Subscribe via RSS Feed

Tag: "media"

Έμφυλη τεχνολογία και τηλεοπτική διαφήμιση

Προερχόμενοι και προερχόμενες από διαφορετικά επιστημονικά πεδία, οι συγγραφείς των παρακάτω κειμένων συναντηθήκαμε ως συμφοιτητές και συμφοιτήτριες του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών και της Τεχνολογίας, διατμηματικού μεταπτυχιακού μεταξύ των τμημάτων Ιστορία και Φιλοσοφία των Επιστημών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και της Σχολής Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Κατά το εαρινό εξάμηνο της χρονιάς 2016-2017, παρακολουθήσαμε το σεμινάριο Φύλο και Τεχνολογία, με καθηγήτρια την κ. Μαρία Ρεντετζή. Έχοντας μελετήσει, κατά τη διάρκεια του εξαμήνου, ποικιλία άρθρων σχετικά με το ζήτημα, επέλεξε ο καθένας και η καθεμιά μας το θέμα της εξαμηνιαίας εργασίας του. Εξαίρεση αποτελεί η Θέμις Κανετάκη, της οποίας το θέμα αποτελεί μέρος διπλωματικής εργασίας. Οι εργασίες αυτές παρουσιάστηκαν στις 8 Νοεμβρίου 2017 σε ημερίδα που διοργανώθηκε στη σχολή ΙΦΕ και είχε τίτλο Σουτιέν, Γυναικολογικές Καρέκλες και Πλυντήρια: Τι σχέση έχει το φύλο με την τεχνολογία. Περιλήψεις των εργασιών αυτών παρουσιάζονται στα παρακάτω κείμενα.

***

της Φραντζέσκας Παπανίκα

Τα έμφυλα χαρακτηριστικά στην προώθηση της «λευκής» τεχνολογίας  που απευθύνεται στη «νοικοκυρά»: η περίπτωση του πλυντηρίου ρούχων στην ελληνική τηλεοπτική διαφήμιση κατά την περίοδο 1980-1999.

Η διαφήμιση, όπως θα διερευνηθεί μέσω της εξέτασης σχετικού οπτικοακουστικού υλικού, υποδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο  διαμορφώνεται συστηματικά ο έμφυλος διαχωρισμός κατά την προβολή της δημόσιας εικόνας της τεχνολογίας πλύσης, του πλυντηρίου ρούχων, ειδικότερα μέσω των τηλεοπτικών διαφημίσεων. Βάσει των παρατηρήσεων αυτών, εξετάζονται τηλεοπτικές διαφημίσεις στη Ελλάδα κατά τη χρονική περίοδο 1980-1999.

Share

Τελικά ποιοί βιάζουν;

3500

της Άννας Σιγαλού

Μετά την δημοσίευση της είδησης του βιασμού φοιτήτριας στο ΑΠΘ είδαμε τα -αναμενόμενα είναι η αλήθεια- άθλια κείμενα και σχόλια σε διάφορα sites τύπου «πρώτο θέμα», «newsbeast» κ.α.. Είδαμε επίσης δήθεν προβοκατόρικα σχόλια, ότι οι αριστερές δεν μιλάμε γι’ αυτόν τον βιασμό επειδή τον διέπραξαν μετανάστες και θέλουμε να τους προστατέψουμε.

Δεν θέλουμε να προστατέψουμε κανέναν βιαστή και θέλουμε δικαίωση για κάθε θύμα. Ο τρόπος που τίθεται όμως το θέμα είναι τρομερά προβληματικός.

Κανονικά, άμα ως κοινωνία συζητάγαμε σοβαρά, ο παράγοντας «εθνικότητα» θα ήταν αδιάφορος. Θα ξέραμε ότι βιασμούς διαπράττουν τόσο Έλληνες όσο και ξένοι και ότι, επίσης, βιάζονται εξίσου οι Ελληνίδες και οι ξένες. Όταν μιλάμε για έναν βιασμό, πρέπει να μιλάμε με τους όρους «βιαστής», «θύμα βιασμού» και τίποτα παραπάνω, γιατί το παραπάνω είναι εσκεμμένα αποπροσανατολιστικό.

Πρέπει οπωσδήποτε να δικαιωθεί η φοιτήτρια του ΑΠΘ και να καταδικαστούν οι βιαστές. Όμως αυτό που βλέπουμε στα social media εδώ και λίγες μέρες δεν είναι καταγγελία των βιαστών, είναι ξενοφοβία. Γιατί τι μας νοιάζει αν οι βιαστές είναι πρόσφυγες ή μετανάστες, αν είχαν περάσει από hot spot; Και Έλληνες να ‘ταν, δεν θα έπαυαν να είναι βιαστές. Και το χειρότερο είναι ότι, για να δικαιολογήσουν κάποιοι τον ρατσισμό τους, εκμεταλλεύονται τον βιασμό μιας κοπέλας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η εθνικότητα των εμπλεκόμενων παρουσιάζεται ως σημαντική. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ο βιασμός της Πάρου, όπου πακιστανός βίασε Ελληνίδα, οπότε τα ΜΜΕ κάναν λόγο για «τέρας», «λαθρομετανάστη», «μαυριδερό» κλπ., ενώ στον βιασμό της Αμαρύνθου όπου Έλληνες βίασαν Βουλγάρα, όχι απλά δεν διασύρθηκαν οι  βιαστές, αλλά η κοπέλα δεν δικαιώθηκε ποτέ, καθώς η τοπική κοινωνία κάλυψε τους βιαστές -οι οποίοι μάλιστα κρίθηκαν αθώοι, στράφηκε εναντίων της και ακόμα και σήμερα η εγκυρότητα των λεγόμενών της αμφισβητείται. Επίσης χαρακτηριστικά είναι τα παραδείγματα δεκάδων βιασμών όπου τόσο ο βιαστής όσο και το θύμα ήταν Έλληνες, οπότε η είδηση είτε δεν αναπαράχθηκε καθόλου είτε αναπαράχθηκε αλλά χωρίς να δοθεί ιδιαίτερη σημασία και χωρίς να χρησιμοποιηθούν σκληρές λέξεις για να περιγράψουν τον βιαστή (καμιά φορά ακόμα και η λέξη «βιαστής» υποκαθιστάται από κάποια άλλη).

Το ότι κάθε βιασμός αντιμετωπίζεται διαφορετικά, ανάλογα με το ποιοί τον έχουν διαπράξει δείχνει ότι τελικά πολλοί δεν νοιάζονται για τον βιασμό ούτε για τα θύματα του. Δεν τους απασχολεί να αποδοθεί δικαιοσύνη και κυρίως δεν τους νοιάζει να μάθουν να αποτρέπουν βιασμούς στο μέλλον. Κοινώς, δεν τους νοιάζει και τόσο το ότι γυναίκες βιάζονται. Αν τους ένοιαζε πραγματικά δεν θα χρησιμοποιούσαν κάποιους βιασμούς για σκοπιμότητες, ενώ άλλους θα τους έθαβαν.

Δικαίωση θα είναι οι βιαστές να καταδικαστούν, αλλά δικαίωση επίσης θα είναι να καταλάβουμε ότι βιαστές δεν είναι μόνο οι «άλλοι»: βιαστές δεν είναι οι μετανάστες, οι άρρωστοι, οι στερημένοι. Βιαστής μπορεί να είναι ο καθένας, άσχετα απ’ την κοινωνική ή οικονομική του κατάσταση, την ηλικία, το μορφωτικό επίπεδο. Και θα είναι δικαίωση γιατί άμα αρχίσουμε να το συνειδητοποιούμε αυτό, θα καταλάβουμε ότι όλοι φέρουμε ευθύνη ως έναν βαθμό, γιατί όλοι είμαστε μέλη κοινωνιών που ανέχονται βιαστές. Θα μάθουμε να μην αντιμετωπίζουμε τον κάθε βιασμό σαν μεμονωμένο και θα μάθουμε να μην ανεχόμαστε την βία κατά των γυναικών, γιατί οι άνθρωποι έχουν την συμπεριφορά που οι άλλοι τους επιτρέπουν να έχουν.

Θα θέλαμε για μια φορά ένας βιασμός να έχει την πρέπουσα απάντηση: να καταδικαστεί ο βιαστής ανεξαρτήτως της κοινωνικής του θέσης, να προστατευτεί το θύμα και να του προσφερθεί υποστήριξη (νομική, ψυχολογική και ότι άλλο χρειαστεί). Και το κυριότερο, να υπάρχει σεβασμός απέναντι της. Γιατί το να χρησιμοποιείται ένας βιασμός ως ευκαιρία από κάποιους, ώστε να ξεράσουν ρατσισμό και ξενοφοβία μονό σεβασμός απέναντι στο θύμα δεν είναι.

 

Share

Μια καλλιτέχνης επαναπροσδιορίζει τα πρότυπα ομορφιάς των γεννητικών μας οργάνων

vaginas2

επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου και Δήμητρα Σπανού

Το αιδοίο μας είναι φυσιολογικό, φυσικό και όμορφο, παρά το όσα μας λένε τα μίντια και η διαφήμιση

Στη φυσική του κατάσταση ο γυναικείος καβάλος είναι τριχωτός, πτυχωτός και μοναδικός. Τα κορίτσια μεγαλώνουν όμως υπό την επιρροή των μίντια και της διαφήμισης, που τους λένε ότι πρέπει να κουρεύονται, να αποτριχώνονται και να συγκαλύπτουν καθετί που μπορεί να θεωρηθεί ως ελάττωμα ώστε να μην ντρέπονται. Ακόμα και ως ενήλικες, τα αιδοία μας υπόκεινται σε εξονυχιστική ανάλυση και αντικειμενοποιούνται, ενώ οι θάμνοι παραμένουν «αφύσικοι» και τα γυμνά, λεία αιδοία που μοιάζουν με αυτά των πορνοστάρ υπερισχύουν ως πρότυπα.

Η καλλιτέχνης Meredith White επαναπροσδιορίζει τα πρότυπα ομορφιάς των γεννητικών οργάνων σχεδιάζοντας αιδοία που αντιτίθενται στα στάνταρ ομορφιάς των ΜΜΕ. Μια αρτιστική αντίθεση σε αυτό που λανσάρεται ως «τελειότητα» έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι τα θηλυκά γεννητικά όργανα έρχονται σε όλα τα μεγέθη, σχήματα και χρώματα. Όπως αναφέρει η ίδια: «Δυστυχώς η κουλτούρα μας εντείνει την ανασφάλεια των γυναικών. Τα μίντια προβάλλουν αδύνατα μοντέλα και πανέμορφες διασημότητες, αντί να τονίσουν την ομορφιά όλων των τύπων του σώματος, ενώ η πορνογραφία ενισχύει την τρομακτική ιδέα ότι οι γυναίκες (και τα αιδοία τους) είναι σεξουαλικά αντικείμενα. Και οι γυναίκες συνεχώς συγκρίνουν το σώμα τους με τα μη ρεαλιστικά ‘πρότυπα’».

Η Meredith White είναι φεμινίστρια και βέγκαν και αυτοπροσδιορίζεται ως «καλλιτέχνης αιδοίων». Μπορείτε να δείτε τη δουλειά της στο Instagram account Club Clitoris (@clubclitoris).

Για περισσότερα διαβάστε μια συνέντευξη με τη Meredith White εδώ (αγγλικά)

Λογαριασμός στο Instagram εδώστο twitter εδώ και στο society6 εδώ

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Σεξισμοί, κιτρινισμοί και “ίσες αποστάσεις”

nate

ή πως μία καταγγελία ενδοοικογενειακής βίας γίνεται πάλι η αφορμή να ξεδιπλωθούν όλα τα σεξιστικά μας ένστικτα.

