο άρθρο 14: απαγόρευση διακρίσεων.

Κατά της Ελλάδας είχαν προσφύγει το 2009 τέσσερα ομόφυλα ζευγάρια: ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος και ο Νίκος Μυλωνάς και τρία ανώνυμα, δύο γυναικών και ένα ανδρών. Οι προσφυγές έγιναν από τις οργανώσεις Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι και Ενημέρωση, Ευαισθητοποίηση, Έρευνα για το HIV/AIDS μέσω του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκου Αλιβιζάτου και του διδάκτορα Νομικής Βαγγέλη Μάλλιου.

«Η Ελλάδα ολόκληρη καταδικάστηκε για το πανευρωπαϊκά μοναδικό σύμφωνο συμβίωσης μόνο για ετερόφυλα ζευγάρια, αφού από τότε που το νομοθέτησε η κυβέρνηση της ΝΔ το 2008 καμιά κυβέρνηση δεν το επέκτεινε και καμιά αντιπολίτευση δεν κατέθεσε σχέδιο νόμου για την επέκτασή του στα ομόφυλα ζευγάρια, παρά τη δημόσια έκκληση οργανώσεων ομοερωτικών ατόμων και δικαιωμάτων του ανθρώπου στις 24 Ιουλίου 2011 που έμεινε αναπάντητη. Σήμερα η Ελλάδα ολόκληρη οφείλει να συμμορφωθεί και να τροποποιήσει αμέσως το νόμο, όπως άλλωστε είχε προτείνει νομοπαρασκευαστική επιτροπή το Δεκέμβριο 2010» δήλωσε σήμερα ο Εκπρόσωπος του ΕΠΣΕ Παναγιώτης Δημητράς.

Στην ακροαματική διαδικασία που έγινε στις 16 Ιανουαρίου 2013, παρενέβησαν ο Νίκος Αλιβιζάτος και η Γαλλίδα δικηγόρος Caroline Mécary με παραστάτες τον δόκτωρα Ευάγγελο Μάλλιο, συνεργάτη του κ. Αλιβιζάτου, και τον Παναγιώτη Δημητρά εκ μέρους του ΕΠΣΕ.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Δελτίο τύπου: η Αφροδίτη Σταμπουλή σχετικά με τις άδειες μητρότητας για τις αυτοαπασχολούμενες γυναίκες

 

Στις 27 Ιουλίου 2013 κατατέθηκε ερώτηση στη Βουλή, από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, σχετικά με την καθυστέρηση εφαρμογής του νόμου 4097/2012, που δημοσιεύτηκε σε ΦΕΚ στις 3.12.2012 και προβλέπει την παροχή επιδόματος μητρότητας στις αυτοαπασχολούμενες εργαζόμενες γυναίκες. Σκοπός του επιδόματος αυτού είναι να επιτρέπεται η προσωρινή διακοπή του επαγγέλματος, λόγω εγκυμοσύνης ή μητρότητας για χρονικό διάστημα τουλάχιστον 14 εβδομάδων. Η ψήφιση και εφαρμογή του παραπάνω νόμου αποτελεί υποχρέωση της χώρας μας που απορρεί από το ενωσιακό δίκαιο, καθώς είναι ενσωμάτωση της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2010/41/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 7ης Ιουλίου 2010 “για την ίση μεταχείρηση ανδρών και γυναικών που ασκούν αυτοτελή επαγγελματική δραστηριότητα και την κατάργηση της οδηγίας 86/613/ΕΟΚ του Συμβουλίου”.

Ωστόσο, ενώ ο νόμος προβλέπει την έκδοση Κοινής Υπουργικής Απόφασης, από τους υπουργούς Οικονομικών και Εργασίας, για τον καθορισμό του φορέα, του ύψους, του τρόπου και την διαδικασία χορήγησης του επιδόματος, αυτή δεν έχει ακόμα εκδοθεί, παρά την δέσμευση στη Βουλή του Υφυπουργού Εργασίας Ν. Παναγιωτόπουλου για έκδοση της ΚΥΑ εντός εξαμήνου. Σε απάντηση της σχετικής ερώτησης μας, ο Υπουργός Εργασίας Ι. Βρούτσης, αναφέρει ότι: “Προκειμένου να ορισθεί ο αρμόδιος φορέας και να εκδοθεί η ΚΥΑ, οι φορείς ασφάλισης αυτοαπασχολούμενων σε συνεργασία με τους κοινωνικούς εταίρους και τις συνδικαλιστικές οργανώσεις των μελών τους, θα εξετάσουν για τη δυνατότητα χορήγησης του εν λόγω επιδόματος σε υποχρεωτική ή προαιρετική βάση, για το ύψος του επιδόματος, τους όρους και τις προϋποθέσεις χορήγησης του, σε συνδυασμό με την διακοπή ή όχι της επαγγελματικής δραστηριότητας, λαμβάνοντας υπόψη την οικονομική επιβάρυνση.”

Η μεγάλη αυτή καθυστέρηση της ενσωμάτωσης μιας Ευρωπαϊκής Οδηγίας του 2010, αλλά και η τραγική καθυστέρηση εφαρμογής του νόμου που την ενσωματώνει, η οποία φτάνει πλέον τα τρια χρόνια, πλήττει ακομα περισσότερο τις ήδη πληττόμενες από την μνημονιακή πολιτική αυτοαπασχολούμενες εργαζόμενες γυναίκες. Επιπλέον η κυβέρνηση αφού έχει φτάσει τα ασφαλιστικά ταμεία σε οικονομικό αδιέξοδο, αναρωτιέται αν υπάρχει οικονομική δυνατότητα για την παροχή ενός επιδόματος, που υποχρεούται να το παρέχει με βάση το Ενωσιακό Δίκαιο. Θα εφαρμόσει επιτέλους, η κυβέρνηση που η ίδια ψήφισε με την συμφωνία και της αντιπολίτευσης, το νόμο ή θα επικαλεστεί για άλλη μια φορά την οικονομική κρίση για να στερήσει άλλο ένα δικαίωμα από τις εργαζόμενες γυναίκες;

 

*Η Αφροδίτη Σταμπουλή είναι βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ

 

Share

Σαν σήμερα οι Ελληνίδες αποκτούν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι

Στις 28 Μαΐου 1952 ο νόμος 2159, κατοχυρώνει το δικαίωμα της γυναίκας όχι μόνο να εκλέγει, αλλά και να εκλέγεται στις Δημοτικές και Βουλευτικές εκλογές. Παρόλα αυτά, οι Ελληνίδες δεν μπορούν να ψηφίσουν στις εκλογές του Νοέμβρη που ακολουθεί, αφού δεν έχουν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Στις επαναληπτικές εκλογές, ωστόσο, λίγους μήνες αργότερα, εκλέγεται στη Θεσσαλονίκη πρώτη γυναίκα βουλευτής στην ιστορία της Ελλάδας, η Ελένη Σκούρα.

Το 1844 πραγματοποιείται η Α΄ Εθνοσυνέλευση και ψηφίζεται το πρώτο Σύνταγμα της Ελλάδας, το οποίο ορίζει στο άρθρο 3 ότι « οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του Νόμου», ξεχνώντας παντελώς να αναφέρει τον υπόλοιπο πληθυσμό, ήτοι τις Ελληνίδες, οι οποίες είχαν μάλιστα προσφέρει ουκ ολίγα στον πόλεμο για την ανεξαρτησία από τον οθωμανικό ζυγό. Έτσι, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ‘20 θεωρούνταν δεδομένο ότι μόνον οι άνδρες είχαν δικαίωμα να μετέχουν στις εκλογικές διαδικασίες, ενώ η γυναικεία ψήφος θεωρείτο «πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον».

Το 1921 ο πρωθυπουργός Γούναρης επαναφέρει στη Βουλή την πρόταση για ψήφο των γυναικών αλλά προκαλούνται βίαιες αντιδράσεις από πολλούς πολέμιους της ιδέας. Η πρόταση επιστρέφει εκ νέου το 1924 και μετά από ακόμα πέντε χρόνια διαμάχης, υπερψηφίζεται και με Προεδρικό Διάταγμα. Στις 5 Φεβρουαρίου 1930, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα (μόνο) του εκλέγειν για τις Ελληνίδες.

Δεν έλειπαν ωστόσο οι περιορισμοί, αφού το δικαίωμα ψήφου ίσχυε μόνο για τις δημοτικές και κοινοτικές εκλογές και αφορούσε μόνο στις εγγράμματες γυναίκες, που είχαν συμπληρώσει το 30ο έτος της ηλικίας τους. Έτσι, για πρώτη φορά οι γυναίκες ψήφισαν στις δημοτικές εκλογές της 11ης Φεβρουαρίου 1934. ΟΙ προκαταλήψεις, η μη εγγραφή στους καταλόγους και ο μεγάλος αριθμός αναλφάβητων γυναικών έχει ως αποτέλεσμα να ψηφίσουν μόλις 240 – 480 κυρίες.

