Subscribe via RSS Feed

Tag: "LGBT"

Τι μου έμαθε η διαμαρτυρία κατά του Gay Pride

???????????????????????????????

της Κύας Τζήμου

Εικόνες-Βίντεο: Ελένη Βράκα

1. Ο Αντίχριστος θα είναι ομοφυλόφιλος λένε οι  Άγιοι πατέρες δια στόματος Μοναχού Αρσένιου Βλιαγκόφτη, που ήταν και ο κύριος ομιλητής στην συγκέντρωση αναλύοντας μια θεωρία συνωμοσίας επί μια ώρα.

2. Τα gay pride εντάσσονται σε μια δυτική συνωμοσία που οδηγεί σε μια Νέα Τάξη Πραγμάτων. Στο πλαίσιο αυτής της επιβολής προπαγαδίζονται η ομοφυλοφιλία και το Ισλάμ. Εδώ μπερδεύτηκα λίγο γιατί το Ισλάμ καταδικάζει την ομοφυλοφιλία και στα περισσότερα ισλαμικά κράτη οι ομοφυλόφιλοι γίνονται θύματα ρατσιστικών επιθέσεων, διωγμού και μερικές φορές φονικών επιθέσεων. Σε παραπάνω από 30 ισλαμικά κράτη απαγορεύεται η ομοφυλοφιλία δια νόμου και τιμωρείται με μαστίγωμα και ισόβια κάθειρξη. Στην Μαυριτανία, το Μπανγκλαντές, την Υεμένη, τη Νιγηρία, το Σουδάν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Σαουδική Αραβία και το Ιράν η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο.

3. Το ουράνιο τόξο με τα χρώματα της ίριδας που χρησιμοποιείται ως σύμβολο του Gay Pride είναι επίσης το κατεξοχήν σύμβολο και έμβλημα της κινήσεως της Νέας Εποχής. Μάλιστα. Δηλώνω ότι είχα πλήρη άγνοια. Τώρα επιτέλους μου άνοιξαν τα μάτια.

4. Η προβολή της ομοφυλοφιλίας πηγαίνει παράλληλα με την προβολή του Αποκρυφισμού και της Μαγείας και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και στην φετινή Γιουροβίζιον. Χωρίς σχόλιο.

5. Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά προσπάθεια φίμωσης των ορθοδόξων Ελλήνων και των φυσιολογικών ανθρώπων. Εδώ ακόμα και η επιστήμη σηκώνει τα χέρια.

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

6. Εκτός από την ομοφοβία υπάρχει και η ετεροφοβία. Κι αν η ομοφοβία οδηγεί σε ορισμένες χώρες σε καταστάσεις διωγμού ας σκεφτούν καλά οι ομοφυλόφιλοι ότι κι αυτοί είναι ετερόφοβοι. Ε ναι είναι γνωστές οι ρατσιστικές εκδηλώσεις των ομοφυλοφίλων απέναντι στα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια.

7. Στις Ηνωμένες Πολιτείες βάσει της νομοθεσίας για εξάλειψη των διακρίσεων οι εργοδότες θα προτιμούσαν να απολύσουν οποιονδήποτε άλλον εκτός από ομοφυλόφιλους. Δίπλα στην διαπίστωση που αποτελούσε την κύρια πρόταση κόλλησε και η δευτερεύουσα “το ίδιο περίπου ισχύει και για τους έγχρωμους”. Δηλαδή αν δεν το καταλάβατε στις ΗΠΑ αν είσαι και έγχρωμος και ομοφυλόφιλος έχεις “κερδίσει το λόττο” ενώ αν τυγχάνεις λευκός και ετεροφυλόφιλος μαύρο φίδι που σ΄έφαγε σ’ αυτό το σύστημα της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Κι αυτό το λες και “κραυγαλέα ανισότητα” εις βάρος της λευκής φυλής και μάλιστα της ετεροφυλόφιλης λευκής φυλής.

8. Ότι οι μάτσο άντρες έχουν την βασιλεία των ουρανών στο τσεπάκι τους.

9. Ότι σημάδι των αμαρτωλών καιρών που ζούμε είναι και ο διορισμός επισκοπίνων (κλίνεται όπως και το κολομπίνα) σε ορισμένες χώρες της Δύσης. Βασική αρχή της ηθικής άλλωστε είναι και ο αποκλεισμός των γυναικών από οποιοδήποτε θρησκευτικό λειτούργημα. Το πλήθος που άκουγε ανεφώνησε αίσχος και μόνο στο άκουσμα της λέξης επισκοπίνα.

10. Ότι πριν 20 χρόνια η Αμερικανική Ψυχιατρική έκανε ανακοινώσεις χαρακτηρίζοντας την ομοφυλοφιλία ως σοβαρή ψυχική διαταραχή. Αυτά όλα κακώς ανατράπηκαν, αυτό δεν είναι πρόοδος. Να θυμίσω ότι πριν 500 χρόνια επίσης ο κόσμος πίστευε ότι η Γη είναι επίπεδη, ο εγκέφαλος των ανθρώπων της μαύρης φυλής ήταν μικρότερος από της λευκής και οι γυναίκες που προσπαθούσαν να κερδίσουν μια στοιχειώδη χειραφέτηση καίγονταν στην πυρά ως μάγισσες. Έτσι.

Πηγή: parallaxi 

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Share

Τι Athens Pride δικαιούμαστε; Τι Athens Pride μας σερβίρουνε;

lgbtpride5

Παρέμβαση της ομάδας QueerTrans στο Athens Pride 2014

Κύριο αίτημα του Athens Pride είναι ο γάμος μεταξύ δύο (και όχι παραπάνω) αντρών ή γυναικών μεταξύ τους.  Το συμφώνο συμβίωσης και ο γάμος είναι βασικά θεσμικά δικαιώματα  που στερούμαστε οι λεσβίες και γκέι στην ελλάδα, και η αξία τους είναι αδιαμφισβήτητη. Αλλά εκεί τελειώνουμε;

Η κεντρική φιγούρα του Athens Pride είναι μόνιμα ένας γκέι άντρας, στρέιτ-λούκινγκ, νέος, αδύνατος, ημεδαπός και γυμνασμένος. Πάντα ένας γκέι άντρας, πάντα γύρω από αυτόν όλα. Για να δείτε το μέγεθος της ανισότητας, πέρσι, για ισορροπία, η θεματική του Athens Pride ήταν η Αθηνά Λεσβία και το επίσημο κείμενο έγραφε “”Η θεά Αθηνά δεν ταιριάζει στα στεγανά ούτε των φύλων ούτε των εποχών. Ο μύθος τη θέλει να ήταν παρθένα. Αυτό που ξέρουμε ήταν ότι αντιστέκεται στους άντρες και δεν έχει σχέσεις μαζί τους. ʽΟπως όλες οι λεσβίες.”

Οι λεσβίες είναι παρθένες; Οι λεσβίες «αντιστέκονται» στους άντρες και «δεν έχουν σχέσεις μαζί τους;» Αυτή είναι η στερεοτυπική εικόνα που προβάλλει το Pride για τις λεσβίες; Γιατί νομίζετε ότι ο θεσμός που σημαίνει αγώνα και διεκδίκηση για εμάς τα lgbtqi άτομα, γράφει εξονόματός μας τέτοιες απαράδεκτα σεξιστικές, λεσβοφοβικές, αντιφεμινιστικές θέσεις; Είναι απλά ένα χαρακτηριστικό σύμπτωμα της μονοθεματικής ενασχόλησής του γύρω απ’τον μη-τρανς, γκέι άντρα.

Λέμε «μονοθεματικής» γιατί τo Athens Pride δεν προάγει δημόσιο λόγο γύρω από τους τρανς άντρες και τις τρανς γυναίκες, τις λεσβίες, γύρω απ’τον σεξισμό, τον ρατσισμό, τον Εθνικισμό που χρησιμοποιεί κατά κόρον στις αφίσες “για να προκαλέσει τους φασίστες” αλλά ταυτόχρονα για να θέσει και τον τόνο του ποιοί είναι ευπρόσδεκτοι στη διοργάνωση: έλληνες, και άντε με το ζόρι ελληνίδες. Το Athens Pride δεν προάγει δημόσιο λόγο για την πατριαρχία, την τρανσφοβία, την ομοκανονικότητα, την εσωτερικευμένη ομοφοβία και τρανσφοβία, την ταξική πάλη, τη μνημονιακή πολιτική (ο μνημονιακός Καμίνης που έχει ρημάξει οικονομικά τις ζωές μας χαιρετάει άραγε σήμερα ανερυθρίαστα, σαν να μη συμβαίνει τίποτα; Ή ούτε καν θα ασχοληθεί να πατήσει το πόδι του; Ποιό απ’τα δυο είναι χειρότερο άραγε;).

Το Athens Pride προάγει ένα αστικό lgbti κίνημα αστών gay αντρών. Οι αστοί γκέι άντρες δέχονται αναντίρρητα ομοφοβία. Όμως όλα συνηγορούν ότι το Athens Pride δε θέλει να μιλήσει για τίποτε άλλο εκτός από μια πολύ συντηρητική, πολύ αποστειρωμένη, καθωσπρέπει και προσεγμένη εικόνα του τί είναι lgbtqi άνθρωποι. Και δεν επιτρέπεται. Δεν *επιτρέπεται* όλη η συζήτηση να είναι μόνο γύρω απο όποιους από εμάς είμαστε αστοί γκέι άντρες. Τα τρανς ζητήματα, ο αντισεξισμός, ο αντιρατσισμός πώς γίνεται να μην είναι ποτέ στην ατζέντα; Δεν πουλάνε αρκετά; Πώς γίνεται όλη η συζήτηση να περιορίζεται σε μια διαλεκτική της ομοιομορφίας και όχι σε μια διαλεκτική της ετερότητας; “Είμαστε σαν εσάς τους μη-τρανς, είμαστε σαν εσάς τους στρέιτ και τις στρέιτ, είμαστε σαν εσάς”; Μα δεν είμαστε “σαν εσάς”, δε θέλουμε να είμαστε σαν εσάς, δε χρειάζεται να είμαστε σαν εσάς για να αξιώσουμε σεβασμό, για να έχουμε δικαίωμα ύπαρξης. Θέλουμε να είμαστε σαν ΕΜΑΣ. Και υποχρεούνται να μας αποδεχτούν εμάς που είμαστε φτερούδες, θηλυκά αγόρια, νταλίκες, τραβέλια, ανώμαλες, χοντροί και χοντρές, πολυσυντροφικές και πολυσυντροφικοί, μονογονείς, τσούλες, άνθρωποι με αναπηρία, μετανάστριες και μετανάστες, φτωχές, κακοντυμένες, δωδεκάχρονοι, ενενηντάχρονες.

Και επειδή ακούγεται συχνά η δικαιολογία “μα οι γκέι άντρες είναι ό,τι πιο προβοκατόρικο για την κοινωνία, γι’αυτό επικεντρωνόμαστε σ’αυτό”, σκεφτείτε το λίγο: Οι στρέιτ-λούκινγκ, στρέιτ-άκτινγκ, νέοι gym γκέι άντρες (φαλακροί/θηλυπρεπείς να μην ενοχλούν, όπως λένε και όλα τα προφίλ στο Gay Romeo), είναι στην πραγματικότητα το λιγότερο απειλητικό, πιο ευκολοχώνευτο κομμάτι του LGBTQI. Δε γίνεται να είναι το σημείο ρήξης με την κοινωνία. Η κοινωνία πρέπει να δει και να αποδεχτεί τις πιο ανώμαλες, πιο φτερά και πούπουλα, φούστα-μπλούζα, αδερφίστικες, νταλικολεσβιακές, καθημερινές εκφάνσεις του lgbtqi κινήματος. Όχι αύριο, σήμερα. Όχι αφού γίνουν αποδεκτοί οι γκέι άντρες. Τώρα.

Αλλιώς χαϊδεύουμε αυτιά. Αλλιώς λέμε ψέματα για την πραγματικότητα. Αλλιώς σβήνονται οι εμπειρίες και οι καταπιέσεις των υπόλοιπων απο εμάς. Των τρανς ανθρώπων που δε μπορούν να περάσουν πάντα ως αξιοσέβαστα cisgender, «κανονικά» άτομα και τρώνε τρανσφοβική βια στο μετρό πανεπιστημίου, μέσα στο βαγόνι, μέρα μεσημέρι με κόσμο να κοιτάει απαθής. Των φτωχών γκέι και λεσβιών που δε μπορούν να ζητήσουν υποστήριξη από την οικογένεια και δε μπορούν να διεκδικήσουν ούτε τον μισθό πείνας του επιθετικού καπιταλισμού που μας δυναστεύει, χωρίς να κρύψουν ότι είναι γκέι και λεσβίες. Των θηλυκών αγοριών και των αρσενικών κοριτσιών που η εφηβεία τους είναι ένα bullying από γονείς, μαθητές και καθηγητές. Των μεταναστών και μεταναστριών που είναι γκέι και λεσβίες και τρανς, και τρώνε τρίδιπλη κακοποίηση, τρίδιπλη ντουλάπα και κανείς δε θυμάται ότι υπάρχουν, και που πολλοί έλληνες lgbt πιστεύουν ότι ήρθαν “εδώ” και “μας” κλέβουν τις δουλειές. Των lgbtqi ανθρώπων με αναπηρία. Του intersex παιδιού στην επαρχία που μεγάλωσε στο φύλο που επέλεξαν οι γιατροί και οι γονείς του, και τώρα το εμποδίζουν να είναι το φύλο που νιώθει γιατί τί θα πει ο κόσμος.

Το Athens Pride οικειοποιείται όλο το φάσμα του lgbtqi αλλά δεν κάνει προσπάθεια να *εκπροσωπεί* όλο το φάσμα, μόνο τα υποκείμενα που βολεύουν. Η οργανωτική επιτροπή δεν έχει τρανς μέλος, και δεν έχει νιώσει την ανάγκη να ψάξει για τρανς μέλος. Η διοργάνωση δε συνδιαμορφώνεται από τις ελληνκές lgbtqi ομάδες που παράγουν πολιτική αντίστασης στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και τον σεξισμό στην Αθήνα και την επαρχία. 10 χρόνια Pride, δέκα χρόνια το ίδιο πράγμα, είμαστε όλοι και όλες καλεσμένες σε μια προκαθορισμένη γιορτή και όχι ενεργά υποκείμενα σε μια θυμωμένη διεκδίκηση.

Γι’ αυτό μας πληγώνει που το Athens Pride τείνει να γίνει ένας συντηρητικός θεσμός. Μας τη σπάει που είμαστε άνεργες και φτωχές, πούστηδες τρανς και λεσβίες που πρέπει να πληρώσουμε 8 ευρώ είσοδο σε μπαρ που το παίζει φιλικό. Ένα μπαρ που έχει μονοπώλιο το οποίο το Pride όχι μόνο δε θέλει να το σπάσει αλλά το ενισχύει. Δε θεωρούμε καθόλου απαραίτητο κομμάτι του Pride και της lgbtqi διεκδίκησης τα μαγαζιά της κατανάλωσης που συμμετέχουν ως χορηγοί.

Μας τρομάζει που είναι καλεσμένο το ΚΕΕΛΠΝΟ, το φασιστικό Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, που ποινικοποίησε τον HIV, ιεράρχησε γυναικεία σώματα σε άξια και ανάξια και υποστήριξε τη διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, και τη δήλωση Λοβέρδου για την προστασία της ελληνικής οικογένειας (όχι βέβαια της γκέι ή μονογονεϊκής ελληνικής οικογένειας) από την “υγειονομική βόμβα”. Το ΚΕΕΛΠΝΟ που μην ξεχνάμε κάνει επιχειρήσεις “σκούπα” στη Συγγρού, αποφασίζει και διατάσσει παράνομους υποχρεωτικούς ελέγχους σε εκδιδόμενες και μη γυναίκες και μετά δημοσιοποιεί τα στοιχεία τους. Για να μπαίνουμε ακόμα στη θέση να εξηγούμε ότι το να είσαι τρανς, εκδιδόμενη, οροθετική, χρήστρια δε σε κάνει λιγότερο άνθρωπο.

Εμείς που παλεύουμε για αλλαγή και κοινωνική δικαιοσύνη κάθε μέρα, χρειαζόμαστε να μιλάμε με επικίνδυνη, όχι διπλωματική γλώσσα για τις καταπιέσεις μας. Χρειαζόμαστε το Pride και πολλές απο εμάς δεν έχουμε χάσει ούτε ένα. Γι’αυτό δε θα το αφήσουμε χωρίς κριτική.

Κάτω τα χέρια απ’τα φύλα, τα σώματα και τις επιθυμίες μας.

Πηγή: QueerTrans

 

Share

Με αφορμή το Athens Pride

lgbtpride19

της Ηλέκτρας – Λήδας Κούτρα

Το φετινό Athens Pride σκιάζεται από την επίμονη έλλειψη εκτέλεσης της απόφασης της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην υπόθεση Βαλλιανάτος και άλλοι κατά Ελλάδας, που έκρινε ότι ο Νόμος για το σύμφωνο συμβίωσης δεν θα έπρεπε να αποκλείει τα ζευγάρια του ίδιου φύλου από τη νέα ρύθμιση.