*trigger warning: περιέχονται αποσπάσματα κακοποιητικού λόγου*

 

Αγαπημένες συν-ΠΤΕ,

Σήμερα είδαμε στη Lifo (ηλεκτρονική και έντυπη έκδοση) αυτό το “άρθρο”. Αν θέλετε να κάνετε λίγο εμετούλη μέσα στο στόμα σας, μπορείτε να το διαβάσετε κι εσείς. Αν όχι, αφήστε το καλύτερα. Εμείς πάντως το διαβάσαμε και κάποια από εμάς τόλμησε να σχολιάσει το σεξισμό και μισογυνισμό του άρθρου και του ίδιου του αρθρογράφου. Λίγες ώρες μετά το σχόλιο είχε σβηστεί και η συν-πτε είχε μπλοκαριστεί από τη σελίδα της Lifo (μάλλον η “ελευθερία της έκφρασης” της σελίδας εξαντλείται στο να κρατάει ομοφοβικά, τρανσφοβικά, σεξιστικά και ρατσιστικά σχόλια. Όταν θίγονται οι φωτισμένοι αρθρογράφοι της ξεχνιέται…)

Το συγκεκριμένο άρθρο έρχεται να προστεθεί στους τόνους κειμένων αυτών των ημερών, που προσπαθούν να υπερασπιστούν τον Johhny Depp από τα “λαϊκά δικαστήρια” που τον έχουν καταδικάσει, θεωρώντας άδικο να τασσόμαστε υπέρ μιας γυναίκας που κακοποιείται και να επιλέγουμε να την πιστεύουμε σε μια κοινωνία που αρνείται πάντα να το κάνει.

Ο αρθρογράφος μας λέει, λίγο-πολύ, ότι τόσον καιρό τον ενοχλούσε η υπερεκτιμημένη φήμη του Johnny Depp, αλλά τώρα που είναι στη θέση του θύτη, θέλει να τον υπερασπιστεί, γιατί οι κακές ταινίες στο μυαλό του, είναι λόγος ενόχλησης, η ενδοοικογενειακή βία πάλι όχι. Και με ποιον τρόπο επιλέγει ο αρθρογράφος να υπερασπιστεί τον Johnny Depp; Σας παραθέτουμε κομμάτια του άρθρου:

”Άσε που έχω την αίσθηση ότι μέρος της κατακραυγής έχει να κάνει με το ότι είναι πλέον μεσήλικας (52), οπότε δεν του επιτρέπεται πια το rock ‘n’ roll lifestyle και οι παρελκόμενες ακρότητες και καφρίλες”

Δηλαδή αν ήταν μικρότερος και ”άγριο νιάτο” θα ήμασταν οκ, γιατί έτσι κάνουν οι σταρ; Ενώ τώρα που ”μεγάλωσε” βρήκαμε ευκαιρία οι ξενέρωτες να τον κατηγορήσουμε; Από πότε η ενδοοικογενειακή βία δικαιολογείται και η ανδρική επιθετικότητα φυσικοποιείται, ως αναπόφευκτο στοιχείο του “rock ‘n’ roll lifestyle”; Και από πότε ένα τόσο σοβαρό και συχνό θέμα βαφτίζεται ως “καφρίλα”;

Επίσης:

“Δεν μιλάμε για ακραίες περιπτώσεις, όπως αυτή του Μπιλ Κόσμπι, όπου το κατηγορητήριο είναι βαρύ, συντριπτικό και σε βάθος χρόνου, και θα τον στείλει στην αιωνιότητα με τη στάμπα του μανιακού, επιθετικού σεξομανή, σβήνοντας ολόκληρη τη συνεισφορά του στην κωμωδία.”

Εδώ ένας κατά συρροήν βιαστής βαφτίζεται “σεξομανής” . Γιατί στην πατριαρχία είναι ίδιο πράγμα το σεξ και ο βιασμός άλλωστε

Στην πλήρη απο-πολιτικοποίηση μιας αναγκαίας συζήτησης έρχεται να προστεθεί και μια δόση λάσπης στις γυναίκες – αποδέκτες αυτής της βίας:

“Ας πρόσεχε, δεν περνάνε τέτοιες συμπεριφορές πια, ασχέτως του αν είναι βέβαιο ότι κάποια από τα θύματά του δεν προέβησαν σε εξομολογήσεις και αποκαλύψεις μόνο για να βρουν επιτέλους το δίκιο τους αλλά και για να εξασφαλίσουν μια σημαντική οικονομική αποζημίωση”. Εδώ είναι το σημείο που απογειώνεται το άρθρο. Γιατί στην αρχή διαβάζοντάς το σκέφτεσαι, ότι ο αρθρογράφος μπορεί απλά να μην ξέρει τι λέει. Αλλά φτάνοντας εδώ καταλαβαίνουμε, ότι μια χαρά ξέρει. Απλά ο άνθρωπος είναι σεξιστής και μισογύνης. Γιατί πόσο σίχαμα παίζει να είναι ένας αρθρογράφος που μιλάει έτσι για θύματα βιασμού? Και χρηματικές αποζημιώσεις δικαιούνται τα θύματα και ο Cosby πρέπει να βρίσκεται στη φυλακή.

Μαθαίνουμε λοιπόν πως είναι κακό να πας κάποιον που σε κακοποίησε στα δικαστήρια, ζητώντας αποζημίωση. Είναι κακό να βρεις το θάρρος και να δημοσιοποιήσεις τη σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βία που υφίστασαι, παροτρύνοντας ίσως και άλλα θύματα βίας να μιλήσουν γι’ αυτό το θέμα. Είναι κακό να ζητήσεις μία – έστω υλική – αποζημίωση για την βία που έχεις υποστεί, τόσο κακό και ύποπτο, που έχουμε μπροστά μας ένα βιαστή, αλλά η πρώτη μας σκέψη είναι να “εξισορροπήσουμε” τη συζήτηση λέγοντας “κι αυτή πήρε λεφτά”. (Παρόλ’ αυτά το θύμα υφίσταται καχυποψία και αμφιβολίες και αν *δεν* μιλήσει. Στην πατριαρχία ζούμε άλλωστε.)

Κάθε συζήτηση για την οικογενειακή βία με αφορμή αυτό το περιστατικό ακυρώνεται, όχι μόνο με την υποτίμηση της βίας ως κάτι που συμβαίνει συνέχεια στο Hollywood, αλλά και με την αμφισβήτηση των κινήτρων των θυμάτων που τολμάνε να μιλήσουν. Κι ενώ τα περισσότερα άρθρα και σχόλια αυτές τις μέρες κατηγορούν την Amber Heard ως χρυσοθήρα και bi μέγαιρα (για τις φυλλάδες η αμφιφυλοφιλία ισούται με έλλειψη αξιοπιστίας) και αθωώνουν τον Depp, το άρθρο τον υπερασπίζεται ενάντια σε κάποια φανταστική και άδικη κατακραυγή. Παίρνει δηλαδή την κλασική, “ουδέτερη” στάση που λέει “ας αφήσουμε τη δικαιοσύνη να αποφασίσει”, αγνοώντας επιλεκτικά το γεγονός πως τόσο η δικαιοσύνη, όσο και τα μίντια και η κοινή γνώμη, ουδέποτε έδειξαν εμπιστοσύνη και στήριξη στα θύματα βιασμού και ενδοοικογενειακής βίας που πήραν την απόφαση να δημοσιοποιήσουν τις ιστορίες τους.

Δεν υπάρχει ουδέτερη στάση όταν μιλάμε για υποθέσεις όπου η μία πλευρά ιστορικά και συστημικά θεωρείται αναξιόπιστη και αναγκάζεται συνεχώς να αποδεικνύει ότι δεν είναι ελέφαντας. Τέτοια (συνειδητά και με τόνο περηφάνιας) αντιδραστικά άρθρα δεν εξισορροπούν καμία τάση κατακραυγής του θύτη, διότι αυτή δεν υπάρχει. Η πλειοψηφία του κόσμου έχει ήδη αθωώσει τον Depp και τον κάθε Depp. Σε μια τέτοια κοινωνία ο μόνος τρόπος να αλλάξουμε τα πράγματα είναι να δείξουμε επιτέλους στις γυναίκες την εμπιστοσύνη που τους αξίζει, όταν μπαίνουν στην δύσκολη θέση να μιλήσουν για την κακοποίησή τους.

υ.γ.(1) Πήραμε την απόφαση να γράψουμε αυτό το κείμενο, παρακολουθώντας έξαλλες τις τελευταίες μέρες όλο αυτό τον κανιβαλισμό εναντίον μιας γυναίκας που κατήγγειλε ότι έπεσε θύμα ενδοοικογενειακής βίας. Αυτό το άρθρο ήταν το αποκορύφωμα μίας σειράς εμετικών ποστ.

υ.γ.(2) Εννοείται ότι θεωρούμε τη Lifo πολιτικά προβληματική σε πολλά σημεία. Αλλά επειδή είναι ένα free press που μεγάλο ποσοστό της lgbt κοινότητας το θεωρεί σύμμαχο, αρκετ@ είχαν περισσότερες προσδοκίες. Για να είμαστε ειλικρινείς τέτοιες απόψεις μας εξέπληξαν κι εμάς. Ναι οκ, περιμέναμε μια απολιτίκ μπουρδολογία “ίσων αποστάσεων”, αλλά όχι τέτοια απενοχοποίηση του θύτη Δε γίνεται να λες ότι υπερασπίζεσαι τα ανθρώπινα δικαιώματα και να έχεις τέτοια ακραία σεξιστικά άρθρα, στο βωμό της “ελευθερίας της έκφρασης”. Πόσο “σύμμαχοι” μας είναι τελικά τέτοια έντυπα? Η υποστήριξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τελειώνει για τη Lifo εκεί που τελειώνουν οι προσωπικές ευαισθησίες των μελών της. Η πρόφαση της αντιομοφοβικής προσέγγισης και η φιλελέ ανοιχτομυαλιά σταματάει εκεί που τα ρατσιστικά σχόλια παραμένουν ως “ελευθερία του λόγου” και η κριτική του σεξισμού θεωρείται μπανάλ και μπλοκάρεται (εδώ δεν ισχύει μάλλον η ελευθερία του λόγου).

 

Το παραπάνω άρθρο στάλθηκε στο inbox μας από τη σελίδα ΠΤΕ – Πόρνες του Ελέους reborn from the ashes, όπου και πρωτοδημοσιεύτηκε

 

Share

Η βία κατά των γυναικών δεν είναι μάρκετινγκ

violence

του Φύλου Συκής

Φαίνεται ότι φέτος το Πάσχα τα καταστήματα Jumbo θεώρησαν ότι η βία κατά των γυναικών αποτελεί στρατηγική μάρκετινγκ. Σε μια συγκυρία που τα στοιχεία δείχνουν αύξηση έμφυλης βίας και μια σειρά από διεθνείς οργανισμούς εφιστούν την προσοχή και καλούν στην ανάληψη δράσης για το ζήτημα, η γνωστή αλυσίδα καταστημάτων προχωράει σε μια ακατανόητη διαφήμιση που επιστρατεύει τα πιο παρωχημένα στερεότυπα για τα φύλα και «παίζει» με το θέμα της βίας.

Από τη μία, μια γυναίκα υποτίθεται ερωτευμένη, πληγωμένη, προδομένη, βιώνει τόσο έντονα το πάθος και την απογοήτευση που φτάνει να πει στον εραστή της «χτύπα σαν άντρας». Από την άλλη, η παρότρυνση «χτύπα σαν άντρας» σημαίνει ότι ο ρόλος του άντρα σε μια ερωτική σχέση είναι να χτυπάει τη γυναίκα – λίγο ή πολύ δεν έχει και πολλή σημασία. Δηλαδή, όχι μόνο η βία είναι κομμάτι του έρωτα και των σχέσεων, αλλά είναι και η ίδια η γυναίκα που την αποζητάει. Σε αυτή την αφήγηση, δεν υπάρχει περιθώριο για ευαισθησίες ή συζήτηση, αν κάποιος θέλει να είναι άντρας, παρά μόνο βία και επιβολή. Οι σχέσεις, αντί να είναι πηγή χαράς και απόλαυσης, γίνονται αιτίες φόβου και καταναγκασμού. Πολύ ωραία πρότυπα!