Η Ελληνική Βουλή ψηφίζει το νόμο 2159 στις 28 Μαΐου 1952 ο οποίος παραχωρεί ίσα πολιτικά δικαιώματα στις γυναίκες. Ωστόσο δεν ασκείται το δικαίωμα στις προσεχείς εκλογές του Νοεμβρίου αφού δεν είχαν ενημερωθεί οι εκλογικοί κατάλογοι. Λίγους μήνες αργότερα, όμως, σε επαναληπτικές εκλογές που διεξήχθησαν στη Θεσσαλονίκη, εξελέγη η πρώτη γυναίκα βουλευτής. Πρόκειται για την Ελένη Σκούρα, του Ελληνικού Συναγερμού, η οποία μαζί με την Βιργινία Ζάννα, του Κόμματος Φιλελευθέρων, υπήρξαν οι πρώτες γυναίκες υποψήφιες για το βουλευτικό αξίωμα.

Σε βουλευτικές εκλογές, οι Ελληνίδες ψήφισαν για πρώτη φορά στις 19 Φεβρουαρίου 1956, οπότε η Λίνα Τσαλδάρη της ΕΡΕ και η Βάσω Θανασέκου της Δημοκρατικής Ένωσης κέρδισαν την είσοδό τους στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Μάλιστα η Λίνα Τσαλδάρη έγινε και η πρώτη γυναίκα υπουργός, αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας στην κυβέρνηση Καραμανλή. Αξίζει να σημειωθεί ότι την ίδια χρονιά εξελέγη και η πρώτη γυναίκα Δήμαρχος, η Μαρία Δεσύλλα στην Κέρκυρα. Πρέπει να περάσουν ακόμα δυο δεκαετίες, ώσπου το Σύνταγμα του 1975 να ορίσει επιτέλους ότι «οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι ίσοι».

Η Εφημερίδα Κυριών και η Καλλιρόη Παρρέν

Στον αγώνα για τη συμμετοχή των γυναικών στα πολιτικά πράγματα της χώρας, πρωτοστάτησε το φεμινιστικό κίνημα, με πιο σημαντική φωνή έκφρασης των διεκδικήσεων αυτήν της Καλλιρρόης Παρρέν, το γένος Σιγανού. Πρόκειται για την πρώτη γυναίκα στην Ελλάδα που δημοσιογράφησε και εξέδιδε από το 1887 και για 31 χρόνια την «Εφημερίδα των Κυριών». Η Εφημερίδα των Κυριών διατύπωνε από τον 19ο αι. το θαρραλέο σύνθημα «Ψήφος στη Γυναίκα» παρά τα ειρωνικά, υβριστικά, και απειλητικά σχόλια εναντίον της «αναρχικής» Καλλιρρόης Παρρέν από τον Τύπο της εποχής.

Η Καλλιρόη Παρρέν, αγωνίστηκε κατά της αμάθειας και των προλήψεων, εκφράζοντας έναν υγιή φεμινισμό που ζητούσε ισοτιμία των δύο φύλων και όχι αναστροφή ρόλων. Με την βοήθεια όμως κάποιων λιγοστών υποστηρικτών της, μεταξύ των οποίων και οι Κωστής Παλαμάς και Γρηγόρης Ξενόπουλος, η Παρρέν κατόρθωσε να επιβάλει τον διεκδικητικό λόγο της και να συνεχίσει τον αγώνα της για 31 συνεχή χρόνια, διακόπτοντας μόνον όταν το 1918 εξορίστηκε για περίπου 10 μήνες στην Ύδρα λόγω των πολιτικών της φρονημάτων.

Η Καλλιρόη Παρρέν, στην οποία ο Παλαμάς είχε αφιερώσει και ένα ποίημά του («Χαίρε γυναίκα της Αθήνας, Μαρία, Ελένη, Εύα. Να η ώρα σου. Τα ωραία σου φτερά δοκίμασε και ανέβα και καθώς είσαι ανάλαφρη και πια δεν είσαι σκλάβα προς τη μελλούμενη άγια γη πρωτύτερα εσύ τράβα και ετοίμασε τη νέα ζωή, μιας νέας χαράς υφάντρα και ύστερα αγκάλιασε, ύψωσε και φέρε εκεί τον άντρα…») εκπροσώπησε την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα την Ελλάδα σε διεθνή Συνέδρια Γυναικών στο Παρίσι, το Λονδίνο και το Σικάγο (1888, 1889, 1893, 1896, 1900).

Η Καλλιρόη Παρρέν, παρόλο που πέτυχε να πείσει τον πρωθυπουργό Δ. Γούναρη να τοποθετηθεί προσωπικά υπέρ την χορήγησης ψήφου στις γυναίκες, δεν πρόλαβε να δει την χορήγηση των ίσων εκλογικών δικαιωμάτων αφού πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 16 Ιανουαρίου 1940 στην Αθήνα. Κηδεύτηκε δημοσία δαπάνη στο 1ο Νεκροταφείο, όπου πέντε δεκαετίες αργότερα, στις 6 Ιουνίου 1992, έγιναν τα αποκαλυπτήρια προτομής της από τον Δήμο Αθηναίων.

Πηγή: tvxs

 

Share

Ομοφοβία και τρανσφοβία: η αόρατη μορφή βίας

ένα ανεπίκαιρο, μα πάντα επίκαιρο θέμα

της Ειρήνης Πετροπούλου

Δικαίωμα στη ζωή, δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια, ελευθερία της έκφρασης, απαγόρευση των διακρίσεων, αυτά είναι μερικά από τα δικαιώματα και ελευθερίες που αναφέρονται στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών. Δικαιώματα που εύκολα μπορούν να καταστρατηγηθούν όταν ένα κράτος αδυνατεί να προστατεύσει τους πολίτες από τις πράξεις βίας που προκαλούνται από προκατάληψη ή που διαπράττονται με κίνητρο την προκατάληψη ή που δεν λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα για την καταπολέμηση των προκαταλήψεων, την προστασία των θυμάτων και τη θέσπιση αυστηρών μέτρων τιμωρίας για τους ενόχους. Η λήψη κάποιων μέτρων, σε θεσμικό επίπεδο, συμβάλλει στην εξασφάλιση της ισότητας, της κοινωνικής αναγνωσιμότητας, της ορατότητας και της διασφάλισης των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Το πρόσωπο της βίας, λένε, είναι οικείο. Έχει το πρόσωπο κάποιου συγγενή ή της γειτόνισσας, του δασκάλου ή του τοπικού άρχοντα (πολιτικού και μη) που, στο όνομα των «χρηστών ηθών», μπορεί εύκολα να στοχοποιήσει μη αρεστές ομάδες ανθρώπων. Το μη αρεστό μεταφράζεται σε έναν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό και μια διαφορετική από τη βιολογική ταυτότητα φύλου. Η ομοφοβία και η τρανσφοβία δεν έχει πάντα να κάνει με φαινόμενα σωματικής βίας. Αφορά και περιπτώσεις εκφοβισμού σε χώρους όπως είναι τα σχολεία, το περιβάλλον εργασίας, ή σε ιδιωτικούς χώρους που συχνά περνά απαρατήρητη και περιλαμβάνει ένα ευρύ φάσμα από αρνητικές εμπειρίες από η λεκτική κακοποίηση, η παρενόχληση με περιπαιχτικά και καθόλου κολακευτικά σχόλια, ο εξοστρακισμός και οι σωματικές επιθέσεις.

Ένα άλλο φαινόμενο βίας είναι η ρητορική μίσους από πολιτικούς ή θρησκευτικούς ηγέτες και οργανωμένες ομάδες (π.χ. ακροδεξιές ομάδες). Η βία έχει αρχίσει να διαδίδεται με συχνότητα και στο χώρο του διαδικτύου, όπου είναι περισσότερο γνωστή ως κυβερνο-έγκλημα.  Ένα απλό παράδειγμα τέτοιων εγκλημάτων είναι η δημιουργία ιστοσελίδων που υποδαυλίζουν το μίσος και τη βία και οι οποίες δημοσιοποιούν προσωπικά στοιχεία ατόμων αναφορικά με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό και την ταυτότητα και έκφραση φύλου.

Οι όροι ομοφοβία και τρανσφοβία, ειδικότερα, αφορούν κάθε πράξη βίας, κακοποίησης, λεκτικής παρενόχλησης, απειλής, προπηλακισμού κλπ κατά των λεσβιών, των γκέι, των αμφί και τρανς προσώπων (LGBT – ΛΟΑΤ) που έχει ως σκοπό ν’ αποθαρρύνει την οποιαδήποτε ορατότητα τους. Στον όρο «ομοφοβία» έχω περιλάβει τις λεσβίες και τα αμφισεξουαλικά άτομα για χάρη συντομίας και στον όρο «τρανσφοβία» όλα τα διαφυλικά και διεμφυλικά πρόσωπα (άντρες και γυναίκες) των οποίων το βιολογικό φύλο δεν ταιριάζει με το ψυχολογικό.

