Subscribe via RSS Feed

Tag: "LGBT"

Όταν οι ομοφυλόφιλοι και οι Μαύροι Πάνθηρες ενώθηκαν

gays_black_panthers

του Noel Halifax

Τον Αύγουστο του 1970 ο Χιούι Νιούτον έγραψε στην εφημερίδα των Μαύρων Πανθήρων μια «Επιστολή προς τους Επαναστάτες Αδελφούς και Επαναστάτριες Αδελφές για την Απελευθέρωση των Γυναικών και την Απελευθέρωση των Ομοφυλοφίλων», υποστηρίζοντας ότι ήταν σύμμαχα επαναστατικά κινήματα και ζητώντας τη δέσμευση των Πανθήρων ότι θα υποστηρίξουν την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων.

Αυτό ήταν ασυνήθιστο για μια εποχή, όπως τη δεκαετία του 1970 κατά την οποία ο σταλινισμός και ο μαοϊσμός που κυριαρχούσαν στην αριστερά, ειδικά στις ΗΠΑ, έβλεπαν και οι δύο την ομοφυλοφιλία σαν μια αστική παρέκκλιση – ένα χόμπι για τις παρακμιακές ανώτερες τάξεις. Λοιπόν, πώς προέκυψε αυτό;

Την άνοιξη του 1970, οι Μαύροι Πάνθηρες βρίσκονταν σε δύσκολη κατάσταση. Είχαν δημιουργηθεί το 1966 στις μαύρες γειτονιές. Μετά τις πολιτικές εκρήξεις του 1968 το κράτος των ΗΠΑ και το ειδικά FBI αποφάσισαν να τους βγάλουν απ’ τη μέση.

Δολοφονούνταν, διώκονταν και δέχονταν επιθέσεις σε τέτοιο σημείο, που βρίσκονταν σε κίνδυνο κατάρρευσης. Ο Μπόμπι Σιλ, φυλακισμένος από το 1968, περίμενε τη δεύτερη δίκη του. Είκοσι πάνθηρες συνελήφθησαν στη Νέα Υόρκη για συνωμοσία εναντίον της χώρας τους (ανάμεσά τους και η  Ερίκα Χάγκινς που επρόκειτο να γεννήσει στη φυλακή τον ράπερ Τούπακ Σακούρ) και η εγγύηση που τους ζητήθηκε ήταν 2,1 εκατομμύρια δολάρια.

Ο Έλντριτζ Κλίβερ, φοβούμενος τη δολοφονία ή τη σύλληψη, είχε καταφύγει στην Κούβα και στη συνέχεια, στην Αλγερία. Οι Μαύροι Πάνθηρες αντιμετώπιζαν τεράστια νομικά έξοδα, ενώ την ίδια στιγμή ένα μεγάλο μέρος της προηγούμενης υποστήριξή τους από την αριστερά είχε στερέψει. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν Ζενέ δέχτηκε ένα τηλεφώνημα. Ο Μαύρος Πάνθηρας Ντέιβιντ Χίλλιαρντ απευθύνθηκε στον Ζαν Ζενέ για να ζητήσει τη βοήθεια και την υποστήριξή του.

Η απάντηση του Ζενέ ήταν άμεση: ρώτησε τι θα μπορούσε να κάνει και μέσα σε μια βδομάδα βρισκόταν σε περιοδείες στις πανεπιστημιουπόλεις και τις μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ για να συγκεντρωθούν χρήματα. Έκανε επίσης σκληρή κριτική στην αριστερά, και ιδιαίτερα στο SDS (Φοιτητές για μια Δημοκρατική Κοινωνία, η κύρια οργάνωση των αριστερών φοιτητών), επειδή δεν ήταν περισσότερο αποφασιστική στην αλληλεγγύη της προς τους Πάνθηρες.

Η περιοδεία τριών μηνών ήταν αξιοσημείωτη και για τον λόγο, ότι ο Ζενέ βρισκόταν στις ΗΠΑ παράνομα. Του είχαν αρνηθεί βίζα για να μπει στις ΗΠΑ επειδή είχε καταδικαστεί πολλές φορές ως εγκληματίας και ήταν ένας από τους πιο διαβόητους ομοφυλόφιλους στον κόσμο, για να μην αναφέρουμε τις σχέσεις του με την επαναστατική αριστερά στη Γαλλία. Έτσι ταξίδεψε στον Καναδά, πέρασε κρυφά τα σύνορα και εμφανίστηκε να μιλάει σ’ αυτή τη μεγάλη περιοδεία ενώ τον παρακολουθούσε σε όλη τη διαδρομή το FBI. Τέτοια ήταν η φήμη του, που ποτέ δεν συνελήφθη.

Ο Ζαν Ζενέ ήταν ένα ορφανό αγνώστου πατέρα που το εγκατέλειψε η πόρνη μητέρα του και μεγάλωσε στο φοβερό ημι-στρατιωτικό σύστημα των ορφανοτροφείων της Γαλλίας στη δεκαετία του 1910. Μεγάλωσε σαν κλέφτης, πόρνη τραβεστί, διαρρήκτης και αλήτης, ζώντας στους δρόμους των πόλεων της Γαλλίας και της Ισπανίας της δεκαετίας του 1930. Απεχθανόταν την αξιοσέβαστη γαλλική κοινωνία.

gays_black_panthers2

Φυλακή

Το 1948 βρισκόταν στη φυλακή σε ισόβια κάθειρξη. Έγραψε κάτω από τις πιο άθλιες συνθήκες, συχνά σε χαρτί τουαλέτας. Ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν Πολ Σαρτρ και άλλοι στην αριστερά είδαν τα κείμενά του και ενδιαφέρθηκαν για την περίπτωσή του. Μετά από μια εκστρατεία που έκαναν του δόθηκε χάρη και αποφυλακίστηκε. Το πρώτο του μυθιστόρημα εκδόθηκε λίγο μετά τον πόλεμο και ακολούθησαν πολλά, καθώς και θεατρικά έργα, τη δεκαετία του ’50 και του ’60.

Ήταν υπόδειγμα Γάλλου υπαρξιστή συγγραφέα, χωρίς ντροπή για την ομοφυλοφιλία του. Έγραψε λεπτομερείς περιγραφές και συναισθηματικά δράματα για την ομοφυλόφιλη σεξουαλικότητα σε μια εποχή που η ομοφυλοφιλία ήταν παράνομη και έξω από τους κύκλους των μποέμ, θεωρούνταν στην καλύτερη περίπτωση ασθένεια.

Το ενδιαφέρον του Ζενέ για τους Μαύρους Πάνθηρες ήταν έντονο και τους υποστήριξε από την αρχή. Το 1958 έγραψε το θεατρικό έργο Les Negres, που μεταφράστηκε το 1960 στα αγγλικά ως The Blacks [στα ελληνικά: Οι Νέγροι]: μια παντομίμα, ένα έργο με κατάμαυρο καστ και ένα θέμα εκδίκησης ενάντια στους καταπιεστές.

Πρωτοπαίχτηκε στη Νέα Υόρκη το 1961 και επρόκειτο να παίζεται μέχρι το 1963, όταν μεταφέρθηκε στο Μόντρεαλ. Ήταν ένα καθοριστικό έργο για την ανάπτυξη του μαύρου θεάτρου στην Αμερική και πρωταγωνίστησαν αυτοί και αυτές που θα γινόταν η αφρόκρεμα του μαύρου αμερικανικού θεάτρου, ανάμεσά τους ο Τζέιμς Ερλ Τζόουνς και η Μάγια Αγγέλου.

Εξαιτίας αυτού του έργου ο Ζενέ απέκτησε κύρος στη μαύρη Αμερική. Όπως είπε η Άντζελα Ντέιβις, εξαιτίας αυτού του έργου ο Ζαν Ζενέ θεωρήθηκε σύμμαχος. Ήταν επίσης διάσημος επειδή υποστήριξε την Αλγερία εναντίον της χώρας του, καταγγέλλοντας τον γαλλικό και τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η μοναδική προηγούμενη φορά που ο Ζενέ βρέθηκε στις ΗΠΑ ήταν τον Αύγουστο του 1968, όταν πήρε μέρος στη συγκέντρωση της αριστεράς και στη μεγάλη κινητοποίηση ενάντια στο Εθνικό Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο. Έζησε από πρώτο χέρι τα γεγονότα και ήταν εδώ που μίλησε με τους συγγραφείς Μπάροουζ και Άλλαν Γκίνσμπεργκ και συναντήθηκε για πρώτη φορά με τους Μαύρους Πάνθηρες.

Η Άντζελα Ντέιβις ήταν μεταφράστρια του Ζενέ στην περιοδεία του 1970 και περιγράφει τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι Μαύροι Πάνθηρες να πείσουν τους διστακτικούς λευκούς ριζοσπάστες να τους υποστηρίξουν. Στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Λος Άντζελες είχε ανακοινωθεί ότι θα ερχόταν να μιλήσει ο Ζαν Ζενέ, αλλά δεν ανέφθηκε ότι ήταν εκεί για να υποστηρίξει τους Μαύρους Πάνθηρες. Εμφανίστηκε ένα τεράστιο, σε μεγάλο βαθμό λευκό κοινό, αλλά όταν έγινε σαφές ότι ο Ζενέ δεν θα μιλούσε για το έργο του αλλά μόνο για τους Μαύρους Πάνθηρες, περισσότεροι απ’ τους μισούς έφυγαν.

Η Ντέιβις θυμάται, επίσης, ότι κατά τη διάρκεια της περιοδείας του, όχι μόνο δεν κράτησε μυστική την ομοφυλοφιλία του, αλλά προκάλεσε σκόπιμα συζήτηση – μία φορά ντυμένος drag – και τσακώθηκε με τους Πάνθηρες για την ομοφοβία τους και τη χρήση λέξεων, όπως πούστης. Πιστεύει ότι η λογομαχία οδήγησε αργότερα στο άρθρο του Χιούι Νιούτον στην εφημερίδα των Μαύρων Πανθήρων το οποίο υποστήριζε την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων.

Σήμερα το LGBT κίνημα είναι αξιοσέβαστο, κυριαρχούμενο από τη λευκή μεσαία τάξη, με τις ετήσιες πορείες υπερηφάνειας με τον έλεγχο των εταιρειών και με τις περισσότερες από τις πολιτικές του να είναι άχρωμες. Αυτό δεν ίσχυε πάντα. Και οι θαρραλέες προσπάθειες του Ζαν Ζενέ δεν ήταν ο μόνος λόγος που οι Πάνθηρες υποστήριξαν την απελευθέρωση των ομοφυλοφίλων.

gays_black_panthers3

Κίνημα

Ένα βασικό πρόσωπο στο κέντρο της εξέγερσης στο Stonewall Inn το 1969 ήταν η Σύλβια Ριβέρα. Όπως το περιγράφει η ίδια, μπορούμε να πάρουμε μια ιδέα, από τι αποτελούνταν το ομοφυλοφιλικό κίνημα με το οποίο σχετίστηκαν οι Πάνθηρες:

«[οι μπάτσοι] μας οδήγησαν έξω από το μπαρ και μας πήγαν όλους στις αστυνομικές κλούβες. Οι μπάτσοι μας έσπρωχναν στα κάγκελα και τους φράκτες. Ο κόσμος άρχισε να πετάει κέρματα στους μπάτσους. Και ύστερα άρχισε να πετάει μπουκάλια… Δεν μπορούσαμε να ανεχτούμε άλλο αυτά τα σκατά.

Στο δρόμο βρίσκονταν γκέι μπροστά από το Village – άστεγοι άνθρωποι που ζούσαν στο πάρκο της πλατείας Σέρινταν έξω από το μπαρ – και ύστερα drag queens πίσω τους και όλοι πίσω μας. Οι τηλεφωνικές γραμμές του Stonewall Inn κόπηκαν και μείναμε στο σκοτάδι.»

Είναι σαφές ότι πολλοί από τους εξεγερμένους ήταν Λατινοαμερικάνοι σαν τη Σύλβια Ριβέρα ή μαύροι όπως  η φίλη και σύντροφος της Marsha P Johnson. Από την εξέγερση ιδρύθηκε το Gay Liberation Front (GLF) με το δικό του πρόγραμμα που καλούσε  σε επανάσταση. Η Σύλβια και η Μάρσα βοήθησαν επίσης να ιδρυθεί το STAR (Street Transvestites Action Revolutionaries), καταλαμβάνοντας ένα άδειο κτίριο για να γίνει μια βάση για τις νέες άστεγες τραβεστί του δρόμου.

Στη Λαϊκή Επαναστατική Συνέλευση στην Φιλαδέλφεια το 1971 η Σύλβια συναντήθηκε με τον Χιούι Νιούτον. Η ίδια λέει ότι ο Χιούι Νιούτον συμφώνησε ότι τέτοιες ομάδες όπως το GLF και το STAR ήταν επαναστατημένος λαός.

Ενώ οι Μαύροι Πάνθηρες πείστηκαν να υποστηρίξουν την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων, πολλές άλλες αριστερές ομάδες που προέρχονταν από ένα σταλινικό ή μαοϊκό πλαίσιο εξακολουθούσαν ακόμα να βλέπουν το κίνημα των ομοφυλοφίλων ως «παρακμιακό». Αλλά και η φιλελεύθερη αριστερά διακωμώδησε το GLF. Η εφημερίδα Village Voice, εκείνη την περίοδο μια ριζοσπαστική και αριστερή εφημερίδα, έκανε πλάκα ότι η εξέγερση του Stonewall συνέβη πιθανώς επειδή οι βασίλισσες ήταν αναστατωμένες για το θάνατο της Τζούντι Γκάρλαντ.

Το γεγονός ήταν ότι οι Μαύροι Πάνθηρες και το πρώιμο γκέι κίνημα, ήταν κινήματα από την ίδια τάξη, και τα δυο από το δρόμο, και συχνά στους ίδιους δρόμους και τα μπαρ. Ο Malcolm X, πριν γίνει ο Malcolm X, ήταν ένας μικοαπατεώνας του δρόμου, το βαποράκι Malcolm Little, που άραζε σε ένα μπαρ στη Βοστώνη παρόμοιο με το Stonewall Inn της Νέας Υόρκης, μαζί με ντραγκ βασίλισσες, εμπόρους ναρκωτικών και ανθρώπους του δρόμου και, όπως φαίνεται, είχε ομοφυλόφυλους εραστές και ένα πλούσιο λευκό αγόρι.

Το μαύρο επαναστατικό κίνημα της δεκαετίας του 1960 και το γκέι κίνημα είχαν ένα πολύ σημαντικό κοινό στοιχείο – την τάξη, όχι τη βιομηχανική, οργανωμένη εργατική τάξη, αλλά την ανοργάνωτη εργατική τάξη του δρόμου. Και τα δυο κινήματα  προέρχονταν από τους δρόμους και τα αντίστοιχα γκέτο τους, τα οποία αποκάλυψαν η Σύλβια Ριβέρα και η Μάρσα Τζόνσον δεν ήταν κλειστά κιβώτια. Η Σύλβια ήταν ενεργή στο γκέι Greenwich Village στο κέντρο της πόλης και στο ισπανικό Χάρλεμ, ήταν μέλος του STAR, του GLF και του εθνικού κινήματος Young Lords των Πορτορικανών.

Επιφανειακά ήταν πολύ διαφορετικές οργανώσεις καταπιεσμένων, σε σχέση με την καταπιεζόμενη ομάδα, αλλά οργανώνονταν από τους ίδιους δρόμους και γειτονιές. Και η Μάρσα ήταν κι αυτή ενεργή στο GLF και στο STAR, αλλά και στο Χάρλεμ. Πίσω από τις διαφορές των ποικίλων μορφών καταπίεσης υπήρχαν οι ομοιότητες της τάξης.

gays_black_panthers4

Άστεγοι

Αυτά τα κινήματα χτίστηκαν από και για τους δρόμους – έξω απ’ τις ντουλάπες και στους δρόμους, όπως ήταν το σύνθημα. Οι άστεγοι και οι περιπλανώμενοι, οι νέοι άνθρωποι που ξέφευγαν από τα καταπιεστικά περιβάλλοντα, συνδέθηκαν με ένα τεράστιο αριθμό ανυπότακτων.

Την εποχή εκείνη οι ΗΠΑ έκαναν επιστράτευση και οι εκατοντάδες χιλιάδες των φτωχών, οι οποίοι δεν μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά να εξαγοράσουν την θητεία τους, ξέφευγαν πηγαίνοντας στο περιθώριο. Εδώ υπήρχε ένας δυναμικός στρατός δυσαρεστημένων νέων ανδρών και γυναικών στις μεγάλες πόλεις, αποξενωμένων από την υπόλοιπη κοινωνία, λόγω επιστράτευσης και ανοικτών στην επαναστατική πολιτική.

Οι πολιτικές του ΛΟΑΤ και του μαύρου κινήματος έχουν από καιρό απομακρυνθεί από τις αρχικές τους ρίζες στις πολιτικές αυτής της επαναστατικής αλλά ασταθούς τάξης. Η ροζ οικονομία και η μαύρη μεσαία τάξη έχουν διαγράψει τις αντίστοιχες καταγωγές τους εδώ και δεκαετίες.

Πρόσφατα, ωστόσο, κάποιες από αυτές τις επαναστατικές ρίζες ξαναβγήκαν στην επιφάνεια με τις αναταραχές στις ΗΠΑ εναντίον των αστυνομικών που δολοφόνησαν νεαρούς μαύρους και με τις διαφωνίες στο Pride του Λονδίνου αυτής της χρονιάς.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Socialist Review, τεύχος 404, Ιούλιος/Αύγουστος 2015.

Μετάφραση: e la libertà

 

Επιστολή προς τους Επαναστάτες Αδελφούς και Επαναστάτριες Αδελφές για την Απελευθέρωση των Γυναικών και την Απελευθέρωση των Ομοφυλοφίλων

του Huey Newton

Τα τελευταία χρόνια οι γυναίκες και οι ομοφυλόφιλοι έχουν αναπτύξει ισχυρά κινήματα ζητώντας την ελευθερία τους. Έχει δημιουργηθεί, όμως, μια αμφιβολία όσον αφορά το πώς θα συσχετιστούμε μ’ αυτά τα κινήματα.

Όποιες κι αν είναι οι προσωπικές σας αντιλήψεις και οι ανασφάλειές σας για την ομοφυλοφιλία και τα διάφορα απελευθερωτικά κινήματα των ομοφυλόφιλων και των γυναικών (και αναφέρομαι στους ομοφυλόφιλους και τις γυναίκες ως καταπιεσμένες ομάδες) πρέπει να προσπαθήσουμε να ενωθούμε μαζί τους σε μια επαναστατική κατεύθυνση. Λέω «όποιες κι είναι οι ανασφάλειές σας» γιατί όπως ξέρουμε πολύ καλά, καμιά φορά θέλουμε ενστικτωδώς να χτυπήσουμε κάποιον ομοφυλόφιλο στη μούρη, και να πούμε σε μια γυναίκα να βγάλει το σκασμό. Θέλουμε να του σπάσουμε τη μούρη επειδή φοβόμαστε ότι ίσως είμαστε κι εμείς ομοφυλόφιλοιˑ και θέλουμε να χτυπήσουμε μια γυναίκα ή να την κάνουμε να σκάσει γιατί φοβόμαστε ότι μπορεί να μας ευνουχίσει, ή να μας στερήσει τον ανδρισμό που μπορεί να μην έχουμε καν.

Πρέπει να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας, κι επομένως να αποκτήσουμε σεβασμό και αισθήματα για όλους τους καταπιεσμένους ανθρώπους. Δεν πρέπει να αναπαράγουμε τη ρατσιστική συμπεριφορά που οι Λευκοί ρατσιστές χρησιμοποιούν εναντίον των ανθρώπων μας επειδή είναι Μαύροι και φτωχοί. Πολλές φορές ο πιο φτωχός Λευκός είναι και ο πιο ρατσιστής γιατί φοβάται ότι μπορεί να χάσει κάτι, ή να ανακαλύψει κάτι που δεν έχει. Έτσι, είστε κάτι σαν απειλή γι αυτόν. Αυτό το είδος ψυχολογίας τίθεται σε λειτουργία όταν βλέπουμε καταπιεσμένους ανθρώπους και είμαστε θυμωμένοι μαζί τους εξαιτίας της ιδιαίτερης συμπεριφοράς τους, ή της ιδιαίτερης απόκλισής τους από την κυρίαρχη νόρμα.

Θυμηθείτε, δεν έχουμε εγκαθιδρύσει ένα επαναστατικό αξιακό σύστημαˑ δεν είμαστε παρά μόνο στη διαδικασία εγκαθίδρυσής του. Δεν θυμάμαι να έχουμε δημιουργήσει τίποτα αξίες που να λένε ότι ένας επαναστάτης πρέπει να εκτοξεύει προσβολές εναντίον των ομοφυλόφιλων, ή ότι ένας επαναστάτης πρέπει να σιγουρευτεί ότι οι γυναίκες δεν θα μιλάνε άφοβα για τον τρόπο που καταπιέζονται. Για την ακρίβεια, ισχύει το ακριβώς αντίθετο: λέμε ότι αναγνωρίζουμε το δικαίωμα των γυναικών να είναι ελεύθερες. Δεν έχουμε πει τίποτα όσον αφορά τους ομοφυλόφιλους αλλά πρέπει να αποκτήσουμε σχέση με το κίνημα των ομοφυλόφιλων γιατί αποτελεί ένα πραγματικό διακύβευμα. Και ξέρω τόσο μέσα από το διάβασμα όσο και από την προσωπική μου εμπειρία και την παρατήρηση ότι σ’ αυτήν την κοινωνία στους ομοφυλόφιλους δεν έχει δοθεί καμιά ελευθερία από κανένα. Πιθανόν να είναι τα πιο καταπιεσμένα άτομα της κοινωνίας.

Και τι είναι αυτό που τους έκανε ομοφυλόφιλους; Ίσως είναι ένα φαινόμενο που δεν το καταλαβαίνω πλήρως. Κάποιοι λένε ότι είναι η παρακμή του καπιταλισμού. Δεν ξέρω αν είναι αυτή η απάντηση. Μάλλον αμφιβάλλω. Αλλά όποια κι αν είναι η απάντηση, αυτό που ξέρουμε είναι ότι η ομοφυλοφιλία αποτελεί μια υπαρκτή συνθήκη και πρέπει να την κατανοήσουμε στην πιο αγνή της μορφή: η οποία είναι ότι ένα άτομο πρέπει να έχει την ελευθερία να κάνει το σώμα του ό,τι θέλει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δεχτούμε πτυχές της ομοφυλοφιλίας που δεν τις θεωρούμε επαναστατικές. Αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι ένας ομοφυλόφιλος δεν μπορεί να είναι επίσης και επαναστάτης. Και ίσως να εκφράζω κάπως τις προκαταλήψεις μου λέγοντας ότι «ακόμα κι ένας ομοφυλόφιλος μπορεί να είναι επαναστάτης». Το αντίθετο μάλιστα, ίσως ένας ομοφυλόφιλος θα μπορούσε να είναι ο πιο επαναστάτης.

Όταν έχουμε επαναστατικά συνέδρια, συλλαλητήρια και διαδηλώσεις, πρέπει να υπάρχει πλήρης συμμετοχή των κινημάτων για την απελευθέρωση των ομοφυλόφιλων και των γυναικών. Κάποιες ομάδες μπορεί να είναι πιο επαναστατικές από άλλες. Δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε τεχνηέντως τις ενέργειες κάποιων λίγων για να πούμε ότι είναι όλοι αντιδραστικοί και αντεπαναστάτες, γιατί δεν είναι.

Πρέπει να αποκτήσουμε σχέσεις μ’ αυτές τις οργανώσεις, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που σχετιζόμαστε με οποιαδήποτε άλλη ομάδα ή κόμμα που ισχυρίζεται ότι είναι επαναστατικό. Πρέπει να κρίνουμε με κάποιο τρόπο κατά πόσο αυτές οι οργανώσεις λειτουργούν με έναν ειλικρινή επαναστατικό τρόπο και από μια πραγματικά καταπιεσμένη θέση. Και θα συμφωνήσουμε ότι εάν είναι γυναίκες μάλλον είναι καταπιεσμένες. Αν κάνουν πράγματα που δεν είναι επαναστατικά ή είναι αντεπαναστατικά, τότε ασκήστε τους κριτική. Αν πιστεύουμε ότι το πνεύμα μιας ομάδας συνεπάγεται και μια επαναστατική πρακτική αλλά δεν ερμηνεύουν σωστά την επαναστατική φιλοσοφία, ή δεν αντιλαμβάνονται τη λειτουργία της διαλεκτικής των κοινωνικών δυνάμεων, σ’ αυτό είναι που πρέπει να ασκήσουμε κριτική κι όχι να κριτικάρουμε τις ίδιες γιατί είναι γυναίκες που προσπαθούν να είναι ελεύθερες. Και το ίδιο ισχύει και για τους ομοφυλόφιλους. Ποτέ δεν πρέπει να λέμε ότι ένα ολόκληρο κίνημα είναι αφερέγγυο όταν εκ των πραγμάτων προσπαθεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη. Απλώς κάνουν καλοπροαίρετα λάθη. Στους φίλους επιτρέπονται τα λάθη. Στον εχθρό είναι που δεν επιτρέπονται τα λάθη, γιατί η ίδια του ύπαρξη είναι ένα λάθος από το οποίο και υποφέρουμε. Αλλά το μέτωπο για την απελευθέρωση των γυναικών και των ομοφυλόφιλων είναι φίλοι μας, εν δυνάμει σύμμαχοί μας και χρειαζόμαστε όσο πιο πολλούς συμμάχους γίνεται.

Πρέπει να είμαστε θετικά διακείμενοι να συζητάμε για τις ανασφάλειες που πολλοί έχουν για την ομοφυλοφιλία. Κι όταν λέω «ανασφάλειες», εννοώ το φόβο ότι αποτελούν κάποιο είδος απειλής για τον ανδρισμό μας. Μπορώ να καταλάβω αυτό το φόβο. Εξαιτίας μιας διαρκούς συνθήκης που δημιουργεί ανασφάλεια στον Αμερικάνο άνδρα, η ομοφυλοφιλία ίσως μας δημιουργεί σοβαρές επιφυλάξεις. Κι εγώ ο ίδιος έχω επιφυλάξεις για την ανδρική ομοφυλοφιλία, αλλά απ’ την άλλη, δεν έχω καμιά επιφύλαξη για την γυναικεία ομοφυλοφιλία. Κι αυτό είναι ένα ζήτημα από μόνο του. Πιστεύω ότι είναι έτσι επειδή η ανδρική ομοφυλοφιλία είναι απειλή για μένα ενώ η γυναικεία όχι.

Πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όταν χρησιμοποιούμε λέξεις που διώχνουν τους φίλους μας. Οι όροι «αδερφή» και «λούγκρα» πρέπει να διαγραφούν από το λεξιλόγιό μας, και κυρίως δεν πρέπει να χρησιμοποιούμε λέξεις που αρχικά χρησιμοποιήθηκαν για τους ομοφυλόφιλους σε άνδρες που είναι εχθροί του λαού, όπως ο Nixon ή ο Mitchel. Οι ομοφυλόφιλοι δεν είναι εχθροί του λαού.

Πρέπει να δημιουργήσουμε μια πραγματική συμμαχία με τις οργανώσεις για την απελευθέρωση των γυναικών και των ομοφυλόφιλων. Πρέπει πάντα να χειριζόμαστε τις κοινωνικές δυνάμεις με τον πιο κατάλληλο τρόπο.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Περιοδική αντιφασιστική έκδοση, 30 Σεπτεμβρίου 2015.

Πηγή των κειμένων: elaliberta

gays_black_panthers5

 

Share

Ομοφοβική εισβολή στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών Θεσ/νίκης! 

flag

(ανοιχτή Συνέλευση την Τρίτη 27/6 στις 8μιση για συντονισμό και κοινή δράση απέναντι σε αυτή και σε κάθε τρανσφοβική-ομοφοβική επίθεση)

Τη Δευτέρα 19/6 τα ξημέρωματα άγνωστοι/ες εισέβαλαν στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών και έσκισαν τη μεγάλη rainbow σημαία που ήταν στερεωμένη στα μπαλκόνια του 1ου και 2ου ορόφου. Άφησαν την κόκκινη λωρίδα να κρέμεται στο ένα μπαλκόνι και εξαφάνισαν το υπόλοιπο μέρος της σημαίας. Δεν προξένησαν ζημιές στο Στέκι (πέρα από αυτές που ήταν απαραίτητες για την πρόσβασή τους στα μπαλκόνια), δεν έκλεψαν τίποτα και δεν πείραξαν το γιγαντοπανό του 20ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, παρόλο που κρεμόταν στα παραδιπλανά μπαλκόνια του Στεκιού σε εμφανέστερο σημείο.