Επιπλέον, τέτοιου είδους μηνύματα στρέφονται ενάντια στα πραγματικά θύματα της βίας. Γνωρίζουμε ότι πολύ συχνά οι γυναίκες που έχουν υποστεί βία αντιμετωπίζουν την αναληθή και ανυπόστατη κατηγορία ότι «τα ‘θελαν», ενώ δυσκολεύονται να απεγκλωβιστούν και να ζητήσουν βοήθεια. Πώς αλήθεια τις βοηθάει μια τέτοια διαφήμιση;

Η κοινωνία μας έχει κάνει αρκετά βήματα από εποχές που αυτές οι συμπεριφορές θεωρούνταν φυσικές και κομμάτι των ερωτικών σχέσεων. Παρόλα αυτά έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας και σε αυτή την πορεία δεν μπορούμε να ανεχτούμε κακόγουστα αστειάκια και δήθεν καλτ αναφορές. Στα μάτια μας το μόνο που καταφέρνουν είναι να κανονικοποιούν βίαιες συμπεριφορές και πρότυπα από τα οποία αγωνιζόμαστε να ξεφύγουμε. Για αυτούς τους λόγους θεωρούμε ότι αυτή η διαφήμιση είναι επικίνδυνη και πρέπει να αποσυρθεί.

 

Share

Καλή νοικοκυρά είναι εκείνη που μαγειρεύει συλλογικά

Kitchen-Getty

της Δήμητρας Σπανού

Ανήμερα Χριστούγεννα έκανα το μοιραίο λάθος να ανοίξω την τηλεόραση μετά από πολύ καιρό, για να πέσω πάνω σε εκπομπές μαγειρικής.

Μεγάλη γκλαμουριά. Άντρες και γυναίκες σεφ, μόνοι ή με παρέα, χτυπάγανε φαγώσιμα σε υπερσύγχρονα μίξερ και βουτυρώνανε ταψιά, για να φτιάξουν είτε κάτι με περίεργο όνομα είτε “σύγχρονες εκδοχές κλασικών φαγητών” ή κάτι “εύκολο και γρήγορο για όλη την οικογένεια”. Οι κουζίνες πεντακάθαρες, τακτοποιημένες, μοιάζανε λες και μπορείς να φας από το πάτωμα. Ευρύχωρες, με πάγκους που πάντοτε περισσεύουν και ποτέ δεν γεμίζουν και έναν νεροχύτη που ποτέ δεν έχει άπλυτα. Με πανάκριβο εξοπλισμό και “πρώτες ύλες” που συνήθως δεν βρίσκεις στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Πρωταγωνιστές είναι άλλοτε κυρίες με λουκ κομμωτηρίου και άλλοτε κύριοι με εξίσου ακούνητο το μαλλί-χωρίστρα, που όλα τα βρίσκουν θεϊκά και εύκολα και δίνουν οδηγίες στις νοικοκυρές με την άνεση της βαθιάς σοφίας τους γύρω από το φαΐ. Ψεύτικο σκηνικό, ψεύτικη χαρά. Ένα γλαστράκι στο φόντο ή κάποιο στολίδι, μέρες που είναι, προσπαθεί να σπάσει την αίσθηση του σκηνικού.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω σε ποιά σπιτικά ζουν αυτές οι χαρωπές νοικοκυρές. Κι όμως, βλέπω φίλες κατά καιρούς να προσπαθούν να μετουσιωθούν σε Βέφες του 21ου αιώνα. Με τάμπλετ και ποδιές με χαριτωμενιές, βέβαια. Που ξυπνάνε χάραμα για να φτιάξουν τα καπκέικ για το κυριακάτικο μπρέκφαστ με τον καλό τους- και τη Δευτέρα χτυπιούνται στο ελλειπτικό για να τα χάσουν. Που εφευρίσκουν τρόπους για να μην χαλάει το νύχι όταν πλένουν τα ζαρζαβατικά και προσπαθούν να τελειοποιήσουν την τέχνη του να είναι περιποιημένες ενώ κάνουν τις νοικοκυρές. Σε στενόχωρες κουζίνες, με τα μαχαίρια του ΙΚΕΑ.

Ακόμα και σήμερα που αποκτήσαμε πια συλλογικές εμπειρίες από το δρόμο, που ενώσαμε τις φωνές μας ενάντια σε κυβερνήσεις και μέτρα, που δακρύσαμε και χαρήκαμε σε πλατείες και συνελεύσεις, στο τέλος της μέρας γυρνάμε καθεμιά στο δικό της σπίτι. Κι όταν η πόρτα κλείνει οι νέες συλλογικές εμπειρίες καλούνται να αναμετρηθούν με την πεζή ρουτίνα – ψώνισε, καθάρισε, μαγείρεψε, πλύνε. Και όλα αυτά χαμογελαστή και περιποιημένη. Λες και ο αγώνας είναι άλλος πλανήτης από τις καθημερινότητές μας. Δυστυχώς τα εγχειρήματα που επιδιώκουν να ανατρέψουν αυτή την κυρίαρχη εικόνα με πολιτικούς όρους είναι ακόμα πολύ λίγα.

Έτσι λοιπόν, αυτά που θυμάμαι πραγματικά με μεγάλη αγάπη και στα οποία ανατρέχω, είναι εκείνα τα “συλλογικά” τραπέζια με φίλους. Εκείνα όπου καθένας και καθεμιά βάζει ό,τι μπορεί- καμιά φορά ό,τι πρόλαβε να βρει μετά τη δουλειά. Μαγείρεμα μαζί, γέλιο, χαβαλές. Στο τέλος πάντα κάποιος ή κάποια προθυμοποιείται και πλένει. Μοιρασιά στη δουλειά, μοιρασιά στην ανταμοιβή, χωρίς μεζούρες. Κι έτσι δεν παύω να αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν αυτό δεν ήταν μια στο τόσο. Αν ήταν μέρος της καθημερινότητας. Χωρίς το μέτρο της “πιο καλής μαγείρισσας” και της “νοικοκυράς”, χωρίς “δούλα και κυρά”, ντεκαπάζ και ιλουστρασιόν χαμόγελα κάτω από τόνους μακιγιάζ. Χωρίς άπιαστα και κουραστικά πρότυπα, αλλά όπως νιώθουμε πιο άνετα με τους εαυτούς μας. Εύχομαι τη χρονιά που έρχεται αυτές οι εμπειρίες να αποτελέσουν αφετηρίες ώστε να φανταστούμε νέες ρουτίνες, βασισμένες στη συντροφικότητα, το σεβασμό και την αλληλοβοήθεια.

 

Share

Το Kontra News της αντρικής σχολής

zoi_18

του Φύλου Συκής

“Πατέρα και μάνα δεν έχει να την πάνε για εξετάσεις μετά το χθεσινό παραλήρημά της στη Βουλή; Ο άντρας της δεν μπορεί να μαζέψει τη Ζωή; Πως μια κοπέλα ξεγέλασε τόσους βουλευτές όλων των κομμάτων και την ψήφισαν για πρόεδρο της Βουλής;”

Το σημερινό πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Kontra News σε ρόλο υποστηρικτή της κυβέρνησης Τσίπρα στοχοποιεί με σεξιστικό τρόπο τη Ζωή Κωνσταντοπούλου για το χθεσινοβαραδινό “σόου” που “έστησε” στο κανάλι της βουλής. Δηλαδή την απόφασή της να μεταδοθεί ζωντανά η διάσκεψη των προέδρων, επειδή, όπως σημείωσε η πρόεδρος της Βουλής, σύμφωνα με το θεσμικό της ρόλο όφειλε να διασφαλίσει ότι ένα τόσο σημαντικό νομοσχέδιο θα συζητηθεί στη Βουλή όπως προβλέπει ο Κανονισμός.

Το έργο το χουμε ξαναδεί: η περιφρόνηση και ο εξευτελισμός των γυναικών, ειδικά όσων έχουν παρουσία στο δημόσιο χώρο, είναι γνωστή μέθοδος αποδόμησης και απαξίωσής τους. Η kontra news, εξασκώντας για άλλη μια φορά υψηλού επιπέδου δημοσιογραφία, αποφεύγει να παρουσιάσει την όποια κριτική θεωρεί ότι αρμόζει στην Πρόεδρο της Βουλής με επιχειρήματα και πραγματικά γεγονότα. Αντίθετα, επιτίθεται στη Ζ. Κωνσταντοπούλου με τον πιο χυδαίο σεξισμό, που θυμίζει νοοτροπίες και αντιλήψεις πολύ περασμένων εποχών για τις ικανότητες και τη νοημοσύνη των γυναικών. Όποιος ή όποια διαφωνεί με την πολιτική της Προέδρου, ας το εκφράσει με πολιτικά επιχειρήματα και όχι με φθηνές προσπάθειες εντυπωσιασμού που στοχεύουν στα πιο συντηρητικά και οπισθοδρομικά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας. Εκτός κι αν η επιστράτευση του σεξισμού καλύπτει ακριβώς αυτό, την απουσία επιχειρημάτων. Εμείς, τα “συναισθηματικά” πλάσματα, τα αιωνίως ανήλικα που χρήζουν ενός πατέρα να μας μαζεύει όταν τολμάμε να ανοίξουμε το στόμα μας, σας καλούμε να επιστρέψετε στον ορθολογισμό.

Screen shot 2015-08-13 at 2.15.39 PM

 

Share

Σεξισμός στα μίντια και «λογοκρισία»

Sexism

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Πόσες φορές έχουμε δει σεξιστικά σχόλια στις ειδήσεις, στις εφημερίδες, στα σόσιαλ, τα έχουμε ακούσει στη δουλειά, τα έχουμε ακούσει από φίλους, από φίλες, από συγγενείς; Αν είχαμε ένα σεντ για κάθε φορά που ακούμε αυτές τις μαλακίες… μάλλον θα είχαμε ξεπληρώσει το χρέος της Ελλάδας.

Όταν διάβασα το σεξιστικό του «Πάμε Λουκέτο» της Εφημερίδας των Συντακτών για την εκπρόσωπο του ΔΝΤ, Ντέλια Βελκουλέσκου, ένιωσα διπλή απογοήτευση. Όχι για τη συγκεκριμένη στήλη: ποτέ δεν την θεώρησα ιδιαίτερα αστεία και πάντα είχε μια γερή δόση σεξισμού… Αλλά για την εφημερίδα. Μια αριστερή εφημερίδα. Διαβάζω αυτή την εφημερίδα, για να ενημερωθώ, βεβαίως, αλλά και επειδή είναι μια εφημερίδα που θεωρούσα ότι ήταν, στο βαθμό του δυνατού  στην Ελλάδα, με το μέρος των γυναικών. Που τέλοσπάντων δεν ήταν απροκάλυπτα μισογυνιστική. Και τι βλέπω: ότι όταν δεν συμπαθούμε κάποια γυναίκα, με ποιό τρόπο την χτυπάμε, ακόμα κι αν λεγόμαστε αριστεροί: με την σεξουαλικότητα της, με το ίδιο της το φύλο. Ούτε λίγο ούτε πολύ στο κείμενο του Λάκη Μπελλου, η Βελκουλέσκου είναι μια dominatrix πολυτελείας, που περιμένει «καυλωμένη» το «ραντεβού εκατομμυρίων» σε ξενοδοχείο, για να «πάρει παρτούζα» τους Έλληνες αξιωματούχους.

Όποτε διαβάζω τέτοια πράγματα κάτι μαζεύεται μέσα μου. Κάτι μικραίνει, κάτι μου λέει: δεν είσαι τίποτα, οποιοσδήποτε μπορεί να σε μειώσει ανά πάσα στιγμή, απλά και μόνο επειδή είσαι γυναίκα. Καμία γυναίκα, όπου και να φτάσει, όσο και αν πληροί τα στάνταρ της καπιταλιστικής/ πατριαρχικής κοινωνίας για ομορφιά, «σεμνότητα» ή επιτυχία, δεν εξαιρείται από την σεξουαλική αντικειμενοποίηση και τον εξευτελισμό, έστω και λεκτικό. Καμία.

Τα επιχειρήματα που προβάλλονται όταν ασκείται κριτική σε σεξιστικό δημόσιο λόγο είναι πάντα τα ίδια, παρακάτω θα τα παρουσιάσουμε και θα προσπαθήσουμε να δείξουμε γιατί είναι λανθασμένα.

1. Προσπαθείτε να μας λογοκρίνετε!

«Λογοκρισία… ΒΟΗΘΕΙΑΑΑΑ…feminazis παντού, η πολιτική ορθότητα πνίγει την ελεύθερη έκφραση». Καταρχάς: κανείς δεν λογοκρίνει κανένα εδωπέρα. Όποιος δημοσιεύει τα κείμενα του στη δημόσια σφαίρα, να είναι έτοιμος και για την κριτική που θα ασκηθεί στα κείμενα αυτά. Εξορισμού άλλωστε, αυτό είναι και η δημόσια σφαίρα, ένα πεδίο διαλόγου και αντιπαραβολής επιχειρημάτων.

