Subscribe via RSS Feed

Tag: "LGBT"

Ινδία: Στο Ανώτατο Δικαστήριο η κυβέρνηση κατά της ποινικοποίησης της ομοφυλοφιλίας

Η ινδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο με σκοπό την ακύρωση του αποικιακού νόμου που ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία.

Υπενθυμίζεται ότι το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας είχε ακυρώσει νόμο του Νέου Δελχί που καταργούσε το άρθρο 377 του Ποινικού Κώδικα (του 1860), ο οποίος ποινικοποιούσε τις σχέσεις ατόμων του ιδίου φύλου.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο είχε κρίνει ότι το συγκεκριμένο άρθρο αυτό είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα και παρέπεμψε το θέμα στο Κοινοβούλιο.

Η κυβέρνηση είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα ζητούσε από το Κοινοβούλιο να αποφανθεί, αλλά η διαδικασία αυτή είναι εξαιρετικά αργή και δεν θα «προλάβαινε» τις εκλογές του Μαΐου.

Παρόλο που ο νόμος σπάνια εφαρμόζεται, οργανώσεις για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διαμαρτύρονται για προσβολές, εκφοβισμό και παρενοχλήσεις από αστυνομικούς σε μια άκρως συντηρητική χώρα.

Κανένας ομοφυλόφιλος από το χώρο της πολιτικής, των σπορ ή του θεάματος δεν έχει αποκαλύψει τις σεξουαλικές του επιλογές.

Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι η αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας θα συνέβαλε στον αγώνα κατά της μετάδοσης του ιού του AIDS που έχει προσβάλει περίπου 2,5 εκατομμύρια Ινδούς.

Πηγή: in.gr

 

Διαβάστε ακόμα

Ινδία: Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αποφάνθηκε ότι η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη

 

Share

Ινδία: Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αποφάνθηκε ότι η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη

 Το Εθνικό Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε παράνομη την ομοφυλοφιλία καθώς ανέτρεψε απόφαση του 2009 κατώτερου δικαστηρίου που αποποινικοποιούσε την σεξουαλική πράξη μεταξύ ομοφυλόφιλων. Η απόφαση αυτή θεωρείται ισχυρό πλήγμα εναντίον των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας έκρινε ότι μόνο η ινδική κυβέρνηση μπορεί να αλλάξει τον σχετικό νόμο κι αποφάνθηκε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο της πρωτεύουσας υπερέβη τις εξουσίες του με την έκδοση της σχετικής απόφασης πριν από τέσσερα χρόνια.

“Δεν πρόκειται για μία οπισθοδρομική απόφαση. Όλες οι κοινότητες–μουσουλμάνοι, χριστιανοί, η πλειονότητα των ινδουιστών–είχαν προσφύγει κατά της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου της πρωτεύουσας”, δήλωσε μετά την απόφαση στους δημοσιογράφους έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου δικηγόρος που εκπροσωπεί μία μουσουλμανική φιλανθρωπική οργάνωση

Το Άρθρο 377 του ινδικού ποινικού κώδικα απαγορεύει “το σεξ ενάντια στον φυσικό τρόπο”, κάτι που θεωρείται ευρέως ότι αναφέρεται στο ομοφυλοφιλικό σεξ και τιμωρείται με δεκαετή ποινή κάθειρξης. Ο νόμος αυτός ισχύει εδώ και 148 χρόνια, από την εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας.

Η απόφαση του Εθνικού Ανώτατου Δικαστηρίου προκάλεσε έκπληξη στους ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων που ανέμεναν ότι το δικαστήριο θα επικύρωνε την απόφαση-ορόσημο του 2009.

Όπως επισημαίνει το BBC, πολλές πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές οργανώσεις είχαν προσφύγει στο Εθνικό Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας την επαναφορά του νόμου ύστερα από τη δικαστική απόφαση του 2009.

Στην απόφαση του 2009, το Ανώτατο Δικαστήριο της πρωτεύουσας Νέο Δελχί περιέγραφε το επίμαχο Αρθρο 377 ως μεροληπτικό κι ανέφερε ότι το ομοφυλοφιλικό σεξ μεταξύ συναινούντων ενηλίκων δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως έγκλημα.

Το BBC σχολιάζει ότι την απόφαση είχε χαιρετίσει η ινδική κοινότητα των ομοφυλοφίλων που θεώρησε ότι χάρις σε αυτήν θα έχει προστασία απέναντι στις διώξεις και την παρενόχληση.

Ωστόσο, βρήκε έντονα αντίθετες θρησκευτικές οργανώσεις και κυρίως τους ηγέτες της ινδικής μουσουλμανικής και της χριστιανικής κοινότητας.

Πηγή: Left.gr

 

Share

Διότι δεν συνεμορφώθη…

 του Δημήτρη Αγγελίδη

Δύσκολες ώρες περνά η τρανς μαθήτρια που αποφοίτησε πέρσι από νυχτερινό Γυμνάσιο της Αθήνας χάρη στην παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη και την υποστήριξη της υπεύθυνης καθηγήτριας του τμήματος, και συνεχίζει φέτος να φοιτά στο συστεγαζόμενο νυχτερινό Λύκειο. Οπως καταγγέλλει η δικηγόρος της Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, χθες το βράδυ, μόλις επέστρεψε στο σχολείο από τριήμερη αποβολή επειδή τόλμησε να αντιδράσει σε προπηλακισμό που δέχτηκε, τρεις μαθητές επιχείρησαν να τη λιντσάρουν μέσα στο γραφείο της διεύθυνσης. Η κατάσταση εκτονώθηκε όταν ψυχραιμότερος καθηγητής και εξωσχολικό άτομο που κλήθηκε να βοηθήσει κατάφεραν να συγκρατήσουν και να απομακρύνουν τους επιτιθέμενους.

«Καθιστούμε υπεύθυνο για ό,τι συμβεί στη μαθήτρια τον διευθυντή του σχολείου», λέει στην «Εφ.Συν.» η Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα. Οπως καταγγέλλει το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, η μαθήτρια δέχεται πάλι φέτος εχθρική και ρατσιστική συμπεριφορά, ενώ διώκεται πειθαρχικά η καθηγήτρια που την υπερασπίστηκε, με αποτέλεσμα να τεθεί σε αργία τέσσερις μήνες πριν βγει στη σύνταξη.

Θέμα φύλου

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, τα προβλήματα της μαθήτριας ξεκίνησαν όταν ζήτησε να χρησιμοποιεί γυναικείο όνομα, γυναικεία εμφάνιση και τις γυναικείες τουαλέτες του σχολείου, σύμφωνα με το φύλο που αναγνωρίζει στον εαυτό της. Συνέχισαν να την αποκαλούν, περιπαικτικά, με ανδρικό όνομα, να χλευάζουν τα ρούχα της, να της απαγορεύουν να πηγαίνει στις γυναικείες τουαλέτες. Οταν αντέδρασε, τα πνεύματα οξύνθηκαν. Την απειλούσαν, της πετούσαν αντικείμενα, έφτασαν μέχρι το σημείο να την περιλούσουν με βενζίνη για να της βάλουν φωτιά.

Αντί να επιβάλει σεβασμό στα δικαιώματά της, ο διευθυντής του Γυμνασίου τής ζήτησε να φύγει από το σχολείο και να φοιτήσει σε σχολείο δεύτερης ευκαιρίας. Η μαθήτρια αρνήθηκε. Της ζήτησε να μην πηγαίνει στα μαθήματα, μόνο να δώσει εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς. Η μαθήτρια επέμεινε να φοιτήσει κανονικά. Ακολούθησαν προσβολές, προπηλακισμοί και αποβολές από το σχολείο.

Την υπερασπίστηκε η υπεύθυνη καθηγήτρια του τμήματός της. Μέσα στην τάξη, της έδωσε πρωτοβουλίες και δημιούργησε κλίμα σεβασμού. Απέναντι στη διεύθυνση, ζήτησε να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματά της. «Η μαθήτρια μου εκμυστηρεύτηκε το εξής: “Οταν είχε η συγκεκριμένη καθηγήτρια τη διεύθυνση του σχολείου ως αναπληρώτρια, δεν δέχτηκα καμία προσβολή. Δεν μου πετούσαν κιμωλίες, δεν μου πετούσαν πέτρες, δεν έγινε άλλη απόπειρα για δολοφονία μου, δεν δεχόμουν προπηλακισμούς, χλευασμούς και βιαιότητες. Αυτό με βεβαίωσε ότι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τα δεινά μου είναι οι καθηγητές και ιδίως ο διευθυντής, όχι οι μαθητές. Οι καθηγητές φοβούνται να πάρουν θέση, μην τυχόν και τους συμβεί αυτό που συνέβη σ’ εκείνη που είχε το θάρρος να με υπερασπιστεί”», λέει η δικηγόρος.

Προσχηματικές κατηγορίες

Μέσα στη χρονιά, η καθηγήτρια δέχτηκε αναφορά από τη διεύθυνση με κατηγορίες που αφορούν ελλιπή άσκηση καθηκόντων και «ανοχή και ενθάρρυνση σε αντιδεοντολογική συμπεριφορά μαθητών σε βάρος του διευθυντή». Σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που τη γνωρίζουν, οι κατηγορίες είναι προσχηματικές, κατασκευασμένες και στοχεύουν να μεταθέσουν το θέμα από την παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας σε προσωπικό πρόβλημα συμπεριφοράς. Το συνδικαλιστικό όργανο της καθηγήτριας αναφέρει ότι «η συγκεκριμένη συνάδελφος έχει επιδείξει ιδιαίτερη ευαισθησία σε φαινόμενα ρατσισμού στο σχολείο της» και απαιτεί να σταματήσουν οι διώξεις «που στόχο έχουν την τρομοκράτηση και τον πειθαναγκασμό των εκπαιδευτικών ενώ βλάπτουν σοβαρά τη δημόσια εκπαίδευση και τη δημοκρατία στα σχολεία».

Ορίστηκε ΕΔΕ, που διεξήγαγε ο διευθυντής του συστεγαζόμενου Λυκείου. «Οταν εμφανίστηκε να καταθέσει στην ΕΔΕ η μαθήτρια, ξεκίνησε μια σειρά ερωτήσεων επί προσωπικού, που εμφανώς δεν είχαν σχέση με την πειθαρχική δίωξη: “Επιτρέπεται να έρχεσαι στο σχολείο με γυναικεία ρούχα, βαμμένη σαν κοπέλα; Δεν πρέπει να σου πει η καθηγήτρια να ντύνεσαι ως ευπρεπής μαθητής;”. Μπροστά στους ρατσιστικούς και άσχετους υπαινιγμούς, η μαθήτρια αποχώρησε. Αργότερα κατέθεσε υπομνήματα με τις θέσεις της. Μάλιστα, ενώ ο διενεργών την ΕΔΕ αρνήθηκε ότι την αποκαλεί στο αρσενικό γένος και την κατηγόρησε για… συκοφαντική δυσφήμιση, παρασύρθηκε και της απευθύνθηκε εγγράφως στο αρσενικό: “Σας πληροφορώ ότι η δυσφήμιση είναι αδίκημα, κι εσείς πλέον είστε ενήλικος -και μάλιστα όχι νέος ενήλικος- κι έχετε πλήρη ευθύνη των πράξεών σας”», λέει η Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα.

Βασισμένη στο πόρισμα της ΕΔΕ, που διεξήχθη με τέτοιες μεθόδους, η καθηγήτρια παραπέμφθηκε στο πειθαρχικό συμβούλιο. Με βάση τον νόμο Μανιτάκη για τους δημόσιους υπαλλήλους, και μόνο η παραπομπή σε πειθαρχικό, χωρίς να έχει κριθεί η υπόθεση, σήμανε την αργία της καθηγήτριας, με όλες τις ψυχολογικές και οικονομικές επιβαρύνσεις που συνεπάγεται.

Εκκρεμεί το πειθαρχικό

Τη λύση θα δώσει η εξέταση της υπόθεσης από το πειθαρχικό συμβούλιο που εκκρεμεί, ενώ δεν έχουν ελεγχθεί πειθαρχικά οι κατηγορίες για παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας. Το υπουργείο Παιδείας δεν απάντησε σε ερώτηση πολλών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, που ζητούσαν να διερευνηθούν οι τρανσφοβικές συμπεριφορές στο σχολείο.

«Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις ήταν πολύ πιο εύκολο να κυριαρχήσουν. Ενας καθηγητής που ήθελε να κατηγορήσει, να περιθωριοποιήσει και να απαξιώσει τη μαθήτρια, μπορούσε να το κάνει πολύ άνετα, γιατί θεωρούσε ότι μιλάει εξ ονόματος της κοινωνίας και της “ηθικής”. Ενας καθηγητής που ήθελε να την υποστηρίξει δεν είχε τα μέσα. Τα περιστατικά που οδήγησαν στην καταγγελία της καθηγήτριας οφείλονται στο αρνητικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να υπερασπιστεί κανείς τη μαθήτρια», λέει ο εκπαιδευτικός Πέτρος Σαπουντζάκης από την Ομάδα Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση.

Παράλληλα, ύστερα από αναφορά της μαθήτριας στον Συνήγορο του Πολίτη, η ανεξάρτητη αρχή κάλεσε τη σχολική κοινότητα να σεβαστεί τα δικαιώματα της μαθήτριας. Ακολούθησαν τακτικές συζητήσεις με μαθητές και καθηγητές για θέματα φύλου και σεξουαλικότητας, που οργάνωσε η υπεύθυνη Αγωγής Υγείας της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης και πραγματοποίησε η ίδια με εκπαιδευτικό και ψυχολόγο.

Φέτος, τα πράγματα άλλαξαν ξανά. «Κατά την αντίληψή μας, οι περισσότεροι καθηγητές ήθελαν να βοηθήσουν. Μετά την παρέμβαση του Συνηγόρου, οι περισσότεροι πραγματικά συνεργάστηκαν. Οι συγκρούσεις μειώθηκαν πολύ. Ομως, από την αρχή της φετινής χρονιάς, για αδιευκρίνιστους λόγους, ξεκίνησαν πάλι αμφισβητήσεις. Φάνηκε ότι υπάρχει μια διάθεση να καταδικαστεί η μαθήτρια, να τιμωρηθεί και να διωχτεί. Αυτό δεν είναι επιθυμία του συλλόγου των καθηγητών. Επικρατούν όμως οι φωνές που δεν αντιλαμβάνονται τα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζουν το ζήτημα σαν να επρόκειτο για προσωπικές συγκρούσεις», λέει ο Πέτρος Σαπουντζάκης.

«Επιχειρούν να δημιουργήσουν θέμα για πολιτικούς λόγους»

Αρνούνται κάθε κατηγορία για ρατσιστική συμπεριφορά και παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας οι διευθυντές του νυχτερινού Γυμνασίου και Λυκείου και αποδίδουν το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στη… διάθεση των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων να εκμεταλλευτούν πολιτικά το ζήτημα.

«Δυστυχώς κάποιοι συμπολίτες μας εκμεταλλεύονται μαθητές με σοβαρά προβλήματα, που θέλουν άλλου τύπου συμπαράσταση. Αν θεωρεί κάποιος ότι δεν έχουμε παιδαγωγική επάρκεια, τότε ας καταργηθεί το δικαίωμα της παιδαγωγικής συνεδρίας που μας δίνει ο νόμος. Οταν μια μαθήτρια προσβάλλει τα δικαιώματα μιας άλλης συμμαθήτριάς της, και δεν είναι η πρώτη φορά, ή προσβάλλει την οικογένειά της, τότε θίγει την αξιοπρέπειά της. Η τρανς μαθήτρια έχει και αυτή πολλά προβλήματα. Είναι για μένα λάθος, αντί να προωθήσουμε την ένταξή της στο σχολείο, να τη χρησιμοποιούμε για μια άγονη αντιπαράθεση. Οι οδηγίες του Συνηγόρου εφαρμόζονται, αλλά δεν είναι αυτά το κύριο πρόβλημα. Το κύριο πρόβλημα είναι η προσωπικότητα της μαθήτριας», μας λέει ο διευθυντής του Λυκείου.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο διευθυντής του Γυμνασίου, που αμφισβητεί επιπλέον τον ρόλο του Συνηγόρου στην υπόθεση. «Η ίδια η μαθήτρια είναι επιθετική, όχι το σχολείο. Εχουμε υποστεί στο σχολείο μια συκοφαντία. Ο Συνήγορος έκανε μια παρέμβαση που θα χαρακτήριζα ως “βολική πολιτική ορθότητα”. Είναι συζητήσιμο το τι είδε, τι απεκόμισε και τι έκανε, πόσο πραγματικά βοήθησε τη μαθήτρια. Μπήκε ως ελέφαντας εν υαλοπωλείω και εμείς πάμε να σώσουμε τα υαλικά. Αντί να διερευνήσει με το κύρος του τη βασιμότητα των καταγγελιών, προτίμησε τον εύκολο δρόμο και τις έχρισε αληθείς. Τις συστάσεις του τις εφαρμόσαμε απαρέγκλιτα, αν και προσωπικά έχω μιαν επιφύλαξη ως προς τη χρήση της γυναικείας τουαλέτας.

»Εχω δεχτεί έγγραφη καταγγελία από μητέρα για περιστατικό που ενδέχεται να είναι ποινικά κολάσιμο και την πέρασα στο εμπιστευτικό πρωτόκολλο για να μην τη δει κανένας. Ως προς την καθηγήτρια, υφίσταται διοικητικό έλεγχο για τα καθήκοντά της που δεν πληρούσε όπως πρέπει και βρήκε τον τρόπο να βάλει μπροστά τη μαθήτρια για να δημιουργήσει ντόρο, όπως έχει ξανακάνει. Ο Θεός να την κάνει καθηγήτρια. Το δελτίο Τύπου με τις καταγγελίες είναι κατασκευασμένο. Κάνει σημαία του μια ελλειμματική, προβληματική προσωπικότητα, την οποία προσπάθησε το σχολείο να βοηθήσει. Μήπως τελικά το πρόβλημα βρίσκεται στην ίδια τη μαθήτρια;» μας λέει.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Ο μη σεβασμός στα ΛΟΑΤ δικαιώματα προσβάλει την αξιοπρέπεια όλων μας

της Δήμητρας Κογκίδου

Τα δικαιώματα των gay, των λεσβιών, των αμφισεξουαλικών και των διεμφυλικών προσώπων δεν είναι ειδικά, διαφορετικά ή ξεχωριστά. Είναι απλά ανθρώπινα δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οικουμενικά και δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Ο σεβασμός τους δεν τίθεται υπό όρους και η μη τήρησή τους είναι ένα θέμα που προσβάλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όλων μας – χωρίς εξαιρέσεις. Είναι ένα θέμα που αφορά όλους και όλες.

