Subscribe via RSS Feed

Tag: "οικογένεια"

Και πάνω από 40 και μόνη και χωρίς παιδιά

motherhood

της Ιουλίας Λειβαδίτη

«Και τι έγινε;», θα ήταν η πιθανότερη συνέχεια ενός φεμινιστικού ή μάλλον και ψευδοφεμινιστικού ποστ. Γυναικεία ενδυνάμωση, αυτά έχουν ξεπεραστεί, η γυναίκα δεν χρειάζεται να έχει σύντροφο ή παιδιά για να είναι πλήρης, το ξέρουμε όλοι πια. Αντίστροφα, σε ένα μισογυνιστικό ποστ, η συνέχεια θα ήταν «να πως ο φεμινισμός έχει καταστρέψει τις γυναίκες».

Όμως για τις πολλές (περισσότερες από κάθε προηγούμενη γενιά) γυναίκες που βρίσκονται στη θέση να είναι πάνω από 40 και μόνες και χωρίς παιδιά, η αλήθεια δεν βρίσκεται σε καμία από τις δυο αφηγήσεις.

Ας πιάσουμε την πρώτη, δήθεν φεμινιστική αφήγηση: αν στενοχωριέσαι που δεν έχεις σύντροφο ή παιδιά, είσαι γκρινιάρα χωρίς λόγο ή και προδότρια του κινήματος. Αφού είμαστε οι εαυτές μας, η αξία μας δεν ορίζεται πια μέσω των συντρόφων ή των παιδιών μας. Όντως πλέον δεν ετεροκαθοριζόμαστε (τόσο έντονα όσο παλιά) και αυτό είναι καλό. Αλλά εκτός από κάποιες γυναίκες που είχαν την τύχη να έχουν μεγαλώσει ή να ζουν σε κάποια καλλιτεχνική, ακαδημαϊκή ή και ακτιβιστική φούσκα, οι περισσότερες από μας ζουν στη μέση ελληνική πραγματικότητα. Εκεί όπου, αν όχι το επιθυμητό, τότε σίγουρα το «φυσιολογικό» είναι να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά. Μεγαλώνοντας, οι γυναίκες «μιας ορισμένης ηλικίας» που γνωρίζαμε ήταν σχεδόν αποκλειστικά παντρεμένες μητέρες. Αυτό υπήρχε γύρω μας, αυτό ήταν οι μανάδες μας, οι θείες μας, οι μαμάδες των συμμαθητριών μας, οι οικογενειακές φίλες. Η σπάνια περίπτωση μιας γυναίκας ανύπαντρης και χωρίς παιδιά ήταν πάντα η εξαίρεση, και σχολιάζονταν πάντα αρνητικά, είτε επιθετικά, είτε με λύπηση. Όταν βρήκαμε δουλειά, ξέραμε πολύ καλά ποιά ήταν η ατάκα με την οποία άντρες και γυναίκες μιλούσαν για ορισμένες συναδέλφισσες: «ε, τι περιμένεις, είναι ανύπαντρη/ δεν έχει παιδιά». Γεροντοκόρη, αγάμητη, τρελή, επιπόλαια, ωραιοπαθής, τσούλα, ψηλομύτα, να βρεθεί κάποιος να την πηδήξει να ησυχάσουμε, από όλα έχει ο μπαξές για την γυναίκα που είναι πάνω από 40, άτεκνη και μόνη. Πώς λοιπόν, όταν έχεις μεγαλώσει και συνεχίζεις να ζεις σε αυτή την κοινωνία, να βιώσεις αυτή την κατάσταση ως θετική ή έστω ως ουδέτερη; Όποια το καταφέρνει της βγάζω το καπέλο, πρέπει να έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση (ή να ζει σε κάποια από τις προαναφερθείσες φούσκες).

Μετά υπάρχει και το άλλο άκρο, αυτές που αρνούνται να δούνε τη δυσκολία του να μεγαλώνεις, να γερνάς ουσιαστικά -για να λέμε και πράγματα με το ονομά τους- και να περνάς τη ζωή σου εντελώς μόνη… «Μην το λες, δεν είσαι μεγάλη, η Χ φίλη μου έκανε παιδί στα 50». «Η Ψ βρήκε σύντροφο στα 45». «Κι εγώ που παντρεύτηκα τι κατάλαβα;», «Δεν χαίρεσαι που δεν έχεις παιδιά και έχεις χρόνο και χρήματα να κάνεις ό,τι γουστάρεις;». Οι περισσότερες νομίζουν ότι είσαι φαντασιοπλήκτη που νιώθεις περιθωριοποιημένη: «έχεις κόμπλεξ», «δεν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου», «αν ήσουν ικανοποιημένη δεν θα σε πείραζε τι λένε οι άλλοι», «αν είσαι μίζερη θα είσαι πάντα με παιδιά ή χωρίς», «μα ποιοί σχολιάζουν αρνητικά τις μόνες χωρίς παιδιά, δεν το πιστεύω!».

Όλα αυτά τα ωραία ουσιαστικά, είτε με «θετικό» είτε με αρνητικό τρόπο, προσωποποιούν ένα κοινωνικό θέμα, την πίεση που ασκεί η κοινωνία με άπειρους τρόπους στις γυναίκες να συμμορφωθούν, να παντρευτούν και να τεκνοποιήσουν. Το θέμα όμως δεν είναι αν κάποια έχει τα ψυχικά αποθέματα να αντιμετωπίζει το μπαράζ υποτιμητικών / συγκαταβατικών σχολίων από την τηλεόραση, τους φίλους, το ίντερνετ, το γραφείο, την οικογένεια. Τις αφόρητες πιέσεις για να καταψύξεις τα ωάρια σου, να κάνεις κάπως παιδιά ή να παντρευτείς κάποιον τέλος πάντων. Πράγματα που πολλοί ειλικρινά θεωρούν ότι θα σε κάνουν ευτυχισμένη και θα λύσουν το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων σου. Μιλάμε για μια πίεση που είναι ακόμα πολύ πραγματική και πολύ έντονη, αν και ευτυχώς λιγότερη από παλιά. Υπάρχει όμως και πρέπει να την αναγνωρίσουμε, αν θεωρούμε το πρόβλημα ως ανύπαρκτο ή προσωπικό ζήτημα των γυναικών που το υφίστανται δεν θα το λύσουμε ποτέ.

Ούτε βγάζει πουθενά να αυτολογοκρινόμαστε επειδή είμαστε φεμινίστριες. Νομίζω πρέπει να είναι ΟΚ να πεις και εντός ενός φεμινιστικού πλαισίου ότι σε απασχολεί που δεν έχεις σύντροφο και παιδιά. Δεν είναι η αρχή και το τέλος των πάντων, αλλά είναι σημαντικό να μπορείς να εκφράσεις αυτή τη θλίψη. Είναι μια υπαρκτή ανθρώπινη ανάγκη. Υπάρχουν γυναίκες που ποτέ δεν ήθελαν παιδιά, το γνώριζαν από πάντα και είναι σίγουρες για την επιλογή τους αυτή. Αυτό δεν το αμφισβητώ σε καμιά περίπτωση. Όπως και υπάρχουν γυναίκες που θέλουν αλλά δεν μπορούν να κάνουν παιδιά και περνάνε εξαιρετικά δύσκολα –αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση. Εκτός όμως από αυτές που πάντα ήθελαν να κάνουν παιδιά και αυτές που ποτέ δεν ήθελαν να κάνουν, υπάρχουμε κι εμείς που βρεθήκαμε σε αυτή τη θέση, επειδή αυτό ακριβώς, βρεθήκαμε.

Δεν έγινε ούτε επειδή, όπως το θέλουν διάφοροι σεξιστές, πηδιόμασταν ασύστολα ή ήμασταν οι σούπερ καριερίστριες μέχρι που «πέρασε η μπογιά μας», άρχισε να «χτυπάει το βιολογικό μας ρόλοι», αλλά τότε πια όλοι οι καλοί άντρες που φτύναμε παλιά ήταν πιασμένοι. Όχι ότι είναι κακό να είσαι η σούπερ πηδούκλω ή καριερίστα, αλλά ρε γαμώτο, εγώ δεν ήμουν τίποτα από τα δύο. Μακάρι να  είχα να επιδείξω κάποιο εντυπωσιακό επίτευγμα στον ερωτικό ή επαγγελματικό στίβο, αλλά δεν έχω! Δεν ήταν μια συνειδητή επιλογή να μην κάνω παιδιά, επειδή ήθελα να μεγαλουργήσω κάπου. Ούτε βέβαια ήταν ποτέ και όνειρο ζωής μου να κάνω. Απλώς ζούσα τη ζωή μου, όπως όλος ο κόσμος. Το θέμα είναι ότι οι περισσότερες γυναίκες της ηλικίας μου, συνειδητά ή υποσυνείδητα είχαμε φανταστεί τη ζωή μας, ως παντρεμένες με παιδιά. Και τώρα που (μάλλον) δεν θα παντρευτείς και δεν θα κάνεις παιδιά, πώς θα είναι η ζωή σου; Δεν υπάρχει προσχέδιο, δεν ξέρουμε πώς θα μοιάζει αυτή η ζωή στα 50, στα 60 και στα 70. Να βιαστούμε και να παντρευτούμε κάποιον, να κάνουμε παιδιά με δότη ή να υιοθετήσουμε για να προλάβουμε έστω και την τελευταία στιγμή; Ναι, υπάρχει ένα τελευταίο παραθυράκι ευκαιρίας να είσαι σαν την συντριπτική πλειοψηφία των γύρω σου, να γίνεις και εσύ πλήρες μέλος της κοινωνίας… Ή να το αφήσουμε, δεν υπάρχουν λεφτά, δεν υπάρχουν δυνάμεις, πώς θα φέρεις τώρα όλη τη ζωή σου πάνω κάτω; Και ο άγνωστος δρόμος μπροστά ανοιχτός, είτε για φανταστικές περιπέτειες, είτε για αφόρητη μοναξιά -οι περιπέτειες μπορεί να γίνουν μια επανάληψη που δεν συγκινεί… Τι από αυτά θα γίνει, αποφάσισε τώρα, γιατί σε δυο-τρία χρόνια σίγουρα δεν θα μπορείς πλέον.

Και το σημαντικότερο, δεν ξέρουμε καν γιατί το περνάμε όλο αυτό. Επειδή η πατριαρχική κοινωνία μας έχει μάθει ότι ως γυναίκες η οικογένεια είναι η ολοκλήρωσή μας -για τους  άντρες η οικογένεια είναι μόνο ένας από τους πολλούς τρόπους να πραγματώσουν το δυναμικό τους- ή επειδή στα αλήθεια είναι κάτι που θέλουμε; Ζούμε μια υπαρξιακή μοναξιά που δεν φαίνεται να έχει κανείς τη διάθεση να αναγνωρίσει ουσιωδώς. Μεταξύ εύκολων προοδευτικών αφορισμών ότι «δεν τρέχει τίποτα στην τελική» και συντηρητικών επικρίσεων του τύπου «ποιος ξέρει τι παραξενιές κουβαλάει αυτή», δεν υπάρχει χώρος για εμάς.

 

 

Share

Η Στέλλα Μπελιά για το Σύμφωνο Συμβίωσης, τις ΛΟΑΤ διεκδικήσεις και τα ανθρώπινα δικαιώματα στον καιρό της κρίσης

ΜΚΟ-Οικογένειες-Ουράνιο-Τόξο

του Άλκη Δελαντώνη και της Ιουλίας Λειβαδίτη

Η Στέλλα Μπελιά είναι ΛΟΑΤ ακτιβίστρια και πρόεδρος της οργάνωσης Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, που εκπροσωπεί τις οικογένειες με ομόφυλους γονείς και τα παιδιά τους και παλεύει για πολιτικές ίσων ευκαιριών. Εργάζεται ως νηπιαγωγός στην Αθήνα και μεγαλώνει δύο παιδιά με τη σύντροφό της.

Η ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης στην Ελλάδα το Δεκέμβρη 2015 έφερε στο προσκήνιο το ζήτημα των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων στην ελληνική κοινωνία και είναι σε αυτό το πλαίσιο που το Rethinking Greece ζήτησε από τη Στέλλα Μπελιά να απαντήσει σε ερωτήσεις για τη σημερινή κατάσταση των ΛΟΑΤ ατόμων στην Ελλάδα, την ατζέντα για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε συνθήκες κρίσης και φτωχοποίησης, τις αντιλήψεις για την ομοφυλοφιλία στην κοινή γνώμη, καθώς και τις πιθανές συγκρούσεις μεταξύ πιο παραδοσιακών αξιών και φιλελεύθερων απόψεων, που διαπερνούν τη διεθνή ΛΟΑΤ ατζέντα.

Η πρόσφατη ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία χαιρετίστηκε ως ένας σημαντικός σταθμός στην ιστορία των ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεων στην Ελλάδα. Πώς αποτιμάτε εσείς την εξέλιξη αυτή?

Σε γενικές γραμμές για μας ήταν μεγάλη απογοήτευση καθώς το νομοσχέδιο στο δρόμο προς τα εμπρός άφησε τα παιδιά μας πίσω. Μέχρι την τελευταία στιγμή πιστεύαμε ότι τόσο ο νομοθέτης όσο και βουλευτές θα φρόντιζαν να προστατεύσουν την ομάδα εκείνη των πολιτών που έχει ανάγκη περισσότερο από όλες και όλους για προστασία: τα ανήλικα παιδιά. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έγινε. Από την άλλη αυτός ο νόμος έδωσε τον απαραίτητο ζωτικό χώρο ώστε πολλές και πολλοί άνθρωποι να μιλήσουν επιτέλους ανοιχτά για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, να οργανώσουν την ζωή τους σε άλλη βάση και να λύσουν πολλά και καθημερινά προβλήματα. Είδα χθες ένα κυνηγημένο ζευγάρι να υπογράφει σύμφωνο συμβίωσης και να το καταθέτει στο Δήμο Κορίνθου, Μετά από αυτό η ζωή τους θα γίνει τουλάχιστον ευκολότερη και αυτό έχει μεγάλη αξία.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι μιλάμε όχι για υποθετικά πρόσωπα αλλά για ανθρώπους που υπάρχουν και ζουν δίπλα μας. Νομίζω ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αν και δεν θα οδηγήσει ορδές ανθρώπων στα συμβολαιογραφία και στα ληξιαρχεία κάπως θα εκπαιδεύσει την κοινωνία σε μια πραγματικότητα που ή ήταν κρυμμένη από μόνη της ή δεν ήθελαν κάποιοι να την δουν.