2. Εφόσον είναι σάτιρα, μπορώ, είμαι υποχρεωμένος κιόλας, να προσβάλω όποιον θέλω!

«Η σάτιρα πρέπει να είναι ελεύθερη για να είναι ‘βρώμικη’, ‘politically incorrect’ και ανατρεπτική». Καταρχάς να επαναλάβουμε: μπορείς να λες ο,τι θες, ούτως ή άλλως, και σάτιρα να μην είναι, στο βαθμό που δεν προτρέπεις σε πράξεις βίας. Εδώ δεν λογοκρίνουμε, ασκούμε όμως κριτική.

Πάμε στο θέμα της «ανατροπής»: Πόσο ανατρεπτικό και politically incorrect είναι δημοσιεύεις κακοποιητικό σεξιστικό λόγο για μια γυναίκα που είναι δημόσιο πρόσωπο; Δηλαδή αλήθεια τώρα, μιλάμε για το ψωμοτύρι των ελληνικών και παγκόσμιων μίντια. Αυτό που ακούμε κάθε μέρα, το απόλυτα, μα απόλυτα σύνηθες, τετριμμένο, αναμενόμενο, έως και βαρετό, είναι ανατροπή; Πιο mainstream πεθαίνεις.

Για να είναι πραγματικά ανατρεπτική και politically incorrect η σάτιρα, όπως έχουν πει άλλοι καλύτερα από μένα, πρέπει να στοχεύει «προς τα πάνω». Ναι αλλά η Βελκουλέσκου είναι «πάνω», έχει δύναμη, θα πει κάποιος, ίσως καλόπιστα. Εντάξει, λοιπόν, κάνε σάτιρα και στη Βελκουλέσκου για τις πολιτικές του ΔΝΤ. Όταν όμως χρησιμοποιείς σεξιστικό λόγο, βλάπτεις όλες τις γυναίκες, όχι μόνο αυτή. Και όλες οι γυναίκες, γενικά, δεν είναι «πάνω». Είναι «κάτω». Δες τα ποσοστά φτώχειας, αναλφαβητισμού, άνισης αμοιβής για ίση εργασία σε σχέση με τους άντρες, τα ποσοστά γάμων ανηλίκων, δολοφονιών, κακοποίησης και βιασμών γυναικών… Σε όλο τον κόσμο, και στον Δυτικό. Οι γυναίκες είναι «κάτω». Δεν είναι ανατρεπτικό να χτυπάς κάποιον που είναι κάτω. Είναι ό,τι πιο εξουσιαστικό υπάρχει. Είναι ωμή επίδειξη δύναμης.

3. Δε με νοιάζει τίποτα από όλα αυτά, εγώ πλάκα θέλω να κάνω.

«Είναι απλώς ένα αστείο, γιατί το παίρνεις τόσο σοβαρά;» Τα αστεία, ακόμα και τα χαμηλού επιπέδου, δεν εξαιρούνται με κάποιο μαγικό τρόπο από την κριτική. Αποτελούν και αυτά μέρος του κόσμου που μας περιβάλλει, δημιουργούν, όπως κάθε πολιτιστικό προϊόν, ιδέες, στάσεις και αντιλήψεις απέναντι σε ζητήματα και ανθρώπους. Όπως οι ταινίες, οι σειρές, τα ρεπορτάζ σε εφημερίδες, τα βιβλία, όλα, όλα κρίνονται για το τι λένε και τι στερεότυπα/προκαταλήψεις αναπαράγουν. Τα αστεία μάλιστα, ως μέρος της καθημερινότητας, πιο πολύ από ότι ίσως τα βιβλία ή οι ταινίες, πρέπει να υποβάλλονται σε ακόμα αυστηρότερη κριτική.

4. Καλά τώρα, είναι δυνατόν να ασχολούμαστε με αυτές τις βλακείες;

«Εδώ ο κόσμος καίγεται, για αυτά θα μιλάμε;». Το γνωστό επιχείρημα κατά οποιασδήποτε φεμινιστικής κριτικής, στους αιώνες των αιώνων αμήν. Πάντα, μα πάντα όμως, υπάρχει κάτι πιο «σοβαρό», κάτι πιο «επείγον». Πως γίνεται κάθε φορά, να υπάρχει πάντα κάτι πιο σημαντικό από τη φεμινιστική κριτική… Περίεργο πράγμα. Τελοσπάντων, αυτό το επιχείρημα πολύ απλά δεν στέκει. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η κρίση στη Συρία είναι τρισχειρότερη από την κρίση στην Ελλάδα, σωστά; Παρόλα αυτά, δεν βλέπω κόσμο να θεωρεί άχρηστα ή ασήμαντα τα κείμενα για την κρίση στην Ελλάδα επειδή «η Συρία/o κόσμος καίγεται» και  επειδή «άλλοι έχουν σοβαρότερα προβλήματα». Επιπλέον,  το πώς παρουσιάζονται οι γυναίκες στα μίντια είναι πολύ σοβαρό και βαθύτατα πολιτικό θέμα. Οι διακρίσεις και οι αδικίες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες δεν προκύπτουν σε ένα πολιτιστικό κενό, ούτε είναι «φυσικές»:  από κάπου προέρχονται και από κάπου αναπαράγονται.

Τέλος, όσον αφορά την απάντησή της Εφημερίδας των Συντακτών στη σχετική ανακοίνωση της Γ.Γ. Ισότητας.  Σωστά γράφτηκε ότι η Γ.Γ. Ισότητας θα έπρεπε να έχει αντιδράσει εδώ και καιρό σε πολλά άλλα σεξιστικά κακώς κείμενα στην Ελλάδα, όχι μόνο όσον τα αφορά μίντια αλλά και στο κοινωνικό /οικονομικό πεδίο.  Όμως το «υπάρχουν και χειρότερα» δεν είναι απάντηση. Επίσης να τονίσω ότι πουθενά στην απάντηση της εφημερίδας δεν υπάρχει παραδοχή κάποιου έστω λάθους ή αβλεψίας. Όλα καλά καμωμένα λοιπόν.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η απάντηση της Εφημερίδας τον Συντακτών κάνει αναφορά στη λογοκρισία (quelle surpise!). Νομίζω έχουμε καλύψει αυτό το θέμα παραπάνω, αλλά η εφημερίδα κάνει αναφορά και στην «προληπτική λογοκρισία», θέλοντας να πει ότι θα ήταν περιορισμός της ελευθερίας του λόγου αν κάποιος (επιμελητής, αρχισυντάκτης) έβλεπε αυτό το κείμενο και έλεγε στον αρθρογράφο να βγάλει τα σεξιστικά. Πρέπει να πιστέψουμε δηλαδή ότι στις εφημερίδες δεν γίνονται ποτέ διορθώσεις ή αλλαγές σε κείμενα, γιατί οποιαδήποτε παρέμβαση συνιστά λογοκρισία;

Αναρωτιέμαι: μια στήλη που θα βασιζόταν σε ρατσιστικό ή ομοφοβικό λόγο για να κάνει χιούμορ, θα δημοσιευόταν σε αριστερή εφημερίδα χωρίς καμία αλλαγή; Αν παράδειγμα, αν δεν μας αρέσουν οι πολιτικές του Ομπάμα, είναι εντάξει να δημοσιεύσουμε «χιουμοριστικό» κείμενο που θα τον στόλιζε με ρατσιστικά επίθετα; Αν κάποιος αρθρογράφος ήθελε να κάνει πλάκα με κάποιον μετανάστη, θα άφηνε η Εφημερίδα των Συντακτών να δημοσιευτεί αυτούσιο κείμενο με ρατσιστικά σχόλια; Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω. Η αιτία είναι, ότι στην αριστερά τουλάχιστον, έχει γίνει συνείδηση ότι ο ρατσιστικός λόγος είναι κακοποιητικός και επικίνδυνος. Κάτι τέτοιο ακόμα δεν έχει γίνει συνείδηση για τον σεξιστικό λόγο, καιρός όμως είναι πια αυτό να αρχίζει να αλλάζει.

 

 

Share

Σεξιστικός εμετός στην Καθημερινή

σεξισμος

του Φύλου Συκής

«Η αριστερή παιδούλα» τιτλοφορείται άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου στην Καθημερινή

Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν θα έπρεπε να δεχτεί να δημοσιεύσει αυτό το άρθρο, πόσο μάλλον όταν θέλει να θεωρείται σοβαρό…

«[…] η παιδούλα της ελληνικής αριστεράς έχασε την παρθενία της και την αθωότητά της. Μας βασάνισε, φώναξε τον μπαμπά της, επικαλέσθηκε το δίκαιο των ανθρώπων, όμως εντέλει παραδόθηκε. Η νύχτα ήταν μεγάλη, συμφωνώ, όμως εντέλει κατάλαβε πόσο σκληρό πράγμα είναι η εξουσία.

»Τώρα το παίζει ταπεινωμένη και καταφρονεμένη. Όμως, όταν περάσει η πρώτη ταραχή, αν της εξηγήσουμε όλοι μαζί πως η ρήξη του παρθενικού υμένα δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου, είμαι βέβαιος πως θα τα πάει καλά».

Αυτά και άλλα παρόμοια περιέχει αυτό το άρθρο «σοβαρής» αρθρογραφίας. Δεν θα μπούμε καν στον κόπο να αναφερθούμε στον ανορθολογισμό, την απουσία επιχειρημάτων, την απαξίωση του πολιτικού λόγου και την υποτίμηση των αναγνωστών και αναγνωστριών. Θα αρκεστούμε μόνο να πούμε ότι αν ο αρθρογράφος αντιμετωπίζει και στην πράξη με αυτό τον τρόπο τις «παιδούλες» και το γυναικείο φύλο εν γένει, τότε μάλλον χρειάζεται πια εισαγγελέας.

Απαιτούμε το κείμενο να κατέβει άμεσα γιατί προσβάλλει την αξιοπρέπειά μας.

 

Share

Η Colour Youth απαντά με βίντεο στην Τατιάνα Στεφανίδου

colour-youth

της Δήμητρα Σπανού

Με ένα βίντεο στο youtube μέλη της Colour Youth απαντούν στις τρανσφοβικές δηλώσεις της Τατιάνας Στεφανίδου. Συγκεκριμένα, οι δηλώσεις αφορούσαν την Caitlyn Jenner και τη πολυσυζητημένη φωτογραφία της στο εξώφυλλο του Vanity Fair.

«Ίσως να μιλάμε για περίπτωση πολύ βαριάς ψυχασθένειας. Αν ήθελες αγόρι μου να γίνεις γυναίκα, κάντο σιωπηλά, αν πια είναι το απωθημένο σου, κάντο, αλλά το να περάσουμε ‘μπράβο’ και να χειροκροτεί όλη η οικογένεια, ότι ο πατέρας έξι παιδιών βγαίνει στο Vanity Fair σέξι γκόμενα στα 65, ε, όχι πια, ντάξει», είπε στην εκπομπή της η παρουσιάστρια. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τις ευαισθησίες της συγκεκριμένης, καθώς ο κανιβαλιστικός τρόπος που προσεγγίζει τα “θέματά” της, με μόνο σκοπό τα υψηλά νούμερα, είναι πια κοινός τόπος. Θυμόμαστε άλλωστε καταγγελίες, όπως αυτή της Α., μιας από τις διωκόμενες οροθετικές, για την παρενόχληση που δεχόταν η οικογένειά της την περίοδο των συλλήψεων. Δεν περιμένουμε τίποτα από αυτή. Αλλά περιμένουμε από όλα τα αρμόδια όργανα να ευαισθητοποιηθούν και να μεριμνήσουν για όσες και όσους θίγονται από αυτό το λόγο μίσους και για όλες/όλους εμάς που νιώθουμε ντροπή για μια κοινωνία που ανέχεται αυτά τα κρούσματα.