Ωστόσο, ζούμε σε μια ομοφοβική κοινωνία, όπου οι διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα  φύλου -τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε θεσμικό επίπεδο- αποτελούν καθημερινότητα.

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή τη διαβούλευση για δύο νομοθετήματα, καταγράφουμε ξανά τις ομοφοβικές αντιδράσεις που υπάρχουν σε τμήμα της κοινωνίας μας. Δεν ξαφνιάζει ο συντηρητισμός ορισμένων βουλευτών, ούτε  τα κηρύγματα μίσους, οι μεσαιωνικές και αντιεπιστημονικές  αντιλήψεις  ορισμένων ιερωμένων. Ούτε είναι σοβαρό επιχείρημα ότι «σε συνθήκες οικονομικής κρίσης η συζήτηση αυτών των θεμάτων είναι πολυτέλεια».

Είναι καιρός πια η πολιτεία να προστατέψει το δικαίωμα της κοινωνικής αυτής ομάδας να ζει ελεύθερα και ισότιμα, χωρίς να βιώνει την απαξίωση, τις ανισότητες και τις διακρίσεις.

Όχι δεν είναι πολυτέλεια να αυζητάμε για τα δικαιώματα των gay, των λεσβιών, των αμφισεξουαλικών και των διεμφυλικών προσώπων όταν, για παράδειγμα, η Άννα, μια τρανς μαθήτρια σε νυχτερινό γυμνάσιο,  έπεσε θύμα εκφοβισμού γιατί διεκδικούσε το δικαίωμά της στον αυτοπροσδιορισμό (είναι μάλιστα   μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που έφτασαν στο φως της δημοσιότητας και υπήρξε παρέμβαση από τον Συνήγορο του Πολίτη). Όχι δεν είναι πολυτέλεια όταν πολλά παιδιά που κατά την εφηβεία δεν είναι αποδεκτά εξαιτίας της σεξουαλικής τους ταυτότητας  οδηγούνται στην αυτοκτονία. Όχι δεν είναι πολυτέλεια όταν τα βιολογικά παιδιά της Μαρίας μετά το θάνατό της από ατύχημα δεν πήγαν στη σύντροφό  με την οποία τα μεγαλώνανε μαζί εδώ και 10 χρόνια αλλά στη μαμά της που αρνιόταν την επαφή με την οικογένεια της κόρης της. Ή όταν ο ένας/μια  σύντροφος  δεν μπορεί να έχει ασφαλιστικά δικαιώματα μέσω του άλλου/ης, ή δεν μπορεί να επισκεφθεί τον /την σύντροφο στην εντατική και να πάρει αποφάσεις για τη ζωή του. Ας μη συνεχίσω….

Παγκόσμια μέρα μνήμης Διεμφυλικών ατόμων

Η  Παγκόσμια μέρα μνήμης Διεμφυλικών είναι  ημέρα μνήμης για όσα άτομα υπήρξαν θύματα τρανσφοβικού μίσους, εγκλημάτων και βίας στη δημόσια και στην ιδιωτική σφαίρα. Να μη ξεχνάμε ότι και στη Θεσσαλονίκη έχουν υποστεί πρόσφατα διώξεις. Η Παγκόσμια μέρα μνήμης Διεμφυλικών, πέρα από την καταδίκη των περιστατικών τρανσφοβίας και των διώξεων που υφίστανται τα τρανς άτομα, μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να διασφαλίσουμε ότι όλα τα άτομα θα ζουν σε συνθήκες ασφάλειας, ελεύθερα και με αξιοπρέπεια –ανεξάρτητα από το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου.

Γενικά οι διακρίσεις προς τα τρανς άτομα είναι ευρέως διαδεδομένες και παίρνουν πολλές μορφές, ενώ τα νομικά μέσα για την καταπολέμησή τους είναι περιορισμένα. Το ελπιδοφόρο στοιχείο είναι ότι διεθνώς στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπάρχει μια αυξανόμενη αναγνώριση ότι η ταυτότητα φύλου συνιστά ένα ξεχωριστό πεδίο διακρίσεων. Επίσης, γίνεται προσπάθεια ώστε το νομοθετικό πλαίσιο για την ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών  να ερμηνευτεί κατά τέτοιο τρόπο  ώστε να παρέχει προστασία και στα τρανς άτομα και   να διευρυνθούν οι έννοιες του φύλου και του κοινωνικού φύλου έτσι ώστε να συμπεριλάβουν και την ταυτότητα φύλου. Είναι καιρός πια η ελληνική πολιτεία να αναγνωρίσει την ύπαρξη των διεμφυλικών ατόμων στη δημόσια σφαίρα. Να τους/τις αντιμετωπίσει ως ισότιμους πολίτες, με πλήρη δικαιώματα που θα ζουν στο φως, θα είναι ορατοί και ορατές, θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση χωρίς να κινδυνεύουν από εκφοβισμό,  θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην αγορά εργασίας έτσι ώστε η πορνεία να μην αποτελεί μονόδρομο, θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην περίθαλψη και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής,

Έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τις συνθήκες παλεύοντας από κοινού για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο πλαίσιο ενός αντιρατσιστικού /αντισεξιστικού/αντιομοφοβικου κινήματος. Βοηθά σε αυτό  η οργάνωση και η διεκδικητικότητα της ΛΟΑΤ (LGBT) κοινότητας γενικά. Τελευταία φαίνεται ότι αυτό αναγνωρίζεται λίγο ή πολύ και σας θεωρούν συνομιλητές.

Μπορούμε να ελπίσουμε σε ένα καλύτερο μέλλον όταν συστρατευτούμε στον αγώνα για την αύξηση της αποδοχής της σεξουαλικής διαφορετικότητας γιατί αυτό, επιπλέον, θα αποτελέσει έναυσμα για ρηγμάτωση του κυρίαρχου, καταπιεστικού συστήματος των έμφυλων σχέσεων. Ήδη παρατηρούνται σημαντικές αλλαγές στην κυρίαρχη στάση για τα φύλα και για τη σεξουαλικότητα. Το γεγονός ότι αρχίσαμε να Θεωρούμε ότι ο ανδρισμός, η θηλυκότητα  και η σεξουαλικότητα με τις πολλαπλές και ρευστές μορφές τους υπόκεινται σε αλλαγές και ανατροπές,  μας προσφέρει νέες προοπτικές, τόσο για τη θεωρητική σκέψη, όσο και για την πολιτική πράξη. Στην αποδοχή της  πολλαπλότητας και πολυμορφίας στο εσωτερικό του κάθε φύλου εντοπίζεται και η ελευθερία των υποκειμένων, τα οποία έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής σε πολλαπλές υποκειμενικότητες και σεξουαλικότητες.  Και αυτό είναι που μας οδηγεί και στο όραμα της ισότητας.  Κατά συνέπεια, η αποδόμηση των  στερεοτύπων σχετικά με τα φύλα και τη σεξουαλικότητα μπορεί να μας οδηγήσουν σε μια  μη-ιεραρχημένη με βάση το φύλο κοινωνία όπου θα κυριαρχούν άλλες αξίες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι η αρνητική στάση προς τα διεμφυλικά άτομα σχετίζεται άμεσα με τη σημασία που δίνει μια κοινωνία στη διχοτομία των φύλων, καθώς και με το βαθμό στον οποίο κυριαρχούν τα έμφυλα στερεότυπα και οι διακρίσεις με βάση το φύλο. Αναμενόμενο είναι λοιπόν τα άτομα που δεν εμπίπτουν ξεκάθαρα στις δύο κατηγορίες του αρσενικού ή του θηλυκού και των αποδιδόμενων σε αυτές κοινωνικών ρόλων να αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες στην καθημερινότητά τους στην ελληνική κοινωνία.

Η ΛΟΑΤ (LGBT) κοινότητα στην Ελλάδα απαρτίζεται από ισότιμους πολίτες;

Μια σύντομη ματιά στην επικαιρότητα αποτυπώνει  τα σημάδια των διακρίσεων απέναντι στα ΛΟΑΤ (LGBT)  άτομα.

– Ως πότε δεν θα αναγνωρίζεται η οικογενειακή ζωή σε όλα τα ζευγάρια;

Κάθε άνθρωπος, χωρίς καμμία διάκριση, έχει δικαίωμα στην ιδιωτική και  οικογενειακή ζωή. Η αρχή αυτή διατυπώνεται σε πολλά διεθνή κείμενα και συμβάσεις: στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Ο.Η.Ε, στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα, στη Διεθνή Σύμβαση «περί καταργήσεως πάσης μορφής φυλετικών διακρίσεων» του 1966 (κύρωση με το Ν.Δ. 494/1970), στη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του 1989, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και στις Ιδρυτικές Συνθήκες και στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Δεν είναι δυνατόν σήμερα στην Ελλάδα ένας σημαντικός αριθμός προσώπων να αποκλείεται από την άσκηση του  δικαιώματος αυτού, λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου.

Η αλλαγή στη δικαιακή αναπαράσταση της οικογένειας στην Ελλάδα έπρεπε ήδη να έχει γίνει. Αποτελεί, κατά τη γνώμη μου,  άμεση προτεραιότητα., αν και θα έρθει –όταν έρθει- καθυστερημένα να επιβεβαιώσει μια κοινωνική πραγματικότητα που αφορά τις ζωές χιλιάδων  πολιτών που ζουν στην Ελλάδα. Το ζήτημα της νομικής κατοχύρωσης των ομόφυλων σχέσεων. είναι ένα διαχρονικό  αίτημα των Φορέων και Συλλογικοτήτων της ΛΟΑΤ/ LGBT κοινότητας. Το δικαίωμα της συμβίωσης, της οικογενειακής ζωής δεν μπορεί να εξαρτάται  από ψηφοθηρικές μικροπολιτικές και αναχρονιστικές αγκυλώσεις ή από την  ελληνική θεοκρατία η οποία αύξησε τον τελευταίο καιρό τις εξωθεσμικές παρεμβάσεις της (βλ. επιπρόσθετα την πρόθεσή της  να έχει ρόλο στη συγγραφή των σχολικών εγχειριδίων).

Η μη αναγνώρισή τους  ως οικογένειας, συναντά εμπόδια διαφόρων ειδών και αντιστάσεις που προέρχονται από την ομοφοβία, την ύπαρξη προκαταλήψεων και την «έλλειψη» ανάλογων θετικών παραδειγμάτων. Η μη αναγνώριση των  ΛΟΑΤ/ LGBT οικογενειών δεν τις επιτρέπει να απολαμβάνουν π.χ. φορολογικές απαλλαγές, κληρονομικά δικαιώματα, προστασία της οικογενειακής στέγης, ασφαλιστικά δικαιώματα κ.ά. και κατά συνέπεια υφίστανται αρνητικές διακρίσεις σε πολλά επίπεδα. Η προσήλωση στον δήθεν σεβασμό των «πατροπαράδοτων οικογενειακών ηθών» είναι μια πολιτική επιλογή που εξαναγκάζει πολλούς ανθρώπους να ζουν σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού.

Η περαιτέρω όμως καθυστέρηση στην αναγνώρισή τους έχει και άλλες συνέπειες, όπως να παρεμποδίζεται η αναγνώριση και των θετικών όψεων αυτών των μορφών οικογενειακής οργάνωσης από τα προβλήματα και τις δυσκολίες στην καθημερινότητα.  Επίσης, οι αρνητικές  αναπαραστάσεις για τις οικογένειες αυτές τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται εν μέρει και από τις νομοθετικές ρυθμίσεις, επηρεάζουν την κοινωνική πρακτική των φορέων και των ατόμων που παρέχουν σχετικές υπηρεσίες και αποτυπώνονται στο δημόσιο λόγο. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι η κοινωνική αντιμετώπιση και το περιεχόμενο των πολιτικών επηρεάζει τη ζωή στις οικογένειες καθώς δημιουργεί ανισότητες που αποβαίνουν σε βάρος της ποιότητας ζωής τους.

Η άμεση επίλυσή του -πέρα από τα νομικά προβλήματα που θα επιλύσει σε ζευγάρια που ήδη συμβιώνουν – θα σημασιοδοτήσει και άλλα πράγματα στην ελληνική κοινωνία. Η αναγνώριση όλων των ζευγαριών ως οικογένειας  θα λειτουργήσει καταξιωτικά για τα μέλη της,  θα συμβάλλει στη μείωση των διακρίσεων και στη μεγαλύτερη  αποδοχή τους ως θεμιτών επιλογών οικογενειακής οργάνωσης. Ταυτόχρονα, η μείωση του κοινωνικού στίγματος θα στρέψει την προσοχή μας από τη δομή της οικογένειας στο πως λειτουργούν οι οικογένειες.

– Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια

Συζητάμε το 2013 αν η ισχύς του συμφώνου συμβίωσης θα επεκταθεί και στα ομόφυλα ζευγάρια τα οποία εξαιρέθηκαν όταν θεσπίστηκε ο νόμος το 2008 και το συζητάμε πάλι μετά από την αρνητική απόφαση και την καταδίκη της χώρας μας πριν από λίγο καιρό από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Το 2013 συζητάμε αν η ΛΟΑΤ κοινότητα θα απαρτίζεται από ισότιμους πολίτες σε αυτήν την  Ευρωπαϊκή χώρα.

Η Νέα Δημοκρατία υπαναχωρεί μετά από  εσωκομματικές αντιδράσεις, δεν κρίνει σκόπιμη την άμεση προώθηση της τροπολογίας για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια και  υπουργός Δικαιοσύνης προαναγγέλλει πως η κυβέρνηση θα πάρει θέση όταν θα έχει στα χέρια της την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου προκειμένου να την μελετήσει –επίσημο αντίγραφο της οποίας έχει όμως, όπως και οι προσφεύγοντες.  Δεν υπάρχει χρονική δέσμευση για νέα νομοθετική πρωτοβουλία.

Από το χώρο της εκκλησίας, για παράδειγμα ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, εκτοξεύει ρητορική  μίσους  σε μια μακροσκελή ανακοίνωσή, υποβάλει αίτηση για έκτακτη σύγκληση της Ιεραρχίας και απειλεί με αφορισμό τους βουλευτές που θα ψηφίσουν το σύμφωνο συμβίωσης.  Φαντάζομαι στη συνέχεια θα στοχοποιήσει και όλους/ες εμάς που σπεύδουμε να υπερασπιστούμε το αυτονόητο, που μιλάμε και συντασσόμαστε με οποιοδήποτε τρόπο στον αγώνα για διεκδίκηση  ίσων δικαιωμάτων. Αν είχε ψηφισθεί το αντιρατσιστικό  αυτή η  αναπαραγωγή λεκτικής βίας θα μπορούσε να ποινικοποιηθεί. Μετά την εξέλιξη αυτή το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ προτίθενται να προχωρήσουν στην κατάθεση τροπολογιών, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ σε πρόταση νόμου για συνολική αλλαγή του συμφώνου στην οποία συμπεριλαμβάνονται και τα ομόφυλα ζευγάρια.

Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια στη χώρα μας επιβάλλεται να προχωρήσει. Αν θα υπερψηφισθεί  μια πιο ολοκληρωμένη πρόταση νόμου για τη θέσπιση ενός νέου συμφώνου συμβίωσης που θα παρέχει πλήρη δικαιώματα τόσο σε ομόφυλα όσο και σε ετερόφυλα ζευγάρια, ακόμα καλύτερα. Ας είναι το σύμφωνο συμβίωσης μία αρχή και μετά να αρχίσουμε να συζητάμε και για την ισότητα στο γάμο και την τεκνοθεσία.

Δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει αργήσει τόσο να ενσωματώσει στο εθνικό δίκαιο την ευρωπαϊκή νομοθεσία  θα μπορούσε η διεκδίκηση να είναι σύμφωνο συμβίωσης (ή/και πολιτικός γάμος) και για τρανς οικογένειες. Δεν θα είχε πιθανότητες να περάσει, αλλά τουλάχιστον θα άνοιγε η συζήτηση.

– Σύμφωνο συμβίωσης ή/και πολιτικός γάμος;

Το αν η αναγνώριση της οικογενειακής ζωής για τα ΛΟΑΤ/ LGBT άτομα θα προκύπτει με σύμφωνο συμβίωσης ή με πολιτικό γάμο είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να είναι και αυτό στη διακριτική τους ευχέρεια –όπως συμβαίνει και στα ετερόφυλα ζευγάρια.

Πάντως, κατά τη γνώμη μου το υπάρχον σύμφωνο συμβίωσης  χρειάζεται αλλαγές καθώς ελάχιστα εξασφαλίζει βασικά δικαιώματα. Στην οποιαδήποτε περίπτωση είναι απαράδεκτο έστω και με την παρούσα του προβληματική μορφή του να μην έχει περιλάβει ως πρώτο βήμα  τα ομόφυλα ζευγάρια. Και βέβαια αν θέλουμε να μιλάμε για  πλήρη άρση των διακρίσεων πρέπει να δεσμευτούν τα πολιτικά κόμματα ότι θα αναλάβουν πρωτοβουλίες στη συνέχεια για την αναγνώριση του δικαιώματος στον πολιτικό γάμο. Προφανώς δεν υπάρχουν σήμερα οι απαιτούμενοι συσχετισμοί για τον πολιτικό γάμο και αυτό που παρατηρώ να επικρατεί – χωρίς να είμαι νομικός – είναι  μια φιλελεύθερη άποψη  που θεωρεί επιβεβλημένη ή πάντως θεμιτή  τη νομική κατοχύρωση των ομόφυλων σχέσεων με ένα θεσμό όπως το  σύμφωνο συμβίωσης. Αυτό, όμως, είναι το minimum που απαιτείται να κάνει  η Ελλάδα για να προσαρμόσει τη νομοθεσία της, τόσο σε θεμελιώδεις συνταγματικές επιταγές, όσο και στα δεδομένα του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού.