Τόσο η ομοφοβία όσο και η τρανσφοβία δείχνουν μη-ανοχή και μίσος για κάθε διαφορετική από την ετεροκανονική σεξουαλικότητα. Μάλιστα, η βία χρησιμοποιείται ως μέσο παραδειγματισμού για κάθε σεξουαλική πράξη που δεν έχει αναπαραγωγικό χαρακτήρα και δεν αφορά αντίθετα φύλα. Ακούμε συχνά ότι η βία, απ’ όπου και αν προέρχεται, είναι καταδικαστέα. Αυτό που δεν ακούμε είναι ότι αφήνει ανεξίτηλα σημάδια στη ψυχή του θύματος και ότι δημιουργεί τέτοιες συνθήκες ώστε τόσο το θύμα όσο και η κοινότητα του ν’ αλλάζουν συμπεριφορά εφόσον αισθάνονται ότι φταίνε γι’ αυτό που έγινε. Θα αναφέρω μερικά μόνο παραδείγματα ώστε να γίνει κατανοητή η αρνητική επίδραση στη ψυχολογία του θύματος. Τα στοιχεία προέρχονται κυρίως από την αγγλική οργάνωση Stonewall,την αμερικάνικη National Organization of Women και τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Δύο Φύλλων:

  • Οι ΛΟΑΤ μαθητές και μαθήτριες έχουν πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες ν’ αφήσουν το σχολείο.
  • Η πιθανότητα απόπειρας αυτοκτονίας είναι 4 φορές μεγαλύτερη.
  • Το 47% των νεαρής ηλικίας ΛΟΑΤ ατόμων είναι άστεγα.
  • Το 80% των θυμάτων δεν καταγγέλλει το περιστατικό.
  • Οι θύτες είναι ως επί το πλείστον άτομα κάτω των 30 ετών.
  • Το κόστος της ενδοοικογενειακής βίας ανέρχεται σε 16 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως. Ένα ευρώ πρόληψης γλυτώνει 90 ευρώ περίθαλψης.
  • Όταν το θύμα δεν μιλά, είναι σα να στέλνει στην υπόλοιπη κοινωνία το μήνυμα ότι δεν κακοποιείται.

Ένα άλλο σημαντικό θέμα είναι και η ενδοσχολική βία (bullying). Έρευνα του Πανεπιστημίου Cornell του 2004 έδειξε ότι το εκπαιδευτικό σύστημα, στο σύνολο του, προτιμά ν’ αγνοεί το πρόβλημα παρά ν’ αντιδράσει παρεμβατικά, προληπτικά και αποτρεπτικά. Η Αγγλία ήταν μια από τις πρώτες χώρες στο κόσμο που εντόπισε τη σοβαρότητα του προβλήματος. Στα μέσα της δεκαετίας του 90 θέσπισε ειδικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της ενδοσχολικής βίας με εφαρμογή anti-bullying πολιτικής στα σχολεία. Παρόλα αυτά:

  • Οι εργαζόμενοι στον τομέα πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θεωρούν ακόμα και σήμερα ότι πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά και ή δεν δίνουν σημασία στη σοβαρότητα τους ή δεν επιθυμούν την οποιαδήποτε ανάμιξη, πόσο μάλλον την αντιμετώπιση τους. Επίσης, επικαλούνται ως δικαιολογία την αντίδραση των Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για τον απόηχο του περίφημου Section 28 του 1988*
  • Οι διευθυντές των σχολείων ναι μεν είναι νομικώς υπόχρεοι να λαμβάνουν μέτρα για την αντιμετώπιση και την πάταξη των φαινομένων ενδοσχολικής βίας, δεν το κάνουν (δυστυχώς) όλοι παρά το γεγονός πως υπάρχει εγκύκλιος από το 1999 που ενθαρρύνει μαθητές και μαθήτριες να καταγγέλλουν τα περιστατικά βίας.

Η Διάταξη 28 ή Section 28 είχε ως συνεπακόλουθο:

Α) Να μην λαμβάνουν καμία ενημέρωση ή επιμόρφωση οι εκπαιδευτικοί πάνω σε θέματα αναγνώρισης και αντιμετώπισης των περιστατικών ενδοσχολικής βίας, πόσο μάλλον της ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας στα σχολεία και

Β) Τα LGBT άτομα να θεωρούνται «αόρατα» για το σχολικό περιβάλλον και να μην έχουν καμία υποστήριξη.

Ανάλογη αντιμετώπιση με την ενδοσχολική βία είχε και το μείζων θέμα της ενδοοικογενειακής βίας. Όπως έχει αποδειχτεί, όχι απαραίτητα και μόνο στην Αγγλία αλλά και σε άλλες χώρες της υποτιθέμενης προηγμένης Ευρώπης, η έγκαιρη ανίχνευση των προβλημάτων αυτών και η αποτελεσματική κάλυψη τους από το δικαιϊκό σύστημα, όχι μόνο συμβάλει στην αναγνωριστικότητα, αλλά και στην ορατότητα τους.

Ας έλθουμε, τώρα, στην ελληνική πραγματικότητα.

Είμαστε από τις λίγες χώρες που δεν έχουμε σπουδές φύλου στα πανεπιστήμια και σα να μην έφτανε αυτό, οι στερεοτυπικές μισογυνίστικες αντιλήψεις και το φτηνό χιούμορ είναι διάχυτες από την καθημερινότητα μας μέχρι τις διαφημίσεις που προβάλλονται στις τηλεοπτικές ζώνες μεγάλης ακροαματικότητας. Η έρευνα είναι κάτι σαν «απαγορευμένη» δραστηριότητα, αν και θα μπορούσε να δώσει σαφή και τεκμηριωμένη εικόνα πάνω στο φύλο, την εργασία, το σεξουαλικό προσανατολισμό, τη ταυτότητα φύλου και το πώς βιώνουμε τη βία και πώς αντιδρούμε σε αυτήν. Τέλος, φαίνεται η απουσία στοχευμένων δομών οι οποίες θα συνέβαλλαν θετικά στην εξάλειψη της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας με ιδιαίτερη μέριμνα στην προστασία των θυμάτων και των μαρτύρων.

Μην ξεχνάμε ότι:

  • Ο θύτης λειτουργεί κλιμακωτά. Θα ξεκινήσει με μια απλή φράση ή βλέμμα αποδοκιμασίας και θα προχωρήσει σταδιακά σε πιο σοβαρή ρατσιστική-φοβική συμπεριφορά.
  • Η βία δεν είναι κάτι απλό, ούτε κάτι που θα το πάρουμε ελαφρά. Είναι παραβατική συμπεριφορά η οποία πρέπει να καταγγέλλεται και να τιμωρείται.
  • Το θύμα πρέπει να προχωρά στη καταγγελία των συμβάντων γιατί: α) μιλώντας ενθαρρύνει άλλα θύματα να κάνουν το ίδιο και β) μιλώντας ο θύτης ή θα πιαστεί στα δίχτυα του νόμου ή θα συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα των πράξεων του και θα αλλάξει συμπεριφορά.

Κλείνοντας αναφέρω ότι έχουμε στα χέρια μας κάποια όπλα. Δεν είναι το άπαν, αλλά είναι κάτι από το οποίο μπορούμε να πιαστούμε.

  1. Καταγγέλλουμε ΠΑΝΤΑ το περιστατικό στην αστυνομία ή καλούμε το 100 ή τη Γραμμή Καταγγελιών της ΕΛΑΣ στον αριθμό 11414. Αργότερα προχωρούμε στη κατάθεση μήνυσης κατά αγνώστων (αν δεν υπάρχει σύλληψη του δράστη) ή του ίδιου του δράστη.
  2. Καταγγέλλουμε το περιστατικό στη γραμμή SOS 15900, στη γραμμή 1528 για άτομα με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό και στις LGBT οργανώσεις οι οποίες έχουν επιφορτιστεί με τη καταγραφή των περιστατικών.
  3. Πηγαίνουμε στο νοσοκομείο ώστε να έχουμε στα χέρια μας κάποια ιατρική βεβαίωση των τραυμάτων.
  4. Ζητάμε τα στοιχεία των μαρτύρων (αν είμαστε σε θέση να το κάνουμε).

Η καταγραφή παίζει ένα πολύ σημαντικό ρόλο: α) βοηθά στην αντιμετώπιση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας, β) βοηθά τις LGBT οργανώσεις να προτείνουν αποτελεσματικούς τρόπους καταστολής και εξάλειψης της βίας και γ) βοηθά στην ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης.

 

* Section 28: Διάταξη του νόμου «Περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης» του 1988 ως μέρος των ευρείας κλίμακας κοινωνικών μεταρρυθμίσεων της τότε Κυβέρνησης Μάργκαρετ Θάτσερ, όπου «απαγόρευε στις τοπικές αρχές την προβολή, προώθηση ή έκδοση υλικού για την σκοπούμενη προώθηση της ομοφυλοφιλίας ή την προβολή της ομοφυλοφιλίας ως αποδεκτής οικογενειακής σχέσης στα σχολεία». Η διάταξη αυτή ανάγκασε πολλές LGBT φοιτητικές ομάδες και οργανώσεις να διακόψουν ή να αναστείλουν τις δραστηριότητες τους. Καταργήθηκε στις 21 Ιουνίου 2000 στη Σκωτία και στις 18 Νοεμβρίου 2003 στην υπόλοιπη Αγγλία και Ουαλία με τη Διάταξη 122 (Section 122) στην αναθεώρηση του νόμου Περί Τοπικής Αυτοδιοίκησης του 2003. Το 2009 ο Πρωθυπουργός της Αγγλίας David Cameron ζήτησε δημοσίως συγγνώμη όχι μόνο γιατί το κόμμα του εισήγανε τη συγκεκριμένη διάταξη, αλλά και γιατί ο ίδιος ήταν αρχικώς αντίθετος στην κατάργηση της.