Με αφορμή τις εντεινόμενες μεταναστευτικές ροές στην Ευρώπη, εκφράζονται από κάποιους φόβοι για αλλοίωση του «ευρωπαϊκού τρόπου ζωής» από την εισροή στην Ευρώπη πληθυσμών με άλλη θρησκεία, άλλα ήθη και έθιμα και διαφορετικές αξίες. Κατά πόσο η συζήτηση αυτή αφορά τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα?

Οι πρόσφυγες είναι γενικά ένα ζήτημα που μάλλον αφορά τους πάντες και τα πάντα. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις στην ιστορία μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Σίγουρα οι άνθρωποι αυτοί προέρχονται από χώρες με διαφορετικές νόρμες αλλά αυτό τι μπορεί να σημαίνει; Συνήθως κρατάς από το παρελθόν ήθη κι έθιμα ανώδυνα που δεν δυναμιτίζουν τη ζωή σου στο παρόν και στο μέλλον. Οι δικοί μας όταν πήγαν μετανάστες στην Γερμανία στις ΗΠΑ στην Αυστραλία κλπ αυτά που κράτησαν ήταν οι μεγάλες γιορτές και κυρίως τα διασκεδαστικά τους κομμάτια, το σουβλιστό αρνί το Πάσχα όχι ας πούμε την «βεντέτα» ανάμεσα σε οικογένειες.

Τώρα σε σχέση με τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής», δεν βλέπω να τον βιώνουμε στην χώρα ιδιαίτερα, καθώς έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη δική μας θρησκεία με όλους τους υψηλόβαθμους ιεράρχες, είτε είναι χαμηλών τόνων όπως ο Αρχιεπίσκοπος είτε είναι σαν τον μητροπολίτη Καλαβρύτων και τον Θεσσαλονίκης, όπως και πολλά καλά εδραιωμένα στερεότυπα και ισχυρές αντιστάσεις ως προς αυτόν τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής». Θυμηθείτε μόνο την προκλητική δήλωση Έλληνα πολιτικού για τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου. Αυτή η Ευρώπη λοιπόν δεν έχει ακόμα μπει για τα καλά στην χώρα μας.

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν μπει σε μία τροχιά κατοχύρωσης δικαιωμάτων για όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Πιστεύετε ότι η μάχη αυτή έχει σε μεγάλο βαθμό ήδη κριθεί ή φοβάστε ότι μία ανακατάταξη στην Ευρώπη, θα μπορούσε να φέρει στο προσκήνιο δυνάμεις που ενδεχομένως θα απειλούσαν τις κατακτήσεις αυτές;

Βλέπουμε ότι σε πολλά επίπεδα δικαιώματα που νομίζαμε ότι είναι παγιωμένα και αδιαπραγμάτευτα –π.χ. στον εργασιακό χώρο- χάνουν τον αδιαπραγμάτευτο χαρακτήρα τους και ξαναμπαίνουν στο τραπέζι για νέες διαπραγματεύσεις, καταργούνται κλπ. Θα μπορούσε κάλλιστα να συμβεί το ίδιο και με τα ανθρώπινα δικαιώματα καθώς οι συγκεκριμένες οικονομικο-πολιτικές συγκυρίες ευνοούν την ανάπτυξη συντηρητικών ομάδων, κομμάτων κλπ που σε μεγάλο βαθμό αντλούν την πολιτική τους δύναμη από ανθρώπους που πριν στήριζαν τον φιλελεύθερο χώρο. Ας δούμε τι γίνεται στη χώρα μας, από όσους στηρίζουν την Χ.Α. οι περισσότεροι ανήκαν πριν στις τάξεις της Ν.Δ., καθώς ήταν πιο «κοντά» στα δικά τους πρότυπα. Μπορεί λοιπόν μια τέτοια κατάσταση να οδηγήσει χώρες όπως π.χ. η Γαλλία, που έχει κάνει σημαντικά βήματα για την ισότητα για όλους, με μια ενδεχόμενη εκλογική νίκη της Μαρί Λεπέν να κατρακυλήσει σε πολιτικές που θα είναι ρατσιστικές, ομοφοβικές κλπ.

Σε ποιο βαθμό πιστεύετε ότι η οικονομική κρίση και το πρόβλημα της φτώχειας στην Ελλάδα έχει επηρεάσει τη συζήτηση για τη λεγόμενη δικαιωματική ατζέντα?

Αν σκεφτούμε πως διαβαθμίζονται π.χ. στην πυραμίδα του Maslow οι ανθρώπινες ανάγκες, θα δούμε ότι στη βάση της υπάρχουν οι ανάγκες για επιβίωση (φαγητό, νερό κλπ) και η αμέσως επόμενη βαθμίδα αφορά την ασφάλεια: σωματική,  εργασίας,  πόρων, υγείας, περιουσίας κλπ. Με την οικονομική κρίση υπάρχει αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που δεν μπορεί να ικανοποιήσει ούτε καν τις ανάγκες της βάσης της πυραμίδας, δεν έχει να φάει, και είναι ακόμα μεγαλύτερος ο αριθμός εκείνων των ανθρώπων που αν και μετά βίας ικανοποιεί την βάση της δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες της αμέσως επόμενης βαθμίδας γιατί είναι χωρίς εργασία, χωρίς πρόσβαση στο σύστημα υγείας, κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του γιατί αδυνατεί να πληρώσει τα δάνεια που έβαλε για να το αποκτήσει. Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε μια από τις παραπάνω θέσεις να θελήσει να ασχοληθεί με τις υπόλοιπες βαθμίδες ως την κορυφή της πυραμίδας που αφορούν την κοινωνική αποδοχή, την αυτοεκτίμηση και την αυτοπραγμάτωση. Πώς να μιλήσεις στους ανθρώπους για ανθρώπινα δικαιώματα όταν είναι σε μια τόσο δύσκολη θέση; Από την άλλη είναι καθήκον κάθε ευνομούμενης πολιτείας να προσπαθεί να δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις ώστε κανένας πολίτης της να μην υφίσταται διακρίσεις για κάτι που τυχαία είναι. Η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να εμποδίσει την πολιτεία να φροντίσει ώστε να εξασφαλίσει ίσα δικαιώματα για όλους τους πολίτες.

Ποιον ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει η δημόσια εκπαίδευση στην καλλιέργεια των ηθών, των στάσεων και των κοινωνικών αντιλήψεων για τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα; Και με ποιες συγκεκριμένες παρεμβάσεις της Πολιτείας; Ποια εμπόδια μπαίνουν και από ποιούς σε μια τέτοια αλλαγή πορείας της ελληνικής εκπαίδευσης;

Η ελληνική εκπαίδευση έχει καταρχήν μια συγκεκριμένη μειονεξία: το υπουργείο Παιδείας της χώρας μας –με όλους τους τίτλους που έχει αλλάξει με την πάροδο των χρόνων όπως Πολιτισμού, Αθλητισμού, Δια βίου Μάθησης, Έρευνας κοκ- δεν έχασε ποτέ από το όνομά του τον τίτλο του «Θρησκείας». Όταν λοιπόν ένα τόσο κοσμικό θέμα όπως είναι η εκπαίδευση των νέων ανθρώπων και πολιτών πάει πακέτο με την Θρησκεία, μας εξομοιώνει ως ένα βαθμό με θεοκρατικά καθεστώτα. Αυτό από μόνο του μάλλον δεν μπορεί να επιτρέψει τις αλλαγές εκείνες που χρειάζεται η εκπαιδευτική διαδικασία ώστε να είναι συμπεριληπτική και να οδηγήσει σε αλλαγές στα στερεότυπα για τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα. Θα φέρω το παράδειγμα των οικογενειών με ΛΟΑΤΚΙ  γονείς. Τα παιδιά μας με την είσοδό τους στο σχολείο από το νηπιαγωγείο ακόμα δεν βλέπουν καμία εικόνα της δικής τους οικογένειας σε κανένα σχολικό βιβλίο, από τους εκπαιδευτικούς υπάρχει μια καθαρή αξιολογική κρίση ότι η «καλύτερη» οικογένεια είναι η ετεροκανονική πυρηνική οικογένεια και ότι όλες οι άλλες οικογενειακές δομές είναι λίγο ως πολύ υποδεέστερες, χειρότερες κοκ. Έτσι τα παιδιά μας λόγω των συγκεκριμένων συνθηκών αναγκάζονται να αφήνουν την πραγματικότητα που βιώνουν στο σπίτι τους κάθε πρωί έξω από την πόρτα του σχολείου τους και να την ξαναβρίσκουν μόνο κατά την έξοδό τους από αυτό. Πολύ καιρό τώρα σαν οργάνωση στις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» προσπαθήσαμε να το αλλάξουμε αυτό και με επαφές με τα διάφορα παιδαγωγικά τμήματα που θα βγάλουν τους μελλοντικούς εκπαιδευτικούς αλλά και με τη δημιουργία υλικού που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν όσες και όσοι θα ήθελαν να δείξουν την πολυμορφία των οικογενειακών δομών. Σε αυτόν τον τομέα συνεχίζουμε να εργαζόμαστε προσπαθώντας να δημιουργήσουμε τουλάχιστον το υλικό. Τώρα φτιάχνουμε ένα αλφαβητάρι για φωνολογική ενημερότητα παιδιών προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας όπου το κείμενο του εκτός από τα φωνήματα και άλλα θέματα που θέτει το αναλυτικό πρόγραμμα για το νηπιαγωγείο (ενεργητική ακρόαση, χρήση Η.Υ. κλπ) περιέχει εικόνες και αναφορές σε πολλές πιθανές οικογενειακές δομές ώστε όλα τα παιδιά να μπορούν να δουν μια οικογένεια που μοιάζει με τη δική τους μέσα σε αυτό.  Παράλληλα βάζουμε το θέμα αυτό σε ευρωπαϊκά συνέδρια όπως το OMEP ώστε η πληροφορία να φτάσει τελικά από έξω προς τα μέσα. Τέλος είμαστε σε επικοινωνία με οργανισμούς στο εξωτερικό όπως το Schools Out ώστε να μάθουμε από την πολυετή πείρα τους στο συγκεκριμένο τομέα πώς να οδηγήσουμε τον σχολικό θεσμό προς τα εμπρός και να τον φτάσουμε εκεί που πρέπει να είναι, σε ένα σχολείο που θα χωράει όλα τα παιδιά.

Στο πρόσφατο Συνέδριο της οργάνωσής σας Οικογένειες Ουράνιο Τόξο ακούστηκε συχνά η λέξη «φόβος» από το στόμα νέων ανθρώπων, που ζουν στην ελληνική επαρχία. Πιστεύετε ότι υπάρχει μία Ελλάδα δύο ταχυτήτων απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα, στη βάση του διαχωρισμού Κέντρο / Περιφέρεια; Πιστεύετε ότι στην Ελλάδα του 2016 είναι δυνατόν ένας ΛΟΑΤ πολίτης να ζήσει τη ζωή του ανοιχτά και με ορατότητα, χωρίς δυσμενείς επιπτώσεις στην επαγγελματική, προσωπική ή κοινωνική του ζωή;

Παραθέτω ένα μικρό κομμάτι από τη δημοσιευμένη ιστορία ενός gay της ελληνικής επαρχίας, την Λάππα, ένα χωριό σχεδόν δίπλα στην Πάτρα: «…, με έχουν δείρει αρκετές φορές. Με έχουν πάει σε ένα δάσος, μου έχουν πάρει τα ρούχα και μ’ έχουν αφήσει γυμνό. Αρχίσανε να με φτύνουνε και να με κλωτσάνε, για να γελάσουνε. Έρχονται έξω από το σπίτι και φωνάζουν ‘Βάλτε φωτιά στο σπίτι του πούστη’, μου έχουν κάνει πάρα πολλά. Και το χειρότερο είναι ότι η μητέρα μου αυτή τι στιγμή είναι άρρωστη με μια πολύ σοβαρή αρρώστια και δε σέβονται το γεγονός ότι θέλω να την βγάλω έξω μια βόλτα και με κράζουνε μπροστά της. Πηγή: www.lifo.gr»

Η υπόθεση της κακοποίησης αυτού του ανθρώπου έφτασε στα δικαστήρια και η ελληνική δικαιοσύνη δεν καταδίκασε τους θύτες αλλά αντίθετα ισχυρίστηκε ότι το θύμα και η ηλικιωμένη μητέρα του «προκαλούν»… Τι άλλο να προσθέσω, υπάρχει σίγουρα διαφορά ανάμεσα στη ζωή στο απρόσωπο πλήθος μιας μεγάλης πόλης όσο κι αν γνωρίζεις και σε γνωρίζουν στον καθημερινό σου μικρόκοσμο και στην ζωή σε ένα μικρό χωριό.  Η δεύτερη περίπτωση έχει σίγουρα περισσότερες δυσκολίες.

Σε κάποιες χώρες τα ΛΟΑΤ ζητήματα έχουν σημαντική θέση στην πολιτική ατζέντα, και τα πολιτικά κόμματα παρουσιάζουν στους πολίτες-εκλογείς τις θέσεις τους για αυτά, όπως και για τα άλλα ζητήματα πολιτικής. Συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα;

Νομίζω ότι σταδιακά αυτό θα αρχίσει να γίνεται και στη χώρα μας, μέχρι σήμερα ήμασταν μηδαμινή και αμελητέα ποσότητα για τους πολιτικούς καθώς οι περισσότερες και οι περισσότεροι δεν δηλώνουν ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ και όλοι θεωρούσαν –με ελάχιστες αλλά φωτεινές εξαιρέσεις- ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας δεν θα επέφερε μεγάλες ανταμοιβές σε ψήφους ή ακόμα και θα είχε αρνητικό πολιτικό κόστος για όποιον όποια προασπίζονταν τα δικαιώματά μας. Ξαφνικά αρχίζει να αλλάζει το τοπίο καθώς πλέον όλοι κατανοούν ότι είμαστε μετρήσιμη δύναμη –σε αριθμούς ψήφων- εμείς και οι σύμμαχοί μας. Αυτό πιστεύω ότι σύντομα θα οδηγήσει σε αλλαγή πλεύσης ως προς τις διεκδικήσεις της κοινότητας σε αρκετά κόμματα στο μέλλον.