Οι δε απειλές αφορισμού βουλευτών προκειμένου να μην ασκήσουν το νόμιμο δικαίωμά τους (που εν προκειμένω αποτελεί και υποχρέωση) του νομοθετείν, συνιστά παρέμβαση που υπονομεύει το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα. Γι’ αυτόν τον λόγο πολλά ζευγάρια ξαναπροσφεύγουν στο ΕΔΔΑ, παραπονούμενα για έλλειψη σεβασμού στην απόφαση της ολομέλειας του Δικαστηρίου αυτού. Μεταξύ τους αρκετά ζευγάρια που το ένα μέρος τους είναι αλλογενές και αναγκάζεται να διαβιώνει σε συνθήκη παράνομης διαμονής, αποκοπής από την εργασία και διαρκούς τρόμου.

Η Εβίτα και η Έφη ζουν μαζί 33 χρόνια. Δεν μπορούσαν να είναι μαζί ούτε καν στο νοσοκομείο, όταν η μία υπέστη χειρουργική επέμβαση. Στα μάτια του νόμου είναι ξένες.

Ο Μοχάμεντ, Πακιστανός, και ο Ζεράρ, Αυστριακός που ζει μόνιμα στην Ελλάδα, ζουν μαζί εδώ και 3 χρόνια. Ο Μοχάμεντ κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να συλληφθεί και να κρατηθεί έως και 18 μήνες. Δεν κατόρθωσε να αποκτήσει πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου, παρόλο που φθάσαμε μέχρι την πρεσβεία της Αυστρίας, μαζί με τον σύντροφό του, για να κατορθώσουμε να δώσουμε λύση στο πρόβλημα. Παραμένει φάντασμα για την Ελληνική Πολιτεία. Στην Αυστρία, έχει θεσμοθετηθεί ο gay γάμος, ενώ παράλληλα οι πολίτες της Ε.Ε. υποτίθεται ότι απολαμβάνουν ελευθερία, οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, μετακίνησης κι εγκατάστασης σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Πόσο σέβεται όμως η χώρα μας την ελευθερία αυτή στην πράξη, όταν για την Ελληνική Πολιτεία ο ομόφυλος σύντροφος είναι «ο κανείς»;

Η Σέβη και η Εύα είναι μόνο ενάμισι χρόνο μαζί, αλλά νιώθουν ότι θίγονται στην ελευθερία επιλογής τους, ιδίως μετά την παραγνώριση της απόφασης του ΕΔΔΑ στην απόφαση «Βαλλιανάτος και άλλοι». Παρατηρούν ότι στη χώρα μας οι στρέητ έχουν τρεις τρόπους να κατοχυρώσουν νομικά τη σχέση τους (θρησκευτικός γάμος, πολιτικός γάμος, σύμφωνο συμβίωσης), ενώ εκείνες κανέναν.

Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο στην περίπτωση των οικογενειών με ΛΟΑΤ γονείς. Οι οικογένειες αυτές υπάρχουν και διεκδικούν όχι την ύπαρξή τους –γιατί η ομογονεϊκότητα είναι στην πράξη δεδομένη- αλλά την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους. Και πρώτα την κατάλληλη προστασία και την άρση των διακρίσεων σε βάρος των παιδιών τους. Η γνωριμία μαζί τους θρυμματίζει τα στερεότυπα και αναδεικνύει ότι αυτό που «φτιάχνει» τις οικογένειες είναι η αγάπη κι η φροντίδα. Όχι το φύλο των γονιών κι οι προκατασκευασμένες αντιλήψεις μας.

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι λεσβίες δεν είναι out. Ειδικά οι μάνες, νιώθουν ότι απειλούνται να χάσουν την επιμέλεια των παιδιών τους. Δεν λείπουν και τα περιστατικά απολύσεων, αμέσως μετά την αποκάλυψη του ομοερωτικού σεξουαλικού προσανατολισμού των εργαζομένων.

Οι αμφι (bi-sexual) είναι μια από τις πιο παρεξηγημένες –και λιγότερο μελετημένες- ομάδες. Τους κοιτούν με καχυποψία και συχνά αποστροφή τόσο οι ετερό όσο και οι ομό.

Η πολλαπλότερα θυματοποιημένη ομάδα παραμένουν οι τρανς. Βία, συντριπτικοί αποκλεισμοί στην εργασία, στην παιδεία, στη στέγαση, υποχρέωση στείρωσης προκειμένου να καταγραφεί η αλλαγή φύλου, συνθέτουν τα «ανθρώπινα μεσάνυχτα» στα οποία ζούμε ακόμα.

Όσοι κι όσες ασχολούμαστε με την υποστήριξη των ομάδων αυτών γινόμαστε κι εμείς καμιά φορά θύματα αυθαιρεσίας. Προσωπικά το βίωσα όταν αστυνομικός στη Θεσσαλονίκη με έβαλε στο κρατητήριο πριν ένα χρόνο, επειδή είχα πάει να υπερασπιστώ τρανς «προσαχθείσα» που βρισκόταν κλειδωμένη σε κρατητήριο αστυνομικού τμήματος. Με συγκίνηση όμως διαπίστωσα ότι τα αντανακλαστικά κοινωνίας και φορέων λειτούργησαν άμεσα στην περίπτωσή μου. Μέσα σε μερικές ώρες, βγήκε δελτίο τύπου από τον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, από σύσσωμη την κοινωνία των πολιτών, από Δικηγόρους, από δεκάδες οργανώσεις, κατατέθηκαν ερωτήσεις στη Βουλή από πληθώρα Βουλευτών, ενεργοποιήθηκε το Παρατηρητήριο για την Προστασία των Υπερασπιστών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Παγκόσμιου Οργανισμού κατά των Βασανιστηρίων, με παγκόσμια επείγουσα έκκληση για την Ελλάδα, ενώ βγήκε και δήλωση από την λοατ ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία μάλιστα οδήγησε και σε θέσπιση ήπιου δικαίου για την προστασία των υπερασπιστών.

Θεωρώ ότι η προσπάθεια που έγινε από την Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «πλειάδες» προς υποστήριξη των ΛΟΑΤ έχει γίνει αντιληπτή. Το γεγονός ότι η οργάνωσή μας βραβεύτηκε χτες από την ΟΛΚΕ, κατόπιν διαδικτυακής ψηφοφορίας, αντικατοπτρίζει σε έναν βαθμό αυτήν την αναγνώριση. Τα βήματα, πάντως, που πρέπει να γίνουν για μια δικαιότερη και πιο συμπεριληπτική κοινωνία είναι πολλά και συχνά δύσκολα. Είναι όμως στο χέρι όλων μας, όσο και του καθενός και της καθεμιάς ατομικά, να φωτίσουμε αυτήν την προσπάθεια με το δικό μας φως.

*Η Ηλέκτρα – Λήδα Κούτρα είναι Δικηγόρος Αθηνών και Πρόεδρος της Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα ΔΙκαιώματα – “πλειάδες” (ΜΚΟ)

Πηγή: toportal

 

Share

 1η Δράση Δρόμου για την Καμπάνια για τη Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου

logo_access040214

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) αναγνωρισμένο μη κερδοσκοπικό Σωματείο για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, με υπερηφάνεια ανακοινώνει την 1η δράση δρόμου στα πλαίσια της συμμετοχής του στην πανευρωπαϊκή καμπάνια που διοργανώνει η ευρωπαϊκή οργάνωση για τα δικαιώματα της τρανς κοινότητας TransgenderEurope (TGEU) για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου:

«ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ: Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΑΝΟΙΓΕΙ ΠΟΡΤΕΣ»

Όπως είχε αναφερθεί σε προηγούμενο Δελτίο Τύπου μας από τις 24 Απριλίου, σκοπός της καμπάνιας είναι η παρότρυνση των ευρωπαϊκών κοινωνιών να αναγνωρίσουν τις σοβαρές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι στην καθημερινή ζωή τους.

Η 1η Δράση Δρόμου μας, θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 8 Ιουνίου, ώρες: 12.00-20.00 μ.μ. στην Πλατεία Κοραή, στο κέντρο της Αθήνας, όπου μέλη μας, εθελοντές άλλων οργανώσεων και υποστηρικτές, θα βρίσκονται εκεί μαζί μας, για την ενημέρωση των πολιτών για το κρίσιμο θέμα της τρανς κοινότητας που είναι η Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου.

Την Δράση Δρόμου, υποστηρίζει το ελληνικό γραφείο της Διεθνούς Αμνηστίας, η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», η Colour Youth, οι «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο», η Θετική Φωνή, η Praksis, η Λεσβιακή Ομάδα Αθηνών, η ΟΛΚΕ, το AthensPride, η Homophonia – ThessalonikiPride, η Good asYou(th), η Λεσβιακή Ομάδα Θεσσαλονίκης και το ThessalonikiPride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης. Τους/τις ευχαριστούμε από καρδιάς.

Διεκδικούμε την γρήγορη, προσιτή και διαφανή Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου και τη δυνατότητα αλλαγής των εγγράφων των τρανς ανθρώπων χωρίς ιατρικές προϋποθέσεις. Η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, προστατεύει από τις διακρίσεις, προστατεύει την ιδιωτικότητα ενός ατόμου και αποτελεί την βάση για μια αξιοπρεπή ζωή.

Ευχαριστούμε ξανά την TransgenderEuropeγια τη χρηματοδότηση της εκτύπωσης του υλικού της καμπάνιας, το οποίο δημιουργήθηκε με την υποστήριξη του ιδρύματος Open Society Foundation, της Κυβέρνησης της Ολλανδίας και της Επιτροπής της Ε.Ε.

 

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

Πηγή: ΣΥΔ 

 

Share

Yulia Matsiy: «Η Ρωσία είναι πολύ ομοφοβική χώρα»

mosca-protesta

του Γιάννη Κοντού

Περιθωριοποιημένοι από την άθεη πλειονότητα της LGBT κοινότητας στη Ρωσία και υφιστάμενοι θεσμικές διακρίσεις από το κράτος κι επιθέσεις από εθνικιστικές ομοφοβικές ομάδες, οι LGBT Χριστιανοί στη Ρωσία συνιστούν μια διπλή μειονότητα. Το ντοκιμαντέρ They hate me in vain- LGBT Christians in today’s Russia της Yulia Matsiy, ανεξάρτητης σκηνοθέτριας ρωσικής καταγωγής, σκιαγραφεί την καθημερινότητά τους. Με αφορμή την προβολή του στα πλαίσια του 8ου «Outview» Film Festival τη Δευτέρα 19 Μαΐου, παρουσία της Yulia Matsiy, συζητάμε με την σκηνοθέτρια.

Θα ήθελες να μου πεις περισσότερα για το εκπαιδευτικό σου υπόβαθρο; Τι σε προσέλκυσε στη δημιουργία ταινιών; Το να είσαι μια ανεξάρτητη δημιουργός κάνει τα πράγματα πιο απαιτητικά και δύσκολα;

Δεν μπορούσα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου να γίνω σκηνοθέτρια όσο ήμουν στη Ρωσία- ήταν υπερβολικά δύσκολο. Ακόμα κι όταν μετακόμισα στην Ιταλία, εξακολουθούσα να νομίζω ότι ήταν αδύνατο για μένα. Έτσι, ξεκίνησα να σπουδάζω στο προπτυχιακό πρόγραμμα Γραφιστικού Σχεδίου στη Νέα Ακαδημία Καλών Τεχνών (ΝΑΒΑ) στο Μιλάνο. Μόνο τότε συνειδητοποίησα πως η υλοποίηση του ονείρου μου ήταν εφικτή στην Ιταλία. Άρχισα, λοιπόν, ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στον Κινηματογράφο και τα Οπτικά Μέσα, κάνοντας πρακτική σε πολλές και διαφορετικές κινηματογραφικές παραγωγές, ενώ, παράλληλα, σκηνοθέτησα μικρού μήκους ταινίες. Έτσι, πέρυσι γύρισα την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου.

Υπάρχουν πολύ λίγες γυναίκες ανάμεσα στους σκηνοθέτες. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Ο δρόμος για την επιτυχία είναι εξαιρετικά πολύπλοκος, πιο δύσκολος απ’ ότι σε άλλα επαγγέλματα- και το ίδιο το επάγγελμα είναι περίπλοκο. Απαιτούνται «ατσάλινα» νεύρα, φυσική αντοχή, δύναμη θέλησης και τεράστια υπομονή.

Όχι μόνο αποφάσισες ν’ ασχοληθείς μ’ ένα λεπτό ζήτημα (την καθημερινότητα των LGBT ανθρώπων στη Ρωσία), αλλά και να εστιάσεις στους LGBT Χριστιανούς. Γιατί; Πώς αντιμετωπίζονται τα άτομα αυτά τόσο από κράτος και παρακρατικά στοιχεία, όσο και από την πλειονότητα της LGBT κοινότητας στη Ρωσία;

Είναι ένα ευαίσθητο ζήτημα, το οποίο, όμως, την ίδια στιγμή γνωρίζω. Έχω υπάρξει ακτιβίστρια επί πολλά χρόνια. Οι LGBT Χριστιανοί συνιστούν μια διπλή μειονότητα: αποτελούν υποκείμενα μίσους από την άθεη πλειονότητα της LGBT κοινότητας στη Ρωσία, καθώς κι απ’ τους υπόλοιπους Χριστιανούς. Το ζήτημα της θρησκείας είναι εξαιρετικά σημαντικό για πολλούς. Για τα LGBT άτομα είναι ένα ζόρικο θέμα, που συχνά προκαλεί εσωτερική και κοινωνική σύγκρουση. Είναι κάτι πολύ προσωπικό. Γι’ αυτό αποφάσισα να κάνω μια ταινία για το συγκεκριμένο κομμάτι της LGBT κοινότητας.

Πώς θα περιέγραφες τη ρωσική κοινωνία; Σε ποιο βαθμό είναι ομοφοβική και δυσανεκτική;

Η Ρωσία είναι γενικά πολύ ομοφοβική κι η κατάσταση επιδεινώνεται. Υπάρχουν βίαιες ομάδες, όπως η «Κάντε κατάληψη στους παιδόφιλους», οι οποίες προσποιούνται ότι μάχονται την παιδοφιλία, αλλά στην πραγματικότητα κατηγορούν τους ομοφυλόφιλους γι’ αυτό το έγκλημα, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τη βία εναντίον τους. Το να κακολογείς ομοφυλόφιλους έχει εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερα αγαπητή ασχολία. Πρόσφατα, το ίδιο άρχισε να ισχύει και για τa διεμφυλικά άτομα. Αλλά η Ρωσία είναι αχανής. Υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι δε συμμερίζονται τις ομοφοβικές αντιλήψεις.

Βιώνουν τα μέλη της LGBT κοινότητας των Χριστιανών ότι υπάρχει μια αντίφαση ανάμεσα στις επιταγές της πίστης τους και το σεξουαλικό τους προσανατολισμό;

Πρόκειται όντως για προσανατολισμό, όχι για επιλογή. Κι η πίστη, πάντως, δεν αφορά σε πολλούς- είναι κι αυτή ένα κάλεσμα. Η ανάγνωση κι η ερμηνεία της Βίβλου συχνά οδηγούν σε αντιπαράθεση. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες εκκλησίες και θεολόγοι που ισχυρίζονται πως ο Θεός δεν καταδικάζει την ομοφυλοφιλία στον κόσμο. Η ακόλαστη συμπεριφορά, ομοφυλοφιλική ή ετεροφυλοφιλική, μπορεί ν’ αποτελεί αντικείμενο κριτικής, όχι, όμως, η αγάπη κι η έκφρασή της. Δεν το γνωρίζουν όλοι αυτό. Αλλά ανάμεσα στους LGBT Χριστιανούς το πνεύμα της αγάπης και της υποστήριξης είναι έντονο. Οι άνθρωποι που συνάντησα στη Ρωσία και την Ουκρανία είναι υπέροχοι, γεμάτοι αγάπη κι ευγένεια, άνθρωποι με εσωτερική αρμονία, «οπλισμένοι» με τη δύναμη της πνευματικής γνώσης. Το κουράγιο τους είναι αξιοθαύμαστο.

Αντιμετώπισες δυσκολίες ή κινδύνους κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων είτε από την πλευρά της κυβέρνησης, ή από μέλη εθνικιστικών ομάδων;

Προσωπικά όχι. Υπήρχε, όμως, ένα κλίμα παράνοιας και φόβου στον αέρα. Έτσι, όταν έκανα μια ταινία στη Μόσχα, όλα τα ρωσικά Μ.Μ.Ε. ενημέρωναν ότι επίκειτο η σύλληψη μιας ομάδας Ολλανδών κινηματογραφιστών. Έκαναν το ίδιο πράγμα μ’ εμένα- μια ταινία για τη ρωσική LGBT κοινότητα. Το υλικό τους κατασχέθηκε και διαγράφηκε κι οι ίδιοι απελάθηκαν στις χώρες τους. Υπήρξα πιο τυχερή.

Ποιος είναι ο στόχος του ντοκιμαντέρ σου; Να διαφωτίσει, να πληροφορήσει, να προωθήσει μια συζήτηση, να προκαλέσει; Θα προβληθεί ποτέ δημοσίως στη Ρωσία;

Δεν έχει προβληθεί στη Ρωσία ακόμη. Κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλέσει προβλήματα σε κάποιους από τους ανθρώπους που εμφανίζονται. Από νομικής άποψης μπορώ να διοργανώσω την προβολή, αλλά το ζήτημα είναι ο ανθρώπινος παράγοντας, όχι τα ντοκουμέντα. Ελπίζω ότι κάποια μέρα, όταν η κατάσταση στη Ρωσία είναι διαφορετική, να μπορέσω να δείξω την ταινία.