Σύμφωνα με το βίντεο της Color Youth:

«Στέκεσαι κοιτώντας την οθόνη απορώντας πώς εν έτει 2015 ακούγονται τέτοια πράγματα δημόσια στην τηλεόραση. Έχουν στήσει ένα πανηγυράκι από ανθρώπους και γελάνε. Κοροϊδεύουν. Εμπαίζουν. Προβάλλουν ολόκληρες εκπομπές κατά του μπούλινγκ, ενώ την ίδια στιγμή το κάνουν μπροστά στα μάτια χιλιάδων τηλεθεατών. Κατά τα άλλα, σχίζουν τα ιμάτιά τους ότι είναι σύμμαχοι των δικαιωμάτων μας. Και το ΕΣΡ τι κάνει; Σκοπός του είναι να προστατεύσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Δεν θα ανεχτούμε άλλη τρανσφοβία. Ομοφοβία. Αμφιφοβία. Σεξισμό. Δεν είμαστε το καυτό θέμα που θες να πουλήσεις. Δε χρειαζόμαστε άλλον ένα ψευτοσύμμαχο στο πλευρό μας. Είμαστε άνθρωποι. Αξίζουμε το σεβασμό όλων. Οπότε την επόμενη φορά που θα μιλήσει κάποιος για εμάς ας προσπαθήσει πρώτα να μιλήσει σ’εμάς».

Κλείνουμε τις τηλεοράσεις, δεν χρειαζόμαστε την “ψυχαγωγία” τους!

YouTube Preview Image

 

 

Share

Διαμαρτυρία στα γραφεία της Καθημερινής για το άρθρο Κασιμάτη

This slideshow requires JavaScript.

 

Με αφορμή άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή και το οποίο, με δήθεν χιουμοριστικό τρόπο, καταφερόταν κατά της πολιτικής δράσης των γυναικών και του κινήματος ενώ εγκωμίαζε τη ματσίλα και εντέλει το βιασμό, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της εφημερίδας.

Διαβάστε το σχετικό κείμενο-καταγγελία εδώ

Βίντεο-φωτογραφίες: Άγγελος Καλοδούκας 

 

YouTube Preview Image
Share

Ελεεινός σεξισμός -ένα “χιουμοριστικό” εγκώμιο στο βιασμό

femen

«Φτηνά τη γλίτωσαν

Οι βλαμμένες της Femen επιτέθηκαν (με τα γυμνά στήθη τους, με τι άλλο;) στον Γκομενίκ Στρος-Καν. Στάθηκαν τυχερές, δυστυχώς, οι αντιπαθέστατες. Αφενός διότι υπήρχε κόσμος τριγύρω και αφετέρου επειδή ο ζωηρός τέως διευθυντής του ΔΝΤ αντιμετωπίζει κάτι δικαστικά προβληματάκια και, συνεπώς, δεν τον συνέφερε να προκαλέσει. Ειδάλλως, οι υστερικές θα έκαναν τρεις μέρες τουλάχιστον για να μπορέσουν να σταθούν ξανά στα πόδια τους―και όχι από το ξύλο…».

Αυτή είναι η τελευταία παράγραφος του κατάπτυστου άρθρου το Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της 11ης Φεβρουαρίου του 2015, με τίτλο «Προς ένα νέο ΕΑΜ».  Δηλώνει βέβαια ο αρθρογράφος εξαρχής ότι «είναι από την άλλη πλευρά», εννοώντας πιθανά πως  είναι με τους κομμουνιστοφάγους και όχι με τους  αντάρτες του ΕΑΜ· με τους σεξιστές και τους άντρακλες, ακόμα και τους βιαστές, και όχι με τους υπερασπιστές της ισότητας των φύλων, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας της έκφρασης· με τους διευθυντές του ΔΝΤ κ όχι με τις καμαριέρες ή τις προκλητικές ακτιβίστριες. Είναι αποτροπιαστικό, σεξιστικό, χυδαίο ακόμα και για δημοσιογράφο της ευτελέστερης πένας, όπως ο εν λόγω, το να αναφέρεται στα γυμνά στήθη των γυναικών, το μόνο τους όπλο για κοινωνική έκφραση και πολιτική αντιπαράθεση. Είναι δηλωτικό της κοινωνικής και πολιτικής του παιδείας, αλλά και του επιπέδου της εφημερίδας που τον φιλοξενεί. Είναι όμως και εξοργιστικό, αν όχι δυνάμει εγκληματικό, να νομιμοποιεί, και μάλιστα να εγκωμιάζει με δήθεν χιουμοριστικό τρόπο τους βιασμούς γυναικών από επιβήτορες του διαμετρήματος του «Γκομενίκ Στρος Καν». Ζηλεύει άραγε ο δημοσιογραφίσκος; Ή απλά μισεί το γυναικείο φύλο;

Στην προτελευταία παράγραφο του άρθρου του, ο Κασιμάτης αναφέρεται σε δήλωση του Αριστείδη Μπαλτά, νέου υπουργού παιδείας, σχετικά με την πιθανή διακοπή της συνεργασίας με την Αμάλ Αλαμουντίν για την επιστροφή των Ελγινείων μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, ψέγοντας την κυβέρνηση για την επιλογή αυτή, και συγκρίνοντας «τη φάτσα που δεν πουλάει», της Νάντιας Βαλαβάνη, σε σχέση με αυτή της διάσημης συζύγου του Τζορτζ Κλούνεϊ. Ένα ακόμα δείγμα του πώς ο αρθρογράφος αντιλαμβάνεται την εμπλοκή με την πολιτική, τους συσχετισμούς της και το ρόλο των γυναικών σε αυτήν.

Είναι ηλίου φαεινότερο πως τα χρόνια της κρίσης στην Ελλάδα δημιούργησαν εύφορο έδαφος για τις πιο βαθιά συντηρητικές, σεξιστικές, φασιστικές και ομοφοβικές αντιλήψεις και νοοτροπίες, τύπου Κασιμάτη. Η  έμφυλη βία κλιμακώθηκε σε ποσοστά και επικινδυνότητα, η πορνοπελατεία  σημείωσε αύξηση, οι τιμές αγοράς του γυναικείου εμπορεύματος έπεσαν, οι οροθετικές χρήστριες ουσιών που βγήκαν στο κλαρί για μια δόση ακόμα διαπομπεύτηκαν ώστε να προστατευτούν οι  τίμιοι οικογενειάρχες που ξέδιναν καμιά φορά, οι δε αρμόδιοι υπουργοί τιμήθηκαν στις εκλογές με τις ψήφους των ελλήνων νοικοκυραίων. Η αντρίλα των φασιστών προκαλούσε, πέραν του φόβου, και δέος: προβλήθηκαν κατ” επανάληψη στα ΜΜΕ (κυρίως έντυπα) ως πρότυπα ανδρισμού τα σφιχτά μπράτσα με τα σκληρά βλέμματα και δόθηκε χώρος στο δημόσιο λόγο για την άποψη, μισοαστεία μισοσοβαρά, ότι η γυναίκα το θέλει το χαστουκάκι της. Ξεκινάς από το χιούμορ του γράφοντα  και βρίσκεσαι βιαστής που καμαρώνει με τα φιλαράκια του γιατί την άφησε τρεις μέρες λιπόθυμη από την αγριάδα. Τα παραπάνω ενέχουν βεβαίως και μια βαθιά ταξική τοποθέτηση: ο «ζωηρός» ήρωας του Κασιμάτη, ο «Γκομενίκ», είναι πρόσωπο- σύμβολο των θεσμών της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ, θύματά του είναι φτωχές καμαριέρες, και στη συλλογιστική του Κασιμάτη, μελλοντικά θύματά θα έπρεπε να είναι και τολμηρές ακτιβίστριες ή οποιαδήποτε γυναίκα.

Σιχάματα του φυράματoς του Κασιμάτη καλά θα κάνουν να μην πιάνουν ούτε το ΕΑΜ, ούτε τις γυναίκες στο βρωμόστομα και την τοξική τους γραφίδα.

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ.

Γυναίκες του Νέου ΕΑΜ

 

*Το κείμενο γράφτηκε από φίλες αγωνίστριες και στάλθηκε σε διάφορες ιστοσελίδες για δημοσίευση

 

Share

Η Επόμενη Μέρα και η νέα Πρώτη Κυρία

christs-entry-into-brussels-in-1889

της  Σοφίας Ξυγκάκη

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Μετά από μερικές πολύ κουραστικές όλο ένταση μέρες και το χθεσινό ξενύχτι, σήμερα άρχιζα να ξυπνώ ευχαριστημένη, με αργές κινήσεις και διάθεση για εξίσου αργό 24ωρο, με ήπιες δραστηριότητες, ακόμα και τις ειδήσεις να τις πάω με το πάσο μου.

Πρωί πρωί όμως με πήρε μια φίλη, η Μαρία, με την οποία δεν καταφέραμε να βρεθούμε χθες βράδυ μες το πλήθος, αδημονώντας να πούμε για τις εξελίξεις, για τα δημοσιεύματα, για τη συνάντηση Τσίπρα Καμμένου «όπου νάναι αρχίζει, άνοιξε την τηλεόραση… πωπώ! λες να του δώσουν το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπως ακούγεται; Πάντως μόνο δυο βουλευτές χρειάζονται, δυο ακόμα», και την ίδια στιγμή τον Κώστα να με παίρνει απ’ τη δουλειά στο κινητό, όλο νεύρα «τάλεγα, δε στάλεγα; το φοβόμουν αυτό – καλά, με τον Καμμένο;» και η φίλη μου να συνεχίζει στο σταθερό ότι από σήμερα, το είπε λέει και ο Χατζηνικολάου, αποκαλούμε τον Σύριζα Στήριζα, καθότι βγήκαν όλοι με τον καλό λόγο στα χείλη.

Αφού ετοίμασα ένα δυναμωτικό ρόφημα, άρχισα κι εγώ να περιφέρομαι στα κανάλια. Ένα μακρινό πλάνο μια νέας γυναίκας με υπότιτλο Η νέα Πρώτη Κυρία και η γεμάτη ένταση φωνή του παρουσιαστή «Καταλαβαίνετε; Αυτή η γυναίκα, που όλοι φωνάζουν Μπέτυ, είναι η μόνη γυναίκα του Τσίπρα, μετά απ’ αυτή δεν γνώρισε άλλη, από τη Β΄Λυκείου είναι μαζί..» τράβηξε την προσοχή μου. Και συνέχισε «λένε ότι δεν είναι παραδοσιακός γιατί δεν παντρεύτηκε, δεν βάφτισε τα παιδιά του. Τι πιο παραδοσιακό», ύψωσε την παλλόμενη από το πάθος φωνή ο παρουσιαστής, «από αυτό, από το να είναι με μια γυναίκα όλη του τη ζωή; είναι έντιμος» και, δίνοντας το τελειωτικό χτύπημα σε αυτούς που ενδεχομένως θα αμφισβητούσαν τη σχέση με την παράδοση του νέου μας πρωθυπουργού, πρόσθεσε με ελαφρώς συγκινημένη φωνή «ο ίδιος  μάλιστα ασχολείται με τα παιδιά του». Η κουβέντα  συνεχίστηκε με στοιχεία για την προσωπικότητα και τις σπουδές αλλά και τη διακριτική παρουσία της αποκαλούμενης από αυτούς πρώτης κυρίας.

Λέω ας διαβάσω μερικά πραγματικά νέα, κλείνω την τηλεόραση, μπαίνω στο ίντερνετ ν’ αρχίσω να σερφάρω, τα μέιλ, το’να πίσω απ’ τ’ άλλο, δεν μ’ αφήνουν: ανάμεσα σε ενημερωτικά μέιλ για μετεκλογικές συζητήσεις «καλέ!», γράφει η Αρετούλα, «αριστεροδεξιά κυβέρνηση θάχουμε;» ενώ λιτά μας ερωτά η Δήμητρα με καυστική διάθεση «ξέρατε ότι η Μπέτυ θήλασε και τα δυο παιδιά;».