Πώς θα περιγράφατε τη στάση των ελληνικών ΜΜΕ απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα;

Καθαρή ανθρωποφαγία… Με εξαίρεση πάλι κάποιες εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης και κάποιες εφημερίδες (δεν αναφέρω ονόματα για να μην ξεχάσω και αδικήσω κάποιους) στα περισσότερα κανάλια και στα ΜΜΕ ήταν απολύτως σαφές ότι χρησιμοποιούσαν θέματα που αφορούν τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα μέσα από την λογική της κλειδαρότρυπας και πάντα με άξονα το «είναι ένα επίκαιρο θέμα και αυτή την εποχή πουλάει». Ρώτησαν τους πιο απίθανους συνομιλητές αν μπορούμε να μεγαλώνουμε παιδιά ή όχι (ο Φαήλος Κρανιδιώτης ο Νίκος Καμένος κ.ά, διάφοροι ηθοποιοί όπως ο Μπέζος και διάφοροι τραγουδιστές όπως ο Γιώργος Μαργαρίτης κ.ά. κλήθηκαν να τοποθετηθούν –λες και η γνώμη τους μας αφορά και θα αποτελέσει κριτήριο για την απόφασή μας να γίνουμε γονείς ή όχι- για το εάν οι gay (όλη η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα για τα ελληνικά ΜΜΕ είναι gay, λεσβίες, τρανς κλπ, δεν υπάρχουν όλες και όλοι είμαστε απλώς gay) πρέπει να γίνουν γονείς ή «για το καλό των παιδιών» πρέπει να το αποφύγουν. Όλο αυτό το υποκριτικό ενδιαφέρον για τα παιδιά μας μπορεί να λείψει και εάν πραγματικά ενδιαφέρονται γι’ αυτά καλά θα κάνουν να πάψουν να τους στερούν τα δικαιώματά τους όπως έχει επισημάνει εδώ και καιρό και ο συνήγορος του Πολίτη και ο συνήγορος του Παιδιού. Αν κινδυνεύεις από την διέλευσή σου σε ένα σκοτεινό δρομάκι με μεγάλη παραβατικότητα δουλειά της πολιτείας δεν είναι να σε αποτρέψει ή να σου απαγορεύσει να διασχίσεις το στενάκι αλλά να τοποθετήσει άπλετο φωτισμό και να διασφαλίσει ότι δεν θα σου συμβεί κάτι κακό.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Rethinking Greece

Μετάφραση: Άλκης Δελαντώνης και Ιουλία Λειβαδίτη

 

Διαβάστε ακόμα

«Ήθελα να ζήσω τη δική μου αλήθεια»

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

Share

Τα έξι γράμματα που απουσιάζουν από τις προειδοποιήσεις για τον ιό Ζίκα: Α-Ν-Τ-Ρ-Ε-Σ

zika

H Patricia Vieira de Araujo κρατώντας στην αγκαλιά της την ενός μηνός εγγονή της που γεννήθηκε με μικροκεφαλία αφότου η μητέρα εκτέθηκε στον ιό Ζίκα στο Ρίο ντε Τζενέιρο της Βραζιλίας. Φωτό: Antonio Lacerda/EPA

της Paula Young Lee

Το ξέσπασμα του ιού Ζίκα στη Λατινική Αμερική δείχνει για άλλη μια φορά ότι παρά την περιορισμένη πρόσβαση σε αντισύλληψη και αμβλώσεις, το βάρος της ευθύνης για τη σεξουαλική συμπεριφορά των ζευγαριών πέφτει στις γυναίκες.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι πριν λίγες εβδομάδες κανείς σχεδόν δεν είχε προηγουμένως ακούσει  για τον ιό Ζίκα, πόσο μάλλον για τις επιπτώσεις τις οποίες φέρεται να έχει.

Η μικροκεφαλία είναι μία σπάνια συγγενής πάθηση κατά την οποία τα βρέφη γεννιούνται με αφύσικα μικρότερο του κανονικού μεγέθους κρανίο. Παρόλο που η ακριβής σχέση του Ζίκα με τη συγκεκριμένη γενετική ανωμαλία δεν έχει εξακριβωθεί, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία σε παγκόσμιο επίπεδο λόγω του συγκεκριμένου ιού, ενώ κυβερνητικοί αξιωματούχοι στη Βραζιλία, την Κολομβία, τον Ισημερινό και το Ελ Σαλβαδόρ συμβουλεύουν τις γυναίκες να αποφεύγουν να μένουν έγκυες, από  φόβο ότι η ταχεία εξάπλωση του ιού Ζίκα μπορεί να προκαλέσει σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες στα αγέννητα παιδιά. Αξιωματούχοι εκτός των πληγεισών χωρών στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική συμβουλεύουν τις γυναίκες ν’ αποφεύγουν τα ταξίδια  σ’ αυτές τις περιοχές.

Παρατηρούμε κάτι το περίεργο σε αυτές τις προειδοποιήσεις; Όχι; Ας συνεχίσουμε τότε.

Όπως επισημαίνουν πολλοί σχολιαστές, εκπλήσσει υπερβολικά το γεγονός ότι χώρες χωρίς αντισύλληψη και όπου η άμβλωση είναι παράνομη ακόμη και σε περιπτώσεις βιασμού, αιμομιξίας ή όταν απειλείται η ζωή της μητέρας, συστήνουν στις γυναίκες να σταματήσουν να κάνουν παιδιά, για τουλάχιστον δύο χρόνια ή έως ότου οι ερευνητές γνωρίζουν περισσότερα για τις επιπτώσεις του Ζίκα στην ανάπτυξη των εμβρύων.

Υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας είναι κατά αυτών των συστάσεων. Όπως γράφει η Charlotte Alter για το περιοδικό Time «ακόμα και αν οι γυναίκες προσπαθήσουν ν’ακολουθήσουν τις συστάσεις μέσω της αποχής, η σεξουαλική βία είναι τόσο διαδεδομένη σ’ αυτές τις χώρες που πολλές γυναίκες μπορεί να μείνουν έγκυες παρά τη θέλησή τους».

Εδώ είναι το πρόβλημα: όλες οι σχετικές προειδοποιήσεις απευθύνονται αποκλειστικά στις γυναίκες και αποφεύγουν μια συγκεκριμένη λέξη, τη λέξη «άντρες». Λένε στις γυναίκες ν’ αποφύγουν την εγκυμοσύνη σαν να πρόκειται για κάτι απλό όπως για παράδειγμα ν’ αποφύγουν μια λακκούβα στο δρόμο. Γιατί λοιπόν δεν προτρέπουν τους άντρες ν’ αποφεύγουν το αναπαραγωγικό σεξ μέχρι να γνωρίζουμε περισσότερα για τον Ζίκα;

Η σκέψη και μόνο να συστήσουν οι αρμόδιες Αρχές στους άντρες αποχή από το αναπαραγωγικό σεξ για δύο χρόνια, μοιάζει σαν ανέκδοτο. Η πεποίθηση ότι οι γυναίκες  είναι υπεύθυνες για τον αντρικό πόθο και την επακόλουθη αναπαραγωγή είναι ένα πολιστισμικό ανακλαστικό τόσο ριζωμένο στις συνειδήσεις των ανθρώπων που δεν παρατηρείται καμία ασυμμετρία. Για το εξημερωμένο μυαλό είναι σχεδόν στα όρια του παράλογου να καταστήσει τους άντρες ηθικά υπεύθυνους για μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, στην περίπτωση του ιού Ζίκα, μια πιθανή απειλή στη δημόσια υγεία. Οι γυναίκες ωστόσο δεν μένουν έτσι απλά έγκυες, αλλά με τη βοήθεια των αντρών.

Σε βιολογικό επίπεδο, είναι κοινός τόπος ότι για να επιτευχθεί γονιμοποίηση πρέπει να υπάρχει ωάριο και σπερματοζωάριο. Και όμως, η φράση «έμεινε έγκυος» είναι η πλέον  συνηθισμένη, υπονοώντας ότι η γυναίκα έμεινε έγκυος μόνη της. Γιατί η εγκυμοσύνη θα πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται ως μία αποκλειστικά γυναικεία πράξη;

Οι επιστήμονες μπορεί μεν να γνωρίζουν τη βιολογία της αναπαραγωγής αλλά το ηθικό πλαίσιο γύρω από το σεξ και την εγκυμοσύνη δεν είναι πολύ διαφορετικό από ό, τι ήταν έξι αιώνες πριν, όταν ο Γάλλος γιατρός Ambroise Pare έγραφε ότι ένα παιδί γεννήθηκε με κεφάλι βατράχου επειδή η μητέρα του κράτησε ένα βάτραχο στο χέρι της. Η αντίληψη σύμφωνα με την οποία φταίει η συμπεριφορά των γυναικών για τις γενετικές ανωμαλίες ανήκει σ’ αυτές ακριβώς τις προκαταλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες στη θέα και μόνο ενός τρομακτικού πλάσματος, μία έγκυος γυναίκα θα μπορούσε να γεννήσει ένα τέρας.

Αν και πρόκειται για ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα είναι αστείο που ο κύριος φορέας του ιού Ζίκα, τα κουνούπια, έχουν γίνει η πραγματική ενσάρκωση των εξωγήινων εντόμων στην ταινία οι Στρατιώτες του Σύμπαντος και πρέπει να σβηστούν από προσώπου γης μήπως και καταστρέψουν τον πλανήτη.

Πρόκειται για μία ιδιαίτερα γνώριμη κατ’ αντιδικία θέση με ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο εμάς και στους άλλους. Στην προκειμένη ωστόσο περίπτωση, η θέση αυτή δεν λειτουργεί για μία σειρά από λόγους, μεταξύ άλλων και το γεγονός ότι η απειλή έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Με αξιοσημείωτη ταχύτητα, οι φορείς μετάδοσης έχουν αλλάξει. Οι ΗΠΑ κατέγραψαν ήδη την πρώτη περίπτωση όπου ο ιός Ζίκα μεταδόθηκε μέσω της σεξουαλικής επαφής μ’ ένα μολυσμένο άτομο.

Και τώρα τι γίνεται; Πρόσφατα, ο Πάπας Φραγκίσκος επικρίνεται από την εκκλησία για την υποτιθέμενη εμμονή του με την ομοφυλοφιλία, την άμβλωση και την αντισύλληψη σε βάρος της μεγαλύτερης αποστολής της. Οι πληγείσες από τον ιό Ζίκα περιοχές εμμένουν στη στάση τους εναντίον της αντισύλληψης και των αμβλώσεων, παρόλο που εξαιτίας αυτής της στάσης, μόνο στη Βραζιλία, έχουν ήδη γεννηθεί 4.000 βρέφη με κάποια γενετική ανωμαλία, κυρίως σε απομακρυσμένες κοινότητες με πενιχρά μέσα για τη φροντίδα των παιδιών με σοβαρές ειδικές ανάγκες .

Πέρα από τα πρακτικά ζητήματα που πρέπει άμεσα ν’ αντιμετωπιστούν, η πρόκληση μακροπρόθεσμα είναι ν’ αντιμετωπίσουμε τις μεταβαλλόμενες πραγματικότητες του 21ου αιώνα γύρω από τα θέματα του σεξ και της αναπαραγωγής, με μία ηθική ατζέντα που δεν θα στοχεύει στον έλεγχο των γυναικών αλλά στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Guardian και μπορείτε να το βρείτε εδώ

Μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Share

Αποδομώντας τον Αγιο Βαλεντίνο: 14 μύθοι για τον έρωτα και την αγάπη

amor

της Coral Herrera

1. Η αγάπη είναι για πάντα: Όχι, η αγάπη κρατάει όσο κρατάει. Μερικοί έρωτες κρατάνε 20 χρόνια, άλλοι δύο μήνες, άλλοι δύο ημέρες… Γι’ αυτό πρέπει να ζήσεις το παρόν και να μην μεταφέρεις τη σκέψη σου σε ένα αβέβαιο μέλλον: η ολοκλήρωση είναι στη στιγμή που ζούμε, το να αγαπάς σημαίνει να είσαι παρούσα, να σταματάς τα ρολόγια, να απολαμβάνεις το εδώ και τώρα.

2. Η αγάπη όλα τα μπορεί: όχι, η αγάπη δεν μπορεί τη βία και τη κακομεταχείριση, δεν μπορεί την ανισότητα και το αντριλίκι, δεν μπορεί τον εγωισμό ούτε τις σχέσεις που δεν λειτουργούν. Η αγάπη δεν μετατρέπει τα βίαια άτομα σε ήρεμα, ούτε όσους θέλουν πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους σε οπαδούς της μονογαμίας ούτε γιατρεύει τη ζήλια ούτε μένει ζωντανή αν πρέπει να ζήσει με πολύ πόνο για πολύ καιρό. Η αγάπη δεν είναι άνευ όρων: αν δεν υπάρχει σεβασμός και χαρά στη σχέση, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για την αγάπη.

3. Εμείς οι γυναίκες υπομένουμε και περιμένουμε: παρότι οι ηρωίδες των παιδικών παραμυθιών είναι κοπέλες που περιμένουν ένα καλοβαλμένο τύπο να τους λύσει όλα τα προβλήματα και τις σώσει από τις καταστροφές, εμείς δεν έχουμε όλη τη ζωή μας για να περιμένουμε. Δεν έχουμε την υπομονή της Πηνελόπης που περίμενε τον Οδυσσέα για 50 χρόνια να γυρίσει από τον πόλεμο: εμείς ζούμε τον έρωτα εδώ και τώρα. Δεν είμαστε πια το αποκούμπι του πολεμιστή, αλλά οι πρωταγωνίστριες της ιστορίας. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση να ζήσεις την αγάπη παρά στο καθαρό παρόν: το μέλλον είναι υπερβολικά μακρινό.

4. Όσοι τσακώνονται έντονα, αγαπιούνται έντονα : υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να μαλώνουν και να βυθίζονται σε αυτή τη βία, αλλά είναι κρίμα να περνάς χρόνια από την σύντομη ζωή σου με κλάματα, συγκρούσεις, φωνές, σκηνές ζηλοτυπίας, προσβολές, λόγια που πληγώνουν… Πρέπει να αφήσουμε πίσω αυτή την λανθασμένη αντίληψη, να αλλάξουμε οπτική γωνία και να στοιχηματίσουμε στη χαρά και την απόλαυση του έρωτα. Για παράδειγμα: όσοι μοιράζονται οργασμούς και γέλια αγαπιούνται έντονα. Δεν κάνει ρίμα, αλλά ακούγεται πολύ καλύτερα.

5. Όταν αγαπάς, υποφέρεις: όχι, μπορούμε να αποφασίσουμε ότι θέλουμε ένα διάλειμμα ή να αποστασιοποιηθούμε όταν κάτι μας πονάει. Μπορούμε να ξε-ερωτευτούμε κάποιον που δεν μας ταιριάζει πια, να ξεχάσουμε τα άτομα που δεν μας αγαπάνε, να επιλέξουμε καλούς και καλές συντρόφους για να μοιραστούμε τη ζωή μας. Η αγάπη δεν μας δένει, δεν μας περιορίζει, ούτε μας αναγκάζει να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη: εμείς οι ίδιες πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας και να δουλέψουμε πάνω στα εσωτερικά και εξωτερικά εμπόδια που δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε την αγάπη.

6. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει την αγάπη από το μίσος: η αγάπη και το μίσος δεν είναι το ίδιο πράγμα. Δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να αγαπάει τρελά κάποιον άλλον και μετά, από την μια μέρα στην άλλη να τον μισήσει, να του εύχεται το χειρότερο, ή και να ενεργεί εις βάρος του. Αν αγαπάς κάποιον, το λογικό είναι να του εύχεσαι ευτυχία και ευημερία: μαζί σου, μόνο του, ή με άλλα άτομα. Άρα το μίσος δεν είναι συνέπεια της αγάπης: είναι έλλειψη αγάπης, είναι μανία καταστροφής, είναι ένα μεγάλο τέρας που σπέρνει τον πόνο σε εμάς και στους γύρω μας.

7. Χωρίς σύντροφο είσαι μόνη σου. Δεν είναι αλήθεια, υπάρχει πολύς κόσμος γύρω σου που σε αγαπάει, σε εκτιμάει, σε θαυμάζει ή νοιάζεται για σένα. Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα άτομα που μπορείς να γνωρίσεις: συναντήσου με τους γείτονές σου για να γιορτάσεις, να μάθεις, να διαμαρτυρηθείς, να χτίσεις, να καλλιεργήσεις, να χορέψεις. Ο κόσμος είναι γεμάτος με καλούς ανθρώπους που έχουν όρεξη να μοιραστούν πράγματα: μη μένεις μόνη σου στο σπίτι, πάρε τους δρόμους, βγες στις πλατείες και απόλαυσε τους ανθρώπους.

8. Αν είσαι επιτυχημένη, θα βρεις την αγάπη (και αντίστροφα): ο θαυμασμός του κόσμου δεν θα σε κάνει πιο ευτυχισμένη ούτε η ζήλεια των άλλων θα σου φέρει απαραίτητα την αγάπη… Αυτό που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο δεν είναι η φυσική σου εμφάνιση ή ό τραπεζικός σου λογαριασμός, αλλά η ικανότητα σου να σχετίζεσαι με τους άλλους, να δείχνεις κατανόηση, να είσαι γενναιόδωρη, αλληλέγγυα, ειλικρινής, δημιουργική ή απλώς καλός άνθρωπος. Αν είμαστε γαμάτα άτομα, θα συνεχίσουμε να είμαστε ακόμα και αν κανένας δεν γίνει το ταίρι μας: η προσωπική μας αξία δεν έχει καμία σχέση με το να έχουμε ή να μην έχουμε σύντροφο, με το να μας ερωτεύονται ή όχι.

9. Αν το κυνηγήσεις αρκετά, θα βρεις την αγάπη: όχι, δεν μπορείς να απαιτήσεις ούτε να ζητιανέψεις την αγάπη. Αν δεν σε αγαπάνε, αποδέξου το. Αν σε αγάπησαν και δεν σε αγαπούν πια, πάρτο απόφαση. Μη ζητάς από κανένα να φορτωθεί τον πόνο σου, μη αναγκάζεις κανέναν να μείνει στο πλάι σου, ή να αρνηθεί την ελευθερία του για να μην σε πληγώσει: όλες είμαστε ελεύθερες να ενωθούμε και να χωρίσουμε, να πάμε και να έρθουμε, να το πολεμήσουμε και να σταματήσουμε να το πολεμάμε. Δεν υπάρχουν καλοί ούτε κακοί σε αυτή την υπόθεση: το να μην είσαι πια ερωτευμένη πια έχει συμβεί σε όλες και σε όλους: πρέπει μόνο να προσέξουμε το άλλο πρόσωπο, να φερθούμε καλά, να κάνουμε τα πράγματα με ευαισθησία και φροντίδα. Είναι δυνατόν να χωρίσεις με αγάπη, με φροντίδα και να κοιτάξεις μπροστά με αισιοδοξία.

10. Όποιος αγαπάει, πληγώνει: δεν είναι αλήθεια ότι όταν κάποιος σε πληγώνει είναι επειδή σε αγαπάει πολύ και σε νοιάζεται ούτε είναι αλήθεια ότι όταν σου φέρονται άσχημα είναι για το καλό σου. Αν κάποιος σε αγαπάει και σε κάνει να κλαις είναι γιατί δεν ξέρει πως να σε αγαπήσει και δεν έχει τα εργαλεία για να απολαύσει τη σχέση σας χωρίς να θέλει να κυριαρχήσει πάνω σου. Είναι ώρα να σπάσουμε τον δεσμό μεταξύ αγάπης και οδύνης: είναι δυνατόν (και καλύτερο) να απολαύσεις τη ζωή χωρίς τραγωδίες και δράματα.

11. Αν δεν βρεις ζευγάρι μέχρι μια ηλικία “θα χάσεις το τραίνο”, “θα περάσει η μπογιά σου”, “θα μείνεις στο ράφι”: όχι, σήμερα οι άνθρωποι ζευγαρώνουν σε κάθε πιθανή ηλικία, υπάρχουν όλο και περισσότεροι διαθέσιμοι άνθρωποι και κάθε φορά περνάνε όλο και περισσότερα τραίνα. Μπορείς να ανέβεις σε όποιο σου κάνει κέφι. Επιπλέον, τώρα πια δεν υπάρχει θέμα “να περάσει η μπογιά σου”, κανείς δεν σε υποχρεώνει να παντρευτείς μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία και το να βρεις άντρα δεν είναι υποχρεωτικό για να γίνεις μητέρα. Το σημαντικό για τη μητρότητά σου είναι το δίκτυο των ανθρώπων γύρω σου που μπορεί να σε βοηθήσει να μεγαλώσεις τα παιδιά σο, και δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι για να βρεις τον γαλάζιο πρίγκιπα. Χρειαζόμαστε δίκτυα αμοιβαίας βοήθειας και συλλογικής ανατροφής, συντρόφους και συντρόφισσες για τη ζωή μας, όχι “κουβαλητές” που να μας λατρεύουν και να μας συντηρούν οικονομικά.

12. “Χωρίς εσένα δεν είμαι τίποτα”, “είμαι δική σου να με κάνεις ό,τι θες”: ο σαδισμός και μαζοχισμός μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστικά εργαλεία για την ερωτική απόλαυση και το σεξουαλικό παιγνίδι, αλλά ας τα αφήσουμε έξω από τη συναισθηματική ζωή. Στην καθημερινότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να αρνηθούμε τη δύναμή μας και να την παραδώσουμε σε ένα άλλο άτομο ως απόδειξη της αγάπης μας. Όταν υποτάσσεσαι στον σύντροφό σου ή τον εξουσιάζεις, δημιουργείς σχέσεις άνισες, εξαρτημένες, βίαιες και επώδυνες, οι οποίες λειτουργούν με βάση φαύλους κύκλους βίας (επιθετικότητα /συμφιλίωση, κόλαση/μήνας του μέλιτος) από τους οποίους είναι πολύ δύσκολο να βγεις. Επιπλέον αυτές οι σχέσεις σε απομακρύνουν από τους αγαπημένους σου ανθρώπους: δεν είναι εύκολο για αυτούς που σε αγαπάνε να σε βλέπουν σε μια καταστροφική σχέση που βασίζεται στη λογική κυρίαρχου και κυριαρχούμενου.

13. Κανείς δεν θέλει να είναι μόνος του: κι όμως, υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες με σύντροφο ή παντρεμένες, βυθισμένες σε συζυγικές κολάσεις ή σε μια μόνιμη βαρεμάρα, οι οποίες ζηλεύουν την ελευθερία και την ευημερία των αδέσμευτων. Ο γάμος δεν είναι συνώνυμο της ευτυχίας, ρίξε μια ματιά στους δείκτες διαζυγίου σε όλον τον κόσμο και τα υψηλά επίπεδα singles: οι άνθρωποι είναι όλο και λιγότερο διατεθειμένοι να αντέξουν κολάσεις, γιατί αυτό που θέλουν είναι να απολαύσουν τη ζωή και την αγάπη.

14. Ο έρωτας είναι κάτι μεταξύ ενός άντρα και μια γυναίκας που είναι ετεροφυλόφυλοι, λευκοί, ευκατάστατοι και υγιείς: Όχι, δε μπορούμε να περιορίσουμε τον ρομαντισμό σε αυτό το στερεότυπο, η αγάπη είναι απεριόριστη, ανοιχτή, πολυποίκιλη και χρωματιστή. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να αγαπηθείς και να αγαπήσεις, να σχετιστείς ερωτικά και συναισθηματικά, πολύ τρόποι να συνδεθείς, να ζήσεις και να χωρίσεις. Μην αφήσεις την ιδεολογία του πατριαρχικού ρομαντισμού να σε σταματήσει από το να ξεκινήσεις και να ζήσεις έναν έρωτα, γιατί υπάρχουν πολλοί τρόποι να αγαπάς, πολλοί σεξουαλικοί προσανατολισμοί, πολλές ταυτότητες και όλες έχουμε το δικαίωμα να εξερευνήσουμε διαφορετικούς τρόπους να ζούμε και να σχετιζόμαστε και να αφήσουμε πίσω τα καλούπια και την παράδοση. Η καταπίεση δεν είναι της μόδας: τόλμησε να εξερευνήσεις, χωρίς φόβους και ενοχές. Ας τολμήσουμε όλες και όλοι να ζήσουμε τον έρωτα από μια κοινωνική οπτική, από μια οπτική συντροφικότητας, ελευθερίας, χαράς και απόλαυσης.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα haikita και μπορείτε να το βρείτε εδώ

Μετάφραση: Ιουλία Λειβαδίτη

 

Διαβάστε ακόμα

Καθένας με το ταίρι του 

Share

Καλή νοικοκυρά είναι εκείνη που μαγειρεύει συλλογικά

Kitchen-Getty

της Δήμητρας Σπανού

Ανήμερα Χριστούγεννα έκανα το μοιραίο λάθος να ανοίξω την τηλεόραση μετά από πολύ καιρό, για να πέσω πάνω σε εκπομπές μαγειρικής.

Μεγάλη γκλαμουριά. Άντρες και γυναίκες σεφ, μόνοι ή με παρέα, χτυπάγανε φαγώσιμα σε υπερσύγχρονα μίξερ και βουτυρώνανε ταψιά, για να φτιάξουν είτε κάτι με περίεργο όνομα είτε “σύγχρονες εκδοχές κλασικών φαγητών” ή κάτι “εύκολο και γρήγορο για όλη την οικογένεια”. Οι κουζίνες πεντακάθαρες, τακτοποιημένες, μοιάζανε λες και μπορείς να φας από το πάτωμα. Ευρύχωρες, με πάγκους που πάντοτε περισσεύουν και ποτέ δεν γεμίζουν και έναν νεροχύτη που ποτέ δεν έχει άπλυτα. Με πανάκριβο εξοπλισμό και “πρώτες ύλες” που συνήθως δεν βρίσκεις στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Πρωταγωνιστές είναι άλλοτε κυρίες με λουκ κομμωτηρίου και άλλοτε κύριοι με εξίσου ακούνητο το μαλλί-χωρίστρα, που όλα τα βρίσκουν θεϊκά και εύκολα και δίνουν οδηγίες στις νοικοκυρές με την άνεση της βαθιάς σοφίας τους γύρω από το φαΐ. Ψεύτικο σκηνικό, ψεύτικη χαρά. Ένα γλαστράκι στο φόντο ή κάποιο στολίδι, μέρες που είναι, προσπαθεί να σπάσει την αίσθηση του σκηνικού.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω σε ποιά σπιτικά ζουν αυτές οι χαρωπές νοικοκυρές. Κι όμως, βλέπω φίλες κατά καιρούς να προσπαθούν να μετουσιωθούν σε Βέφες του 21ου αιώνα. Με τάμπλετ και ποδιές με χαριτωμενιές, βέβαια. Που ξυπνάνε χάραμα για να φτιάξουν τα καπκέικ για το κυριακάτικο μπρέκφαστ με τον καλό τους- και τη Δευτέρα χτυπιούνται στο ελλειπτικό για να τα χάσουν. Που εφευρίσκουν τρόπους για να μην χαλάει το νύχι όταν πλένουν τα ζαρζαβατικά και προσπαθούν να τελειοποιήσουν την τέχνη του να είναι περιποιημένες ενώ κάνουν τις νοικοκυρές. Σε στενόχωρες κουζίνες, με τα μαχαίρια του ΙΚΕΑ.

Ακόμα και σήμερα που αποκτήσαμε πια συλλογικές εμπειρίες από το δρόμο, που ενώσαμε τις φωνές μας ενάντια σε κυβερνήσεις και μέτρα, που δακρύσαμε και χαρήκαμε σε πλατείες και συνελεύσεις, στο τέλος της μέρας γυρνάμε καθεμιά στο δικό της σπίτι. Κι όταν η πόρτα κλείνει οι νέες συλλογικές εμπειρίες καλούνται να αναμετρηθούν με την πεζή ρουτίνα – ψώνισε, καθάρισε, μαγείρεψε, πλύνε. Και όλα αυτά χαμογελαστή και περιποιημένη. Λες και ο αγώνας είναι άλλος πλανήτης από τις καθημερινότητές μας. Δυστυχώς τα εγχειρήματα που επιδιώκουν να ανατρέψουν αυτή την κυρίαρχη εικόνα με πολιτικούς όρους είναι ακόμα πολύ λίγα.

Έτσι λοιπόν, αυτά που θυμάμαι πραγματικά με μεγάλη αγάπη και στα οποία ανατρέχω, είναι εκείνα τα “συλλογικά” τραπέζια με φίλους. Εκείνα όπου καθένας και καθεμιά βάζει ό,τι μπορεί- καμιά φορά ό,τι πρόλαβε να βρει μετά τη δουλειά. Μαγείρεμα μαζί, γέλιο, χαβαλές. Στο τέλος πάντα κάποιος ή κάποια προθυμοποιείται και πλένει. Μοιρασιά στη δουλειά, μοιρασιά στην ανταμοιβή, χωρίς μεζούρες. Κι έτσι δεν παύω να αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν αυτό δεν ήταν μια στο τόσο. Αν ήταν μέρος της καθημερινότητας. Χωρίς το μέτρο της “πιο καλής μαγείρισσας” και της “νοικοκυράς”, χωρίς “δούλα και κυρά”, ντεκαπάζ και ιλουστρασιόν χαμόγελα κάτω από τόνους μακιγιάζ. Χωρίς άπιαστα και κουραστικά πρότυπα, αλλά όπως νιώθουμε πιο άνετα με τους εαυτούς μας. Εύχομαι τη χρονιά που έρχεται αυτές οι εμπειρίες να αποτελέσουν αφετηρίες ώστε να φανταστούμε νέες ρουτίνες, βασισμένες στη συντροφικότητα, το σεβασμό και την αλληλοβοήθεια.