Εγώ συντάσσομαι με την άποψη που υποστηρίζεται από ορισμένους νομικούς για τη  ρητή κατοχύρωση του γάμου καθώς ο αποκλεισμός της πρόσβασης στο δικαίωμα του γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια, σε συνδυασμό με τη νομιμοποίηση της διακριτικής μεταχείρισης των δύο εννόμων μορφών συμβίωσης, δεν συνάδουν με τη γενική αρχή της ισότητας,  την αρχή της ισότητας των φύλων και την απαγόρευση αρνητικών διακρίσεων λόγω ερωτικών επιλογών, σε συνδυασμό με τις αρχές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας. Ο γάμος ως θεσμός, συνεπώς, πρέπει να είναι ουδέτερος ως προς το φύλο των συμβαλλομένων.

Πρόκειται για ένα ευαίσθητο ηθικά και κοινωνικά θέμα που οι όποιες νομοθετικές αλλαγές δεν θα  έχουν τη συναίνεση όλης της κοινωνίας. Εγώ θεωρώ ότι οι νομοθέτες νομιμοποιούνται να υπερβούν τις κατεστημένες κοινωνικές αντιλήψεις και να ανταποκριθούν στη βιωμένη εμπειρία πολλών οικογενειών. Αυτό εξάλλου θα συντελέσει στην άρση του στίγματος, στη νομιμοποίηση πολλών οικογενειών και θα δράσει διαπαιδαγωγητικά  στην αλλαγή κοινωνικών αντιλήψεων και πρακτικών. Ας σκεφθούν τα κόμματα και οι νομοθέτες ποιες κοινωνικές αντιλήψεις επιλέγουν να προωθήσουν. Η επιμονή τους στα παραδοσιακά οικογενειακά ήθη είναι κατεξοχήν πολιτική επιλογή. Κατά τη γνώμη μου, δεν χάνεται η αξία της οικογένειας –όπως κινδυνολογούν διάφοροι -με την αναγνώριση του γάμου ομοφύλων, απλά προωθούνται οι οικογενειακές αξίες μέσα από διαφορετικές μορφές οικογενειακής οργάνωσης. Και να μη ξεχνάμε ότι δεν μας καθορίζουν ως πολίτες  μόνο οι αξίες της δημόσιας σφαίρας αλλά και  της ιδιωτικής.

– Θα έχουν δικαίωμα τα ΛΟΑΤ/ LGBT άτομα στην τεκνοθεσία;

Υπάρχουν πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν ακόμα για την εξάλειψη των διακρίσεων εναντίον των ΛΟΑΤ ατόμων. Για παράδειγμα, ούτε στην  πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για συνολική αλλαγή του συμφώνου στην οποία συμπεριλαμβάνονται τα ομόφυλα ζευγάρια δεν προβλέπεται   το δικαίωμα στην τεκνοθεσία –λογικό βέβαια στην παρούσα φάση.

Να σημειώσω εδώ ότι υποστηρίζω την επιλογή του κάθε ατόμου να αποκτά παιδί. Αν κρίνουμε από τη μη ρύθμιση ακόμα της δυνατότητας τέλεσης πολιτικού γάμου ή σύναψης σύμφωνου συμβίωσης ανάμεσα σε ομόφυλα άτομα στην Ελλάδα, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας για την κοινωνική αποδοχή και την ικανοποίηση του δικαιώματος στη γονεϊκότητα μέσω της τεκνοθεσίας.  Εξάλλου και σε χώρες που αποδέχονται και αναγνωρίζουν την ομόφυλη συμβίωση, η τεκνοθεσία προκαλεί ακόμα αντιδράσεις. Η βασική επιχειρηματολογία είναι ότι δεν είναι «προς το συμφέρον του παιδιού» να μεγαλώνει σε μια οικογένεια  με ομόφυλους γονείς –πολύ περισσότερο με τρανς γονείς.  Το επιχείρημα αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα προκαταλήψεων καθώς δεν ανταποκρίνεται στα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που καταδεικνύουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες δεν υστερούν σε τίποτα από τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ετερόφυλες οικογένειες.

Το ζήτημα της τεκνοθεσίας γενικά και ειδικότερα στο πλαίσιο των οικογενειών με ομόφυλα ή τρανς ζευγάρια θέτει πολύ καίρια το ερώτημα ‘Τι σημαίνει να είσαι γονιός’’. Νομίζω ότι στο ζήτημα αυτό  δεν πρέπει να εστιάσουμε  στη μορφή της οικογένειας στο πλαίσιο της οποίας ασκείται η γονεικότητα, αλλά στη λειτουργικότητά της. Και είναι γνωστό ότι υπάρχουν λειτουργικές και δυσλειτουργικές οικογένειες σε όλες τις μορφές οικογενειακής οργάνωσης.

– Θα υπάρξει απαγόρευση των διακρίσεων με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο;

Στο  «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο επιχειρείται η ενσωμάτωση στο εθνικό δίκαιο διάταξης του Χάρτη με τίτλο “απαγόρευση των διακρίσεων” σύμφωνα με την οποία “Απαγορεύεται κάθε διάκριση ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, εθνοτικής καταγωγής ή κοινωνικής προέλευσης, γενετικών χαρακτηριστικών, γλώσσας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, πολιτικών φρονημάτων ή κάθε άλλης γνώμης, ιδιότητας μέλους εθνικής μειονότητας, περιουσίας, γέννησης, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού”. Θα  τιμωρείται  με χρηματικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης  όποιος «προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσους ή βία» σε βάρος ατόμων ή ομάδων με βάση τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Η διάταξη αυτή πρέπει να τηρείται από κάθε κράτος κατά τη διαδικασία εναρμόνισης του  εθνικού δικαίου προς την 2008/913/ΔΕΥ.

Δεν είναι σίγουρο τελικά αν θα υπάρξει  με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου –καθώς η   αναφορά στον «γενετήσιο προσανατολισμό» περιλαμβανόταν στο κείμενο του νομοσχεδίου που είχε διαρρεύσει στον τύπο, αφαιρέθηκε στη συνέχεια και τώρα  λέγεται ότι θα προστεθεί….. Και όλη αυτή η παλινωδία  συμβαίνει τη στιγμή που σε πρόσφατο ψήφισμά του το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητάει να προστεθούν οι σχετικές διατάξεις στις νομοθεσίες όλων των κρατών-μελών,   η διέγερση μίσους με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό τιμωρείται από τον νόμο σε 24 ευρωπαϊκές χώρες και επιπλέον, επτά χώρες περιλαμβάνουν στη σχετική νομοθεσία και την ταυτότητα φύλου.

Να δούμε τι θα γίνει τελικά, αλλιώς οδεύουμε σε μια ακόμα καταδίκη της χώρας μας  από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.  Και το κυριότερο το μήνυμα που θα περάσει θα είναι : «Στοχοποιείστε  τις λεσβίες, τους ομοφυλόφιλους, τους/τις τρανς…. ελεύθερα…. χωρίς νομικές συνέπειες……». «Επιτρέπονται οι εκδηλώσεις μίσους και η δημιουργία εχθρικού κοινωνικού κλίματος.» Σκεφθείτε μόνον τις συνέπειες  που θα εξακολουθήσει να έχει η ελεύθερη διακίνηση μηνυμάτων  κοινωνικού μίσους ιδιαίτερα κατά την εφηβεία.

Προφανώς δεν αλλάζει η πραγματικότητα μόνον με μια αντιρατσιστική νομοθεσία, αλλά αποτελεί σημαντική αφετηρία για αντιρατσιστική δουλειά σε διάφορους τομείς.

Πηγή: tvxs

 

Share

Από πουστιά, σε πουστιά η Κυβέρνηση!

του Χρήστου Χρυσανθόπουλου

Ο Μητροπολίτης Πειραιά Σεραφείμ στο άκουσμα της είδησης ότι η δεξιά κυβέρνηση τούτου του τόπου -που μέχρι στιγμής δεν ενδιαφέρθηκε για κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ούτε στην υγεία, ούτε στην εκπαίδευση, ούτε στην εργασία- θα φέρει στη Βουλή μια τροπολογία επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης, επικαλούμενη την καταδίκη της χώρας για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στα ομόφυλα ζευγάρια, διέρρηξε τα ιμάτια του και είπε: «Θα σας αφορίσω αν το ψηφίσετε», ενώ συνέχισε υποστηρίζοντας πως αυτή η αλλαγή «θέτει πλέον κατά τρόπο φρικιαστικό στη χώρα μας την θεσμοθέτηση της ανατροπής της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας και την κατοχύρωση της ψυχοπαθολογικής εκτροπής της ομοφυλοφιλίας». Η τροπολογία αυτή δε σόκαρε μόνο την εκκλησία αλλά και τους βουλευτές της ΝΔ υπό τις πιέσεις των οποίων τελικά η νομοθετική ρύθμιση μετατέθηκε στις ελληνικές καλένδες. Άλλωστε και η μάτσο αρρενωπότητα του Πρωθυπουργού δε θα ήταν ανάλογη τέτοιας πολιτικής.

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υπόθεση «Βαλλιανάτος και άλλοι κατά της Ελλάδας», όπου ενέκρινε ότι δεν είναι πειστικοί οι λόγοι που το ελληνικό δίκαιο εξαιρεί τα ζευγάρια του ίδιου φύλου από το νόμο περί πολιτικής ένωσης των ζευγαριών, που εισήχθη στην ελληνική νομολογία το 2008. Η απόφαση καταδικάζει την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος σεβασμού στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, καθώς και για παραβίαση των διατάξεων που απαγορεύουν τις διακρίσεις. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επεσήμανε στην απόφασή του ότι ανάμεσα στις 19 χώρες μέλη που έχουν αναγνωρίσει κάποια «αστική ένωση» πέραν του γάμου, μόνο η Λιθουανία και η Ελλάδα έχουν εισάγει διακρίσεις κατά των ομοφυλόφιλων, αποκλείοντας από αυτή τη νομική μορφή συμβίωσης τα άτομα του ίδιου φύλου.

Τον αστικό χορό στο πανηγύρι του εντυπωσιασμού, ίσως με διάθεση ουσιαστικής παρέμβασης, άνοιξε η ΔΗΜΑΡ καταθέτοντας τροπολογία για επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ζευγάρια του ίδιου φύλου με την αιτιολογία πως με το υπάρχον νομικό πλαίσιο δημιουργούνται πολίτες β΄ κατηγορίας. Ίσως θα είχε μια λογική το επιχείρημα αν η κυβερνητική πολιτική, στην οποία συμμετείχε, είχε στο επίκεντρο την εξάλειψη τέτοιων διακρίσεων. Τουναντίον η συγκεκριμένη πολιτική οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα στην ενίσχυση της ταξικής κατηγοριοποίησης και της μη πρόσβασης σε κοινωνικά αγαθά των πολιτών δεύτερης, τρίτης ή πέμπτης κατηγορίας. Σε πρόταση νόμου πέρασε στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ που κατοχυρώνει το δικαίωμα και των ομόφυλων ζευγαριών στη σύναψη Συμφώνου Ελεύθερης Συμβίωσης και που εξομοιώνει το θεσμικό πλαίσιο του τελευταίου με εκείνο του πολιτικού γάμου, ανακοινώνοντας πως η πάγια πολιτική του θέση είναι η θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια αλλά οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί δεν επιτρέπουν μια τέτοια πρόταση. Φαίνεται πίστεψε ότι οι συσχετισμοί επιτρέπουν μια πρόταση σαν αυτή και βόλεψε με δεξιοτεχνία τις πιθανές αντιδράσεις των νέων του ψηφοφόρων. Σε αυτές τις συνθήκες η Κυβέρνηση σχεδόν «αναγκάστηκε» να προχωρήσει η ίδια την τροπολογία, αγνοώντας περίτεχνα μέχρι τη στιγμή των αντιδράσεων, το ιδεολογικό της υπόβαθρο, την φασιστική πολιτική που ακολουθεί και την περίπου εκκοσμικευμένη αστική δημοκρατία της χώρας. Φυσικά οι υπόλοιπες κοινοβουλευτικές δυνάμεις που δεν πήραν θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα έχουν γνωστές θέσεις και δράσεις για την ομοφυλοφιλία. Όσο για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, με εξαίρεση κάποιες οργανώσεις, έχουν στην ατζέντα τους τα ζητήματα του φύλου και της σεξουαλικότητας μόνο όταν απευθύνονται σε συγκεκριμένο «κοινό».

Στη σύγχρονη Ελλάδα οι σεξουαλικές επιλογές δεν μπορούν να λέγονται, να ακούγονται, να υπάρχουν αν αποκλίνουν του «κανονικού» παρά μόνο να απαγορεύονται, να υποκρύπτονται και να επιτρέπονται από την πίσω πόρτα και σε κλειστές ντουλάπες. Ο Φουκώ γράφοντας για τη σεξουαλικότητα που αναγνωρίζεται και κανονικοποιείται στο πλαίσιο της οικογένειας και της αναπαραγωγής διαπιστώνει ότι «γύρω από το σεξ όλοι σιωπούν». Τι συμβαίνει όμως όταν τα υποκείμενα μιλούν γι’ αυτή; Το επιχείρημα του Μητροπολίτη δεν είναι απλά μια θρησκόληπτη αντίληψη. Θρησκόληπτη είναι η τιμωρία που θα επιβάλει. Βασίζεται στη βιολογική κανονικότητα, στον ιατρικό λόγο και στη φύση του ανθρώπου που με τον τρόπο που ενσωματώθηκε στην κοινωνία και στους λόγους της από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς οδήγησε σε κανονιστικές σχέσεις που ξεπερνούν το βιολογικό και φτάνουν στο πολιτικοκοινωνικό. Άραγε πως άνθρωποι που έχουν απαρνηθεί τη σεξουαλική τους φύση μπορούν να μιλάνε για τη σεξουαλική φύση των άλλων;

Από την άλλη ο πολιτικός έλεγχος και η καταστολή της σεξουαλικότητας έρχεται μέσα από τους αστικούς θεσμούς δια του αποκλεισμού. Ο αποκλεισμός λοιπόν των ομοφυλόφιλων εν προκειμένω από τους αστικούς θεσμούς, όπως ο πολιτικός γάμος, οδηγεί ταυτόχρονα στην αφάνεια της μη κανονικότητας. Όποιος και όποια αποκλίνει από την πολιτισμικά και οικονομικά κατασκευασμένη νόρμα είναι ή πρέπει να είναι αόρατος. Αλλιώς υπάρχουν και άλλοι παρακρατικοί μηχανισμοί καταστολής που επιβάλλουν με βίαιους τρόπους ή ηθικοπλαστικούς λόγους την κανονικότητα. Άλλωστε δε νομίζω ότι είναι εύκολο να ξεχαστεί η περσινή παρέμβαση της Χρυσής Αυγής έξω από το Χυτήριο, όπου μεταξύ «γαμημένων αλβανικών κωλοτρυπίδων», θρησκευτικών συμβόλων, παπάδων, χριστιανών και ΜΑΤ το πανελλήνιο παραδειγματιζόταν για τον τρόπο που έπρεπε να αντιδράσει στις «ανωμαλίες».

Εν τέλει το ζήτημα έχει συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο και είναι αναγκαίο να το παλέψουμε μέσα σε αυτό. Ο καπιταλισμός έχει βρει τους τρόπους να ενσωματώνει την διαφορετικότητα όταν αυτή γίνεται ενοχλητική ή επικίνδυνη για τους μηχανισμούς του. Η ετερότητα μπορεί να κανονικοποιηθεί και να ενσωματωθεί στις κοινωνικές δομές. Οπότε ο αγώνας δεν αφορά μόνο την αναγνώριση αστικών δικαιωμάτων, που αδιαμφισβήτητα είναι σημαντικά και πρέπει να διεκδικηθούν και να κατακτηθούν, αλλά αφορά την ανατροπή ολόκληρου του συστήματος που καταπιέζει και υποτάσσει πολλαπλά τις ζωές μας. Ότι και να γίνει τις επόμενες μέρες σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης, ακόμα και αν μια μέρα νομιμοποιηθεί ο πολιτικός γάμος για τα άτομα του ίδιου φύλου, αυτό δεν μπορεί να το οικειοποιηθεί κανένα αστικό κόμμα. Θα είναι μια κερδισμένη προσωπική και συλλογική μάχη από τους χιλιάδες άντρες και γυναίκες στρέιτ, ομοφυλόφιλους, λεσβίες, αμφιφυλόφιλους και τρανσεξουαλ της χώρας που αμφισβήτησαν ακόμα και τις δικές τους βεβαιότητες και αγωνίζονται για το αυτονόητο.

Πηγή: η λέσχη

 

Share

Σύμφωνο Συμβίωσης ή από το ολότελα καλή ειν’ κι η Παναγιώταινα …

οικογένειες ουράνιο τόξο

Από την πρώτη στιγμή που βγήκε η καταδικαστική για τη χώρα μας απόφαση από το ΕΔΑΔ  την χαιρετήσαμε με χαρά και ενθουσιασμό. Επίσης με χαρά είδαμε και την πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για το Σύμφωνο Συμβίωσης.

Μερικοί θεωρούν ότι το θέμα του συμφώνου συμβίωσης έχει ήδη τελειώσει και η επόμενη διεκδίκηση της κοινότητας θα είναι ο γάμος για όλους.

Το στενάχωρο είναι ότι πάντα όταν η αριστερά –που τουλάχιστον εμείς στις οικογένειες ουράνιο τόξο την θεωρούμε φυσική σύμμαχό μας- με καθαρή φωνή παίρνει θέση υπέρ των διεκδικήσεών μας ακούμε μαζί και διάφορες παραφωνίες όπως αυτή που γράφτηκε κάτω από την ενημέρωση για την συνέντευξη στο Κόκκινο της συνομιλήτριας σήμερα Βασιλικής Κατριβάνου που μεταξύ άλλων πρότεινε σε όσα ζευγάρια έχουν πρόβλημα να ζουν στην Ελλάδα να μεταναστεύσουν και προέτρεπε την κυρία Κατριβάνου να «κοιτάξει τα του οίκου της όπως – συνταξιούχους, μισθωτούς, άνεργους, άστεγους, πολύτεκνους, υπερχρεωμένα νοικοκυριά, πλειστηριασμούς κατοικιών, ενοικιαζόμενους εργάτες, και όταν τα λύσει αυτά τότε να την ακούσει»

Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι το ότι είμαστε λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί και τρανς δεν αποκλείει το να είμαστε άνεργοι, συνταξιούχοι, άστεγοι, πολύτεκνοι κλπ Για την ακρίβεια είμαστε κι εμείς συνταξιούχοι, μισθωτοί, άνεργοι, άστεγοι και ότι άλλο αναφέρει ο «σύντροφος» αλλά έχουμε κι ένα θεματάκι παραπάνω, δεν μας αναγνωρίζουν καν το δικαίωμα να είμαστε ίσοι με όλους τους άλλους συνταξιούχους, άνεργους, ενοικιαζόμενους εργάτες κλπ. που αναφέρει. Η σύντροφός μου κι εγώ μεγαλώνουμε 5 παιδιά αλλά δεν έχουμε καμιά αναγνώριση και κανένα προνόμιο ως πολύτεκνες αφού νομικά είμαστε δύο διαφορετικές οικογένειες

Από την άλλη πολλοί και μέσα στο λοατ κίνημα θεωρούν ότι πρέπει να είμαστε ολιγαρκείς και να μην είμαστε αγνώμονες απέναντι στους συμμάχους μας σε σχέση με αυτά που κερδίζουμε συνολικά ως κοινότητα.