Αφήνω το κομπιούτερ, ανάβω την τηλεόραση, πέφτω σε ευτυχισμένα οικογενειακά ενσταντανέ που επιβεβαιώνουν τους παρουσιαστές του προηγούμενου καναλιού, κάπου εκεί και πλάνα με τον Αχελώο ποταμό, πώς προέκυψε τώρα τούτος, αναρωτιέμαι, είναι από το Αθαμάνιο της Άρτας, το χωριό απ’ όπου κατάγεται ο Τσίπρας, ακούω να λένε, εκεί κολυμπάει. Να και ένας παπάς που είναι ο θείος, «σεμνός αλλά είχε αστέρι», λέει για τον ανιψιό· «ειλικρινής με χιούμορ», θα πει ο φίλος· «όταν έρχεται, κλείνουμε την τηλεόραση», λέει η παιδική φίλη, «και η γυναίκα του τόσο απλή!», προσθέτει. Όλα αυτά υπό τους ήχους του κομαντάντε Τσε Γκεβάρα. Πάνω που πάω να σκεφτώ ε! καλά τώρα τι εύγλωττη μουσική υπόκρουση είναι αυτή, νάτη η απάντηση: «Τσέπρα τον φωνάζαμε εμείς, τόση αγάπη έτρεφε για τον Τσε», ακούγεται άλλος συγγενής να λέει, ενώ συνεχίζεται η προβολή των οικογενειακών στιγμών και σχόλια του τύπου «δεν πρόβαλε ποτέ την οικογένειά του…, ωραία γυναίκα κτλ». Κλείνω την τηλεόραση.

Μεσημέριασε ήδη και μου έρχεται στο νου μια παρατήρηση του Αντρέ Μπρετόν, τη δεκαετία του ’60, που αναφέρει ο Λουί Μπουνουέλ στο βιβλίο του Η τελευταία μου πνοή: «αγαπητέ μου φίλε, το σκάνδαλο δεν υπάρχει πια», μεταφέρω από μνήμης. Η πρόκληση, το σοκ που οι σουρεαλιστές ήθελαν να προκαλούν στην κοινωνία, χτυπώντας τα ήθη και την υποκρισία, δεν υπήρχε πια, είχε αφομοιωθεί, οι ίδιοι είχαν γίνει κατεστημένο. Παραπάει ως παράδειγμα αλλά, φαντάζομαι, ο συνειρμός έχει να κάνει με την αυτόματη προσαρμογή ή μήπως οικειοποίηση αυτού τού  ‘ξένου’ στη πρωινατζίδικη και γενικώς τηλεοπτική πραγματικότητα.

Σ’ αυτήν τη Χώρα του Ποτέ δεν Χειμωνιάζει, αφού ακόμη και με χιονιά όλες/οι ντύνονται για πλαζ, του Ποτέ δεν Στενοχωριόμαστε, αφού «όλα καλά, δόξα σοι ο Θεός, όλα καλά», του Πάντα Ντυνόμαστε για Πίστα, αφού σε μερικά κανάλια ακόμη και οι εκφωνητές των ειδήσεων ποζάρουν α λα μπουζουκερί, τα πάντα υπάγονται στους καθησυχαστικούς όρους του εντόπιου λάιφ στάιλ, που τροποποιεί ό,τι το ζορίζει και αφομοιώνει στους δικούς του μηχανισμούς ό,τι δεν συνάδει με την αισθητική και την αντίληψή του: έτσι ο μέχρι πρότινος επικίνδυνος υποστηρικτής της τρομοκρατίας αποκαλύπτεται τελικά ότι ‘δικός μας’ είναι,  αφού έχει χωριό και παραδόσεις, ενώ τα αυτονόητα λόγια των συγγενών και φίλων του μετατρέπονται σε ριάλιτι· ο μέχρι πρόσφατα άθεος αποκτά την οικεία μορφή του ανιψιού του θείου παπά, και τι σημασία έχει αν δεν είναι παντρεμένος με τη Μπέτυ, αφού από τα 16 του είναι η μοναδική γυναίκα της ζωής του (εξυπακούεται και γι’ αυτήν ο μοναδικός τής δικής της), μια γυναίκα διακριτική που θήλασε και τα δυο παιδιά της· στο κάτω κάτω, σάμπως ο μπουμπούκος Άδωνις ήταν παντρεμένος με την Ευγενία;

Βράδιασε, τα κεντρικά δελτία ειδήσεων άρχισαν ήδη, να μάθω ποιοι θα είναι τελικά στο υπουργικό συμβούλιο, τι έγινε με τον Σαμαρά, κατέληξαν σε Πρόεδρο; πώς ξινίζει έτσι τη μούρη του ο Κάμερον, ποια είναι αυτή η κοπέλα εκεί…; «η Περιστέρα..» (καλά, αυτή δεν είναι η Μπέτυ;) «..πάντα διακριτική, πάντα δυο βήματα πίσω από τον Τσίπρα», ακούγεται η φωνή της δημοσιογράφου του κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Μπέττυ το πρωί και το μεσημέρι, Περιστέρα το βράδυ;

Δεν είναι κατάσταση αυτή. Τι είδα ότι παίζει το Ιντεάλ που θέλω να δω; Τα κλείνω και πάω σινεμά. Εξάλλου η μέρα μου χαλαρή όπως την ήθελα ήταν.

 

Share

2014: η χρονιά που οι γυναίκες νίκησαν;

malala

της Δήμητρας Σπανού

Λίγο πριν αλλάξει η χρονιά, η Guardian κυκλοφόρησε ένα βιντεάκι που αναρωτιέται αν η χρονιά που φεύγει ήταν καλή για τις γυναίκες και μας δίνει τροφή για σχολιασμό.

Το βίντεο ξεκινάει με την παρουσιάστρια να δηλώνει ότι οι γυναίκες πλέον μπορούμε να χαλαρώσουμε, γιατί το 2014 κερδίσαμε πολλά. Αμέσως, όμως, γίνεται σαφές ότι πρόκειται για μια ειρωνική δήλωση και πως πραγματικός σκοπός είναι να αναδείξει πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για την ισότητα. Το βίντεο παραθέτει σημαντικά γεγονότα της προηγούμενης χρονιάς που πήραν αρκετή δημοσιότητα, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο γνωστά σε εμάς εδώ, επειδή ανέδειξαν την υπόθεση της έμφυλης ισότητας. Στη συνέχεια προχωράει στην αποδόμησή τους, για να επιχειρηματολογήσει ότι δεν αρκούν. Για παράδειγμα, καλό είναι ότι η Μαλάλα πήρε το Νόμπελ, αλλά για να φτάσει εκεί, είχε πυροβοληθεί για να μην πάει σχολείο· η Έμμα Γουότσον έβγαλε έναν λόγο στον ΟΗΕ για την ισότητα των φύλων, για να δεχτεί στη συνέχεια απειλές από χάκερ ότι θα δημοσιευτούν (ανύπαρκτες μάλιστα όπως φάνηκε) γυμνές φωτογραφίες της· η Αντζελίνα Τζολί ξεκίνησε καμπάνια για τη σεξουαλική βία σε εμπόλεμες ζώνες, όμως αυτό δεν φαίνεται να έχει κανένα αποτέλεσμα μέχρι στιγμής. Και ούτω καθεξής…

Το γεγονός ότι η Guardian θεωρεί σημαντικό να περιλάβει ένα τέτοιο βίντεο στην ύλη της είναι σημαντικό. Επίσης σημαντικό είναι το γεγονός ότι, σε μια χρονιά που πράγματι ο φεμινισμός και τα δικαιώματα των γυναικών έχουν συζητηθεί πολύ, το συγκεκριμένο βίντεο δεν αποθεώνει τις όποιες θετικές εξελίξεις, αλλά συνεχίζει να τονίζει τις ανεπάρκειες, ενώ τελειώνει αποδομώντας την αποτελεσματικότητα των κινητοποιήσεων μέσω hashtag και selfies στα social media και προτείνοντας πολιτικές λύσεις. Προβάλλει τα θετικά, αλλά και τα αρνητικά. Όμως, το ποιά είναι τα αυτά, καθώς και το τι μένει τελικά απέξω δεν μπορούμε να το αφήσουμε ασχολίαστο. Προφανώς σε τέσσερα λεπτά δεν χωρούν τα πάντα, όμως οι επιλογές που γίνονται δεν είναι ουδέτερες.

Το πρώτο πρόβλημα είναι μια “δυτική” θα λέγαμε ματιά που διατρέχει ολόκληρο το βίντεο. Το δεύτερο είναι η “μιντιακή” οπτική. Παρότι θεωρεί τελικά ανεπαρκή την παρέμβαση μέσω social media, οι επιλογές που κάνει είναι ανάμεσα στις πιο πολύκροτες υποθέσεις (που έχουν καταστεί τέτοιες από τα ίδια τα μίντια), τις οποίες παραθέτει χωρίς κανέναν προβληματισμό σχετικά με τις αιτίες τους. Έτσι, τα προβλήματα για τις γυναίκες στον λεγόμενο “ανεπτυγμένο κόσμο” ανήκουν σε δύο κατηγορίες: αφενός στο πόσες γυναίκες βρίσκονται σε πόστα εξουσίας και αφετέρου μεμονωμένα περιστατικά που αφορούν διασημότητες. Αντίθετα, στον υπόλοιπο κόσμο, δηλαδή τον ισλαμικό (τυχαίο;), οι γυναίκες εμφανίζονται σε πολύ χειρότερη θέση και με συνολικότερους όρους.

Δεν μπορούμε λοιπόν να μην παρατηρήσουμε την απουσία μιας σειράς από καθημερινά ζητήματα που οι γυναίκες αντιμετώπισαν την προηγούμενη χρονιά και εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν. Τέτοια είναι για παράδειγμα οι επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας. Ζητήματα κυρίως του δυτικού κόσμου, όπως οι περικοπές στην πρόνοια και την περίθαλψη, η αυξημένη ανεργία και η φτώχεια που, παρότι θίγουν και τα δύο φύλα, έχουν έμφυλο πρόσημο, κρύβονται κάτω από το χαλί. Παρομοίως, δεν υπάρχει καμία αναφορά στα προβλήματα των μη λευκών, των ομοφυλόφυλων και των τρανς γυναικών, καθώς και στις μετανάστριες, το γιατί χρειάζεται να φύγουν σε πρώτη φάση και τι αντιμετωπίζουν στη συνέχεια. Σε πόσες “επιχειρήσεις” άραγε εμπλέκεται τα τελευταία χρόνια το Ηνωμένο Βασίλειο;

Φυσικά, από το βίντεο απουσιάζει και κάθε αναφορά στα διάφορα κινήματα και ιδιαίτερα στη δράση των γυναικών. Μεγάλοι αγώνες όπως το νικηφόρο κίνημα κατά της απαγόρευσης των αμβλώσεων στην Ισπανία και η αντίσταση των γυναικών στο Κομπάνι είναι σαν να μην υπάρχουν. Αλλά και λιγότερο προβεβλημένοι, καθημερινοί αγώνες γυναικών σε όλο τον κόσμο, είτε για αμιγώς γυναικεία είτε για συνολικότερα ζηγτήματα, σε ανατολή και δύση, βορρά και νότο, απωσιοπούνται.

Τέλος, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε πως στο κλείσιμο, εκτός από τις πολιτικές λύσεις, η παρουσιάστρια προβληματίζεται και για το εάν χρειάζονται στρατιωτικές επεμβάσεις. Δεν θα το αναλύσουμε περαιτέρω, καθώς τα καταστροφικά τους αποτελέσματα τόσο στις ζωές όσο και στα δικαιώματα των γυναικών είναι γνωστά και απέχουν πολύ από τις φεμινιστικές ιδέες.

YouTube Preview Image
Share

Καταγγελία ΣΥΔ για το τρανσφοβικό παραλήρημα της Αννίτας Πάνια

homophobia

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θέμα: «Όταν ο ρατσιστικός τρανσφοβικός λόγος χτυπάει κόκκινο. Αννίτα Πάνια: ‘είσαστε περιθώριο – Απόκριες – δεν σας σέβομαι! – σας αξίζει το κράξιμο!’».

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την προστασία των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας με την παρούσα ανακοίνωση δηλώνει την έντονη ανησυχία του για τον ακραίο ρατσιστικό τρανσφοβικό λόγο που αναπτύσσεται σε μερίδα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Αφορμή, η εκπομπή “Annitagr”, του Σαββάτου 1.11.2014 στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, όπου η παρουσιάστρια, Αννίτα Πάνια επιδόθηκε σε ένα άνευ προηγουμένου ρατσιστικό παραλήρημα κατά των τρανς ανθρώπων.

Χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος ντύνεται γυναίκα και βγαίνει έξω, προκαλεί το κράξιμο, διότι το γουστάρουν το κράξιμο, το προκαλούν»,

«Το κάνατε κέφι πολύ όλο αυτό την ίδια στιγμή λοιπόν τρώγατε τη γιαουρτιά, τρώγατε το κράξιμο, και μετά γκρινιάζατε»,

«είναι προσβλητικό και για την ίδια τη γυναίκα να βλέπει κάποιον να ντύνεται γυναίκα και ουσιαστικά εκείνη τη στιγμή ξευτιλίζεται, ψιλοδιαπομπεύεται – ψιλογελοιοποιείται»,

«διότι ποτέ δεν είδα κανένα τραβεστί να είναι τραβεστί και να μη το αποτιμά σε αγοραίο έρωτα, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει κανείς να φωνάζει για τα δικαιώματά του και γιατί θα πρέπει να υπεραμύνεται κανείς τόσο πολύ μιας τέτοιας στάσης ζωής»,

«Μα όταν επιλέξεις να είσαι τραβεστί, δε διαλέγεις να είσαι για κράξιμο;»,

«…αλλά να τον κράζει εννοείται»,

«γενικότερα, το να προκαλείτε είναι κάτι το οποίο θέλετε να σας συμβαίνει»,

«Όταν εμφανιστεί ένας χειρούργος ντυμένος γυναίκα δε θα σεβαστώ πάρα πολύ και την επιστήμη του»,

«δεν μπορώ να σε βλέπω τραβεστί και να σε πάρω πάρα πολύ σοβαρά»,

«όλο αυτό το πράγμα είναι Απόκριες»,

«σαφώς είναι περιθώριο, δεν είναι περιθώριο οι τραβεστί; γιατί δεν πρέπει να είναι;»

Το πλήρες βίντεο μπορείτε να το δείτε εδώ  (από το 35’ και μετά).

Το παραπάνω παραλήρημα αποτελεί την επιτομή του ρατσιστικού λόγου, αφού θεωρεί ότι οι τρανς άνθρωποι δεν αξίζουν κανένα σεβασμό, είναι περιθώριο και ως εκ τούτου είναι δικαιολογημένο να στερούνται των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, να κακοποιούνται λεκτικά, ακόμη και σωματικά (χαρακτηριστικές οι αναφορές περί «γιαουρτιών»), απλά και μόνο λόγω της ταυτότητας ή έκφρασης φύλου τους.

Τους αποστερεί από την ανθρώπινη ιδιότητα και δικαιολογεί με απόλυτο τρόπο κάθε λόγο ή πράξη που οδηγεί σε διακρίσεις, στη μισαλλοδοξία και στον αποκλεισμό τους από τον χώρο της εργασίας, αλλά και γενικότερα της κοινωνικής ζωής και καταστρατηγεί κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Χρησιμοποιεί παρωχημένες εκφράσεις της δεκαετίας του ’70, όπως «τα τραβεστί» που ούτε σχετίζονται με την ταυτότητα και τη ταυτότητα και έκφραση φύλου των τρανς ανθρώπων, το κυριότερο όμως είναι κακοποιητικές και προσβλητικές για τα τρανς άτομα. Ταυτίζει την τρανς ταυτότητα με τη σεξουαλική εργασία, γεγονός που είναι εκτός σύγχρονης πραγματικότητας καθώς φυσικά υπάρχουν τρανς γυναίκες που δεν ασκούν σεξουαλική εργασία καθώς επίσης αγνοεί ότι υπάρχουν και οι τρανς άντρες οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τη σεξουαλική εργασία. Θεωρεί ότι ένας τρανς άνθρωπος που κάνει μία οποιαδήποτε εργασία (γιατρός, δάσκαλος, πωλητής), δεν πρέπει να γίνεται σεβαστός, απλά και μόνο λόγω της ταυτότητας ή της έκφρασης φύλου του.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), καλεί τους τρανς ανθρώπους να μη συμμετέχουν σε εκπομπές που προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψή τους. Παράλληλα εργάζεται για την ενημέρωση της κοινωνίας για τα σοβαρά προβλήματα διακρίσεων, μισαλλοδοξίας και αποκλεισμού που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι και βρίσκεται απέναντι στο αποκρουστικό πρόσωπο του τρανσφοβικού ρατσιστικού λόγου και βίας, ενώ επιφυλασσόμαστε παντός νομίμου δικαιώματός μας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

 

Share

Η τυραννία της ιδανικής εικόνας

cindy

 

Η Jean Kilbourne, συγγραφέας και δημιουργός ντοκυμαντέρ, έχει εστιάσει τη δουλειά της στην αναπαράσταση των γυναικών, στα έμφυλα στερεότυπα και στην αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος στη διαφήμιση, καθώς και στις επιπτώσεις στην εικόνα που έχουν οι ίδιες οι γυναίκες για τον εαυτό τους. Το παρακάτω βίντεο είναι το τρέιλερ για το ντοκυμαντέρ “Killing Us Softly 4”, που βασίζεται σε διαλέξεις της, με το κείμενο της ομιλίας μεταφρασμένο.

μετάφραση και επιμέλεια: Δήμητρα Ρωμανού

 

YouTube Preview Image

της Jean Kilbourne

Εδώ και περίπου 40 χρόνια μιλάμε για αυτό το θέμα. Έχουν βελτιωθεί τα πράγματα; Στην πραγματικότητα έχουν χειροτερεύσει.

Οι διαφημίσεις πουλούν κάτι περισσότερο από προϊόντα. Πουλούν αξίες, εικόνες, πουλούν έννοιες όπως αυτές της αγάπης, της σεξουαλικότητας, της επιτυχίας και κυρίως αυτή της «κανονικότητας» : μας λένε ποιες είμαστε και ποιες πρέπει να είμαστε.

Αλλά τι μας λένε οι διαφημίσεις για τις γυναίκες; Μας λένε πώς φαίνονται. Το πρώτο πράγμα που κάνουν οι διαφημιστές είναι να μας κατακλύζουν με την εικόνα της «ιδανικής γυναικείας ομορφιάς». Από πολύ νεαρή ηλικία πρέπει να σπαταλούμε χρόνο, χρήμα και πάνω απ’ όλα ενέργεια, αγωνιώντας να καταφέρουμε αυτή την εμφάνιση, νιώθοντας παράλληλα ντροπή και ενοχή όταν αποτυγχάνουμε. Και η αποτυχία είναι αναπόφευκτη. Γιατί η τελειότητα βασίζεται στην απόλυτα αψεγάδιαστη «ομορφιά». Στις διαφημίσεις οι γυναίκες δεν έχουν ποτέ γραμμές ή ρυτίδες, ουλές ή κοκκινάδες ή μαύρους πόρους. Αυτή η εικόνα δεν μπορεί να επιτευχθεί γιατί καμία δεν μοιάζει έτσι. Το τοπ μόντελ Σίντι Κρόφορντ είπε κάποτε «μακάι να έμοιαζα στη Σίντι Κρόφορντ». Όλες οι φωτογραφίες των γυναικών έχουν υποστεί φώτοσοπ.

Έχουμε μεγαλώσει σε ένα κόσμο που το γυναικείο σώμα μετατρέπεται σε διάφορα αντικείμενα. Γυναικεία σώματα γίνονται μέρη ενός ηλεκτρονικού παιχνιδιού, αυτοκινήτων …Αυτό επηρεάζει την αυτοπεποίθηση των γυναικών και δημιουργεί ένα κλίμα βίας εναντίον τους. Το να μετατρέπεις έναν άνθρωπο σε πράγμα είναι σχεδόν πάντα το πρώτο βήμα που δικαιολογεί τη βία κατά αυτού του ανθρώπου. Το συναντάμε στον ρατσισμό, την ομοφοβία επίσης. Το πρόσωπο χάνει τις ανθρώπινες ιδιότητές του και η βία γίνεται αναπόφευκτη. Τα γυναικεία σώματα διαμελίζονται στις διαφημίσεις, ενώ εστιάζεται ένα μόνο μέρος του σώματος. Τα γυναικεία σώματα μετρέπονται σε πράγματα ή μέρη πραγμάτων.

Από πολύ μικρά τα κορίτσια παίρνουν το μήνυμα ότι πρέπει να είναι «καυτά», «σέξυ», όμορφα, υπερβολικά αδύνατα, και επίσης λαμβάνουν το μήνυμα ότι θα αποτύχουν αν δε τα καταφέρουν.  Δεν είναι περίεργο ότι η ανορεξία εξαπλώνεται σαν επιδημία. Η ηθοποιός Kate Winslet μετά από μία φωτογράφισή της σε περιοδικό δήλωσε ότι έγιναν παρεμβάσεις στην εικόνα της χωρίς την άδειά της και είπε «δεν είμαι έτσι και δεν θα ήθελα να μοιάζω έτσι. Επέκτειναν το μήκος των ποδιών μου κατά 1/3.»

Η τυραννία της ιδανικής εικόνας μας αφορά όλες και πρέπει αναγνωριστεί ως δημόσιο ζήτημα.

 

Διαβάστε ακόμη

Η εικόνα της γυναίκας στα Μ.Μ.Ε.

ΜΜΕ και γυναίκα

Χαρούμενη και Χαμογελαστή

Video: Τι θα γινόταν αν αντιστρέφονταν οι έμφυλοι ρόλοι στις διαφημίσεις;

 

 

 

Share

Η ΕΣΗΕΑ για το ομοφοβικό παραλήρημα κατά του Αύγουστου Κορτώ

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ ΑΠΕΡΙΦΡΑΣΤΑ ΤΟ ΟΜΟΦΟΒΙΚΟ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΚΟΡΤΩ

6 Μαρτίου 2014

Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ καταδικάζει με απόλυτο τρόπο το ομοφοβικό παραλήρημα, σε πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή, εναντίον του συγγραφέα Αυγούστου Κορτώ, επειδή δήλωσε ότι είναι ομοφυλόφιλος.

Σύμφωνα με τον Κώδικα Δεοντολογίας της ΕΣΗΕΑ ο δημοσιογράφος πρέπει να αποφεύγει τη χυδαιογραφία, τη χυδαιολογία και τη γλωσσική βαρβαρότητα, τηρώντας, ακόμη και στη σάτιρα, τους κανόνες της επαγγελματικής ηθικής και της κοινωνικής ευθύνης, όπως  επίσης πρέπει να αντιμετωπίζει ισότιμα τους πολίτες, χωρίς διακρίσεις εθνικής καταγωγής, φύλου, φυλής, θρησκείας, πολιτικών φρονημάτων, οικονομικής κατάστασης και κοινωνικής θέσης.

Οι σχολιασμοί αυτής της μορφής είναι απαράδεκτοι και προσβάλουν, τον ίδιο τον συγγραφέα, την κοινότητα στην οποία ανήκει αλλά και το δημοσιογραφικό χώρο. Ο λόγος μίσους, αν υπήρχε σοβαρή νομοθεσία στη χώρα μας, όπως συμβαίνει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, θα διώκονταν ποινικά. Κανείς δημοσιογράφος δεν επιτρέπεται να χρησιμοποιεί τη δημόσια επιρροή που του δίνει η θέση του διαχέοντας το ρατσισμό, το μίσος και την ομοφοβία. Η ενημέρωση δεν μπορεί είναι μέσο προπαγάνδας και προσβολής της τιμής και της αξιοπρέπειας των συμπολιτών μας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Πηγή: ΕΣΗΕΑ

 

Διαβάστε ακόμα

Ομοφοβία και Ρατσισμός στα Ερτζιανά

 

Share

Ομοφοβία και Ρατσισμός στα Ερτζιανά

της Μαρίας Λούκα

Θα μου πεις, εδώ η τρόικα τα χει στυλώσει με τις τράπεζες και τον ΟΟΣΑ, ο Κουφοντίνας έβγαλε βιβλίο, ο Κέρι με τον Λαβρόφ δεν τα βρήκαν για την Ουκρανία, έρχονται αυτοδιοικητικές εκλογές και εσύ ασχολείσαι με την ομοφοβία και τα δικαιώματα των lgbt  ανθρώπων; Η αλήθεια είναι ότι η οικονομική κρίση έχει καθηλωτική ισχύ, μονοπωλεί τον δημόσιο λόγο και συχνά τις ίδιες τις ζωές των ανθρώπων. Κάπου εκεί όμως μετατρέπεται και σε κρίση δημοκρατίας, όταν ξεκινάει η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και ενεργοποιείται ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Πόσο μάλλον όταν αυτά τα δικαιώματα δεν πρόλαβαν καλά καλά να κατοχυρωθούν.