Πλάι λοιπόν στις φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις των τελευταίων χρόνων προστίθενται πλέον και οι “καθαρόαιμες” επιθέσεις ενάντια στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα και τα σύμβολά του. Φαίνεται ότι ένα μέρος του συντηρητικού χώρου της πόλης έχει στοχοποιήσει ειδικά το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα!

Το RADical Pride δε θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι σε αυτή την επίθεση. Θα συνεχίσουμε να βάφουμε την πόλη σε rainbow χρώματα, μέχρι να κατοχυρωθούν όλες οι θεσμικές διεκδικήσεις του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος και κυρίως μέχρι να αποκτήσει αντιομοφοβική/αντιτρανσφοβική συνείδηση η στρέιτ και cisgender πλειονότητα της κοινωνίας.

Καλούμε τον αντιομοφοβικό και αντιτρανσφοβικό κόσμο της πόλης, τις οργανώσεις της αυτονομίας, της αναρχίας και της αντισυστημικής αριστεράς και οικολογίας, και τις συλλογικότητες του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος και των υπόλοιπων κινημάτων της πόλης (αντιρατσιστικό, αντιφασιστικό, εργατικό, οικολογικό, αντιμνημονιακό-αντικυβερνητικό κίνημα), σε Ανοιχτή Συνέλευση συντονισμού με το RADical Pride για κοινή δράση ενάντια στη συγκεκριμένη επίθεση, την Τρίτη 27 Ιουνίου, στις 8.30μμ στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών, οδός Ερμού 23, γωνία με Βενιζέλου, 1ος όροφος.

Keep it Radical μέχρι τα τρανσφοβικά και ομοφοβικά σαπρόφυτα να μην έχουν χώρο ούτε στη Σαλονίκη ούτε πουθενά!

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

 

 

Share

Η χειραφέτηση των λοατκι και τα ροζ πλυντήρια των ΜΚΟ

lesbian_pride

της Λίνας Φιλοπούλου

Ιούνιος. Μήνας των Pride. Θυμάμαι μια δεκαετία και βάλε πίσω… τότε που το φεστιβάλ υπερηφάνειας στην Αθήνα ήταν μια οικογενειακή υπόθεση, της λοατκι κοινότητας και των συναγωνιστριών και συμπαραστατριών της, από τον χώρο της Αριστεράς και της αναρχίας. Ήταν μάλιστα τόσο οικογενειακή υπόθεση τα πρώτα χρόνια που αφορούσε μόνο λίγες εκατοντάδες άτομα. Στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας και κάτι μέχρι σήμερα, η λοατκι κοινότητα έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα σε επίπεδο διεκδίκησης της ορατότητας αλλά και κάποιων πενιχρών θεσμικών μεταρρυθμίσεων που συμβάλλουν κατά τι στην άρση των διακρίσεων εις βάρος της. Μιλάμε για το κουτσουρεμένο σύμφωνο συμβίωσης – ψίχουλα μπροστά στο αίτημα για θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου με πλήρη και ίσα δικαιώματα – και την πρόσφατη κατάθεση του νομοσχεδίου σε διαβούλευση για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Σε επίπεδο όμως απελευθέρωσης της λοατκι κοινότητας πώς έχει η κατάσταση;

Στην ορατότητα της λοατκι κοινότητας συνέβαλε προφανώς και η διοργάνωση του φεστιβάλ υπερηφάνειας AthensPride από το 2005 στην Αθήνα, ενώ τα τελευταία χρόνια διοργανώνονται παρόμοια φεστιβάλ και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας ξεπερνώντας τα εμπόδια από την εκκλησία και το συντηρητικό κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Αφενός διαφαίνεται μια δυναμική του λοατκι κινήματος, αφετέρου είναι αρκετή ώστε να εξασφαλιστεί η απελευθέρωση των λοατκι ατόμων; Σίγουρα όχι με τη μετατροπή του AthensPride σε ΜΚΟ, που έχει παγιωθεί εδώ και πολλά χρόνια. Σίγουρα όχι με το να διοργανώνει μια ΜΚΟ το AthensPride, το φεστιβάλ υπερηφάνειας της λοατκι κοινότητας, το φεστιβάλ ενάντια στις διακρίσεις, και μάλιστα χωρίς να έχει στο πλευρό της ούτε τον κόσμο των κινημάτων, ούτε καν την τρανς κοινότητα. Αντίθετα υποδέχεται χορηγίες, σπόνσορες επικοινωνίας, που πολλές φορές βρίσκονται απέναντι στον κόσμο των κινημάτων, όπως συνέβη με την «χρυσή» χορηγία της Eldorado Gold προς τη ΜΚΟ AthensPride.

Τι συμπέρασμα καλούμαστε να βγάλουμε από μια τέτοια εξέλιξη; Ότι ποτέ κανείς από τη ΜΚΟ Athens Pride δεν είχε συμμετάσχει σε καμία διαδήλωση συμπαράστασης στον αγώνα των κατοίκων στις Σκουριές; Ούτε καν είχε ακούσει το παραμικρό; Αλλιώς είναι δύσκολο να εξηγήσουμε πως δέχτηκε τη «χρυσή» χορηγία της Eldorado Gold. Παρόλο που απέσυρε τη χορηγία και επέστρεψε τα λεφτά, το στίγμα για την οργανωτική επιτροπή παραμένει. Θα κατέφευγε άραγε στην άρνηση της χορηγίας, αν δεν υπήρχε η άμεση και έντονη κατακραυγή από μέρους της λοατκι κοινότητας και υποστηρικτριών της; Πόσο περήφανα θα παρελάσουν άραγε και οι απολυμένοι, λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης, υπάλληλοι της Vodafone, όταν επίσης η εταιρεία εμφανίζεται στους χρυσούς χορηγούς; Έχουν μήπως χαθεί εντελώς οι δεσμοί με την κοινωνία; Έχουν μήπως αποκοπεί εντελώς από την κοινωνία; Από το κομμάτι της κοινωνίας τουλάχιστον που παραδοσιακά στέκεται στο πλευρό της λοατκι κοινότητας. Ή μήπως πρόκειται για αλλαγή στρατηγικής συμμαχιών, εφόσον το χρήμα ρέει ζεστό, «χρυσό»; Όπου περήφανα ο καταπιεστής χρηματοδοτεί τις καταπιεσμένες χτίζοντας το κοινωνικό προφίλ της εταιρείας. Και ας μην μιλήσουμε για την απλήρωτη εργασία των εθελοντών και την εκμετάλλευση που οργιάζει, λες και δεν υπάρχει αρκετή απλήρωτη εργασία και ανεργία.

Ακολουθώντας πολύ γρήγορα τα χνάρια της Αθήνας και το ThessalonikiPride, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας το 2014, πήρε χρηματοδότηση από την Ε.Ε., από το προξενείο των ΗΠΑ, μιας χώρας που διεξάγει ιμπεριαλιστικούς πολέμους και ευθύνεται για τον θάνατο και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τις πατρίδες τους, αλλά και από ένα σωρό επιχειρηματικούς ομίλους. Οι αφίσες με τα λογότυπα αναδεικνύουν όλο το εύρος της εμπορευματοποίησης και εκμετάλλευσης του φεστιβάλ υπερηφάνειας. Έχει σημασία να θυμηθούμε ότι η εξέλιξη αυτή είχε οδηγήσει στη διάσπαση της πρωτοβουλίας για τη διοργάνωση του ThessalonikiPride και στον αποκλεισμό από τη συνδιοργάνωση την επόμενη χρονιά της Sylvia Rivera, της νέας ομάδας που δημιουργήθηκε από τα άτομα που αποχώρησαν, αλλά και από καινούριο κόσμο. Ωστόσο έδωσαν κοινή απάντηση μαζί με την πρωτοβουλία-ομπρέλα συλλογικοτήτων και οργανώσεων Rainbowattack συμμετέχοντας και παρεμβαίνοντας με κινηματικό μπλοκ στην παρέλαση του ThessalonikiPride.

Ενώ λοιπόν με τα χρόνια αυξάνεται η ορατότητα και αρχίζει να βελτιώνεται σε κάποιο, έστω μικρό, βαθμό η καθημερινότητα των λοατκι ατόμων, η υποχώρηση από τον ριζοσπαστισμό, ο πολιτικός εκφυλισμός και ο lifestyle δικαιωματισμός είναι πλέον ορατά στοιχεία. Είναι λυπηρό που κάτι που ξεκίνησε ως κινηματική διαδικασία με την υποστήριξη και την παρουσία των πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς, της αναρχίας και των κοινωνικών κινημάτων να καταλήγει να είναι μια κλειστή οργανωμένη δομή κάποιας ΜΚΟ, που λαμβάνει αποφάσεις με αποκλεισμούς, με φρόνιμες και ενσωματωμένες ηγεσίες, ώστε να μπορούν να εξασφαλίζουν τις χορηγίες, που τελικά καταλήγουν να λειτουργούν σαν ροζ πλυντήρια για τις πολυεθνικές και τους διεθνείς καταπιεστικούς θεσμούς και οργανισμούς. Είναι προφανές ότι μια τέτοια δομή δεν νοιάζεται – ούτε έχει σαν προτεραιότητά της – ούτε για την ταξική διάσταση των διεκδικήσεων ούτε για τον φεμινισμό και την πατριαρχία, πόσο μάλλον να συνδεθεί με τα υπόλοιπα κοινωνικά κινήματα, ενώ δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να αφήσει να παρελάσει όλο το θεσμικό πολιτικό σύστημα από το πανηγύρι των επιχειρησιακών ομίλων και των εταιρειών.

Το Pride θα έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από μια παρέλαση. Θα έπρεπε να είναι ένας χώρος ενεργούς συμμετοχής και πολιτικής παρέμβασης των λοατκι και των συμπαραστατριών τους, με ανοιχτές, δημοκρατικές διαδικασίες και χωρίς αποκλεισμούς, σε μια προσπάθεια να ενώσουμε τα οράματά μας για μια άλλη κοινωνία όπου όλες μας θα ζούμε ελεύθερες.

Απέναντι λοιπόν στο πανηγύρι των πολυεθνικών και στην εμπορευματοποίηση θα πρέπει να αντιπαρατάξουμε μια απελευθερωτική, εξεγερσιακή γιορτή που θα χωράει όλες τις καταπιεσμένες και θα αποκλείει τους καταπιεστές.

Θα πρέπει να αντιπαρατάξουμε μια δυναμική επιστροφή στην παράδοση της εξέγερσης του Stonewall για ένα ριζοσπαστικό, πολιτικό λοατκι κίνημα που θα συναντηθεί με τα υπόλοιπα κινήματα για να οργανώσουν μαζί την αντεπίθεση απέναντι σε ένα καταπιεστικό σύστημα. Χωρίς ΜΚΟ, αλλά με συλλογικότητες όπου θα συμμετέχουν οι από τα κάτω και όπου θα εξασφαλίζεται η διαφάνεια και η συμπερίληψη.

Μόνο αν μπορέσει η λοατκι κοινότητα να ξαναδώσει τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά στα φεστιβάλ υπερηφάνειας, θα μπορέσει να επιτύχει την άρση της θεσμικής ανισότητας. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται μάλιστα καλέσματα παρέμβασης για το φεστιβάλ υπερηφάνειας της Αθήνας, ενώ σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι στην Αθήνα έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση για τη διοργάνωση ενός εναλλακτικού, αυτοοργανωμένου Pride. Για να μπορέσουμε να χορεύουμε περήφανα και ελεύθερα για την ισότητα των λοατκι, για τη συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση, ενάντια στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό. Χαιρετίζουμε όλες τις προσπάθειες που υπάρχουν και κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση – που δεν είναι και λίγες: Ήδη διεξήχθη για πρώτη φορά φέτος στις 26-27 Μαίου το RADical Pride, το 1ο Αυτοοργανωμένο Pride στη Θεσσαλονίκη και ακολουθούν τα Pride Πάτρας και Κρήτης. Στις 23-24 Ιουνίου διοργανώνεται το 2ο Patras Pride στο Μόλο της Αγίου Νικολάου, ενώ στις 30 Ιουνίου διοργανώνεται το φεστιβάλ ορατότητας και διεκδικήσεων για την απελευθέρωση φύλου, σώματος, σεξουαλικότητας LGBTIQ+ Pride Κρήτης στο πάρκο Γεωργιάδη. Τα θεσμικά φεστιβάλ διοργανώνονται στις 10 Ιουνίου στην Αθήνα, στην Πλατεία Συντάγματος, και λίγες μέρες αργότερα, στις 14-17 Ιουνίου, ακολουθεί το ThessalonikiPride.

 

Διαβάστε ακόμα

Keep it Radical: Οι αποφάσεις που παίρνεις, καθορίζουν τελικά και το ποιος/α είσαι

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

Share

Keep it Radical: Οι αποφάσεις που παίρνεις, καθορίζουν τελικά και το ποιος/α είσαι

thess rad pride

Δυο δρόμοι διασταυρώθηκαν σε ένα δάσος κι εγώ – εγώ πήρα τον λιγότερο ταξιδεμένο Και αυτό ήταν που έκανε όλη τη διαφορά

Ρόμπερτ Φροστ, Ο Δρόμος που δεν διάλεξα

της Κικής Σταματόγιαννη

Κά­ποιες φορές κα­λεί­σαι να περ­πα­τή­σεις στους δρό­μους που έχουν χα­ρά­ξει άλλες και άλλοι πριν από σένα. Και κά­ποιες άλλες φορές πάλι έρ­χε­σαι αντι­μέ­τω­πη/ος με την επι­λο­γή να ανοί­ξεις και­νού­ρια πε­ρά­σμα­τα. Η επι­λο­γή αυτή εμπε­ριέ­χει φυ­σι­κά το ρίσκο όλων των και­νού­ριων πραγ­μά­των. Θα πρέ­πει να αφή­σεις στην άκρη την ασφά­λεια του σί­γου­ρου και του δο­κι­μα­σμέ­νου, καθώς και τη λο­γι­κή του “έτσι το βρή­κα­με κι έτσι το πάμε κι ως να πε­θά­νου­με εμείς δεν το κου­νά­με”. Γιατί φτά­νει κά­πο­τε η στιγ­μή που αυτά “που βρή­κες” είναι κομ­μά­τια μιας άλλης επο­χής και πρέ­πει να τα αφή­σεις πίσω σου. Και να προ­χω­ρή­σεις.

Αυτό θα μπο­ρού­σε να συ­νο­ψί­σει εξαι­ρε­τι­κά την ιστο­ρία του RADical Pride, του 1ου Αυ­τό-ορ­γα­νω­μέ­νου Pride στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 26/27 Μάη. Μια συλ­λο­γι­κό­τη­τα που απο­φά­σι­σε -σε μια στιγ­μή που όλα γύρω μας ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποιού­νται- να πα­ρα­μεί­νει στον δρόμο της ρήξης με το σύ­στη­μα που γεννά και τρο­φο­δο­τεί την κα­τα­πί­ε­ση, τη βία και τον ρα­τσι­σμό. Οι πολ­λα­πλές ταυ­τό­τη­τες ση­μαί­νουν και πολ­λα­πλή κα­τα­πί­ε­ση .

Τα ερ­γα­στή­ρια και οι εκ­δη­λώ­σεις, που επι­λέ­χθη­καν να γί­νουν, έδω­σαν έμ­φα­ση στην πολ­λα­πλό­τη­τα των ταυ­το­τή­των που φέ­ρου­με. Τα πράγ­μα­τα είναι ήδη ζό­ρι­κα όταν αυ­το­προσ­διο­ρί­ζε­σαι ως άτομο που ανή­κει στην λο­ατ­κια+ κοι­νό­τη­τα. Τι γί­νε­ται, όμως, όταν πα­ράλ­λη­λα είσαι γυ­ναί­κα ή ανά­πη­ρος/η ή πρό­σφυ­γας ή ερ­γα­ζό­με­νος/η μέσα σε συν­θή­κες οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης; Μέσα από τις συ­ζη­τή­σεις έγινε προ­σπά­θεια να αγ­γι­χτούν και αυτά τα ζη­τή­μα­τα των πολ­λα­πλών ταυ­το­τή­των και της κα­τα­πί­ε­σης που συ­νε­πά­γο­νται οι ξε­χω­ρι­στές αυτές ταυ­τό­τη­τες, χωρίς φυ­σι­κά να ιε­ραρ­χη­θούν οι κα­τα­πιέ­σεις. Φε­μι­νι­στι­κό ερ­γα­στή­ρι για τη βία που ει­σπράτ­τουν κα­θη­με­ρι­νά οι γυ­ναί­κες, για τα τρο­μα­κτι­κά πε­ρι­στα­τι­κά βίας σε βάρος των τρανς γυ­ναι­κών σε όλο τον κόσμο, καθώς και την αντί­δρα­ση του κι­νή­μα­τος απέ­να­ντι σε όλο αυτό. Προ­βο­λή ντο­κι­μα­ντέρ και συ­ζή­τη­ση για το πα­ρα­γνω­ρι­σμέ­νο ζή­τη­μα της σε­ξουα­λι­κό­τη­τας των ανά­πη­ρων και ιδίως των λο­ατ­κια+ αν­θρώ­πων.

Μια από τις πρώ­τες προ­σπά­θειες να συ­ζη­τη­θεί ανοι­χτά το ζή­τη­μα των λο­ατ­κια+ προ­σφύ­γων μέσα στα στρα­τό­πε­δα και αυτό που μας ανα­λο­γεί σαν κί­νη­μα να κά­νου­με δρώ­ντας ως αλ­λη­λέγ­γυ­ες/οι προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή. Και τι έχει να πει ο αντί­πα­λος για όλα αυτά; Στο τέλος της πρώ­της μέρας του δι­η­μέ­ρου με­τρού­σα­με μια σβά­στι­κα σχε­δια­σμέ­νη πάνω στην αφίσα ακρι­βώς κάτω από το Στέκι Με­τα­ναστ(ρι)ών, πίσω από το μνη­μείο του Γρ. Λα­μπρά­κη, πολ­λές σκι­σμέ­νες αφί­σες πα­ντού στην πόλη, εμε­τι­κά σε­ξι­στι­κά σχό­λια σε αναρ­τή­σεις στα social media. Η δεύ­τε­ρη μέρα ση­μα­δεύ­τη­κε από ομο­φο­βι­κό λε­κτι­κό επει­σό­διο την ώρα της πο­ρεί­ας σε ένα από τα κε­ντρι­κό­τε­ρα ση­μεία της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Μάλ­λον κά­ποιοι ενο­χλή­θη­καν από τη δράση του RADical Pride. Ωραία, λοι­πόν. Ας είναι.  Πο­λε­μά­με τον κα­πι­τα­λι­σμό και τις πα­τριαρ­χι­κές αντι­λή­ψεις (… αλλά η βροχή απο­δει­κνύ­ε­ται πιο ζό­ρι­κος αντί­πα­λος!)

Το πόσο ζω­ντα­νή είναι μια πο­ρεία φαί­νε­ται κά­ποιες φορές και από τα συν­θή­μα­τα που τη συ­νο­δεύ­ουν. Πέρα από τα γνω­στά και κα­θιε­ρω­μέ­να φω­νά­ξα­με με εν­θου­σια­σμό και το αυ­το­σαρ­κα­στι­κό: “Pride με ήλιο, Pride και με βροχή…” τη στιγ­μή που άρ­χι­σε να βρέ­χει κα­ταρ­ρα­κτω­δώς κατά τη διάρ­κεια της Πο­λύ­χρω­μης Πο­ρεί­ας Ελεύ­θε­ρης Έκ­φρα­σης. Πέρα από τον αυ­το­σαρ­κα­σμό, όμως, η συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride έπρε­πε να απο­δεί­ξει την ικα­νό­τη­τά της και στην τα­χύ­τη­τα των αντα­να­κλα­στι­κών της. Μέσα σε λι­γό­τε­ρο από ένα 24ωρο άλ­λα­ξε ολό­κλη­ρο τον σχε­δια­σμό εβδο­μά­δων για τις εξω­τε­ρι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες στο πάρκο Ξαρ­χά­κου, τις οποί­ες και με­τέ­φε­ρε στη Σχολή Θε­τι­κών Επι­στη­μών του ΑΠΘ. Μπο­ρεί να σώ­θη­κε τε­λευ­ταία στιγ­μή η παρ­τί­δα, αλλά η με­τα­φο­ρά αυτή στέ­ρη­σε αρ­κε­τά και από την ορα­τό­τη­τα στον δη­μό­σιο χώρο (σε ένα δη­μό­σιο πάρκο με εύ­κο­λη πρό­σβα­ση από όλες και όλους) και από την πραγ­μα­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα συμ­με­το­χής στα ερ­γα­στή­ρια και τις εκ­δη­λώ­σεις (δυ­σκο­λό­τε­ρη η πρό­σβα­ση στον χώρο των πα­νε­πι­στη­μί­ων, ιδίως κάτω από συ­νε­χή και δυ­να­τή βροχή). Γιατί είχε ση­μα­σία η συμ­με­το­χή στο RADical Pride; Το RADical Pride πήρε το ρίσκο της δύ­σκο­λης επι­λο­γής. Απο­φά­σι­σε να ορ­γα­νώ­σει κάτι στη­ρι­ζό­με­νο απο­κλει­στι­κά στον κόσμο των κι­νη­μά­των. Χωρίς “χρυ­σές” και “αρ­γυ­ρές” χο­ρη­γί­ες, χωρίς χρη­μα­το­δο­τι­κά ευ­ρω­παϊ­κά πα­κέ­τα, χωρίς σπόν­σο­ρες επι­κοι­νω­νί­ας, χωρίς “εθε­λο­ντές”. Απέ­να­ντι στα ιδρύ­μα­τα-τα­γούς του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει την αυ­τό-ορ­γά­νω­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων της ΒΙΟΜΕ. Απέ­να­ντι σε κάθε λογής Eldorado Gold (που είχε επι­λε­γεί ως “χρυ­σός χο­ρη­γός” από την ορ­γα­νω­τι­κή επι­τρο­πή του Athens Pride, για να απο­συρ­θεί μετά την κα­τα­κραυ­γή των αν­θρώ­πων του κι­νή­μα­τος) απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τις αγω­νί­στριες και τους αγω­νι­στές του κι­νή­μα­τος S.O.S. Χαλ­κι­δι­κή. Επέ­λε­ξε να συ­μπα­ρα­τα­χθεί με αυτές και αυ­τούς που εδώ και χρό­νια βλέ­πουν να κα­τα­στρέ­φε­ται η γη τους και το τί­μη­μα για την αυ­το­νό­η­τη υπε­ρά­σπι­σή της είναι να σέρ­νο­νται οι ίδιοι/ες στα δι­κα­στή­ρια. Απέ­να­ντι στις πο­λυ­ε­θνι­κές εται­ρεί­ες επέ­λε­ξε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τον κι­νη­μα­τι­κό κόσμο, τις πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις της αρι­στε­ράς, τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες της αυ­το­νο­μί­ας, τις αντι­ρα­τσι­στι­κές κι­νή­σεις. Στον “εθε­λο­ντι­σμό” απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τη συν­δια­μόρ­φω­ση, τη λήψη απο­φά­σε­ων από κοι­νού, την ενω­μέ­νη δράση ως απά­ντη­ση στον σε­ξι­σμό, την ομο­φο­βία και την τραν­σφο­βία.

Στο RADical Pride δεν κα­τέ­βη­καν οι χι­λιά­δες κό­σμου που συμ­με­τέ­χουν συ­νή­θως στην πο­ρεία των Pride στη Θεσ­σα­λο­νί­κη τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Αυτό που συ­νέ­βη όμως ήταν ότι συ­σπει­ρώ­θη­κε ένα κομ­μά­τι –κά­ποιες εκα­το­ντά­δες- κό­σμου απο­φα­σι­σμέ­νου για την κρι­σι­μό­τη­τα της επι­λο­γής να στη­ρι­χθεί το εγ­χεί­ρη­μα της αυ­τό-ορ­γά­νω­σης. Στις εκ­δη­λώ­σεις και στην πο­ρεία συμ­με­τεί­χαν όσες και όσοι πί­στε­ψαν στο γε­γο­νός ότι η δύ­να­μη και ταυ­τό­χρο­να η ευ­θύ­νη για να δια­χει­ρι­στού­με τα ζη­τή­μα­τα διορ­γά­νω­σης ενός Pride βρί­σκε­ται σε εμάς και όχι σε κά­ποιους άλ­λους. Κι αυτό δεν το λες μικρό πράγ­μα. Κι επει­δή έχει τη ση­μα­σία του για τις/τους ιστο­ρι­κούς του κι­νή­μα­τος στο μέλ­λον να θυ­μό­μα­στε αυτές και αυ­τούς που πήραν τη γεν­ναία από­φα­ση να στη­ρί­ξουν ορ­γα­νω­μέ­να το πρώτο εγ­χεί­ρη­μα αυ­τό-ορ­γά­νω­σης, καλό είναι να ανα­φερ­θούν: Pride Πά­τρας, lgbtqi+ Pride Κρή­της, ομάδα Sylvia Rivera, Κιου­ρί@, Blender (Πάτρα), Σό­δο­μα και Πό­μο­λα (Αλε­ξαν­δρού­πο­λη), Colour Youth (Αθήνα), ομάδα Πο­λυ­συ­ντρο­φι­κών, ομάδα Προ­σβα­σι­μό­τη­τας, Room 39, Επι­τρο­πή Ενά­ντια στην Εξό­ρυ­ξη Χρυ­σού Θεσ­σα­λο­νί­κης, ΣΕ ΒΙΟΜΕ, Αντιρ­ρη­σί­ες Συ­νεί­δη­σης, Αντι­ρα­τσι­στι­κή Πρω­το­βου­λία Θεσ­σα­λο­νί­κης, Κί­νη­ση Απε­λά­στε τον Ρα­τσι­σμό/ΔΕΑ, ΚΕ­ΕΡ­ΦΑ, Ξε­κί­νη­μα, νΚΑ, ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, Δί­κτυο για τα κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά δι­καιώ­μα­τα.

Γιατί έχει ση­μα­σία να πα­ρέμ­βει το RADical Pride στην πο­ρεία Υπε­ρη­φά­νειας του 6ου Thessaloniki Pride; Η ανοι­χτή συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride έχει κα­τα­φέ­ρει μέχρι στιγ­μής -στα σχε­δόν δυο χρό­νια από τη δη­μιουρ­γία της- να συ­γκα­τα­λέ­γει στα μέλη της το πιο ελ­πι­δο­φό­ρο κι εν­θου­σια­στι­κό κομ­μά­τι της πρω­το­πο­ρί­ας του λο­ατ­κια+ κι­νή­μα­τος της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Συ­γκα­τα­λέ­γει αυτές και αυ­τούς που διέ­βλε­ψαν αρ­κε­τά έγκαι­ρα ότι οι κλει­στές ορ­γα­νω­τι­κές δομές του Thessaloniki Pride, η ιε­ραρ­χι­κή λήψη απο­φά­σε­ων από λί­γους που απο­κλεί­ουν τη συμ­με­το­χή των πολ­λών, η κακή πρα­κτι­κή του “εθε­λο­ντι­σμού”, οι χο­ρη­γί­ες, ο life-style δι­καιω­μα­τι­σμός που δεν πα­τά­ει σε κα­νέ­να τα­ξι­κό κρι­τή­ριο και πα­ρα­βλέ­πει κα­θε­τί άλλο μπρο­στά στην “λο­ατ­κια+ ταυ­τό­τη­τα” θα οδη­γή­σουν στα­δια­κά σε εκ­φυ­λι­σμό. Ήδη η συμ­με­το­χή στο περ­σι­νό 5ο Thessaloniki Pride ήταν αρ­κε­τά μειω­μέ­νη σε σχέση με τις προη­γού­με­νες χρο­νιές.