Θα παρουσιάσεις την ταινία σου στα πλαίσια του Φεστιβάλ «Outview» στην Αθήνα. Τι ξέρεις για τον ελληνικό κινηματογράφο;

Όχι πολλά, ελπίζω να μάθω περισσότερα κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ. Θα είναι, επίσης, το πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα.

Το ντοκιμαντέρ της Yulia Matsiy They hate me in vain- LGBT Christians in today’s Russia προβάλλεται, παρουσία της σκηνοθέτριας, τη Δευτέρα 19 Μαΐου, 22:30, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-36), αίθουσα 2, στα πλαίσια του 8ου «Outview» Athens Queer Film Festival.

Το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ βρίσκεται στο http://www.outview.gr/

Το μπλογκ του ντοκιμαντέρ είναι http://invanomiodiano.wordpress.com/english/

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

 

Share

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

homophobia

της Δήμητρας Κογκίδου

Το φαινόμενο του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού δεν συνιστά καινοτομία των ημερών.  Το ότι σχετικά πρόσφατα άρχισε να συζητιέται στην Ελλάδα οφείλεται στο γεγονός ότι  σήμερα  υπάρχει αυξημένη ευαισθητοποίηση απέναντι σε ορισμένες μορφές εκφοβισμού που παλαιότερα  είτε δεν καταγράφονταν τόσο έντονα στο δημόσιο λόγο, είτε δεν αναγνωρίζονταν ως τέτοιες.

Δυστυχώς τα περισσότερα  περιστατικά ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού στην εκπαίδευση συχνά δεν γίνονται αντιληπτά ως τέτοια –πλην ακραίων περιπτώσεων που δημιουργούν έντονα φαινόμενα διάρρηξης των σχολικών κανόνων –και έτσι δεν δίνεται η δυνατότητα για σχεδιασμό συστηματικής δράσης τόσο στο επίπεδο της πρόληψης, όσο και της αντιμετώπισης. Σ’ αυτό συντελεί και η σχετική δυσκολία ορισμένων εκπαιδευτικών να αναγνωρίσουν και να ορίσουν ποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές συγκροτούν ομοφοβικό εκφοβισμό καθώς ο σεξισμός έχει διαποτίσει την πρακτική των καθημερινών έμφυλων σχέσεών μας.

Ακόμα, όμως,  και στις περιπτώσεις που τα περιστατικά ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού γίνονται αντιληπτά, το σχολείο ως θεσμός –με εξαίρεση ορισμένους εκπαιδευτικούς-  φαίνεται να μην ενδιαφέρεται και τόσο πολύ για το ζήτημα και δε φαίνεται ικανό –ή/και πρόθυμο- να καταπολεμήσει το φαινόμενο με την υιοθέτηση μιας αντι-ετερο-σεξιστικής πολιτικής. Με τη λογική αυτή, δίνει το μήνυμα σε μαθητές και σε μαθήτριες ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά είναι λίγο-πολύ αποδεκτή. Γενικά φαινόμενο του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού είναι ένα παραμελημένο ζήτημα  στην εκπαιδευτική ατζέντα που μέχρι τώρα καλύπτεται από σιωπή και αμηχανία.

Ένα παράδειγμα τρανσφοβικού εκφοβισμού

Μια από τις λίγες περιπτώσεις τρανσφοβικού εκφοβισμού που έγιναν ορατές λόγω της σοβαρότητάς της ήταν της Α., μιας τρανς μαθήτριας σε ένα νυχτερινό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αθήνα. Παρά τις καταγγελίες του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών μαζί με την ομάδα «Ομοφοβία στην Εκπαίδευση», την προσφυγή στο Συνήγορο του Πολίτη  που στο πόρισμά του είχε δώσει θετικές κατευθυντήριες οδηγίες για τη διευθέτηση  του θέματος και τη διαμεσολάβησή του στο σχολείο, η μαθήτρια συνέχισε να δέχεται σοβαρότατες παρενοχλήσεις λόγω της ταυτότητας φύλου της και εκφοβισμό από το Διευθυντή του Λυκείου.

Παράλληλα, η μοναδική καθηγήτρια που υπoστήριξε την τρανς μαθήτρια στις ακραίες τρανσφοβικές διακρίσεις που υπέστη, πέρασε από ΕΔΕ και τέθηκε σε αργία (υπήρξε καταγγελία της Β΄ΕΛΜΕ Αθήνας για τη δίωξη της καθηγήτριας). Να σημειώσουμε σχετικά με το χειρισμό της υπόθεσης αυτής  το θετικό ρόλο του Συνήγορου του Πολίτη, τόσο για τις προτάσεις του για  το σεβασμό της ταυτότητας φύλου των τρανς ανθρώπων στο σχολικό περιβάλλον, όσο και για τις καλές πρακτικές που ακολούθησε κατά τη διαδικασία διαμεσολάβησης, σε αντίθεση με την αδιαφορία ή καλλίτερα την άρνηση της πολιτείας –μέσω του αρμόδιου υπουργείου  -να ασχοληθεί με τις διακρίσεις που αντιμετωπίζουν γενικότερα οι lgbtq μαθητές και μαθήτριες.

Το σχολείο οφείλει να διασφαλίζει ότι κανένα παιδί δεν θα υποστεί διάκριση ή/και παρενόχληση και εκφοβισμό  εξαιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου του.

Όταν αναφερόμαστε στον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό στην εκπαίδευση δεν θα πρέπει να τον αντιμετωπίζουμε ως ένα φαινόμενο που συμβαίνει ανεξάρτητα και ερήμην της πραγματικότητας του κόσμου των ενηλίκων που προσλαμβάνουν τα παιδιά και οι έφηβοι. Ας μη ξεχνάμε ότι αυτά που συμβαίνουν στο πλαίσιο της εκπαίδευσης, επηρεάζονται από τους κυρίαρχους Λόγους περί ετεροσεξουαλικότητας και ομοφοβίας που βρίσκονται στη δημόσια σφαίρα της μαζικής κουλτούρας, της πολιτικής και της πολιτείας. Ούτε, επίσης, να τον αντιμετωπίζουμε ως ένα φαινόμενο που είναι ανεξάρτητο από το είδος της εκπαίδευσης που παρέχουμε στα παιδιά. Για παράδειγμα, σπανίζουν οι βιωματικές μέθοδοι και η συστηματική διαμόρφωση ενός κλίματος στην τάξη που θα συμβάλλει στην ανάπτυξη μιας αίσθησης συλλογικότητας έτσι ώστε τα παιδιά να νοιώσουν ότι ανήκουν σε μια ομάδα και να παρεμποδισθούν ή να ακυρωθούν οποιεσδήποτε διαδικασίες περιθωριοποίησης,   στιγματισμού και εκφοβισμού.

Πάντως, ανεξάρτητα από το αν οι παράγοντες που παράγουν ή επηρεάζουν το φαινόμενο του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού  βρίσκονται μέσα ή έξω από την εκπαίδευση, το σχολείο οφείλει να διασφαλίζει ότι κανένα παιδί δεν θα υποστεί διάκριση ή/και παρενόχληση και εκφοβισμό  εξαιτίας του σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου του.   Εμπειρίες παρενόχλησης ή/και διακρίσεων, εμπειρίες ή φόβος για ομοφοβικό ή τρανσφοβικό εκφοβισμό, μπορεί να έχουν  αρνητικές επιπτώσεις στους  LGBTQ νέους και νέες, τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και στο εκπαιδευτικό τους μέλλον και στις επαγγελματικές επιλογές. Οι εμπειρίες αυτές δεν προέρχονται μόνον από τους συμμαθητές /τριες αλλά και από τα άλλα μέλη του σχολείου –εκπαιδευτικούς και γονείς.  Η απώλεια της αυτοπεποίθησης, η απομόνωση, ζητήματα τακτικής φοίτησης, η έλλειψη κινήτρων ή /και συγκέντρωσης είναι μερικές από τις επιπτώσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε μειωμένη εκπαιδευτική επιτυχία ή σε εγκατάλειψη του σχολείου.

Μπορούμε να κάνουμε πολλά στην εκπαίδευση, τόσο στο επίπεδο της πρόληψης, όσο και της αντιμετώπισης, αρκεί να υπάρχουν μακρόχρονες και σωστά σχεδιασμένες παρεμβάσεις που να στηρίζονται στην κατάλληλη παιδαγωγική τεχνογνωσία. Το επισημαίνω αυτό γιατί είναι σημαντικό να γνωρίζουμε τα αίτια που οδηγούν κάποια παιδιά στη χρήση βίας που προέρχεται από την ομοφοβία.

Το σχολείο ως πολιτισμικό πλαίσιο κατασκευής έμφυλων και σεξουαλικών ταυτοτήτων

Καθώς το φύλο και η σεξουαλικότητα δεν είναι δεδομένα και αυτονόητα, το σχολείο ως θεσμός αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα πολιτισμικά πλαίσια μέσα στο οποίο δομούνται οι έμφυλες και σεξουαλικές ταυτότητες των μαθητών/μαθητριών. Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους  –μέσω των αναλυτικών προγραμμάτων, της οργάνωσης και διοίκησης, του παιδαγωγικού υλικού, του κρυφού αναλυτικού προγράμματος κ.ά. Δυνητικά θα μπορούσε να είναι ένα πλαίσιο όπου διαμορφώνονται και διακινούνται πολλαπλές μορφές θηλυκότητας και ανδρισμού –αλλά δεν είναι έτσι –καθώς έχει καταγραφεί ότι ένας μεγάλος αριθμός εκπαιδευτικών πρακτικών, από εκείνες που θεωρούνται ‘αυτονόητες’ μέσα στο εκπαιδευτικό σύστημα, ενισχύουν τα έμφυλα στερεότυπα.  Το σχολείο, παρά τη συνήθη ρητορική για ελεύθερη και ολόπλευρη ανάπτυξη της υποκειμενικότητας των μαθητών/τριών, περιορίζει μαθητές και μαθήτριες σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο, με Λόγους σεξιστικούς και  ομοφοβικούς, γεγονός που  έχει σοβαρές  επιπτώσεις σε πολλά επίπεδα. Στην πράξη, εφαρμόζεται διαφορετική πολιτική όταν κινδυνεύουν να παραβιαστούν οι κανόνες της ετεροσεξιστικής μας κοινωνίας.

Η εκπαίδευση αποτελεί, επίσης, χώρο μέσα στον οποίο ασκούνται πρακτικές σεξουαλικότητας, αν και συχνά δεν αναγνωρίζονται ως τέτοιες. Υπάρχουν χαρακτηριστικές αναφορές σε διάφορες έρευνες για το πως η ιδεολογία της ετεροσεξουαλικότητας εμπλέκεται καθημερινά σε ποικίλες σχολικές πρακτικές. Για παράδειγμα,  όταν προτρέπουμε ένα  μικρό αγόρι να μην κλαίει γιατί «οι άνδρες δεν κλαίνε» ή να γίνει «αληθινός» άνδρας, η προτροπή αυτή  εντάσσεται μέσα σε ένα ετεροσεξουαλικό αυτονόητο  που το σχολείο  επικυρώνει και παρουσιάζει ως αδιαμφισβήτητο κοινωνικό και ηθικό κανόνα. Η ετεροσεξουαλικότητα είναι παρούσα παντού, εκλαμβάνεται ως δεδομένη και «φυσική» και αυτό της δίνει εξουσία.

Συγκρότηση του ανδρισμού: Ετεροσεξουαλικότητα, ομοφοβία και μισογυνισμός

Αυτός ο Λόγος περί ετεροσεξουαλικότητας μέσα στον οποίο τα αγόρια συγκροτούν τους ανδρισμούς τους είναι άμεσα συνδεδεμένος με Λόγους περί ομοφοβίας και μισογυνισμού. Η συγκρότηση της ταυτότητας –σεξουαλικής και έμφυλης-  των παιδιών γίνεται μέσω της διαφοράς και του αποκλεισμού. Ειδικά τα αγόρια συγκροτούν τον ανδρισμό τους μέσα από ένα σύστημα στιγματισμού, το οποίο περιπολεί και αστυνομεύει κάθε τι το «μη-ανδρικό» και διαπαιδαγωγεί στον ανδρισμό  με την απειλή της ομοφοβίας  Έτσι, ο ηγεμονικός ανδρισμός –πάντα ετεροσεξουαλικός -βασίζει τη συγκρότησή του στον αποκλεισμό του «Άλλου» που σε αυτή την περίπτωση είναι η ομοφυλοφιλία η οποία καταλήγει να θεωρείται  συνώνυμο μιας θηλυκής ταυτότητας. Οι ετεροσεξουαλικές, λοιπόν, μορφές ανδρισμού θεωρούνται ως οι μόνες «κανονικές» και υγιείς, ενώ οι υπόλοιπες αυτόματα θεωρούνται «αποκλίνουσες».

Αν μια συμπεριφορά θεωρηθεί  ότι αποκλίνει από την ετεροσεξουαλικότητα, τότε  ενεργοποιείται αρνητική προδιάθεση,  συχνά προκαλείται φόβος ή/και αηδία, συναισθήματα που μπορεί να  οδηγήσουν στη βία, με συνέπεια υποκείμενα με διαφορετική ταυτότητα φύλου, ή σεξουαλικό προσανατολισμό ή και με ‘θηλυπρεπή’ συμπεριφορά σύμφωνα με τα στερεότυπα για τους έμφυλους ρόλους, να υφίστανται παρενόχληση  ή και διάφορες μορφές βίας. Για παράδειγμα, η σωματική οικειότητα μεταξύ των αγοριών, όπως φιλιά και εναγκαλισμοί σε μια συνάντηση, είναι κάτι που αποφεύγεται εξαιτίας της ομοφοβίας  και του φόβου θηλυπρέπειας.

Επίσης, άμεση είναι η διασύνδεση ομοφοβίας και μισογυνισμού.  Είναι μειωτικό για ένα αγόρι να το αποκαλέσουν ‘κορίτσι’. Από τις χειρότερες βρισιές είναι αργότερα να αποκαλέσεις έναν άνδρα «γυναικούλα» ή κάτι παρεμφερές. Αντίθετα αποτελεί θετικό το να αποκαλέσεις μια γυναίκα «αντράκι» ή ‘’παληκάρι’’ γιατί οι ανδρικές αξίες είναι ιεραρχικά ανώτερες. Ο ηγεμονικός ανδρισμός συνδέεται με την  ομοφοβία  καθώς τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά τα οποία αποδίδονται στους άνδρες ομοφυλόφιλους αναφέρονται στις γυναίκες. Η ομοφοβία, λοιπόν, αποτελεί μέσο παγίωσης της σεξουαλικότητας και του φύλου, μέσω της συκοφάντησης της θηλυκότητας και του συσχετισμού της με την ομοφυλοφιλία. Για να χαρακτηρισθεί ομοφυλοφοβικά ένα αγόρι σε  «αδερφή» ή gay αρκεί να υπερβαίνει συγκεκριμένες αξιώσεις με βάση τα έμφυλα στερεότυπα σε θέματα γλώσσας, ένδυσης, συμπεριφοράς. Π.χ, ένας ήσυχος μαθητής ή ένας μαθητής που κλαίει, ή δεν του αρέσει να παλεύει ή να παίζει  ποδόσφαιρο, ή κάνει παρέα και με κορίτσια  μπορεί να στιγματιστεί.

Ο ηγεμονικός ανδρισμός επιβάλει ταυτότητες στους «Άλλους» και τους φέρνει σε εξαιρετικά δυσχερή θέση στοχοποιώντας τους

Η  ετεροσεξουαλικότητα, ο μισογυνισμός και η ομοφοβία  δρουν στο πλαίσιο του σχολείου αφήνοντάς  ελάχιστα περιθώρια αντίδρασης  στους περισσότερους  μαθητές, μαθήτριες και στους εκπαιδευτικούς. Ένα πολύ συχνό παράδειγμα είναι ο ομοφοβικός λεκτικός εκφοβισμός μεταξύ μαθητών «Αν το κάνεις, θα σε γ… !». Ένας μαθητής επιχειρεί να εκφοβίσει έναν άλλο στιγματίζοντάς τον, μέσω της  υποταγής του σε παθητικό/θηλυπρεπή άνδρα, δηλαδή με τη μετατροπή του σε μη-άνδρα. Ο ηγεμονικός ανδρισμός –που είναι οπωσδήποτε  ετεροσεξουαλικός –έχει την εξουσία και  επιβάλει ταυτότητες στους Άλλους. Ο ανδρισμός δεν αποτελεί ένα αυτονόητο, αντίθετα πρέπει συνεχώς να διεκδικείται, να κατακτάται και να αποδεικνύεται -για παράδειγμα και μέσα από την ετεροσεξιστική παρενόχληση και τον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό.