Όσοι ακροατές έτυχε να συντονιστούν το πρωί της Τετάρτης στη συχνότητα 9,89 του ραδιοφωνικού σταθμού “Alpha radio” μάλλον κινδύνεψαν να τρακάρουν και σίγουρα τους χάλασε τη μέρα -αν δεν είχαν εύκαιρη μια λεκάνη- το ρατσιστικό παραλήρημα που άκουγαν. Οι δημοσιογράφοι Δήμος Βερύκιος και Δημήτρης Σταυρόπουλος στην εκπομπή «Οι Αντίθετοι» – ο τίτλος είναι μάλλον παραπλανητικός γιατί εφάπτονται πλήρως , όπως αποδείχθηκε στην ομοφοβική και μισαλλόδοξη ρητορική – με αφορμή τη δήλωση του συγγραφέα Αύγουστου Κορτώ ότι δεν πρόκειται να κατέλθει ως υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές, επιδόθηκαν σ’ ένα πρωτοφανές παραλήρημα ομοφοβίας που συνυπήρχε με το άγχος ανάδυσης μιας αφόρητης δυσωδίας τεστοστερόνης.

Οι δύο δημοσιογράφοι για ένα ολόκληρο τέταρτο επικεντρώθηκαν στον σχολιασμό του σεξουαλικού προσανατολισμού του συγγραφέα με εκφράσεις βγαλμένες από τους νταβατζήδες της Τρούμπας που βλέπαμε στις παλιές ελληνικές ταινίες, τύπου «Ήθελε και το δαχτυλάκι», «Παρθενοπόπη», «Η κυρία Αυγουστίνα». Μάλιστα είχαν μοιράσει τους ρόλους μεταξύ τους, με το Δήμο Βερύκιο να ενσαρκώνει το ιδεότυπο του μάτσο, βαρύ και λαϊκού άνδρα που «λέει τα πράγματα με τα’ όνομα τους» και τον Δημήτρη Σταυρόπουλο να του κάνει εμφανώς κοροϊδευτικές επισημάνσεις «ότι δεν είναι σωστές οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί» υπό τη διαρκή επωδό ότι ο ίδιος «δεν είναι γκέι». Στο τέλος βέβαια κατέληξαν και οι δύο ότι «ζούμε τη δικτατορία των γκέι».

Δεν είναι που τα media συχνά αναπαράγουν στερεοτυπικά τα lgbt άτομα, που παρουσιάζουν τη διαφορά ως καρικατούρα, που αντί να υπερασπίζονται τα πιο ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια, διαρρηγνύουν τους δεσμούς τους με  την κοινωνία και στοχεύουν στο φθηνό εντυπωσιασμό. Ούτε είναι που αυτό το απολιθωμένο όργανο, το ΕΣΡ , αντί να εποπτεύει την τήρηση των αρχών δεοντολογίας στα ΜΜΕ ασχολείται με τις φάρσες του Αποστόλη και ποινικοποιεί τα ομοφυλοφιλικά φιλιά… Ούτε καν οι θεωρίες της Σχολής της Φρανκφούρτης για την «αυταρχική προσωπικότητα» ως θεμέλιο του εκφασισμού της κοινωνίας ή τα κλασσικά ψυχαναλυτικά σχήματα για την επίδειξη της επιθετικής αρρενωπότητας ως δείγμα σεξουαλικής καταπίεσης… Είναι, ρε γαμώτο, που ο σκοταδισμός καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο σ’ αυτή την πόλη, ακόμα κι απ’ αυτούς που θεωρητικά υπηρετούν την αλήθεια και το φως.

Για το κλείσιμο δανείζομαι την απάντηση από την προσωπική σελίδα στο facebook του ίδιου του Αύγουστου Κορτώ, ακομπλεξάριστα με ευστροφία και χιούμορ: «Ιδέα για χοντρό γέλιο. Τραβάμε ένα κάρο αγωγές στον Alpha για το ντελίριο του Βερύκιου, και με τα φράγκα που θα μας επιδικάσουν κάνουμε το πιο γαμάτο Gay Pride ever.»

Πηγή: vice

 

Share

Πώς τα ΜΜΕ κρέμασαν τις γυναίκες το 2013

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

«Τόσος δρόμος που δεν έχουμε ακόμα διαβεί» είναι ο τίτλος με τον οποίο το περιοδικό Time δημοσίευσε ένα βίντεο που απαριθμεί πολλές σεξιστικές επιθέσεις εναντίων γυναικών σε διάφορα ΜΜΕ. Το βίντεο είναι έργο της αμερικάνικης οργάνωσης The Representation Project, που έχει ως στόχο την καταπολέμηση των σεξιστικών στερεοτύπων, μέσα από διάφορες πρωτοβουλίες.

Στην αρχή παρουσιάζονται τα θετικά βήματα του χρόνου που σε λίγο εκπνέει, όπως την προβολή της νεαρής Μαλάλα, την παρουσία γυναικών σε καίριες θέσεις στην τηλεόραση, μπροστά και πίσω από τις κάμερες, την εφαρμογή του τεστ Μπέχτνελ στη Σουηδία που ξεμπροστιάζει τις σεξιστικές ταινίες κ.ά.

Στη συνέχεια όμως, ακολουθούν μια σειρά από παραδείγματα που διαπνέονται από έναν βαθύ μισογυνισμό, αναδεικνύοντας ότι στην τελική δεν έχουν αλλάξει και τόσα πολλά. Διαφημίσεις γνωστών εταιρειών, όπως η Fiat και η Ford, η χρήση του Photoshop που μετατρέπει αληθινές γυναίκες σε αψεγάδιαστες φωτογραφίες, το έργο καλλιτεχνών όπως η Miley Cyrus, το τραγουδάκι στην τελετή των Όσκαρ περί βυζιών, καθώς και αποσπάσματα δηλώσεων και ατάκες δημοσίων προσώπων είναι μερικά από αυτά.

Προφανώς, το βίντεο προέρχεται από / αναφέρεται στην αμερικάνικη κουλτούρα και τα αντίστοιχα ΜΜΕ, οπότε μπορεί πολλά από αυτά να μας είναι άγνωστα. Όμως το πιάνουμε το νόημα…

Και μια απορία: μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο;

 

YouTube Preview Image
Share

«Κισμέτ»: Το ελληνικό ντοκιμαντέρ που φωτίζει τη αθέατη πλευρά των τουρκικών σίριαλ

Η δουλειά της Νίνας-Μαρίας Πασχαλίδου εντυπωσιάζει και διαγωνίζεται στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ (IDFA)

Είναι γνωστό ότι τα τουρκικά σίριαλ έχουν εκατομμύρια φανατικούς τηλεθεατές στα Βαλκάνια, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Ασία. Αυτό που παραμένει ανεξερεύνητο είναι πώς αυτά καταφέρνουν να διεισδύουν στην κοινωνική και θρησκευτική πραγματικότητα των μουσουλμάνων γυναικών, ιδίως του αραβικού κόσμου, και να αλλάζουν τον τρόπο με το οποίο βλέπουν οι ίδιες τον εαυτό τους, υποστηρίζοντας τη συζήτηση για τα γυναικεία δικαιώματα, σε χώρες που κάτι τέτοιο φαντάζει εξωπραγματικό.

Είναι το θέμα που διερευνά το ντοκιμαντέρ «Κισμέτ» της δημοσιογράφου – σκηνοθέτιδας Νίνας Μαρίας Πασχαλίδου και διαγωνίζεται στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ (IDFA) από τις 20 Νοεμβρίου έως την 1η Δεκεμβρίου.

Το «Κισμέτ» γυρίστηκε στην Τουρκία, την Αίγυπτο, τα Αραβικά Εμιράτα, τη Βουλγαρία και την Ελλάδα. Βρέθηκε στα παρασκήνια γυρισμάτων δημοφιλών τουρκικών σειρών, συζήτησε με διάσημους πρωταγωνιστές για το φαινόμενο, αλλά και στα σπίτια απλών ανθρώπων προκειμένου να κουβεντιάσει με τις τηλεθεάτριες για την ταύτισή τους με τις ηρωίδες και την ελπίδα που αυτές τους δίνουν για χειραφέτηση.

Στο Κάιρο, για παράδειγμα, ακτιβίστρια, που είχε πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης, καταθέτει στον φακό της Νίνας Μαρίας Πασχαλίδου «πώς το σίριαλ «Φατμαγκιούλ» σπάει τα ταμπού και επηρεάζει τις γυναίκες να μιλήσουν ανοιχτά για τον βιασμό. Μια άλλη γυναίκα από τα Αραβικά Εμιράτα ομολογεί ότι μετά το συγκεκριμένο σίριαλ, αποφάσισε να χωρίσει τον σύζυγό της με τον οποίο την είχαν εξαναγκάσει να παντρευτεί όταν ήταν ανήλικη» σχολιάζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η σκηνοθέτης.

Από τις συνεντεύξεις του «Κισμέτ» δεν λείπουν οι ιμάμηδες, που τοποθετούνται εναντίον των τουρκικών σίριαλ και του νέου πολιτιστικού πρότυπου, που αυτά προβάλλουν. Καθόλου τυχαία, καθώς ένα τσουνάμι διαζυγίων έχει ξεσπάσει στον αραβικό κόσμο μετά τις τουρκικές σειρές. «Στην Αίγυπτο, οι γυναίκες τις παρακολουθούν ξεχωριστά από τους άνδρες. Αυτές οι σειρές μιλάνε ανοιχτά και με τον πιο εύκολο τρόπο στις μουσουλμάνες για θέματα γάμου, διαζυγίου, προσωπικών σχέσεων, έρωτα» παρατηρεί η Νίνα Μαρία Πασχαλίδου και προσθέτει: «Εξάγονται σε περισσότερες από 80 χώρες και τώρα, μετά τον «Σουλεϊμάν» σε ακόμα περισσότερες. Γεγονός είναι ότι η καινούργια τους δυνατή βιομηχανία, η τηλεοπτική, έχει βοηθήσει ακόμα και τον ανεξάρτητο τουρκικό κινηματογράφο, καθώς πρόκειται για πολύ γνωστούς ηθοποιούς, που παίζουν και στη μεγάλη οθόνη».

Στην Ελλάδα, τη δεκαετία του ΄60, τα σινεμά των προσφυγικών συνοικιών γέμιζαν από Μικρασιάτες που έσπευδαν να δουν στη μεγάλη οθόνη τη Χούλια Κότσιγιτ και τον Εντίζ Χουν, το τουρκικό πρωταγωνιστικό ζεύγος που είχε πολλά κοινά με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ. Από τότε έχουν περάσει 40 χρόνια. Τι είναι αυτό που τραβάει σήμερα τις Ελληνίδες στα τουρκικά σίριαλ; «Είναι λίγο και θέμα μόδας, αλλά κυρίως ότι έσπασε ένα ταμπού εθνικό» εκτιμά η σκηνοθέτης και διευκρινίζει για το «Κισμέτ»: «Στην ταινία επικεντρωνόμαστε σε ένα ζευγάρι Τουρκάλας παντρεμένης με Έλληνα, ο οποίος μαθαίνει τουρκικά από τα σίριαλ, ενώ μια Ελληνίδα μικρασιαστικής καταγωγής, επηρεάζεται από το σίριαλ «Σουλεϊμάν”».

Το «Κισμέτ», είναι συμπαραγωγή της Forest Troop και της εταιρείας Anemon σε συνεργασία με το Arte, την ΕΡΤ, το Al Jazeera και άλλα κανάλια. Είναι η δεύτερη ταινία της Νίνας Μαρίας Πασχαλίδου, που συμμετέχει στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ του Άμστερνταμ. Η προηγούμενη ήταν το «Prism: Krisis Greece 2011», που συνυπέγραψε με τον Νίκο Κατσαούνη.

Πηγή: καθημερινή

 

το τρέιλερ:

 

Share