 

Share

Καθένας με το ταίρι του 

Egon_Schiele_016

της Coral Herrera

Στοιχηθείτε ανά δύο παρακαλώ. Και αν είναι δυνατόν με άτομο του άλλου φύλου. Ευχαριστώ.

Η ιδέα του έρωτα που κληρονομήσαμε από την αστική τάξη του 19ου αιώνα θεμελιώνεται στον πιο αδίστακτο ατομικισμό: δεν είναι τυχαίο ότι από παιδιά μας γανώνουν το κεφάλι με την ιδέα ότι πρέπει να βρούμε ένα ταίρι. Η παρακμή των θρησκευτικών και πολιτικών ουτοπιών έφερε μια νέα ουτοπία, αυτή του ρομαντισμού, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μας. Καθώς δεν πιστεύουμε πια ότι μπορούμε να σωθούμε όλοι μαζί, ως κοινωνία, ας περάσουμε τη ζωή μας ψάχνοντας να βρούμε κάποιον που να μας αγαπάει, και αφού μπήκαμε στη διαδικασία, κάποιον με τον οποίο να αναπαραχθούμε, να μοιραστούμε τους λογαριασμούς και να λύσουμε τα προβλήματά μας.

Ο πατριαρχικός ρομαντισμός βασίζεται στη φιλοσοφία “ο σώζον εαυτώ σωθήτω”, διαιωνίζεται από τα παραμύθια που μας διαβάζουν όταν είμαστε παιδιά, για να εγκατασταθεί στο υποσυνείδητό μας, εκεί που δεν φτάνει η λογική ανάλυση. Μέσα από ταινίες και τραγούδια, μέσα από τα στερεότυπα και τους πατριαρχικούς ρόλους που βλέπουμε παντού γύρω μας, απορροφούμε αυτή την ηγεμονική ιδεολογία. Με βάση αυτές τις αξίες χτίζουμε την αρρενωπότητα και τη θηλυκότητά μας και μιμούμαστε προκάτ μοντέλα ερωτικών σχέσεων. Το αποτέλεσμα της επικράτησης του “μαγικού ρομαντισμού” σε κάθε πτυχή της ζωής μας, είναι να πιστεύουμε τελικά ότι η αγάπη είναι η σωτηρία μας. Αλλά μόνο για τους εαυτούς μας, για σένα και για μένα, οι υπόλοιποι να κόψουν το λαιμό τους.

Η σύγχρονη ρομαντική αγάπη μας προσφέρει μια εξατομικευμένη λύση στα προβλήματα της πραγματικότητας. Όσο χτίζονται φωλίτσες αγάπης, τόσο αδειάζουν οι πλατείες γιατί εμείς ψάχνουμε το άλλο μας μισό καταναλώνοντας χάπι έντ. Ο ρομαντισμός του “ο σώζον εαυτώ σωθήτω” χρησιμεύει στο να υιοθετούμε ένα τρόπο ζωής βασισμένο στο ζευγάρι και την πυρηνική οικογένεια. Χρησιμεύει στο, κυρίως εμείς οι γυναίκες, να ξοδεύουμε τις οικονομίες μας, τον χρόνο και την ενέργειά μας, αναζητώντας το έτερο μας ήμισυ. Έτσι δεν αφοσιωνόμαστε σε άλλους στόχους, πιο δημιουργικούς ή χρήσιμους.

Ο καθένας (πνίγοντας τον πόνο του) με το ταίρι του. Οι πολιτιστικές και κτηματομεσιτικές βιομηχανίες μας πουλάνε ρομαντικούς παραδείσους για να κλειστούμε σε ευτυχισμένα σπιτικά. Νομίζω ότι αυτό αποτελεί μεγάλο μέρος της αιτίας που η πλειοψηφία του κόσμου παραμένουν κοιμισμένοι και αποδέχονται την απώλεια δικαιωμάτων και ελευθεριών, αποδίδοντας τα προβλήματά τους στην κακοτυχία ή διαμαρτυρόμενοι μέσα στα σπίτια τους μπροστά από την τηλεόραση, περιμένοντας να περάσει η μπόρα.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ποτέ δεν προωθούν την κοινωνική αγάπη, παρά μόνο όταν είναι να μας πουλήσουν Ολυμπιάδες ή ασφάλειες ζωής. Αν όλοι αγαπιόμασταν πολύ, το σύστημα θα κλονιζόταν, γιατί θα μπορούσαμε να οργανωθούμε για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας και να διαχειριστούμε τους πόρους μας, και αυτό θα ήταν επικίνδυνο. Για αυτό και προτιμούν να ενώνουμε τις ζωές μας δύο-δύο και όχι είκοσι-είκοσι: ένα ζευγάρι απογοητεύεται και παραιτείται πολύ πιο εύκολα από ότι μια μεγάλη ομάδα, είναι πιο εύκολο να αναπτυχθεί απογοήτευση  και παραίτηση σε ένα ζευγάρι παρά σε ομάδες ανθρώπων.

Το πρόβλημα του έρωτα είναι ότι τον αντιμετωπίζουμε σαν να είναι προσωπικό θέμα, παρόλο που κάνει εκατομμύρια άτομα στον κόσμο δυστυχισμένα. Αν έχεις βαρεθεί να είσαι μόνη, αν ο/η σύζυγός σου θέλει διαζύγιο, αν ερωτευτείς τρελά χωρίς ανταπόκριση, αν ανέχεσαι υποτιμητική συμπεριφορά και ταπεινώσεις, αν ο/η σύντροφός σου σε απατάει, είναι δικό σου το πρόβλημα.

Κι όμως, τα ίδια συμβαίνουν σε πολλά εκατομμύρια ανθρώπων. Αν το να υποφέρεις για τον έρωτα είναι κάτι παγκόσμιο, τότε δεν είναι ένα ατομικό πρόβλημα, αλλά συλλογικό. Για κάποιους ο έρωτας είναι πρόβλημα επειδή δεν τον έχουν και για άλλους επειδή πίστεψαν στον πατριαρχικό ρομαντισμό και έχτισαν σπιτικές κολάσεις με βάση τη λογική κυρίαρχου/κυριαρχούμενου. Αυτή η λογική κυριαρχίας και υποταγής δημιουργεί ανελέητες μάχες για εξουσία στο εσωτερικό τον σπιτιών και διαιρεί τους άντρες και τις γυναίκες σε δυο πλευρές που αντιπαρατίθενται ως την αιωνιότητα. Πρόκειται για καθημερινές μάχες των φύλων που μας εξαντλούν και επιδεινώνουν την ποιότητα ζωής μας: τη δική μας και των γύρω μας.

Το προσωπικό είναι πολιτικό και ο τρόπος που ερωτευόμαστε μας είναι πατριαρχικός, παρόλο που δεν θέλουμε να μιλήσουμε για αυτό, γιατί τα συναισθήματα μας δεν είναι “σοβαρό” θέμα για ασχοληθούν με αυτό συνέδρια και συνελεύσεις. Οι ερωτικές μας σχέσεις μας κάνουν να υποφέρουμε και είναι απίστευτα συγκρουσιακές: κι όμως, συνεχίζουμε αγκιστρωμένοι στα καθιερωμένα μοντέλα ερωτικής συμπεριφοράς, γιατί η πατριαρχία κυλάει στις φλέβες μας.

Κάνουμε αναλύσεις γύρω από την ελευθερία, την γενναιοδωρία, την ισότητα, τα δικαιώματα, την αυτονομία… αλλά στο κρεβάτι και στο σπίτι δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα: δεν μπορούμε να μοιράσουμε ισότιμα τις δουλειές τους σπιτιού, να αντιμετωπίσουμε τη ζήλεια μας, να επικοινωνήσουμε με ειλικρίνεια, να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας, να χωρίσουμε με στοργή.  Πρέπει να τολμήσουμε να σπάσουμε τις παλιές συνήθειες για να μάθουμε να αγαπιόμαστε καλά, να δημιουργούμε όμορφες σχέσεις, να νοιαζόμαστε για πολλούς ανθρώπους και όχι μόνο για το ταίρι μας.

Για να αλλάξουμε ή να βελτιώσουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε, πρέπει να αντιμετωπίσουμε πολιτικά το θέμα του έρωτα και δημιουργήσουμε δεσμούς στοργής πέρα από το ζευγάρι. Πρέπει να αποδομήσουμε και να ξανασκεφτούμε τον έρωτα για να βελτιώσουμε τις εργασιακές μας σχέσεις, τις σχέσεις μας με τους γείτονες, με τους φίλους μας, για να μπορέσουμε να φτιάξουμε πιο ισότιμες και διαφορετικές σχέσεις, για να βελτιώσουμε τη συνύπαρξη μεταξύ των λαών. Δείχνοντας εμπιστοσύνη στους άλλους, αλληλοεπιδρώντας στους δρόμους, φτιάχνοντας δίκτυα αλληλεγγύης και συνεργασίας. Δουλεύοντας ενωμένοι για να κτίσουμε μια ισότιμη, οριζόντια και πιο αγαπημένη κοινωνία.

Πρέπει λοιπόν, να δώσουμε περισσότερο χώρο στον έρωτα στη ζωή μας, να μην τον περιορίζουμε μέσα στο ζευγάρι, και να μάθουμε να αγαπάμε καλά και να αγαπάμε πολύ. Πόσο πολύ το χρειαζόμαστε…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα el diario και μπορείτε να το βρείτε εδώ 

μετάφραση: Ιουλία Λειβαδίτη

 

 

Share

Οι γυναίκες αντιδρούν στον νόμο για τους «θρησκευτικούς γάμους» στην Τουρκία

turkey

Ομάδες γυναικών σε όλη την Τουρκία αντιδρούν έντονα στη νέα αλλαγή του τουρκικού νόμου που επιτρέπει «θρησκευτικούς γάμους» χωρίς πολιτικό γάμο. Οι γυναίκες μιλώντας στην JINHA λένε ότι η απόφαση αυτή ανοίγει το δρόμο σε μια επιδημία αναγκαστικών γάμων των κοριτσιών στη χώρα.

Η Sevim Korkmaz Dinç, από το «Σύλλογο Γυναικών Συγγραφέων της Σμύρνης», θεωρεί την απόφαση «μια σφαίρα με στόχο την κίνημα των γυναικών». Η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Τουρκίας, που αποτελείται αποκλειστικά από άντρες, αφαίρεσε την προϋπόθεση ότι οι ιμάμηδες που έχουν παντρέψει ζευγάρια χωρίς πολιτικό γάμο θα υπόκεινται σε ποινή φυλάκισης. Πολλές οικογένειες στην Τουρκία χρησιμοποιούν τους «θρησκευτικούς γάμους» για να νομιμοποιήσουν τους γάμους που έγιναν πριν από την ηλικία συναίνεσης.

Στον απόηχο της απόφασης, η μόνη απάντηση από την Ayşenur İslam (Υπουργός Οικογένειας και Κοινωνικών Πολιτικών) – υπεύθυνη υποτίθεται για την ευημερία των γυναικών και των παιδιών – είπε ότι θα πρέπει να υπάρχουν «άλλα σχέδια» σχετικά με το «γάμο των κοριτσιών σε νεαρή ηλικία». Η Ayşenur İslam έχει ήδη δεχτεί πυρά για τη σιωπή και την αδράνεια της μπροστά στο κύμα γυναικοκτονίας στην Τουρκία.

Στην πραγματικότητα, η νομική αλλαγή έχει ήδη αποδώσει καρπούς για τους δράστες της βίας κατά των γυναικών. Χθες στην επαρχία Βαν, οι γυναίκες διαμαρτυρήθηκαν έξω από το δικαστήριο κατά τη διάρκεια της εν εξελίξει δίκης που σχετίζεται με το θάνατο της Kader Erten, 14 ετών. Η Kader είχε παντρευτεί με «θρησκευτικό γάμο» στην ηλικία των 12, γέννησε ένα παιδί στην ηλικία των 13 και βρέθηκε νεκρή στα 14 της. Παρόλο που κάποια μέλη της οικογένειας δικάζονται για τη διευκόλυνση της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών και σχετικών εγκλημάτων, οι δικηγόροι αναμένουν ότι οι κατηγορίες εναντίον του ιμάμη, ο οποίος τέλεσε το γάμο, θα εκπέσουν.

Η LGBTQI ακτιβίστρια Gözde Demirbilek από τη Σμύρνη δήλωσε ότι η αντίθεσή της με τον νόμο δεν είχε καμία σχέση με την υποστήριξη του γάμου ως νομικό θεσμό, αλλά με την υπεράσπιση των γυναικών και των κοριτσιών από τη σεξουαλική κακοποίηση. Είπε ότι ο νόμος είχε ως έμμεσο στόχο τα LGBTQI άτομα καθώς ενισχύει την υφιστάμενη καταχρηστική ετεροκανονική τάξη.

Η Selime Büyükgöze, δικηγόρος για το γυναικείο καταφύγιο «Purple Roof», είπε ότι ο νόμος θα οδηγήσει, εκτός από την αύξηση της πίεσης για τους γάμους παιδιών, στην αυξανόμενη κατάχρηση των νομικών δικαιωμάτων των γυναικών που πράγματι έχουν αυτοί οι γάμοι, καθώς οι γυναίκες που δεν έχουν κάνει πολιτικό γάμο δεν έχουν καμία εγγύηση για τα δικαιώματά τους σε περίπτωση διαζυγίου.

Η απόφαση έρχεται μετά από χρόνια έντονης πίεσης από το κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ της Τουρκίας να παντρεύονται οι γυναίκες νωρίς και συχνά, όπως σημειώνει η ακτιβίστρια του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Σμύρνης Ceren Çökelek. Το AKP έχει προσπαθήσει να μειώσει την κατασκευή των διαμερισμάτων με ένα μόνο υπνοδωμάτιο, επειδή «δεν είναι κατάλληλο για οικογένειες». Ο Τούρκος Recep Tayyip Erdoğan αποκύρηξε επίσης τη συμβίωση «αγοριού-κοριτσιού» (μεικτή συμβίωση), γεγονός που οδήγησε σε αστυνομικές εφόδους σε σπίτια όπου γυναίκες και άνδρες ζούσαν στο ίδιο σπίτι.