Αυτό έχει ιδιαίτερες επιπτώσεις στη σχολική ζωή των μαθητών και μαθητριών  που δεν επιθυμούν την απόκτηση των κυρίαρχων ανδρικών ή γυναικείων  ταυτοτήτων ή έχουν διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό ή ταυτότητα φύλου.  Όσα αγόρια δεν έχουν μια έμφυλη «ταυτότητα» υπερ-ανδρισμού στιγματίζονται και μέσα από ομοφοβικά σχόλια γίνεται προσπάθεια συμμόρφωσης στα πρότυπα του ανδρισμού και της ετεροσεξουαλικότητας. θα πρέπει να τονιστεί εδώ ότι δεν ταυτίζονται όλα τα αγόρια με αυτές τις ηγεμονικές εκφάνσεις ανδρισμού και συνεπώς δε θα πρέπει να θεωρηθούν ως μια ομοιογενή ομάδα.

Οι ετεροσεξουαλικές προσδοκίες φέρνουν μαθητές και μαθήτριες με διαφορετικούς σεξουαλικούς προσανατολισμούς σε εξαιρετικά δυσχερή θέση.  Αγόρια  και κορίτσια που φαίνονται ή  είναι αβέβαια για την ταυτότητα φύλου τους γίνονται στόχος ομοφοβικών επιθέσεων. Καθώς ο ανδρισμός έχει μεγαλύτερη αξία στην κοινωνία,  τα αγόρια που φαίνεται να παραβαίνουν τις κανονικότητες για το φύλο τους και να  υπονομεύουν το κεντρικό αξίωμα του ανδρισμού, δηλαδή την  ετεροσεξουαλικότητα, στιγματίζονται περισσότερο.

Μια αντι–ετερο-σεξιστική πολιτική θα συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας στο χώρο της εκπαίδευσης  αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Η βία, γενικά, στο χώρο του σχολείου φαίνεται ότι συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με τους όρους συγκρότησης της ανδρικής ταυτότητας. Είναι σημαντικό, λοιπόν, ο παράγοντας φύλο να παίξει κεντρικό ρόλο, τόσο στη γενικότερη ενταξιακή πολιτική στην εκπαίδευση, όσο και στο σχεδιασμό  στρατηγικών για την καταπολέμησης του  εκφοβισμού στο πλαίσιο των οποίων πρέπει ρητά να περιλαμβάνεται ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η ταυτότητα φύλου και η έκφραση φύλου. Τα παραπάνω πρέπει να είναι τμήμα της εκπαίδευσης /μετεκπαίδευσης των εκπαιδευτικών ώστε να μπορούν να συζητούν και να χειρίζονται τα θέματα αυτά. Παράλληλα θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι όλοι οι εμπλεκόμενοι με το θέμα φορείς θα έχουν την κατάλληλη τεχνογνωσία, τους πόρους και τις αρμοδιότητες  ώστε να διασφαλιστεί η παροχή της κατάλληλης υποστήριξης και προστασίας στα παιδιά  σε όλη τη διαδικασία. Στο επίπεδο αυτό είναι χρήσιμο να λάβουμε υπόψη καλές πρακτικές άλλων χωρών που  έχουν αξιολογηθεί θετικά στην καταπολέμηση του ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού.

Κρίνεται απαραίτητο να γίνει συστηματική και πολυεπίπεδη προσπάθεια για τη δημιουργία ενός κλίματος μη ανεκτικού στην ετεροσεξιστική παρενόχληση και στον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό στην εκπαίδευση. Εκτιμώ ότι υπάρχουν πολλά εμπόδια και περιορισμοί. Οι δυσκολίες αυτής της πολιτικής δεν πηγάζουν μόνον από  αυτά που συμβαίνουν στο πλαίσιο της εκπαίδευσης, αλλά επηρεάζονται και από τους κυρίαρχους/ηγεμονικούς Λόγους. Παρά ταύτα, το σχολείο μπορεί να αποτελέσει ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης προς την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας και της άρσης του ετεροσεξισμού –σε συνεργασία και με άλλους θεσμούς – προς όφελος των ίδιων των υποκειμένων και γενικότερα της κοινωνίας – αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση για μια αντι–ετερο-σεξιστική εκπαίδευση, γιατί τεχνογνωσία υπάρχει.  Η εφαρμογή της θα συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας –στο χώρο της εκπαίδευσης  αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Επισημαίνεται ότι απαραίτητο στοιχείο στη πορεία αυτή και ζήτημα άμεσης προτεραιότητας είναι η προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό – θέμα που συνδέεται άμεσα με τον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό και την ετεροσεξιστική παρενόχληση..

* Δήμητρα Κογκίδου, καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στο ΑΠΘ

Πηγή:tvxs

 

Share

Πρόσκληση σε Ημερίδα: “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση, παιδιά – γονείς – εκπαιδευτικοί”

homo

Η  Ομάδα “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση”, σε συνεργασία με το Σχολείο Παιχνιδιού, τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη και το Σύλλογο Διδασκόντων 66ου Δημοτικού Σχολείου Αθηνών, διοργανώνει ημερίδα με θέμα “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση, παιδιά – γονείς – εκπαιδευτικοί”, την Παρασκευή 2 Μαΐου 2014 στις 16:45, στο 66ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών.

Σκοπός της ημερίδας είναι να ανοίξει γόνιμο διάλογο γύρω από αυτό το θέμα, το οποίο απασχολεί σοβαρά τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο χώρο της εκπαίδευσης.

Θα έχουμε την ευκαιρία,

  • να ακούσουμε και να παρατηρήσουμε με προσοχή τα σχετικά περιστατικά που εμφανίζονται στη σύγχρονη σχολική πραγματικότητα,
  • να περιγράψουμε τις στάσεις και τις συμπεριφορές που διακρίνουμε μεταξύ των παιδιών, των εκπαιδευτικών και των γονέων,
  • να εστιάσουμε στους εκπαιδευτικούς στόχους που σχετίζονται με τις ανάγκες και τα δικαιώματα των παιδιών και
  • να διατυπώσουμε ερωτήματα που προκύπτουν.

 

Με την ευκαιρία αυτή ελπίζουμε ότι ο χώρος της εκπαίδευσης θα αρχίσει να ευαισθητοποιείται και θα κινητοποιηθεί γύρω από αυτό το σοβαρό θέμα που μέχρι τώρα καλύπτεται από σιωπή και αμηχανία.

Θα χαρούμε πολύ αν παραβρεθείτε,

τα μέλη της Ομάδας “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση”

 

ιστοσελίδα:    www.omofovia.gr

επικοινωνία:  info@omofovia.gr  και omofovia@hotmail.com

Η εκδήλωση στο facebook:  https://www.facebook.com/events/467731603358746/

 

Πρόγραμμα Ημερίδας

Πρώτο μέρος

17:00 – 17:05     Καλωσόρισμα

Συντονίστρια Ασημίνα Αραπάκη, Εκπαιδευτικός

17:05 – 17:10     Εισαγωγή στη θεματική της ημερίδας και  παρουσίαση της Ομάδας “Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση”

 Σάββας Γεωργιάδης, Παιδοψυχίατρος

17:10 – 17:25     “Ας γνωριστούμε πριν τα πούμε”

Παιχνίδια γνωριμίας και επικοινωνίας με τη μέθοδο του θεατρικού παιχνιδιού από την Ομάδα Εμψυχωτών του Σχολείου Παιχνιδιού, Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης.

17:25 – 17:40     “Ομοφοβικά και Τρανσφοβικά περιστατικά από τη σχολική ζωή”

 Εύα Φιλανθρωποπούλου, Ψυχολόγος

Πέτρος Σαπουντζάκης, Εκπαιδευτικός

17:40 – 17:50     “Μπορεί η  αντισεξιστική εκπαίδευση να συμβάλει στη μείωση τηςομοφοβίας και της τρανσφοβίας;”

Δήμητρα Κογκίδου, Καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ

17:50 – 18:00     “Η κοινωνική κατασκευή της διαφοράς: Με αφορμή την ομοφοβία”

Μαίρη Λεοντσίνη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια ΤΕΑΠΗ – ΕΚΠΑ

18:00 – 18:15     “Θεσμικό Πλαίσιο για την προστασία του Σεξουαλικού Προσανατολισμού και της Ταυτότητας Φύλου”

Καραγεώργου Μαρία, Νομικός – εκπαιδευτικός, Ειδική Επιστήμονας στο Συνήγορο του Πολίτη.

18:15 – 18:25     Παρουσίαση του παιδικού βιβλίου “Τα δύο μικρά αυγά”

 Στέλλα Μπελιά, Νηπιαγωγός, μάστερ στο Θέατρο στην Εκπαίδευση

18:25 – 18:35     “Η ομοφοβία στα πλαίσια του σχολικού εκφοβισμού”

Αλίκη Δημοπούλου, Ψυχολόγος, υποψήφια Διδακτόρισσα Παν. Αθηνών

18:35 – 18:50     Συζήτηση

Τέλος πρώτου μέρους

18:50 – 19:00     Διάλειμμα

Δεύτερο μέρος

19:00 – 19:15     Εσύ κ’ Εγώ  ≈› Εμείς

“Δάνεισέ μου κάτι από εσένα κι εγώ θα στο επιστρέψω με ένα δικό μου τρόπο”

Παιχνίδι ανταλλαγής στοιχείων μεταξύ μας ώστε  να μπούμε στη θέση του άλλου, από την Ομάδα Εμψυχωτών του Σχολείου Παιχνιδιού, Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης.

19:15 – 19:30     Χαιρετισμοί από Οργανώσεις την Κοινωνίας των Πολιτών

ColourYouth, ΣΥΔ, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

19:30- 19:40      “Ο Oμοφοβικός/τρανσφοβικός εκφοβισμός (bullying) ως διάσταση των προγραμμάτων σεξουαλικής αγωγής – διαφυλικών σχέσεων. Καλές Πρακτικές στη σχολική κοινότητα.”

 Μαίρη Χιόνη, Υπεύθυνη Αγωγής Υγείας δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Α΄ Διεύθυνση Αθήνας

19:40 – 19:50     “Η Σεξουαλική Αγωγή στο σχολείο. Βήματα σημειωτόν”

Χάρης Παπαδόπουλος, Σχολικός Σύμβουλος της 10ης Περιφέρειας Δημοτικής Εκπαίδευσης Αττικής

19:50 – 20:30     Τράπεζα Βιωμάτων

Σύντομες διηγήσεις εμπειριών από άτομα που έχουν βιώσει σχετικό εκφοβισμό στην εκπαίδευση και συζήτηση-ερωτήσεις με το κοινό.

Συντονισμός από τη Ζωντανή Βιβλιοθήκη – Human Library Greece

20:30 – 20:45     Συζήτηση

20:45 – 21:00     “Πώς πέρασαν αυτές οι ώρες;”

Κλείσιμο Ημερίδας με το Σχολείο Παιχνιδιού, Εργαστήρι Πολιτιστικής Εκπαίδευσης.

Παιχνίδια ρόλων και δράσεις βασισμένες στην εμπειρία αυτής της συνάντησης. Σκηνικοί αυτοσχεδιασμοί και δρώμενα.

Περιλήψεις

“Ομοφοβικά και Τρανσφοβικά περιστατικά από τη σχολική ζωή”

Παρουσίαση αποτελεσμάτων Έρευνας-Καταγραφής που πραγματοποιήθηκε  στην Αθήνα αλλά και πανελλαδικά μέσω διαδικτύου, από το 2010 έως το 2013, κυρίως σε ενήλικες. Σύγκριση με ερευνητικά δεδομένα άλλων χωρών, συμπεράσματα και ερευνητικά ερωτήματα.

“Μπορεί η  αντισεξιστική εκπαίδευση να συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας; “

Το σχολείο μπορεί να αποτελέσει ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης προς την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας και της άρσης του ετεροσεξισμού –σε συνεργασία και με άλλους θεσμούς – προς όφελος των ίδιων των υποκειμένων και γενικότερα της κοινωνίας – αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση για μια αντισεξιστική εκπαίδευση, γιατί τεχνογνωσία υπάρχει.

Συζητείται η αναγκαιότητα και  τα κύρια σημεία μιας αντισεξιστικής εκπαιδευτικής πολιτικής που θα συμβάλει στη μείωση της ομοφοβίας και της τρανσφοβίας –στο χώρο της εκπαίδευσης  αλλά και γενικότερα στην κοινωνία. Επισημαίνεται ότι απαραίτητο στοιχείο στη πορεία αυτή είναι η προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό – θέμα που συνδέεται άμεσα με τον ομοφοβικό και τρανσφοβικό εκφοβισμό και την ετεροσεξιστική παρενόχληση. H επικέντρωση, λοιπόν, της προσοχής στη συγκρότηση του ανδρισμού στο σχολείο, ιδιαίτερα στην προσχολική και πρωτοβάθμια εκπαίδευση, αποτελεί ζήτημα άμεσης προτεραιότητας.

“Θεσμικό Πλαίσιο για την προστασία του Σεξουαλικού Προσανατολισμού και της Ταυτότητας Φύλου”

Η ισχύουσα νομοθεσία της ΕΕ για την ίση μεταχείριση σε θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, και η ενσωμάτωσή της στο εθνικό δίκαιο (Ευρωπαϊκές Οδηγίες και αντίστοιχοι ελληνικοί νόμοι).

Η ευρωπαϊκή νομολογία στα θέματα αυτά, (Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης και Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) με έμφαση σε περιπτώσεις εκπαιδευτικές (λ.χ. η υπόθεση του ΕΔΔΑ Vejdeland and Others v. Sweden, που μιλάει για λόγο μίσους κατά των γκέι στο σχολείο).

Ο ρόλος του ΣτΠ θεσμικά και η εμπειρία του στις περιπτώσεις αυτές.

Παρουσίαση του παιδικού βιβλίου “Τα δύο μικρά αυγά”

Τα γονεϊκά πρότυπα των παραμυθιών ως δύναμη ένταξης των παιδιών στη σχολική κοινότητα. Ένα βιβλίο που δίνει λόγο σε παιδικές σκέψεις.

Τα δυο μικρά αβγά είναι η προσπάθεια να βρεθεί μια αφήγηση που να εξηγεί, να καθησυχάζει, να διαλύει τη σύγχυση, να αίρει τους αποκλεισμούς και τις προκαταλήψεις και –ίσως το σημαντικότερο όλων– να καταπολεμά το φόβο.

“Ο Oμοφοβικός/τρανσφοβικός εκφοβισμός (bullying) ως διάσταση των προγραμμάτων σεξουαλικής αγωγής – διαφυλικών σχέσεων. Καλές Πρακτικές στη σχολική κοινότητα.”

Τα ζητήματα διαχείρισης της σεξουαλικότητας αποτελούν ένα σημαντικό κεφάλαιο της προαγωγής και της αγωγής υγείας στη σχολική κοινότητα. Ένας τρόπος προσέγγισής τους είναι η εκπόνηση ολοκληρωμένων προγραμμάτων -μακρόχρονων ή βραχύχρονων- σεξουαλικής αγωγής υγείας που απευθύνονται και στους τρεις πληθυσμούς στόχους αυτής, μαθητές/τριες, εκπαιδευτικούς και γονείς. Η κλασική θεματολογία της σεξουαλικής αγωγής-διαφυλικών σχέσεων δεν καλύπτει πλέον τις ανάγκες του σύγχρονου σχολείου, εφόσον σήμερα αναδύονται θέματα όπως η βία ανάμεσα στους ερωτικούς συντρόφους, η πορνογραφία, η παράνομη διακίνηση παιδιών/εφήβων/γυναικών, τα ζητήματα στο διαδίκτυο, το ομοφοβικό/τρανσφοβικό bullying, η υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, οι νέες μορφές οικογένειας. Τα περισσότερα δεν αναγνωρίζονται, δεν προλαμβάνονται και  ούτε αντιμετωπίζονται με αποτέλεσμα  να προκύπτουν ακραίες καταστάσεις για τη διαχείριση των οποίων  η εκπαίδευση των εμπλεκομένων είναι σχεδόν μηδενική. Η εισήγηση θα διασαφηνίσει τους βασικούς όρους, θα περιγράψει καλές πρακτικές και θα προτείνει βελτιωτικές κινήσεις που θα συμβάλλουν στη δημιουργία ενός  σχολείου, ασφαλούς, για όλα τα μέλη του.