Η ελληνική παράδοση διαθέτει πολλές παροιμίες που αντικατοπτρίζουν αυτή τη στάση: π.χ. κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι ή από το ολότελα καλή ειν’ κι η Παναγιώταινα ή όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.

Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε σε τίποτα το μέγεθος της νίκης αυτής και της πιθανής θετικής εξέλιξης ώστε να θεσμοθετηθεί  με νόμο στη χώρα μας η συμβίωση ζευγαριών του ίδιου φύλου θα ήθελα λίγο να σας μιλήσω για το πόσα άλυτα θέματα και πόσα επίσης αιτήματα για διεκδίκηση έχουμε μπροστά μας:

Αυτό που ακούμε πάρα πολύ συχνά είναι το εξής: «οκ, εντάξει να κάνουμε και νόμο για τα gay ζευγάρια, δεν είμαστε πια και Ουγκάντα αλλά όχι βρε παιδί μου να μεγαλώνουν και παιδιά» Η αγία, μοναδική πυρηνική οικογένεια της μιας μάνας και του ενός πατέρα μας κυνηγάει σε κάθε μας βήμα: Οι λέξεις «λεσβία» «τρανς» ή «ομοφυλόφιλος» όταν συνδέονται  με την λέξη «γονιός» δημιουργούν σχήμα   οξύμωρο και αδιανόητο για πολλούς.

Αν πάψει να μας απασχολεί η μορφή που θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να έχει μια οικογένεια, είναι πολύ πιο εύκολο να δούμε την πραγματικότητα που βιώνουμε αυτή την στιγμή στην Ελλάδα και που θεωρείται αναγνωρισμένος θεσμός για κοινωνίες άλλων χωρών: πως όλο και περισσότερα LGBT  άτομα πραγματοποιούν μια βαθύτερη επιθυμία τους, να αποκτήσουν παιδιά, είτε σαν μονογονεϊκή οικογένεια είτε σαν οικογένεια ατόμων του ίδιου φύλου. Είμαστε εξίσου γονείς με όλους τους άλλους ξενυχτάμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όταν τα παιδιά μας έχουν πυρετό αλλά το δικαίωμα μας στη γονεϊκότητα αμφισβητείται καθημερινά και τα παιδιά μας είναι σε όλα τα επίπεδα παιδιά μιας  κατώτερης θεάς, δύστυχα και δύσμοιρα αφού είχαν την ατυχία να τα μεγαλώνουν λεσβίες αδελφές και τρανς Μάλλον νοούνται ως περισσότερο δύσμοιρα και δυστύχα κι από εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους τα εγκαταλείπουν σε ιδρύματα αφού δεν θέλουν να ακούσουν κουβέντα για την περίπτωση να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών που ζουν σε ιδρύματα από  ομόφυλα ζευγάρια. Καλύτερα στα αζήτητα του ορφανοτροφείου παρά να μεγαλώνουν με ανώμαλους που θα τα κάνουν τα παιδάκια σαν τα μούτρα τους, άσε που απώτερος σκοπός τους θα είναι να τα κακοποιήσουν.

Αφού το θέμα «υιοθεσία» λοιπόν είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να το προσεγγίσουμε ως λοατ και οι κοινωνικές υπηρεσίες για μας είναι απροσπέλαστες σαν τσιμεντένιοι τοίχοι αν θέλουμε παιδιά πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας!

Από την διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής ακόμα αρχίζουν οι δυσκολίες,: χωρίς ο νόμος να αποκλείει σε λεσβίες ως γυναίκες μόνες να έχουν πρόσβαση σε τέτοιες τεχνικές τα δημόσια ταμεία δημιουργούν επιτροπές που εξετάζουν τις γυναίκες και μόνο όσες έχουν διαγνωσμένα ιατρικά προβλήματα που δεν επιτρέπουν την «φυσική» σύλληψη δικαιούνται συμμετοχή του ταμείου τους στην προσπάθεια. Όσες λοιπόν δεν έχουν άλυτο ιατρικό πρόβλημα αλλά είναι λεσβίες και  δεν τα πάνε καλά με την διαδικασία της «φυσικής» σύλληψης ας πληρώσουν τα ακριβά ιδιωτικά κέντρα αν θέλουν να γίνουν μητέρες.

Κι εδώ ο «αριστερός σύντροφος» θα αντιτάξει τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι στην Ελλάδα επειδή το σύστημα της δημόσιας υγείας έχει καταρρεύσει, εδώ τα νοσοκομεία δεν έχουν ούτε γάζα να βάλουν στην πληγή του ασθενή και το ένα μετά το άλλο κλείνουν το προσωπικό τους μπαίνει σε διαθεσιμότητα και η λεσβία θέλει να ξοδέψουν τα ταμεία για να μείνει έγκυος; μα είμαστε σοβαροί τώρα; Δεν πειράζει που η λεσβία για να έχει πρόσβαση στην δημόσια υγεία έχει κρατήσεις από το μισθό της και δεν έχει επιβαρύνει το σύστημα ούτε με συμμετοχή σε φάρμακα για το συνάχι και για τον πονοκέφαλο, αυτό είναι άσχετο.

Αν τα καταφέρει λοιπόν κάποια να μείνει έγκυος και έχει σύντροφο εκεί αρχίζουν άλλα δύσκολα:  σε όλες τις φάσεις της εγκυμοσύνης η σύντροφος πάντα έχει να δώσει ένα σωρό εξηγήσεις για το ποια είναι και ποιος ο λόγος της παρουσίας της δίπλα στην εγκυμονούσα. Το πιθανότερο είναι το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να την αντιμετωπίσει ως αποκλειστική νοσοκόμα χωρίς χαρτιά και μπλοκάκι και όχι ως δεύτερη μητέρα. Όταν γέννησα η σύντροφός μου έδωσε μάχη για να δει τα παιδιά ενόσω εγώ ήμουν στην εντατική, γιατί όλο το προσωπικό στο νοσοκομείο Αλεξάνδρας  επέμενε ότι αφήνουν να μπει στον θάλαμο των νεογνών μόνο ο «μπαμπάς» Την ίδια ώρα που εμείς είχαμε την εντύπωση ότι δημιουργούσαμε μια οικογένεια ανακαλύπταμε ότι στα μάτια όλων των υπόλοιπων δεν είχαμε τίποτα.

Δεν υπάρχει καμία νομική κατοχύρωση για μας. Αν αύριο εγώ πεθάνω τα βιολογικά παιδιά μου έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν με κάποιον άσχετο συγγενή μου 3ου βαθμού που δεν τον έχουν συναντήσει ποτέ παρά με την άλλη τους μητέρα. Αν χάσω τη δουλειά μου δεν θα έχουν δικαίωμα κοινωνικής ασφάλισης από την σύντροφο μου. Όσα για τις άλλες οικογένειες είναι αυτονόητα για τη δική μου απλώς δεν ισχύουν. Πληρώνουμε τους φόρους μας κανονικά αλλά εξακολουθούμε να είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Στα νομικά μας έγγραφα δεν φαίνεται πουθενά ότι εμείς μαζί μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ότι έχουμε κοινό γονεϊκό ρόλο. Τα παιδιά δεν μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό παρά μόνο με την βιολογική τους μητέρα αφού αποδείξουν ότι δεν υπάρχει βιολογικός πατέρας. Τα συνοδεύει ένα πιστοποιητικό γέννησης που αν δεν έχει κενό στο «όνομα πατρός» έχει απλώς ένα άσχετο όνομα που προστέθηκε με τη νομική διαδικασία «πρόσληψης πατρωνύμου».

Έχουμε πέσει μέσα σε ένα μεγάλο νομικό και θεσμικό κενό και δεν βλέπω πως θα μπορέσουμε να βγούμε χωρίς τη βοήθεια νόμων που να μας περιλαμβάνουν.

Ας μην φτάσουμε όμως αμέσως στα μακάβρια και στους θανάτους και ας δούμε άλλες απλές καταστάσεις: δυο άνθρωποι που ζουν μαζί και μεγαλώνουν παιδιά δεν είναι υποχρεωμένοι δια νόμου να μείνουν μαζί για πάντα. Όταν λοιπόν αυτοί οι δύο  άνθρωποι χωρίζουν και είναι ετερόφυλοι δικαστήρια και νόμοι ορίζουν ζητήματα όπως η επιμέλεια των παιδιών, η διατροφή, το πότε τα παιδιά το έχει ο ένας και πότε ο άλλος κλπ. Αν αύριο αποφασίσω να χωρίσω με τη σύντροφό μου μπορώ να πάρω τα βιολογικά παιδιά μου και να μην την αφήσω να τα ξαναδεί ποτέ. Ή αν αύριο εκείνη αποφασίσει να με χωρίσει δεν μπορώ να της ζητήσω διατροφή για τα παιδιά. Αφού νομικά δεν είμαστε οικογένεια δεν θα επιληφθεί κανένα δικαστήριο και για τα ζητήματα της διάλυσης αυτής της οικογένειας με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η δεύτερη μητέρα, αυτή δηλαδή που δεν είναι η βιολογική μητέρα ενός παιδιού σίγουρα είναι απολύτως αόρατη και σε δυσμενέστερη θέση σε κάθε περίπτωση. Όσο χρόνο και αγάπη κι αν δώσει, στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, στο σχολείο, και γενικά παντού  την αντιμετωπίζουν ως παραμάνα, ως βοηθητικό οικιακό προσωπικό  και ποτέ ως μητέρα κι αυτό είναι απίστευτα άδικο τόσο για την ίδια όσο και για το παιδί που μεγαλώνει μαζί της.

Για τους άντρες τα πράγματα είναι επίσης δύσκολα ή μάλλον δυσκολότερα, δεν μπορούν να γίνουν γονείς αν δεν έχουν λεφτά : τα διακόσια ευρώ που κοστίζει το σπέρμα σε μια τράπεζα σπέρματος δεν είναι σε τίποτα συγκρίσιμα με τις 100.000 χιλιάδες ευρώ που κοστίζει σε χώρες όπως η Αμερική ή ο Καναδάς μια αναπαραγωγική διαδικασία με παρένθετη μητέρα.  Ακόμα κι αν δεν μπαίνει το ζήτημα ταξικά ως κάτι που οι πλούσιοι μπορούν να κάνουν και οι φτωχοί είναι αδύνατον ακόμα και να το διανοηθούν είναι σαφές ότι θα πρέπει ένα ζευγάρι να έχει έστω ένα σπίτι να πουλήσει ή να βάλει υποθήκη για να πάρει δάνειο ώστε να αποκτήσει ένα παιδί. Μέχρι τώρα στην ομάδα δεν έχουμε ζευγάρια αντρών με παιδιά και αυτό σε μεγάλο βαθμό συνδέεται με το οικονομικό κόστος που έχει ένα τέτοιο project πατρότητας και όχι με την μειωμένη επιθυμία των ομοφυλόφιλων ανδρών να γίνουν γονείς.

Πριν λίγες μέρες ο Αύγουστος Κορτώ, ανοιχτά ομοφυλόφιλος συγγραφέας και μεταφραστής έγραφε σε άρθρο του στο Protagon:  «πήρα την απόφαση, όσες θυσίες κι αν απαιτήσει, σ’ όσους κι αν πρέπει να αποδείξω την καταλληλότητά μου ως πατέρα, πως κάποια μέρα θα γίνω κι εγώ ένας απ’ τους χαζομπαμπάδες που τόσο ζηλεύω.» Πριν λίγες μέρες πάλι, ο Φώτης Σεργουλόπουλος  επίσης ανοιχτά ομοφυλόφιλος ανακοίνωσε μέσα από την εκπομπή του ότι έγινε πατέρας.

Ήταν μια ακόμα θετική ανακοίνωση για εμάς αφού η φωνή μερικών ανθρώπων φτάνει πολύ πιο εύκολα στα αφτιά της κοινωνίας. Ακόμα κι αν αύριο εγώ αυτοπυρποληθώ στο Σύνταγμα η φωνή μου δεν θα φτάσει εκεί που θα φτάσει η φωνή ενός ανθρώπου που έχει πρόσβαση στα μίντια και στον τηλεοπτικό χρόνο.

Ελπίζουμε ότι σταδιακά διάσημοι ή παγκοσμίως άσημοι και αόρατοι γονείς σιγά σιγά θα βγουν από την ντουλάπα και θα σταθούν δίπλα μας για να απαιτήσουμε όλοι μαζί ίσα δικαιώματα για τις οικογένειές μας και τα παιδιά μας. Αυτή η συστράτευση είναι ζωτικής σημασίας για μας.

Συχνά όταν τα παιδιά μας λένε ότι έχουν δύο μητέρες τα αντιμετωπίζουν τουλάχιστον ως μυθομανή, αλλόκοτα και ελαφρώς ανόητα: μα τι λες παιδάκι μου, δεν ξέρεις ότι μάνα είναι μόνο μία; Και το παιδάκι ξέρει ότι δεν κάνει λάθος κι ότι δεν λέει ψέματα ούτε είναι χαζό και ανόητο αλλά πώς να πείσει την καλή εκείνη δασκάλα που ξέρει ότι ένα παιδί έχει μαμά και μπαμπά και όχι μαμά και μαμά ή μπαμπά και μπαμπά… Σε κανένα σχολικό βιβλίο, ούτε καν σε εξωσχολικά βιβλία τα παιδιά μας δεν μπορούν να δουν αντίστοιχες οικογένειες με τις δικές τους, Σκεφτείτε για μια στιγμή μόνο πως είναι να μεγαλώνει κάποιος και να μη βλέπει ποτέ οικογένειες όπως η δική του σε κανένα βιβλίο, σε κανένα παραμύθι σε καμία ιστορία και πως τον κάνει να νιώθει αυτό. Και πως μπορούμε εμείς να διεκδικήσουμε ισότητα για τις οικογένειές μας όταν δεν υπάρχει κανένας νόμος που να μας αναγνωρίζει ως οικογένειες;

Και τώρα ο αριστερός «σύντροφος» θα έρθει με ύφος κάπως δυσαρεστημένο και θα μου μιλήσει για το πολιτικό κόστος και πως εντάξει εκείνος δεν είναι ομοφοβικός αλλά δεν είναι όλα τα μέλη και οι ψηφοφόροι το ίδιο πολίτικαλ κορέκτ οπότε ας αφήσουμε για την ώρα το θέμα «οικογένεια» στην άκρη να κάνει παρέα με το «πατρίς και το θρησκεία» γιατί έχουμε και σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθούμε, προβλήματα που αφορούν τους πολλούς και όχι πέντε δέκα οικογένειες.  Ναι μοιάζει να είμαστε λίγοι γιατί πάντα ο φόβος κρατάει τους ανθρώπους μακριά από διεκδικήσεις και πολλοί από εμάς έχουν πραγματικούς λόγους να φοβούνται να είναι στην πρώτη γραμμή εδώ μαζί μας.

Ναι η χώρα μας και η κοινωνία μας είναι συντηρητικές αλλά το πόσο συντηρητική ή όχι είναι η κοινωνία μιας χώρας είναι  συνάρτηση του πόσο οι νόμοι του κράτους μέσα στο οποίο ζει αυτή η κοινωνία σέβονται και δεν καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών. Δεν νομίζω ότι η κοινωνία της Ισπανίας ήταν λιγότερο ομοφοβική από τη δική μας, απλώς το νομικό πλαίσιο που επέτρεψε στους  λοατ να κάνουν οικογένειες δημιούργησε ένα δυναμικό κίνημα και οι λοατ γονείς εκεί ξεφύτρωναν από παντού σαν σαλιγκάρια μετά τη βροχή.

Δεν περιμένουμε αμέσως να λυθεί με ένα νομοσχέδιο το ζήτημα της ομοφοβίας στην χώρα μας, θα επαναλάβω κάτι που είπε η φίλη ακτιβίστρια  Ilaria Trivellato, υπεύθυνη των οικογενειών ουράνιο τόξο στην περιοχή της Emilia Romagna στην Ιταλία για την ομοφοβία:«Αν ρωτήσετε ένα ψάρι τι βλέπει, θα σας απαντήσει: «Τον κοραλλιογενή ύφαλο, τα άλλα ψάρια, τα φύκια…» Δεν θα σας πει ποτέ: «Βλέπω το νερό». Το νερό δεν μπορεί να το δει, γιατί είναι παντού.

Η ομοφοβία είναι για μας ότι είναι το νερό για το ψάρι: κανείς δεν την βλέπει γιατί είναι παντού, γιατί μεγαλώσαμε μαζί της, γιατί την  έχουμε ρουφήξει μαζί με το γάλα μας από την πρώτη μέρα που ήρθαμε στον κόσμο γιατί είναι «φυσική».

Η αποστολή μας σαν ακτιβιστές είναι να κάνουμε το νερό να φανεί. Γιατί δεν μπορείς να πολεμήσεις αυτό που δεν βλέπεις.

Πηγή: οικογένειες ουράνιο τόξο

 

Share

Παγκόσμια ημέρα μνήμης διεμφυλικών 2013

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), σας προσκαλεί το Σάββατο 23 και Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2013, ώρες 17:00-21.00, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, Αμφιθέατρο Αντώνης Τρίτσης, Ακαδημίας 50, Αθήνα, στην διημερίδα εκδηλώσεων αφιερωμένων στην Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των Διεμφυλικών ατόμων.

Η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών, πραγματοποιείται για τέταρτη συνεχή χρονιά στην Ελλάδα, και είναι ημέρα μνήμης για όσα διεμφυλικά / τρανς άτομα υπήρξαν θύματα τρανφοβικού μίσους, εγκλημάτων και βίας, αλλά και αφύπνισης για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα διεμφυλικά άτομα στην καθημερινότητά τους.