Ο κό­σμος δεί­χνει να έχει κου­ρα­στεί με την προ­βο­λή και διεκ­δί­κη­ση απο­κλει­στι­κά λο­ατ­κια+ δι­καιω­μά­των χωρίς την πα­ρα­μι­κρή σύν­δε­ση με οτι­δή­πο­τε άλλο. Όσες και όσοι κά­να­με την επι­λο­γή να συμ­με­τέ­χου­με στη συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride συμ­με­τέ­χου­με την ίδια στιγ­μή στο ευ­ρύ­τε­ρο κί­νη­μα της πόλης και επι­διώ­κου­με να κά­νου­με αυτή τη γέ­φυ­ρα που συν­δέ­ει τα επι­μέ­ρους κι­νή­μα­τα. Την ίδια στιγ­μή, όμως, ξέ­ρου­με ότι αν θέ­λου­με να έρ­θου­με σε επαφή και να συ­νο­μι­λή­σου­με με τον λο­ατ­κια+ κόσμο της πόλης, αν θέ­λου­με να γνω­ρί­σουν το εγ­χεί­ρη­μά μας, αν θέ­λου­με τέλος να πεί­σου­με για την ανά­γκη να πά­ρουν οι ίδιες/οι τις τύχες στα χέρια τους, θα πρέ­πει να εί­μα­στε εκεί όπου θα βρί­σκε­ται αυτός ο κό­σμος. Και αυτό το ση­μείο συ­νά­ντη­σης είναι η συ­γκέ­ντρω­ση και πο­ρεία του “θε­σμι­κού” 6ο Thessaloniki Pride στις 17 Ιούνη.

Είναι τε­ρά­στιο το ιδε­ο­λο­γι­κό χάσμα που μας χω­ρί­ζει από την ηγε­τι­κή ομάδα του “θε­σμι­κού” Thessaloniki Pride. Θέ­λου­με να πι­στεύ­ου­με, ωστό­σο, ότι είναι ελά­χι­στα όσα μας χω­ρί­ζουν από τον κόσμο που θα βρε­θεί στο Λ. Πύργο στις 17 Ιούνη. Και αυτό γιατί είναι ένας κό­σμος που δο­κι­μά­ζε­ται το ίδιο με εμάς από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση και την ανερ­γία, πα­ρα­κο­λου­θεί το δράμα των προ­σφύ­γων και νιώ­θει αλ­λη­λεγ­γύη με αυ­τούς, φρι­κιά μπρο­στά στην τρο­μα­κτι­κή βία που ει­σπράτ­τουν οι γυ­ναί­κες σε κάθε γωνιά του πλα­νή­τη, δεν είναι –γι’ αυτόν τον κό­σμο- αό­ρα­τοι/ες οι ανά­πη­ρες/οι, νιώ­θει την ίδια ανη­συ­χία για την απο­κρου­στι­κή άνοδο της ακρο­δε­ξιάς.

Με αυτόν τον κόσμο θέ­λου­με να συ­νο­μι­λή­σου­με και να του προ­τεί­νου­με το δικό μας εγ­χεί­ρη­μα αυ­τό-ορ­γά­νω­σης και συμ­με­το­χι­κής δρά­σης. Θα εί­μα­στε λοι­πόν και εμείς στην πο­ρεία Υπε­ρη­φά­νειας του 6ου Thessaloniki Pride με το μπλοκ και το πανό του RADical Pride, που ελ­πί­ζου­με να συ­γκε­ντρώ­σει όλο τον κι­νη­μα­τι­κό κόσμο της πόλης και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρους/ες. Κά­ποιες φορές έχει ση­μα­σία να επι­λέ­γεις τον δύ­σκο­λο δρόμο. “Κι αυτό είναι που κάνει τη δια­φο­ρά”.

Πηγή: rproject

 

Διαβάστε ακόμα

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

Η αμερικανική μαρξιστική εμπειρία του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος

Share

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

pride17

της Κατερίνας Κλείτσα

Την Παρασκευή 26/5 επικράτησε ένας μικρός πανικός στα social media, όταν έγινε γνωστό ότι η Eldorado Gold βρίσκεται ανάμεσα στους «Χρυσούς» Χορηγούς (τί ειρωνεία!) του Athens Pride.

ΛΟΑΤ+ άτομα, ακτιβίστριες/ες, αντέδρασαν άμεσα, καταγγέλλοντας την διοργάνωση που δέχεται να χρηματοδοτηθεί από την ίδια εταιρεία που καταστρέφει το δάσος στη Χαλκιδική και μαζί με τις κυβερνήσεις ευθύνεται για την άγρια καταστολή αγωνιστών/τριων που χρόνια τώρα παλεύουν ενάντια στην εξόρυξη χρυσού.

Τα ταχύτατα αντανακλαστικά του κόσμου και η μεγάλη αντίδραση ανάγκασαν το Athens Pride να αποσύρει τη χορηγία της Eldorado Gold, προχωρώντας στην παρακάτω επίσημη ανακοίνωση:

«Μετά από προσεκτικό έλεγχο και με αφορμή παρατηρήσεις μελών της κοινότητάς μας σε σχέση με τη χορηγία της ELDORADO GOLD στο φετινό Athens Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας αποφασίστηκε από κοινού από την επιτροπή Διοργάνωσης και την πολιτική ομάδα του Athens Pride η απόσυρση της χορηγίας και η επιστροφή των χρημάτων».

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να σημειώσουμε πως η απόσυρση της χορηγίας, αποτελεί νίκη για τα ΛΟΑΤ+ άτομα που αντέδρασαν και ασκήσαν πίεση στην Athens Pride, αλλά την ίδια ώρα, η Athens Pride δε μπορεί να μας πείσει για τις καλές της προθέσεις.

Διαβάζοντας την ανακοίνωσή τους, στεκόμαστε στις τέσσερις πρώτες λέξεις, «Μετά από προσεκτικό έλεγχο…» και αναρωτιόμαστε: πώς είναι δυνατόν να χρειάζεται προσεκτικός έλεγχος για να ανακαλύψεις τί εστί Eldorado Gold, όταν το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού είναι από τα πιο μαζικά και δυναμικά των τελευταίων χρονών;

Υπάρχουν δύο πιθανές απαντήσεις. Πρώτον, η Οργανωτική Επιτροπή του Athens Pride έχει πλέον αποκοπεί τόσο πολύ από την κοινωνία, που πραγματικά δεν γνώριζε τί κρύβεται πίσω από το όνομα και το «ρευστό» της Eldorado Gold. Αν ισχύει αυτό το σενάριο, είναι πραγματικά τρομακτικό το να βρίσκεται στα χέρια αυτών των ανθρώπων η διοργάνωση του Pride, ανθρώπων που δεν έχουν ιδέα για τους αγώνες που δίνει η κοινωνία σήμερα, για την καταστολή που έχουν δεχτεί αγωνιστές/τριες, για μία από τις επικείμενες μεγαλύτερες περιβαλλοντικές καταστροφές στην Ελλάδα! Το δεύτερο σενάριο είναι να τα γνώριζαν όλα αυτά, αλλά να επέλεξαν να τα αγνοήσουν γιατί «είναι πολλά τα λεφτά».

Όποιο από τα δύο σενάρια και εάν ισχύει, η αλήθεια είναι ότι η οργανωτική επιτροπή του Athens Pride είναι πολύ «λίγη» για τις ανάγκες των ΛΟΑΤ+ ατόμων.

Εξάλλου, η ανεπάρκεια της Athens Pride, δεν φάνηκε μόνο στην περίπτωση της Eldorado Gold. Το τελευταίο περιστατικό ήταν απλά η απόδειξη ότι όταν αποφασίζεις να βάλεις χορηγούς-επιχειρήσεις σε Φεστιβάλ και γενικά εκδηλώσεις που στόχο έχουν να προβάλλουν αιτήματα ή/και να αναδείξουν την καταπίεση που υφίστανται κοινωνικές ομάδες, δεν υπάρχει όριο για το ποιες είναι οι επιχειρήσεις, οργανισμοί κλπ με τις οποίες θα συνεργαστείς.

Η Eldorado Gold χτύπησε ευαίσθητες χορδές, αλλά η ουσία δεν αλλάζει με την απόσυρση της χορηγίας της, όπως εξάλλου έχουν καταγγείλει μία σειρά από οργανώσεις και ομάδες εδώ και χρόνια για το θέμα των χορηγιών στα Pride.

Αν ρίξουμε μία ματιά στους υπόλοιπους χορηγούς, θα δούμε ανάμεσά τους τη Vodafone, που τους τελευταίους μόνο μήνες έχει περάσει σε «εκκαθάριση» του εργατικού δυναμικού της με σκοπό να διώξει τους/ις παλιούς/ες εργαζόμενους/ες που έχουν καλύτερες συμβάσεις εργασίας και να προσλάβει νέους/ες με λιγότερα δικαιώματα και χαμηλότερους μισθούς. Η ίδια εταιρεία στο παρελθόν έχει απολύσει εργαζόμενους/ες για συνδικαλιστικούς λόγους, έχει απολύσει δηλαδή εργαζόμενους/ες που διεκδίκησαν τα δικαιώματά τους και την ίδια ώρα είναι «χρυσός» χορηγός στο Pride, που θεωρητικά θέλει να προβάλλει και να αγωνιστεί για δικαιώματα των ΛΟΑΤ+ ατόμων!

Φυσικά, όταν τα δικαιώματα δεν έχουν κόστος για την εταιρεία, η Vodafone δεν έχει κανένα πρόβλημα να δώσει ζεστά λεφτάκια για να ανεβάσει το κοινωνικό της προφίλ. Η Athens Pride όμως, δεν έχει πρόβλημα;

Η Vodafone δεν αποτελεί την εξαίρεση, αλλά τον κανόνα των ιδιωτικών επιχειρήσεων-χορηγών, που σα βασικό στόχο έχουν το κέρδος, κέρδος που βγαίνει κυρίως από την εκμετάλλευση των εργαζόμενών τους και στη συνέχεια δίνουν ένα μέρος πίσω, εν είδει χορηγιών.

Αλλά πέρα από τις επιχειρήσεις, για μία ακόμα φορά ανάμεσα στους χορηγούς βρίσκεται και η Αμερικάνικη Πρεσβεία. Σε αντίστοιχη χορηγία του Αμερικάνικου Προξενείου στη Θεσσαλονίκη, είχαν υπάρξει πολύ μεγάλες αντιδράσεις από ΛΟΑΤ+ άτομα, ομάδες και οργανώσεις, που εξήγησαν το πόσο υποκριτικό και επικίνδυνο είναι η χώρα που είναι σχεδόν συνώνυμη με τους βομβαρδισμούς άμαχου πληθυσμού στη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια κοκ, να ξεπλένει τα χέρια της στα Φεστιβάλ Υπερηφάνειας, χτίζοντας και αυτή ένα κοινωνικό προφίλ υπέρ των καταπιεσμένων.

Την ίδια ώρα βέβαια που πολλά ΛΟΑΤ+ άτομα αντιδρούν στις χορηγίες, υπάρχει ένα κομμάτι κόσμου που δε βλέπει ποια ακριβώς είναι η σύνδεση π.χ. της εξόρυξης χρυσού με την καταπίεση που υφίστανται τα ΛΟΑΤ+ άτομα. Συχνά είναι τόσο μεγάλη η καταπίεση των ΛΟΑΤ+ ατόμων, που οποιαδήποτε άλλη ανισότητα ή αδικία, φαντάζει μικρή ή δευτερεύουσα και αυτό είναι κατανοητό. Όμως, ανάμεσα στους/ις εργαζόμενους/ες της Vodafone που απολύθηκαν για παράδειγμα, υπάρχουν ΛΟΑΤ+ που έχασαν τη δουλειά τους γιατί δεν ήταν αρκετά «οικονομικοί/ες» για την εταιρεία. Ανάμεσα στους κατοίκους της Χαλκιδικής, υπάρχουν προφανώς και ΛΟΑΤ+ άτομα που θα δουν τη ζωή, την υγεία και το φυσικό περιβάλλον τους να καταστρέφονται από την εξόρυξη της Eldorado Gold.

Στην πραγματικότητα δηλαδή, οι τρόποι που αυτό το σύστημα μας αδικεί, μας εκμεταλλεύεται, επεμβαίνει στις ζωές μας, είναι τόσο πολλοί, που καθένας και καθεμία από εμάς έχει ταυτόχρονα πολλά «ανοιχτά μέτωπα». Και οι αγώνες που δίνουμε σε κάθε ένα από αυτά τα μέτωπα, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας, αν μας βρουν όλους/ες ενωμένους/ες να τους δίνουμε μαζί.

Με άλλα λόγια, στα Pride δε θέλουμε την Eldorado Gold, θέλουμε τις Επιτροπές Ενάντια στην Εξόρυξη Χρυσού. Δε θέλουμε την Vodafone, θέλουμε τους/ις εργαζόμενους/ες και τους/ιες ανέργους/άνεργες. Δε θέλουμε Πρεσβείες, θέλουμε τους/ις πρόσφυγες και τους/ις μετανάστ(ρι)ες που ξεριζώθηκαν από τις χώρες τους λόγω των πολιτικών και οικονομικών «παιχνιδιών» όσων κατέχουν τον πλούτο και την εξουσία.

Πρέπει το ΛΟΑΤ+ κίνημα να διαλέξει συμμάχους. Θέλει συμμαχία με τα κοινωνικά κινήματα και τα κινήματα των εργαζομένων, που παλεύουν και αντιστέκονται, ή συμμαχία με τις επιχειρήσεις, τις πολυεθνικές και τις κυβερνήσεις των ισχυρών που ληστεύουν τους λαούς και διαλύουν ολόκληρες χώρες, ανάμεσα τους και τη δική μας; Πρέπει να διαλέξει, γιατί και με τους δύο, δε γίνεται.

Χρειαζόμαστε ένα Pride που θα μένει μακριά από τις πολιτικές τον χορηγιών και του PR και θα επενδύει στη σύνδεση με την υπόλοιπη κοινωνία και με τα κινήματα. Χρειαζόμαστε ένα Pride που θα είναι με τη μεριά των καταπιεσμένων και θα γυρνάει την πλάτη στους καταπιεστές.

το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο net.xekinima.org

 

Share

Δελτίο τύπου για την μήνυση σε θεολόγο της Ξάνθης

ομπρέλα_ξάνθη

Ξάνθη, 25/4/2017

Στις 11 Απριλίου 2017, η Πολύχρωμη Πολυπολιτισμική Ομπρέλα Ξάνθης, σε συνεργασία με το Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι, το Τμήμα Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι και το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας-Athens Pride, καταθέσαμε μήνυση εναντίον θεολόγου που διδάσκει Θρησκευτικά σε Λύκειο της Ξάνθης για διανομή ομοφοβικού φυλλαδίου στη σχολική αίθουσα. Παράλληλα, στις 23 Απριλίου 2017, αιτηθήκαμε στο Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων την πειθαρχική δίωξη του/της θεολόγου. (Τη μήνυση και το φυλλάδιο, μπορείτε να τα δείτε εδώ).

Το φυλλάδιο με τίτλο «ομοφυλοφιλία, η ορθόδοξη θέση» που διανεμήθηκε στα πλαίσια του μαθήματος των Θρησκευτικών είναι άκρως ομοφοβικό, αντιεκπαιδευτικό, μη επιστημονικά έγκυρο και προβάλλει προσωπικές θέσεις γύρω από τον ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ως τη μοναδική και αυταπόδεικτη αλήθεια, χωρίς να αναφέρει καμία επιστημονική βιβλιογραφία.

Το φυλλάδιο εν συντομία παρουσιάζει τον ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ως «αμαρτία της ομοφυλοφιλίας», «μη φυσιολογική σεξουαλική επιλογή», στρέφεται εναντίον του ομόφυλου γάμου και των ομόφυλων οικογενειών («ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων […] μπορεί να έχουν σοβαρές συνέπειες στην δομή της κοινωνίας και στις ανθρώπινες σχέσεις», «πώς θα αποκτήσει ψυχική ισορροπία ένα παιδί που μεγαλώνει με δυο άντρες και δυο γυναίκες;» και ταυτίζει τους ομόφυλους γονείς με τους παιδεραστές «μέσα στις ομόφυλες οικογένειες βρίσκει πρόσφορο έδαφος και η παιδεραστία. Επιπλέον συνδέει τα ομόφυλα άτομα με ψυχικές και σωματικές νόσους: «οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάζουν κατάθλιψη, τάσεις αυτοκτονίας, … χρήση ουσιών και αλκοόλ», «αυξημένο κίνδυνο για σύφιλη γονόρροια, ηπατίτιδα Β και C, έρπητα των γεννητικών οργάνων και AIDS … καρκίνο του στόματος».

Τέτοιου τύπου ομοφοβικές θέσεις, που καλλιεργούν το μίσος και τη μη αποδοχή προς τα άτομα που έχουν ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό, τραυματίζουν τους λοατ μαθητές και μαθήτριες, -και ταυτίζουν τους/τις λοατ με αρνητικά στερεότυπα, που δεν θα έπρεπε να έχουν θέση στο ελληνικό σχολείο, καθώς δημιουργούν ευεπίφορες συνθήκες για να ζημιωθεί η εύθραστη ψυχολογία των λοατ παιδιών. Μέσα από τέτοιο «εκπαιδευτικό υλικό» καλλιεργούνται οι θύτες και τα θύματα του bullying στο σχολικό περιβάλλον.

Όταν ένας νέος/α διδάσκεται πως ο ομόφυλος σεξουαλικός προσανατολισμός είναι μια μη φυσική κατάσταση, τότε νιώθει πως νομιμοποιείται να τραμπουκίσει, να κοροϊδέψει, να χλευάσει, να δείρει, ακόμη και να σκοτώσει ένα λοατ άτομο. Οι απόψεις που περιλαμβάνονται στο φυλλάδιο εκτρέφουν τους νταήδες του σχολείου, καλλιεργώντας το σχολικό εκφοβισμό και πολύ πιθανόν αυτά τα άτομα μεγαλώνοντας να στραφούν σε οργανωμένες ακραίες μορφές βίας εναντίον των λοατ, μιας και διδάχτηκαν πως αυτό είναι το σωστό. Ήδη στην Ελλάδα έχουμε αύξηση των ομοφοβικών κρουσμάτων. Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Πες το σε εμάς-Colour Youth Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας» έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία για πάνω από 100 ομοφοβικές επιθέσεις από τον Απρίλιο του 2014 έως και τον Νοέμβριο του 2015 μόνο στην Αθήνα. (εδώ)

Πώς νιώθει όμως ένας λοατ μαθητής/τρια σε ένα σχολικό περιβάλλον όπου κυοφορούνται οι ομοφοβικές απόψεις σαν αυτές του φυλλαδίου; Τα γκέι παιδιά έχουν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν απ’ ό,τι τα ετεροφυλόφιλα παιδιά, δυόμιση φορές περισσότερες πιθανότητες να προκαλούν αυτοτραυματισμούς και πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες να χρειαστούν φάρμακα για κατάθλιψη, όχι όμως λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού όπως αναφέρει το φυλλάδιο του/της θεολόγου, αλλά λόγω της μη αποδοχής και της βίας που εισπράττουν από το σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον. Μελέτες έχουν δείξει ότι 30-50% των γκέι αγοριών και κοριτσιών έχουν υποστεί κάποιο είδος ομοφοβικής βίας στο σχολείο τους (Warwick, Chase, & Aggleton, 2004). Εξαιτίας αυτής της βίας, τα άτομα αυτά αναφέρουν: περισσότερες συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες, πιο έντονα συμπτώματα κατάθλιψης και απομόνωσης, πιο εχθρικό σχολικό περιβάλλον και εμπειρίες κακομεταχείρισης, μεγαλύτερα ποσοστά εκφοβισμού, εγκατάλειψης του σχολείου και σεξουαλικής κακοποίησης και λιγότερη κοινωνική υποστήριξη τόσο από την οικογένειά τους, όσο και από τους συνομηλίκους τους σε σύγκριση με τα ετερόφυλα άτομα της ηλικίας τους (Rivers & Cowie, 2006; Sawyc, et al., 2007).

Να υπενθυμίσουμε την πρόσφατη ιστορία του 13χρονου γκέι, Τyrone Unsworth που αυτοκτόνησε στην Αυστραλία τον Νοέμβριου του 2016 μετά από χρόνιο bullying που είχε υποστεί από τους συμμαθητές του λόγω της θηλυπρέπειας του. Και την πιο παλιά ιστορία του 20χρονου Bobby Griffith το 1983 στην Αμερική όπου οδηγήθηκε στην αυτοκτονία επειδή προερχόταν από ένα πολύ συντηρητικό χριστιανικό περιβάλλον που δεν μπορούσε να αποδεχτεί την γκέι ταυτότητά του και τον έβλεπαν σαν αμαρτωλό. Ας μην ξεχνάμε όμως και την ελληνική ιστορία του 20χρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε αν ήταν γκέι, όμως οι βασανισμοί που υπέστη στη Γαλακτοκομική Σχολή των Ιωαννίνων όπου φοιτούσε πριν βρεθεί νεκρός, μας φέρνουν στο μυαλό τα χιλιάδες παιδιά που είναι σαν τον Βαγγέλη και δέχονται παρόμοιες καταστάσεις τραμπουκισμού στα σχολεία της χώρας λόγω κάποιας διαφορετικότητάς τους.

Είναι επιτακτικό για τους/τις εκπαιδευτικούς να επιμορφωθούν πάνω σε θέματα σεξουαλικότητας και ταυτότητας φύλου, ώστε να επεξεργαστούν τα δικά τους άκαμπτα στερεότυπα και την άγνοιά τους, παράλληλα όμως οφείλουν να προβληματιστούν και να αναλογιστούν τις ευθύνες και τις συνέπειες που έχει ο λόγος τους στη διαμόρφωση των νέων και της κοινωνίας.

Καθήκον των εκπαιδευτικών είναι να εργαστούν προς τη διαμόρφωση μιας κοινωνίας ισότητας, αποδοχής και σεβασμού, δίχως βία. Η μητέρα του Bobby, η Mary Griffith, μετά την αυτοκτονία του γιου της, έψαξε και ανακάλυψε πως δεν υπάρχει μόνο μία αλήθεια στη χριστιανική πίστη σε σχέση με την ομοφυλοφιλία, αλλά πολλές ερμηνείες των ιερών κειμένων. Παράλληλα, η Mary Griffith κατάλαβε πως η ίδια ευθύνεται για την αυτοκτονία του γιου της, μιας και του έλεγε όλα αυτά που αναφέρονται στο φυλλάδιο που μοίρασε ο/η θεολόγος στο σχολείο της Ξάνθης. Οι ενοχές της και η μετάνοια απέναντι στο γιο της την έκαναν να στραφεί στον αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των λοατ ανθρώπων. Η πραγματική αυτή ιστορία απαθανατίστηκε στην ταινία Prayers for Bobby.

Καλούμε τους/τις εκπαιδευτικούς θεολόγους να ενημερωθούν για τις διαφορετικές ερμηνείες των ιερών κειμένων ώστε να μην παρουσιάζουν μια μονόπλευρη αλήθεια.

Καλούμε τον/την θεολόγο να ανακαλέσει τα γραφόμενα.

Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων να θεσπίσει δράσεις κατά της ομοφοβίας στα σχολεία της χώρας στις 17 Μαΐου που είναι Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, και προτείνουμε στους/στις εκπαιδευτικούς να προβάλουν την ταινία Prayers For Bobby στα σχολεία για την ευαισθητοποίηση των μαθητών/τριών γύρω από την ομοφοβία.

Πολύχρωμη Πολυπολιτισμική Ομπρέλα Ξάνθης

https://www.facebook.com/ppoxanthi/?fref=ts

https://ppoxanthi.blogspot.gr/

poxanthi@gmail.com

Διαβάστε ακόμη:

Ομοφοβία, τρανσφοβία και όχι μόνο στην εκπαίδευση…

Συνέντευξη: Εκπαιδευτικοί για την ομοφοβία στην εκπαίδευση

Share

Αποκλεισμός ομοφυλόφιλων από αιμοδοσία – Πρόσκληση σε παρέμβαση

αίμα

Ο αποκλεισμός «όσων έχουν συνάψει έστω και μία ομοφυλοφιλική σχέση από το 1977» από την εθελοντική αιμοδοσία, όπως διατυπώνεται στο έντυπο «Ιστορικό Αιμοδότη», οδήγησε τις παρακάτω ομάδες και συλλογικότητες* της Θεσσαλονίκης στην απόφαση να προβούν σε μια σειρά παράλληλων διεκδικήσεων με στόχο την άρση αυτής της ομοφοβικής και επιστημονικά αβάσιμης απαγόρευσης. Στο πλαίσιο αυτό έχουμε στείλει ήδη σχετική επιστολή διαμαρτυρίας προς το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας, την οποία σας καλούμε να δημοσιοποιήσετε, αν συμφωνείτε (βλ. συνημμένο αρχείο)

Μία επόμενη δράση που σχεδιάζουμε είναι η παρέμβαση στο «10o Σεμινάριο Ελληνικής Εταιρείας Μεταγγισιοθεραπείας» [1] στο οποίο θα διεξαχθεί μία στρογγυλή τράπεζα με θέμα “Εθελοντική Αιμοδοσία και  MSM: Νεώτερα δεδομένα” στις 7 Απριλίου 2017, ώρα 17:30-19:00, στην Αίγλη του Ζαππείου.

Σας  καλούμε να συμμετάσχετε, είτε συλλογικά είτε ατομικά, στην παρέμβαση-διαμαρτυρία ενάντια στην αθέμιτη αυτή διάκριση, έξω από το χώρο του σεμιναρίου στις 16:00.

Προετοιμάζουμε ήδη ένα ενημερωτικό φυλλάδιο που θα μπορούσε να μοιραστεί κατά τη διάρκεια αυτής της δράσης. Άλλες ιδέες είναι η δημιουργία πανό με σχετικό μήνυμα και πιθανώς η διεξαγωγή ψηφίσματος με αίτημα την κατάργηση του κριτηρίου. Θα θεωρούσαμε χρήσιμο, εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον, να συναντηθούμε μια μέρα πριν την παρέμβαση (Πέμπτη 6 Απριλίου 2017), ώστε να γνωριστούμε και να προετοιμαστούμε.

-Ανοιχτή πρωτοβουλία για ένα αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride,

-Homophonia Thessaloniki Pride,

-Λεσβιακή Ομάδα Θεσσαλονίκης (ΛΟΘ),

-Ομάδα Εθελοντικής Αιμοδοσίας «Αιμοδοτώ»,

-Ομάδα Μεταπτυχιακών Φοιτητών Κοινωνικής Ψυχολογίας και Ψυχοκοινωνικών Παρεμβάσεων ΑΠΘ,

-Ομάδα Sylvia Rivera, για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride,

-Thessaloniki Pride-Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης,

-Thessaloniki Rainbow Youth,

-Φοιτητική Ομάδα Εθελοντικής Αιμοδοσίας “ΑΙΜΟΔΟΤΩ”

 

Με εκτίμηση,

Ομάδα Μεταπτυχιακών Φοιτητών Κοινωνικής Ψυχολογίας και Ψυχοκοινωνικών Παρεμβάσεων ΑΠΘ.

 

*Μπορείτε να διαβάσετε και το ενημερωτικό φυλλάδιο “Επιστολή-απάντηση στο ΕΚΕΑ”

 

Στοιχεία επικοινωνίας:

Email: againstexclusions@gmail.com
Facebook: https://www.facebook.com/group s/285150905241496/ [2]
Τηλέφωνα: 6976232353, 6947653141

Links:
——
[1] http://hsbt.gr/site/wp-content /uploads/2017/03/scientific_ program.pdf
[2] https://www.facebook.com/group s/285150905241496/

Share

Αλλαγή φύλου στην ταυτότητα με μια απλή δήλωση

Τrans-Equality

της Σοφίας Φασουλάκη

«Στροφή» στη νομολογία κάνουν τα ελληνικά δικαστήρια ανάβοντας το «πράσινο φως» στα διεμφυλικά άτομα να αλλάξουν τις ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεώς τους και να αποκτήσουν το επιθυμητό όνομα που αντιστοιχεί στο φύλο που βιώνουν και όχι στο φύλο με το οποίο γεννήθηκαν.