 

 

Share

Ο καθημερινός βιασμός και η ατιμωρησία

της Σίσσυς Βωβού*

Το τραγικό γεγονός που συνέβη στην πόλη σας, με την σεξουαλική επίθεση και φόνο της 34χρονης Ζωής Δαλακλίδου προκάλεσε, όπως ήταν φυσικό, τη θλίψη των δικών της ανθρώπων, τους οποίους και συλλυπούμεθα, και την οργή μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, πολύ περισσότερο που λίγες μέρες πριν είχαμε σεξουαλική επίθεση με ομαδικό βιασμό και θάνατο γυναίκας στην Ινδία, ο οποίος είχε ξεσηκώσει μεγάλη κοινωνική αντίδραση.

Η οργή της κοινωνίας είχε εκφραστεί για την εξέλιξη στη μακρινή Ινδία, αφού τα διεθνή μέσα ανέδειξαν το ζήτημα αυτό μετά τις μεγάλες διαδηλώσεις και αντιδράσεις, και μετά τον ξεσηκωμό των γυναικείων οργανώσεων στη μακρινή μας χώρα, μετά τις προτάσεις για πραγματική ποινικοποίηση του βιασμού, αλλά και τις προτάσεις των αγανακτισμένων για θανατική ποινή, κάτι που το γυναικείο κίνημα στις Ινδίες απορρίπτει.

Το τραγικό γεγονός της Ξάνθης, λοιπόν, ήταν φυσικό να προκαλέσει την οργή και την αντίδραση των πολλών, πολύ περισσότερο στην ίδια την πόλη. Και εδώ μπαίνει το ερώτημα: Είναι ο βιασμός ή ο φόνος που προκαλεί την οργή; Είναι σίγουρο ότι είναι ο συνδυασμος. Ο φόνος είναι κακό πράγμα, ο βιασμός είναι κακό πράγμα, ο συνδυασμός όμως δημιουργεί πολύ μεγαλύτερη αντίδραση.

Γιατί, ποτέ ένας φόνος γυναίκας, π.χ. από τον «σύντροφό» της, δεν προκαλεί εκδηλώσεις οργής. Η πλειοψηφία τον ονομάζει «τραγωδία», όπως βλέπουμε και σε πολλά μίντια, πολύ περισσότερο όταν ο άνδρας προχωρεί σε αυτοκτονία ή αυτοτραυματισμό. Και το ενδιαφέρον στρέφεται στα παιδιά που συνήθως υπάρχουν και στο ερώτημα για την επόμενη μέρα τους. Μετά, κάποια επόμενη είδηση έρχεται να καλύψει τα συναισθήματα αυτά, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι έντονα. Το δεύτερο κομμάτι, ο βιασμός, σπάνια προκαλεί εκδηλώσεις ή έστω συναισθήματα οργής ή συμπόνιας, γιατί στις περισσότερες περιπτώσεις αμφισβητείται καν αν έγινε, υπάρχουν ερωτήματα για τις συνθήκες, τι ώρα ήταν, μήπως ήταν νύχτα, και τι ήθελε μέσα στη νύχτα αυτή να τριγυρνά μόνη της, πώς ήταν ντυμένη, μήπως προκλητικά, μήπως είχε πιει, και τι ήθελε να γυρνάει στα μπαράκια τέτοια ώρα, και μήπως έπινε ποτά με αυτόν που τη βίασε, και μήπως αφού έπινε ποτά γιατί να μην το θεωρήσουμε φυσική εξέλιξη, κ.λπ.

Ενώ λοιπόν ο φόνος από μόνος του για βία λόγω φύλου δεν προκαλεί μεγάλες αντιδράσεις ή έντονα συναισθήματα, ο βιασμός από μόνος του συχνά αμφισβητείται και συχνά ενοχοποιούνται τα θύματα, ο βιασμός σε συνδυασμό με φόνο γεννάει αισθήματα οργής. Καλό αυτό, αλλά λίγο, φτωχό και ίσως, θα λέγαμε, «καθαρτήριο» για την ανοχή των προηγούμενων δύο μεμονωμένων πράξεων βίας.

Είναι σκληρή αυτή η έκφραση, αλλά δυστυχώς μπορεί να προκύψει από τις εξελίξεις που έχουμε, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Θυμόμαστε στην Ινδία τις μεγάλες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας που αναφέραμε και παραπάνω, το αίτημα πολλών από τους εξεγερμένους για θανατική ποινή των βιαστών, γνωρίζουμε όμως ότι στην Ινδία ο νόμος είναι πολύ αδύναμος στο θέμα του καθημερινού βιασμού, και η κοινωνία ακόμα πιο αδύναμη και ανεκτική. Αντίθετα, οι γυναικείες οργανώσεις εκεί αντιτάχθηκαν στο αίτημα για θανατική καταδίκη των βιαστών, με γνώμονα τις ανθρωπιστικές αξίες του γυναικείου κινήματος, ζήτησαν φυσικά τον ποινικό κολασμό του δράστη και παράλληλα έθεσαν το θέμα του καθημερινού βιασμού και μάλιστα πολλών περιπτώσεων όπου άνδρες της εξουσίας, είτε της πολιτικής είτε των δημοσίων αρχών, έχουν κάνει βιασμούς και έχουν μείνει ατιμώρητοι.

Συνεχίζοντας στην ιδέα του «καθαρτήριου» θέλω να υπενθυμίσω ότι όταν είχαμε την περίπτωση απόπειρας βιασμού συνοδευόμενη με φόνο στην Κόρινθο, το 2005, όπου ένας στρατιώτης έλιωσε με την αρβύλα του το κεφάλι μιας νέας γυναίκας μέσα στις τουαλέτες κεντρικής καφετέριας, ο στρατιώτης συνελήφθη σύντομα και λίγες μέρες μετά έγινε το βάρβαρο «έθιμο» της «αναπαράστασης του εγκλήματος». Αυτό έγινε 12 το μεσημέρι, δηλαδή ώρα εργασίας, και όμως είχαν συγκεντρωθεί εκεί 400 άτομα, στη συντριπτική τους πλειοψηφία άνδρες, για να παρακολουθήσουν το βάρβαρο αυτό «έθιμο» και να αποδοκιμάσουν ή λιντσάρουν τον στρατιώτη.

Λίγες μέρες μετά, οι φεμινιστικές ομάδες οργάνωσαν εκδήλωση διαμαρτυρίας στην Κόρινθο, αφού πρώτα είχαμε προσεγγίσει το τότε Κοινωνικό Φόρουμ, δηλαδή ανθρώπους που ήταν σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες, καθώς και μια προοδευτική και αριστερή δημοτική κίνηση, είχαμε ενημερώσει και είχαμε ζητήσει ή την διοργάνωση της εκδήλωσης από αυτούς και τη δική μας συμμετοχή, ή τη συμμετοχή τους στην διαδήλωση που κάναμε ένα Σάββατο μεσημέρι. Και φυσικά είχαμε ενημερώσει την πόλη με αφίσες και συνεντεύξεις τις προηγούμενες μέρες. Με λύπη θα σας πω ότι εμείς πήγαμε από Αθήνα 200 άτομα για διαδήλωση, και από την Κόρινθο και όλες αυτές τις οργανώσεις ήταν δεν ήταν 15 άτομα. Βλέπουμε λοιπόν αυτή την αντίδραση περιορισμένη στην προσωπική αντιπαράθεση με τον δράστη, μια κοινωνία που θέλει να τον λυντσάρει, αρνείται όμως να συμμετέχει σε μια εκδήλωση που παρουσιάζει την κοινωνική και πολιτική διάσταση αυτής της συγκεκριμένης εγκληματικής ενέργειας.

Εδώ στην Ξάνθη τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα ως προς τις κοινωνικές αντιδράσεις, χάρις στην ορατότητα που έχει πάρει το θέμα του βιασμού πλέον στην κοινωνία μας, συγκριτικά μεγαλύτερη αλλά στην ουσία πολύ μικρή σε σχέση με το φαινόμενο, αλλά και χάρη στην αντίδραση της Πρωτοβουλίας Ενάντια στην Ομοφοβία που τόσο συστηματικά διοργάνωσε τις σημερινές εκδηλώσεις.

Θέλω να πω, και ξέρω ότι διερμηνεύω τα αισθήματα πολλών από τις γυναίκες που βρίσκονται σήμερα εδώ, με τις οποίες έχουμε συναγωνιστεί πολλά χρόνια για το φοβερό πρόβλημα της βίας κατά των γυναικών, αλλά και άλλων που δεν μπόρεσαν να έρθουν, ότι το πρόβλημα είναι κοινωνικό και πολιτικό και συνεπώς η αντιμετώπισή του δεν μπορεί να είναι απλώς η φυλάκιση των ενόχων, πράγμα βεβαίως απαραίτητο, αλλά η αναγνώριση από την κοινωνία της αυτονομίας και αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος, του δικαιώματος των γυναικών να ζουν χωρίς καταπίεση και βία κάθε λογής ή χωρίς το φόβο αυτής της βίας που περιορίζει τις κινήσεις μας. Δηλαδή το πρόβλημα είναι μια άλλη κουλτούρα στην κοινωνία μας, για την προώθηση της οποίας βέβαια το φεμινιστικό και γυναικείο κίνημα έχουν κάνει πολλά, και θα κάνουν πολλά και στο μέλλον.