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Jinha

 

Διαβάστε ακόμα

Selin Çağatay:«Η γυναικεία απελευθέρωση πρέπει να στοχεύει εξίσου την πατριαρχία και τον καπιταλισμό»

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Μην παραπονιέσαι, δεν σου βάλαμε και μπούρκα!

maxwell

της Hélène Vernerey

Ο πατέρας μου έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τον Στρος-Καν, η μάνα μου καθολική και υποταγμένη δηλώνει ότι τάσσεται υπέρ της ισότητας των φύλων, όμως δεν την εφάρμοσε στην περίπτωσή μου, μοναδική κόρη της οικογένειας ανάμεσα σε τέσσερα αγόρια. Είναι αλήθεια ότι πιο εύκολα ζητάς βοήθεια από την κόρη σου παρά από τους γιούς σου, και μάλιστα όταν έχουν ως πρότυπο τον πατέρα τους, ο οποίος μια φορά προκειμένου να βοηθήσει την μάνα με τα πιάτα, τα έβαλε όλα στο πλυντήριο ρούχων. Και φανταστείτε ότι ήταν και μηχανικός! Έτσι, ήμουν εγώ αυτή που έπρεπε να πηγαίνω τα αδέλφια μου στο σχολείο, κατά συνέπεια έφτανα πάντα με καθυστέρηση σε όλες τις τάξεις του δημοτικού. Πάλι καλά που πήρα το απολυτήριο.

Μια μέρα έφαγα ένα καλό χέρι ξύλο από τον μεγάλο μου αδελφό, διότι ήθελε να του σιδερώσω το παντελόνι του. Βιαζόταν να προλάβει το τρένο. Δεν του το σιδέρωσα και έχασε το τρένο. Έφυγα στην Ελλάδα και παντρεύτηκα. Η πεθερά μου θεωρούσε ότι δεν ήξερα να πλένω τα πιάτα, αλλά το πραγματικό πρόβλημα ήταν ότι δεν ήμουνα ορθόδοξη και ότι δεν είχα προίκα. Αφού είχα το επώνυμο του πατέρα μου, έπρεπε να αλλάξω και να πάρω εκείνο του άντρα μου. Είναι έξυπνοι οι Έλληνες που το έχουν στη γενική πτώση, έτσι είναι σίγουροι ότι είμαστε ιδιοκτησία τους. Εάν είναι αλήθεια ότι το 10% της προσωπικότητάς μας επηρεάζεται από το όνομά μας, καλύτερα να μην ξαναπαντρευτώ ποτέ!

Λόγω των πολιτιστικών μας διαφορών, ο γάμος δεν κράτησε παρόλο που ο πεθερός μου ήταν πεπεισμένος ότι θα άλλαζα και θα σηκωνόμουν από το τραπέζι να γεμίζω το ποτήρι του γιου του μόλις το άδειαζε. Εκείνη την εποχή η σύζυγος έκανε υποχρεωτικά τη φορολογική της δήλωση μαζί με τον άντρα της, συνεπώς έπρεπε να τον παρακαλέσω να μου δώσει την επιστροφή φόρου. Για να πάω στη Γαλλία να δω τη μάνα μου, έπρεπε να μου δώσει άδεια για να πάρω και τον γιο μου μαζί. Οπότε μου ήταν δύσκολο να τσακωθώ μαζί του για το ότι δεν μου έδινε τη διατροφή. Επιπλέον, όταν ζήτησα επιδοτούμενο δάνειο σαν μονογονεϊκή οικογένεια, δεν μπορούσα να αποδείξω την ύπαρξη του γιου μου, διότι είναι εγγεγραμμένος στην οικογενειακή μερίδα του πατέρα του. Έπειτα έπρεπε να ξαναπάρω το επώνυμο του πατέρα μου, που δεν είναι εκείνο του γιου μου που μεγαλώνω μόνη μου. Μπορείτε να φανταστείτε τι ταλαιπωρία ήταν να αλλάξω όλα τα χαρτιά. Ακόμα και πριν ένα μήνα τσακώθηκα με μια υπάλληλο της cosmote που μου ζήταγε την πράξη διαζυγίου, για μια αλλαγή προγράμματος στο κινητό μου.

Η ισότητα των φύλων είναι ακόμα πολύ μακριά. Θα χαιρόμουν αν οι Ελληνίδες κατάφερναν να κάνουν κάτι γι’αυτό.

 

Share

Οι σουηδές φεμινίστριες τάσσονται ενάντια στην παρένθετη μητρότητα

surrogacy2

Οι σουηδές φεμινίστριες έχουν δημοσιεύσει ένα κείμενο πολιτικής που τάσσεται ενάντια στην εμπορική χρήση της παρένθετης μητρότητας και με το οποίο καλούν την κυβέρνησή τους να απαγορεύσει αυτή την πρακτική. Το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών (Sveriges Kvinnolobby) υποστηρίζει ότι η παρένθετη μητρότητα αποτελεί κίνδυνο για την υγεία και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα των φτωχών γυναικών καθώς και των παιδιών.

Πιο συγκεκριμένα:

Κείμενο πολιτικής

Παρένθετη μητρότητα -ένα παγκόσμιο εμπόριο γυναικείων σωμάτων 

Οι συζητήσεις σχετικά με την παρένθετη μητρότητα και τις συνέπειές της για την παρένθετη μητέρα είναι σχετικά πρόσφατες. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν κανονισμούς ή νομοθεσίες σχετικά με αυτό το ζήτημα. Υπάρχει ανάγκη ανταλλαγής πληροφοριών και εμπειριών για να ενισχύσουμε τις γνώσεις και τα επιχειρήματά μας.

Η θέση του Σουηδικού Λόμπι Γυναικών 

Το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών αντιτίθεται σθεναρά στην παρένθετη μητρότητα. Η θέση μας είναι ότι η παρένθετη μητρότητα είναι ένα εμπόριο γυναικείων σωμάτων και παιδιών καθώς και απειλή για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών και για τη σωματική τους ακεραιότητα. Σε μια κοινή δήλωση στη Γενική Συνέλευση μας το 2011 το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών και οι οργανώσεις-μέλη του δηλώσαμε την υποστήριξή μας στο Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 5ης Απριλίου 2011 σχετικά με τις προτεραιότητες και το περίγραμμα ενός νέου πολιτικού πλαισίου της ΕΕ για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών (2010/2209 (INI)). Το ψήφισμα που εγκρίθηκε δηλώνει ότι η παρένθετη μητρότητα αποτελεί εκμετάλλευση του σώματος της γυναίκας και των αναπαραγωγικών της οργάνων.

Η Σουηδία και η παρένθετη μητρότητα – γιατί έχουμε λόγο να ανησυχούμε

Η παρένθετη μητρότητα δεν είναι νόμιμη επί του παρόντος στη Σουηδία. Ωστόσο δεν υπάρχει νομοθεσία που να ρυθμίζει το γεγονός ότι οι σουηδοί πολίτες χρησιμοποιούν παρένθετες μητέρες στο εξωτερικό καθώς και ότι παιδιά που γεννήθηκαν με αυτόν τον τρόπο βρίσκονται στη Σουηδία. Τα τελευταία δύο χρόνια έχει ανοίξει η συζήτηση για αυτό το ζήτημα και η σουηδική κυβέρνηση διεξάγει μια έρευνα για να εξετάσει τις δυνατότητες της παρένθετης μητρότητας στη Σουηδία. Η έρευνα αναμένεται να παρουσιαστεί κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι.

Ήδη πριν από την έρευνα, στη δημόσια συζήτηση παρατηρήθηκε μια συγκεκριμένη τάση πλαισίωσης του θέματος. Τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους, το Σουηδικό Συμβούλιο Ιατρικής Δεοντολογίας σχολίασε την έκθεση. Η πλειοψηφία των μελών του δήλωσε ότι βλέπει θετικά τη δυνατότητα παρένθετης μητρότητας χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα στη Σουηδία.

Το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών αντέδρασε σε αυτή τη θέση. Έχουμε εκφράσει την ανησυχία μας για την προβληματική κατανόησή τους ως προς παρένθετη μητρότητα χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα καθώς και το γεγονός ότι η προετοιμασία της έρευνας σχετικά με τη ρύθμιση του ποιοι θεωρούνται γονείς έχει ανατεθεί στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπάρχει έλλειμμα της οπτικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών. Το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών έχει δραστηριοποιηθεί στη δημόσια συζήτηση γύρω από αυτό το ζήτημα και έχει αποστείλει αρκετές επιστολές προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης καθώς και προς το Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων και το Συμβούλιο Ιατρικής Δεοντολογίας.

Μαζί με άλλες γυναικείες οργανώσεις έχουμε ξεκινήσει την καμπάνια Feministiskt nej till surrogatmödraskap (φεμινιστικό όχι στην παρένθετη μητρότητα). Μέσω της καμπάνιας παρέχουμε έναν εναλλακτικό χώρο διαλόγου σε φεμινιστική βάση, εστιάζοντας στην ακεραιότητα του γυναικείου σώματος  και όχι στα δικαιώματα των άτεκνων γονέων εις βάρος των βασικών δικαιωμάτων των γυναικών.

Εργαζόμαστε επίσης ενεργά ώστε να επηρεάσουμε και να ενεργοποιήσουμε τα πολιτικά κόμματα πάνω σε αυτό το ζήτημα. Για παράδειγμα διοργανώνοντας σεμινάρια και συναντήσεις, στις οποίες καλούμε εκπροσώπους των κομμάτων.

Με ή χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα παρένθετη μητρότητα 

Σε αντίθεση με την εμπορική παρένθετη μητρότητα, οι παρένθετες μητέρες με αλτρουιστικά κίνητρα δεν αναμένεται να ζητήσουν οποιαδήποτε αποζημίωση που θυσιάζουν το σώμα τους, αλλά το κάνουν μόνο για αλτρουιστικούς λόγους. Η αλτρουιστική παρένθετη μητρότητα στηρίζεται στην καλή θέληση των άλλων γυναικών, στην αυτοθυσία και τη διάθεση των σωμάτων και των οργάνων αναπαραγωγής τους, χωρίς κανένα οικονομικό αντάλλαγμα για το σύνολο της διαδικασίας της εγκυμοσύνης και αναμένεται να παραδώσουν ένα παιδί που έχουν κυοφορήσει επί εννέα μήνες.

Εμπειρίες από χώρες όπου η παρένθετη μητρότητα χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα είναι νόμιμη, όπως στη Μεγάλη Βρετανία, στην Ολλανδία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, δείχνουν ότι όταν η παρένθετη μητρότητα χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα είναι νόμιμη, έπεται και η εμπορευματοποίησή της. Υπάρχουν πολύ λίγοι τρόποι να ελέγξεις ότι δεν θα εμπλακούν χρήματα ή δωροδοκίες στη διαδικασία καθώς και κοινωνική πίεση και σχέση εξουσίας μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών, που θα επηρεάσουν την απόφαση. Αυτά τα ζητήματα δεν απασχολούν ιδιαίτερα τη δημόσια συζήτηση και δεν έχουν ληφθεί δεόντως υπόψη.

Η κοινωνική και οικονομική ανισότητα – προϋποθέσεις για την εκμετάλλευση 

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων εμπορικής παρένθετης μητρότητας, οι αγοραστές προέρχονται από δυτικές χώρες και οι παρένθετες μητέρες από χώρες του τρίτου κόσμου ή από αναπτυσσόμενες χώρες. Υπάρχει μια άνιση ισορροπία δυνάμεων μεταξύ αγοραστών και παρένθετων μητέρων. Οι δυτικοί εκμεταλλεύονται την ευάλωτη οικονομική κατάσταση των γυναικών από τον τρίτο κόσμο στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν παιδί. Το να γίνει κάποια παρένθετη μητέρα είναι ένας τρόπος για τις γυναίκες σε κοινωνικά ευάλωτες θέσεις να πουλήσουν αυτό που τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα θα έπρεπε να τις προστατεύσουν από το να εξαναγκαστούν να πουλήσουν – τα σώματά τους.

Το να μιλάμε για ελεύθερη βούληση και την επιλογή των γυναικών σε αυτό το πλαίσιο είναι εξαιρετικά προβληματικό. Μία μελέτη για τις παρένθετες μητέρες στην Anand, στην Ινδία, αποκάλυψε ότι το 50% ήταν αναλφάβητες και ότι πολλές δεν μπορούσαν να διαβάσουν το συμβόλαιο που υπέγραφαν για να συμμετάσχουν σε αυτό το εμπόριο σωμάτων. Η υπογραφή του συμβολαίου συνεπάγεται την παραίτηση από το δικαίωμα στο σώμα τους. Εξαρτώνται από κάποιους άλλους για να εξασφαλίσουν ότι κατανοούν τους όρους της δέσμευσης και των δικαιωμάτων τους κατά τη διαδικασία της εγκυμοσύνης. Αυτές οι γυναίκες συχνά προέρχονται από φτωχό υπόβαθρο και οι συνθήκες διαβίωσής τους δεν τους επιτρέπουν μια δίκαιη σειρά από επιλογές, όταν πρόκειται για τα προς το ζην ή όταν κάνουν μια επιλογή που δεν θέτει σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα.

Οι αγοραστές έχουν συχνά απαιτήσεις σχετικά με το πώς θα ζει η παρένθετη μητέρα τη ζωή της, για παράδειγμα, σχετικά με τη διατροφή της, την άσκηση και τη σεξουαλική της δραστηριότητα. Η συνέπεια είναι προσωρινή σκλαβιά, εφόσον η γυναίκα δεν έχει πλέον το δικαίωμα να αποφασίζει η ίδια για το σώμα και τον τρόπο ζωής της. Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι η νομιμοποίηση στις δυτικές χώρες δεν βοηθά τις παρένθετες μητέρες σε ευάλωτες χώρες. Οι πελάτες που προέρχονται από χώρες όπου η παρένθετη μητρότητα είναι νόμιμη, όπως η Μεγάλη Βρετανία και η Ολλανδία, εξακολουθούν να κάνουν χρήση παρένθετων μητέρων από αυτά τα μέρη του κόσμου.