Ήταν μόλις το 2015, όταν διεμφυλικά άτομα ζήτησαν την τροποποίηση των πράξεων γεννήσεών τους και των ταυτοτήτων τους και τα δικαστήρια την αρνήθηκαν, κρίνοντας ότι για την επίτευξη του σκοπού ήταν απαραίτητη η προηγούμενη χειρουργική επέμβαση για αλλαγή φύλου. Έναν χρόνο αργότερα, η αντίληψη άλλαξε, με τα δικαστήρια να κρίνουν υπερβολική ακόμη και την ορμονοθεραπεία στην οποία καταφεύγουν τα τρανς άτομα, προκειμένου να προσεγγίσουν το φύλο που βιώνουν. Έχοντας στο πλευρό τους συνήθως τις μητέρες τους, ολοένα και περισσότερα διεμφυλικά άτομα τολμούν να κάνουν το επόμενο βήμα, ζητώντας από την κοινωνία να αποδεχθεί ότι μπορεί μεν να γεννήθηκαν αγόρια ή κορίτσια, αλλά ήδη από τα 4 ή τα 5 χρόνια τους ένιωθαν ότι βρίσκονται στο σώμα του αντίθετου φύλου.

Χειρουργεία

Όπως η περίπτωση ενός άνδρα που βρέθηκε στα δικαστήρια στα τέλη του Ιανουαρίου, διηγούμενος την προσωπική του πορεία. Από τα 17 του είχε γνωστοποιήσει στους οικείους του ότι ο τρόπος που ένιωθε το φύλο του δεν αντιστοιχούσε με την εμφάνισή του. Ότι από την παιδική του ηλικία οι επιλογές του προσιδίαζαν σε κορίτσι. Όπως ελέχθη μάλιστα στο δικαστήριο, από το 2013 ήταν υπό ψυχιατρική παρακολούθηση για την αντιμετώπιση της ταυτότητας φύλου, μπαίνοντας μάλιστα και σε ορμονοθεραπεία που τον βοήθησε να έρθει κοντά στο θηλυκό πρότυπο.

Δεν προχώρησε όμως σε εγχείρηση αλλαγής φύλου για την αφαίρεση των ανδρικών γεννητικών οργάνων του, γεγονός που για το δικαστήριο «δεν πρέπει να θεωρηθεί πρόβλημα για τις αλλαγές στη ληξιαρχική πράξη γέννησης, αφού μία τέτοια επέμβαση κρίνεται ως υπερβολική απαίτηση και πρακτική, η οποία παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα στον σεβασμό της προσωπικής και της οικογενειακής του ζωής, του οίκου του και των επικοινωνιών του».

Το σκεπτικό

Λίγο πριν από την έλευση του 2017, ένα ακόμη δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση μιας γυναίκας, η οποία όμως από πολύ μικρή ένιωθε άνδρας. «Ο όρος ταυτότητα φύλου αναφέρεται στην ατομική και εσωτερική εμπειρία του φύλου, η οποία μπορεί να μη βρίσκεται σε ευθεία αντιστοιχία με το φύλο που γεννιέται και εσωκλείει την προσωπική αίσθηση του σώματος και του φύλου, και τούτο μπορεί να εκφραστεί με το ντύσιμο, τον τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς», αναφέρει στην απόφασή του το Ειρηνοδικείο της Αθήνας, σημειώνοντας ότι η αλλαγή των στοιχείων της ταυτότητας της αιτούσας «συνιστάται ως απολύτως αναγκαία υπέρ της προάσπισης της καλής ψυχικής υγείας και υπέρ της περαιτέρω εξασφάλισης ποιότητας της ζωής της, κοινωνικά και προσωπικά.

Το να ζητείται η πρόκληση μόνιμης στειρότητας ή άλλης χειρουργικής επέμβασης, σαν προαπαιτούμενο της νομικής αναγνώρισης του επιθυμητού φύλου ενός ατόμου, δείχνει ότι δεν λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι ενός τέτοιου είδους επεμβάσεις είναι συχνά επιθυμητές από διεμφυλικά άτομα, συγχρόνως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ακόμη, μία επέμβαση τέτοιου τύπου δεν είναι πάντοτε ιατρικώς δυνατή, διαθέσιμη και προσιτή από οικονομικής άποψης, ειδικώς όταν δεν καλύπτεται οικονομικά και ασφαλιστικά».

Με προσφυγή στη δικαιοσύνη

«Να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους»

Για το δικαστήριο, η αναντιστοιχία στην εμφάνιση της γυναίκας με αυτό που δηλώνει επισήμως ότι είναι στην ταυτότητά της δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στην καθημερινότητά της και μπορεί να προκαλέσει σοβαρή σύγχυση στις συναλλαγές της.

Η Ελλάδα μέχρι πρότινος συγκαταλεγόταν στις 21 από τις 38 χώρες που για να αναγνωρίσουν νομοθετικά τη δυνατότητα αλλαγής φύλου έθεταν ως προϋπόθεση τη στείρωση και τη χειρουργική επέμβαση. Αυτή η νομική πραγματικότητα όμως φαίνεται ότι αλλάζει, αφού έχουν ήδη εκδοθεί 6 διαφορετικές αποφάσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ δύο εξ αυτών έχουν καταστεί αμετάκλητες από τα Πρωτοδικεία.

Για τον δικηγόρο Βασίλη Σωτηρόπουλο, ο οποίος έχει κερδίσει 3 από τις 6 αποφάσεις που άλλαξαν τη νομολογία, «ο νέος τρόπος με τον οποίο οι δικαστές ερμηνεύουν την έννοια “αλλαγή φύλου” επιτρέπει σε όλα τα διεμφυλικά άτομα να ζητήσουν τη διόρθωση των εγγράφων τους, χωρίς χειρουργικές επεμβάσεις και χωρίς ορμονική θεραπεία. Υπάρχουν ήδη έξι δικαστικές αποφάσεις των Ειρηνοδικείων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης που έκριναν ότι δεν χρειάζονται χειρουργεία για να διορθωθεί η ταυτότητα του ατόμου στο φύλο το οποίο πραγματικά βιώνει. Αυτό ήταν αποτέλεσμα μεγάλης μελέτης και προεργασίας από την πλευρά των δικηγόρων, διότι το κερδίσαμε με βάση κείμενα του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ταυτότητα φύλου. Είναι λοιπόν στο χέρι των διεμφυλικών να πάρουν την απόφαση και να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους από το δικαστήριο».

Προστασία από κινδύνους

Το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, με απόφαση του 2011, έκρινε ότι η εγχείρηση για την απόκτηση των χαρακτηριστικών του γυναικείου φύλου αποτελεί δραστική επέμβαση στην προστατευόμενη από το γερμανικό Σύνταγμα σωματική ακεραιότητα του προσώπου, με τεράστιους κινδύνους και παρενέργειες για την υγεία του.

Πηγή: Έθνος

 

Share

Μήνυση για ομοερωτοφοβία και αντισημιτισμό κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ – πάλι δεν εφαρμόστηκε η αυτόφωρη διαδικασία

Homophobia

Την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2017 με πρωτοβουλία του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), το ΕΠΣΕ, το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας Athens Pride, η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ), οι ΛΟΑΤ ΑμεΑ και το Blender Patras υπέβαλαν ηλεκτρονικά στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ την ακόλουθη μήνυση κατά του Μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ για ομοερωτοφοβικές και αντισημιτικές δηλώσεις του στο τηλεοπτικό σταθμό Ε την ίδια ημέρα. Από την απάντηση που έστειλε στις μηνύτριες οργανώσεις το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ, η οποία αναπαράγεται στη συνέχεια μαζί με την ανταπάντηση των οργανώσεων, συνάγεται πως και τη φορά αυτή το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ προχώρησε σε εφαρμογή της αυτόφωρης διαδικασίας, την οποία είχε ενεργοποιήσει στην ανάλογη μήνυση κατά του Κώστα Πρέκα (η οποία είχε τότε αγνοηθεί από την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. και τον προϊστάμενο Υπουργό οι οποίοι για την παράλειψη αυτή μηνύθηκαν). Και αυτή τη φορά η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. αγνόησε την παραγγελία για αναζήτηση στα όρια του αυτοφώρου που έκανε το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ. Είναι ξεκάθαρο πως κυβέρνηση και διωκτικές αρχές δεν επιθυμούν τη συστηματική και χωρίς διακρίσεις εφαρμογή του αντιρατσιστικού νόμου εκτός από τις περιπτώσεις που τον επικαλούνται επιλεκτικά για λόγους που δεν έχουν καμιά σχέση με το κράτος δικαίου (όπως στην περίπτωση κατά του Αρτέμη Σώρρα).

 

Προς “Δ.Α.Α. /Υ.Κ.Α.6” <Daa.yka6@astynomia.gr>

3 Φεβρουαρίου 2017

Θέμα: Επείγουσα μήνυση με αίτημα κίνησης αυτόφωρης διαδικασίας κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ

Κυρίες/Κύριοι

Σήμερα στην εκπομπή της τηλεόρασης “Ε” «Φτιάξε Καφέ να στα Πω», ο Μητροπολίτης Σεραφείμ έκανε ακραίες ομοερωτοφοβικές και αντισημιτικές δηλώσεις που παραβιάζουν το Άρθρο 1 του Ν. 927/79 με τις επιβαρυντικές περιστάσεις της παραγράφου 5 του άρθρου αυτού (τέλεση από δημόσιο λειτουργό) και αποτελούν κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος (Άρθρο 196 ΠΚ). ΟΙ δηλώσεις υπάρχουν στο βίντεο https://www.youtube.com/watch?v=MFsHPdokXZ4 ενώ οι βασικές ρατσιστικές εκφράσεις υπάρχουν και στο ακόλουθο δημοσίευμα. Με την παρούσα τον μηνύουμε και ζητούμε την κίνηση της αυτόφωρης διαδικασίας όπως προβλέπει ο νόμος για κάθε περίπτωση. Αιτούμεθα να μας γνωρίσετε αριθμό πρωτοκόλλου της καταγραφής της μήνυσης και ενημέρωση για τις ενέργειές σας.

«Τραγωδία η ομοφυλοφιλία!»: Άγριος τσακωμός Σεραφείμ-Καινούργιου

Η αντιπαράθεση κυβέρνησης και Εκκλησίας για τα σεμινάρια περί ομοφυλοφιλίας στα σχολεία ήταν ένα από τα θέματα της εκπομπής «Φτιάξε καφέ να στα πω». Η Κατερίνα Καινούργιου συνομίλησε με τον Μητροπολίτη Πειραιώς, Σεραφείμ αλλά η κατάσταση… ξέφυγε.

«Είναι μια συμπεριφορά αντιανθρώπινη!»

Ο Μητροπολίτης Πειραιά χρησιμοποίησε πολύ βαριές εκφράσεις: «Για την Εκκλησία αυτές οι συμπεριφορές αποτελούν θανάσιμες καταστάσεις. Είναι μια συμπεριφορά αντιανθρώπινη! Η ομοφυλοφιλία είναι μια τραγωδία! Μια σεξουαλική τραγωδία! Είναι ψυχοπαθολογική εκτροπή».

Μάλιστα, δεν δίστασε να συγκρίνει τους ομοφυλόφιλους με τους παιδεραστές και τους κτηνοβάτες!

Τότε, η Κατερίνα Καινούργιου έγινε έξαλλη: «Τι λέτε τώρα; Πώς μπορείτε να λέτε κάτι τέτοιο; Μα συγκρίνετε την ομοφυλοφιλία με την παιδεραστία και την κτηνοβασία;».

Στη συνέχεια, δημοσιογράφος της εκπομπής υποστήριξε πως στους κόλπους της Εκκλησίας λειτουργούν πολλοί ομοφυλόφιλοι ιερείς, με αποτέλεσμα να βγει εκτός εαυτού: «Είστε συκοφάντρια! Αν τους ξέρετε να τους καταγγείλετε! Είναι εγκληματίες!».

Η ένταση χτύπησε… κόκκινο ε όταν παρενέβη μιλήσει ένας εκπαιδευτικός για το θέμα. Ο κ. Σεραφείμ πέταξε μικρόφωνα και ακουστικά και αποχώρησε φωνάζοντας.

 

Από: Δ.Α.Α. /Υ.Κ.Α.6 <daa.yka6@astynomia.gr>

3 Φεβρουαρίου 2017

Θέμα: Re: Επείγουσα μήνυση με αίτημα κίνησης αυτόφωρης διαδικασίας κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ

ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

Σας καλούμε δυνάμει του άρθρου 213 Π.Κ. να προσέλθετε στην Υπηρεσία μας και καταθέσετε σχετικώς, προκειμένου να διακριβωθούν: ο χρόνος και ο τόπος τέλεσης της πράξης, καθώς και η φύση των τελουμένων αδικημάτων προκειμένου ενημερώσουμε αρμόδιο Εισαγγελέα και να παραγγείλει σχετικώς.

 

Προς: “Δ.Α.Α. /Υ.Κ.Α.6” <daa.yka6@astynomia.gr>

3 Φεβρουαρίου 2017

Θέμα: Re: Επείγουσα μήνυση με αίτημα κίνησης αυτόφωρης διαδικασίας κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ

Ευχαριστούμε για την απάντηση.

Με όλο το σεβασμό στο έργο σας παρακαλούμε δεχθείτε την απάντηση πως ο χρόνος και ο τόπος τέλεσης της πράξης προκύπτουν πέρα από κάθε αμφιβολία από το βίντεο (σήμερα στο κανάλι Ε), ενώ η φύση των τελουμένων αδικημάτων περιγράφεται στη μήνυση καθώς δε διώκονται αυτεπάγγελτα τη γνωρίζει καλύτερα όλων μας ο/η αρμόδια Εισαγγελέας.

Παρακαλούμε πάντως να μας αποστείλετε τον αριθμό πρωτοκόλλου που δώσατε στη μήνυση.

Ευχαριστούμε.

Πηγή: racistcrimeswatch

 

 

Share

Το AMOQA (θα συνεχίσει να) διαδίδει την ομοφυλοφιλία

amoqa

Στις 10 Οκτωβρίου του 2016, το ειρηνοδικείο Αθηνών απέρριψε την αίτηση του Αθηναϊκού Μουσείου Κουήρ Τεχνών (AMOQA) για σύσταση σωματείου (ΑΡΙΘΜΟΣ ΔΙΑΤΑΓΗΣ 323/2016). Η απορριπτική απόφαση βασίστηκε στην υποψία εκ μέρους του ειρηνοδικείου πως το AMOQA αποσκοπεί σε “διάδοση της ομοφυλοφιλίας” και πως υπάρχει “κρυφός εμπορικός σκοπός”.

Θα έπρεπε το ειρηνοδικείο όχι απλά να μην έχει την υποψία αλλά να διακατέχεται από τη βεβαιότητα ότι το AMOQA (θα συνεχίσει να) διαδίδει την ομοφυλοφιλία. Εξάλλου, όταν καταθέσαμε το καταστατικό για την δημιουργία του σωματείου ξεκάθαρα αναφέραμε πως σκοπός μας είναι η ανάδειξη της ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβιακής, Ομοφυλοφιλικής, Αμφισεξουαλικής, Τράνς, Κουίρ και Ιντερσεξ) και φεμινιστικής ιστορίας και πολιτιστικής παραγωγής. Επιπλέον, στην επίσημη απορριπτική απόφαση του το ειρηνοδικείο αναφέρει πως “ο πραγματικός σκοπός του σωματείου” καθώς και “τα μέσα προς επίτευξις του σκοπού του” είναι ασαφή, ανεπαρκή και αόριστα. Εδώ έχουμε να παραθέσουμε μια εκτενή απάντηση που αφορά την ίδια τη μέχρι τώρα λειτουργία του AMOQA, τα μέσα, τους σκοπούς και τα αποτελέσματα της:

Το AMOQA ξεκίνησε με την βοήθεια μιας πεντάμηνης γερμανικής υποτροφίας τον Μάρτιο του 2016. Από τότε έχει φιλοξενήσει πάνω από 40 ανοιχτές και προσβάσιμες εκδηλώσεις όπως βραδιές και φεστιβάλ performance, προβολές ντοκιμαντέρ για τις πολιτικές του σώματος, εικαστικές εκθέσεις, εργαστήρια τεχνολογίας, διαλέξεις πάνω σε έμφυλα ζητήματα, συζητήσεις πάνω στην μνήμη και την ιδέα του αρχείου, παρουσιάσεις κουήρ μουσικής αλλά και άλλα εργαστήρια παραγωγής κουλτούρας. Στο χώρο μας που στεγάζεται στην οδό Εριγόνης 3 στα Κάτω Πετράλωνα αλλά και σε άλλους δημόσιους χώρους και εκδηλώσεις (Ταινιοθήκη της Ελλάδας, Νοκουμέντα14 – Πάρκο Ελευθερίας, Green Park – (non) performance as method, Εθνογραφικό Mουσείο Στοκχόλμης – the unstraight museum international conference) συναντηθήκαμε με ΛΟΑΤΚΙ  καλλιτέχνες, ακαδημαϊκούς, ακτιβίστριες, και πλήθος κόσμου από τη ντόπια και διεθνή φεμινιστική και ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Το AMOQA λειτουργεί επίσης ως μια ανοιχτή πλατφόρμα όπου διάφορες ακτιβιστικές φεμινιστικές ΛΟΑΤΚΙ+ συλλογικότητες βρίσκουν ασφαλή χώρο για τις συναντήσεις και τις εκδηλώσεις τους κι αυτή τη στιγμή στο χώρο μας συμβιώνουμε με τις αλληλέγγυες συνελεύσεις των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο και την αυτο-οργανωμένη ομάδα “Υπερήφανοι Γονείς”. Παράλληλα, έχουμε ξεκινήσει το χτίσιμο ενός ΛΟΑΤΚΙ+ φεμινιστικού αρχείου, στην προσπάθεια μας να χαρτογραφίσουμε κομμάτια της ιστορίας, του παρόντος και του μέλλοντος του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, κομμάτια δηλαδή από την καθημερινή μας ζωή, τα βιώματα, τις επιθυμίες, τα όνειρα, τους αγώνες και τις αγωνίες μας.

Μέσω της υποτροφίας το AMOQA κατάφερε να ενοικιάσει έναν χώρο ανοιχτό σε διάφορες συγγενικές συλλογικότητες και άτομα, να μετατρέψει τις εγκαταστάσεις του προσβάσιμες σε άτομα με κινητικές διαφορετικότητες, να πληρώσει μισθούς σε άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας για την εκτέλεση διαφόρων εργασιών (έρευνα, προγραμματισμό, μεταφράσεις, υποτιτλισμό, διερμηνεία στην ελληνική νοηματική), να υποστηρίξει υλικά συγγενικά πρότζεκτ, να προσκαλέσει ακτιβιστές και ακτιβίστριες διαφόρων ηλικιών όπως και καλλιτέχνες και ακαδημαϊκούς από την Ανατολή και τη Δύση με σκοπό να δημιουργήσει δεσμούς και δίκτυα αλληλεγγύης και έμπνευσης. Μετά το τέλος της υποτροφίας το AMOQA συνέχισε να λειτουργεί ως ένας αυτοδιαχειριζόμενος χώρος, έχοντας μεγάλες δυσκολίες να καλύψει τα έξοδα του, αν και οι εκδηλώσεις πλήθαιναν και το ενδιαφέρον της κοινότητας μεγάλωνε.

Αν για το ειρηνοδικείο Αθηνών και τους δικαστικούς του υπαλλήλους οτιδήποτε από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ως ασαφές, ανεπαρκές, αόριστο, κι ακόμα πιο προκλητικά ως “μη πραγματικό” εμείς οφείλουμε από την πλευρά μας να διευκρινίσουμε πως αν σε κάτι έχουμε εκπαιδευτεί μέσα στα χρόνια αυτό είναι να αναγνωρίζουμε τις χίλιες και μια διαφορετικές λέξεις που μπορεί να χρησιμοποιήσει η γλώσσα της θεσμικής διάκρισης.

Η επίκληση της διατάραξης της “δημόσιας τάξης” και της προσβολής των “χρηστών ηθών”, λέξεις με τις οποίες διανθίζεται επιπλέον η απορριπτική απόφασή για τη σύσταση του σωματείου μας, ανήκουν παραδοσιακά στην εργαλειοθήκη του γλωσσικού ιδιώματος κάθε είδους διακρίσεων, μέσα και πέρα από το νόμο.

Σχετικά με τους πιθανούς κρυφούς εμπορικούς σκοπούς, η υποψία αυτή συνδέεται με την δήλωση του AMOQA να παράξει κουλτούρα, χρησιμοποιώντας όλα τα καλλιτεχνικά μέσα: της συγγραφής και δημοσίευσης, της παραγωγής μουσικής και εικαστικών δρωμένων, της παραγωγής ντοκιμαντέρ και ταινιών πάνω σε εμφυλα, κουήρ και φεμινιστικά ζητήματα. Αυτό που δεν εξηγεί το ειρηνοδικείο είναι τι ακριβώς ύποπτο φαίνεται σε αυτό και πως ή που στον κόσμο η παραγωγή κουήρ φεμινιστικής κουλτούρας καταλήγει σε κερδοφορής επιχείρηση.

Το AMOQA Θα συνεχίσει να υπάρχει ανεξάρτητα οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης. Η ανάδειξη της ομοφυλοφιλίας άλλα και όλων των κούηρ πρακτικών και ταυτοτήτων είναι ο σκοπός του AMOQA που θα συνεχίσει να διεκδικεί την παρουσία τούς ανοιχτά και δημόσια.

Ως μέσα για την επίτευξη αυτού του σκοπού επιλέξαμε την τέχνη, την θεωρία και τον ακτιβισμό.

Συντροφικά, AMOQA

 

Η ανακοίνωση σε Ελληνικά, Αγγλικά και Τούρκικα εδώ

 

Share

Έναρξη Ομάδας Ψυχολογικής Υποστήριξης Επικοινωνίας και Αυτογνωσίας για τρανς ανθρώπους

project_fighting_for_trans_equality

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για τα δικαιώματα της τρανς κοινότητας, γνωρίζοντας τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι τρανς άνθρωποι προσφέρει την ευκαιρία για τρίτη συνεχή χρονιά σε όσα μέλη του ΣΥΔ το επιθυμούν να συμμετέχουν σε Ομάδα Ψυχολογικής Υποστήριξης Επικοινωνίας και Αυτογνωσίας με σκοπό:

– Να διερευνήσουν θέματα ταυτότητας, έκφρασης, χαρακτηριστικών φύλου ή και σεξουαλικού προσανατολισμού,

– Να μιλήσουν ανοικτά για θέματα μετάβασης ανταλλάσσοντας εμπειρίες και απορίες με σκοπό να διασφαλιστεί η ασφαλής μετάβαση μελών που το έχουν αποφασίσει,

– Να συζητηθούν θέματα σε σχέση με την τρανς γονεϊκότητα,

– Να δουλέψουμε με το θέμα της γνωστοποίησης (“coming out”) στην οικογένεια, στην εργασία, στο/στη σύντροφο και στο ευρύτερο περιβάλλον,

– Να ενημερωθούν και να λάβουν απαντήσεις cisgender άτομα τα οποία συσχετίζονται με τρανς ανθρώπους στο κοντινό περιβάλλον τους.

Κυρίως, να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον όπου οι τρανς άνθρωποι θα εκφράζονται και θα αλληλεπιδρούν ελεύθερα εκπαιδεύοντας ο ένας τον άλλο και η μια την άλλη στις αρχές της αυθεντικής επικοινωνίας και αλληλοϋποστήριξης, με τη βοήθεια της συντονίστριας, ώστε να κάνουμε ότι μπορούμε για να αποφύγουμε άλλα θύματα διακρίσεων ή αποκλεισμών.

Η ομάδα θα είναι ανοιχτή σε όλα τα άτομα που αντιμετωπίζουν προκλήσεις που συνδέονται με την ταυτότητα, έκφραση ή και χαρακτηριστικά φύλου σε προσωπικό επίπεδο ή στο άμεσο περιβάλλον τους. Είναι ανοιχτή σε όλους τους ανθρώπους που δεν αυτοπροσδιορίζονται εντός του στερεοτυπικού διπόλου των φύλων καθώς και σε γονείς, συγγενείς, συντρόφους τρανς ή ίντερσεξ ανθρώπων.

ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΝΤΑΞΗΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ :

  1. Εγγραφή μέλους στο Σ.Υ.Δ
  2. Παρακολούθηση όλων των συναντήσεων της ομάδας.
  3. Υπογραφή έγγραφου τήρησης απορρήτου.

* Οι ατομικές συνεδρίες θα γίνονται κάθε Τετάρτη στο χώρο του ΣΥΔ κατόπιν ραντεβού και ισχύουν οι ίδιες προϋποθέσεις.

** Όποια ή όποιος ενδιαφέρεται να συμμετέχει μπορεί να το δηλώσει έως τις 22 Σεπτεμβρίου 2016. Ώρες γραφείου: 18.00-20.00 μ.μ., κάθε Τρίτη και Πέμπτη, Συγγρού 29, 1ος όροφος, Αθήνα, ΤΚ 11743.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΏΝ (Σ.Υ.Δ.)

Συγγρού 29, Αθήνα, Τ.Κ. 11743

http://www.transgender-association.gr/

Επικοινωνία: transgender.support.association@gmail.com

* μέλος της Transgender Europe (TGEU)

http://www.tgeu.org

Share

Τρανς γυναίκα καταγγέλει επίθεση στο κέντρο της Αθήνας

alexandra

Για βίαιη επίθεση στο κέντρο της Αθήνας κάνει λόγο μια τρανς γυναίκα μέσα από το Facebook. Πρόκειται για την Αλεξάνδρα Τσιώρου, η οποία, μέσω του προσωπικού της λογαριασμού, ενημέρωσε τους φίλους της για το περιστατικό αυτό.

screen-shot-2016-09-05-at-6.57.27-pm

Μιλώντας στο Antivirus, η ίδια δήλωσε:

«Ήταν δύο τη νύχτα και επέστρεφα με ταξί από βραδινή έξοδο με τη συνοδεία μιας καλής μου φίλης. Το ταξί με άφησε σχεδόν έξω από το σπίτι μου. Στεκόμενη στο πεζοδρόμιο, λίγο πριν την είσοδο της πολυκατοικίας με πλησίασαν 3 άνθρωποι ντυμένοι με στρατιωτικά ρούχα. Φορούσαν κοντά μπλουζάκια και κουκούλες και ήταν γεμάτοι τατουάζ. Με πέταξαν κάτω και αφού με έβρισαν για την εμφάνισή μου και το φύλο μου, ένας απ΄αυτούς έβγαλε ένα μαχαίρι και με τραυμάτισε. Μετά άνοιξαν την τσάντα μου και μου έκλεψαν το πορτοφόλι, την ταυτότητα και κάποια άλλα έγγραφα. Αυτό που έκανα μετά είναι να πάω στην αστυνομία και μετά στο νοσοκομείο… Από το απέναντι πεζοδρόμιο πέρναγαν διάφοροι, οι οποίοι είδαν το γεγονός, αλλά από φόβο έφυγαν τρέχοντας… Όπως είπα, έγινε καταγγελία στην αστυνομία. Η στάση των αρχών ήταν εξαιρετική, μιας και απευθύνθηκα σε συγκεκριμένο τμήμα. Η επίσκεψη μου σε κοντινό νοσοκομείο δεν μπορώ να πω ότι ήταν η καλύτερη εμπειρία, μιας κι έγινε misgendering και προσβολή για την ταυτότητά μου. Αρκετές φορές και μετά από φασαρία με περιποιήθηκαν και αυτός είναι κι ο λόγος που δεν έμεινα στο νοσοκομείο για να μην δεχτώ και άλλο ένα λεκτικό bullying…»

Πηγή: avmag

 

 

Share

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

LGBTQ-YOUTH-SUICIDE-facebook

των Esra Dogan και Άννα Σιγαλού

Θα σας πούμε δύο ιστορίες, ή μάλλον την ίδια ιστορία δύο φορές: η μια συνέβη στην Τουρκία το 2015 και η άλλη στην Ελλάδα πριν από περίπου έναν μήνα. Πρόκειται για τις ιστορίες δυο τρανς γυναικών που προσπαθούσαν να ζήσουν κανονικές ζωές σε αφιλόξενες, όχι και τόσο ευνοϊκές κοινωνίες. Να σας προειδοποιήσουμε ότι δεν είναι ιστορίες με αίσιο τέλος, μιας και είχαν την ατυχία να ζήσουν σε αυτόν τον κόσμο.

Μάλλον κάποιοι από σας ήδη γνωρίζετε την Έμιλι, μια 23χρονη Ελληνίδα τρανς γυναίκα που αυτοκτόνησε στο Λονδίνο.

Όπως την περιέγραψε και η δίδυμη αδερφή της σε post της στο fb, η Έμιλη «ήταν μία υπερήφανη τρανς, ακτιβίστρια, φεμινίστρια, άθεη, μία μικρή ηρωίδα που καθημερινά πάλευε με την τρανσφοβία, το σεξισμό, το μισογυνισμό και την κακία του κόσμου, που δεν άντεχε την υπέροχη διαφορετικότητά της».