 

 

Share

Το Φύλο της Έξωσης και η Φοβική Πολυκατοικία της Συγγρού

Φωτογραφία: Flickr: Fotos GOVBA

της Μαρίας Λούκα

Στην Ιταλία, την Πολωνία , τη Νέα Ζηλανδία έχουν εκλεγεί κατά καιρούς στα εθνικά κοινοβούλια. Στις ΗΠΑ η Μπεν Μπαρς, είναι διάσημη καθηγήτρια Νευροβιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και η Λιν Κόνγουεϊ, ένα από τα μεγαλύτερα μυαλά της IBM Research. Στη Μ. Βρετανία η Εϊπριλ Ασλεϊ τμήθηκε από τη βασίλισσα Ελισάβετ για την πρoσφορα της. Ακόμα και σε μη δυτικούς πολιτισμούς , στην Ινδία ή στο Μεξικό, ταυτίζονται με ιστορικές παραδόσεις και προστατεύονται. Είναι διεμφυλικοί/ες και σε μια σειρά από χώρες έχουν γίνει σημαντικά βήματα για την αναγνώριση της ύπαρξης τους και την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους. Στην Ελλάδα πάλι, τις διώχνουν από τις πολυκατοικίες.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών απειλείται με έξωση. Όχι γιατί δεν εκπληρώνει τις συμβατικές του υποχρεώσεις απέναντι στον ιδιοκτήτη του διαμερίσματος. Κάθε άλλο. Επειδή μάλλον δεν εκπληρώνει τα στερεότυπα των ενοίκων της πολυκατοικίας για το «φύλο» και τη «σεξουαλικότητα». Το σκηνικό που εκτυλίσσεται αυτές τις μέρες στην πολυκατοικία της οδού Συγγρού στο νούμερο 29, είναι βγαλμένο από τον ελληνικό κινηματογράφο της δεκαετίας του ’80. Πριν καλά καλά προλάβει το Σωματείο να μετακομίσει στα νέα του γραφεία, έχοντας υπογράψει συμβόλαιο με τον ιδιοκτήτη, μαζεύτηκαν οι ένοικοι και απαίτησαν την ακύρωση της μίσθωσης. Το πρόσχημα είναι ότι απαγορεύονται στην πολυκατοικία γραφεία συλλόγων και σωματείων. Βέβαια κατά καιρούς έχουν στεγαστεί εκεί γραφεία πολιτικών, επαγγελματικοί χώροι, μπαρ και διάφορες άλλες δραστηριότητες. Η αλήθεια είναι αυτή που ομολογήθηκε στη συνέλευση της πολυκατοικίας το Σάββατο «Εμείς με τους αλλοδαπούς δεν έχουμε πρόβλημα, τις τραβεστί δε θέλουμε».

Μοιάζει πολύ με τη γνώριμη επωδό «Εγώ δεν έχω πρόβλημα με τους gay, δε με νοιάζει τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του, αρκεί να μην είναι προκλητικοί» ή με το αντίστοιχο «Εγώ δεν είμαι ρατσιστής, ο κουμπάρος μου έχει βαφτίσει ένα παιδάκι από την Αλβανία αλλά έχει γεμίσει η Αθήνα με ξένους που κλέβουν». Είναι αυτός ο βαθιά ριζωμένος συντηρητισμός της ελληνικής κοινωνίας που προσπαθεί να απoενεχοποιηθεί μεταθέτοντας το πρόβλημα στη σφαίρα της ιδιωτικής ζωής και συνάμα επιδιώκει να επιβεβαιώσει τη δυτική της ταυτότητα με την επίκληση ενός φιλελευθερισμού που έχει ρήτρες χιλιομετρικής απόστασης. Δε μας ενοχλεί το διαφορετικό αρκεί να είναι μακριά, να κινείται στο πεδίο του αόρατου και να μην αποκτά υπόσταση. Αφού η πρόσληψη του «Άλλου» όταν δεν είναι ανοιχτός ρατσισμός, σεξισμός, ομοφοβία ή τρανσφοβία εξαντλείται στην «ανοχή» αλλά ποτέ δε γίνεται διακύβευμα ισότητας.

Οι μετανάστες μπορούν να υπάρχουν για να μαζεύουν τις ελιές από τα χωράφια και να κρατάνε τη γιαγιά με Αλτσχάιμερ, όχι όμως να αποκτούν ιθαγένεια για τα παιδιά τους που γεννιούνται στην Ελλάδα. Οι gay μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα στα  LGBT (lesbian, gay, bisexual, transgender)- friendly μπαράκια στο Γκάζι, όχι όμως να παντρεύονται και να εκλέγονται στα δημόσια αξιώματα. Και οι τρανς που ανατρέπουν το μεγαλύτερο ταμπού, αυτό της βιολογίας, μπορούν απλώς να είναι απομονωμένες στα ελάχιστα τετραγωνικά της λεωφόρου Καβάλας τη νύχτα. Η μοναδική χρήση που επιτρέπεται – χωρίς ποτέ να ομολογείται  – είναι το σεξουαλικό πείραγμα των εφήβων ή των καταπιεσμένων νοικοκύρηδων. Από κει και πέρα δε μπορούν να έχουν ελεύθερη πρόσβαση στο σύστημα ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, να αποκτήσουν ταυτότητα με το όνομα που επιλέγουν, να ενταχθούν ισότιμα σε επαγγελματικούς κλάδους. Δε μπορούν καν να έχουν αυτό το δικαίωμα στη στέγη.

Είναι η αποθέωση του υποκριτικού καθωσπρεπισμού μιας κοινωνίας που παραμένει εγκλωβισμένη σ’ έναν σκληρό δυϊσμό «αρσενικού» – «θηλυκού», όπου ανατομία – έμφυλη ταυτότητα και σεξουαλικός προσανατολισμός οφείλουν να βρίσκονται σε πλήρη αντιστοιχία. Μιας κοινωνίας που επιμένει να κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί των οικογενειακών δραμάτων και να μη μιλάει ανοιχτά και ακομπλεξάριστα για το φύλο, τη σεξουαλικότητα και την επιθυμία. Είναι ένα άκαμπτο πλαίσιο που καλλιεργεί και αναπαράγει η ίδια η Πολιτεία, όταν οι κυβερνήσεις χαϊδεύουν τα αυτιά του εκλογικού ιδεότυπου του «νοικοκυραίου», κλείνουν τα μάτια στα ομοφοβικά και τρανσφοβικά εγκλήματα, ανέχονται τη διείσδυση της Εκκλησίας στην πολιτική ζωή και συχνά απολογούνται στα ομοφοβικά κηρύγματα της, αποφεύγουν πάντα τη νομοθετική κατοχύρωση δικαιωμάτων για τα LGBT άτομα και συχνά επιδίδονται σ’ ένα ακροδεξιό διαγκωνισμό σε επίπεδο ιδεολογίας με τη Χρυσή Αυγή.

Το Σωματείο με ένα πλούσιο έργο  σε δράσεις αλληλεγγύης για τα τρανς άτομα, οργανώνοντας συσσίτια και παρέχοντας νομική και ψυχολογική υποστήριξη στα μέλη του, δηλώνει αποφασισμένο να μη συμμορφωθεί με την τρανσφοβία. Δεν είναι απλώς η υπεράσπιση του δικαιώματος στη στέγη, είναι ένα εγχείρημα θάρρους απέναντι στην υποκρισία και την καταπίεση. Το χε γράψει ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους Γάλλους φιλόσοφους, ο Μισέλ Φουκό, απαντώντας στο ερώτημα «αν χρειαζόμαστε πραγματικά ένα αληθινό φύλο»: «Το μόνο που θα έπρεπε να μετράει είναι η πραγματικότητα του σώματος και η ένταση των επιθυμιών του».

Πηγή: vice

 

Share

Οπου τρανς και έξωση

του Δημήτρη Αγγελίδη

Οι ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας όπου επρόκειτο να στεγαστεί το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών θέλουν να το διώξουν, με δικαιολογία ότι δεν επιτρέπει το καταστατικό τους τη στέγαση σωματείων και συλλόγων

Δεν πρόλαβε το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών να μετακομίσει στον νέο χώρο που νοίκιασε στις αρχές Φεβρουαρίου, αφού του ζήτησαν να φύγει κακήν κακώς από τον προηγούμενο, δεν πρόλαβε καν να κάνει συνέλευση στα νέα του γραφεία, και οι ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων της πολυκατοικίας έβαλαν σκοπό να το διώξουν.

Την περασμένη εβδομάδα έγινε συνέλευση πολυκατοικίας όπου ειπώθηκε σε εκπρόσωπο του σωματείου πως το καταστατικό της πολυκατοικίας δεν επιτρέπει τη στέγαση σωματείων και συλλόγων. Αύριο έχει προγραμματιστεί νέα συνέλευση με θέμα, μεταξύ άλλων, την ακύρωση της μίσθωσης στο σωματείο.

Το ΣΥΔ έχει λόγους να πιστεύει πως είναι πρόφαση ο ισχυρισμός και πως, ακόμα και να υπάρχει ο κανονισμός, εφαρμόζεται διακριτικά σε βάρος του. Το ίδιο διαμέρισμα της πολυκατοικίας στέγαζε προηγουμένως γραφεία ενός ευρωβουλευτή. Απέναντι υπάρχει γραφιστικό γραφείο. Στην ίδια πολυκατοικία στεγάζεται οδοντιατρείο.

 «Ενοχλούμε»

«Είναι ξεκάθαρο πως τους ενοχλεί πως είμαστε τρανς. Δεν ανοίξαμε σουβλατζίδικο, δεν ανοίξαμε χώρο υγειονομικού ενδιαφέροντος. Είμαστε ένα σωματείο που ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν έχει όχληση. Δεν είναι δυνατόν να μας αναγνωρίζει το κράτος και να μη μας αναγνωρίζουν κάποιοι το δικαίωμα να στεγαστούμε», λέει στην «Εφ.Συν. η πρόεδρος Μαρίνα Γαλανού.

Η νέα απόπειρα έξωσης ήρθε την ώρα που ετοιμάζει μηνύσεις για την προηγούμενη έξωση. Όπως λέει, ο προηγούμενος ιδιοκτήτης, επικαλούμενος πιέσεις άλλων ιδιοκτητών, όχι μόνο ζήτησε αναιτιολόγητα από το σωματείο να φύγει, αλλά και τους παρακράτησε σακούλες με τρόφιμα που προορίζονταν για τις ανάγκες του συσσιτίου που οργανώνει το σωματείο για τα άπορα μέλη του.

Το πρόβλημα εύρεσης στέγης είναι τεράστιο για τις τρανς, που, εκτός από τα οικονομικά προβλήματα, αντιμετωπίζουν τη ρατσιστική αντιμετώπιση πολλών ιδιοκτητών. «Δύο μήνες ψάχναμε να βρούμε χώρο και δεν βρίσκαμε. Μόλις βλέπανε τρανς, μας απέρριπταν. Ενας μάς έλεγε στο τηλέφωνο ότι το νοικιάζει τετρακόσια ευρώ και θα κάνει κάτι καλύτερο -όταν πήγαμε, μας είπε ότι θα το νοικιάσει 700 γιατί βρήκε καλύτερη προσφορά. Μας κοροϊδεύουν, κατάλαβες; Θεωρούν εκ προοιμίου ότι μια τρανς γυναίκα ασκεί πορνεία, απλά και μόνο επειδή είναι τρανς. Όμως τώρα θα γίνουν μηνύσεις. Κάποιοι πρέπει να πληρώσουν», λέει η Μ. Γαλανού.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Η ΕΣΗΕΑ για το ομοφοβικό παραλήρημα κατά του Αύγουστου Κορτώ

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΤΟ ΟΜΟΦΟΒΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΟΡΤΩ

6 Μαρτίου 2014

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει με απόλυτο τρόπο το ομοφοβικό παραλήρημα, σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή, εναντίον του συγγραφέα Αυγούστου Κορτώ, επειδή δήλωσε ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Σύμφωνα με τον Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ ο δημοσιογράφος πρέπει να αποφεύγει τη χυδαιογραφία, τη χυδαιολογία και τη γλωσσική βαρβαρότητα, τηρώντας, ακόμη και στη σάτιρα, τους κανόνες της επαγγελματικής ηθικής και της κοινωνικής ευθύνης, όπως  επίσης πρέπει να αντιμετωπίζει ισότιμα τους πολίτες, χωρίς διακρίσεις εθνικής καταγωγής, φύλου, φυλής, θρησκείας, πολιτικών φρονημάτων, οικονομικής κατάστασης και κοινωνικής θέσης.

Οι σχολιασμοί αυτής της μορφής είναι απαράδεκτοι και προσβάλουν, τον ίδιο τον συγγραφέα, την κοινότητα στην οποία ανήκει αλλά και το δημοσιογραφικό χώρο. Ο λόγος μίσους, αν υπήρχε σοβαρή νομοθεσία στη χώρα μας, όπως συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, θα διώκονταν ποινικά. Κανείς δημοσιογράφος δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί τη δημόσια επιρροή που του δίνει η θέση του διαχέοντας το ρατσισμό, το μίσος και την ομοφοβία. Η ενημέρωση δεν μπορεί είναι μέσο προπαγάνδας και προσβολής της τιμής και της αξιοπρέπειας των συμπολιτών μας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Πηγή: ΕΣΗΕΑ

 

Διαβάστε ακόμα

Ομοφοβία και Ρατσισμός στα Ερτζιανά

 

Share

Ομοφοβία και Ρατσισμός στα Ερτζιανά

της Μαρίας Λούκα

Θα μου πεις, εδώ η τρόικα τα χει στυλώσει με τις τράπεζες και τον ΟΟΣΑ, ο Κουφοντίνας έβγαλε βιβλίο, ο Κέρι με τον Λαβρόφ δεν τα βρήκαν για την Ουκρανία, έρχονται αυτοδιοικητικές εκλογές και εσύ ασχολείσαι με την ομοφοβία και τα δικαιώματα των lgbt  ανθρώπων; Η αλήθεια είναι ότι η οικονομική κρίση έχει καθηλωτική ισχύ, μονοπωλεί τον δημόσιο λόγο και συχνά τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων. Κάπου εκεί όμως μετατρέπεται και σε κρίση δημοκρατίας, όταν ξεκινάει η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και ενεργοποιείται ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα δικαιώματα δεν πρόλαβαν καλά καλά να κατοχυρωθούν.

Όσοι ακροατές έτυχε να συντονιστούν το πρωί της Τετάρτης στη συχνότητα 9,89 του ραδιοφωνικού σταθμού “Alpha radio” μάλλον κινδύνεψαν να τρακάρουν και σίγουρα τους χάλασε τη μέρα -αν δεν είχαν εύκαιρη μια λεκάνη- το ρατσιστικό παραλήρημα που άκουγαν. Οι δημοσιογράφοι Δήμος Βερύκιος και Δημήτρης Σταυρόπουλος στην εκπομπή «Οι Αντίθετοι» – ο τίτλος είναι μάλλον παραπλανητικός γιατί εφάπτονται πλήρως , όπως αποδείχθηκε στην ομοφοβική και μισαλλόδοξη ρητορική – με αφορμή τη δήλωση του συγγραφέα Αύγουστου Κορτώ ότι δεν πρόκειται να κατέλθει ως υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές, επιδόθηκαν σ’ ένα πρωτοφανές παραλήρημα ομοφοβίας που συνυπήρχε με το άγχος ανάδυσης μιας αφόρητης δυσωδίας τεστοστερόνης.

Οι δύο δημοσιογράφοι για ένα ολόκληρο τέταρτο επικεντρώθηκαν στον σχολιασμό του σεξουαλικού προσανατολισμού του συγγραφέα με εκφράσεις βγαλμένες από τους νταβατζήδες της Τρούμπας που βλέπαμε στις παλιές ελληνικές ταινίες, τύπου «Ήθελε και το δαχτυλάκι», «Παρθενοπόπη», «Η κυρία Αυγουστίνα». Μάλιστα είχαν μοιράσει τους ρόλους μεταξύ τους, με το Δήμο Βερύκιο να ενσαρκώνει το ιδεότυπο του μάτσο, βαρύ και λαϊκού άνδρα που «λέει τα πράγματα με τα’ όνομα τους» και τον Δημήτρη Σταυρόπουλο να του κάνει εμφανώς κοροϊδευτικές επισημάνσεις «ότι δεν είναι σωστές οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί» υπό τη διαρκή επωδό ότι ο ίδιος «δεν είναι γκέι». Στο τέλος βέβαια κατέληξαν και οι δύο ότι «ζούμε τη δικτατορία των γκέι».

Δεν είναι που τα media συχνά αναπαράγουν στερεοτυπικά τα lgbt άτομα, που παρουσιάζουν τη διαφορά ως καρικατούρα, που αντί να υπερασπίζονται τα πιο ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια, διαρρηγνύουν τους δεσμούς τους με  την κοινωνία και στοχεύουν στο φθηνό εντυπωσιασμό. Ούτε είναι που αυτό το απολιθωμένο όργανο, το ΕΣΡ , αντί να εποπτεύει την τήρηση των αρχών δεοντολογίας στα ΜΜΕ ασχολείται με τις φάρσες του Αποστόλη και ποινικοποιεί τα ομοφυλοφιλικά φιλιά… Ούτε καν οι θεωρίες της Σχολής της Φρανκφούρτης για την «αυταρχική προσωπικότητα» ως θεμέλιο του εκφασισμού της κοινωνίας ή τα κλασσικά ψυχαναλυτικά σχήματα για την επίδειξη της επιθετικής αρρενωπότητας ως δείγμα σεξουαλικής καταπίεσης… Είναι, ρε γαμώτο, που ο σκοταδισμός καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο σ’ αυτή την πόλη, ακόμα κι απ’ αυτούς που θεωρητικά υπηρετούν την αλήθεια και το φως.

Για το κλείσιμο δανείζομαι την απάντηση από την προσωπική σελίδα στο facebook του ίδιου του Αύγουστου Κορτώ, ακομπλεξάριστα με ευστροφία και χιούμορ: «Ιδέα για χοντρό γέλιο. Τραβάμε ένα κάρο αγωγές στον Alpha για το ντελίριο του Βερύκιου, και με τα φράγκα που θα μας επιδικάσουν κάνουμε το πιο γαμάτο Gay Pride ever.»