Οι εκδηλώσεις θα ολοκληρωθούν με πορεία προς τη Βουλή. Η πορεία θα πραγματοποιηθεί χωρίς συνθήματα και πανώ, με κεριά, σε μνήμη όσων διεμφυλικών ατόμων υπήρξαν θύματα του τρανσφοβικού μίσους σε όλον τον κόσμο.

Όλο το πρόγραμμα εδώ

 

Share

Χαβάη: Η 15η πολιτεία που νομιμοποιεί τους γάμους ομοφυλοφίλων

Η Χαβάη έγινε η 15η πολιτεία στις ΗΠΑ που νομιμοποιεί τους γάμους ατόμων του ίδιου φύλου. Ο σχετικός νόμος πέρασε από τη Γερουσία με 15 ψήφους υπέρ έναντι 4 κατά και όπως δήλωσε ο Δημοκρατικός κυβερνήτης, Νιλ Αμπερκρόμπι, θα την υπογράψει άμεσα.

Το νησιωτικό σύμπλεγμα του Ειρηνικού είναι ένας από τους πλέον δημοφιλείς προορισμούς για νιόπαντρα ζευγάρια.

Έρευνα του Πανεπιστημίου της Πολιτείας υπολογίζει σε 217 εκατ. δολάρια τα τουριστικά έσοδα από τη συγκεκριμένη κίνηση.

Ο νόμος θα τεθεί σε ισχύ στις 2 Δεκεμβρίου.

Ακόμα και ο Μπαράκ Ομπάμα χαιρέτησε την απόφαση: «Πάντα ήμουν περήφανος που γεννήθηκα στη Χαβάη και η συγκεκριμένη απόφαση με κάνει ακόμα πιο περήφανο».

Πηγή: tvxs

 

Share

Ευρωπαϊκή καταδίκη της Ελλάδας για το Σύμφωνο Συμβίωσης

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έκρινε ότι η χώρα μας παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, θεσπίζοντας το Σύμφωνο μόνο για τα ετερόφυλα ζευγάρια.

Σε μια ιστορική απόφαση για το ελληνικό κίνημα των δικαιωμάτων των ομοφυλόφιλων, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου καταδίκασε σε ευρεία σύνθεση την Ελλάδα για το Σύμφωνο Ελεύθερης Συμβίωσης που έχει θεσπίσει, το μοναδικό σ΄ όλο τον κόσμο που αποκλείει τα ομόφυλα ζευγάρια.

Το ΕΔΔΑ έκρινε κατά ευρεία πλειοψηφία (16-1) ότι με τη θέσπιση του Συμφώνου μόνο για ετερόφυλα ζευγάρια, η Ελλάδα παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και πιο συγκεκριμένα, το άρθρο 8: δικαίωμα στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, σε συνδυασμό με ο άρθρο 14: απαγόρευση διακρίσεων.

Κατά της Ελλάδας είχαν προσφύγει το 2009 τέσσερα ομόφυλα ζευγάρια: ο Γρηγόρης Βαλλιανάτος και ο Νίκος Μυλωνάς και τρία ανώνυμα, δύο γυναικών και ένα ανδρών. Οι προσφυγές έγιναν από τις οργανώσεις Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι και Ενημέρωση, Ευαισθητοποίηση, Έρευνα για το HIV/AIDS μέσω του καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών Νίκου Αλιβιζάτου και του διδάκτορα Νομικής Βαγγέλη Μάλλιου.

«Η Ελλάδα ολόκληρη καταδικάστηκε για το πανευρωπαϊκά μοναδικό σύμφωνο συμβίωσης μόνο για ετερόφυλα ζευγάρια, αφού από τότε που το νομοθέτησε η κυβέρνηση της ΝΔ το 2008 καμιά κυβέρνηση δεν το επέκτεινε και καμιά αντιπολίτευση δεν κατέθεσε σχέδιο νόμου για την επέκτασή του στα ομόφυλα ζευγάρια, παρά τη δημόσια έκκληση οργανώσεων ομοερωτικών ατόμων και δικαιωμάτων του ανθρώπου στις 24 Ιουλίου 2011 που έμεινε αναπάντητη. Σήμερα η Ελλάδα ολόκληρη οφείλει να συμμορφωθεί και να τροποποιήσει αμέσως το νόμο, όπως άλλωστε είχε προτείνει νομοπαρασκευαστική επιτροπή το Δεκέμβριο 2010» δήλωσε σήμερα ο Εκπρόσωπος του ΕΠΣΕ Παναγιώτης Δημητράς.

Στην ακροαματική διαδικασία που έγινε στις 16 Ιανουαρίου 2013, παρενέβησαν ο Νίκος Αλιβιζάτος και η Γαλλίδα δικηγόρος Caroline Mécary με παραστάτες τον δόκτωρα Ευάγγελο Μάλλιο, συνεργάτη του κ. Αλιβιζάτου, και τον Παναγιώτη Δημητρά εκ μέρους του ΕΠΣΕ.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

«Κατά της ομοφοβίας ζητώ περισσότερο θάρρος»

του Θεόδωρου Ανδρεάδη Συγγελλάκη

Η είδηση της αυτοκτονίας του Σιμόνε ξεπέρασε τα ιταλικά σύνορα. Ενας νέος είκοσι ενός ετών αυτοκτόνησε με μια βουτιά στο κενό, πριν από πέντε μέρες, από την ταράτσα ενδεκαώροφης πολυκατοικίας σε περιφερειακή συνοικία της Ρώμης. Σπούδαζε, ήθελε να γίνει νοσοκόμος και είχε καλή σχέση με τους γονείς του, αλλά δεν άντεξε την κοινωνική πίεση και την ηλιθιότητα κάποιον συνομηλίκων του και όχι μόνο. Τον χλεύασαν και τον απομόνωσαν επειδή ήταν ομοφυλόφιλος, υιοθέτησαν τη στάση που χαρακτηρίζεται πλέον με το ουσιαστικό «ομοφοβία».

«Η Ιταλία είναι μια δημοκρατική χώρα, αλλά όχι στον βαθμό που θα έπρεπε, διότι υπάρχει η ομοφοβία. Ο καθένας ας βρεθεί αντιμέτωπος με τη συνείδησή του» έγραψε ο Σιμόνε στο τελευταίο του σημείωμα. Είναι η τρίτη αυτοκτονία νεαρού ομοφυλόφιλου μέσα σε ένα χρόνο. Σε ό,τι αφορά τα επίσημα, καταγεγραμμένα στοιχεία, διότι υπάρχει η υποψία ότι μπορεί να είναι πολλές περισσότερες.

Όλοι οι πολίτες είναι ίδιοι

Γράφω το γράμμα αυτό την ώρα που ο Σιμόνε κηδεύεται σε εκκλησία της Αιώνιας Πόλης. Χθες βράδυ πήγα σε κινητοποίηση, δίπλα στο Κολοσσαίο, με σύνθημα «όχι άλλοι νεκροί, φτάνει με την ομοφοβία».

Γράφω αυτό το γράμμα κυρίως διότι θεωρώ ότι πολλά πράγματα που ελέχθησαν, που ισχύουν για την Ιταλία, αφορούν άμεσα και τη χώρα μας. Μέχρι πότε δεν θα υπάρχει –τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ελλάδα– ένας νόμος που να τιμωρεί ομοφοβικές φραστικές και σωματικές επιθέσεις, που θα δείχνει ότι όλοι οι πολίτες είναι όντως ίδιοι για το κράτος στο οποίο γεννήθηκαν ή διάλεξαν για να ζήσουν;

Μέχρι πότε δεν θα αναγνωρίζονται –τόσο στην Ιταλία όσο και στην Ελλάδα– τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων ζευγαριών που συζούν, που μοιράστηκαν άγχη, χαρές, εξώσεις, ανεργία και τόσες και τόσες πιέσεις και προκαταλήψεις ανεγκέφαλων συμπολιτών τους; Μέχρι πότε δεν θα δίνουμε αποστομωτικές απαντήσεις στα νεοναζιστικά παραληρήματα που συνεχίζουμε ν’ ακούμε;

Στην Ιταλία έγινε πολύς λόγος γι’ αυτή τη νομική αναγνώριση. Ακόμη όμως δεν ψηφίστηκε τίποτα στη Βουλή. Στην Ελλάδα η κυβέρνηση Παπανδρέου, και Σαμαρά στη συνέχεια, «μελέτησε, ανέλυσε και ανέλυσε ξανά» αν, πώς και πότε θα μπορούσαν να επεκταθούν τα «σύμφωνα συμβίωσης» και στους ομοφυλόφιλους, αμφιφυλόφιλους και τρανσέξουαλ πολίτες.

Η αυτοκτονία του Σιμόνε όμως μας λέει κάτι πολύ βαθύτερο. Ο καθένας, και η κοινωνία στο σύνολό της, πρέπει να σταθεί μπροστά στον καθρέφτη και να αναρωτηθεί για το αν έπραξε ορθά. Για το τι σημαίνει σήμερα ατομική ελευθερία και δικαίωμα στην ευτυχία. Το μήνυμα που πρέπει να περάσει να είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ακούσαμε μέχρι τώρα. Το να είσαι στρέιτ ή γκέι είναι ακριβώς το ίδιο. Είναι ένα από τα χίλια χαρακτηριστικά της ζωής μας, σημαντικό, αλλά όχι το μοναδικό. Είναι η οντότητα πάνω στην οποία έχει δικαίωμα ο καθένας να χτίσει τη ζωή του. Με τον δικό του, μοναδικό τρόπο, διότι δεν υπάρχουν γενικεύσεις.

Στην Ιταλία ο τραγουδιστής Τιτσιάνο Φέρο είπε στους φαν του ότι είναι γκέι και συνέχισε, χαλαρά και με επιτυχία, να τραγουδά και να ερωτεύεται. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ούτε ένας ποδοσφαιριστής, ένας πολιτικός, ένας δημοσιογράφος, που να έχει το ίδιο θάρρος; Που να μπορεί να προσφέρει ένα θετικό παράδειγμα σε έναν νέο που ζει στην επαρχία και θα μπορούσε να βρεθεί στην ίδια τραγική θέση του νεαρού Ιταλού που κηδεύεται σήμερα;

Χρειάζεται περισσότερο θάρρος, για να μπορέσει και η χώρα μας να αποκλείσει τον ρατσισμό, την ομοφοβία, τους βάρβαρους χλευασμούς των ανεγκέφαλων. Ένας δημοσιογράφος, ανταποκριτής από τη Ρώμη, κάνει την αρχή, αψηφώντας τυχόν κριτικές και εκπλήξεις. Δεν είμαι ήρωας. Ζητώ να αλλάξουμε, επιτέλους, την ψυχή και τη σκέψη μας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

“Κανένα Φύλο” στα πιστοποιητικά γέννησης στην Γερμανία

Στη 1 Νοεμβρίου η Γερμανία θα γίνει η πρώτη χώρα στον κόσμο που θα επιτρέπει στους γονείς να μην δηλώσουν το φύλο του νεογέννητου παιδιού τους στο πιστοποιητικό γέννησης του.

Σύμφωνα με τους ειδικούς 1 στα 1.500 παιδιά γεννιέται χωρίς σαφώς προσδιορισμένα γεννητικά όργανα και πολλά intersex άτομα δεν αναπτύσσουν χαρακτηριστικά συγκεκριμένου φύλου μέχρι κάποια ηλικία. Μέχρι τώρα στις περιπτώσεις αυτές, οι γονείς ήταν αυτοί που “όριζαν” το φύλο του παιδιού.

Νωρίτερα φέτος, τα Ηνωμένα Έθνη καταδίκασαν τις επεμβάσεις “διόρθωσης” στις περιπτώσεις των intersex ατόμων καθώς τις περισσότερες φορές δημιουργεί περισσότερα προβλήματα στο ίδιο το άτομο παρά το βοηθά.

Ο γερμανικός νόμος ορίζει πως όταν ένα παιδί δεν μπορεί να προσδιοριστεί στο θηλυκό ή το αρσενικό φύλο, το πιστοποιητικό γέννησης θα συμπληρώνεται χωρίς την πληροφορία αυτή.

“Είναι μια ενδιαφέρουσα κίνηση, αλλά δεν είναι αρκετή. Ανεπιθύμητες επεμβάσεις πολύ πιθανόν να συνεχιστούν να γίνονται στην Γερμανία με καταστροφικές συνέπειες για τα intersex άτομα.” δήλωσε η διεύθυνση της ILGA-Europe.

Δεν είναι όμως η πρώτη κίνηση που έχει γίνει από κράτος υπέρ των intersex ατόμων. Η Αυστραλία ήταν η πρώτη χώρα στον πλανήτη που επέτρεψε την επιλογή του “τρίτου φύλου” η την επιλογή “Χ” στα διαβατήρια το 2011.

Πηγή: thessrainbowyouth

 

 

Share

Δόθηκε άσυλο στον Ιρανό ομοφυλόφιλο Μπ.

του Δημήτρη Αγγελίδη

«Είναι σαν να ξαναγεννήθηκα. Επιτέλους νιώθω ελεύθερος πρώτη φορά στη ζωή μου. Τώρα μπορώ να ζήσω χωρίς φόβο, χωρίς να περιορίζομαι από τις απαγορεύσεις της θρησκείας που με καταδίωκε και με ήθελε νεκρό», λέει ο ίδιος στην «Εφ.Συν.».

Με μια απόφαση που εξέπληξε θετικά λόγω του τρόπου που κινείται η Ελλάδα σε θέματα προσφύγων, η υπηρεσία Ασύλου αναγνώρισε την ιδιότητα του πρόσφυγα στον Ιρανό ομοφυλόφιλο Μπ., ήδη από την πρώτη συνέντευξη.

Όπως γράφαμε, είχε κρατηθεί σε αστυνομικό τμήμα της Αττικής από τις αρχές Ιουλίου μέχρι τα μέσα Σεπτεμβρίου, όταν, μετά από αίτημα της δικηγόρου του Ηλέκτρας Λήδα-Κούτρα, αφέθηκε ελεύθερος.

Σήμερα (Τετάρτη), του επιδόθηκε η απόφαση που φέρει ημερομηνία 15 Οκτωβρίου. «Προκύπτει ότι ο αιτών έχει βάσιμο φόβο δίωξης στο Ιράν λόγω συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ομάδα και λόγω θρησκείας… Για τους λόγους αυτούς, τον αναγνωρίζουμε ως πρόσφυγα», αναφέρει.

«Είναι σαν να ξαναγεννήθηκα. Επιτέλους νιώθω ελεύθερος πρώτη φορά στη ζωή μου. Τώρα μπορώ να ζήσω χωρίς φόβο, χωρίς να περιορίζομαι από τις απαγορεύσεις της θρησκείας που με καταδίωκε και με ήθελε νεκρό. Μια χώρα με έχει δεχτεί, μπορώ να ζήσω όπως το ονειρευόμουν», λέει στην «Εφ.Συν.».

Σε πελάγη ευτυχίας πλέει και ο Έλληνας σύντροφός του, που πέρασε μαζί του όλη την αγωνία της κράτησης. «Μου κάνει πολύ θετική εντύπωση ότι μέσα σε όλο το κλίμα της μιζέριας και της δυσαρέσκειας λειτούργησαν οι θεσμοί και κάποιοι άνθρωποι έκαναν σωστά τη δουλειά τους. Νιώθω σαν αυτή τη φορά να απέκτησε πραγματικό νόημα η ονομασία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, που μέχρι τώρα μου ακουγόταν ειρωνική», μας λέει.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακομα

Ιρανός πρόσφυγας ζητά άσυλο λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και οφείλει να το λάβει

 

Share

Η ομοφοβική δολοφονία που αλλάζει τη Χιλή

της Νικολέττας Ρούσσου

Ο θανάσιμος ξυλοδαρμός του Ντανιέλ Ζαμούντιο σε πάρκο του Σαντιάγκο λόγω της ομοφυλοφιλίας του, τον Μάρτιο του 2012, αναστατώνει μέχρι σήμερα την κοινωνία της Χιλής, η οποία προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη θέση της σχετικά με τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Η φρικτή δολοφονία του αδιαμφισβήτητα ανοίγει τη συζήτηση για τα δικαιώματα των gay. Θα φέρει όμως και την πραγματική αλλαγή;

Αυτό που σόκαρε στη δολοφονία του άτυχου νεαρού δεν ήταν τόσο ο δημόσιος ξυλοδαρμός μέχρι θανάτου που υπέστη, όσο ο σαδιστικός τρόπος της κακοποίησης του. Οι 4 δράστες της δολοφονίας χάραξαν σβάστιγγες στο δέρμα του, τον έκαψαν με τσιγάρα και διέλυσαν το πόδι του με μια πέτρα 8 κιλών, ενώ σύμφωνα με μια μαρτυρία, ούρησαν στο σώμα του. Ο Ζαμούντιο πέθανε στο νοσοκομείο 3 εβδομάδες αργότερα.

Τιμωρία

Την περασμένη Δευτέρα, το δικαστήριο καταδίκασε τον Πατρίτσιο Αχουμάντα Γκαράυ, έναν από τους δράστες, ως κύριο υπαίτιο του εγκλήματος, σε ισόβια κάθειρξη. Επιπλέον επέβαλε στους άλλους δυο κατηγορούμενους, τον Αλεχάντρο Ανγκούλο Τάπια και τον Ραούλ Λόπεζ Φουέντες ποινή 15 χρόνια φυλάκισης, ενώ τον τέταρτο τον καταδίκασε σε 7 χρόνια κάθειρξη.

Η απόφαση κρίθηκε ωστόσο επιεικής από τον Ρονάλντο Τζιμένες, Πρόεδρο της εκστρατείας για τα δικαιώματα των gay, ο οποίος δήλωσε στο BBC, «…Θα θέλαμε να καταδικαστούν σε ισόβια 3 από τους τέσσερις κατηγορούμενους αλλά ο χιλιανός νόμος είναι έτσι διαμορφωμένος που δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο… όμως είμαστε ικανοποιημένοι που οι δικηγόροι κατόρθωσαν να επιβληθούν οι αυστηρότερες ποινές του χιλιανού ποινικού κώδικα».

Νομοσχέδιο κατά των διακρίσεων

Λίγες εβδομάδες μετά από τον φόνο του Ζαμούντιο, οι νομοθέτες βλέποντας την αντίδραση του κόσμου, υπέγραψαν νομοσχέδιο κατά των διακρίσεων, το οποίο παρέμενε σε αχρηστία στο κοινοβούλιο για 7 χρόνια. Το νομοσχέδιο προέβλεπε ότι αποτελεί έγκλημα η οποιαδήποτε διάκριση βάσει εθνικότητας, θρησκείας, σεξουαλικού προσανατολισμού, φύλου, εμφάνισης ή αναπηρίας.