Η Έμιλι άφησε ένα σημείωμα, μιλώντας για τον πόνο που της προκαλούσε η καθημερινότητα που δεν μπορούσε πια ν αντέξει, πριν πηδήξει από μια γέφυρα όπως είχε σχεδιάσει.

Παρόμοια είναι η ιστορία της Εϊλούλ, μιας 23χρονης τουρκάλας τρανς γυναίκας, που βάδισε στον ίδιο δρόμο με την Έμιλυ ένα χρόνο νωρίτερα στην Κωνσταντινούπολη, σε μιαν άλλη γέφυρα. Όπως και η Έμιλι, πριν ξεκινήσει για την γέφυρα άφησε πίσω της ένα «σημείωμα», ένα βίντεο που μίλαγε για τον πόνο της: «Γεννήθηκα το 1992. Τώρα θα έπρεπε να κλείνω τα 24 αλλά θα δώσω ένα τέλος. Φιλιά σε όλους, δεν μπόρεσα να το κάνω επειδή οι άνθρωποι δεν μου το επέτρεψαν. Δεν μπορούσα να δουλέψω. Ήθελα να κάνω κάτι αλλά δεν μπόρεσα. Με καταλαβαίνετε; Μου βάλαν εμπόδια. Με έκαναν ευάλωτη. Σας αφήνω στην ευχή του θεού. Τώρα πάω προς την γέφυρα του Βοσπόρου. Σας φιλώ όλους».

Αφού ετοίμασε το βίντεο, πήρε ταξί και πήγε στην γέφυρα όπου αυτοκτόνησε.

Η Έμιλι κι η Εϊλούλ δεν γνωρίζονταν αλλά και οι δύο βίωναν καθόλη την διάρκεια της ζωής τους αποκλεισμό και βία και οι δύο μίλησαν για πόνο που πλέον είναι αβάστακτος. Και οι δύο νιώθανε ότι η ζωή τους δεν θα γίνει ευχάριστη, άξια να συνεχίσουν να την ζουν. Όμως εντέλει η πραγματική ομοιότητα έγκειται στο ότι παρόλο που και οι δύο διεκδικούσαν ενεργά ορατότητα, ζούσαν σε κοινωνίες που συνεχώς τις απέρριπτε. Κοινωνίες που αν και θέλουμε να πιστεύουμε πως είναι διαφορετικές, πως η μια είναι πιο προοδευτική από την άλλη, και οι δύο μετράνε θύματα λόγω έλλειψης ανοχής, συστηματικής και συστημικής βίας, αποκλεισμού και καταπίεσης.

Την ίδια –ή παρόμοια- ιστορία μοιράζονται πολλά ακόμα τρανς άτομα, των οποίων τα ονόματα δεν μάθαμε ποτέ, που είδαν τον θάνατο ως την τελευταία διέξοδο, μην αντέχοντας άλλο τον πόνο που τους επέβαλε η κοινωνία.  Ξέρατε πως σχεδόν το ¼ των τρανς ανθρώπων έχει σκεφτεί ή αποπειραθεί να αυτοκτονήσει μια φορά στη ζωή του;

Αναμφίβολα ο λόγος γι’ αυτά το τόσο υψηλό ποσοστό είναι συνδεδεμένος με την έκταση της καθημερινής βίας που αντιμετωπίζουν τα τρανς άτομα. Κι αυτό δεν θα έπρεπε να μας σοκάρει.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Δικτύου Οργανώσεων κατά της Ρατσιστικής Βίας για το 2015, συνολικά καταγράφηκαν 185 περιστατικά, στα οποία στοχοποιήθηκαν περισσότεροι από 98 άνδρες, 30 γυναίκες, 54 διεμφυλικά άτομα και 9 κουήρ. Στην πλειοψηφία τους τα θύματα δέχτηκαν επίθεση λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού (125 περιστατικά), σε 54 περιστατικά λόγω ταυτότητας φύλου, αλλά δεν λείπουν οι περιπτώσεις στις οποίες στοχοποιήθηκαν λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

Παρόλο που τα 54 περιστατικά δεν είναι λίγα, ας μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα περιστατικά είτε δεν καταγγέλλονται είτε δεν καταγράφονται ως τρανσφοβικά (ενώ θα έπρεπε).

Αυτές οι αυτοκτονίες δεν είναι απλές αυτοκτονίες. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι πρόκειται για δολοφονίες με ηθικούς αυτουργούς εμάς τους ίδιους. Πόσοι όμως από εμάς τολμάμε να παραδεχτούμε ότι αυτό που συμβαίνει είναι απόρροια του άνευ όρων συμβιβασμού μας με τα πρότυπα της κοινωνίας; Πόσοι τολμάμε να αμφισβητήσουμε τα κοινωνικά πρότυπα και να χαλάσουμε τη βολή μας;

Η αλήθεια είναι ότι οι αυτοκτονίες αυτές είναι προϊόντα της κοινωνίας και όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης. Στα σημειώματα που άφησαν η Έμιλι και η Εϊλούλ αντανακλάται η εικόνα της άρρωστης κοινωνίας που κάνει διακρίσεις, καταπιέζει και αποκλείει όλους όσους και όλες όσες δεν χωράνε στα στενά όρια της ετεροκανονικότητας.

Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία, όπως και σε πολλές ακόμα χώρες, όλοι και όλες επιτελούμε πιστά τους έμφυλους ρόλους μας, επιβεβαιώνοντας συνεχώς την νομιμοποίηση τους. Η κοινωνία που ζούμε απαρτίζεται από τεχνητές και απόλυτες ταυτότητες: γυναίκες και άνδρες με συγκεκριμένη φυσιολογία, συγκεκριμένη ένδυση και συμπεριφορά. Και αν τελείως τεχνητές, αυτές οι ταυτότητες χαίρουν απόλυτης νομιμοποίησης.

Αλλά τι μας νοιάζουν όλα αυτά; Μας νοιάζουν επειδή δεν χωράνε όλοι οι άνθρωποι στα τεχνητά κουτάκια και όσοι και όσες χωράμε δεν προσπαθούμε να τους/τις καταλάβουμε ή να διαμορφώσουμε την κοινωνία. Πίσω από την απόγνωση ενός ανθρώπου βρίσκεται η κοινωνία που πότε παίρνει το πρόσωπο του συμμαθητή που φωνάζει «τραβέλι», πότε της γνωστής που αρνείται το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού. Αλλά πιο συχνά η κοινωνία ντύνεται το πρόσωπο της αδιαφορίας.

Άρα ναι, εμείς έχουμε αναπαράγουμε και προστατεύουμε τις νόρμες που σκότωσαν την Έμιλι και την Εϊλούλ. Και ναι, ίσως ήταν δική τους η απόφαση να φύγουν από την κοινωνία με τόσο απόλυτο τρόπο, εμείς όμως είμαστε αυτοί που με τις πράξεις μας και τις παραλείψεις μας τις σπρώξαμε από την γέφυρα.

Μετά την αυτοκτονία της Εϊλούλ, η είδηση του θανάτου της αναπαράχθηκε ελάχιστα από τα ΜΜΜ, όπου παρουσιάστηκε διαστρεβλωμένη, αποσιωπώντας τους λόγους που την ώθησαν στην αυτοκτονία. Τώρα, έναν χρόνο μετά έχει ξεχαστεί, ενώ οι συνθήκες που την οδήγησαν στον θάνατο της παραμένουν. Σήμερα, ένα χρόνο και πολλά περιστατικά μετά, θα κάνουμε το ίδιο και με την Έμιλι; Ή θα αποφασίσουμε επιτέλους να παλέψουμε, όπως πάλευε και αυτή, για μια πιο δίκαιη κοινωνία, οπού κανείς δεν θα καταπιέζεται από την «ζωή»;

«Είναι άγονο ξένο και εχθρικό το τοξικό έδαφος που πάνε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν λουλούδια ομορφιάς και ελευθερίας. Κι εμείς αντί να ξεριζώσουμε τα ζιζάνια υπολογίζουμε με προσευχές στην δύναμη του λουλουδιού να αντισταθεί. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για τον κήπο. Για την Έμιλι.»

(Δημόσιος αποχαιρετισμός της μητέρας της Έμιλι)

 

Share

Η αμερικανική μαρξιστική εμπειρία του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος

asdfeeeee

του Στρατή Γατελούζου

“Δεν μπορείς να μιλάς για συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση, χωρίς να δουλεύεις επίμονα και μεθοδικά στο πεδίο της σεξουαλικής χειραφέτησης.”

Όταν στις αρχές Μάρτη η Κική Σταματόγιαννη άρχισε να μου δίνει κεφάλαιο-κεφάλαιο τη μετάφρασή της από το βιβλίο «Σεξουαλικότητα και Σοσιαλισμός» της αμερικανίδας Σέρι Γουλφ, δεν φανταζόμουν ότι επρόκειτο για ένα τόσο ξεχωριστό έργο. Άφησα τα πρώτα 2-3 κεφάλαια σε ένα ράφι και ξεκίνησα την ανάγνωση κάποιες μέρες μετά, νομίζοντας πως θα ήταν μια συνηθισμένη ανάλυση για τη σύνδεση των κινημάτων και την ταξικότητα όλων των καταπιέσεων. Καμία σχέση. Η Σέρι πράγματι αναλύει τα ΛΟΑΤ ζητήματα με μαρξιστικά επιχειρήματα, δίνοντας όμως την έκταση και έμφαση που χρειάζεται στους αυτόνομους ΛΟΑΤ αγώνες. Σήμερα, και όχι στο σοσιαλιστικό μέλλον. Η ανάλυσή της, λοιπόν, εντάσσεται στο πλαίσιο του επαναστατικού μαρξισμού και όχι του στείρου εργατισμού.

Πριν περάσω στη συνέντευξη της Κικής, σας παραθέτω μερικά σχόλια που έγραψε στον τοίχο μου στο fb η Κατερίνα Σεργίδου, μία από τις «πρωτεργάτριες» της ελληνικής έκδοσης από τα Red Marks:

«Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που παρά τις επιμέρους διαφορές που μπορεί καμία ή κανείς να έχει, προχωράει μίλια μπροστά στη συζήτηση. Είναι ειλικρινές, θαρραλέο (ακόμα και στα σημεία που ασχολείται με τους Μαρξ και Ένγκελς), είναι διασκεδαστικό, είναι πολύ εκπαιδευτικό (μάθαμε τόσα και τόσα πράγματα), είναι απελευθερωμένο, ερωτεύσιμο, και προσωπικά είμαι περήφανη για όλες τι συντρόφισσες και τους συντρόφους που δούλεψαν γι αυτό.  Η απάντηση ζητημάτων, η προσαρμογή τους στην ελληνική πραγματικότητα είναι μια πρόκληση για όλες και όλους.» Κατερίνα Σεργίδου, εκδόσεις Red Marks

Ξεκινώντας, Κική, σου εκφράζω ένα μεγάλο μπράβο για την πολύμηνη συστηματική δουλειά που κατέβαλες, προκειμένου να έχουμε στα χέρια μας μια τόσο προσεγμένη μετάφραση του Σεξουαλικότητα και Σοσιαλισμός. Από μόνος του ο τίτλος του βιβλίου ίσως δεν προϊδεάζει την αναγνώστρια/αναγνώστη για το πολυδιάστατο περιεχόμενό του, που απλώνεται σε πάρα πολλές πτυχές του ΛΟΑΤ ζητήματος. Τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε να αναλάβεις αυτό το πραγματικά δύσκολο έργο;  Είχες ήδη διαβάσει το έργο από το πρωτότυπο, πριν πεις το ΟΚ στις εκδόσεις Red Marks;

Όταν μου ζητήθηκε από τις εκδόσεις Red Marks να μεταφράσω το βιβλίο, απάντησα θετικά πριν καν το διαβάσω. Λίγο η πρόκληση να μεταφερθεί η αμερικανική εμπειρία του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος στην Ελλάδα, λίγο η ανάγκη να υπάρξουν βιβλία που να προσπαθούν να πραγματευτούν τέτοια ζητήματα μέσα από ένα μαρξιστικό πρίσμα, ήταν αρκετά. Επίσης, με συγκίνησε η πρωτοβουλία των εκδόσεων να καταπιαστούν με ένα ζήτημα καινούριο σχετικά και για το ίδιο το Red Marks. Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω, είχα κι εγώ την αίσθηση ότι θα ήταν μια κάπως «στεγνή» μαρξιστική ανάλυση. Χάρηκα, λοιπόν, όταν ήρθα αντιμέτωπη με ένα βιβλίο με πολύ ζωντανές εικόνες και παραδείγματα, με έντονο προφορικό λόγο σε κάποιες στιγμές, με πίκρα ή με χιούμορ σε κάποιες άλλες, χωρίς να λείπει η συγκροτημένη μαρξιστική σκέψη μιας αγωνίστριας του επαναστατικού μαρξισμού. Το αν μπορέσαμε να μεταφέρουμε αυτή την αίσθηση και στην αναγνώστρια ή τον αναγνώστη είναι ένα πεδίο όπου και θα κριθούμε τελικά.

Στην ελληνική γλώσσα είναι πολύ λίγα τα βιβλία στο χώρο της επαναστατικής μαρξιστικής αριστεράς που πραγματεύονται το ΛΟΑΤ  ζήτημα. Από τα τόσα θέματα που αναλύει το βιβλίο μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο που θεωρείς σημαντικότερο για τη συζήτηση στην Ελλάδα σχετικά με τη σεξουαλικότητα και τους/τις[1]  ΛΟΑΤΚΙΑ+;

Από όλα αυτά τα ζητήματα θα ξεχώριζα δύο, που νομίζω πως είναι εντελώς νέα για τη συζήτηση στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ χώρο στην Ελλάδα.

Το ένα έχει να κάνει με το γεγονός ότι με το βιβλίο αυτό ανοίγει το ζήτημα για την ομοφοβία μέσα στην Αριστερά και δεν αποφεύγονται «δύσκολες» πτυχές του, όπως για παράδειγμα ακόμα και ο ομοφοβικός λόγος σε ένα σημείο της αλληλογραφίας μεταξύ Μαρξ και  Ένγκελς. Νομίζω πως, τουλάχιστον από τη μεριά των μαρξιστών και μαρξιστριών συγγραφέων, πρώτη φορά αναλύεται αυτό το θέμα στη βιβλιογραφία που κυκλοφορεί στα ελληνικά.

Το δεύτερο που θα ήθελα να ξεχωρίσω, είναι αυτό της συζήτησης πάνω στη θεωρία της πολιτικής των ταυτοτήτων και της κουίρ θεωρίας που, πιστεύω πως από τη σκοπιά του μαρξιστικού στρατοπέδου, πρώτη φορά εκτίθεται μια τόσο συνολική και συγκροτημένη κριτική, έως και πολεμική σε κάποια σημεία.

Φυσικά, υπάρχουν και ένα σωρό άλλα καινούργια – για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό – ζητήματα, όπως για παράδειγμα το κεφάλαιο για τα ίντερσεξ[2]  άτομα, για τα χρόνια της ύφεσης στο αμερικανικό κίνημα μετά το σημείο-τομή της εξέγερσης του Στόουνγουόλ ή για τα στάδια από τα οποία πέρασε η διεκδίκηση του ομόφυλου γάμου στις ΗΠΑ.

Ένα ολόκληρο κεφάλαιο αναφέρεται στην ίντερσεξ ταυτότητα. Γιατί η Γουλφ κάνει αυτή την επιλογή να το αναπτύξει εκτενώς;

Η ίντερσεξ ταυτότητα είναι ένα από τα καλύτερα αποσιωπημένα μυστικά, που γεμίζει με ενοχές τα άτομα που τη φέρουν και καλύπτεται με ένα πέπλο σιωπής. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα τα ίντερσεξ άτομα αγνοούν ακόμα και το γεγονός ότι είναι ίντερσεξ. Η Γουλφ κατακεραυνώνει τις εγκληματικές πράξεις των γιατρών στις ΗΠΑ, που στην ουσία ακρωτηριάζουν νεογέννητα, προκειμένου να «ταιριάξουν» με την ιδέα που έχουν οι ίδιοι/ες σχετικά με το πώς πρέπει είναι ένα «κανονικό» αρσενικό ή θηλυκό σώμα. Πρόκειται για ένα θέμα που έχει μελετηθεί ελάχιστα – κι αυτός έχω την αίσθηση ότι είναι και ο λόγος που του αφιερώνει σημαντική έκταση στο βιβλίο της. Να αρχίσουμε σιγά-σιγά να βγάζουμε τους σκελετούς απ’ τη ντουλάπα και να τους εξετάζουμε στο φως.

Μεγάλη σημασία δίνει η αμερικανίδα συγγραφέας στην παράλληλη κριτική τόσο της πολιτικής των ταυτοτήτων όσο και της κουίρ θεωρίας, που αποδομεί τις ταυτότητες. Σε τι αποσκοπεί αυτή η «ακροβασία» της;

Κατά τη γνώμη μου, η συγγραφέας επιχειρεί όχι απλώς να υπερασπίσει τα πολιτικά της πιστεύω αλλά, κυρίως, να βοηθήσει και τους αγωνιστές του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος και τους συντρόφους της επαναστατικής αριστεράς να κατακτήσουν και να εμπεδώσουν κριτήρια για το πώς να κρίνουν συνολικά αναλύσεις, τρόπους σκέψης και θεωρητικές συνεισφορές.

Έχω την αίσθηση πως μεταφράζοντας τις παρατηρήσεις της Σέρι Γουλφ κατάλαβα πολύ περισσότερα για την κουίρ προσέγγιση από όσα είχα καταφέρει να αντιληφθώ διαβάζοντας π.χ. κατευθείαν το έργο της Μπάτλερ. Για τους περισσότερους ανθρώπους που συμμετέχουν ενεργά σε ένα κίνημα ή μια πολιτική ομάδα, η θεωρία αυτή φαντάζει σαν μια αλυσίδα από «δύσκολα» ζητήματα, αντικείμενο κάποιων «ειδικών». Η Σέρι Γουλφ νομίζω πως σε βοηθάει να προσεγγίσεις τα δύσκολα αυτά θέματα, να τα μελετήσεις και να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα.ελληνικό εξώφυλλο Σεξουαλικότητα και ΣοσιαλισμόςΣε μεγάλο μέρος της ελληνικής επαναστατικής μαρξιστικής αριστεράς μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ότι τα «δύο φύλα» αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες «φυσικές» συμπεριφορές. Σχεδόν δε γινόταν διάκριση μεταξύ βιολογικού και κοινωνικού φύλου. Για την επιτελεστικότητα του φύλου ούτε λόγος. Μήπως λοιπόν για τα ελληνικά δεδομένα η κριτική της Σέρι Γουλφ στην κουίρ θεωρία είναι αρκετά αυστηρή;

Η κουίρ θεωρία ήρθε στην ελληνική πραγματικότητα με σημαντική καθυστέρηση. Άλλαξε με πολύ κρίσιμο τρόπο την εγχώρια συζήτηση σχετικά με το έμφυλο ζήτημα, έθεσε παραμέτρους άγνωστες μέχρι εκείνη την εποχή, βάθυνε την κατανόησή μας σε μια σειρά από ζητήματα. Η συστηματική ανάλυση της έννοιας της επιτελεστικότητας του φύλου -κατά τη γνώμη μου η πιο σημαντική συνεισφορά της στη θεωρητική συζήτηση- βοήθησε στην απομάκρυνση από το δίπολο αρσενικό/θηλυκό. Ήταν λίγο σαν το καινούριο πλουμιστό θεωρητικό πολυεργαλείο. Πολλές και πολλοί πίστεψαν πως βρήκαν σε αυτήν τις απαντήσεις που έψαχναν.

Η συζήτηση που γίνεται αυτή τη στιγμή διεθνώς, η κριτική που έχει αρχίσει να ασκείται στην κουίρ θεωρία, ο εντοπισμός των θεωρητικών κενών που αφήνει ή η αναποτελεσματικότητά της ως εργαλείο παρέμβασης λειτουργεί κάπως σαν σχήμα πρωθύστερο για την Ελλάδα. Επομένως, η κριτική της Γουλφ φαντάζει ίσως αυστηρή για τον κινηματικό κόσμο στην Ελλάδα, που τώρα αρχίζει να ψηλαφίζει κάποιες έννοιες, ωστόσο είναι ένας καλός δείκτης για το που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η συζήτηση «εκεί έξω». Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κενά και αντιφάσεις, στα οποία προσπαθεί η Γουλφ να απαντήσει. Κυρίως όμως –κι αυτό είναι το σημαντικό στην περίπτωσή της- η έγνοια της είναι στο να εφοδιάσει τις συντρόφισσες και τους συντρόφους της στο αμερικανικό κίνημα με εργαλεία παρέμβασης. Με τη λογική αυτή εξετάζει -πέρα από την όποια θεωρητική της συμβολή- το πόσο αποτελεσματικό όπλο είναι τελικά η κουίρ θεωρία, όταν προσπαθείς να εξαλείψεις την καταπίεση.

Ένα ακόμη σημείο του βιβλίου που πιθανόν θα προκαλέσει αντιδράσεις στο ελληνικό ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα είναι η μαρξιστική επιχειρηματολόγηση της Σέρι ότι η καταπίεση με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα έχει και υλική βάση. Αν έγραφε το βιβλίο κατευθείαν για το ελληνικό κοινό, υποθέτεις ότι θα έδινε λιγότερη έμφαση σε αυτό το σκέλος;

Η Γουλφ γράφει το βιβλίο της απευθυνόμενη στο αμερικανικό κοινό, άρα νιώθει την ανάγκη να απαντήσει σε ερωτήματα που αφορούν το αμερικανικό ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα και την εκεί αριστερά. Απευθύνεται σε μια αριστερά, που μετά από δεκαετίες ήττας και απογοήτευσης τώρα μόλις αρχίζει σιγά-σιγά να συνέρχεται. Την ίδια στιγμή το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα στις ΗΠΑ έχει σαρωθεί από τις νεοφιλελεύθερες απόψεις, ενώ η θεωρία των πολιτικών ταυτότητας, που κυριάρχησε για μεγάλο διάστημα, οδήγησε σε κατακερματισμό των δυνάμεων του κινήματος και σε λογικές που δεν απαντούσαν στα βασικά υλικά προβλήματα που υφίστανται τα περισσότερα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα που ανήκουν στην εργατική τάξη. Γι’ αυτό και η συγγραφέας προσπαθεί να συνδέσει τον ΛΟΑΤΚΙΑ+ αγώνα με τους αγώνες και τις διεκδικήσεις της αριστεράς.  Στην Ελλάδα με ένα πολύ υψηλό επίπεδο ταξικής πάλης, ιδιαίτερα μετά το 2010, ορισμένα ζητήματα θεωρούνται σχεδόν αυτονόητα. Εδώ προβάλλει η ακριβώς αντίστροφη ανάγκη: να προσπαθήσεις να μπολιάσεις μια κατά βάση εργατοκεντρική αριστερά, με στοιχεία αντισεξισμού. Να δείξεις ότι πέρα από τη βασική αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, υπάρχουν πτυχές στη ζωή των ανθρώπων που δεν μπορείς να αγνοήσεις, όταν ισχυρίζεσαι ότι παλεύεις για τη συνολική αλλαγή. Ότι μόνο μέσα από τη διεκδίκηση και αυτών μπορείς να φτάσεις σε μια πραγματικά χειραφετητική κοινωνία.

Οι υπερασπίστριες και υπερασπιστές της άποψης ότι τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ μέλη των επαναστατικών μαρξιστικών οργανώσεων είναι προτιμότερο να μην επικεντρώνουν τη δράση τους στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα, αλλά στο ευρύτερο ταξικό κίνημα, θα δικαιωθούν διαβάζοντας το βιβλίο;

Δεν πρόκειται περί δικαίωσης ή μη. Εάν κάτι έχει να δείξει αυτό το βιβλίο είναι ότι οι αγώνες δεν διαχωρίζονται με στεγανά.  Μια παρέμβαση στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα που δεν συνδέεται με τον ευρύτερο αγώνα που δίνεται για υπεράσπιση εργατικών και άλλων δικαιωμάτων δεν θα πάει και πολύ μακριά. Και αντιστρόφως όμως, εάν μια επαναστατική μαρξιστική οργάνωση δεν επιλέγει να παρεμβαίνει συστηματικά στα επιμέρους κινήματα, όπως το ΛΟΑΤΚΙΑ+, χάνει τον πλούτο των ιδιαίτερων αναγκών και διεκδικήσεων μειονοτικών ομάδων. Δεν μπορείς να μιλάς για συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση, χωρίς να δουλεύεις επίμονα και μεθοδικά στο πεδίο της σεξουαλικής χειραφέτησης.

Μεγάλη συζήτηση έχει γίνει  στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα κυρίως της Θεσσαλονίκης για τις χρηματοδοτήσεις κάποιων Pride και ΛΟΑΤΚΙΑ+ ομάδων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, πρεσβείες, προξενεία και επιχειρήσεις. Βρίσκεις αναλογίες με περιπτώσεις στις ΗΠΑ που αναλύει η συγγραφέας;

Αυτό ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του βιβλίου. Διαβάζοντάς το ήταν σα να βλέπεις να ξετυλίγεται από την αρχή το κουβάρι με την προσπάθεια του συστήματος να «εξαγοράσει» ό,τι δεν μπορεί να θέσει υπό τον έλεγχό του. Ο καπιταλισμός έχει ένα εκπληκτικό ένστικτο επιβίωσης: μια μοναδική ικανότητα να ενσωματώνει ό,τι νιώθει ότι τον απειλεί. Η επαναστατική διάθεση όλων αυτών που συμμετείχαν ενεργά στη διαμόρφωση του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος στις ΗΠΑ «παραήταν» επικίνδυνη. Πόσο μάλλον που τότε βρισκόμασταν στις εκρηκτικές δεκαετίες ’60 και ’70 με ένα κίνημα συνολικής αμφισβήτησης να σαρώνει τους δρόμους. «Έπρεπε», λοιπόν, να κατασταλεί. Με κάθε τρόπο. Γι’ αυτό και η προσέγγιση και η σταδιακή απορρόφηση από το Δημοκρατικό κόμμα, με όλα όσα -αρνητικά- ακολούθησαν. Οι συστάσεις για μια πιο «ήπια» και μετριοπαθή πολιτική, το χαμήλωμα του πήχη στις διεκδικήσεις μέχρι να «ωριμάσει» η «ανέτοιμη» αμερικανική κοινωνία, η υπόκλιση στις απαιτήσεις της αγοράς, το «ροζ ξέπλυμα» βαθιά εκμεταλλευτικών εταιρειών ή της αμερικανικής κυβέρνησης που πετώντας δικαιωματικά ψίχουλα στη ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητα των ΗΠΑ μπορούσε ανενόχλητη να συνεχίζει την καταπάτηση δικαιωμάτων τόσο μέσα στην αμερικανική κοινωνία όσο και διεθνώς.

Μιας και η συνέντευξη φιλοξενείται στο Φύλο Συκής, διέκρινες ότι το βιβλίο συμβάλλει και στη συζήτηση για το φεμινισμό γενικότερα;

Η Γουλφ στα πρώτα κεφάλαια αναζητώντας τις ρίζες της καταπίεσης των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ανθρώπων καταλήγει σε διαπιστώσεις που αφορούν με την ίδια ένταση και τη γυναικεία καταπίεση. Ο τρόπος, δηλαδή, με τον οποίο διαμορφώθηκε στο πέρασμα του χρόνου η πυρηνική πατριαρχική οικογένεια και κυρίως οι ανάγκες που εξυπηρετούσε κάτι τέτοιο, δίνουν μια ικανοποιητική απάντηση για τη θέση που επιφυλάσσουν ακόμα και σήμερα οι κοινωνίες, παρά τα όποια θετικά προχωρήματα έχουν γίνει ως αποτέλεσμα των αγώνων που έδωσε το φεμινιστικό κίνημα. Έχουν κατακτηθεί μια σειρά από δικαιώματα, αλλά για παράδειγμα η κουλτούρα του βιασμού καλά κρατεί. Η «αστυνόμευση» του σώματος των γυναικών παραμένει μια πραγματικότητα. Η λεκτική και η ψυχολογική βία είναι πολύ ηχηρές για να αποσιωπηθούν. Ωστόσο, η διεκδίκηση δικαιωμάτων μέσα από τις τάξεις του φεμινιστικού κινήματος έχει έναν περιορισμένο ορίζοντα. Και εδώ βρίσκω την αναλογία με το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα: Οι διεκδικήσεις τους συμβάλλουν σημαντικά στη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας, στη σταδιακή αλλαγή των συνειδήσεων, στο ανέβασμα του επιπέδου και της ωριμότητας των αγωνιστριών και αγωνιστών που παρεμβαίνουν. Είναι όμως μόνο το πρώτο βήμα σε μια μακρά πορεία συνολικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, που πρέπει να δεθεί με τις διεκδικήσεις όλων όσων υφίστανται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το «βαρύ χέρι» του συστήματος. Και τελικά με αυτό που για μένα παραμένει το υποκείμενο της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας: τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης.