Η αντιμετώπιση του βιασμού από την ελληνική κοινωνία και τις δημόσιες αρχές

Όσο για τον κολασμό των πράξεων βίας λόγω φύλου, υπεύθυνες είναι οι δημόσιες αρχές, που όμως δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ ότι λειτουργούν στο πλαίσιο μιας κοινωνικής ανοχής, συνενοχής, συγκάλυψης και από εκεί προκύπτει η ανάγκη για δυνατό γυναικείο κίνημα που θα αλλάξει τα δεδομένα μέσα από συγκρουσιακούς αγώνες. Όποιες, γυναίκες πρωτίστως ή και άνδρες, θεωρούν ότι τα δικαιώματα των γυναικών μπορούν να διεκδικηθούν από κοινά προοδευτικά κινήματα χωρίς συγκρούσεις, έρχονται σε αντίφαση με την πραγματικότητα. Γιατί, δυστυχώς, η πατριαρχία είναι παντού, ακόμα και στα πολύμορφα κινήματα κοινωνικής δικαιοσύνης στα οποία συμμετέχουμε.

Επιστρέφοντας στις δημόσιες αρχές, πρέπει να πούμε ότι ζουν και λειτουργούν σε ένα σύστημα ταξικό, πατριαρχικό, ρατσιστικό, εθνικιστικό και ομοφοβικό, αλλά δεν τις αθωώνουμε. Το αναπαράγουν με πολύ συγκεκριμένο τρόπο, κι εδώ πρέπει να τις στηλιτεύσουμε και να απαιτήσουμε την αλλαγή στάσης τους. Πολλοί και πολλές, κυρίως από τον αυτόνομο και αναρχικό χώρο, επιλέγουν να μην απευθύνονται σε αυτές για ζητήματα βίας λόγω φύλου που συζητάμε εδώ, και ίσως για κανένα ζήτημα. Τις θεωρούν ακατάλληλες να τα αντιμετωπίσουν. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτές έχουμε, τα ζητήματα δεν μπορούν να περιμένουν ένα απροσδιόριστο μέλλον, άρα εμείς επιλέγουμε και μ’ αυτές να πορευόμαστε, παρά τη φύση τόσο του Δικαίου και της Δικαιοσύνης, όσο και των άλλων δημοσίων αρχών που εμπλέκονται σε ζητήματα εγκλημάτων ή αδικημάτων κατά ζωής, τα οποία συζητούμε σήμερα. Δυστυχώς, μέχρι να φθάσουμε σε μια κοινωνία «Πέραν του Δικαίου», όπως ευαγγελίζεται η κομμουνιστική προσέγγιση, όπου δεν θα υπάρχουν ανισότητες οι οποίες απαιτούν τις κανονιστικές ρυθμίσεις του Δικαίου και την κατ’ αντιστοιχίαν απονομή της Δικαιοσύνης, αναγκαζόμαστε να πορευόμαστε με τις σημερινές συνθήκες, τις οποίες βέβαια προσπαθούμε να αλλάξουμε. Βέβαια οι νόμοι έχουν αλλάξει τα τελευταία 20 χρόνια, έχουν ψηφιστεί διεθνώς συνθήκες όπως η CEDAW για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, έχουν κυρωθεί πολλές από την Ελλάδα, έχει ψηφιστεί ο νόμος για την ενδοοικογενειακή βία το 2006, ακατάλληλος τελείως βέβαια, νόμοι για τη σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, νόμοι για το τράφικινγκ, αλλά αφενός οι νόμοι έχουν πολλά ελαττώματα, αφ’ ετέρου ερμηνεύονται και χρησιμοποιούνται με μονομερή κριτήρια από πολλές εμπλεκόμενες αρχές.

Στα θέματα του βιασμού, τα οποία συζητάμε σήμερα κατ’ εξοχήν, υπάρχει σκανδαλώδης μονομέρεια από πλευράς Δικαιοσύνης, με βάση τα κριτήρια που αναφέραμε πιο πάνω. Γι’ αυτό και έχουμε κάνει αγώνα στα δικαστήρια για θέματα τράφικινγκ, βιασμών, βίας κατά γυναικών γενικά που ξεκινά από το 2000, είναι συνεχής, αλλά δεν μπορούμε να πούμε και αποτελεσματικός. Εμείς πηγαίνουμε στα δικαστήρια για την αλληλεγγύη στα θύματα και την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας συνολικά ή των τοπικών κοινωνιών. Έχουμε πάει στη Σύρο πολλές φορές για δίκη τράφικινγκ με καταγγελίες του μουσικού Παναγιώτη Βήχου και της συντρόφισσάς του Νανάς, στην Πάτρα για δίκη τράφικινγκ και βιασμού με κατηγορούμενο αστυνομικό, στο Γύθειο για την υπεράσπιση της «Γυναίκας από την Καλαμάτα» που την ακρωτηρίασε ο εν διαστάσει σύζυγός της και στα τέσσερα μέλη (αλλά με χαρά θα σας πω ότι η γυναίκα είναι τώρα καλά, με αρκετές αναπηρίες και στα τέσσερα μέλη αλλά με καλή κινητικότητα), στην Αμάρυνθο για την κοινωνική αλληλεγγύη πήγαμε 100 γυναίκες από Αθήνα και καμιά τοπική και στην Αθήνα πολλές φορές για δίκες τράφικινγκ και βιασμών.

Αναφέρω το θέμα του τράφικινγκ, γιατί σ’ αυτό ο βιασμός έχει μια εξέχουσα θέση. Μόλις παίρνανε τις κοπέλες-εμπόρευμα που έρχονταν τις περισσότερες φορές με άλλες υποσχέσεις για δουλειά, το πρώτο πράγμα που έκαναν οι μαστροποί αλλά συχνότερα τα πρωτοπαλίκαρά τους, ήταν να τις βιάσουν και να τις ξυλοκοπήσουν, για να μάθουν τι πρέπει να κάνουν και σε ποιον ανήκει αυτό το σώμα και αυτό το γεννητικό όργανο. Σήμερα έχει λίγο τροποποιηθεί η λειτουργία των κυκλωμάτων και ο βιασμός δεν παίζει πάντα τον εξέχοντα ρόλο που έπαιζε στο παρελθόν.

Τι έγινε στις δίκες αυτών ή άλλων σημαντικών περιπτώσεων τις οποίες δεν γνωρίζαμε  και συνεπώς δεν εμπλακήκαμε:

Η δίκη της Πάτρας: Η Όλγα Μπ., που είχε σπουδάσει χορό, ήρθε με υποσχέσεις ότι θα δουλέψει χορεύτρια σε μπαρ ή αλλού, απαντώντας σε αγγελία εφημερίδας στη Ρωσία όπου ζητούντο χορεύτριες. Μόλις ήρθε, το 2000, την έβαλαν σε κάποια μπαρ στην Αμαλιάδα και θέλησαν να την ωθήσουν στο τράφικινγκ. Αυτή αρνήθηκε από την αρχή ή αργότερα, αδιευκρίνιστο. Ο αστυνομικός που σύχναζε στο μπαρ και το προστάτευε, πήρε την Όλγα Μπ. και την πήγε σε ξενοδοχείο όπου την βίασε και της προκάλεσε τόσο πόνο, που νόμιζε ότι θα πεθάνει όπως έλεγε και ξαναέλεγε στα δικαστήρια. Δεν μπορούσε να του ξεφύγει, βέβαια, γιατί ήταν παράνομη.

Μετά το βιασμό της κατάφερε και έφυγε, πήγε να δουλέψει στην Ιθάκη, με σκοπό να αγοράσει ένα όπλο, όπως έλεγε, και να γυρίσει στην Αμαλιάδα, να τον αναγνωρίσει και να τον σκοτώσει. Αυτός έχει ένα μεγάλο σημάδι στο σαγόνι και μπορούσε να αναγνωριστεί με ασφάλεια και από μακριά. Πράγματι γύρισε, προφανώς χωρίς το όπλο, τον αναγνώρισε και τον κατάγγειλε στο ίδιο αστυνομικό τμήμα όπου αυτός δούλευε. Είχε από την αρχή κάποιους συμπαραστάτες. Ξεκίνησαν οι δίκες επί δικών, οι αναβολές επί αναβολών, σε όλες τις περιπτώσεις αθωωνόταν αυτός, παρά τα πολύ δεμένα στοιχεία ενοχής του που υπήρχαν. Έγιναν δυο Εφετεία, γιατί δύο φορές οι ίδιοι οι εισαγγελείς ανέπεμψαν τη δίκη, και σε όλα αθωώθηκε. Έφαγε μόνο μια διοικητική ποινή 6 μήνες παύση από την αστυνομία. Βέβαια είχαμε το δικαστήριο, αλλά βέβαια είχαμε και τους ενόρκους. Αυτό μην το ξεχνάμε. Στην τελευταία αθώωση, 21 Δεκεμβρίου 2004, ήμασταν στο δικαστήριο 250 άτομα από όλες τις οργανώσεις της Πάτρας και από Αθήνα, το δικαστήριο ήταν στημένο τελείως, ο εισαγγελέας εισηγήθηκε την ενοχή, να πω εδώ ένας εξαιρετικός εισαγγελέας, αλλά ο βιαστής αθωώθηκε, προφανώς γιατί ήταν αστυνομικός. Μόλις ακούστηκε η αθώωση βγάλαμε πανό και ντουντούκες στο δικαστήριο και κάναμε κατάληψη της αίθουσας, έφεραν τα ΜΑΤ να μας βγάλουν έξω με βία με αποτέλεσμα κάποιους τραυματισμούς. Την ίδια και την επόμενη μέρα όλα τα εθνικής εμβέλειας μίντια είχαν τις δράσεις μας, ανέφεραν την ιστορία, έδειξαν οπτικό υλικό πολλές φορές, και έτσι τότε μπήκε για πρώτη φορά στην ελληνική κοινωνία το θέμα του τράφικινγκ που μέχρι τότε ήταν συγκαλυμμένο.