Την ίδια ώρα, η στάση των Χιλιανών αναφορικά με το γάμο των ομοφυλοφίλων αλλάζει. Τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν στη Χιλή περισσότερο από ποτέ, με το ζήτημα της νομιμοποίησης του γάμου των gay να βρίσκεται στο επίκεντρο του δημόσιου διάλογου.

Ενδεικτικό αυτής της μεταβολής είναι το γεγονός ότι οι υποψήφιοι των επικείμενων προεδρικών εκλογών, που θα λάβουν χώρα στις 17 Νοεμβρίου, ανησυχούν, καθώς το θέμα των ομοφυλοφιλικών γάμων αποτελεί ένα από τα ζητήματα για τα οποία πρέπει να λάβουν θέση.

«…Οι 7 από τους 9 υποψηφίους Προέδρους προτείνουν περισσότερα νομοσχέδια κατά των κοινωνικών διακρίσεων, πολλά από τα οποία υποστηρίζουν την νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων….» υποστηρίζει ο κ. Τζιμέρες.

Ανάμεσα σε αυτούς είναι η Μισέλ Μπατσελέτ, η οποία αποτελεί και το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τις επικείμενες εκλογές. Η στάση της αναφορικά με το γάμο τον ομοφυλόφιλων έχει αλλάξει. Κατά τη διάρκεια της πρώτης της προεδρικής θητείας μεταξύ 2006 και 2010, τάχθηκε ενάντια στον γάμο των gay υποστηρίζοντας ότι το σύμφωνο συμβίωσης είναι η καλύτερη λύση για τα ομοφυλοφιλικά ζευγάρια.

Η υποψήφια πρόεδρος υποστηρίζει πλέον τον γάμο των ομοφυλοφίλων, μολονότι πολλοί Χριστιανοδημοκράτες του συνασπισμού της είναι αντίθετοι και προτίθενται να απορρίψουν οποιαδήποτε προσπάθεια για τη νομιμοποίηση του.

Ο τωρινός πρόεδρος Σεμπάστιαν Πινέρα αν και αντιτίθεται στο γάμο των ομοφυλοφίλων, έχει υποστηρίξει άλλα δικαιώματα των gay παρά τη δυσαρέσκεια που έχει προκαλέσει σε κάποια στελέχη του κεντροδεξιού κομματικού συνδυασμού του. Ο Πινέρα εξέπληξε πολλούς το 2009 όταν συμπεριέλαβε ορισμένα ομοφυλόφιλα ζευγάρια στις διαφημίσεις για την προεκλογική του εκστρατεία. Τη Δευτέρα ενέκρινε τις ποινές που επιβλήθηκαν στους δράστες της υπόθεσης Ζαμούντιο, χαρακτηρίζοντας τη δολοφονία του ως  έγκλημα μίσους, κοινωνικής διάκρισης και σκληρότητας.

Όσον αφορά το λαό της Χιλής, τα πράγματα αλλάζουν επίσης θετικά σχετικά με τη νομιμοποίηση του γάμου των ομοφυλοφίλων. Μια δημοσκόπηση της εφημερίδας Λα Τερκέρα έδειξε ότι το ποσοστό των Χιλιανών που υποστηρίζουν το γάμο των gay αυξήθηκε από το 38% το 2009 στο 47% το 2011. Σύμφωνα με μια άλλη δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε από το Radio Cooperativa το 2012, το  55% του χιλιανού πληθυσμού είναι υπέρ και το 41% κατά. Επίσης, κατά την απογραφή του προηγούμενου έτους δόθηκε το δικαίωμα στους Χιλιανούς που συζούν με σύντροφο του ίδιου φύλου, να το δηλώσουν δημόσια.

Η κουλτούρα του μίσους

Η Χιλή έχει μείνει πίσω σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής σχετικά με τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων αλλά και σχετικά με τα θέματα των κοινωνικών διακρίσεων. Συγκεκριμένα στην Αργεντινή, ο γάμος των ομοφυλοφίλων είναι ήδη νόμιμος, στη Βραζιλία η ομοφυλοφιλία τυγχάνει της αποδοχής της κοινωνίας ήδη από το 19ο αιώνα, ενώ στη Χιλή αποποινικοποιήθηκε μόλις το 1999.

Επίσης αποτελεί μια από τις τέσσερις μόνο χώρες της Νότιας Αμερικής, όπου το μικρότερο όριο ηλικίας για τη συναίνεση σε σεξουαλική σχέση που ορίζεται από το νόμο είναι υψηλότερο για τους ομοφυλόφιλους σε σχέση με τους ετεροφυλόφιλους.

Στις 20 Οκτωβρίου ένας 21χρονος ομοφυλόφιλος άντρας ο Βλαντιμίρ Σεπουβέλδα, δέχθηκε επίθεση στην πόλη του Σαν Φρανσίσκο ντε Μοσταζάλ 60 χ.λ.μ νότια του Σαντιάγκο, καθώς περπατούσε κρατώντας το χέρι ενός άλλου άντρα.

Από τα έξι άτομα που του επιτεθήκανε οι δυο ήταν γυναίκες. Μάρτυρες είπαν ότι η συμμορία κακοποίησε τον νεαρό, σπρώχνοντας τον στο έδαφος και ξυλοκοπώντας τον μέχρι να πέσει αναίσθητος, με αποτέλεσμα οκτώ μέρες μετά να παραμένει σε κόμμα σε νοσοκομείο της πόλης Ρακάγκουα.

Την Κυριακή ο Υπουργός Υγείας Τζέιμ Μανάλιχ τον επισκέφθηκε στο νοσοκομείο και καταδίκασε την ομοφοβική επίθεση τονίζοντας: «…Δυστυχώς ζούμε σε μια κουλτούρα βίας…».

Πηγή: tvxs

 

Share

«Η επέμβαση δεν σε κάνει περισσότερο γυναίκα απ’ ό,τι ήδη είσαι»

του Δημήτρη Αγγελίδη

Τρανς γυναίκα και λεσβία, η Χριστίνα αντιμετωπίζει πολλή περιέργεια, αρκετή καχυποψία, κάποιες φορές τη βία. Δεν το βάζει κάτω και διεκδικεί την ταυτότητά της κάθε λεπτό, αφού όλοι θεωρούν ότι έχουν δικαίωμα να την καθορίσουν ερήμην της.

Σε όσους απορούν που βλέπουν στην ταυτότητά της αντρικό όνομα, η Χριστίνα εξηγεί ότι είναι «μια γυναίκα με διαφορετική γυναικεία εμπειρία». Και σε όσους απορούν που τη βλέπουν ζευγάρι με τη Μαρία, μια σχέση σχεδόν επτά χρόνων, απαντά ότι το φύλο δεν υπαγορεύει σεξουαλικές προτιμήσεις ούτε υπαγορεύεται από αυτές.

Τελειόφοιτη Ιατρικής, εικονογράφος στο επάγγελμα, συνεργάτιδα του 10% και μέλος της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας, η Χριστίνα Νεοφώτιστου, 26 χρονών, έχει αποφασίσει να ζει τη ζωή της ανοιχτά και να μη διστάζει να μιλά γι’ αυτήν. Είναι ο τρόπος της να προσπαθεί για έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δεν κρίνονται από το φύλο και τη σεξουαλικότητά τους.

Όταν άρχισε ν’ αλλάζει το σώμα μου με τις ορμόνες, δυσκολεύτηκα να συνηθίσω ότι έχω βυζί. Το κοπανούσα στις γωνίες όπως περνούσα. Έστριβα στην πόρτα και κλατς! Το ωραίο ήταν όταν είχα ν’ αγοράσω μέικ απ. Πήγαινα στο Hondos και ζητούσα της Lancome το νο.3 το μπεζ. Με κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια. «Για εσάς;» Είχε πολύ πλάκα.

Μεγάλωσα στο Ηράκλειο κι από μικρή φαντασιωνόμουν πως είμαι κορίτσι. Θυμάμαι μια μέρα μετά το σχολείο, στην Πέμπτη Δημοτικού, ήμουν ξαπλωμένη στο κρεβάτι μπρούμυτα, αγγιζόμουν και σκεφτόμουν πόσο ωραίο θα ήταν να υπήρχε ένα φερμουάρ ν’ αλλάζω φύλο και να το ξανακλείνω πριν με δουν οι γονείς μου. Στις σεξουαλικές φαντασιώσεις μου, όσες είχα σ’ αυτή την ηλικία, ο εαυτός μου πρωταγωνιστούσε ως κορίτσι. Αλλά μπροστά στον κόσμο έκανα προσπάθειες να κρύβω τη θηλυκότητά μου και να φέρομαι σαν αγοράκι.

Οι περισσότεροι θεωρούν τις τρανς-γυναίκες ειδική κατηγορία γκέι αντρών που υποδύονται τις γυναίκες. Γι’ αυτό σχεδόν όλοι, ακόμα και οι υπόλοιπες λεσβίες, δυσκολεύονται να δεχτούν ότι είμαι γυναίκα, άρα και λεσβία. Με ρωτάνε συχνά: «Αφού ήσουν άντρας και σου άρεσαν οι γυναίκες, γιατί να μπεις στη διαδικασία ν’ αλλάξεις;» Η σεξουαλική προτίμηση δεν καθορίζει το φύλο. Αλλιώς, μια γυναίκα που θέλει γυναίκες δεν θα ήταν λεσβία, θα ήταν άντρας. Στην πραγματικότητα, μια τρανς γυναίκα είναι γυναίκα όπως οι υπόλοιπες. Δικαιούται να είναι προοδευτική, συντηρητική, φεμινίστρια, θεούσα, λεσβία, μπάι ή στρέιτ. Το να απαγορεύεις στους τρανς επιλογές που επιτρέπεις στους μη-τρανς είναι τρανσφοβία.

Η πρώτη μου σχέση ήταν στο Λύκειο με μια κοπέλα από τα αγγλικά. Κράτησε έναν χρόνο. Αυτή την περίοδο ο πατέρας μου ηρέμησε ότι δεν είμαι αδερφή, όπως φοβόταν, κι εγώ κατασκεύασα μια αρρενωπή περσόνα, την πίστεψα και καταχώνιασα τις φαντασιώσεις στο συρτάρι με τις αμαρτίες και τις ενοχές. Σιγά-σιγά, καθώς προετοιμαζόμουν για τις Πανελλήνιες, αυτή η αρρενωπή περσόνα εξασθένησε. Από τη μία, ό,τι ήταν να αποδείξω, το είχα αποδείξει με τη σχέση μου, και από την άλλη με το διάβασμα δεν ερχόμουν σε επαφή με πολύ κόσμο ώστε να πρέπει να υποδύομαι διαρκώς ένα ρόλο. Τότε άρχισα να νιώθω ένα βασανιστικό συναίσθημα, σαν κάτι να μην μου πήγαινε καλά. Σκεφτόμουν συνεχώς «γαμώτο, τι σχέση έχω εγώ με αγόρι;» και στεναχωριόμουν, διότι τότε δεν ήξερα ότι υπάρχει διέξοδος.

Λίγο πριν μπω στην Ιατρική, στα 20 μου, γνώρισα τη Μαρία, την τωρινή μου κοπέλα, και ερωτευτήκαμε. Εκείνη τη χρονιά, παρότι προσπαθούσα να μοιάζω αγόρι, και μάλιστα είχα αφήσει γένια που άρεσαν στη Μαρία, ζούσα με τη βεβαιότητα πως είμαι γυναίκα. Με τη Μαρία ένιωσα ότι δεν χρειάζεται να κρύβομαι. Την ίδια χρονιά της είπα αισθάνομαι γυναίκα και ότι σκέφτομαι να κάνω κάτι γι’ αυτό. Αν δεν το δεχόταν, ήταν ελεύθερη να χωρίσουμε. Το μόνο που είπε ήταν ότι βρίσκει γκαντεμιά για μένα να νιώθω γυναίκα και λεσβία, σαν να προέβλεπε ότι θα είχα περισσότερα προβλήματα αποδοχής. Σιγά-σιγά άρχισε να μου μιλά αποκλειστικά στο θηλυκό, και διαλέξαμε το όνομα Χριστίνα, επειδή έτσι έλεγαν μια κοπέλα που μου άρεσε πολύ στο Δημοτικό.

Εγκατέλειψα τελείως την εικόνα της αρρενωπότητας. Άφησα μακριά μαλλιά, φορούσα ό,τι πιο γιούνισεξ μπορούσα, ενίοτε ό,τι πιο εξτρήμ. Έδινα την εικόνα ενός πολύ περίεργου αγοριού, ενός ανδρόγυνου. Σ’ ένα βιβλίο ψυχιατρικής που έγραφε για τον τρανσεξουαλισμό ανακάλυψα μια ταυτότητα που μπορούσα να οικειοποιηθώ. Το είπα σε δυο κολλητούς μου, οι οποίοι το δέχτηκαν, και σε μια περίοδο κατάθλιψης έδωσα το βιβλίο στη μητέρα μου και της είπα «αυτό είμαι». Το διάβασε, έκλαψε, και μου το ξαναέδωσε. Δεν πρέπει να πολυκατάλαβε, γιατί δεν ήθελε να καταλάβει.

Όταν ήμουν στο τέταρτο έτος, στα 24, διοργανώθηκε στα Χανιά μια ομαδική έκθεση νέων ζωγράφων. Είχα ήδη ανεβάσει τη δουλειά μου στο Ίντερνετ ως Χριστίνα Νεοφώτιστου, και δήλωσα συμμετοχή στην έκθεση μ’ αυτό το όνομα. Αναγκαστικά έπρεπε να παραστώ ως γυναίκα. Αν εξαιρέσουμε κάποιες απόπειρες να κυκλοφορήσω με γυναικεία ρούχα στην Αθήνα, όταν ανέβαινα να δω τη Μαρία, αυτό ήταν το πρώτο μου άουτινγκ και πήγε πολύ καλά. Από κει και πέρα, όταν ανέβαινα στην Αθήνα, έβγαινα έξω με τη Μαρία και φίλους ως γυναίκα. Επίσης αναζήτησα έναν ψυχίατρο να με διαγνώσει ως τρανς και να με βάλει σ’ ένα πρόγραμμα με ορμόνες για ν’ αλλάξω το σώμα μου.

Μια μέρα ο πατέρας μου ανακάλυψε τις φωτογραφίες από τα Χανιά. Ήμουν στο Πανεπιστήμιο να δω τα αποτελέσματα της εξεταστικής, και παίρνω ένα μήνυμα από την αδερφή μου ότι ο μπαμπάς βρήκε τις φωτογραφίες και είναι έξαλλος. Γύρισα σπίτι με το αμάξι σαν ζαβλακωμένη. Με το που άνοιξα την πόρτα, είδα τον πατέρα μου στο σαλόνι να με κοιτάζει μ’ ένα τρομακτικό χαμόγελο και να μου δείχνει τις φωτογραφίες: «Τι είναι αυτά;» Σκέφτηκα ότι είχε έρθει η στιγμή να το μάθει και του είπα ότι πήγα στα Χανιά ντυμένη έτσι κι ότι είμαι γυναίκα. Άρχισαν τα κλάματα κι οι φωνές. «Δεν είσαι γυναίκα», φώναζε, «είσαι άντρας, κοιτάξου στον καθρέφτη, βλέπεις μια γυναίκα;» Απάντησα: «Όχι, αλλά θα ’πρεπε να βλέπω». Συνέχισε να φωνάζει ότι δεν θα γίνω ποτέ γυναίκα.

Κάποια στιγμή ηρέμησε, κάθισε δίπλα μου, άρχισε να με χαϊδεύει στοργικά και είπε «Εντάξει, να το κάνεις». Όταν είδε την ανακούφιση στο πρόσωπό μου, αγρίεψε πολύ. Είπε «Το θέλεις, ε»; Με χτύπησε, πρώτη φορά στη ζωή μου. Άρχισε να φωνάζει «Σκότωσέ με, σκότωσέ με», κι έπεσε στο κρεβάτι παραληρώντας. Έμεινε έτσι πεσμένος στο κρεβάτι τρεις μέρες. Εγώ κλείστηκα στο δωμάτιό μου κι απέξω η μητέρα μου και η αδερφή μου με κατηγορούσαν: «Κοίτα τι του έκανες».

Όταν πέρασαν οι τρεις μέρες και σηκώθηκε ο πατέρας μου, με έβαλε να ορκιστώ ότι δεν θα το ξανακάνω. Ήταν όλη η οικογένεια από πάνω μου να μου λένε «Ορκίσου μας». Εγώ να’ χω πέσει κάτω, να κλαίω και να μην ξέρω τι να πω. Να ορκιστώ τι; Ότι δεν είμαι αυτό που είμαι; Τελικά μπροστά στην πίεση αναγκάστηκα να πω; «Ορκίζομαι, μη στενοχωριέστε, σας παρακαλώ». Έτσι ηρέμησαν τα πράγματα εκείνη την ημέρα. Αλλά τις επόμενες ημέρες ο πατέρας μου έφευγε και μας έπαιρνε τηλέφωνο και έλεγε ότι δεν μπορεί τη ζωή του. Μια μέρα πήγαμε και τον βρήκαμε στο εξοχικό, λιπόθυμο στο πάτωμα, με την καραμπίνα δίπλα του γεμισμένη. Είχα γίνει κομμάτια από την αγωνία. Με το που ξύπνησε και τον συνεφέραμε, το πρώτο που είπε ήταν: «Εσύ φταις για όλα».

Από κει και πέρα η κατάσταση στο σπίτι ήταν τεταμένη. Δεν τους έβλεπα σχεδόν καθόλου, έμενα στο πανεπιστήμιο όσο πιο αργά γινόταν. Στο τελευταίο έτος μετακόμισα στην Αθήνα με σκοπό να κάνω εδώ την πρακτική άσκηση σαν αγόρι, αλλά δεν το άντεχα, ήμουν σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Σκέφτηκα μήπως κάνω την πρακτική ως γυναίκα, αλλά η μάνα μου δεν το δέχτηκε, επειδή στο Πανεπιστήμιο υπήρχαν οικογενειακοί γνωστοί. Και τότε, για πρώτη φορά κατάλαβα ότι δεν μπορώ να το υποστώ πια όλο αυτό. Να υποδύομαι το αγόρι γιατί; Για να τελειώσω μια σχολή; Για να μην το συζητάνε στο Ηράκλειο; Δεν μπορούσα να ζήσω έτσι.