Άφησα για το τέλος μια κάπως πιο προσωπική ερώτηση, σε σχέση με την εμπειρία που έχεις αποκομίσει με τη συμμετοχή σου στη HOMOphonia από την πρώτη της κιόλας συνέλευση, ύστερα στην ομάδα Sylvia Rivera, τώρα και στην Πρωτοβουλία για ένα αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride. Κρίνεις ότι είναι υπαρκτή η ανάγκη για τη διοργάνωση ενός αυτο-οργανωμένου Pride στη Θεσσαλονίκη; Αν όντως διοργανωθεί το 1ο αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride το φθινόπωρο, δε θα εκληφτεί από αρκετό κόσμο ως διασπαστική κίνηση;

Η δημιουργία της συλλογικότητας Sylvia Rivera ήρθε να απαντήσει σε ένα έλλειμμα που διαπιστώσαμε κάποιες και κάποιοι στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα της πόλης. Ήταν η προσπάθεια να υπάρξει μια ομάδα αγωνιστριών και αγωνιστών που νιώθαμε ότι δεν καλυπτόμασταν από τις δύο οργανωτικές ομάδες του Thessaloniki Pride. Δεν καλυπτόμασταν από τον έντονα νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της μιας ομάδας, που αντιμετωπίζει το Pride ως προϊόν μιας εξειδικευμένης αγοράς. Επίσης, θεωρούσαμε αδιανόητο να μην υπάρχουν ανοιχτές συνελεύσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, όπου η καθεμιά και ο καθένας θα μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του/της. Ή μας εξόργιζε το γεγονός ότι η διεκδίκηση δικαιωμάτων θα μπορούσε ποτέ να έχει ως χορηγούς προξενεία ή θεσμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία για ένα Αυτό-οργανωμένο Thessaloniki Pride ήρθε ως συνέχεια για όλες και όλους που επιμένουμε ότι η διεκδίκηση δικαιωμάτων και η διεξαγωγή ενός Pride πρέπει να είναι θέμα των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ανθρώπων και όσων θέλουν να σταθούν αλληλέγγυοι/ες. Δεν είναι ζήτημα λίγων, που θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις για πολλούς. Θέσαμε εξαρχής τρεις βασικούς άξονες και προσπαθούμε έκτοτε να τους υπηρετήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε: αυτό-οργάνωση, αυτοχρηματοδότηση (ακριβώς για να αποφύγουμε τον σκόπελο της εξάρτησης και της απονεύρωσης της δυναμικής μας), διεύρυνση των θεματικών, οι οποίες σήμερα απουσιάζουν από τα Pride: αμφί ταυτότητα, πολυσυντροφικές σχέσεις, ίντερσεξ, ηλικιωμένα ή ανάπηρα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα, πρόσφυγες, εργασιακά δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ανθρώπων. Πρόκειται για ζητήματα που στην ενθουσιαστική ατμόσφαιρα των Pride συνήθως «ξεχνιούνται». Κάποια από αυτά θα αποτελέσουν και τους βασικούς άξονες του Φεστιβάλ που ετοιμάζουμε το φθινόπωρο. Θα είναι η δική μας πρόταση για το πώς αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως συνεχιστές της εξέγερσης του Στόουνγουόλ.

Όσο για τον κίνδυνο του διασπαστικού σε σχέση με το εγχείρημα αυτό, χρειάζεται μια κάπως εκτενέστερη εξήγηση:

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα έχει αποκρυσταλλωθεί μια βαθιά ταξική αντιπαλότητα: έχουν στοιχηθεί από τη μια όσοι κάνουν περιουσίες και καριέρα με τα μνημόνια και τη λιτότητα, από την άλλη τα θύματά τους, η πλειονότητα της κοινωνίας. Το είδαμε αυτό στην περίπτωση του δημοψηφίσματος και της πόλωσης ανάμεσα στους «μένουμε ευρώπη» και τον οργισμένο λαό του ΟΧΙ. Θα το ξαναδούμε άμεσα τις μέρες που έρχονται με την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων.

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν μπορεί ο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κόσμος να στέκεται ανέγγιχτος από την κρίση κι αποτραβηγμένος στη δική του δικαιωματική γωνιά.  Οι ΛΟΑΤΚΙΑ+ άνθρωποι σπάνια μπορούν να δραπετεύσουν από την όλο και πιο αφόρητη πραγματικότητα: από την ανελευθερία της γειτονιάς, από την όλο και πιο επισφαλή και κακοπληρωμένη εργασία και τη γκρίζα καθημερινότητα. Ο μόνος τρόπος για να την αλλάξουν είναι να σταθούν στο πλάι όσων έχουν τα ίδια συμφέροντα απέναντι σε έναν κοινό εχθρό.

Παρατηρώ πως τίποτα από αυτά δεν συμμερίζονται οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας το φετινό Pride στη Θεσσαλονίκη. Ακόμη και με το σύνθημα της φετινής διοργάνωσης, το «Αγαπάτε αλλήλ@»(!) δηλώνουν πόσο μακριά βρίσκονται από την πραγματικότητα της ταξικής πόλωσης. Πολύ λίγα πράγματα -νιώθω- μπορούν να γίνουν από κοινού με αυτούς τους ανθρώπους.

Ο διαχωρισμός στον ΛΟΑΤΚΙΑ+ κόσμο δεν είναι κάτι διαφορετικό από τον διαχωρισμό σε όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Οι άνθρωποι «διαχωρίζονται» με φυσικό τρόπο από τη στιγμή που παλεύουν για διαφορετικά συμφέροντα και φυσικά και οι «Αγαπάτε αλλήλ@», διεκδικώντας την υποστήριξη από πρεσβείες ΗΠΑ ή λαμβάνοντας κονδύλια από Ε.Ε., έχουν διαλέξει μια χαρά το στρατόπεδό τους.

 

* Διαβάστε και τη βιβλιοπαρουσίαση της μεταφράστριας στην εφημερίδα Εργατική Αριστερά εδώ 

** Η Κική Σταματόγιαννη θα παρουσιάσει το βιβλίο στη Γεωπονική Σχολή Αθήνας την Παρασκευή 10 Ιουνίου στις 19:30, σε εκδήλωση που θα συντονίσει η Κατερίνα Σεργίδου στα πλαίσια της 10ης Αντιρατσιστικής Γιορτής. Περισσότερα εδώ

 

Σημειώσεις:

[1]   Λεσβίες, Ομοφυλοφιλοι, Αμφιφυλόφιλες/οι, Τρανς, Κουίρ, Ίντερσεξ, Ασέξουαλ

[2]   Ίντερσεξ είναι τα άτομα με μη καθορισμένο φύλο. Υπάρχουν περιπτώσεις που σε ένα ίντερσεξ άτομο συναντώνται και τα δύο εξωτερικά αναπαραγωγικά γεννητικά όργανα, από τα οποία το ένα είναι μερικώς ανεπτυγμένο. Υπάρχουν ακόμα και οι περιπτώσεις που ένα ίντερσεξ άτομο παρουσιάζει ανεπτυγμένη μια από τις δύο φυσιολογίες, ενώ παράλληλα εκκρίνει διαφορετικές ορμόνες. (οι πληροφορίες είναι από σχετικό άρθρο της Πρωτοβουλίας κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης)

 

Share

Η Στέλλα Μπελιά για το Σύμφωνο Συμβίωσης, τις ΛΟΑΤ διεκδικήσεις και τα ανθρώπινα δικαιώματα στον καιρό της κρίσης

ΜΚΟ-Οικογένειες-Ουράνιο-Τόξο

του Άλκη Δελαντώνη και της Ιουλίας Λειβαδίτη

Η Στέλλα Μπελιά είναι ΛΟΑΤ ακτιβίστρια και πρόεδρος της οργάνωσης Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, που εκπροσωπεί τις οικογένειες με ομόφυλους γονείς και τα παιδιά τους και παλεύει για πολιτικές ίσων ευκαιριών. Εργάζεται ως νηπιαγωγός στην Αθήνα και μεγαλώνει δύο παιδιά με τη σύντροφό της.

Η ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης στην Ελλάδα το Δεκέμβρη 2015 έφερε στο προσκήνιο το ζήτημα των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων στην ελληνική κοινωνία και είναι σε αυτό το πλαίσιο που το Rethinking Greece ζήτησε από τη Στέλλα Μπελιά να απαντήσει σε ερωτήσεις για τη σημερινή κατάσταση των ΛΟΑΤ ατόμων στην Ελλάδα, την ατζέντα για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε συνθήκες κρίσης και φτωχοποίησης, τις αντιλήψεις για την ομοφυλοφιλία στην κοινή γνώμη, καθώς και τις πιθανές συγκρούσεις μεταξύ πιο παραδοσιακών αξιών και φιλελεύθερων απόψεων, που διαπερνούν τη διεθνή ΛΟΑΤ ατζέντα.

Η πρόσφατη ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία χαιρετίστηκε ως ένας σημαντικός σταθμός στην ιστορία των ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεων στην Ελλάδα. Πώς αποτιμάτε εσείς την εξέλιξη αυτή?

Σε γενικές γραμμές για μας ήταν μεγάλη απογοήτευση καθώς το νομοσχέδιο στο δρόμο προς τα εμπρός άφησε τα παιδιά μας πίσω. Μέχρι την τελευταία στιγμή πιστεύαμε ότι τόσο ο νομοθέτης όσο και βουλευτές θα φρόντιζαν να προστατεύσουν την ομάδα εκείνη των πολιτών που έχει ανάγκη περισσότερο από όλες και όλους για προστασία: τα ανήλικα παιδιά. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έγινε. Από την άλλη αυτός ο νόμος έδωσε τον απαραίτητο ζωτικό χώρο ώστε πολλές και πολλοί άνθρωποι να μιλήσουν επιτέλους ανοιχτά για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, να οργανώσουν την ζωή τους σε άλλη βάση και να λύσουν πολλά και καθημερινά προβλήματα. Είδα χθες ένα κυνηγημένο ζευγάρι να υπογράφει σύμφωνο συμβίωσης και να το καταθέτει στο Δήμο Κορίνθου, Μετά από αυτό η ζωή τους θα γίνει τουλάχιστον ευκολότερη και αυτό έχει μεγάλη αξία.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι μιλάμε όχι για υποθετικά πρόσωπα αλλά για ανθρώπους που υπάρχουν και ζουν δίπλα μας. Νομίζω ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αν και δεν θα οδηγήσει ορδές ανθρώπων στα συμβολαιογραφία και στα ληξιαρχεία κάπως θα εκπαιδεύσει την κοινωνία σε μια πραγματικότητα που ή ήταν κρυμμένη από μόνη της ή δεν ήθελαν κάποιοι να την δουν.

Με αφορμή τις εντεινόμενες μεταναστευτικές ροές στην Ευρώπη, εκφράζονται από κάποιους φόβοι για αλλοίωση του «ευρωπαϊκού τρόπου ζωής» από την εισροή στην Ευρώπη πληθυσμών με άλλη θρησκεία, άλλα ήθη και έθιμα και διαφορετικές αξίες. Κατά πόσο η συζήτηση αυτή αφορά τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα?

Οι πρόσφυγες είναι γενικά ένα ζήτημα που μάλλον αφορά τους πάντες και τα πάντα. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις στην ιστορία μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Σίγουρα οι άνθρωποι αυτοί προέρχονται από χώρες με διαφορετικές νόρμες αλλά αυτό τι μπορεί να σημαίνει; Συνήθως κρατάς από το παρελθόν ήθη κι έθιμα ανώδυνα που δεν δυναμιτίζουν τη ζωή σου στο παρόν και στο μέλλον. Οι δικοί μας όταν πήγαν μετανάστες στην Γερμανία στις ΗΠΑ στην Αυστραλία κλπ αυτά που κράτησαν ήταν οι μεγάλες γιορτές και κυρίως τα διασκεδαστικά τους κομμάτια, το σουβλιστό αρνί το Πάσχα όχι ας πούμε την «βεντέτα» ανάμεσα σε οικογένειες.

Τώρα σε σχέση με τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής», δεν βλέπω να τον βιώνουμε στην χώρα ιδιαίτερα, καθώς έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη δική μας θρησκεία με όλους τους υψηλόβαθμους ιεράρχες, είτε είναι χαμηλών τόνων όπως ο Αρχιεπίσκοπος είτε είναι σαν τον μητροπολίτη Καλαβρύτων και τον Θεσσαλονίκης, όπως και πολλά καλά εδραιωμένα στερεότυπα και ισχυρές αντιστάσεις ως προς αυτόν τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής». Θυμηθείτε μόνο την προκλητική δήλωση Έλληνα πολιτικού για τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου. Αυτή η Ευρώπη λοιπόν δεν έχει ακόμα μπει για τα καλά στην χώρα μας.

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν μπει σε μία τροχιά κατοχύρωσης δικαιωμάτων για όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Πιστεύετε ότι η μάχη αυτή έχει σε μεγάλο βαθμό ήδη κριθεί ή φοβάστε ότι μία ανακατάταξη στην Ευρώπη, θα μπορούσε να φέρει στο προσκήνιο δυνάμεις που ενδεχομένως θα απειλούσαν τις κατακτήσεις αυτές;

Βλέπουμε ότι σε πολλά επίπεδα δικαιώματα που νομίζαμε ότι είναι παγιωμένα και αδιαπραγμάτευτα –π.χ. στον εργασιακό χώρο- χάνουν τον αδιαπραγμάτευτο χαρακτήρα τους και ξαναμπαίνουν στο τραπέζι για νέες διαπραγματεύσεις, καταργούνται κλπ. Θα μπορούσε κάλλιστα να συμβεί το ίδιο και με τα ανθρώπινα δικαιώματα καθώς οι συγκεκριμένες οικονομικο-πολιτικές συγκυρίες ευνοούν την ανάπτυξη συντηρητικών ομάδων, κομμάτων κλπ που σε μεγάλο βαθμό αντλούν την πολιτική τους δύναμη από ανθρώπους που πριν στήριζαν τον φιλελεύθερο χώρο. Ας δούμε τι γίνεται στη χώρα μας, από όσους στηρίζουν την Χ.Α. οι περισσότεροι ανήκαν πριν στις τάξεις της Ν.Δ., καθώς ήταν πιο «κοντά» στα δικά τους πρότυπα. Μπορεί λοιπόν μια τέτοια κατάσταση να οδηγήσει χώρες όπως π.χ. η Γαλλία, που έχει κάνει σημαντικά βήματα για την ισότητα για όλους, με μια ενδεχόμενη εκλογική νίκη της Μαρί Λεπέν να κατρακυλήσει σε πολιτικές που θα είναι ρατσιστικές, ομοφοβικές κλπ.

Σε ποιο βαθμό πιστεύετε ότι η οικονομική κρίση και το πρόβλημα της φτώχειας στην Ελλάδα έχει επηρεάσει τη συζήτηση για τη λεγόμενη δικαιωματική ατζέντα?

Αν σκεφτούμε πως διαβαθμίζονται π.χ. στην πυραμίδα του Maslow οι ανθρώπινες ανάγκες, θα δούμε ότι στη βάση της υπάρχουν οι ανάγκες για επιβίωση (φαγητό, νερό κλπ) και η αμέσως επόμενη βαθμίδα αφορά την ασφάλεια: σωματική,  εργασίας,  πόρων, υγείας, περιουσίας κλπ. Με την οικονομική κρίση υπάρχει αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που δεν μπορεί να ικανοποιήσει ούτε καν τις ανάγκες της βάσης της πυραμίδας, δεν έχει να φάει, και είναι ακόμα μεγαλύτερος ο αριθμός εκείνων των ανθρώπων που αν και μετά βίας ικανοποιεί την βάση της δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες της αμέσως επόμενης βαθμίδας γιατί είναι χωρίς εργασία, χωρίς πρόσβαση στο σύστημα υγείας, κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του γιατί αδυνατεί να πληρώσει τα δάνεια που έβαλε για να το αποκτήσει. Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε μια από τις παραπάνω θέσεις να θελήσει να ασχοληθεί με τις υπόλοιπες βαθμίδες ως την κορυφή της πυραμίδας που αφορούν την κοινωνική αποδοχή, την αυτοεκτίμηση και την αυτοπραγμάτωση. Πώς να μιλήσεις στους ανθρώπους για ανθρώπινα δικαιώματα όταν είναι σε μια τόσο δύσκολη θέση; Από την άλλη είναι καθήκον κάθε ευνομούμενης πολιτείας να προσπαθεί να δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις ώστε κανένας πολίτης της να μην υφίσταται διακρίσεις για κάτι που τυχαία είναι. Η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να εμποδίσει την πολιτεία να φροντίσει ώστε να εξασφαλίσει ίσα δικαιώματα για όλους τους πολίτες.

Ποιον ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει η δημόσια εκπαίδευση στην καλλιέργεια των ηθών, των στάσεων και των κοινωνικών αντιλήψεων για τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα; Και με ποιες συγκεκριμένες παρεμβάσεις της Πολιτείας; Ποια εμπόδια μπαίνουν και από ποιούς σε μια τέτοια αλλαγή πορείας της ελληνικής εκπαίδευσης;

Η ελληνική εκπαίδευση έχει καταρχήν μια συγκεκριμένη μειονεξία: το υπουργείο Παιδείας της χώρας μας –με όλους τους τίτλους που έχει αλλάξει με την πάροδο των χρόνων όπως Πολιτισμού, Αθλητισμού, Δια βίου Μάθησης, Έρευνας κοκ- δεν έχασε ποτέ από το όνομά του τον τίτλο του «Θρησκείας». Όταν λοιπόν ένα τόσο κοσμικό θέμα όπως είναι η εκπαίδευση των νέων ανθρώπων και πολιτών πάει πακέτο με την Θρησκεία, μας εξομοιώνει ως ένα βαθμό με θεοκρατικά καθεστώτα. Αυτό από μόνο του μάλλον δεν μπορεί να επιτρέψει τις αλλαγές εκείνες που χρειάζεται η εκπαιδευτική διαδικασία ώστε να είναι συμπεριληπτική και να οδηγήσει σε αλλαγές στα στερεότυπα για τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα. Θα φέρω το παράδειγμα των οικογενειών με ΛΟΑΤΚΙ  γονείς. Τα παιδιά μας με την είσοδό τους στο σχολείο από το νηπιαγωγείο ακόμα δεν βλέπουν καμία εικόνα της δικής τους οικογένειας σε κανένα σχολικό βιβλίο, από τους εκπαιδευτικούς υπάρχει μια καθαρή αξιολογική κρίση ότι η «καλύτερη» οικογένεια είναι η ετεροκανονική πυρηνική οικογένεια και ότι όλες οι άλλες οικογενειακές δομές είναι λίγο ως πολύ υποδεέστερες, χειρότερες κοκ. Έτσι τα παιδιά μας λόγω των συγκεκριμένων συνθηκών αναγκάζονται να αφήνουν την πραγματικότητα που βιώνουν στο σπίτι τους κάθε πρωί έξω από την πόρτα του σχολείου τους και να την ξαναβρίσκουν μόνο κατά την έξοδό τους από αυτό. Πολύ καιρό τώρα σαν οργάνωση στις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» προσπαθήσαμε να το αλλάξουμε αυτό και με επαφές με τα διάφορα παιδαγωγικά τμήματα που θα βγάλουν τους μελλοντικούς εκπαιδευτικούς αλλά και με τη δημιουργία υλικού που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν όσες και όσοι θα ήθελαν να δείξουν την πολυμορφία των οικογενειακών δομών. Σε αυτόν τον τομέα συνεχίζουμε να εργαζόμαστε προσπαθώντας να δημιουργήσουμε τουλάχιστον το υλικό. Τώρα φτιάχνουμε ένα αλφαβητάρι για φωνολογική ενημερότητα παιδιών προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας όπου το κείμενο του εκτός από τα φωνήματα και άλλα θέματα που θέτει το αναλυτικό πρόγραμμα για το νηπιαγωγείο (ενεργητική ακρόαση, χρήση Η.Υ. κλπ) περιέχει εικόνες και αναφορές σε πολλές πιθανές οικογενειακές δομές ώστε όλα τα παιδιά να μπορούν να δουν μια οικογένεια που μοιάζει με τη δική τους μέσα σε αυτό.  Παράλληλα βάζουμε το θέμα αυτό σε ευρωπαϊκά συνέδρια όπως το OMEP ώστε η πληροφορία να φτάσει τελικά από έξω προς τα μέσα. Τέλος είμαστε σε επικοινωνία με οργανισμούς στο εξωτερικό όπως το Schools Out ώστε να μάθουμε από την πολυετή πείρα τους στο συγκεκριμένο τομέα πώς να οδηγήσουμε τον σχολικό θεσμό προς τα εμπρός και να τον φτάσουμε εκεί που πρέπει να είναι, σε ένα σχολείο που θα χωράει όλα τα παιδιά.

Στο πρόσφατο Συνέδριο της οργάνωσής σας Οικογένειες Ουράνιο Τόξο ακούστηκε συχνά η λέξη «φόβος» από το στόμα νέων ανθρώπων, που ζουν στην ελληνική επαρχία. Πιστεύετε ότι υπάρχει μία Ελλάδα δύο ταχυτήτων απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα, στη βάση του διαχωρισμού Κέντρο / Περιφέρεια; Πιστεύετε ότι στην Ελλάδα του 2016 είναι δυνατόν ένας ΛΟΑΤ πολίτης να ζήσει τη ζωή του ανοιχτά και με ορατότητα, χωρίς δυσμενείς επιπτώσεις στην επαγγελματική, προσωπική ή κοινωνική του ζωή;

Παραθέτω ένα μικρό κομμάτι από τη δημοσιευμένη ιστορία ενός gay της ελληνικής επαρχίας, την Λάππα, ένα χωριό σχεδόν δίπλα στην Πάτρα: «…, με έχουν δείρει αρκετές φορές. Με έχουν πάει σε ένα δάσος, μου έχουν πάρει τα ρούχα και μ’ έχουν αφήσει γυμνό. Αρχίσανε να με φτύνουνε και να με κλωτσάνε, για να γελάσουνε. Έρχονται έξω από το σπίτι και φωνάζουν ‘Βάλτε φωτιά στο σπίτι του πούστη’, μου έχουν κάνει πάρα πολλά. Και το χειρότερο είναι ότι η μητέρα μου αυτή τι στιγμή είναι άρρωστη με μια πολύ σοβαρή αρρώστια και δε σέβονται το γεγονός ότι θέλω να την βγάλω έξω μια βόλτα και με κράζουνε μπροστά της. Πηγή: www.lifo.gr»

Η υπόθεση της κακοποίησης αυτού του ανθρώπου έφτασε στα δικαστήρια και η ελληνική δικαιοσύνη δεν καταδίκασε τους θύτες αλλά αντίθετα ισχυρίστηκε ότι το θύμα και η ηλικιωμένη μητέρα του «προκαλούν»… Τι άλλο να προσθέσω, υπάρχει σίγουρα διαφορά ανάμεσα στη ζωή στο απρόσωπο πλήθος μιας μεγάλης πόλης όσο κι αν γνωρίζεις και σε γνωρίζουν στον καθημερινό σου μικρόκοσμο και στην ζωή σε ένα μικρό χωριό.  Η δεύτερη περίπτωση έχει σίγουρα περισσότερες δυσκολίες.

Σε κάποιες χώρες τα ΛΟΑΤ ζητήματα έχουν σημαντική θέση στην πολιτική ατζέντα, και τα πολιτικά κόμματα παρουσιάζουν στους πολίτες-εκλογείς τις θέσεις τους για αυτά, όπως και για τα άλλα ζητήματα πολιτικής. Συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα;

Νομίζω ότι σταδιακά αυτό θα αρχίσει να γίνεται και στη χώρα μας, μέχρι σήμερα ήμασταν μηδαμινή και αμελητέα ποσότητα για τους πολιτικούς καθώς οι περισσότερες και οι περισσότεροι δεν δηλώνουν ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ και όλοι θεωρούσαν –με ελάχιστες αλλά φωτεινές εξαιρέσεις- ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας δεν θα επέφερε μεγάλες ανταμοιβές σε ψήφους ή ακόμα και θα είχε αρνητικό πολιτικό κόστος για όποιον όποια προασπίζονταν τα δικαιώματά μας. Ξαφνικά αρχίζει να αλλάζει το τοπίο καθώς πλέον όλοι κατανοούν ότι είμαστε μετρήσιμη δύναμη –σε αριθμούς ψήφων- εμείς και οι σύμμαχοί μας. Αυτό πιστεύω ότι σύντομα θα οδηγήσει σε αλλαγή πλεύσης ως προς τις διεκδικήσεις της κοινότητας σε αρκετά κόμματα στο μέλλον.

Πώς θα περιγράφατε τη στάση των ελληνικών ΜΜΕ απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα;

Καθαρή ανθρωποφαγία… Με εξαίρεση πάλι κάποιες εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης και κάποιες εφημερίδες (δεν αναφέρω ονόματα για να μην ξεχάσω και αδικήσω κάποιους) στα περισσότερα κανάλια και στα ΜΜΕ ήταν απολύτως σαφές ότι χρησιμοποιούσαν θέματα που αφορούν τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα μέσα από την λογική της κλειδαρότρυπας και πάντα με άξονα το «είναι ένα επίκαιρο θέμα και αυτή την εποχή πουλάει». Ρώτησαν τους πιο απίθανους συνομιλητές αν μπορούμε να μεγαλώνουμε παιδιά ή όχι (ο Φαήλος Κρανιδιώτης ο Νίκος Καμένος κ.ά, διάφοροι ηθοποιοί όπως ο Μπέζος και διάφοροι τραγουδιστές όπως ο Γιώργος Μαργαρίτης κ.ά. κλήθηκαν να τοποθετηθούν –λες και η γνώμη τους μας αφορά και θα αποτελέσει κριτήριο για την απόφασή μας να γίνουμε γονείς ή όχι- για το εάν οι gay (όλη η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα για τα ελληνικά ΜΜΕ είναι gay, λεσβίες, τρανς κλπ, δεν υπάρχουν όλες και όλοι είμαστε απλώς gay) πρέπει να γίνουν γονείς ή «για το καλό των παιδιών» πρέπει να το αποφύγουν. Όλο αυτό το υποκριτικό ενδιαφέρον για τα παιδιά μας μπορεί να λείψει και εάν πραγματικά ενδιαφέρονται γι’ αυτά καλά θα κάνουν να πάψουν να τους στερούν τα δικαιώματά τους όπως έχει επισημάνει εδώ και καιρό και ο συνήγορος του Πολίτη και ο συνήγορος του Παιδιού. Αν κινδυνεύεις από την διέλευσή σου σε ένα σκοτεινό δρομάκι με μεγάλη παραβατικότητα δουλειά της πολιτείας δεν είναι να σε αποτρέψει ή να σου απαγορεύσει να διασχίσεις το στενάκι αλλά να τοποθετήσει άπλετο φωτισμό και να διασφαλίσει ότι δεν θα σου συμβεί κάτι κακό.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Rethinking Greece

Μετάφραση: Άλκης Δελαντώνης και Ιουλία Λειβαδίτη

 

Διαβάστε ακόμα

«Ήθελα να ζήσω τη δική μου αλήθεια»

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

Share

Καταγγελία συντονιστικού lgbtqi+ pride Κρήτης για το δημοτικό συμβούλιο Ρεθύμνου

RTX1GDIN

Την Τετάρτη 16 Μαρτίου του 2016, κληθήκαμε μέλη της συντονιστικής ομάδας LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος και Σεξουαλικότητας, να παρευρεθούμε στο ολομελειακό Δημοτικό Συμβούλιο Ρεθύμνης για να εξεταστεί το αίτημά μας για την παραχώρηση του Δημοτικού Κήπου στις 9 και στις 10 Ιουλίου για την πραγματοποίηση του Φεστιβάλ. Παρά τις προσπάθειές μας και τη θετική γνωμοδότηση που μας είχε δοθεί από τη συνέλευση της Δημοτικής Κοινότητας Ρεθύμνου, στην οποία επίσης παρευρεθήκαμε μία εβδομάδα νωρίτερα (στις 9/3), το Δ.Σ. αρνήθηκε να μας παραχωρήσει την άδεια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που από Δημοτικές Αρχές αντιμετωπίζουμε παρόμοια αρνητική στάση. Πέρυσι, ο Δήμος Ηρακλείου, μετά από πολλές συναντήσεις και συνεννοήσεις, φαινομενικά θετικά προσκείμενος και δίνοντάς μας μία καθησυχαστική-άτυπη απάντηση ως προς τη παραχώρηση του πάρκου Γεωργιάδη, λίγες μέρες πριν από τη διεξαγωγή του Φεστιβάλ, με επίσημη ανακοίνωση, υπό την πίεση εκκλησιαστικών και ακροδεξιών στοιχείων, αποποιήθηκε οποιασδήποτε ευθύνης και ανάμιξης με το Φεστιβάλ, φτάνοντας λίγες ώρες πριν την έναρξη, να μας αρνείται την έγγραφη άδεια παραχώρησης/ηλεκτροδότησης του πάρκου.