Η δίκη της Αθήνας, το 2005, ήταν επίσης για τράφικινγκ δύο 15χρονων κοριτσιών, της Τζίνας και Καμέλιας, που τα εξέδιδαν σε μασατζίδικο στη λεωφόρο Βουλιαγμένης ακριβώς απέναντι από το αστυνομικό τμήμα. Τα κορίτσια δραπέτευσαν μέσα στη νύχτα, τα περιμάζεψαν κάποιοι και σύντομα κατέληξαν σε σχολή ανηλίκων όπου έμειναν μέχρι την ενηλικίωσή τους. Κατηγορούμενο ήταν ένα ολόκληρο κύκλωμα, αλλά η διοίκηση του τοπικού αστυνομικού τμήματος «δεν ήξερε τίποτα». Τα πρωτοπαλίκαρα του κυκλώματος είχαν βιάσει για «παιδευτικούς» λόγους τα κορίτσια από την αρχή, με βία πολλή και ο βιασμός και των δύο είχε γίνει σε γκαρσονιέρα ενός αστυνομικού, ο οποίος με τα πολλά έφαγε μια ποινή 3,5 χρόνια. Τα έξι μέλη του κυκλώματος έφαγαν ποινές από 25 χρόνια, 12 χρόνια έως μικρότερες. Αρχηγός του κυκλώματος Έλληνας, πρωτοπαλίκαρο Αλβανός, ο οποίος και έφαγε τη μεγαλύτερη ποινή. Ο βιασμός κι εδώ ήταν σε περίοπτη θέση στη δίκη, και είναι η πρώτη φορά που καταδικάστηκε αστυνομικός, μετά από αναβολές επί αναβολών της δίκης, όπως συνήθως.

Η Αμάρυνθος: Στην περίπτωση του ομαδικού βιασμού 15χρονης μαθήτριας στην Αμάρυνθο, το 2005, είχε φρικάρει ολόκληρη η κοινωνία με τα παθήματα της μικρής κοπέλας, ενώ υπήρξε μια προσπάθεια να αποδοθεί ο βιασμός σε μια γενικότερη  σχολική βία. Το θέμα είχε φθάσει μέχρι τον αρχιεπίσκοπο, τον πρόεδρο της Δημοκρατίας, είχε γίνει τεράστιο και συζητείτο, συχνά δυστυχώς με πικάντικες και γαργαλιστικές λεπτομέρειες. Η 15χρονη κατήγγειλε 4 συμμαθητές της για βιασμό στις τουαλέτες του σχολείου, και τρεις συμμαθήτριες ότι έπαιρναν βίντεο. Η κοπέλα ήταν Βουλγάρα και οι συμμαθητές Έλληνες, γόνοι «καλών οικογενειών» της πόλης. Το γυναικείο κίνημα έκανε διαδήλωση αλληλεγγύης στην πόλη, και ταυτόχρονα φτιάξαμε μια επιτροπή αλληλεγγύης η οποία κάλυψε όλες τις ανάγκες. Δηλαδή να φύγει από την πόλη, γιατί η ζωή αυτής και της μητέρας της ήταν αβίωτη, να νοικιάσει σπίτι αλλού, να βρει δουλειά η μητέρα ενώ η κοπέλα τοποθετήθηκε με πρωτοβουλία κάποιων σε ιδιωτικό σχολείο το οποίο και τελείωσε, με άριστες επιδόσεις και άριστο ήθος. Το δικαστήριο έγινε το 2010, πρωτόδικο, κεκλεισμένων των θυρών λόγω ανηλικότητας (η οποία είχε παρέλθει). Εκεί ο δικηγόρος κ. Τάρτης ενορχήστρωσε, καθώς μάθαμε, μια τελετή νέας ενοχοποίησης της κοπέλας, η οποία, όπως αποφάνθηκε το δικαστήριο, είχε κάνει συκοφαντία για βιασμό εναντίον των συμμαθητών της, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια συναινετική πράξη «οργίων». Παρέλασαν 40 μάρτυρες που τη στηλίτευσαν, που μίλησαν για το άηθες ήθος αυτής και της μητέρας της, για την ύποπτη ζωή και το ύποπτο παρελθόν της. Για την μικρή κοπέλα που καθόταν σε όλη τη διάρκεια της δίκης σε μια γωνιά μόνη στο δικαστήριο, έμεινε μόνο μια μάρτυρας, γιατί όλοι και όλες οι άλλοι και άλλες που πράγματι ήταν για καιρό αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι, δεν είχαν το σθένος να τα σπάσουν με την τοπική κοινωνία. Η κοπέλα είχε καλή νομική στήριξη, αλλά όλα τα αιτήματα που υπέβαλε απορρίφθηκαν. Οι γυναικείες οργανώσεις είχαμε τότε βγάλει μια ανακοίνωση με τον τίτλο «Το δικαστήριο δεν βρήκε την αλήθεια», όπου και στηλιτεύαμε αυτή την απόφαση, ενώ δηλώναμε ότι θα ήμασταν συμπαραστάτριες της νεαρής στην περίπτωση έφεσης. Έφεση δεν έγινε όμως, και όπως αντιληφθήκαμε από πολλά συμφραζόμενα, υπήρχε κίνδυνος νέας αθωωτικής απόφασης, η οποία θα ακολουθείτο από μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, με τη νεαρή να κινδυνεύει να καταλήξει στη φυλακή. Η Δικαιοσύνη έπαιξε κι εδώ το ρόλο της, τον πατριαρχικό και τον ρατσιστικό.

Αν και δεν πρόκειται για δίκη, όπως ήταν το θέμα της ομιλίας μου, δεν θα παραλείψουμε να αναφερθούμε στο τραγικό περιστατικό της Πάρου, το περασμένο καλοκαίρι, όπου υπήρξε σεξουαλική επίθεση με βαριά σωματική βλάβη εναντίον μιας 15χρονης κοπέλας, η οποία δεν έχει ακόμα συνέλθει. Γι’ αυτό τον βιασμό συνελήφθη και παραπέμφθηκε ένας μετανάστης Πακιστανός, πράγμα που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να οδηγήσει τους αντιρατσιστές και αντιρατσίστριες στη μείωση της σημασίας του. Απλώς, πρέπει να αναφέρω εδώ ότι υπάρχουν και κάποιες αμφιβολίες ως προς τον δράστη.

Τουρίστριες: Υπήρχαν και κάποιες δίκες για βιασμούς, όπου οι καταγγέλλουσες ήταν τουρίστριες. Εκεί, το πάρτι των τοπικών κοινωνιών και της Δικαιοσύνης ξεπερνάει κάθε όριο. Στην περίπτωση της Σουηδέζας «Άννα», την οποία μάθαμε από την Ευρωβουλεύτρια και εισηγήτρια της έκθεσης για τη βία κατά των γυναικών στο Ευρωκοινοβούλιο Eva-Britt Svenson, η «Άννα» υπέστη βιασμό και σωματικές βλάβες κατά τη διάρκεια των διακοπών της στη Σάμο, το 2008. Η κοπέλα έκανε μήνυση, η οποία έκλεισε το 2009, και η ετυμηγορία που στάλθηκε στην «Άννα» λέει ότι είναι πολύ συνηθισμένο οι σκανδιναβές γυναίκες να καταγγέλλουν Έλληνες για βιασμό, για να λάβουν χρήματα από ασφαλιστική κάλυψη.

Το 2010 η «Άννα» έλαβε νέα επιστολή από ελληνικό δικαστήριο με την οποία η ίδια παραπέμπεται για ψευδή καταμήνυση και δυσφήμιση. Και η διαδικασία είχε οριστεί για το Μάιο του 2011.

Σε επιστολή διαμαρτυρίας προς την Ελληνική Πρεσβεία της Στοκχόλμης, ενάντια σ’ αυτή την μεταχείριση της Σουηδέζας, ο Jan Tordsson, ενεργός πολίτης από το Växjö της Σουηδίας, εξέφρασε την ανησυχία του για την υπόθεση, και πήρε την εξής απάντηση από τον εμπορικό ακόλουθο: «Αντίθετα, φίλε μου, εσύ θα έπρεπε να ντρέπεσαι για την συμπεριφορά των σουηδών γυναικών κατά τις διακοπές τους σε άλλα μέρη του κόσμου αλλά και με τους ξένους πολίτες στην δική τους χώρα». Ευτυχώς, η δήλωση αυτή δεν υιοθετήθηκε από το ελληνικό κράτος και ο διπλωμάτης εξαναγκάστηκε να φύγει από τη θέση του.

Η ευρωβουλεύτρια καταλήγει στην καταγγελία της:

Το μόνο που θέλουμε είναι να διαμαρτυρηθούμε ενάντια στην μισογύνικη μεταχείριση της «Άννα» από την ελληνική δικαιοσύνη, από την πρεσβεία στη Σουηδία και για τις ρατσιστικές γνώμες που εκφράστηκαν από αυτές τις δύο πλευρές και διαδόθηκαν στα ελληνικά μίντια.