Πηγή: vice

 

Share

Αλέξης Τσίπρας: “Αν, και εφόσον, και αφού, τότε ίσως γάμος…αλλοιώς…άστα…”

της Μαρίνας Γαλανού

Όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας το 1981 ο Ανδρέας Παπανδρέου, μία απ’ τις πρώτες αλλαγές που έκανε, ένα χρόνο αργότερα, ήταν ο πολιτικός γάμος.

Σε καμμία περίπτωση δε θα υπερασπιστώ τον Παπανδρεϊσμό που ευθύνεται για πολλά στη χώρα μας, όμως για την εποχή εκείνη, ήταν μία σημαντική θεσμική αλλαγή.

Δεν περίμενε να γίνουν πρώτα οικονομικές και κοινωνικές αλλαγές. Οι πρώτες που έκανε ήταν αυτές που έδιναν την κατεύθυνση σε τομές. Δεν λογάριασε τότε το πολιτικό κόστος από την εκκλησία και τις συντηρητικές δυνάμεις. Προχώρησε.

32 χρόνια μετά, ο Αλέξης Τσίπρας ερωτάται, κατ’ αναλογία, αν θα τολμήσει, όντας ήδη κοντά σε ποσοστά να αναλάβει την διακυβέρνηση, και όντας κόμμα της αριστεράς (όχι της σοσιαλδημοκρατίας), να κάνει βαθιές τομές για τον εκσυχρονισμό στην κατεύθυνση των ατομικών δικαιωμάτων.

Απαντά: “αφού σταθεροποιηθεί η κοινωνική και οικονομική ζωή”. Δηλαδή παραπέμπουμε στις καλένδες.

Αντιγράφω από την συνέντευξή του στο “Βήμα” την Κυριακή που μας πέρασε.

Ερωτ.: Μιλώντας για ρήξεις, υπάρχουν και οι ρήξεις για τα δικαιώματα. Το 1982 το ΠαΣοΚ τόλμησε και θεσμοθέτησε τον πολιτικό γάμο ευθυγραμμίζοντας το ελληνικό με το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα θεσμοθετήσει τον πολιτικό γάμο ομοφύλων για να επιτύχει μια αντίστοιχη ευθυγράμμιση της Ελλάδας με την Ευρώπη και τις ΗΠΑ;

Απάντ.: «θα επιφέρουμε μια σειρά από θεσμικές τομές για την προάσπιση και τον εκσυγχρονισμό των ατομικών δικαιωμάτων. Αλλά όλα θα εξαρτηθούν και από τους πολιτικούς συσχετισμούς. Εάν διαθέτουμε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία και για αλλαγές στο πεδίο των θεσμών, τότε, αφού σταθεροποιηθεί η κοινωνική και οικονομική ζωή, ασφαλώς θα τις προωθήσουμε». [Πηγή: Βήμα]

Παράλληλα αντιγράφω την προγραμματική θέση του ιδρυτικού Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ:

13. 21. Καταπολεμούμε τη ρατσιστική και ομοφοβική βία, όλες τις διακρίσεις λόγω εθνικής καταγωγής, θρησκείας, χρώματος, αναπηρίας, ηλικίας, σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου, που ενδημούν σε πολλούς τομείς του κοινωνικού βίου και εγγυόμαστε την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου που νομιμοποιεί, άμεσα ή έμμεσα, τέτοιες διακρίσεις. Στο πλαίσιο αυτό στηρίζουμε απολύτως το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό σε σχέση με τη σεξουαλικότητα και την επιλογή φύλου, όπως και τη θέσμιση πολιτικού γάμου ομοφύλων με πλήρη και ίσα δικαιώματα, καθώς και την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. [Πηγή: Η ΑΥΓΗ].

Από την απόλυτη στήριξη, πήγαμε δηλαδή στο αφού θα σταθεροποιηθεί η κοινωνική και οικονομική ζωή. Και εάν.

Ακόμη, εμφανίζονται περίεργες απόψεις κάποιου Μάκη Λυκόπουλου ως εκπροσώπου της Θεματικής Επιτροπής Θρησκευμάτων, και ομοφοβικά και σεξιστικά υπονοούμενα σε βάρος υποψηφίων Δημάρχων για τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά: Αν ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να πείσει ότι όσα έχουν διακηρυχθεί δεν είναι λόγια για ψηφαλάκια, πρέπει -έπρεπε ήδη δηλαδή- να προχωρήσει σε πράξεις.

Έστω για λόγους συμβολισμού (ναι το καταλαβαίνω ότι για λόγους συσχετισμών δεν θα ψηφιστεί, αλλά πρέπει να δοθεί ο τόνος), να καταθέσει τροπολογία στον νόμο του 1982 που θα αναφέρει “ανεξαρτήτως του φύλου των νυμφευθέντων”. Ο νόμος του 1982 σίγουρα χρειάζεται πολλές ακόμη αλλαγές, αλλά ας γίνει η αρχή με αυτό, ώστε αφενός μεν να πάρει σαφή θέση, αφετέρου να θέσει τα υπόλοιπα κόμματα προ των ευθυνών τους και να τα εξαναγκάσει να πάρουν σαφή θέση και αυτά.

Να καταθέσει επίσης πρόταση νόμου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Το ΣΥΔ, έχει ήδη θέσει υπόψη του ΣΥΡΙΖΑ και όλων των κοινοβουλευτικών κομμάτων, έτοιμη πρόταση νόμου για τη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου και την αλλαγή των εγγράφων των τρανς ανθρώπων χωρίς ιατρικές προϋποθέσεις, που μπορεί να κατατεθεί αυτούσια, με ελάχιστη νομοτεχνική επεξεργασία.

Τώρα, πριν τις εκλογές, σαφείς θέσεις και, κυρίως, πράξεις.

Οι ΛΟΑΤ, είναι το 10% του πληθυσμού. Και τα λόγια πλέον δεν πείθουν.

Και αυτό, βεβαίως, απευθύνεται όχι μόνο στο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά σε όλα τα κόμματα.

Πηγή: transs

 

Share

Κριτική στην αποδόμηση των ταυτοτήτων και την queer θεωρία

της Δήμητρας Ρουμελιώτη

Μπαίνοντας σε μια διαδικασία ενασχόλησης με τις σεξουαλικές ταυτότητες βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια διαδικασία αμφισβήτησης των ταυτοτήτων. Αυτή η αμφισβήτηση στο πεδίο του σεξουαλικού προσανατολισμού ξεκινάει πιο ξεκάθαρα από την θεωρεία των queer αλλά έχει βαθιές φιλοσοφικές καταβολές και προκύπτει από την επίθεση του μεταμοντερνισμού στην έννοια της ολότητας στο όνομα της διαφορετικότητας και της πολυπλοκότητας.

Και εξηγούμαι:  Ο μεταμοντέρνος τρόπος σκέψης  βασίζεται στην απόλυτη άρνηση των ολικών συστημάτων σκέψης, αυτών δηλαδή που αξιώνουν -έστω και με την ιδεαλιστική έννοια- την κατανόηση και σύλληψη της πραγματικότητας. Εναντιώνεται δηλαδή, όπως μεταμοντέρνα θα μπορούσαμε να εκφράσουμε, σε οποιαδήποτε προσπάθεια Μεγάλης Αφήγησης.

Αρχική θεωρητική αφετηρία στην άσκηση μεταμοντέρνας πολιτικής για τα ειδικά ζητήματα αποτελεί η αντίληψη για την εξουσία όπως διατυπώνεται από το Λυοτάρ: «Ο εαυτός είναι κάτι ελάχιστο, αλλά δεν είναι απομονωμένος, έχει εμπλακεί μέσα σε ένα υφάδι σχέσεων πιο περίπλοκο και πιο ευκίνητο από ποτέ. Είναι πάντα (…) τοποθετημένος σε «σταυροδρόμια» κυκλωμάτων επικοινωνίας, έστω και αν είναι μηδαμινά (…) ακόμα και ο πιο απόκληρος δε στερείται ποτέ την εξουσία πάνω σε αυτά τα μηνύματα που τον διαπερνούν…» εμπλουτισμένη με τον νεοθετικιστικό λόγο περί πρωταρχικότητας της γλώσσας.

Στην προέκταση αυτής της λογικής έρχεται η αποδόμηση των ταυτοτήτων. Το ζήτημα των ταυτοτήτων έχει αναλυθεί σχεδόν φετιχιστικά από διάφορες καταξιωμένες φεμινίστριες όπως η Μπάτλερ αλλά οι αναλύσεις αυτές ξεκινούν κατ’ εμέ από μια λανθασμένη βάση, την αντίληψη ότι το υποκείμενο του μοντερνισμού είναι μεταφυσικό και δεν υφίσταται. Με πιο απλά λόγια θεωρούν ότι δεν υπάρχουν ενιαίες ταυτότητες καθώς κάθε λεσβία για παράδειγμα βιώνει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά τη σεξουαλικότητα της και το να «χτίζουμε» τέτοιου τύπου ταυτότητες οδηγεί στον αποκλεισμό του άλλου, του διαφορετικού. Για παράδειγμα θεωρείται πως η ταυτότητα της γυναίκας υπονοεί μια γυναίκα λευκή, ετεροφυλόφιλη, αστή και θέτει στο περιθώριο ως το έτερο μια μαύρη ομοφυλόφιλη εργάτρια.

Οι αναλύσεις αυτές εστιάζουν τόσο στα διάφορα επιμέρους θραύσματα της ταυτότητας κάθε γυναίκας και στην υποκειμενικότητα του κάθε ατόμου ώστε αδυνατούν να συνθέσουν τις υπαρκτές πολυπλοκότητες και αντιφάσεις σε μια ενιαία πραγματικότητα και κατ’ επέκταση συμβάλουν στο να ανατρέψουν αυτή την (καπιταλιστική) πραγματικότητα.

Βλέπουμε δηλαδή να υπάρχει στις αντιλήψεις για την αποδόμηση της ταυτότητας η απόλυτη αντιπαράθεση διαφοράς- ολότητας η οποία γίνεται αντιληπτή στατικά και όχι διαλεκτικά. Εμείς πιστεύουμε πως μια διαλεκτική εξέταση των δύο αυτών εννοιών θα κατέληγε στο συμπέρασμα πως αυτές οι κατηγορίες είναι αντιθετικές πλευρές της πραγματικότητας και ότι υπάρχουν σαν τέτοιες μόνο υπό την προϋπόθεση της σχέσης τους.

Επομένως όταν οι queer μιλάνε για την πλήρη αποδόμηση ταυτοτήτων θέτουν σε αμφισβήτηση την έννοια του υποκειμένου. Με βάση την ταυτότητα του εργαζόμενου δομείται και η έννοια της τάξης. Η εργατική τάξη αποτελείται από «εργαζόμενους» και όχι γενικά από «ανθρώπους». Η αποδόμηση της έννοιας της ταυτότητας βάζει δηλαδή σε αμφισβήτηση  την ίδια την έννοια της τάξης, και γενικότερα των συλλογικών υποκειμένων.

Και βασικά σε αυτό αποσκοπεί ο μεταμοντερνισμός. Η διάχυση της εξουσίας σε αποκεντρωμένα και ανταγωνίσιμα σημεία (και όχι υποκείμενα) θα καταλήξει σε έναν πολιτικό σχετικισμό του τύπου «όλα επιτρέπονται και μια ελευθεριακή και συνάμα τεχνοκρατική πρόταση αναμόρφωσης της κοινωνικής πραγματικότητας όπου «…το κοινό προσπελάζει ελεύθερα τις μνήμες και τις τράπεζες πληροφοριών».

Μπορεί λοιπόν αυτή η «γραμμή πάλης»- που μας θυμίζει έντονα το ιδεολόγημα της «κοινωνίας της γνώσης»- να δράσει ανατρεπτικά;

Παρολαυτά η queer θεωρεία και γενικά η κριτική στην καταπιεστική φύση των ταυτοτήτων μας βρίσκει σύμφωνους σε ένα θεωρητικό αξιακό πλαίσιο, χωρίς να αποτελεί όμως λύση στο σήμερα. Όλες οι ταυτότητες, ακόμα και η ταυτότητα του ετεροφυλόφιλου ατόμου, λειτουργεί καταπιεστικά στο ίδιο το άτομο, καθώς μπορεί να αυτοπεριοριστεί στο να αναπτύξει ερωτικές σχέσεις με άτομα αντίθετου φύλου αν ποτέ το θελήσει γιατί είναι ομοφυλόφιλος-η. Αυτό που πρέπει όμως να μας απασχολεί είναι όχι να απαλλαγούμε από τις ταυτότητες στο σήμερα (κάτι πλήρως ανέφικτο) αλλά πως θα φτάσουμε σε μια κοινωνία όπου οι λέξεις gay, bi, λεσβία, γυναίκα, άνδρας, δεν έχουν καμία κοινωνική σημασία και δεν οριοθετούν κανένα πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς.

Πηγή: Κόκκινο

 

 

Share

Κάλεσμα της ομάδας “Φύλο και Φτερό” στη διαμαρτυρία στο Ρέθυμνο

From Crete with love

Στις 30 Ιουνίου του 2013 ψηφίστηκε από την Ρωσική κυβέρνηση νόμος κατά της ορατότητας και της δράσης ΛΟΑΤ ατόμων και κοινοτήτων. Τότε το Ρωσικό κράτος ξεκίνησε ανθρωποκυνηγητό ενάντια στα ΛΟΑΤ άτομα, καταδικάζοντας τη διαφορετικότητα σε μια προσπάθεια να ‘’διαφυλάξει’’ τους πολίτες από την ομοφυλοφιλία, που θεωρεί ανωμαλία, ασθένεια και απειλή. Μετά απ’ την ολοκληρωτική απόφαση του καθεστώτος του Πούτιν, ξέσπασε κύμα ξυλοδαρμών, συλλήψεων και τρομοκρατίας προς τα ΛΟΑΤ άτομα, τόσο από αστυνομικούς, όσο και από φασιστικές οργανώσεις. Οι φασίστες βρήκαν την ευκαιρία να εκδηλώσουν το μίσος τους προς τους γκέι, λεσβίες, τρανς και αμφιφυλόφιλους, ελεύθερα και δημόσια χωρίς να έχουν καμία συνέπεια. Ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο εκφοβισμός έρχονται πρώτα για τους άλλους κι έπειτα για όλους.

Η ελευθερία απαγορεύεται, ενώ οι διακινητές της απαγόρευσης της ελευθερίας, νομιμοποιούνται… Κανένα κράτος και καμία θρησκεία δεν έχει το δικαίωμα να φυλακίζει τις ζωές και τους έρωτες των ανθρώπων. Διανύουμε τον 21ο αιώνα και ακόμα αντιμετωπίζουμε τον παραλογισμό της ομοφοβίας και τις διακρίσεις εξαιτίας των σεξουαλικών προσανατολισμών μας.

Το σύγχρονο ‘’κυνήγι μαγισσών’’ όμως, δεν έχει τέλος ούτε σύνορα. Όπως στη Ρωσία έτσι και στην Ελλάδα διαδραματίζονται ομοφοβικά και τρανσφοβικά περιστατικά. Πρόσφατα, δυο τρανς τραμπουκίστηκαν και ξυλοκοπήθηκαν στο Πανεπιστήμιο (Αθήνα),ενώ στο παρελθόν,ομόφυλα ζευγάρια, έχουν δεχθεί επιθέσεις επειδή, δεν δίσταξαν να δηλώσουν τις ερωτικές τους προτιμήσεις και στάθηκαν με περιφάνια για τις ερωτικές τις επιλογές. Σε κάποιες χώρες, όπως τη Ρωσία, το Κονγκό, τη Νέα Γουινέα και το Μαρόκο, η ομοφυλοφιλία είναι απαγορευμένη, ενώ υπάρχουν χώρες όπως το Σουδάν, η Μαυριτανία και η Νιγηρία όπου οι ομοφυλόφιλοι θανατώνονται. Στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε κάθε ΛΟΑΤ άτομο που στερείται την ελευθερία της ερωτικής έκφρασης και των επιλογών του.

Με αφορμή, λοιπόν, την έναρξη των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στη Ρωσία την Παρασκευή στις 7 Φεβρουαρίου, που συμπίπτει με την έξαρση της ομοφοβίας στην χώρα, σας καλούμε όλους σε μια πορεία αλληλεγγύης και διαμαρτυρίας κατά της στέρησης των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων και την καταπίεση των ερωτικών προσανατολισμών.

Η πορεία θα ξεκινήσει από το Δημαρχείο του Ρεθύμνου στις 6μμ. και θα καταλήξει στην Ρωσική Πρεσβεία. Ενάντια στη χυδαία καταπάτηση της ανθρώπινης ελευθερίας και την κρατική ανηθικότητα.