Ιατρικές επιπτώσεις 

Οι συνέπειες της εγκυμοσύνης, τόσο σωματικές όσο και ψυχολογικές, είναι αδύνατο να προβλεφθούν. Κάθε εγκυμοσύνη είναι μοναδική, όπως και κάθε γυναίκα και κάθε παιδί είναι μοναδικό. Αυτό που ξέρουμε όμως είναι ότι το να είσαι έγκυος και να γεννάς είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα, στα οποία μπορεί να δεσμεύσει τον εαυτό της μια γόνιμη γυναίκα. Μια εγκυμοσύνη δεν είναι ποτέ ακίνδυνη. Ορισμένοι από τους κινδύνους, εκτός από το θάνατο, είναι η ακράτεια κοπράνων (3%), η κατάθλιψη (12,5%), η προεκλαμψία (7%) και η νόσος Γκρέιβς (6%). Τα στατιστικά στοιχεία αναφέρονται στις σουηδές γυναίκες κάτω από τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας, και όχι τις συνθήκες, για παράδειγμα, στην Ινδία. Τα παιδιά που γεννιούνται από παρένθετες μητέρες στην Ινδία γεννιούνται με καισαρική τομή, αφού είναι πάρα πολύ μεγάλα για τη μητέρα. Αυτό συνεπάγεται περαιτέρω κινδύνους επιπλοκών, τόσο στην παρούσα κατάσταση όσο και σε μελλοντικές εγκυμοσύνες.

Ηθικές ανησυχίες 

Το δικαίωμα να συνάψεις συμφωνία με κάποιο άλλο άτομο δεν είναι απόλυτο, και ποτέ δεν ήταν. Απαγορεύεται να εμπεριέχουν έγκλημα, για παράδειγμα φόνο, και δεν μπορείς να συνάψεις συμφωνία όπου μπορείς να παραδώσεις τον εαυτό σου σαν σκλάβο σε ένα άλλο άτομο, ακόμη κι αν και τα δύο μέρη έχουν πλήρη επίγνωση. Η ελευθερία των συμβάσεων έχει περιορισμούς. To Σουηδικό Λόμπι Γυναικών θεωρεί την παρένθετη μητρότητα ως συμβόλαιο προσωρινής σκλαβιάς, με το οποίο η παρένθετη μητέρα παραιτείται από το δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητάς της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και, ως εκ τούτου, το συμβόλαιο πρέπει να θεωρείται άκυρο. Η βάση ενός συμβολαίου είναι η δυνατότητα να εφαρμοστεί η εκπλήρωσή του. Τι θα συμβεί αν η παρένθετη μητέρα αλλάξει γνώμη, θα μπλέξουμε την αστυνομία για να την αναγκάσει να εκπληρώσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις; Μπορούμε να της στερήσουμε το δικαίωμα στην άμβλωση; Μπορούν οι αγοραστές να απαιτήσουν την επιστροφή των χρημάτων τους ή αποζημίωση αν δεν συνεχίσει την εγκυμοσύνη ή αν αποβάλλει; Το δικαστικό σύστημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιβάλει την υλοποίηση ενός συμβολαίου, βάση του οποίου μια γυναίκα παραιτείται από τα ανθρώπινα δικαιώματά της.

Παραμέληση της οπτικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο πλαίσιο της συζήτησης για την παρένθετη μητρότητα

Η πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής επισφάλειας, όσο απτή κι αν είναι, δεν είναι ο κύριος λόγος γιατί η παρένθετη μητρότητα πρέπει να είναι παράνομη. Το να επιτρέπεις την παρένθετη μητρότητα σημαίνει να κάνεις χρήση των γυναικείων σωμάτων και των αναπαραγωγικών τους οργάνων για την απόλαυση κάποιου άλλου εις βάρος της ίδιας της γυναίκας. Εμείς προκρίνουμε το δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα και στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα έναντι του δικαιώματος απόκτησης παιδιών, το οποίο δεν είναι στην πραγματικότητα ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά έχει αντιμετωπιστεί ως τέτοιο στη συζήτηση για την παρένθετη μητρότητα. Απορρίπτουμε τόσο την άποψη της φιλελεύθερης προσέγγισης της αγοράς για την παρένθετη μητρότητα όσο και το δικαίωμα των αγοραστών που πληρώνουν, τα οποία προκρίνονται την ώρα που τα δικαιώματα των γυναικών αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών αναδεικνύει αυτό το ζήτημα, επειδή βλέπουμε μια τάση προς κατάργηση αυτών των θεμελιωδών δικαιωμάτων υπέρ της βούλησης και της επιθυμίας κάποιων ανθρώπων να γίνουν γονείς στο όνομα της ατομικής τους ολοκλήρωσης. Το ζήτημα της παρένθετης μητρότητας έχει αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο της συζήτησης για τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και για τα μέσα που διατίθενται σε άτεκνους γονείς να αποκτήσουν μωρό, όταν η οπτική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι η μόνη αξιόπιστη όσον αφορά την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος. Θεωρούμε ότι η τρέχουσα έρευνα στη Σουηδία διεξάγεται σε λάθος βάση και ότι το σύνολο των φωνών που ζητούν τη διεξαγωγή της στερούνται την οπτική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καλούμε λοιπόν τη σουηδική κυβέρνηση να απαγορεύσει την παρένθετη μητρότητα.

Πρέπει να μπει ένα τέλος στη βιομηχανία της παρένθετης μητρότητας που υποβιβάζει το γυναικείο σώμα σε δοχείο!

Το να έχεις μια φεμινιστική προσέγγιση σχετικά με την παρένθετη μητρότητα σημαίνει ότι απορρίπτεις την ιδέα ότι οι γυναίκες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δοχεία και ότι οι αναπαραγωγικές τους δυνατότητες μπορούν να αγοραστούν. Το δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα είναι ένα δικαίωμα, το οποίο δεν θα πρέπει να είναι διαπραγματεύσιμο με οποιαδήποτε μορφή συμβολαίου. Παρά τη σημασία της ρύθμισης ή της φύσης του συμβολαίου, εξακολουθεί να παραμένει ένα εμπόριο γυναικείων σωμάτων και παιδιών. Τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών, και όχι το συμφέρον του αγοραστή, πρέπει να είναι στο επίκεντρο της συζήτησης γύρω από την παρένθετη μητρότητα.

Gertrud Åström, πρόεδρος

του Σουηδικού Λόμπι Γυναικών

Norrtullsgatan 45, 113 45 Stockholm, +468-33 52 47

info@sverigeskvinnolobby.se / www.sverigeskvinnolobby.se

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: sverigeskvinnolobby

 

Διαβάστε ακόμα

Η παρένθετη μητρότητα αντιβαίνει στη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού

 

Share

Η παρένθετη μητρότητα αντιβαίνει στη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού

surrogacy

της Κάισα Έκις Έκμαν

Ο Σουηδός πρωθυπουργός μόλις ανακοίνωσε ότι η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού θα μετατραπεί σε νόμο του κράτους. Περίφημα! Η νέα κυβέρνηση μπορεί να αρχίσει τερματίζοντας τις εργασίες της εξεταστικής επιτροπής που βρίσκονται σε εξέλιξη για την αποσαφήνιση των όρων νομιμοποίησης της παρένθετης μητρότητας. Η παρένθετη μητρότητα αντιβαίνει στη Σύμβαση, η οποία ορίζει ότι τα παιδιά έχουν το δικαίωμα, «στο μέτρο του δυνατού, να γνωρίζουν τους γονείς τους και να λαμβάνουν φροντίδα από αυτούς». Αλλά και ότι σε περίπτωση που η επιμέλεια έχει ανατεθεί σε πρόσωπα διαφορετικά από τους βιολογικούς γονείς του παιδιού, προέχει πάνω απ’ όλα το συμφέρον του παιδιού.

Το ότι η Σύμβαση διασαφηνίζει ότι αυτό θα πρέπει να ισχύει «στο μέτρο του δυνατού», συνδέεται φυσικά με το ότι τα παιδιά μπορεί να έχουν ανατραφεί από ανθρώπους διαφορετικούς από τους βιολογικούς τους γονείς. Από την αυγή του ανθρώπινου είδους, οι οικογένειες φτιάχνονται με ποικίλους τρόπους: οι γονείς αποβιώνουν, οι πατεράδες εγκαταλείπουν την εστία, οι μητέρες πάσχουν από πνευματική ασθένεια. Σε πολλά μέρη του κόσμου είναι συνηθισμένο για τα παιδιά να μεγαλώνουν με τους παππούδες τους. Και το γεγονός ότι ένας άνθρωπος μπορεί να ικανοποιεί τις γενετήσιες ορμές του δεν συνεπάγεται ότι είναι σε θέση να αναλάβει τη φροντίδα ενός παιδιού. Εκείνο που επισημαίνεται στη Σύμβαση είναι ότι σε κάθε περίπτωση ο κύριος γνώμονας θα πρέπει να είναι το καλό του παιδιού και όχι η επιθυμία των ενηλίκων.

Αποτελεί αυτό μια συντηρητική ιδέα σχεδιασμένη ώστε να προστατευθεί η πυρηνική οικογένεια; Όχι, απλά σημαίνει ότι τα παιδιά δεν θα πρέπει να αποτελούν θύματα εμπορικής συναλλαγής, απαγωγής ή εξαναγκαστικής υιοθεσίας από τις αποικιακές δυνάμεις. Κάτι που συνέβαινε αλλά κι εξακολουθεί να συμβαίνει.

Οι ανώτερες κοινωνικές τάξεις και τα αποικιακά έθνη ανέκαθεν ασκούσαν το δικαίωμα οικειοποίησης των φτωχών παιδιών. Αυτό συνέβη στην Αργεντινή στη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας, όταν οι στρατιώτες «λεηλάτησαν» τα παιδιά των πολιτικών κρατουμένων. Συνέβη επίσης στην Αυστραλία από το 1800 μέχρι το 1970, όταν τα παιδιά Αβοριγίνων αποκόβονταν από τους γονείς τους για να μεγαλώσουν με άτεκνα ζευγάρια λευκών. Χαρακτηρίζονται «κλεμμένες γενιές» και συνιστούν ένα τραύμα με το οποίο μόλις πρόσφατα άρχισε να αναμετριέται η χώρα.

Η υιοθεσία από τις ανώτερες τάξεις των παιδιών που γεννήθηκαν από άγαμες μητέρες είναι ένα φαινόμενο που απαντήθηκε στις περισσότερες δυτικές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Σουηδίας. Και ως ένα βαθμό εξακολουθεί να λαμβάνει χώρα στο πλαίσιο της βιομηχανίας υιοθεσιών, όπου τα παιδιά που υιοθετούνται δεν είναι όλα ορφανά αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις οι μητέρες τους υποχρεώθηκαν να τα αποχωριστούν έναντι χρημάτων. Σε αυτό το μακρύ ιστορικό εντάσσεται και η παρένθετη μητρότητα, μια διαδικασία που αναφέρεται σε γυναίκες που κυοφορούν βρέφη τα οποία προορίζονται να δοθούν σε άτεκνα ζευγάρια μετά τη γέννησή τους. Είναι μια βιομηχανία που έχει διογκωθεί γεωμετρικά, στην οποία πλούσιοι εκμεταλλεύονται το σώμα φτωχών γυναικών για να αποκτήσουν δικό τους παιδί. Η γυναίκα που γεννά το παιδί απεμπολεί το δικαίωμα να είναι η μητέρα του και αποκαλείται «παρένθετη», ωσάν να είναι ένα είδος μηχανής.

Είναι σύνηθες για τους υποστηρικτές της παρένθετης μητρότητας να λένε ότι όλοι δικαιούνται να έχουν παιδιά κι άρα νομιμοποιούνται να χρησιμοποιούν οποιοδήποτε μέσον για να το πετύχουν. Εξυπακούεται ότι η αναφορά τους περιορίζεται σε δυτικούς λευκούς, οι οποίοι έχουν το δικαίωμα να εκμεταλλεύονται τα σώματα άλλων. Λίγοι από αυτούς που υψώνουν τη φωνή τους υπέρ της παρένθετης μητρότητας ανησυχούν για την υπογεννητικότητα εκεί όπου το πρόβλημα είναι σοβαρότερο από οπουδήποτε αλλού – στην Υποσαχάρια Αφρική.

Στο μεταξύ δόθηκε στη δημοσιότητα και η ενδιάμεση έκθεση της σουηδικής κυβέρνησης με αντικείμενο τις αυξανόμενες δυνατότητες που υπάρχουν για να αντιμετωπισθεί η στειρότητα. Εκθέτει μια σειρά από ζητήματα, τα οποία περιλαμβάνουν την τεχνητή γονιμοποίηση και την παρένθετη μητρότητα. Τα προκαταρκτικά της πορίσματα, ωστόσο, είναι εξόχως μεροληπτικά. Σκοπός της φαίνεται να είναι να εντοπίσει τρόπους ώστε να καταστεί νόμιμη η παρένθετη μητρότητα στη Σουηδία και όχι να καταπολεμηθεί η παράνομη διακίνηση γυναικών και παιδιών που λαμβάνει χώρα διεθνώς.

Η οργάνωση Λόμπι Γυναικών της Σουηδίας έχει ήδη δημοσιοποιήσει μια σφοδρή κριτική της έκθεσης. Στην παρέμβασή της μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας Svenska Dagbladet αναφέρει ότι «οι ελλείψεις της έκθεσης είναι τόσο σοβαρές ώστε να καθιστούν επιτακτικό τον τερματισμό των εργασιών της εξεταστικής επιτροπής». Εκτός των άλλων η έκθεση φέρεται να παραβλέπει την πλευρά των παιδιών καθώς και των ίδιων των παρένθετων μητέρων ενώ «επικαλείται ηθικές αρχές με ένα σχεδόν επιπόλαιο τρόπο». Η έρευνα στην οποία βασίστηκε η έκθεση συνδέεται στενά με απόψεις της SMER, της Εθνικής Επιτροπής Ιατρικής Δεοντολογίας, πολλά μέλη εκ της οποίας δεν είναι μυστικό ότι στηρίζουν ενθέρμως την παρένθετη μητρότητα. Επιπλέον, η έκθεση δεν αναφέρεται στη Σύμβαση του ΟΗΕ παρά μόνο ειρήσθω εν παρόδω, επισημαίνοντας μάλιστα ότι οι σχετικές διατάξεις της δεν μπορούν να ερμηνευθούν με ξεκάθαρο τρόπο.

Αν η σουηδική κυβέρνηση είναι πράγματι ειλικρινής όταν εκφράζει την πρόθεσή της να μετατρέψει σε νόμο του κράτους τη Σύμβαση του ΟΗΕ, θα πρέπει πρώτα να διασφαλίσει ότι αυτή εφαρμόζεται. Με το να στερούνται τα παιδιά τις μητέρες τους – χωρίς να έχουν καν ρωτηθεί γι’ αυτό – καθώς και οι μητέρες τα παιδιά τους, μόνο και μόνο επειδή το επιθυμούν ορισμένοι ευκατάστατοι άνθρωποι, το συμφέρον του παιδιού παύει αυτομάτως να ανάγεται σε προτεραιότητα. Αλλά ούτε δείχνει ότι λαμβάνεται σοβαρά υπ’όψιν η ισότητα των φύλων. Μεγάλα τμήματα του κινήματος γυναικών στη Σουηδία έχουν πάρει θέση κατά της παρένθετης μητρότητας. Μεταξύ αυτών, το κόμμα Φεμινιστική Πρωτοβουλία, το Λόμπι Γυναικών της Σουηδίας, οι Φεμινίστριες κατά της Παρένθετης Μητρότητας και η Ένωση Γυναικών Ιατρών.