Στη συνέχεια έγινε μεγάλη συζήτηση στη Σουηδία για τον κίνδυνο του βιασμού, με αποτέλεσμα να υπάρξει μείωση του τουριστικού ρεύματος προς την Ελλάδα.

Ο βιαστής με την τυρόπιττα: Η άλλη περίπτωση είναι αυτή που ακούστηκε πολύ τελευταία, για τον κατά συρροήν βιαστή τουριστριών, το 2005, για τον οποίο είχαν γίνει 4 καταγγελίες από τουρίστριες στο αστυνομικό τμήμα της Ακρόπολης. Η αστυνομία δεν είχε δώσει προφανώς μεγάλη σημασία στις καταγγελίες, μέχρι την τελευταία περίπτωση, που η κοπέλα βρέθηκε βιασμένη και αναίσθητη στο νοσοκομείο, όπου ουσιαστικά υπήρξε κίνδυνος για τη ζωή της. Ο βιαστής αυτός, 53 ετών τότε, γνώριζε νέες κοπέλες στην Πλάκα, τους πρότεινε να τις ξεναγήσει στις αρχαιότητες, μετά από λίγο τους πρόσφερε μια τυρόπιττα όπου μέσα είχε βάλει το βαρύ υπνωτικό χάπι STILNOX, ύστερα τις πήγαινε για να πιουν ποτό, όπως το «νέκταρ» που έπιναν οι Θεοί για να έρθουν στο πνεύμα τις αρχαιότητας, στη συνέχεια τις πήγαινε υποβασταζόμενες στο ξενοδοχείο, τις βίαζε και έφευγε. Το χάπι αυτό έχει αντένδειξη συνδυασμού με αλκοολούχα ποτά, γιατί φέρνει παραισθήσεις, παράλυση και άλλες παρενέργειες. Πράγμα που το γνώριζε ο βιαστής και γι’ αυτό το χορηγούσε μυστικά στις γυναίκες που σκόπευε να βιάσει.

Η αστυνομία τελικά έβγαλε λαγωνικά στην περιοχή δράσης του, που σύντομα τον βρήκαν, τον αναγνώρισαν και οι τέσσερεις καταγγέλλουσες, δύο Αυστραλέζες, μια Καναδή και μια από βόρεια ευρωπαϊκή χώρα. Ο βιαστής αυτός συνελήφθη, παραπέμφθηκε και έμεινε κρατούμενος για ενάμισυ χρόνο, μέχρι τη δίκη του για τη μία περίπτωση, με καταδίκη 5 ετών κάθειρξη, και ελεύθερος μετά μέχρι το Εφετείο που ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 2012. Δηλαδή χρειάστηκε από το 2005 μέχρι το 2012 για την τελεσιδικία, που όμως έχει παραπεμφθεί στον άρειο Πάγο, όπου και κάναμε τις διαμαρτυρίες μας στις 8 Φεβρουαρίου, διαμαρτυρίες που καταγράφηκαν αρκετά στα ΜΜΕ λόγω της ευαισθητοποίησης που είχε δημιουργηθεί με τον φόνο της Ζωής Νταλακλίδη, αλλά και λόγω του γεγονότος ότι συνήγορος του βιαστή αυτού είναι εδώ και λίγους μήνες η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντοπούλου, κάτι που επισύρει μεγάλη απαξία για την αριστερά. Για τις τρεις άλλες καταγγέλλουσες οι δίκες δεν έχουν αρχίσει ακόμα, αν το πιστεύετε, λόγω των συνεχών αναβολών που αφ’ ενός ζητούνται και αφετέρου δίδονται από τα δικαστήρια. Δηλαδή, από το 2005 έως το 2013, οι δίκες δεν έχουν ξεκινήσει ακόμα. Αυτό χρεώνεται στο δικαστικό σύστημα, το οποίο δέχεται ή πιέζεται για αναβολές επί αναβολών, με αποτέλεσμα την ατιμωρησία του βιαστή αυτού και συνεπώς του βιασμού γενικότερα.

Θα καταλήξουμε όμως με κάτι αισιόδοξο: Ότι οι αγώνες του γυναικείου κινήματος έχουν εγγραφεί και στη νομοθεσία και, αδύναμα βέβαια, στην κοινωνία, κι αυτή ήταν η βαθύτερη αιτία της κατεδάφισης του Ντομινίκ Στρος Καν, διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, από μια απλή καμαριέρα του ξενοδοχείου Σόφιτελ. Η καμαριέρα κατάγγειλε το βιασμό της, αυτός συνελήφθη και εξευτελίστηκε μπροστά σε όλη την κοινωνία, ενώ τα αδηφάγα ΜΜΕ έπαιξαν σ’ αυτή την περίπτωση θετικό ρόλο. Η αμερικανική δικαιοσύνη, όπως ξέρουμε, δεν πήγε μέχρι το τέλος την υπόθεση, αφού την έκλεισε μετά μερικούς μήνες επειδή η καμαριέρα «έλεγε ψέματα», για παράδειγμα όταν ζητούσε άδεια παραμονής στη χώρα. Δηλαδή είχε πει ψέματα για κάτι άσχετο, αλλά βρήκαν την ευκαιρία να συμψηφίσουν. Στο μεταξύ, είχαν βγει στην επιφάνεια πολλές περιπτώσεις σεξουαλικής κατάχρησης και παρενόχλησης που αυτός είχε κάνει στο παρελθόν, με αποτέλεσμα να απαξιωθεί πλήρως και σήμερα να είναι ένας απλός «άνεργος» παρ’ ολίγον πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Τώρα περιορίζεται να οργανώνει διεθνή πάρτι μαστροπίας, για τα οποία έχει παραπεμφθεί από τη γαλλική Δικαιοσύνη για να δικαστεί.

Καταλήγοντας θέλω να πω ότι ο βιασμός είναι ένα αυτόνομο κακούργημα, είναι βαριά παραβίαση του σώματος της γυναίκας, της αυτονομίας της, της αυτοδιάθεσής της και της αξιοπρέπειάς της. Πάντα περιβάλλεται από διάφορες σκοπιμότητες, είτε πολιτικές είτε κοινωνικές, όπως φάνηκε και από τα πραγματικά παραδείγματα που ανέφερα, πράγμα που εμείς πρέπει να απαιτήσουμε να σταματήσει. Δεν πρέπει να δεχόμαστε κανένα συμψηφισμό ή μονομέρεια, αν θέλουμε να εξυπηρετήσουμε πραγματικά το δικαίωμα των γυναικών να ζουν χωρίς βία ή φόβο βίας ή βιασμού. Ζητούμε νέους νόμους που να σέβονται ακριβώς αυτή την αυτονομία, ζητάμε η δίωξη να γίνεται πραγματικά αυτεπάγγελτα, γιατί ο ελληνικός νόμος έχει μεγάλο παράθυρο, και ζητάμε πρωτόκολλο λειτουργίας των δημοσίων αρχών το οποίο πρέπει να ακολουθούν σε τέτοια περίπτωση.

* Εισήγηση στην εκδήλωση “Δώσε τέλος στη σιωπή”, στην Ξάνθη, 9 Μαρτίου 2013

 

Δείτε ακόμα

Ριζοσπαστικός φεμινισμός στην εποχή και τη χώρα των τεράτων

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

Μια ανταπόκριση από την Ξάνθη

 

 

Share

Ένας άνδρας στον ΟΗΕ για τις γυναίκες της Ελλάδας

του Παναγιώτη Δημητρά*

Στις 18 και 19 Φεβρουαρίου 2013, στη Γενεύη, η Επιτροπή για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών του ΟΗΕ (CEDAW) εξέτασε την εφαρμογή από την Ελλάδα της αντίστοιχης Σύμβασης για την Εξάλειψη Όλων των Μορφών Διακρίσεων κατά των Γυναικών. Στις 18 Φεβρουαρίου, έγινε η συνηθισμένη κλειστή άτυπη ενημέρωση μελών της Επιτροπής από Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) και ακολούθησε η προγραμματισμένη δημόσια συνεδρίαση της Επιτροπής για την ανεπίσημη ενημέρωση από τις ΜΚΟ και τους εθνικούς μηχανισμούς ανθρώπινων δικαιωμάτων (περίληψη του διαλόγου Επιτροπής με ΜΚΟ στην ιστοσελίδα). Τα μέλη της Επιτροπής εξέφρασαν την έκπληξή τους ότι για την Ελλάδα πήγε στη Γενεύη να τα ενημερώσει μόνος ένας άνδρας, ο γράφων ως εκπρόσωπος των τριών συνεργαζόμενων ΜΚΟ Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), Ελληνική Ομάδα για τα Δικαιώματα των Μειονοτήτων (ΕΟΔΜ) και Συνεργαζόμενες Οργανώσεις και Κοινότητες για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Ρομά στην Ελλάδα (ΣΟΚΑΔΡΕ) που είχαν υποβάλει δύο εκθέσεις στην Επιτροπή (διαθέσιμες στην ιστοσελίδα της  μαζί με τις εκθέσεις της Ελλάδας και άλλων ΜΚΟ). Πού είναι οι γυναικείες οργανώσεις αναρωτήθηκαν κατ’ επανάληψη οι εμπειρογνώμονες της Επιτροπής (22 γυναίκες και ένας άνδρας που ήταν και ο εισηγητής για την Ελλάδα); Την επόμενη ημέρα, στις 19 Φεβρουαρίου, κατά το δημόσια διάλογο με την ελληνική αντιπροσωπεία υπό τη Γενική Γραμματέα Ισότητας των Φύλων (ΓΓΙΦ) Ζέττα Μακρή, η Επιτροπή ρώτησε επίσημα για την απουσία αυτή. Στέλεχος της ΓΓΙΦ απάντησε πως λόγω της οικονομικής κρίσης δεν υπήρχαν κρατικά κονδύλια για να καλυφθούν τα έξοδα συμμετοχής γυναικείων οργανώσεων στη συνεδρίαση της Επιτροπής, ως εάν το θέμα αφορούσε την απουσία των γυναικείων μη κυβερνητικών οργανώσεων από την κρατική αντιπροσωπεία! (περίληψη του δημόσιου διαλόγου της Επιτροπής με Ελλάδα στην ιστοσελίδα ). Στο γράφοντα πάντως ταξίδι και διαμονή κόστισαν το «ιλιγγιώδες» ποσό των 550 ευρώ… Στο πρόγραμμα της Επιτροπής για τις 18 Φεβρουαρίου υπήρχε και χρόνος διαλόγου με εθνικούς μηχανισμούς ανθρώπινων δικαιωμάτων, αλλά η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και ο Συνήγορος του Πολίτη επίσης έλαμψαν με την απουσία τους…