Αντισεξιστική και Αντιομοφοβική Ομάδα Ρεθύμνου ‘’Φύλο και Φτερό’’ 

Email: fulokaifteroRethumno@gmail.com

Facebook: www.facebook.com/fylo.kai.ftero

https://www.facebook.com/fylo.kai.ftero

 

Share

Διαμαρτυρία στο ρωσικό Προξενείο στο Ρέθυμνο ενάντια στην ομοφοβία

Προστατεύουμε και Διεκδικούμε τα ΛΟΑΤ Δικαιώματα – Love is not Propaganda

Στις 7 Φλεβάρη ξεκινούν οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στη Ρωσία, η βουλή της οποίας το καλοκαίρι ψήφισε ένα νόμο που απαγορεύει κάθε δημόσια έκφραση και «προπαγάνδιση» της ομοφυλοφιλίας. Με βάση αυτό το νόμο, ΛΟΑΤ (Λεσβιακά Ομοφυλοφιλικά Αμφισεξουαλικά και Τρανς) άτομα μπορούν να συλληφθούν αν φιλιούνται στο δρόμο, κρατάνε χέρια, φοράνε ρούχα με το ουράνιο τόξο (!) ή με οποιοδήποτε τρόπο δείχνουν τον προσανατολισμό τους. Μεταξύ άλλων, ο νόμος περιλαμβάνει μια διάταξη που επιτρέπει στην κυβέρνηση να συλλαμβάνει και να κρατά μέχρι και 14 μέρες οποιονδήποτε ξένο επισκέπτη εκδηλώνει gay συμπεριφορά και έπειτα απελαύνεται από τη χώρα.

Οι ομάδες που έχουν στόχο την ενημέρωση και την υποστήριξη ΛΟΑΤ δικαιωμάτων, σελίδες στο διαδίκτυο που τους παρέχουν ενημέρωση για το AIDS και άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα θεωρούνται πλέον παράνομες.

Ταυτόχρονα, το ομοφοβικό αυτό παραλήρημα του Πούτιν έχει οπλίσει το χέρι δεκάδων φασιστών, που ασκούν καθημερινά βία σε μέλη της ρώσικης ΛΟΑΤ κοινότητας και σε όσους τους υποστηρίζουν, ανενόχλητοι, πολλές φορές ανεβάζοντας εξευτελιστικά βίντεο με τα βασανιστήριά τους στο διαδίκτυο. Οι βίαιες και δολοφονικές αυτές συμπεριφορές, όχι απλά δεν τιμωρούνται, αλλά συχνά υποκινούνται από τη ρώσικη κυβέρνηση. Παρ’όλα αυτά, οι “παράνομοι” Ρώσοι ακτιβιστές δε σταματούν να αγωνίζονται, με κίνδυνο της ζωής τους, διεκδικώντας τα αυτονόητα.

Το κυνήγι αυτό κατά των ομοφυλόφιλων δεν παρουσιάστηκε από το πουθενά. Η Ρωσία είναι μια χώρα με ακραίες κοινωνικές ανισότητες- μεγάλα ποσοστά φτώχειας αλλά και τεράστια πλούτη συγκεντρωμένα σε λίγα χέρια- που εντάθηκαν από την παγκόσμια κρίση. Το ξέσπασμα από την αδικία και την εξαθλίωση του ρώσικου λαού αντιμετωπίζεται από τις ρωσικές κυβερνήσεις εδώ και χρόνια με αυταρχισμό, κρατική καταστολή και καλλιέργεια ακροδεξιών απόψεων. Με πρακτικές “διαίρει και βασίλευε”, πλασάρονται ως εχθροί και υπαίτιοι μειονοτικές ομάδες πάνω στις οποίες εκτονώνεται και καταστέλλεται η οργή του κόσμου. Αρχικά δαιμονοποίησαν τους μετανάστες, με εθνικιστικές καμπάνιες και επιθέσεις φασιστικών ομάδων στους δρόμους και έπειτα ακολούθησε η στόχευση των ΛΟΑΤ.

Η στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων δεν είναι τυχαία, ούτε καινούρια, αλλά είναι πολύ επικίνδυνη. Στην Ελλάδα, οι μετανάστες παρουσιάζονται να ευθύνονται για τη φτώχεια, την ανεργία και την εγκληματικότητα και γίνονται θύματα φασιστικών επιθέσεων καθημερινά, με πρόσφατο θλιβερό δείγμα τις δολοφονίες στο Φαρμακονήσι. Σταδιακά εντείνεται η στοχοποίηση και της ΛΟΑΤ κοινότητας. Καθηγήτρια μπαίνει σε διαθεσιμότητα επειδή υπερασπίστηκε τρανς μαθήτρια και αυξάνονται οι βίαιες επιθέσεις σε τρανς άτομα. Εκκλησία, χρυσή αυγή και κυβέρνηση, εκφέρουν καθημερινά μισογυνιστικό και ομοφοβικό λόγο. Η Κυβέρνηση αρνείται την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, παρά τα πρόστιμα που θα επιβληθούν, και βάζει συνεχώς εμπόδια στην ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου επειδή περιέχει διατάξεις που αφορούν τη διάκριση με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Το σκηνικό συμπληρώνει η χρυσή αυγή, με ομοφοβικές επιθέσεις στο Γκάζι, στην Πάτρα και αλλού, απειλώντας ότι “είστε οι επόμενοι”.

Για τα προβλήματά μας δεν ευθύνονται οι gay, ούτε οι λεσβίες, ούτε οι τρανς, ούτε οι μετανάστες. Σ’ένα κόσμο που κυριαρχεί η βία της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης κανείς δεν είναι ασφαλής.

Δε θα αφήσουμε τους ρώσους gay, λεσβίες και τρανς να γίνουν ο αποδιοπομπαίος τράγος της πολιτικής του Πούτιν. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους ΛΟΑΤ της Ρωσίας, αγωνιζόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή εκφασισμού κάθε κοινωνίας και καλούμε σε διαμαρτυρία στο ρώσικο προξενείο στο Ρέθυμνο στις 7 Φλεβάρη, 6μμ.

Πρωτοβουλία για την δημιουργία αντισεξιστικής / αντιομοφοβικής ομάδας

Ηράκλειο 2014

 

e-mail επικοινωνίας: lgbtqheraklion@yahoo.com

facebook group: Conqueer- Lgbt Heraklion

https://www.facebook.com/events/704795246221053/

 

Share

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Καμάρα ενάντια στην ομοφοβία σε Ελλάδα και Ρωσία

Respect and fight Gay and trans rights now!

Οι χειμερινοί Ολυμπιακοί στο Sochi είναι μόνο η αφορμή. Τον τελευταίο καιρό έχει ψηφιστεί νόμος στη Ρωσία που απαγορεύει κάθε δημόσια έκφραση διαφορετικής σεξουαλικής συμπεριφοράς ή και ταυτότητας φύλου, ως επιστέγασμα σειράς τέτοιων νομοθετημάτων, ενδεικτικών της ακραίας συντηρητικοποίησης της ρωσικής κοινωνίας. Με την υιοθέτηση τέτοιων μέτρων, απαγορεύτηκαν τα Pride φεστιβάλ σε πολλές πόλεις της Ρωσίας, ποινικοποιήθηκε κάθε δράση από lgbt οργανώσες, gay ακτιβιστές φυλακίστηκαν, ενώ πολλά άτομα της lgbt κοινότητας κακοποιήθηκαν ή και δολοφονήθηκαν από φασιστικά, νεοσυντηρητικά στοιχεία της χώρας. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μεμονωμένο και δεν αφορά μόνο τη Ρωσία, αλλά η καταπάτηση των lgbt δικαιωμάτων συμβαίνει σε πολλές  περιοχές ολόκληρου του κόσμου. Σε σχεδόν 80 χώρες στον κόσμο η διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου καταδικάζεται με πληθώρα ποινών, ακόμη και με θανατική ποινή (Σαουδική Αραβία, Ιράν, Βόρεια Νιγηρία κλπ)!

Αλλά και στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι δεν ποινικοποιείται η ομοφυλοφιλία και η διεμφυλικότητα ούτε η δημόσια έκφραση τους, δεν είναι λίγα τα περιστατικά σωματικής και λεκτικής βίας απέναντι σε lgbt άτομα ή ο αποκλεισμός τους από βασικά δικαιώματα, όπως η εκπαίδευση, η στέγαση και η υγεία. Πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν, οι επιθέσεις σε ομοφυλόφιλα άτομα στο Γκάζι της Αθήνας, η εκδίωξη trans μαθήτριας από νυχτερινό σχολείο της Αθήνας, η λογοκρισία της αναπαράστασης της ομοφυλοφιλίας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο ξυλοδαρμός trans γυναίκας στο μετρό της Αθήνας, οι αναίτιες προσαγωγές trans γυναικών στη Θεσσαλονίκη, η επίθεση  νεοναζιστών σε μέλη της lgbt ομάδας «Blender»στην Πάτρα. Επίσης, στην Ελλάδα, εκπρόσωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκμεταλλευόμενοι την έλλειψη αντιρατσιστικού νόμου που να συμπεριλαμβάνει το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα ή και την έκφραση φύλου, εξαπολύουν ακραία κηρύγματα μίσους κατά των ομοφυλόφιλων, των διεμφυλικών και των υποστηρικτών των δικαιωμάτων τους. Με άλλα λόγια όλων αυτών που ξεφεύγουν από τα καλούπια της κανονικότητας που επιβάλλει το κράτος.

Για το λόγο αυτό, διαμαρτυρόμαστε για τα φαινόμενα βίας  και αγωνιζόμαστε υπέρ των δικαιωμάτων της lgbt κοινότητας στην Ρωσία, την Ελλάδα και παγκοσμίως. Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Καμάρα, την Παρασκευή 7 Φλεβάρη στις 18:00 και πορεία προς το Ρωσικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΑ!

ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ!

 

Good As You(th)

HOMOphonia – Thessaloniki Pride

 

 

Share

Τρανσφοβία στα Εξάρχεια και αλλού (και παντού!)*

Την προηγούμενη Παρασκεύη αργά τη νύχτα στην πλατεία Εξαρχείων δύο τρανς γυναίκες (μέλη του queer trans ) δέχτηκαν λεκτικές επιθέσεις κι απειλές από άντρες. Η σιωπή τους ήταν χρυσός; Μάλλον,γιατί αν απαντούσαν ή αντιδρούσαν θα είχαμε άλλον ένα ξυλοδαρμό μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θαμώνων της πλατείας. Πόσ@ απο μας θα αντιδούσαμε; Πόσ@ θα πέρναμε θέση σε αυτό που συμβαίνει; Αυτό το περιστατικό είναι απλά μια αφορμή για να ξαναθυμηθούμε όλ@ πως το να είμαστε τρανς είναι κάτι για το οποίο πρέπει συνεχώς να λογοδοτούμε, να αμυνόμαστε, να τιμωρούμαστε,να έχουμε ένα καλό άλλοθι, να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα, να μην κυκλοφορούμε ποτέ μόν@ και γενικά να προσέχουμε πολύ. Και αυτό δείχνει πράγματα και για τη θέση της γυναίκας γενικά στην κοινωνία μας, και την ανάγκη για φεμινιστική και αντιφασιστική παιδεία.

Την ακριβώς επόμενη μέρα, στη στάση Πανεπιστήμιο του μετρό, στις 6 το απόγευμα, μέσα στο βαγόνι, μια τρανς γυναίκα που δεν σιώπησε στην τρανσφοβική επίθεση που δέχτηκε, ξυλοκοπήθηκε και διασύρθηκε δημόσια από ομάδα ατόμων.

Τέτοια περιστατικά μας αναγκάζουν να προσέχουμε πάρα μα πάρα πολύ.

Κι όσο κάποια μη τρανς ή εκτός λοατ άτομα (λεσβίες, αδερφές, μπάι) θα πουν σε κάθε αναφορά τρανσφοβικής η ομοφοβικής επίθεσης ότι ”εντάξει, η κοινωνία είναι πολύ πιο ανεκτική σε σχέση με πριν 20 χρόνια”, εμείς ξέρουμε καλά ότι και μόνο που υπάρχουμε κινδυνεύουμε.

Κινδυνεύουμε από αυτούς που μας θεωρούν ανώμαλ@, μιάσματα, λάθη της φύσης, απειλή για την καταπιεσμένη σεξουαλικότητά τους, κακό παράδειγμα για τα παιδιά τους, κακή φήμη για την πολυκατοικία και τη γειτονιά τους, βλασφημία για το θρησκευτικό τους αίσθημα, αντιαισθητικό θέαμα για τα μαγαζιά τους, ανεπιθύμητ@ στις πλατείες τους. Κινδυνεύουμε επειδή είμαστε τρανς σε μια πατριαρχική ετεροκανονική κοινωνία που τα τελευταία χρόνια με πρόσχημα την οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος υποκύπτει στο να στρεφόμαστε όλ@ εναντίον όλων και δικαιολογεί τις φασιστικές επιθέσεις επειδή κάποι@ “προκαλούν”, κάποι@ δεν τους μοιάζουν, κάποι@ δεν τους αρέσουν, κάποι@ δεν μιλάνε ίδια γλώσσα, κάποι@ έχουν άλλο χρώμα δέρματος.

Σε ποι@ ανήκουν οι πλατείες; Αν όχι σε όλ@ τότε δεν ανήκουν πουθενά.

Οι συνελεύσεις της ομάδας γίνονται στο Φεμινιστικό Κέντρο. Δίπλα στην πλατεία.

Βρισκόμαστε στην πλατεία minimum μία φορά την εβδομάδα. Κάποια μέλη της ομάδας μένουν στα Εξάρχεια.

Δεν θέλουμε να κινδυνεύουμε, δεν θέλουμε να φοβόμαστε, δεν θέλουμε να κρυβόμαστε.

Αποφασίσαμε να οργανώσουμε το ελάχιστο, μια διαμαρτυρία ενάντια στην τρανσφοβία στην πλατεία Εξαρχείων το Σάββατο 25 Ιανουαρίου στις 17:00, απευθυνθήκαμε σε συλλογικότητες των Εξαρχείων, σε lgbtq ομάδες και καλούμε όποι@ θέλει να σταθεί δίπλα μας συνειδητά απέναντι στις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς, τα κραξίματα ,τις επιχειρήσεις σκούπα στις πιάτσες, το ξύλο, την κοινωνική απομόνωση, την οικονομική εξαθλίωση.

Queer transqueertrans.espiv.net

*Το κείμενο αλιεύτηκε από το facebook 

 

Share

Δεν υπάρχει παιδική λογοτεχνία για ΛΟΑΤ οικογένειες στην Ελλάδα

από τις οικογένειες ουράνιο τόξο

Μέχρι τώρα, δηλαδή.

Έχουμε γράψει και εικονογραφήσει ένα βιβλίο για να γεμίσουμε αυτό το κενό. Μία ιστορία – ποίημα με δύο αβγουλάκια που μιλάνε για διαφορετικές μορφές οικογένειας, με ένα απλό αλλά ζεστό μήνυμα: άσχετα με το πώς μοιάζει η οικογένεια, το βασικό που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει χαρούμενο είναι αγάπη.

Ακόμα κι αυτό είναι πολύ μεγάλο ρίσκο για ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Στη χώρα μας οι μη-ετεροκανονικές οικογένειες είναι αόρατες, ακόμα διεκδικούμε βασικά ΛΟΑΤ δικαιώματα και η ομοφοβία είναι βαθιά ριζωμένη στην κουλτούρα μας. Γι’αυτό πιστεύουμε ότι το βιβλίο αυτό πραγματικά μας χρειάζεται. Η ομαδα Οικογένειες Ουράνιο Τόξο,  αποφασισμένη να κάνει αυτό το βιβλίο πραγματικότητα, έχει επιλέξει να ακολουθήσει το δρόμο της αυτοέκδοσης.

Αλλά χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να το κάνουμε αυτό!

Μία ομάδα φοιτητών από το Κεντάκι που μας συνάντησαν κατά τη διάρκεια ταξιδιού τους στην Ελλάδα, συγκινήθηκαν από το έργο αυτό και αποφάσισαν να μας βοηθήσουν με το να στήσουν μία σελίδα για δωρεές για τα έξοδα του βιβλίου.

http://www.gofundme.com/RainbowFamilies

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το βιβλίο εδώ.

Σκοπός είναι να εκδοθεί το βιβλίο στα μέσα του Φεβρουαρίου. Κάθε ευρώ μετράει! Θα μας βοηθήσει πολύ αν μοιραστείτε τη σελίδα με ανθρώπους ή ομάδες που θα ενδιαφέρονται για αυτό. Ευχαριστούμε 🙂

«Τα δύο μικρά αυγά»:

 Δράση με παιδιά και γονείς.

Στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ διαβάσαμε με συνοδεία φλάουτου την ιστορία  «Τα δύο μικρά αυγά»  που μιλά και για άλλες μορφές οικογένειας και όχι μόνο για την πυρηνική . Την ώρα της ανάγνωσης παιδιά και γονείς μπορούσαν να κοιτούν την εικονογράφηση του βιβλίου ενώ ταυτόχρονα δύο μεγάλες κούκλες –αυγά αναπαριστούσαν κουκλοθεατρικά όσα ακούγονταν.

Στο τέλος της ανάγνωσης μιλήσαμε με τα παιδιά για την γονεϊκότητα , όλοι συμφώνησαν ότι η αγάπη είναι το απαραίτητο στοιχείο που ενώνει μια οικογένεια και  ότι τα μωρά και γενικά τα παιδιά είναι ευαίσθητα και θέλουν φροντίδα, αγάπη, και αποδοχή από τους γονείς τους για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα. Η Δράση τελείωσε με μια εικαστική δράση: τα παιδιά πήραν από ένα αυγό το ζωγράφισαν ώστε να το προσωποποιήσουν, είπαν ότι το αυγό αυτό είναι το παιδί τους και υποσχέθηκαν ότι θα το αγαπούν και θα το φροντίζουν.