Με μια ματιά στην ελληνική νομοθεσία, σύμφωνα με απόφαση του συμβουλίου επικρατείας και το άρθρο 11 του Συντάγματος (δικαίωμα του συνέρχεσθαι), θα έπρεπε να είναι δεδομένη η αποδοχή του αιτήματός μας για την παραχώρηση του κήπου. Σε έκθεση του συνηγόρου του πολίτη για τη διαχείριση των κοινόχρηστων χώρων από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, ο εκάστοτε δήμος αναλαμβάνει τη διαχείριση και την αξιοποίηση των κοινόχρηστων χώρων κατά τρόπο που να μην αναιρεί την κοινή χρήση (άρθρο 970 του Αστικού Κώδικα) και να προάγει τη κοινή ωφελεία (άρθρο ι 969 του Αστικού Κώδικα). Κάθε πολίτης έχει την εξουσία να χρησιμοποιεί ελεύθερα τους κοινόχρηστους χώρους, εξουσία που απορρέει από το δικαίωμα της προσωπικότητας (άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα). Τέλος στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των δικαιωμάτων των ανθρώπων στο άρθρο 10 (ελευθερία έκφρασης ) αναφέρεται κατά λέξη «Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα εις την ελευθερία εκφράσεως. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελέυθερίαν γνώμης ως και την ελευθερίαν λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών, άνευ επεμβάσεως δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων»

Αυτό που μας αρνείται κάθε φορά ο Δήμος ή ο φορέας, δεν είναι μόνο η χρήση του εκάστοτε χώρου ή μια νομική διευκόλυνση, αλλά το ίδιο το δικαίωμα στο δημόσιο χώρο. Για όλ@ εμάς που επιτελούμε ταυτότητες έξω από τη νόρμα [cis, λευκός, ευκατάστατος, υγιής, ετεροφυλόφιλος, ετεροκανονικός άνθρωπος], ο δημόσιος χώρος είναι τοξικός. Αποτελεί πεδίο μάχης και η ύπαρξή μας σε αυτόν διαρκώς αμφισβητείται, όταν δεν πολεμάται.

Η απόφαση του Δ.Σ. είναι ενάντια στον διαρκή αγώνα μας για ορατότητα, αυτοδιάθεση και ελευθερία. Με εμφανή άγνοια των μελών του ως προς τη μορφή, το περιεχόμενο και τις διεκδικήσεις του Φεστιβάλ, και παρά τις τοποθετήσεις μας κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, το τυπικό μας αίτημα απορρίφθηκε χωρίς κάποιο λογικό και πρακτικό επιχείρημα. Αντ΄ αυτού, η επιχειρηματολογία τους εξαντλήθηκε στην αναπαραγωγή ομοφοβικών, σεξιστικών, τρανσφοβικών, πατριαρχικών λόγων.

Εφόσον δεν μας δόθηκε ο χώρος να απαντήσουμε κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, σχολιάζουμε παρακάτω κάποια από τα βασικά επιχειρήματα που ακούστηκαν:

Για την παρουσία παιδιών και μητέρων στο κήπο τις ώρες του Φεστιβάλ και τον κίνδυνο που διατρέχουν από την «έκθεσή»’ τους σε αυτό: το Δ.Σ. χαρακτηρίζει «υστερικές» τις μητέρες για τις οποίες κατά τα άλλα νοιάζεται, προδίδοντας το μισογύνικο και σεξιστικό του βλέμμα. Γνωρίζουμε πως όλα αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν με πρώτη και κυρίαρχη υποχρέωση να επιτελέσουν το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους. Πολλά από αυτά είναι ή θα υπάρξουν θύματα ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού. Τα ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας που ανοίγει το Φεστιβάλ δεν αφορούν μόνο την LGBTQI+ κοινότητα αλλά όλους τους ανθρώπους που μεγαλώνουν στην πατριαρχική κοινωνία και καταπιέζονται από τα κυρίαρχα πρότυπα. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να ανοίξουν σε κάθε σχολείο, καφενείο και παιδική χαρά.

Πόσοι Γιακουμάκηδες, πόσοι βιασμοί και δολοφονίες χρειάζονται για να αντιληφθούν την έμφυλη βία; Δεν μπορεί παρά να είναι υποκριτικό το σοκ και η ευαισθητοποίηση για όλα αυτά από φορείς που την επόμενη στιγμή φιμώνουν και εξοστρακίζουν ένα φεστιβάλ που μιλάει για το σώμα, το φύλο την σεξουαλικότητα. Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα πως μέλος του Δ.Σ. απείλησε με αποχώρηση από τη διαδικασία εάν το σώμα συνεχίσει να συνδιαλέγεται με εμάς.

Καμία από τις υποτιθέμενες αντιπροτάσεις του συμβουλίου (κλειστό γυμναστήριο Μ. Μερκούρη, σπίτι του πολιτισμού) δεν μπορεί ρεαλιστικά να στεγάσει το πρόγραμμα και την μορφή του φεστιβάλ. Αντίθετα, το μόνο που κάνουν είναι να υποβαθμίζουν την διοργάνωση και τους συμμετέχοντες σε αυτή. Δε νοείται Φεστιβάλ Ορατότητας σε κλειστό χώρο. Η επόμενη αντιπρόταση για τον κήπο για τις δεύτερες βραδινές ώρες (αυστηρά 21:00-00:00) μας υποβαθμίζει αυτόματα σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, εφόσον γνωρίζουμε ότι ο κήπος είναι διαθέσιμος καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας για οποιαδήποτε άλλη οργανωμένη δραστηριότητα.

Για την άποψη που ορίζει τις έμφυλες και σεξουαλικές μας ταυτότητες ως κάτι ιδιωτικό που πρέπει να συμβαίνει μόνο στα κρεβάτια μας και είναι ανωμαλία: Για εμάς δεν είναι ούτε φύση ούτε ατομική επιλογή ή ιδιωτική υπόθεση. Είναι κομμάτι της κοινωνικοπολιτικής μας υπόστασης, ταυτότητες τις οποίες φέρουμε και με βάση τις οποίες οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε καθημερινά.

Ενδεικτικό της τάσης ορισμένων συμβούλων, ήταν μία τοποθέτηση η οποία αναπαρήγαγε μία ψευδή είδηση περί δημόσιου αυνανισμού στη Πράγα, ταυτίζοντάς την με το Φεστιβάλ μας. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει τόσο την άγνοια του συγκεκριμένου Δημοτικού Συμβούλου για το περιεχόμενο του LGBTQI+ Pride Kρήτης όσο και την ενοχοποίηση του ανθρώπινου σώματος.

Καμία έκπληξη δε μας προκαλεί που στην ίδια διαδικασία λίγα λεπτά πριν, σε ένα προ ημερησίας ψήφισμα σχετικά με το προσφυγικό, εκφέρθηκε ρατσιστικός, ισλαμοφοβικός και εθνικιστικός λόγος. Οι μετανάστες και οι μετανάστριες, η LGBTQI+ κοινότητα και κάθε άλλη καταπιεσμένη ομάδα ανέκαθεν αποτελούσαν τον εύκολο στόχο για κοινωνικό κανιβαλισμό. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί από τους κήρυκες μίσους, ομοφοβικών, τρανσφοβικών και σεξιστικών αντιλήψεων είναι και οι θεσμικοί εκπρόσωποι του ρατσισμού και του φασισμού.

Το Δ.Σ προέβαλε ως βασικό επιχείρημα το φόβο για την δημιουργία επεισοδίων από εχθρικά προσκείμενους κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ. Την προσωπική μας ασφάλεια, την οποία προτάσσει, έχουμε μάθει πολύ καλά να την διαφυλάσσουμε καθημερινά. Είναι τουλάχιστον αστείο να την επικαλείται την στιγμή που με την στάση του στέκεται απέναντί μας, ενώ δημοτικοί σύμβουλοι – πέραν του κακοποιητικού λόγου που εξέφρασαν απέναντί μας – κατά την αποχώρησή των μελών του Συντονιστικού έφτασαν να απειλούν την σωματική μας ακεραιότητα.

Με αφορμή το περιστατικό αυτό καταδεικνύονται για μια ακόμη φορά όλες αυτές οι εξουσιαστικές αντιλήψεις που συντηρούνται στο εσωτερικό της τοπικής – και όχι μόνο – κοινωνίας. Κυρίως, φαίνεται πόσο σημαντικό είναι το να καθιερωθεί στο νησί ένα Φεστιβάλ που θα αγγίξει όλα αυτά για τα οποία φοβόμαστε ή αποφεύγουμε να μιλήσουμε. Αυτοοργανωμένα και αυτοχρηματοδοτούμενα, φτιάχνουμε μόνα μας ασφαλείς χώρους και διεκδικούμε ορατότητα, αυτοδιάθεση, ζωή κ’ ελευθερία.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τον δημόσιο χώρο που μας ανήκει, για την ελευθερία των σωμάτων και των επιθυμιών μας. Όροι καταπίεσης όπως το φύλο, η φυλή, η τάξη μπλέκονται πρώτα απ’ όλα πάνω στα ίδια μας τα σώματα. Γι’ αυτό δεν μπορούμε παρά να συνδεθούμε με κάθε δίκαιο κοινωνικό αγώνα, ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Καλούμε αλληλέγγυα άτομα και συλλογικότητες να συνυπογράψουν την καταγγελία, να δημοσιοποιήσουν το γεγονός και να παράξουν το δικό τους λόγο.

Να διεκδικήσουμε συλλογικά τον δημοτικό κήπο του Ρεθύμνου για τις 9-10 Ιούλη, για το 2o LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος,Σεξουαλικότητας

Ολόκληρη η Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου Ρεθύμνης, υπάρχει βιντεοσκοπημένη και προσβάσιμη διαδικτυακά στον παρακάτω σύνδεσμο :

Η πλατφόρμα συνυπογραφής online είναι στο παρακάτω σύνδεσμο :

http://www.ipetitions.com/petition/public-garden-of-rethymno-for-the-2nd-lgbtqi 

 

lgbt

Share

To queer comic έχει και συνέχεια!

steve

της Γεωργίας Μανώλη και της Άννας Σιγαλού

Στο περασμένο Athens comicdom εκτός από την Smar γνωρίσαμε και τα σχέδια του Steve. Και κάπως έτσι προέκυψε μια χειμαρρώδης και ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί του! O Steve έχει γεννηθεί στην Αθήνα την περίοδο που εκδόθηκαν τα Linux και άρχισε να γιορτάζεται η απελευθέρωση της Λευκορωσίας, δηλαδή το 1991. Από μικρός διάβαζε Αστερίξ, Ντόναλντ και Σκρουτζ και άλλα κλασσικά. Άρχισε να ζωγραφίζει από πιτσιρίκι λοιπόν γιατί ήθελε να κάνει τον κόσμο να γελάει. Έτσι σπούδασε στην Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών Ορνεράκη σχέδιο και κόμικ το 2009-2013. Ασχολείται εκτός από το κόμικς, τη γραφιστική και την εικονογράφηση και με το τατουάζ. Πολλές ιστορίες για τα χιουμοριστικά σκιτσάκια του τις εμπνέεται από τη γιαγιά του! Περισσότερες πληροφορίες για τα σχέδια και το έργο του Steve αλλά και για επικοινωνία μαζί του θα βρείτε εδώ.

Πότε και πώς ξεκίνησες τα φανζινάκια;

Ξεκίνησα το 2013, είχα κυκλοφορήσει ένα χιουμοριστικό -που το συνεχίζω ακόμα και μάλιστα τώρα βγάζω το 4ο τεύχος, το «Ιδιοτρόπιο»- ένα sketchbook κι ένα queer φανζινάκι που μου ‘χαν πει τότε ότι δεν είχε ξαναβγεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα.

Το 2014 συνέχισα τα φανζίν κι έβγαλα τον «Αμφιλάτρη», ένα queer παραμυθάκι που σκόπευα να βγάλω ως graphic novel. Τελικά βγήκε με κάποιες εικόνες αλλά ήθελε όμως πολύ δουλειά για να βγει πιο ολοκληρωμένο, γιατί αρχικά θέλαμε να το βγάλουμε με μια φίλη μου ως διπλό: από τη μια πλευρά να είναι ο αμφιλάτρης κι από την άλλη μια ιστορία με πριγκίπισσες, όπου μια τρανς πριγκίπισσα ερωτεύεται μια λεσβία κλέφτρα.

Φέτος έβγαλα 4 φανζίνς (το ρεκόρ μου!): «Ιδιοτρόπιο», «Σκιτσούχτρα», «101 λόγοι για να μην αυτοκτονήσεις» και «Συγγνώμη queerie ποιος είστε;» το οποίο το ξανατύπωσα γιατί είχε κάποια λαθάκια μέσα, ψάχτηκα λίγο περισσότερο μετά την πρώτη έκδοση και το ξανάβγαλα βελτιωμένο.

Ρίχνω αρκετή δουλεία κυρίως για πλάκα, αλλά αξίζει. Σε ένα comicdom είχε έρθει μια κοπέλα και είδε το «Ιδιοτρόπιο» κι ενθουσιάστηκε κι αυτό ήταν τεράστια αμοιβή!

Ήσουν στην Αγγλία μέχρι πρόσφατα, τί έκανες εκεί;

Ήμουν για 2 μήνες αλλά χρειάστηκε να γυρίσω λόγω κάποιων δυσκολιών. Έψαχνα για δουλειά στην εικονογράφηση αλλά δυστυχώς είναι δύσκολη αγορά. Εκεί υπάρχει βέβαια περισσότερη ζήτηση και πληρώνουν καλύτερα σε σχέση με την Ελλάδα, εδώ πολλές φορές δεν πληρώνουν καθόλου. Εκεί όμως ζητάνε πολύ περισσότερα πράγματα: εμπειρία, πτυχία. Υπήρχαν πρακτικές δυσκολίες αλλά ήταν μια εμπειρία, ίσως ξαναφύγω στο μέλλον.

Steve_granma

Έχεις σκεφτεί να διδάξεις σχέδιο;

Σε σχολή δεν ξέρω αν μπορώ και δεν ξέρω αν νιώθω κι έτοιμος, δίδασκα όμως πέρυσι σε παιδιά δημοτικού σε ένα πρόγραμμα του δήμου και περνάγαμε πολύ καλά, τα αγαπούσα κιόλας, μάλιστα υπήρξε κι ένας πιτσιρικάς που ήθελε να κάνει κόμικς.

Τώρα μαθαίνω να χτυπάω τατουάζ. Δεν είναι ακριβώς αυτό με το οποίο σκόπευα ν ασχοληθώ αλλά μ αρέσει, έχει δουλειά και γνωρίζεις κι ενδιαφέροντα κόσμο, με ικανοποιεί αρκετά σαν προοπτική. Έχει πολύ ζήτηση και μπορείς να το κάνεις και να πληρώνεσαι που είναι καλό γιατί αυτή τη στιγμή επιβιώνω απ’ αυτά που πουλάω στο internet, ότι βγάλω από φανζίνς και από κάτι μπλουζάδικα με τα οποία συνεργάζομαι φτιάχνοντας στάμπες.

Στον χώρο των κόμικς πιστεύεις ότι ίσως έχεις μεγαλύτερη αποδοχή ως τρανς σε σχέση με άλλους επαγγελματικούς χώρους;

Μέχρι τώρα δεν έχω βιώσει κάτι ιδιαίτερα αρνητικό, ο καλλιτεχνικός χώρος είναι όντως πιο δεκτικός από άλλα επαγγέλματα. Όταν συστηνόμουν παλιότερα στον χώρο των κόμικς –προ μετάβασης- υπήρχαν κάποια άτομα που ρωτάγανε «α Steve, γιατί;» αλλά σε άλλους χώρους με απορρίπτανε εντελώς. Πέρα απ’ αυτά βέβαια δεν έχω δει κάτι ιδιαίτερα αρνητικό.

Πες μας δύο λόγια για την queer κόμικ σκηνή στην Ελλάδα, έχει απήχηση στον κόσμο; Η συζήτηση και έκθεση σε νέες καταστάσεις περνάει στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω των κόμικς;

Κάποιος κόσμος εκτός queer κοινότητας έχει μια κάποια επαφή μέσω των κόμικς, πχ με το «Μαλάκα λεσβίες!», αν και δεν υπάρχουν και πολλά. Τα δικά μου απευθύνονται πιο πολύ μάλλον στην queer κοινότητα, αν και υπήρξε κόσμος που τα διάβασε και μου είπε μετά ότι σκέφτηκε κάτι παραπάνω. Διαβάζοντας τα η συμπεριφορά κάποιων άλλαξε, άρα θα ίσως και να συνεισφέρουν κάτι τα κόμικς. Νομίζω πως όταν αντιμετωπίζεις κάτι με χιούμορ είναι πιο εύκολο να απευθυνθείς στον κόσμο. Πολλοί κατηγορούν τις μειονότητες ότι είναι πάντα θυμωμένες και χρησιμοποιούν αυτόν τον θυμό σαν δικαιολογία για να μην τις ακούνε πολύ σοβαρά. Όταν βγάζεις κάτι με χιούμορ πολύς κόσμος θα το ακούσει πιο εύκολα, δυστυχώς είναι πιο εύκολο να πιάσεις κόσμο έτσι.

Βλέπεις δηλαδή την δουλειά σου σαν εργαλείο για να φέρεις σε επαφή έναν παραέξω κόσμο με αυτά τα θέματα;

Σίγουρα γιατί χρειάζεται κιόλας, ειδικά σε χώρες σαν την Ελλάδα όπου υπάρχουν ελάχιστες ελευθερίες, όπου πρέπει να στειρωθείς για να μπορέσεις ν αλλάξεις το όνομα σου. Εδώ το κράτος ορίζει το φύλο σου βάσει των γεννητικών σου οργάνων. Αν μια γυναίκα χρειαστεί να βγάλει τις ωοθήκες της, αποκτά το δικαίωμα να αλλάξει επίσημα φύλο, ενώ όσοι ζούνε χρόνια ως άντρες και δεν έχουν προχωρήσει σε χειρουργείο δεν το έχουν. Είναι σωστό να έχεις τη δυνατότητα να κάνεις χειρουργείο αλλά δεν θα πρέπει να είναι υποχρεωτικό.

steve_tumblr

Κάποιο σχόλιο όσον αφορά την πολιτική ορθότητα και τα κόμικς ή γενικά την pop κουλτούρα;

Είμαστε σε έναν κόσμο ο οποίος ορίζεται από τη διαφορετικότητα του και απαρτίζεται από διαφορετικά άτομα και έτσι στα έργα μας βάζουμε έναν πραγματικό κόσμο αντίστοιχα. Δεν μπορείς να πεις ότι είναι πολιτική ορθότητα το να βάζεις μαύρους σε μια αμερικάνικη πόλη επειδή όντως υπάρχουν μαύροι άνθρωποι σε μια αμερικάνικη πόλη! Γενικά όμως σήμερα που στα υπερ-ηρωικά κόμικς επικρατεί το white-sausage fest  δεν είναι καθόλου κακό να υπάρχει περισσότερη διαφορετικότητα.

Και η εκπροσώπηση queer χαρακτήρων στα κόμικς ή αλλού;

Μου αρέσουν οι δημιουργοί που ακούν το κοινό τους. Για παράδειγμα, οι δημιουργοί του video-game Dragon Age, το οποίο μάλιστα ξεκίνησε με bisexual χαρακτήρες, ανταποκρίθηκαν στο αίτημα του κοινού για trans χαρακτήρα. Δεν είναι θέμα λοιπόν πολιτικής ορθότητας. Όταν στα 24 μου έφτασα να δω έναν χαρακτήρα σαν εμένα σε κάποιο media έβαλα τα κλάματα! Και μάλιστα έναν χαρακτήρα που δεν είναι π.χ. tragedy porn ή τόσο δυστυχισμένος που είναι queer ή πεθαίνει τραγικά στο τέλος! Όταν έχεις ένα κοινό και αποφασίζεις ότι άτομα όλων των ιδιοτήτων, σωμάτων και χρωμάτων πρέπει να δουν το εαυτό τους κάπου και το κάνεις αυτό πραγματικά δεν έχεις να χάσεις τίποτα. Δηλαδή το να αλλάξεις ένα λευκό cis-straight άνδρα και να το βάλεις κάτι άλλο οι λευκοί cis-straight άνδρες δεν χάνουν τίποτα σε εκπροσώπηση αφού οι μισοί χαρακτήρες στα media είναι σαν αυτούς! Το να βάλεις λοιπόν χαρακτήρες από μειονότητα θα κάνει κάποια παιδιά λοιπόν να νιώσουν καλύτερα. Γιατί αλλιώς αναγκάζουν τους ανθρώπους μειονοτήτων να  μας λένε ότι δεν είστε αρκετά καλοί ή ενδιαφέροντες για να είστε πρωταγωνιστές! Και εκεί είναι το πρόβλημα μου με την πολιτική ορθότητα, είναι σαν να μου κάνουν τη χάρη να σε βάλουμε και σένα κάπου, δεν θέλω όμως να μου κάνουν καμία χάρη! Θέλω να με αντιμετωπίζεις σαν ολοκληρωμένο άτομο!

Skitsouxtra

Ένιωσες ότι πρέπει να υιοθετήσεις κάποιες μάτσο συμπεριφορές προκειμένου να υλοποιήσεις καλύτερα τον ρόλο του άντρα; Θυμάσαι τον σεξισμό που βίωνες πριν την μετάβαση;

Ξέρω άτομα που νιώθουν την ανάγκη να είναι σεξιστές, ομοφοβικοί, που πουλάνε ένα πολύ μάτσο στυλ, υπάρχουν συγκεκριμένες προσδοκίες ανάλογα με το φύλο. Κατά τη μετάβαση οι προσδοκίες αλλάζουν, τελικά όμως σου αρέσουν αυτά που σου άρεσαν και πριν. Θεωρώ ότι σε μια ιδανική κοινωνία δεν θα ταυτιζόμουν με κάποιο συγκεκριμένο φύλο, αλλά σ αυτήν την κοινωνία ταυτίζομαι πιο άνετα με το αντρικό.

Ωστόσο για κάποιο και μεγάλο κομμάτι της ζωής σου οι άλλοι σε αντιμετώπιζαν ως κορίτσι-πλέον ζεις ως trans άνδρας. Ποιες οι διαφορές και αν υπάρχουν στο πώς σε αντιμετωπίζουν οι άλλοι;

Όταν ζούσα στην Αγγλία σε κάποια δουλειά  για πρώτη φορά με αντιμετώπισαν σαν cis-άνδρα συνάδελφοι  οι οποίοι δεν ήξεραν ότι είμαι trans. Είναι πολύ περίεργο πώς φέρονται οι cis-άνδρες μεταξύ τους. Παρόμοιες διαφορές βλέπω όταν στην Ελλάδα μπαίνω σε ταξί! Όταν λοιπόν ήμουν μια κοπέλα στο ταξί ο οδηγός με ρώταγε «Τι κάνεις κοπελιά; Σπουδάζεις; Α με τα καλλιτεχνικά ασχολείσαι;». Τώρα οι πολιτικές συζητήσεις πάνε αβέρτα! Ούτε κοινωνικό πείραμα να είχα κάνει! Πρέπει να σας πω επίσης ότι αυτό που δεν μου έχει λείψει καθόλου είναι το σφύριγμα στο δρόμο! Ή παλιότερα π.χ. είχα ακούσει άπειρες φορές «εσείς οι γυναίκες» το οποίο δεν ακούω πια. Είναι ταυτόχρονα ικανοποιητικό και εκνευριστικό αφού δεν χρειάζεται πια να απαντάω σε όλους αυτούς τους μαλάκες αλλά από την άλλη ναι είναι εκνευριστικό γιατί νιώθω πια στο πετσί μου πόσο διαφορετική είναι η αντιμετώπιση του μέσου κόσμου. Με βολεύει που δεν είμαι αντικείμενο σεξισμού αλλά συνειδητοποιώ ωστόσο πολύ έντονα ότι ήμουν μέχρι πρόσφατα το αντικείμενο σεξισμού!!!

Έχεις κάποια ακτιβιστική δράση; Είσαι π.χ. σε κάποια ομάδα; Στο ΣΥΔ; Κάποιο σχόλιο για τον τρανς ακτιβισμό;

Δεν μπορώ να πω ότι συμμετέχω στο ΣΥΔ. Παρακολουθώ τη δράση τους ωστόσο. Γενικά δεν είμαι ειδικός να σχολιάσω-πιο πολύ θα κράξω από το internet! Δυστυχώς υπάρχει πολύ bullying σε αυτό το θέμα, αφού trans γυναίκες δέχονται επιθέσεις πολύ περισσότερο από τους trans άνδρες και μέσα μάλιστα στο queer χώρο. Κάτι τέτοιο μάλιστα βλέπουμε και στο Pride. Δεν πήγα το ’15 γιατί ήμουν Αγγλία αλλά και εδώ να ήμουν δεν θα πήγαινα. Καθώς πρόπερσι υπήρξαν αρκετά τρανσφοβικά περιστατικά και μάλιστα από τους ίδιους τους οργανωτές. Το Pride θα έπρεπε να σταματήσει να πουλάει ότι είναι κάτι πολιτικό, είναι μια γιορτή, ένας χαβαλές ο οποίος καλά κάνει και υπάρχει. Δεν είμαι εναντίον του Pride αλλά υπάρχουν κοινότητες που δεν εμφανίζονται εκεί. Η μασκότ του ήταν ένας νέος θεογκόμενος cis-gay άνδρας. Δεν εμφανίζονται άλλα σώματα π.χ. χοντρά, trans, έγχρωμα! Μπορεί κάποια σώματα ή κάποιες σεξουαλικότητες να μη πουλάνε τόσο πολύ αλλά εγώ δεν θέλω να είμαι σε αυτό το Pride. Παρένθεση εδώ, όσον αφορά τα σώματα, έχω να πω ότι όλα τα σώματα, τα στυλ, τα ντυσίματα είναι θέμα καπιταλισμού και ορίζονται από κάποιους άλλους. Δεν είναι δυνατόν η 14χρονη κόρη γνωστού μου που είναι μπαλαρίνα να μου λέει ότι θέλει να χάσει βάρος! Και όταν τη ρωτάω γιατί θέλει να αδυνατίσει και άλλο να μην ξέρει να απαντήσει!

Τελικά πώς βλέπεις τον εαυτό σου επαγγελματικά σε δέκα χρόνια;

Δεν ξέρω και όχι επειδή δεν έχω εμπιστοσύνη στη δουλειά μου αλλά επειδή αλλάζω εύκολα προτιμήσεις. Μου αρέσει να μαθαίνω και να βρίσκω καινούργια ενδιαφέροντα. Ταυτόχρονα σχεδιάζω και γράφω και θα ήθελα να βγάλω μάλιστα ένα βιβλίο ή να ασχοληθώ κάποια στιγμή με το concept art! Απλά ελπίζω σε δέκα χρόνια να βγάζω προς τα ζην από τα καλλιτεχνικά, από όποιον κλάδο και αν είναι. Γενικά στόχος μου είναι να φτιάξω κάποια project τα οποία θα έχουν χαρακτήρες όλων ειδών μέσα, τα οποία θα είναι πολιτικοποιημένα χωρίς να είναι πολιτικά.