Τα βασικά ζητήματα που έθεσε η Επιτροπή στην Ελλάδα ήταν:

  • η πρόσβαση ιδίως των ευάλωτων και μεταναστριών γυναικών στη δικαιοσύνη,
  • οι επιπτώσεις της κρίσης και των περικοπών του προϋπολογισμού στα κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα των πολιτών,
  • η έλλειψη προόδου στην εφαρμογή προσωρινών ειδικών μέτρων για την επιτάχυνση της de facto ισότητας των γυναικών και την παροχή προστασίας στις κοινωνικά ευάλωτες ομάδες,
  • η ενδοοικογενειακή βία,
  • η απαγόρευση λειτουργίας μειονοτικών οργανώσεων στη Θράκη,
  • η διαιώνιση των στερεοτύπων σε βάρος των γυναικών,
  • η απουσία στοιχείων και αξιολόγησης για την υλοποίηση προγραμμάτων και την εφαρμογή των νόμων περιλαμβανόμενων καταδικών σε υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας, εμπορίας ανθρώπων και άλλων μορφών βίας κατά των γυναικών,
  • οι ποσοστώσεις φύλου,
  • το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας γυναικών σε σχέση με το αντίστοιχο των ανδρών,
  • οι αμβλώσεις ως μορφή αντισύλληψης σε συνδυασμό με την περιορισμένη χρήση αντισυλληπτικών και την απουσία σεξουαλικής εκπαίδευσης,
  • το υψηλότατο ποσοστό γεννήσεων με καισαρική,
  • ο αλκοολισμός και το κάπνισμα, καθώς και
  • η κατάσταση των γυναικών Ρομά και των γυναικών της μειονότητας στη Θράκη με έμφαση στη γενικευμένη πρακτική γάμων ανηλίκων και στην εφαρμογή της σαρίας χωρίς ουσιαστικό δικαστικό έλεγχο της συμβατότητας με το Σύνταγμα και τη Σύμβαση των αποφάσεων που βασίζονται στο ισλαμικό δίκαιο.

Οι απαντήσεις της ελληνικής αντιπροσωπείας είχαν μια πρωτοτυπία. Η Ζέττα Μακρή είναι το πρώτο κυβερνητικό στέλεχος επικεφαλής ελληνικής αντιπροσωπείας σε παρόμοια Επιτροπή του ΟΗΕ που έκανε -και μάλιστα επανειλημμένα- αναφορά σε κακώς κείμενα στην Ελλάδα. Η αρχική φράση στην εναρκτήρια παρουσίασή που έκανε (διαθέσιμης την ιστοσελίδα) έδωσε τον τόνο των επόμενων παρεμβάσεών της: «Δεν είναι πρόθεσή μου σήμερα να σας παρουσιάσω μια εξωραϊσμένη εικόνα της κατάστασης των γυναικών στην Ελλάδα. Η χώρα μας, όπως και σε όλες τις χώρες, έχει ακόμα πολύ δρόμο να διανύσει προκειμένου να επιτευχθεί το επίπεδο της ισότητας που όλοι επιθυμούμε για την κοινωνία μας». Αργότερα, αναφερόμενη μεταξύ άλλων στην περιορισμένη αποτελεσματικότητα της κατά 33% ποσόστωσης φύλου στα ψηφοδέλτια, επικαλέστηκε τη δική της εμπειρία να ψηφίζεται από περισσότερους άνδρες παρά γυναίκες και να βλέπει σε ένα δημοτικό ψηφοδέλτιο που ήταν επικεφαλής τις γυναίκες υποψήφιες να καταποντίζονται. Παρ’ όλα αυτά, δήλωσε δυο φορές αντίθετη με την εισαγωγή ποσόστωσης φύλου στις βουλευτικές έδρες και στα δημοτικά συμβούλια.

Σε άλλο μήκος κύματος κινήθηκε η υπόλοιπη ελληνική αντιπροσωπεία: όπως και στις εννέα προηγούμενες εξετάσεις της Ελλάδας από Επιτροπές του ΟΗΕ που έχει παρακολουθήσει ο γράφων, υπήρχε η γενική τάση να περιγράφονται προγράμματα, να απορρίπτεται κάθε κριτική ακόμα και να διαστρεβλώνεται η πραγματικότητα. Με επιμονή προσπαθούσαν υπηρεσιακά στελέχη να πείσουν πως στην Ελλάδα οι αμβλώσεις για μη ιατρικούς λόγους απαγορεύονται, άρα δεν μπορεί η χώρα να έχει στατιστικά στοιχεία για τον αριθμό τους. Ενώ το μεγάλο ποσοστό γεννήσεων με καισαρική τομή αποδόθηκε στο γεγονός πως οι Ελληνίδες σήμερα γεννούν σε μεγαλύτερη ηλικία από ότι παλαιότερα. Φυσικά οι καλά προετοιμασμένες εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ δεν πείθονταν αφού θύμισαν πως οι αμβλώσεις είναι νόμιμες και πως οι καισαρικές συνδέονται με οικονομικά συμφέροντα γιατρών. Επίσης, παρά τα συντριπτικά στοιχεία που υπάρχουν και είχε στη διάθεσή της η Επιτροπή ήδη από το 2006 για εκτεταμένη πρακτική γάμων ανηλίκων στις κοινότητες των Ρομά και της μειονότητας στη Θράκη, η αντιπροσωπεία ισχυρίστηκε πως η πρακτική αυτή δεν είναι γενικευμένη.

Ίσως τη σημαντικότερο σημείο του διαλόγου της ελληνικής αντιπροσωπείας με την Επιτροπή ήταν η αναφορά στο έργο των τριών ειδικών νομοπαρασκευαστικών επιτροπών για την επεξεργασία σχεδίων νόμου για την ουσιαστική ισότητα των φύλων, την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών και την τροποποίηση διατάξεων του οικογενειακού δικαίου περιλαμβανόμενης της κατάργησης της σαρίας και του αποκλεισμού των ομόφυλων ζευγαριών από το σύμφωνο συμβίωσης. Στέλεχος της ΓΓΙΦ ανέφερε επανειλημμένα πως οι τρεις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές ολοκλήρωσαν το έργο τους και υπέβαλαν προτάσεις νομοθετικών ρυθμίσεων (που είναι δημοσιευμένες στην ιστοσελίδα της ΓΓΙΦ ). Την ευθύνη της κατάθεσης στη Βουλή για ψήφιση των σχετικών νομοσχεδίων έχει κυρίως το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχει απορρίψει τις προτάσεις, αλλά ούτε και τις έχει προωθήσει προς ψήφιση. Ο γράφων, στις ενημερώσεις της Επιτροπής, είχε τονίσει πως η ψήφιση αυτών των αλλαγών θα βελτιώσει σημαντικά την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των ευάλωτων και μειονοτικών γυναικών στην Ελλάδα. Μετά την επανειλημμένη  στήριξη των προτάσεων αυτών από τη ΓΓΙΦ ενώπιον της Επιτροπής, ΕΠΣΕ, ΕΟΔΜ και ΣΟΚΑΔΡΕ έκαναν δημόσια έκκληση στην Επιτροπή να περιλάβει ειδική σύσταση προς την Ελλάδα για την άμεση προώθηση των προτάσεων των νομοπαρασκευαστικών επιτροπών στη Βουλή (διαθέσιμη στην ιστοσελίδα).

Στις αρχές Μαρτίου 2013 θα δημοσιοποιηθούν οι καταληκτικές παρατηρήσεις και συστάσεις της Επιτροπής για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών του ΟΗΕ προς την Ελλάδα: στην κοινωνία των πολιτών εναπόκειται να πιέσουν επίμονα και συστηματικά την κυβέρνηση και τα δημοκρατικά κόμματα να τις υλοποιήσουν…

*Ελληνικό παρατηρητήριο των συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ)

Πηγή: protagon.gr

 

 

Share
Page 1 of 212