Άρχισα τις ορμόνες μόνη μου, γιατί δεν έβρισκα ψυχίατρο που δεχόταν να με διαγνώσει. Για να καταλάβεις πόσο άσχετοι είναι, ο πρώτος ψυχίατρος μ’ έβαλε ν’ απαντήσω τι προτιμώ, να είμαι γυναίκα ή να είναι καλά ο πατέρας μου; Ήταν ό,τι πιο βίαιο μου έχουν πει. Βρήκα το θάρρος, όχι χωρίς τύψεις, ν’ απαντήσω ότι αν νιώθω γυναίκα, δεν είναι επιλογή μου και δεν έχει να κάνει με τον πατέρα μου. Ότι αν ο πατέρας μου δεν είναι καλά, στενοχωριέμαι, αλλά φταίνε οι απόψεις του και φταίει που ο ίδιος δεν προσπαθεί να καταλάβει.

Προφανώς, δεν ξαναπήγα σ’ αυτόν. Οι περισσότεροι ψυχίατροι στην Ελλάδα δεν είναι ενημερωμένοι και σε αντιμετωπίζουν ως άρρωστο, ειδικά αν είσαι τρανς-γυναίκα και λεσβία ή τρανς-άνδρας και αδελφή. Πώς χαρακτήριζαν κάποτε τους γκέι «πάσχοντες εκ βαρείας ψυχοπαθητικής και ανωμάλου προσωπικότητος»; Χειρότερα. Ενώ την ομοφυλοφιλία οι περισσότεροι πια τη δέχονται, τα τρανς άτομα προσπαθούν και καλά να μας θεραπεύσουν. Μια άλλη ψυχολόγος, της ψυχαναλυτικής σχολής αυτή, μου έλεγε ότι πρέπει να αγαπήσω το πέος μου ώστε να στενοχωρηθώ όταν το χάσω. Και μια τρίτη, η οποία ήταν η ίδια τρανς-γυναίκα, σε όλα τα άλλα ήταν θετική αλλά δεν μπορούσε να δεχτεί ότι είμαι τρανς και λεσβία. Έτσι κάθισα μόνη μου, διάβασα ό,τι μπορούσα και άρχισα τις ορμόνες πολύ προσεκτικά.

Τελευταία βρήκα επιτέλους έναν ψυχίατρο που κατάλαβε, και είμαι πια στη φάση του διακανονισμού για την επέμβαση διόρθωσης φύλου. Βέβαια, η επέμβαση δεν σε κάνει περισσότερο γυναίκα απ’ ό,τι ήδη είσαι. Έτσι κι αλλιώς, αυτό που έχω ανάμεσα στα πόδια μου εγώ το λέω μουνί. Αλλά στην Ελλάδα η επέμβαση χρειάζεται, για να μπορείς να είσαι γυναίκα στα μάτια του νόμου. Η πολιτεία δεν κάνει καν την ελάχιστη παραχώρηση να αλλάζεις το μικρό σου όνομα στην ταυτότητα κι αυτό σου δημιουργεί πολλά προβλήματα στις συναλλαγές με τις δημόσιες υπηρεσίες, τα ιατρεία, τους εργοδότες. Σε κάνει πολίτη τρίτης κατηγορίας. Γι’ αυτό το πεζοδρόμιο μοιάζει συχνά η μόνη λύση. Εγώ το απέφυγα, αλλά δεν είναι όλες και όλοι τόσο τυχεροί.

Συχνά γυρίζω σπίτι ξεθεωμένη και βάζω τα κλάματα επειδή έχω υποχρεωθεί να εξηγήσω σε όλους ότι είμαι τρανς. Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να σκεφτόμαστε με κουτάκια. Με το που συνειδητοποιούν ότι είσαι τρανς, σου βρίσκουν άπειρα ψεγάδια, όπως νομίζουν, λες και υπάρχει σωστό και λάθος στην εμφάνιση και τη συμπεριφορά, λες και μια τρανς γυναίκα που δεν τους μοιάζει αρκετά γυναίκα δεν είναι κιόλας. Οι τρανς άνθρωποι, και ιδίως οι τρανς γυναίκες, δεχόμαστε πίεση να μην έχουμε χαρακτηριστικά που προδίδουν ότι είμαστε τρανς. Μου λένε συχνά «μα δεν σου φαίνεται» και το θεωρούν κομπλιμέντο! Ε, είναι τόσο κομπλιμέντο όσο το να πεις σε μια σαραντάρα «για την ηλικία σου, καλά κρατιέσαι».

Όταν πρόσφατα κατέβηκα στο Ηράκλειο, είδα τον πατέρα μου και τη μητέρα μου σ’ ένα κέντρο. Πλησίασα, τους είπα: «Καλησπέρα». Είχα πολλή ανάγκη να τους μιλήσω. Ο πατέρας μου χλώμιασε, είπε στη μητέρα μου: «Πάμε να φύγουμε», σηκώθηκε κι έφυγε. Από όταν έφυγα από το Ηράκλειο δεν μου μιλάει. Η αδερφή μου για πολύ καιρό το ίδιο. Μου είχε στείλει μήνυμα: «Σου έχουν κάνει μάγια σατανικές λεσβίες» κι όταν την πήρα στα γενέθλιά της για χρόνια πολλά, είπε «Τα έχεις κάνει θάλασσα» και το έκλεισε. Τελευταία βλέπω τον πατέρα μου σε εφιάλτες, θυμωμένο και πληγωμένο εξαιτίας μου. Φοβάμαι μήπως αυτή η εικόνα μείνει η μόνη μου ανάμνηση από αυτόν, μήπως ξεχάσω τον πραγματικό μου πατέρα. Εύχομαι να καταλάβει. Είμαι η κόρη του, όπως ήμουν πάντα, άλλο αν δεν μπορούσε να το δει. Κάποια στιγμή, ελπίζω, θα το συνειδητοποιήσει.

Ευτυχώς η μητέρα μου το αποδέχεται πια, ιδίως αφού της μίλησε ο ψυχίατρος. Με παίρνει καθημερινά τηλέφωνο, χαίρεται πολύ που τα πάω καλά με τη δουλειά, που τα πάω καλά με τη Μαρία, που τα πάω καλά ως γυναίκα. Την τελευταία φορά που ήρθε να με δει, ήθελε να μου πάρει μια φούστα και βγήκαμε μαζί στα μαγαζιά. Ήμουν στο δοκιμαστήριο, η μητέρα μου περίμενε απέξω. Μια υπάλληλος τη ρώτησε αν ήθελε να δοκιμάσει κάτι. Τότε άκουσα τη μητέρα μου να λέει «Όχι, μέσα είναι η κόρη μου», κάτι που για μένα ήταν συγκινητικό.

Στη συνέχεια κάναμε επίσκεψη – έκπληξη στην αδερφή μου. Είχε να με δει δυο χρόνια, από πριν αρχίσει ν’ αλλάζει το σώμα μου. Άνοιξε την πόρτα, χαμογέλασε στη μητέρα μου, και το βλέμμα της έπεσε πάνω μου. Έμεινε να με κοιτά με το στόμα ανοιχτό, χωρίς να αντιδρά. Πέρασε ώρα έτσι. Τέλος, ήρθε προς το μέρος μου, άνοιξε τα χέρια της και μ’ αγκάλιασε σφικτά.

Πηγή: 10percent

 

Share

Ιρανός πρόσφυγας ζητά άσυλο λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και οφείλει να το λάβει

Αθήνα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

 

ΚΟΙΝΟ ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ  ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ LGBT ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

 

Θέμα: «Υπόθεση πρόσφυγα από το Ιράν που ζητά άσυλο λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού. Η Ελλάδα έχει υποχρέωση να σεβαστεί τις διεθνείς συνθήκες για τους αιτούντες άσυλο για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου».

Οι συνυπογράφουσες οργανώσεις, που υποστηρίζουν τα δικαιώματα των λεσβιών, γκέι, αμφιφυλοφιλικών και τρανς ατόμων, με το παρόν δελτίο τύπου δηλώνουν την πλήρη στήριξη και αλληλεγγύη τους και γνωστοποιούν την υπόθεση γκέι πρόσφυγα καταγωγής από το Ιράν ο οποίος έχει καταθέσει αίτημα ασύλου για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και τέθηκε υπό κράτηση προς απέλαση, κινδυνεύοντας, αν απελαθεί στο Ιράν να αντιμετωπίσει ποινή πολυετούς φυλάκισης ή ακόμη και του θανάτου, λόγω της νομοθεσίας της χώρας και της Σαρία.

Συγκεκριμένα ο B., Ιρανός πολίτης, βρίσκεται στην Ελλάδα από τον Αύγουστο του 2012. Κατέθεσε αίτημα ασύλου στην Ορεστιάδα και του χορηγήθηκε «ροζ κάρτα». Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία έπρεπε να παρευρεθεί μετά από τρεις μήνες ξανά στην Ορεστιάδα ενώπιον τους υπηρεσίας ασύλου για τη συζήτηση του αιτήματός του. Δεν μπόρεσε τους να παρευρεθεί, διότι τους καταγγέλλεται από τον ίδιο, κανείς δεν του εξήγησε τη διαδικασία και την υποχρέωσή του αυτή και επιπλέον δε μιλάει ελληνικά, ούτε του προσφέρθηκε διερμηνέας, τους επιτάσσει η ισχύουσα νομοθεσία. Επισημαίνεται επιπλέον ότι πάσχει από άσθμα που παρουσίασε έξαρση τους χειμερινούς μήνες με αποτέλεσμα κάποιες μέρες να μη μπορεί να μετακινηθεί. Αποτέλεσμα ήταν να διακοπεί η διαδικασία χορήγησης ασύλου του, καθώς οι Αρχές θεώρησαν ότι η μη παρουσία του εκεί σήμαινε και τη σιωπηρή ανάκληση από τη μεριά του τους αιτήματος.

Τον Ιούλιο του 2013, σε τυχαίο έλεγχο, ο B. Συνελήφθη όταν διαπιστώθηκε ότι εκκρεμούσε σε βάρος του διοικητική απόφαση απέλασης κατόπιν τους διακοπής του αιτήματος ασύλου και έκτοτε κρατείται στο Αστυνομικό Τμήμα Κολωνού. Μετά από τους μέρες από τη σύλληψή του κατέθεσε αίτηση θεραπείας κατά τους απόφασης για διακοπή του αιτήματος ασύλου, η οποία απερρίφθη, κρίνοντας ότι δεν τεκμηριώνονται επαρκώς οι λόγοι μη παρουσίας του εκεί όταν έπρεπε να συζητηθεί το αίτημα και εξακολουθώντας να θεωρεί ότι, παρά τη ρητή του αντίθεση, έχει σιωπηρώς ανακαλέσει το αίτημά του αποφάσισε τη διακοπή τους εξέτασης του αιτήματος, θέτοντας ξανά την υπόθεση στο αρχείο.

Σημειώνουμε ότι η κατάσταση τους σωματικής και ψυχικής υγείας του έχει επιδεινωθεί σημαντικά λόγω του χρόνιου άσθματος κατά το διάστημα που βρίσκεται υπό κράτηση, πλέον δυσκολεύεται να αναπνεύσει, ενώ έχει ήδη καταρρεύσει ψυχολογικά, επιχειρώντας έως και να θέσει τέρμα στη ζωή του, μην έχοντας τη δυνατότητα να υποστηριχθεί ψυχολογικά από ειδικό ενόσω βρίσκεται κρατούμενος.

Ο Β., πολίτης Ιράν, έχει ήδη δηλώσει τους Αρχές ότι το αίτημα ασύλου του υποβάλλεται ιδίως για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού, με το δεδομένο ότι ο Ιρανικός νόμος τιμωρεί την ομοφυλοφιλία («σοδομισμό», τους αναφέρεται στην Ιρανική νομοθεσία) με την ποινή του θανάτου, ενώ οι ομοφυλόφιλοι στο Ιράν καταδιώκονται, φυλακίζονται και βασανίζονται συχνά μέχρι θανάτου. Τους, με την έλευσή του στην Ελλάδα βαφτίστηκε χριστιανός ορθόδοξος. Αν δεν προστατευθεί, κινδυνεύει να επαναπροωθηθεί κατά παραβίαση κάθε έννοιας Δικαίου στο Ιράν και να τιμωρηθεί με την ποινή του θανάτου, και με δεύτερη «νομική βάση», αφού ο ισλαμικός νόμος απαγορεύει σε κάποιον να αλλάξει θρησκεία και από μουσουλμάνος να γίνει χριστιανός.

Είναι σε θέση να αποδείξει τόσο τον σεξουαλικό προσανατολισμό του, όσο και την μόνιμη σχέση που διατηρεί με Έλληνα, ο οποίος προσκόμισε Υπεύθυνη Δήλωση, σύμφωνα με την οποία «Δηλώνω υπεύθυνα ότι συζώ με τον αιτούντα άσυλο Β., με τον οποίο διατηρούμε σχέση αγάπης, αφοσίωσης και στοργής. Σκοπεύουμε μόλις θεσμοθετηθεί στην Ελλάδα η νομική αναγνώριση των ζευγαριών ιδίου φύλου να επισημοποιήσουμε τη σχέση τους. Γνωρίζω πολύ καλά ότι ο B. Κινδυνεύει με εξευτελιστικό θάνατο αν απελαθεί στην πατρίδα του, το Ιράν, λόγω του σεξουαλικού του προσανατολισμού. Είμαι πρόθυμος να έρθω αυτοπροσώπως προκειμένου να βεβαιώσω τα παραπάνω και ότι άλλο ζητηθεί τους αρμόδιους που θα κρίνουν το αίτημα ασύλου του». Παράλληλα, η συμβιωτική συντροφική σχέση τους βεβαιώνεται υπεύθυνα από την μητέρα (!), την αδελφή του παραπάνω Έλληνα, καθώς και από τον κοινωνικό κύκλο του ζευγαριού. Επιπλέον ο Β., έχει προσκομίσει αποδεικτικά τους κατάστασης τους υγείας του, του άσθματος από το οποίο υποφέρει ενώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι μοιράζεται το κελί του με καπνιστές γεγονός που επιδεινώνει την υγεία του.

Την υπόθεση έχει αναλάβει η δικηγόρος Αθηνών, Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, η οποία θα παρασταθεί στην προγραμματισμένη συνέντευξη από την Υπηρεσία Ασύλου την Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου 2013.

Επισημαίνουμε ότι σύμφωνα με την Οδηγία 2013/33/ΕΕ, άρθρο 11, εδάφιο 1: «Η υγεία, συμπεριλαμβανομένης τους ψυχικής υγείας, των αιτούντων υπό κράτηση που είναι ευάλωτα άτομα αποτελεί πρωταρχικό μέλημα των εθνικών αρχών. Σε περίπτωση κράτησης ευάλωτων ατόμων, τα κράτη μέλη εξασφαλίζουν τακτική παρακολούθηση και επαρκή υποστήριξη λαμβάνοντας υπόψη την ιδιαίτερη κατάστασή τους, συμπεριλαμβανομένης τους υγείας τους». Επιπλέον σύμφωνα με τους Κατευθυντήριες Οδηγίες για την Προστασία κατά τη Διαδικασία Ασύλου: «Θα πρέπει να παρέχεται ενημέρωση σε γλώσσα που κατανοούν», ενώ διευκρινίζεται ότι: «Αιτήματα Ασύλου συμπεριλαμβάνουν τα ακόλουθα στοιχεία: (…) διακρίσεις κατά των ομοφυλόφιλων». Τέλος, στην Έκθεση τους 22ας Νοεμβρίου για την Κατάσταση των Θεμελιωδών Δικαωμάτων στην Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρεται στο άρθρο 95 ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή: «θεωρεί ότι η δέσμη μέτρων για το άσυλο πρέπει να παραμείνει συνεκτική και να περιληφθούν ο σεξουαλικός προσανατολισμός και η ταυτότητα του φύλου στην οδηγία που αφορά τη διαδικασία για το άσυλο»

Καλούμε τους αρμόδιες αρχές, να σεβαστούν πλήρως την κείμενη ελληνική και ευρωπαϊκή νομοθεσία και συγκεκριμένα:

  •  Να τερματίσει άμεσα την κράτηση του αιτούντα άσυλο Β. σε αστυνομικό κρατητήριο, για λόγους υγείας.
  • Να εξετάσει εκ νέου, σύμφωνα τους Κατευθυντήριες γραμμές για την Προστασία των Αιτούντων Άσυλο, την αίτηση ασύλου του Β. για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού, λαμβάνοντας υπόψη ότι αν απελαθεί στη χώρα καταγωγής του θα βρεθεί σε άμεσο κίνδυνο η ζωή του.
  • Να εναρμονίσει την ελληνική νομοθεσία σύμφωνα την κείμενη ευρωπαϊκή νομοθεσία και νομολογία ως τους τους αιτούντες άσυλο για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου..

Δηλώνουμε ότι θα παρακολουθήσουμε στενά την υπόθεση σε συνεργασία με τη δικηγόρο του Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα και ευρωπαϊκές και διεθνείς οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στηρίζουμε με την αλληλεγγύη τους τον Ιρανό πρόσφυγα και τον σύντροφό του και βρισκόμαστε ολόθερμα στο πλευρό τους.

 

ΟΙ ΣΥΝΥΠΟΓΡΑΦΟΥΣΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

 

Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (Ο.Λ.Κ.Ε.)

Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.)

Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – “Πλειάδες”

Colour Youth – Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας

Good As You(th) – Κοινότητα LGBTIQ Νέων Θεσσαλονίκης

Athens Pride

Thessaloniki Pride

HOMOphonia – Thessaloniki Pride

Lesb. Equal – Λεσβίες για την Ισότητα

Θετική Φωνή

Act Up – Δράσε Hellas

Σύνθεση Ενημέρωση για το HIV/AIDS

Σύμπραξη για το Κοινωνικό Φύλο

Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

Proud Press

Queertrans

Lgbt / Κόκκινο

 

 

Share

ΣΥΔ: Προσφυγή στη δικαιοσύνη για τις αυθαίρετες προσαγωγές τρανς ατόμων στη Θεσσαλονίκη

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες», με το παρόν δελτίο τύπου, ενημερώνουν για την κατάθεση μήνυσης επτά τρανς ατόμων για τις παράνομες και αυθαίρετες προσαγωγές τρανς ατόμων που λαμβάνουν χώρα στη Θεσσαλονίκη από τις 30 Μαίου 2013.