 

Διαβάστε ακόμα

Κι όμως υπάρχει queer comic στην Ελλάδα: “Μαλάκα Λεσβίες!”

 

Share

Πώς θα “γιορτάσουν” τη 13η Φλεβάρη οι ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες στην Ειδομένη;

africa_lgbti_refugees

Διεθνής ημέρα χρήσης προφυλακτικού στο δυτικό κόσμο, και όχι τυχαία μια μέρα πριν του «Αγίου Βαλεντίνου». Την ίδια ώρα που στη Θεσσαλονίκη οργανώνονται καμπάνιες από τις ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις για το ασφαλέστερο σεξ και τη διάδοση της χρήσης προφυλακτικού, καταφθάνουν στην Ειδομένη πολλά lgbtiq+ άτομα χωρίς κανένα δικαίωμα ούτε διεθνούς προστασίας ούτε βέβαια πρόσβασης στην ενημέρωση για ασφαλέστερο σεξ.

Λε­σβί­ες, ομο­φυ­λό­φι­λοι, αμφί, τρανς και ίντερ­σεξ έρ­χο­νται στην Ει­δο­μέ­νη από διά­φο­ρες χώρες, στις οποί­ες όχι απλά κα­τα­πα­τώ­νται κα­θη­με­ρι­νά τα δι­καιώ­μα­τά τους, αλλά απειλούνται με φυ­λά­κι­ση ή και εκτέ­λε­ση! ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα διεκ­δι­κούν το δι­καιω­μα τους για μια αξιο­πρε­πή ζωή, μα έρ­χο­νται αντι­μεέτω­ποι με κλει­στά σύ­νο­ρα! Και γιατί; Γιατί δεν είναι πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου!

Λες και το άσυλο ψε­κά­ζε­ται μα­ζι­κά πάνω από τους πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου και μετά μας τελειώ­νει!

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγ­μα­τα. Το πο­λι­τι­κό άσυλο ή το άσυλο για αν­θρω­πι­στι­κούς λό­γους, είναι μια δια­δι­κα­σία ατο­μι­κή και προ­σω­πι­κή και η κα­θε­μιά έχει δι­καί­ω­μα να ζη­τή­σει διε­θνή προ­στα­σία από την χώρα που το επι­θυ­μεί. Πόσο μάλ­λον, όταν οι ίδιες οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες κυ­βερ­νή­σεις της Δύσης έχουν προ­ξε­νή­σει με τις στρα­τιω­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές πα­ρεμ­βά­σεις τους την άνοδο των ακραί­ων τζι­χα­ντι­στι­κών και γε­νι­κό­τε­ρα σα­λα­φι­στι­κών κι­νη­μά­των στις χώρες του Ισλάμ (πχ Πα­κι­στάν).

Πε­ρι­στα­τι­κά με lgbtiq πρό­σφυ­γες συμ­βαί­νουν κα­θη­με­ρι­νά στην Ει­δο­μέ­νη, σύμ­φω­να και με τις μαρ­τυ­ρί­ες εθε­λο­ντριών και ερ­γα­ζο­μέ­νων στο πεδίο. Πρό­σφα­τα έφτα­σε ένα 17χρο­νο αγόρι από το Πα­κι­στάν που είχε βια­στεί από με­γά­λη ομάδα συ­νο­μη­λί­κων του, λόγω του σε­ξουα­λι­κού του προ­σα­να­το­λι­σμού. Το αγόρι αυτό έχει εγκλω­βι­στεί στη χώρα μας, επει­δή ανή­κει στις εθνι­κό­τη­τες που δεν επι­τρέ­πε­ται να πε­ρά­σουν τα σύ­νο­ρα προς την Ευ­ρώ­πη, «γιατί δεν έχουν πό­λε­μο στη χώρα τους». Επί­σης, Ιρανή μη­τέ­ρα πήρε τον τρανς γιο της και τη λε­σβία κόρη της μαζί με την κο­πέ­λα της και το παιδί της και ήρθαν στην Ει­δο­μέ­νη, όπου και ξυ­λο­κο­πή­θη­καν από ομο­ε­θνείς τους, όταν έπεσε η μα­ντί­λα της μιας και φά­νη­καν τα αγορέ μαλ­λιά της… Θύ­μα­τα της πο­λι­τι­κής των κλει­στών συ­νό­ρων και της ελ­λι­πούς ευαι­σθη­σί­ας για τους LGBTIQ+ πρό­σφυ­γες είναι και ασυ­νό­δευ­τοι ανή­λι­κοι. Ένας 15χρο­νος Ιρανός το έσκα­σε από τη χώρα και την οι­κο­γέ­νεια του μαζί με τον κολ­λητό του, εξαι­τί­ας μιας ση­μα­ντι­κής για το Ιράν σχο­λι­κής πα­ρά­βα­σης. Βέ­βαια, ο 15χρο­νος είχε και έναν ακόμα λόγο: είναι γκέι. Στο Ιράν αν ανα­κα­λύ­ψουν ότι είσαι γκέι, σε πε­ρι­μέ­νει κρε­μά­λα. Επει­δή όμως οι Ιρα­νές/οί δεν επι­τρέ­πε­ται να βγουν από την Ελ­λά­δα προς την Ευ­ρώ­πη δια­μέ­σου της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας με νό­μι­μο τρόπο, ο συ­γκε­κρι­μέ­νος 15χρο­νος είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να ζη­τή­σει πο­λι­τι­κό άσυλο μόνο από την Ελ­λά­δα. Δη­λα­δή να ζήσει ως με­τα­νά­στης σε μια χώρα με βαριά οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κρίση λόγω των μνη­μο­νί­ων, στην οποία τα LGBTQI+ άτομα πα­λεύ­ουν ακόμα σκλη­ρά για τα αυ­το­νό­η­τα δι­καιώ­μα­τα! Άραγε με τι προ­ο­πτι­κές;

Πέραν λοι­πόν από τους λό­γους επι­βί­ω­σης, για τους  οποί­ους τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα παίρ­νουν τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς, ας προ­στε­θούν και οι κίν­δυ­νοι με τους οποί­ους έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­πες/οι/* στο τα­ξί­δι τους:  trafficking, ξυ­λο­δαρ­μοί από ομο­ε­θνείς ή ομό­θρη­σκούς τους, όταν η σε­ξουα­λι­κή τους ταυ­τό­τη­τα γί­νε­ται φα­νε­ρή και φυ­σι­κά μη απο­δε­κτή.

Και όλα αυτά συμ­βαί­νουν πολ­λές φορές σε «ευρωπαϊκό» έδα­φος και κάτω από την μύτη διε­θνών ορ­γα­νι­σμών και ΜΚΟ, οι οποί­οι αδυ­να­τούν λόγω άλλης στό­χευ­σης να προ­σφέ­ρουν ένα ασφα­λές πε­ρι­βάλ­λον στους αν­θρώ­πους της ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ κοι­νό­τη­τας.

Η ομάδα μας συμ­φω­νεί και επαυ­ξά­νει για την ανα­γκαιό­τη­τα να ορ­γα­νώ­νο­νται μα­ζι­κές καμπά­νιες στη Θεσ­σα­λο­νί­κη για τη χρήση προ­φυ­λα­κτι­κού και την κα­τα­πο­λέ­μη­ση του στίγ­μα­τος ενα­ντί­ον όσων έχουν σε­ξουα­λι­κώς με­τα­δι­δό­με­να νο­σή­μα­τα. Γι’ αυτό και έχου­με συμμε­τά­σχει σε τέ­τοιες κα­μπά­νιες. Πα­ράλ­λη­λα όμως, επι­θυ­μού­με με αυτήν την ανα­κοί­νωσή μας να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σου­με την κοι­νω­νία και τις ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σεις για τις λεσβίες, τους γκέι και τις/τους τρανς πρό­σφυ­γες που εγκλω­βί­ζο­νται στην Ει­δο­μέ­νη, επει­δή ανή­κουν στις «λάθος εθνι­κό­τη­τες». Είναι απα­ραί­τη­το ένα μέ­τω­πο ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σε­ων που θα ανα­δεί­ξει το θέμα και θα επι­χει­ρή­σει να αλ­λά­ξει το πλαί­σιο της απα­γό­ρευ­σης διέλευ­σης προς τη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας για όλα τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ +άτομα. Γιατί δι­καί­ω­μα στην ενη­μέ­ρω­ση για ασφα­λέ­στε­ρο σεξ έχουν και οι ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ πρό­σφυ­γες. Και τέ­τοια ενημέρω­ση δεν μπο­ρούν να έχουν στις χώρες τους, στις οποί­ες η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη Δύση ουσια­στι­κά τους εξα­να­γκά­ζει να γυ­ρί­σουν…

Να επι­τρέ­πε­ται η διά­σχι­ση των ελ­λη­νο-μα­κε­δο­νι­κών συ­νό­ρων για όλες τις εθνικότη­τες και όχι μόνο για τις τρεις που υπάρ­χουν συρ­ρά­ξεις στις χώρες τους (Συρία, Ιράκ, Αφ­γα­νι­στάν).

  • Άμεση κα­τε­δά­φι­ση του φρά­χτη του Έβρου και κάθε φρά­χτη.
  • Σύ­νο­ρα ανοι­χτά για όλες, όλ* και όλους!
  • …κα­νέ­νας άν­θρω­πος δεν είναι λα­θραί­ος…

 

Oμάδα Sylvia Rivera, για ένα κι­νη­μα­τι­κό Thessaloniki Pride

E-mail: sylviarivera.​thess.​pride@​gmail.​com

 

Share

«Ήθελα να ζήσω τη δική μου αλήθεια» 

simfono simbiosis

Για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλα ζευγάρια

Το κείμενο που ακολουθεί απαρτίζεται από αποσπάσματα της τοποθέτησής της Στ. Μπελιά στη διαβούλευση φορέων για το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, με το οποίο θεσπίζεται το διευρυμένο σύμφωνο συμβίωσης (Βουλή, Τρίτη 15.12.2015). Η Στέλλα Μπελιά είναι πρόεδρος της Οργάνωσης «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» (με γονείς-μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας).

Από δράση των «Οικογενειών Ουράνιο Τόξο» για τους πρόσφυγες, Σεπτέμβριος 2015ΑΠΟ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2015

Η επιλογή που έκανα ήταν να ζήσω με ειλικρίνεια τη ζωή μου. Επειδή είχα μεγάλη επιθυμία να γίνω μητέρα, όπως και πολλές άλλες γυναίκες με αντίστοιχο σεξουαλικό προσανατολισμό, είχα δύο επιλογές. Είτε θα έκανα έναν λευκό, ψεύτικο γάμο με κάποιον για να γίνω γονέας είτε αυτό που έκανα: πήγα με τη σύντροφό μου και έναν δότη –όχι πατέρα, αλλά δωρητή σπέρματος–, και με τη βοήθεια της επιστήμης έγινα μητέρα. Η δική μου επιλογή ήταν να ζήσω την αλήθεια μου, να είμαι ο εαυτός μου. Η άλλη επιλογή θα με οδηγούσε να είμαι ένας δυστυχισμένος άνθρωπος· και ένας δυστυχισμένος γονιός κάνει δυστυχισμένα παιδιά. […]

Όλοι εμείς [μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας] που αποφασίσαμε να είμαστε γονείς, το κάναμε συνειδητά, μετά από πάρα πολλή σκέψη· δεν μας έτυχε, πέτυχε. Αυτή η δέσμευση στη γονεϊκότητα, το ότι δεσμευόμαστε να είμαστε γονείς και να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας όσο το δυνατόν καλύτερα, να γίνουν καλοί άνθρωποι, χρήσιμοι στην κοινωνία, να ενταχθούν όσο το δυνατόν καλύτερα στον κοινωνικό τους περίγυρο και να είναι ευτυχισμένοι, για εμάς είναι κάτι πολύ σημαντικό. Μια οικογένεια μπορεί να είναι λειτουργική ή δυσλειτουργική, αλλά αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με τη δομή της και το αν οι γονείς είναι ομοφυλόφιλοι ή όχι. Δεν κάνω το λάθος να συγκρίνω τις οικογένειές μας με τις δυσλειτουργικές οικογένειες των ετερόφυλων, για τις οποίες διαβάζουμε κατά καιρούς στις εφημερίδες. Δεν χρειάζονται τέτοιες συγκρίσεις. Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου –και το εννοώ– να μεγαλώνουν με αγάπη, με γονείς που νιώθουν υπεύθυνοι γι’ αυτά, τα φροντίζουν όσο το δυνατόν καλύτερα. […]

Με τη σύντροφό μου έχουμε συνολικά πέντε παιδιά: τα τρία είναι βιολογικά της συντρόφου μου και τα δύο, βιολογικά, δικά μου. Κι ωστόσο, το κράτος μας θεωρεί δύο μονογονεϊκές οικογένειες, όχι μία οικογένεια. Δεν μας αντιμετωπίζει ως πολύτεκνη οικογένεια. Τα τρία παιδιά είναι ενήλικες και ζουν τη ζωή τους — στο βαθμό που μπορούν. Τα δύο μικρά είναι, τώρα, που έχουν μείνει. Όλοι αυτοί, οι κύριοι από τους συλλόγους πολυτέκνων, που μας φτύνουν στα μούτρα κατ’ εντολή κάποιων ιεραρχών ότι δεν είμαστε καλοί άνθρωποι, ότι είμαστε «ανώμαλοι» και δεν ξέρω τι άλλο, εισπράττουν επιδόματα από την πολιτεία, που εμείς δεν θα τα δούμε ποτέ. Αυτομάτως, αυτό αποτελεί μεγάλη διάκριση.

[σχετικά με τη γονική μέριμνα] Ποιος θα μας πει αν ο εισαγγελέας που θα φτάσει να δει μια τέτοια περίπτωση, αν εγώ «δω τα ραδίκια ανάποδα» –γιατί τα δικά μου βιολογικά παιδιά είναι αυτήν τη στιγμή ανήλικα– είναι ομοφοβικός; Ποιος θα μας το διασφαλίσει; Ξέρετε, η ομοφοβία είναι σαν το νερό για τα ψάρια. Αν ρωτήσεις ένα ψάρι τι βλέπει μέσα στο βυθό, θα σου πει: «Βλέπω φύκια, βλέπω άλλα ψάρια, βλέπω κοράλλια» κ.ο.κ. Το νερό όμως δεν το βλέπει, γιατί είναι παντού. Έτσι είναι και η ομοφοβία. Την έχουμε πιει με το γάλα μας. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε έχουμε εμποτιστεί με ομοφοβία, και δεν μπορούμε να τη δούμε γιατί είναι παντού.

Ο κ. Δαβάκης είπε ότι πρόκειται για την ιδιωτική μας ζωή. Και το ακούμε συχνά, ότι δεν μας νοιάζει τι κάνουν οι άνθρωποι στο κρεβάτι τους. Μα, εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτό. Αυτό που κάνουμε στο κρεβάτι μας μπορούμε να το κάνουμε και χωρίς σύμφωνο, και χωρίς την άδεια του κράτους! Μιλάμε για το πώς θα είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο, όπως το ζητάει το Σύνταγμα της χώρας μας. […]

Η καθημερινότητα μας, ξέρετε, δεν διαφέρει από την καθημερινότητα οποιασδήποτε άλλης οικογένειας. Τρέχουμε με τα παιδιά μας στο σχολείο, στις δραστηριότητες τους, όταν έχουν πυρετό ξενυχτάμε δίπλα τους. Μη φανταστείτε ότι κάνουμε κάτι άλλο από αυτά που κάνουν οι άλλοι γονείς. Και, ξαφνικά, το σύστημα σου αρνείται αυτή την καθημερινότητα. Έτυχε κάποια στιγμή να είναι τα δύο μου παιδιά σε δύο διαφορετικά νοσοκομεία, και στη σύντροφό μου, που ήταν στο ένα, της έλεγαν συνέχεια: «Ποια είσαι εσύ; Τι θέλεις εδώ;». Εγώ δεν μπορούσα να διακτινιστώ βέβαια, τελικά κάναμε μια ολόκληρη ιστορία για να βρεθούνε σε ένα νοσοκομείο και τα δυο παιδιά μαζί.

Πηγή:  Ενθέματα

Δείτε το βίντεο από την ομιλία στη Βουλή:

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

 

Share

Γνωρίστε τους νεαρούς γκέι άραβες που κάνουν πάταγο στο Τελ Αβίβ

ταινία για συγκρουση ταυτοτήτων γκέι παλαιστίνιων

Είναι η χειραφέτηση φαινόμενο καθολικό και αμιγές; Πώς χειρίζεται ένα υποκείμενο την κατάσταση στην οποία βιώνει τη χειραφέτηση ως προς μια καταπιεσμένη ταυτότητά του με όρους περαιτέρω καταπίεσης μιας άλλης; Ποιο είναι το πεδίο ελευθεριών που το ίδιο το υποκείμενο ορίζει με τις επιλογές του και πώς είναι να συνειδητοποιεί ότι το πεδίο αυτό λειτουργεί ταυτοχρόνως αυξητικά και μειωτικά ως προς αντικρουόμενες ταυτότητές του; Πόσο ετερόκλητη, μη γραμμική και μη συμπαγής μονάδα αντίληψης και ανάλυσης της πραγματικότητας είναι η υποκειμενικότητα; Φαίνεται ότι η ταινία, περί ης το άρθρο που ακολουθεί, έχει κάτι να πει ως προς τα παραπάνω ερωτήματα.

 ***

του Colin Crummy

Ο Fadi έχει ένα πρόβλημα. Κοιμάται διαρκώς με ακατάλληλους άντρες που γνωρίζει στα γκέι μπαρ του Τελ Αβίβ. Είναι όμορφα, γοητευτικά και καλά Εβραιόπουλα. Και ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι εκείνος είναι ένθερμος Παλαιστίνιος εθνικιστής. «Έχω καψουρευτεί έναν Σιωνιστή» λέει ο Fadi στην καλύτερή του φίλη, τη Nagham, στο ντοκιμαντέρ Oriented. «Είμαι ερωτευμένος με τον εχθρό» λέει.

Οι κίνδυνοι των ερωτικών συναντήσεων στο Τελ Αβίβ είναι μερικά μόνο από τα πολύπλοκα κοινωνικά, πολιτισμικά, πολιτικά και προσωπικά διλήμματα που το Oriented παρουσίασε στην παγκόσμια πρεμιέρα του στο Sheffield Doc/Fest τον Ιούνιο στην Αγγλία. Η ταινία – ντεμπούτο του Βρετανού σκηνοθέτη Jake Witzenfeld, ακολουθεί τρεις εικοσάρηδες γκέι Παλαιστινίους που ζουν στη Γιάφα, έναν στιλάτο παραθαλάσσιο θύλακα στα νότια της πόλης. Ο Khader είναι ένας Παλαιστίνιος κοσμικός ακτιβιστής που ζει με τον Εβραίο γκόμενό του, τον David. Ο Naeem περνάει μια χαρά στη φούσκα του Τελ Αβίβ, αλλά δεν είναι όπεν στους γονείς του, ενώ ο Fadi δυσκολεύεται να συμβιβάσει τον βαθύ παλαιστινιακό εθνικισμό του με τη συνήθειά του να καψουρεύεται ένστολους Ισραηλινούς.

Την επόμενη της πρεμιέρας, οι σταρ της ταινίας, ζωηροί και ενημερωμένοι, μιλούν σε μια ηλιόλουστη καφετέρια. Ο Khader Abu Seif (28, εργάζεται στη διαφήμιση) φοράει πολύχρωμα ρούχα, φλερτάρει και μιλάει πολύ. Ο Fadi Daeem (27, νοσηλευτής) είναι ανέκφραστος, λακωνικός, τρυπημένος παντού και με γυαλιά ηλίου τύπου «στ’αρχίδια μου». Ο Naeem Jiryes (26, επίσης νοσηλευτής) είναι ειλικρινής, γλυκός, με μούσια και καπελάκι του μπέιζμπολ. Πολύ σύντομα φάνηκε γιατί ο Witzenfeld αποφάσισε να ακολουθήσει αυτούς τους τυπάδες για 18 μήνες. Οι τρεις νεαροί Παλαιστίνιοι είναι έξυπνοι, σαματατζήδες, έχουν πλάκα και τους αρέσουν τα ποτά. Ένας σερβιτόρος γίνεται αντικείμενο φλερτ (από τον Khader) και μετά κραξίματος επειδή αργεί με την παραγγελία (επίσης από τον Khader). «Θέλω να τον σκοτώσω» χαριτολογεί.

Ο Witzenfeld ανακάλυψε τα παιδιά μέσω του βίντεο με το όνομα ‘Qambata’ που είχαν ανεβάσει στο YouTube και το οποίο έγινε viral στον Αραβικό κόσμο, καθώς αναδείκνυε κάποια θέματα ταμπού, όπως η ομοσεξουαλικότητα και η έμφυλη ισότητα. Αποφάσισαν να το κάνουν ένα βράδυ που είχαν μεθύσει, λέει ο Khader, θέλοντας να προφέρουν τα αισθήματα μιας νέας γενιάς Αράβων. «Δεν είχαμε γκέι, λεσβιακό ή κουήρ πρότυπο για να ακολουθήσουμε. Αφού, λοιπόν, δεν έχουμε πρότυπο, ας γίνουμε εμείς».

Στο Oriented αυτή η πρόκληση στην παραδοσιακή Αραβική κουλτούρα εκδηλώνεται με την ιστορία του Naeem, ο οποίος αποφασίζει να κάνει coming-out στην οικογένειά του, που δεν καταλαβαίνει γιατί δεν θέλει να γυρίσει στο χωριό τους, να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Ο Naeem πηγαίνει μαζί με τα παιδιά για φαγητό στο σπίτι των δικών του και εκεί ο πατέρας του προτείνει να θυσιάσει 10% της ευτυχίας του για να ακολουθήσει την παράδοση. Η Nagham, η φίλη του αγοριού, αντιτείνει: «Γιατί δεν θυσιάζετε εσείς 10% της ευτυχίας σας για να μπορεί να είναι κι αυτός ευτυχισμένος;».

Η ταινία αναδεικνύει πολιτισμικές εντάσεις σαν αυτήν μέσα από προσωπικές ιστορίες. Στο Τελ Αβίβ ξανά, ένα διαφορετικό είδος έντασης προκύπτει: τι κάνουν στο Ισραήλ οι νεαροί Παλαιστίνιοι, δεδομένου του μεγάλου φορτίου ιστορικής έντασης; Όντας Βρετανός, στρέιτ και Εβραίος που ζει στην πόλη, ο Witzenfeld παραδέχεται ότι δεν είχε αντιληφθεί τις πολύπλοκες, μεταβαλλόμενες ταυτότητες που ίσως χρειαστεί να διαχειριστούν οι άντρες αυτοί. Ο σκηνοθέτης καταγράφει τις ζωές τους μεταξύ του 2013 και του 2014 ενώ ξεσπούσαν νέες εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και Γάζας. Το να ζουν στη φιλελεύθερη φούσκα του Τελ Αβίβ ενώ λίγο πιο κάτω μαίνεται η σύγκρουση με τους δικούς τους ανθρώπους, κατά δική τους ομολογία, τους γαμεί το μυαλό.

«Αυτή είναι η ζωή μας. Συνεχώς πολύ μπερδεμένη» λέει ο Fadi. «Κάνω κάτι και είναι σαν να υποστηρίζω το Ισραήλ, σαν να μην είμαι καλός Παλαιστίνιος. Τα πιο μικρά πράγματα, πού σπουδάζεις, πού δουλεύεις, πού βγαίνεις, με ποιους βγαίνεις. Ό,τι και να κάνουμε. Η Μαντόνα, που τη λατρεύουμε, ήταν στο Ισραήλ πριν έξι μήνες. Δεν πήγαμε και δεν θέλαμε να πάμε γιατί θα ήταν σαν να υποστηρίζουμε το να έρχονται καλλιτέχνες στο Ισραήλ κι έτσι να φαίνεται ότι είναι ένα καλό μέρος.»

Το Oriented, όμως, δεν μιλά μόνο για βλοσυρές διαμαρτυρίες και βραδιές στο σπίτι ενώ στην πόλη βρίσκεται η Μαντόνα. Η ταινία έχει έντονες ντοκιμαντο-σαπουνοπερέ ευαισθησίες, καθώς αντανακλά την ενέργεια της νιότης των ηρώων της. Οι περισσότερες πολιτικές συζητήσεις γίνονται, ενώ οι πρωταγωνιστές πίνουν τα κοκτέιλ τους και καπνίζουν. Ο σκηνοθέτης λέει ότι προσπάθησε να συλλάβει τον ακτιβισμό σε μια προσωπική διάσταση. «Η κοινωνική αλλαγή δεν είναι αυτό που διαβάζουμε στα βιβλία Ιστορίας. Είναι τα λόγια και οι πράξεις των ανθρώπων που ζουν την καθημερινότητά τους, είτε γαμιούνται, είτε βγαίνουν ραντεβού, είτε συζητούν για το πού θα βγουν». Όπως προσθέτει στεγνά ο Fadi, «εννοείται ότι δεν πρόκειται να αυτοπυρποληθούμε στη μέση της τοπικής αγοράς».

Παρ’όλα αυτά, τα παιδιά ξέρουν ότι η συμμετοχή σε μια ταινία όπως το Oriented τα εκθέτει. Ανησυχούν πώς θα το πάρουν στο σπίτι τους, αλλά και στη δουλειά τους. Μπορεί οι πολιτικές συζητήσεις να κυριαρχούν στο Τελ Αβίβ, αλλά για τους νεαρούς Παλαιστίνιους της πόλης είναι δύσκολο να εκφράσουν την πολυπλοκότητα όσων νιώθουν. «Δεν μας επιτρέπεται να μιλήσουμε για πολιτική, να εκφραστούμε υπέρ της Παλαιστίνης» λέει ο Naeem. «Είναι εκεί, κάτω από την επιφάνεια, αλλά δεν σου επιτρέπεται να εκφραστείς…να νιώσεις νόμιμος».

Πάντως, τα αγόρια του Oriented έχουν συνηθίσει τις αντιδράσεις. Το viral βίντεό τους στο YouTube είχε σχόλια όπως «λεσβίες, γκέι τσούλες», «προδότες», «Ισραηλινοί Άραβες». Έχουν την υποστήριξη κάποιων Ισραηλινών στο Τελ Αβίβ, κάποιες, όμως, φορές νιώθουν κυνικά, όπως τότε που ένας τύπος πλησίασε τον Khader στο δρόμο και κάγχασε «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». «Χαλάρωσε, μωρή» παρατηρεί ο Fadi. «Μη φωνάζεις ‘Λευτεριά στην Παλαιστίνη’ όταν μας βλέπεις μπροστά σου.»

Έχουν επίσης συνηθίσει να τους κατηγορούν και ότι το παίζουν και ότι δεν το παίζουν θύματα. «Νομίζω ότι οι Παλαιστίνιοι παρουσιάζονται θυματοποιημένοι στις ταινίες» λέει ο Fadi. «Πολύ δύσκολα θα έβλεπαν έναν Παλαιστίνιο που δεν υποφέρει όπως αυτοί. Και το καταλαβαίνω αυτό. Δεν συγκρίνω τον πόνο μου με τον πόνο ενός εφήβου στη Γάζα.»

Ελπίζουν, ωστόσο, ότι με την ταινία θα βοηθήσουν Άραβες εφήβους να κάνουν coming-out. «Το όνειρό μας είναι να μπορέσουμε να προβληθεί η ταινία σε Αραβικές χώρες» λέει ο Naeem. «Σε αυτό το κοινό θέλω να φτάσει.» Ο Khader θέλει να δουν το Oriented γκέι Άραβες έφηβοι και να ταυτιστούν με αυτό όπως έκανε εκείνος με το Hedwig and the Angry Inch. «Σε έναν νεαρό γκέι Άραβα που ζει στην Καμπούλ και που θα δει την ταινία, δεν μπορώ να υποσχεθώ φοβερά γκλαμουράτα πάρτι. Αλλά όταν εγώ είδα το Hedwig ένιωσα ότι ταυτίζομαι. Εμπνεύστηκα. Ελπίζω 50 Άραβες έφηβοι να δουν το Oriented. Για μένα αυτό θα ήταν αρκετό.»

Μετάφραση – Εισαγωγή: Δημήτρης Βασιλειάδης

Πηγή: vice.com

 

Share