Πηγή: οικογένειες ουράνιο τόξο

 

Share

«Μάθε παιδί μου γράμματα» ( Η Άννα όχι…)

της Μαρίας Λούκα

Εγκατέλειψε το σχολείο της η 25χρονη τράνς Άννα λόγω της ομοφοβικής – λεκτικής και σωματικής – βίας που δεχόταν. Στο αντίστοιχο λήμμα της θρυλικής ταινίας του Θόδωρου Μαραγκού στη Wikipedia διαβάζουμε: «Αποτελεί κοινωνική κριτική της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας, με τις έντονες ιδεολογικές αγκυλώσεις και παράλληλα την αδυναμία και την έλλειψη βούλησης από το ελληνικό κράτος να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό.

Παράλληλα εξετάζεται και η εξάρτηση της ελληνικής εκπαίδευσης τόσο από σχήματα και νοοτροπίες του παρελθόντος όσο και από την εξουσία, της οποίας καλείται να γίνει φερέφωνο.» 33 χρόνια μετά, στη χώρα που απειλούνται με αφορισμό οι βουλευτές που θα ψηφίσουν την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης, που ο δήμαρχος μιας πόλης δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα και τη δυνατότητα των ομοφυλόφιλων να εκλέγονται σε δημόσια αξιώματα, που το θρησκευτικό συναίσθημα αξιοποιείται εργαλειακά από τις ακροδεξιές συνιστώσες του Μαξίμου, η ταινία θα μπορούσε να γυριστεί ακριβώς με το ίδιο σενάριο μόνο που για κάποιους/ες η γνωστή αριθμητική του πρωταγωνιστή (Έξι χρόνια στο δημοτικό. Έξι χρόνια στο γυμνάσιο, δώδεκα. Έξι χρόνια στο πολυτεχνείο, δεκαοχτώ) θα σταμάταγε κάπως πρόωρα. Αφού η γνωστή λαϊκή προσταγή «Μάθε παιδί μου γράμματα» συνοδεύεται υπόρρητα από αυστηρές ταυτολογικές προϋποθέσεις, δηλαδή να είσαι ετεροφυλόφιλος, λευκός, έλληνας και κυρίως το φύλο που αναγράφεται στην αστυνομική σου ταυτότητα να συνάδει με την εμφάνιση σου.

Για την Αννα δεν ίσχυε αυτός ο τελευταίος και εντελώς άκαμπτος όρος και ως εκ τούτου αποκλείστηκε από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Τον Οκτώβριο του 2012 το Σωματείο υποστήριξης Διεμφυλικών και η ομάδα «Ομοφοβία στην εκπαίδευση» έφεραν στη δημοσιότητα την υπόθεση της 25χρονης τρανς Άννας.

Για την Άννα η διάθεση να ολοκληρώσει τις σχολικές σπουδές της σε νυχτερινό σχολείο της Αττικής μετατράπηκε σ’ ένα μπαράζ ομοφοβικών, χλευαστικών σχολίων και σωματικής βίας που έφτασε μέχρι την απόπειρα να την κάψουν περιλούζοντας την με εύφλεκτο υλικό. Φορείς των συγκεκριμένων επιθέσεων δεν ήταν μόνο οι συμμαθητές της αλλά και ο ίδιος ο διευθυντής του σχολείου. Εγινε αρμοδίως προσφυγή στο Συνήγορο του πολίτη που στο πόρισμα του είχε δώσει θετικές κατευθυντήριες γραμμές για τη διευθέτηση του θέματος.

Ωστόσο, παρ’ ότι η τρανς μαθήτρια τελείωσε το νυκτερινό γυμνάσιο και πήγε στο νυκτερινό λύκειο, δεν λήφθηκαν καθόλου υπόψη οι κατευθυντήριες γραμμές του στο. Αντίθετα η συμπεριφορά τρανσφοβικής διάκρισης της διεύθυνσης του σχολείου, συνεχίστηκε και κλιμακώθηκε.

Συγκεκριμένα, η μαθήτρια συνέχισε να δέχεται διακρίσεις λόγω της ταυτότητας φύλου της, τρανσφοβικές παρενοχλήσεις και μπούλινγκ, ενώ θυματοποιήθηκε επιπλέον από τον λυκειάρχη του σχολείου, που κλιμάκωσε το ήδη τεταμένο κλίμα καλώντας την να «απολογηθεί» για παραπτώματα που δεν της είχαν προσηκόντως γνωρισθεί και μη δεχόμενος αίτημα αναβολής της μαθήτριας και του ίδιου του Συνηγόρου του Πολίτη. Αίτημα της μαθήτριας για παράσταση με τη Δικηγόρο της, Ηλέκτρα – Λήδα Κούτρα, σε μια διαδικασία με την οποία θα μπορούσε να της επιβληθεί η ποινή της αλλαγής σχολικού περιβάλλοντος, επίσης απορρίφθηκε. Το θέμα έφερε στη Βουλή ο Σύριζα.

Συγκεκριμένα ο βουλευτής Χρήστος Καραγιαννίδης κατέθεσε αναφορά του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών σύμφωνα με την οποία «τρανς μαθήτρια βρέθηκε εκτεθειμένη σε ρατσιστική συμπεριφορά από την πλευρά της διεύθυνσης του σχολείου και ενώ υπήρξε και πόρισμα από τον Συνήγορο του Πολίτη για την προστασία της σωματικής και ψυχικής υγείας της απειλούμενης από τον κοινωνικό ρατσισμό μαθήτριας και της διασφάλισης της απρόσκοπτης συνέχισης των σπουδών της, η ρατσιστική συμπεριφορά από την πλευρά της διεύθυνσης συνεχίστηκε και κλιμακώθηκε».

Επίσης καταγγέλθηκε ότι  η μοναδική καθηγήτρια που στάθηκε στο πλευρό της μαθήτριας, πέρασε από ΕΔΕ και τέθηκε σε αργία.

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου  περιορίστηκε σε μια έγγραφη απάντηση με έντονη οσμή αδιαφορίας. «Η παθούσα έχει προσφύγει στη δικαιοσύνη και επομένως σύμφωνα με τη συνταγματική επιταγή του άρθρου 26 του Συντάγματος, όπου κατοχυρώνεται η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν παρεμβαίνει στο έργο της απονομής δικαιοσύνης», ανέφερε χαρακτηριστικά

Παράλληλα, σε αυτό το κρίσιμο σημείο για την υπόθεση της τρανς μαθήτριας,  έγινε γνωστό από τον Συνήγορο του Πολίτη, ότι ο φάκελος αναφοράς της τρανς μαθήτριας, διαβιβάστηκε από τον Κύκλο Ισότητας Φύλου (ΚΙΦ) που είχε οδηγήσει σε πληθώρα ενεργειών προς την κατεύθυνση διευθέτησης που προβλήματος της τρανς μαθήτριας, στον βοηθό Συνήγορο για τα Δικαιώματα του Παιδιού που αφενός δεν έχει αρμοδιότητα καθώς η μαθήτρια είναι ενήλικη, και αφετέρου είχε αρχικά διαχειρισθεί την αναφορά της, αποφασίζοντας να την θέσει στο αρχείο προτού προβεί σε κάποια ενέργεια.

Είναι ενδεικτικό ότι σε επίσκεψη της ίδιας της μαθήτριας στο ΣτΠ, κατά την οποία επιχείρησε να καταθέσει συμπληρωματικό αίτημα, το αρμόδιο για την παραλαβή στέλεχος του ΣτΠ, τής απευθύνθηκε στο αρσενικό γένος.

Η Αννα μπλεγμένη στα γραφειοκρατικά τερτίπια, τις υπεκφυγές των αρμοδίων και κυρίως στη διάχυτη τρανσφοβία δεν άντεξε τις πιέσεις και τις διακρίσεις και πρόσφατα εγκατέλειψε το σχολείο. Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες» σε κοινή του ανακοίνωση « διαμαρτύρονται με έντονο τρόπο διότι ενώ είχαν εγκαίρως ενημερώσει τον ΣτΠ για τις δυσμενείς εξελίξεις στην υπόθεση και για το γεγονός ότι η ακραία συμπεριφορά της διεύθυνσης του σχολείου, ενδεχομένως θα οδηγούσε τη μαθήτρια να εγκαταλείψει ο σχολικό περιβάλλον με ανυπολόγιστες συνέπειες για την προσωπική εξέλιξή της, ενώ γνώριζε ότι καταπατώνται βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματά της, δεν έπραξε ανάλογα μετά την αιφνίδια μετακίνηση του φακέλου. Ομοίως και το Υπουργείο Παιδείας».

Επιπλέον ενημερώνουν ότι θα προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η νεαρή μαθήτρια μπορεί μετά από αρκετά χρόνια να δικαιωθεί από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Αλλά ουδείς γνωρίζει αν θα έχει κι άλλη ευκαιρία να δραπετεύσει από το περιθώριο που έχει ορίσει ως πεπρωμένο η ελληνική Πολιτεία για τα διεμφυλικά άτομα και εν γένει για όσους αποκλίνουν από τη νόρμα του «κανονικού».

Στο μεταξύ ο Πρωθυπουργός θα μπορεί να συνομιλεί με το Θεό της αυτάρεσκης και μισαλλόδοξης εξουσίας τους, τα ΜΜΕ να καταδικάζουν το δογματισμό των ανατολικών χωρών, οι μικροί ηγετισκοι στα σχολεία να καμαρώνουν με φόντο τα πτυχία Παιδαγωγικής και οι χρυσαυγίτες να σκορπάνε τον τρόμο στα σκοτεινά στενά της πόλης. Κι αν τα ημερολόγια στο Μαξίμου θα γράφουν «2014» … θα είναι από τυπογραφικό λάθος.

Πηγή: Στο Κόκκινο 

 

Διαβάστε ακόμα

Διότι δεν συνεμορφώθη…

 

 

Share

Αφορισμένα φιλιά

Φωτογραφία: poustiriot.blogspot.gr

του Ζακ Κωστόπουλου

Θεοφάνεια 2014. Πειραιάς: Την ώρα που ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ρίχνει τον σταυρό, μια ομάδα lgbt ακτιβιστών και ακτιβιστριών αντάλλαξαν ομόφυλα φιλιά, κρατώντας rainbow σημαίες και μοιράζοντας flyer που έγραφε: «Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ #PoustiRiot», ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στις ομοφοβικές δηλώσεις του Σεραφείμ.

Δεν ήμουν παρών στη δράση αυτή, το παρακολούθησα όπως και ο περισσότερος κόσμος μέσα από τα social media και τον σχετικό πανικό που ακολούθησε με δημοσιεύματα, αναρτήσεις και σχόλια που είτε επαινούσαν, είτε κατέκριναν την δράση.

Οι επικρίσεις μιας τέτοιας δράσης φυσικά και ήταν αναμενόμενες και στις περισσότερες των περιπτώσεων ούτε καν πρωτότυπες.

«Προκαλούν», «Βλέπουν και μικρά παιδιά», «Είναι άστοχη και άσχετη με τον χώρο και το μυστήριο», «Είναι ασέβεια προς την Εκκλησία»  και άλλα.

Α, όλα κι όλα, η αλήθεια να λέγεται: προκαλούν! Κι εγώ θυμάμαι μια φορά που είχα πάει στην ανάσταση, με το που πάει δώδεκα, αρχίσανε όλοι φιλιά, αγκαλιές και κακό. Η αλήθεια είναι πως ταράχτηκα! Έπρεπε όλοι να φιληθούν ταυτόχρονα, εκείνη την ώρα, μπροστά μου και να μου πετάνε στην μούρη το τι κάνουν στο κρεβάτι τους; Αμάν, φτάνει πια με τις ασέβειες, ε;

Ή μήπως όχι…

Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Καταρχήν, σοβαρά τώρα, εγώ δεν είδα τίποτα το προκλητικό και καμία ασέβεια. Το συμβάν έγινε σε δημόσιο χώρο και ήταν μια ειρηνική διαμαρτυρία απέναντι σε έναν Μητροπολίτη που με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης, απειλούσε με αφορισμούς τους βουλευτές και βουλευτίνες που θα το ψηφίσουν και περιέγραψε την ομοφυλοφιλία «ως παρά φύσιν εκτροπή η οποία δεν παρατηρείται ούτε στα ζώα» και είπε πως οι γκέι «συνδυάζουν τον δυναμισμό του άντρα με την μοχθηρία της γυναίκας», δίνοντας έτσι και ένα τόνο μισογυνισμού στο ομοφοβικό του παραλήρημα.

Αντίθετα, βρίσκω ιδιαίτερα προκλητικό εκπρόσωπος ενός θρησκευτικού δόγματος που ευαγγελίζεται την αγάπη, να επιδίδεται σε ρητορική μίσους θεωρώντας πως μπορεί να παρεμβαίνει σε θέματα που είναι πολιτικά και δεν αφορούν την εκκλησία, με το έτσι θέλω και χωρίς να έχει αντίλογο ή συνέπειες. Για να μην αναφέρω εδώ και τον αντιρατσιστικό νόμο που στο αρχικό του σχέδιο ήθελε τους ιεράρχες πάνω και πέρα από τον νόμο, έτσι ώστε να μην μπορούν να διωχθούν για ρητορική μίσους. Αλλά μάλλον αυτό δεν είναι της παρούσης. Άλλη φορά.

Όσο για τα παιδιά – αθώα αγγελούδια – θύματα της γκέι προπαγάνδας, που κινδυνεύουν να πάρουν το στραβό το δρόμο αν μας δουν να φιλιόμαστε, ένα έχω να πω: αν η σεξουαλική ταυτότητα είναι κάτι που μπορούμε να μεταλαμπαδεύσουμε, εμείς δε θα υπήρχαμε γιατί θα είχαμε πέσει θύματα της «στρέιτ προπαγάνδας».

Δεν καταλαβαίνω γιατί για τα «μικρά παιδιά που παρακολουθούν»  είναι προτιμότερο να διδάσκονται το μίσος. Θεωρώ σχεδόν εγκληματικό να διδάσκονται τα παιδιά τυφλή πίστη σε παπάδες, σαν τον Σεραφείμ καλή ώρα, που θα τους υπαγορεύουν ότι οφείλουν να μισούν οτιδήποτε το διαφορετικό, ξένο ή μακριά από τις κοινωνικές νόρμες. Γενικά είναι τουλάχιστον τραγικό να θεωρούμε «φυσιολογική» την τυφλή πίστη και όχι την αγάπη. Γιατί ένα φιλί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, δεν είναι τίποτα άλλο από αγάπη. Και στο κάτω κάτω, είναι προτιμότερο να δηλητηριάζονται τα παιδιά με μίσος από το να δουν ένα ομόφυλο φιλί; Να δουν ότι υπάρχουν και αυτά τα ζευγάρια, υπάρχει και αυτή η αγάπη και έχει χώρο να εκφράζεται δημόσια;

Άσε που κανείς δεν σκέφτεται ότι ανάμεσα στα παιδιά που παρακολουθούν, σίγουρα υπάρχουν και κάποια που μπορεί να έχουν διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου. Και ενώ αποζητούν αποδοχή και αγάπη, θα ακούν τον κάθε Σεραφείμ να τα αποκαλεί ανώμαλα, ανάξια αγάπης και σεβασμού, καταστρέφοντας (ίσως και ανεπανόρθωτα) την αυτοεκτίμηση τους και πείθοντας τα πως είναι λάθη της φύσης. Θα άφηνες έναν υποβολέα να λέει στο παιδί σου ότι είναι ανώμαλο και ότι θα καεί στην κόλαση; Εγώ όχι.

Πάνε σχεδόν 40 χρόνια από όταν η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρία αφαίρεσε από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών την ομοφυλοφιλία (το 1973), κάτι που το 1990 ασπάστηκε και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Παρόλα αυτά, στο ξημέρωμα του 2014, ο μεσαίωνας βασιλεύει στην Ελλάδα. Και όπως πάντα, στον σκοταδισμό πρωταγωνιστής είναι η εκκλησία. Στην Ελλάδα της κρίσης, της κοινωνικοπολιτικής κρίσης, η συνολική και η συλλογική χειραφέτηση δείχνει να’ ναι μονόδρομος. Ας χωνέψουμε λοιπόν σαν κοινωνία ότι τα lgbt άτομα δεν είμαστε ούτε άρρωστες, ούτε ανώμαλοι, ούτε ψυχικά διαταραγμένοι, αλλά ισότιμα μέλη της και ενεργοί πολίτες και πολίτισσες, που θα έπρεπε να έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλες και όλους.

Προς αυτή την κατεύθυνση λοιπόν κινούνται τέτοιου είδους δράσεις. Δράσεις που διεκδικούν την ορατότητα, την ισότητα. Δράσεις αντίδρασης στο σκοτάδι και την μισαλλοδοξία, δράσεις αγάπης.

Έτσι λοιπόν, αν θεωρείς ένα φιλί ανώμαλο, αν θεωρείς τα lgbt άτομα άρρωστα και ανάξια σεβασμού και αγάπης, αν διδάσκεις πως επειδή είμαι γκέι είμαι λιγότερο από άνθρωπος, με προκαλείς. Και εφόσον με προκαλείς θα αντιδράσω. Και κάθε τέτοια ειρηνική αντίδραση που διεκδικεί την ορατότητά μας και την ισότητα μόνο μπράβο αξίζει.

Ας πούμε λοιπόν ναι στα φιλιά και όχι στο μίσος.

Πηγή: tvxs

 

Share