Συγκεκριμένα, την Πέμπτη 11 Ιουλίου κατατέθηκε ομαδική μήνυση επτά τρανς ατόμων στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης, κατά αστυνομικών οργάνων, μεταξύ των οποίων και αστυνομικών της Ομάδας «Δίας» και «Ζήτα» που προσήγαγαν χωρίς καμία συγκεκριμένη αιτιολογία τρανς γυναίκες, οι οποίες στη συνέχεια τέθηκαν υπό καθεστώς παράνομης κράτησης χωρίς να ενημερωθούν για τον λόγο που κρατήθηκαν, ενώ έγιναν αντικείμενο προσβλητικής συμπεριφοράς.

Η μήνυσή τους αφορούσε κατά συνήθεια βασανιστήρια και άλλες σοβαρές προσβολές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, παράνομες κατακρατήσεις, κατάχρηση εξουσίας, απρόκλητη έμπρακτη εξύβριση και άλλα ποινικά αδικήματα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι «ζητείται να διερευνηθεί το ρατσιστικό κίνητρο (άρθρ. 79 Π.Κ.) στην τέλεση των καταμηνυόμενων αδικημάτων, δεδομένης της εμφανούς στοχοποίησης των τρανς ατόμων, λόγω της ταυτότητας φύλου τους». Σημειώνουμε ότι είναι η πρώτη φορά που από τον Μάρτιο του 2013 όταν διευρύνθηκε το πεδίο προστασίας του άρθρ. 79 Π.Κ. με την προσθήκη της ταυτότητας φύλου, που ζητείται η εφαρμογή της νομοθεσίας για τις πράξεις μίσους για λόγους ταυτότητας φύλου.

Ζητείται επιπλέον η μήνυση αυτή να συσχετισθεί με την ποινική δικογραφία που σχηματίστηκε τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 5ης Ιουνίου 2013 μετά τη μήνυση της Ηλέκτρας – Λήδας Κούτρα κατά του αξιωματικού υπηρεσίας και των άλλων παριστάμενων αστυνομικών, όταν η Δικηγόρος κρατήθηκε παρανόμως στο Α.Τ. Πλατείας Δημοκρατίας στην προσπάθειά της να έρθει σε επαφή με τρανς πελάτη της, η οποία είχε αυθαιρέτως προσαχθεί για τρίτη φορά σε τέσσερις μέρες και βρισκόταν ξανά κλειδωμένη στο κρατητήριο ενώ, επισήμως, «δεν κρατούνταν».

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες» δηλώνουν ότι θα παρακολουθήσουν στενά την εξέλιξη  της Εισαγγελικής έρευνας και της διαταχθείσας Ε.Δ.Ε, όσο και την υπόθεση των προσαγωγών, που δεν έχουν σταματήσει, ζητώντας την τιμωρία όλων των υπευθύνων, την αποκατάσταση της αίσθησης ασφάλειας των πολιτών, το σεβασμό των Δημοκρατικών θεσμών και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΏΝ (Σ.Υ.Δ.)

Ζαν Μωρεάς 17, Κουκάκι, Αθήνα, ΤΚ 11741

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ – «ΠΛΕΙΑΔΕΣ»

Βουλγαροκτόνου 42, Αθήνα, ΤΚ 11472

http://hellenicaction.blogspot.gr/

hellenicaction@gmail.com

electrakoutra@yahoo.gr

Share

Καταγγελία – Μήνυμα Υποστήριξης της Good As You(th) στα διωκόμενα τρανς άτομα

Μήνυμα υποστήριξης και αλληλεγγύης στα διωκόμενα διεμφυλικά άτομα και τους προασπιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Τις τελευταίες ημέρες, στην πόλη της Θεσσαλονίκης, λαμβάνουν χώρα αναιτιολόγητες, καταχρηστικές και αθρόες προσαγωγές τρανς ατόμων, με το πρόσχημα της εξακρίβωσης της σεξουαλικής εργασίας. Διεμφυλικά πρόσωπα αναγκάζονται σε κράτηση, λαμβάνουν μηδαμινή ενημέρωση για τα αίτια στέρησης της ελευθερίας τους, και υφίστανται επανειλημμένως κακομεταχείριση και εξευτελισμό από αστυνομικά όργανα. Το κερασάκι στην τούρτα της αστυνομικής αυθαιρεσίας και της ευθείας παραβίασης του δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, προστέθηκε με την παράνομη και βίαιη κατακράτηση της δικηγόρου Ηλέκτρας-Λήδας Κούτρα τις πρώτες ώρες της Τετάρτης, 5 Ιουνίου 2013, η οποία μετέβη στο τμήμα προς υπεράσπιση προσαχθείσας τρανς γυναίκας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το τρανς σώμα βάλλεται και δαιμονοποιείται. Μερικούς μήνες πριν, παρακολουθήσαμε με τρόμο τα πογκρόμ του ‘Ξένιου Δία’ εναντίον διεμφυλικών γυναικών στην Αθήνα, με καμία αιτιολόγηση πέραν της ταυτότητας φύλου τους. Στο σύνολό τους, οι διωκόμενες κρίθηκαν αθώες και το δικαστήριο απεδέχθη την επιχειρηματολογία της υπεράσπισης, ότι η σύμπτωση της τρανς ιδιότητας με την παρουσία του ατόμου σε συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο, δε σηματοδοτεί ότι το άτομο αυτό ασκεί σεξουαλική εργασία, πόσο δε μάλλον ότι ‘παρενοχλεί’ τους περαστικούς.

Θεωρούμε τις επιχειρήσεις «αρετής» μια καταφανή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μια προσπάθεια επιβολής ελέγχου εν όψει του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης και ένα εγχείρημα ποινικοποίησης της τρανς ταυτότητας στο δημόσιο λόγο. Καταδικάζουμε απερίφραστα και κατηγορηματικά τα συμβάντα αυτά και στεκόμαστε στο πλευρό των διωκόμενων τρανς ατόμων και των υπερασπιστών τους. Ζητούμε την πειθαρχική διερεύνηση της υπόθεσης και την άμεση τιμωρία των δραστών.

Θεσσαλονίκη, 6 Ιουνίου 2013

Good As You(th) ● Κοινότητα LGBTIQ νέων Θεσσαλονίκης

 

Share

Καθημερινές αυθαίρετες προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων στη Θεσσαλονίκη

Καταγγελία του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), αναγνωρισμένο Σωματείο για την υποστήριξη των δικαιωμάτων των διεμφυλικών / τρανς ατόμων, με το παρόν δελτίο τύπου, καταγγέλλει και εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τις καθημερινές αναίτιες προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων στη Θεσσαλονίκη.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με έγγραφες επώνυμες καταγγελίες που μας έχουν γίνει από μέλη μας που ζουν στη Θεσσαλονίκη, από την Πέμπτη 30 Μαίου 2013, γίνονται σε καθημερινή βάση επιχειρήσεις σκούπα της αστυνομίας και προσαγωγές διεμφυλικών ατόμων.

Σύμφωνα με αυτές τις καταγγελίες οι προσαγωγές γίνονται στο Αστυνομικό Τμήμα της Πλατείας Δημοκρατίας της Θεσσαλονίκης, όπου τα διεμφυλικά πρόσωπα κρατούνται τουλάχιστον για 3-4 ώρες με το πρόσχημα της εξακρίβωσης και της σεξουαλικής εργασίας, ενώ η συμπεριφορά των αστυνομικών προς τα διεμφυλικά πρόσωπα είναι εξευτελιστική για την αξιοπρέπεια και την τιμή τους.

Μάλιστα σε τουλάχιστον τρεις από τις καταγγελίες, αναφέρεται ότι οι αστυνομικοί σταμάτησαν εν κινήσει τρεις διεμφυλικές γυναίκες ενώ βρίσκονταν στο αυτοκίνητό τους, το ακινητοποίησαν και τις προσήγαγαν δίχως καμία απολύτως δικαιολογία.

Σε όλες τις περιπτώσεις καταγγέλλεται απαράδεκτη και προσβλητική συμπεριφορά των αστυνομικών, ενώ σε διαμαρτυρίες των διεμφυλικών γυναικών, τις απείλησαν ότι αν δεν «συμμορφωθούν» θα τους κάνουν μήνυση για απείθεια.

Το γεγονός μάλιστα ότι οι προσαγωγές αυτές γίνονται σε καθημερινή βάση από τις 30.5.2013, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις τοπικών παραγόντων (δημοσίων και εκκλησιαστικών) κατά του Thessaloniki Pride, δημιουργεί εύλογες απορίες και σκέψεις ότι πρόκειται για στοχοποίηση εν όψει του Pride της συμπρωτεύουσας της πιο ευάλωτης ομάδας από όλη την λοατ κοινότητα, την κοινότητα, των διεμφυλικών, που υποφέρει από πολλαπλούς αποκλεισμούς και μισαλλοδοξία και επιπλέον είναι η πιο εύκολα στοχοποιήσιμη.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), υπενθυμίζει ότι μετά από ανάλογες επιχειρήσεις σκούπα τις αστυνομίας («Ξένιος Ζευς») που είχαν γίνει στην Αθήνα, όπου είχε με παρόμοιο τρόπο γίνει αναίτιες προσαγωγές, όλες οι διεμφυλικές γυναίκες που προσήχθησαν τότε και κατέφυγαν στο Σωματείο μας, κρίθηκαν αθώες από το δικαστήριο, ενώ το δικαστήριο αποδέχτηκε την επιχειρηματολογία της υπεράσπισης ότι η σύμπτωση της ιδιότητας του διεμφυλικού ατόμου με την παρουσία του σε συγκεκριμένο γεωγραφικό σημείο δεν μπορεί να σημαίνει ότι το άτομο ασκεί σεξουαλική εργασία, πόσο δε μάλλον ότι «παρενοχλεί» τους περαστικούς. Αντίθετα, η παραπομπή του ατόμου, όμως, σε δίκη με μόνη τη σύμπτωση των ανωτέρω, σημαίνει ότι ποινικοποιείται η ταυτότητα φύλου, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει ανεκτό σε μια ευνομούμενη δημοκρατική κοινωνία.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), καταγγέλλει με ισχυρό τρόπο τις απαράδεκτες αυτές πρακτικές που παραβιάζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα των διεμφυλικών προσώπων, ενώ δηλώνει ότι θα ενημερώσει γι’ αυτά τα θλιβερά συμβάντα τη διεθνή κοινότητα και θα υπερασπιστεί την αξιοπρέπεια των διεμφυλικών με κάθε πρόσφορο νόμιμο μέσο.

 

Share

Η ανακοίνωση της HOMOphonia για το 2ο Thessaloniki Pride

Διαδηλώνουμε – Γιορτάζουμε

στο 2o Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης

14 και 15 Ιούνη 2013

 

Έχουν όλοι δικαίωμα στην δημόσια έκφραση του έρωτα και της αγάπης τους;

Έχουν όλοι δικαίωμα στη συντροφική ζωή;

Στην Ελλάδα του 2013 μάλλον όχι! Οι περισσότεροι από όσους ερωτευόμαστε πρόσωπα του ίδιου με εμάς φύλου περιορίζουμε στο ελάχιστο τη δημόσια έκφραση του ομοερωτικού μας προσανατολισμού υπό την απειλή της διαπόμπευσης, του χλευασμού ή ακόμα και της τιμωρίας μας, περικλείοντας την ερωτική μας ζωή στο στενό πλαίσιο του «ιδιωτικού». Στην Ελλάδα αποθαρρύνεται και καταπιέζεται η ελεύθερη έκφραση των ομοφυλόφιλων και των λεσβιών σε κάθε δημόσιο χώρο: στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, την εργασία, τη γειτονιά, το νοσοκομείο, τις δημόσιες υπηρεσίες, τα καταστήματα, ακόμα και στους περισσότερους χώρους ψυχαγωγίας και διασκέδασης.

Στον τόπο αυτό η ομοφυλοφιλία γίνεται ανεκτή μόνο αν δε φαίνεται δημόσια. Και αν…

Ειδικά στις μέρες μας, επιχειρείται οι εκφοβισμός των ομοφυλόφιλων και των διεμφυλικών ανθρώπων από το νέο-ναζισμό και αυξάνονται οι επιθέσεις εναντίον τους. Ο ναζισμός και οι φίλιες σε αυτόν δυνάμεις που τον επωάζουν (και τον επώαζαν…) εκμεταλλεύονται προκαταλήψεις – άγνοια – προσωπικές φοβίες μεγάλου μέρους της κοινωνίας, για να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από τους πραγματικούς κινδύνους. Δεν είναι βέβαια οι ομοφυλόφιλοι, οι λεσβίες, οι αμφί και οι τρανς (ΛΟΑΤ) υπαίτιοι της λεγόμενης «σύγχρονης ηθικής κατάπτωσης» ούτε και οι μετανάστες είναι υπαίτιοι της οικονομικής κρίσης.

Απέναντι σε μια τέτοια οπισθοδρόμηση δεκαετίες πίσω, οι ομοφυλόφιλοι και οι τρανς απαντάμε με μαζική διαδήλωση στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, στο 2ο Thessaloniki lgbt Pride! Όμως ο αγώνας αυτός, για ίσα δικαιώματα και ελεύθερη ερωτική έκφραση, δεν αφορά μόνο τη ΛΟΑΤ κοινότητα της πόλης. Οι κάθε είδους εξαιρέσεις από την ισοπολιτεία δεν απειλούν αποκλειστικά εμάς τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες και τους/τις τρανς, αλλά όλους και όλες! Γι’ αυτό καλούμε και τους ετεροφυλόφιλους της πόλης να πορευτούν όπως πέρσι μαζί μας στο πολύχρωμο ποτάμι της ελευθερίας και της ισότητας, στην μεγάλη πορεία το Σάββατο 15 Ιούνη στις 7 το απόγευμα, στο Λευκό Πύργο!

Και επειδή ο έρωτας εκφράζει την ενότητα συναισθημάτων αγάπης και σωματικών ηδονών, φωνάζουμε όλοι μαζί υπερήφανα και αγωνιστικά:

 

ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΠΝΕΥΜΑΤΑ – ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΩΜΑΤΑ!

 

HOMOphonia – Thessaloniki Pride

 

Στηρίζουν οι:

Good as You(th)  

Λεσβιακή Ομάδα Θεσσαλονίκης   

Σύμπραξη για το κοινωνικό φύλο

Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο χρέος και τα μέτρα λιτότητας

lgbt/Κόκκινο

 

Share

ΗΠΑ: Ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος ποδοσφαιριστής μπήκε στο γήπεδο

Ένα σημαντικό βήμα ως προς την κατάργηση των, αόρατων αλλά υπαρκτών, διακρίσεων κατά των ομοφυλοφίλων έγινε στο αμερικανικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Ο Ρόμπι Ρότζερς, ο οποίος παραδέχθηκε δημόσια πως είναι ομοφυλόφιλος, έκανε την Κυριακή το βράδυ το ντεμπούτο του με τη φανέλα των Γκάλαξι των Λος Αντζελες στον αγώνα εναντίον του Σιάτλ.

Οι New York Times χαρακτήρισαν τη στιγμή της εισόδου του 26χρονου Ρότζερς στον αγωνιστικό χώρο για τα τελευταία 13 λεπτά της άνετης νίκης με 4-0, ως «ορόσημο για τους γκέι αθλητές».

«Επαναλαμβάνω τη λέξη “φυσιολογικό”, “φυσιολογικό”, αλλά όντως ήταν εντελώς φυσιολογικό» σχολίασε μετά τον αγώνα ο Ρόμπι Ρότζερς.

Σύμφωνα με το Euronews, o 26χρονος ποδοσφαιριστής έγραψε όντως ιστορία. Εγινε ο πρώτος ομοφυλόφιλος ο οποίος το παραδέχθηκε δημόσια, που παίζει σε επαγγελματικό ομαδικό άθλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Πριν από λίγες εβδομάδες βέβαια, ο Τζέισον Κόλινς είχε ταράξει τα νερά του ΝΒΑ, αφού σε δημόσια εμφάνιση του παραδέχθηκε ότι είναι ομοφυλόφιλος, αλλά οι περιπτώσεις τους έχουν διαφορά.

Ο Κόλινς έκανε καριέρα στο επαγγελματικό πρωτάθλημα του μπάσκετ ως στρέιτ και δημοσιοποίησε ύστερα από 12 χρόνια το ότι είναι τελικά γκέι – έγινε ο πρώτος εν ενεργεία αθλητής στις ΗΠΑ που παραδέχθηκε δημοσίως ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Ο Ρότζερς από την άλλη, είναι ο πρώτος αθλητής που αρχίζει καριέρα ως ομοφυλόφιλος.

Ο κόσμος του ποδοσφαίρου, με την υποκουλτούρα των μάτσο οπαδών κυρίαρχη, ουδέποτε υπήρξε δεκτικός στην ομοφυλοφιλία. Τουναντίον ελάχιστοι ήταν εκείνοι οι γκέι ποδοσφαιριστές που τόλμησαν να παραδεχθούν τον διαφορετικό σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Μια από τις πιο γνωστές και τραγικές περιπτώσεις ήταν του βρετανού ποδοσφαιριστή Τζάστιν Φάσανου, ο οποίος το 1990 είχε πει δημόσια σε συνέντευξή του σε εφημερίδα ότι ήταν ομοφυλόφιλος.

Ωστόσο από τη στιγμή που το κοινό μυστικό έγινε βεβαιότητα, η ζωή του πήρε την κάτω βόλτα. Ύστερα από μια εμπλοκή του σε σεξουαλικό σκάνδαλο στις ΗΠΑ, επέστρεψε στην Αγγλία και αυτοκτόνησε το 1998 σε ηλικία 37 ετών.

Αλλά και τα άλλα αθλήματα είναι επίσης σκληρά με την ομοφυλοφιλία. Μόλις το 2007, ο Τζον Αμαέτσι, ένας βρετανός μπασκετμπολίστας με καριέρα στο ΝΒΑ και στον Παναθηναϊκό, τόλμησε να παραδεχθεί δημοσίως ότι είναι γκέι. Και έγινε ο μόλις ο πρώτος βετεράνος του αμερικανικού πρωταθλήματος μπάσκετ που κάνει κάτι τέτοιο…

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Τζέισον Κόλινς: Ο πρώτος εν ενεργεία αθλητής των ΗΠΑ που δηλώνει ομοφυλόφιλος

 

 

Share