Προτού καταστεί νόμιμη η παρένθετη μητρότητα στη Σουηδία μοιάζει σωστότερο η Διεθνής Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού να γίνει νόμος. Μόνο που κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί.

10 Οκτωβρίου 2014

Μετάφραση από τα Σουηδικά: Γιώργος Καλπαδάκης

Πηγή: etc

 

 

Share

Θα γίνω ποτέ μάνα επί Μνημονίου;

gustav-klimt-mother-and-child-80958

«Γιατί είμαι κουρασμένη. Γιατί μπούχτισα να έχω χέρια και να μην μπορώ να χαρώ μ’ αυτά κάτι δικό μου. Γι’ αυτό είμαι λυπημένη, ταπεινωμένη αβάσταχτα. Να βλέπω τα στάρια να μεστώνουν, τις βρύσες να τρέχουν αδιάκοπα, τα πρόβατα να γεννάνε. Ολάκερη η χώρα βάλθηκε να μου δείξει πόση ομορφιά έχει η νιότη κι εγώ νιώθω κατάξερη»

«Γέρμα», του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Ερευνα: Ντίνα Δασκαλοπούλου

Γέρμα στα ισπανικά σημαίνει «στείρα», «άτεκνη». Και δεν υπάρχει ίσως κείμενο άλλο που να αποτυπώνει με τρόπο πιο ακριβή την οδύνη μιας γυναίκας που λαχταράει ένα μωρό και δεν μπορεί να το αποκτήσει. Η Γέρμα δεν μπορεί να χαρεί τη μητρότητα, αφού ο άντρας της είναι στείρος κι «είναι μια πίκρα ολάκερη». Περίπου 80 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμά της, η Γέρμα -αν γραφόταν σήμερα- δεν θα είχε κανένα πρόβλημα με τη στειρότητα του Χουάν, αφού οι θεραπείες για την υπογονιμότητα έχουν εξελιχθεί τόσο, ώστε ελάχιστες περιπτώσεις πια είναι μη αντιμετωπίσιμες. Ομως η λαχτάρα της για έναν γιο θα έμενε πιθανότατα και πάλι ανεκπλήρωτη. Γιατί η Γέρμα σήμερα -άνεργη, ανασφάλιστη, απλήρωτη εργαζόμενη- δεν θα είχε τα υλικά μέσα, για να ικανοποιήσει την επιθυμία της.

«Χρειαζόμαστε μια φεμινιστική επανάσταση νέου τύπου», ξεκινάει την κουβέντα μας η Ελένη, άνεργη δημοσιογράφος που εδώ και δύο χρόνια δοκιμάζει την τύχη της και τις αντοχές της στο Βερολίνο. «Οι μητέρες μας διεκδικούσαν το δικαίωμα να μην κάνουν παιδιά, αν δεν το ήθελαν. Εμείς τώρα πρέπει να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας να κάνουμε παιδιά, αν το θέλουμε. Σε λίγο καιρό κλείνω τα 42, τα περιθώριά μου στενεύουν. Οταν ξεκίνησε η κρίση, ήμουν 37 χρόνων: ώριμη πια, επαγγελματικά καταξιωμένη, ασφαλής. Ημουν έτοιμη να κάνω παιδιά, το ήθελα πολύ. Επειτα απολύθηκα, άλλαξε η ζωή μου. Τώρα εδώ παλεύω να βγάλω 1.000 ευρώ τον μήνα από μεταφράσεις. Το όνειρό μου για παιδιά απομακρύνεται».

Υπογεννητικότητα

«Η οικονομική κρίση έχει μειώσει τις γεννήσεις κατά 30%», μας λέει η Αικατερίνη Στυψανέλλη, που είναι γιατρός στο «Αλεξάνδρα», εκεί όπου «καταφεύγουν οι φτωχότεροι των φτωχών, οι πιο καταφρονεμένοι από τους καταφρονεμένους», όπως περιγράφουν το νοσοκομείο οι εργαζόμενοί του. «Αλλες γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, άλλες αναγκάζονται να προχωρήσουν σε εκτρώσεις, παρ’ όλο που θα ήθελαν πολύ ένα μωρό, αλλά τους φαίνεται βουνό το να το μεγαλώσουν. Ακόμα και μια έκτρωση κοστίζει για μια ανασφάλιστη 300 ευρώ σήμερα, έτσι πολλές γυναίκες καταφεύγουν σε φάρμακα διακοπής κυήσεως στο σπίτι, τα οποία παίρνουν χωρίς παρακολούθηση», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» η γιατρός.

Η απόκτηση ενός παιδιού για πολλές γυναίκες -ακόμα και σήμερα- αποτελεί αυτοσκοπό, νοηματοδοτεί την ύπαρξή τους. Ετσι η ατεκνία προκαλεί αφάνταστη οδύνη κι αγωνία. Αυτή μού περιγράφει η 35χρονη Κατερίνα, που βρίσκεται «στον προθάλαμο της ανεργίας». Ηταν εργαζόμενη στο Δημόσιο κι έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα. «Ηθελα από μικρή να αποκτήσω πολλά πολλά παιδιά. Ακόμα και χωρίς σύζυγο, θα τα κατάφερνα και μόνη μου, αν τα πράγματα ήταν αλλιώς», τονίζει.

«Τώρα πια δεν μπορώ να ικανοποιήσω ούτε τις βασικές μου ανάγκες, όχι τα όνειρά μου», λέει η Κατερίνα. «Μετά βίας πληρώνω τους φόρους και κάθε μήνα υπολογίζω ποιο λογαριασμό θα αφήσω απλήρωτο. Τα βράδια δεν βγαίνω, δεν πάω πουθενά και δεν κάνω κανένα έξοδο πέρα από τα απαραίτητα. Ετσι, στα 35 μου ζω μια ζωή χωρίς έρωτα, χωρίς συντροφικότητα και χωρίς παιδιά. Και τα βράδια κάθομαι και σκέφτομαι πώς ήταν η ζωή μου πριν από την κρίση, για να με πάρει ο ύπνος. Κι άλλα βράδια, όταν έχω κουραστεί πια να κλαίω, κάνω όνειρα για τη μέρα που όλα αυτά θα έχουν τελειώσει. Αλλά σε 5 χρόνια εγώ θα είμαι 40. Αραγε θα προλάβω;».

«Οικονομική υπογονιμότητα»

Ο γυναικολόγος των Γιατρών του Κόσμου, Γιάννης Μουζάλας, μας εξηγεί με στοιχεία τη νέα για τα ελληνικά δεδομένα έννοια της «οικονομικής υπογονιμότητας», της μη επιλεγμένης ατεκνίας, λόγω οικονομικής δυσπραγίας. Στην περσινή έκθεση των ΓτΚ καταγράφεται πως 4 στις 10 γυναίκες θα γεννήσουν ένα παιδί λιγότερο απ’ ό,τι προγραµµάτιζαν ή δεν θα γεννήσουν καθόλου. «Εχουμε 3.000.000 ανασφάλιστους Ελληνες και 10.000.000 ανασφαλείς: οι άνθρωποι δεν ξέρουν αν θα έχουν δουλειά τον επόμενο μήνα ή αν θα πληρωθούν», μας λέει ο κ. Μουζάλας. «Τα νέα παιδιά δεν συμβιώνουν πια, ζουν με τους γονείς τους. Περίπου 100.000 άνθρωποι σε αναπαραγωγική ηλικία έφυγαν για το εξωτερικό. Τρία χρόνια τώρα η υπογεννητικότητα αυξάνεται ραγδαία».

Η 33χρονη Ζωή είναι ζωγράφος, «χαρά στο επάγγελμα», θα μου πει αυτοσαρκαζόμενη. «Αν και τώρα πια νιώθω λιγότερο ένοχη, αφού και οι φίλοι μου, που έκαναν τις σπουδές τις καλές, αυτές που οδηγούσαν σε λαμπρές καριέρες, τώρα είναι κι αυτοί όλοι άνεργοι. Δεν έχω παιδιά και δεν θα αποκτήσω ποτέ. Κάθε μήνα που έρχεται η περίοδός μου σκέφτομαι «άλλη μια χαμένη ευκαιρία». Και το βράδυ κλαίω στο παιδικό μου δωμάτιο. Φυσικά κι έχω γυρίσει στο σπίτι των γονιών μου, όπως κι ο φίλος μου. Δεν μπορούσαμε πια να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας. Κι αυτός θα ήθελε να γίνει μπαμπάς. Και νομίζω ότι ντρέπεται που δεν μπορεί να το υποστηρίξει. Αλλά πια δεν μιλάμε γι’ αυτό. Ζούμε σαν έφηβοι και καμωνόμαστε κι οι δυο ότι μας αρέσει».

Αυτή την εικόνα, του άντρα που βουτάει σε απελπισία γιατί δεν μπορεί να στηρίξει τα όνειρα της συντρόφισσάς του –και τα δικά του- για ένα παιδί, μου μεταφέρει κι ο Κώστας Παπαδόπουλος, επιμελητής Β’ στο «Αλεξάνδρα». «Είναι οι άντρες τους αυτοί που βιώνουν το μεγαλύτερο άγχος», εξηγεί ο γιατρός. «Νιώθουν πως πρέπει να προσφέρουν στις γυναίκες τους τις οικονομικές δυνατότητες, για να γίνουν μητέρες. Κι όταν -λόγω ανεργίας- δεν το καταφέρνουν, βιώνουν πολύ μεγάλο άγχος κι οδύνη, πιέζονται πάρα πολύ. Το πιο δραματικό είναι ότι έρχονται ζευγάρια που κάνουν κυριολεκτικά υπολογισμούς σε τεφτέρια –πόσους μισθούς τούς χρωστάνε, πόσους μήνες θα έχουν ακόμα δουλειά– για να αποφασίσουν αν θα προχωρήσουν σε μια εγκυμοσύνη ή όχι».

Ούτε κατά λάθος

Η Εφη Κοκκινάκη εργάζεται στο «Ελενα» εδώ και 28 χρόνια. Από την κλινική της εμπειρία παρατηρεί κι εκείνη πτώση στις γεννήσεις τα τρία τελευταία χρόνια: «Φέτος το φαινόμενο έχει οξυνθεί. Βλέπω όμως και λιγότερες ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, γεγονός που δείχνει ότι οι γυναίκες προσέχουν πολύ περισσότερο. Ενα πακέτο προγεννητικού ελέγχου σε δημόσιο νοσοκομείο για ανασφάλιστη έγκυο κοστίζει κάτι λιγότερο από 500 ευρώ, μια καισαρική 1.000. Τα ποσά είναι μεγαλύτερα για τις μετανάστριες: εκείνες για μια καισαρική θα πληρώσουν 1.500 ευρώ. Αν το νεογνό έχει κάποιο πρόβλημα και πρέπει μετά να παρακολουθηθεί σε μονάδα, τα έξοδα πολλαπλασιάζονται. Αν λοιπόν κάποιος δουλεύει για 500 ευρώ τον μήνα, θα το σκεφτεί πάρα πολύ να κάνει παιδί. Γυναίκες με ένα παιδάκι διακόπτουν τη δεύτερη κύηση, γιατί σκέφτονται πώς θα επιβιώσει η υπόλοιπη οικογένεια. Παρ’ όλα αυτά, αν μια γυναίκα περάσει τα 35 και θέλει πάρα πολύ ένα μωρό, θα βρει τον τρόπο να το κάνει».

«Αυτός ο τρόπος είναι να πηγαίνει από ΜΚΟ σε ΜΚΟ, για να ψάχνει δωρεάν προγεννητικούς ελέγχους ή να μαζεύει χρήματα όλη η οικογένεια για έναν τοκετό», εξηγεί ο κ. Μουζάλας. «Και, δυστυχώς, οι γυναίκες που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά λόγω κρίσης δεν θυμώνουν με την κατάσταση, αλλά ενοχοποιούν τους εαυτούς τους. Νιώθουν αποτυχημένες κι ανεπαρκείς, πιστεύουν ότι οι ίδιες φταίνε που είναι άνεργες και φτωχιές. Αυτό το πολύ προσωπικό, εξόχως βιωματικό γεγονός της έλλειψης παιδιού βιώνεται σαν αναπηρία. Κι όλη αυτή η οδύνη προκαλεί εντάσεις στα ζευγάρια, αυξάνει τις συγκρούσεις και τη βία μεταξύ τους».

Υπό διωγμόν η μητρότητα

Η μητρότητα λοιπόν βρίσκεται υπό διωγμόν στην εποχή του προελαύνοντος νεοφιλελευθερισμού, όταν δεν τιμωρείται κιόλας. Η Εκθεση του Συνήγορου του Πολίτη για το Φύλο και τις εργασιακές σχέσεις (2012) αντανακλά με μεγάλη ενάργεια τις ζοφερές περιπέτειες των γυναικών που θέλουν να γίνουν μάνες στην Ελλάδα των μνημονίων: «Οι επιπτώσεις της κρίσης έχουν επηρεάσει εμφανώς όλους τους εργαζομένους, ωστόσο παρατηρείται διαφοροποίηση στη μεταχείριση των φύλων εις βάρος των γυναικών και μάλιστα σε φάσεις που συνδέονται με την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα. Παρ’ ότι η ανεργία και η απασχόληση σε επισφαλείς μορφές εργασίας παραμένουν υψηλότερες στις γυναίκες, διαπιστώνεται πως εκείνες που βρίσκονται σε κατάσταση εγκυμοσύνης ή έχουν μόλις επιστρέψει από άδεια μητρότητας διατρέχουν μεγαλύτερους κινδύνους να υποστούν τα παραπάνω ενδεχόμενα. […] Η εγκυμοσύνη και η μητρότητα εξακολουθούν να επιδρούν ανασταλτικά στην εργασιακή ζωή των γυναικών. Πολύ συχνά η λήψη άδειας μητρότητας, αναρρωτικής άδειας που σχετίζεται με την κύηση και τη λοχεία, καθώς και γονικής άδειας προκαλούν διακρίσεις στην επαγγελματική εξέλιξη και μισθολογικές διαφορές μεταξύ των δύο φύλων».

«Ιδού εγώ, λοιπόν, 40 χρόνων», μου λέει η Μαριλένα. «Με δυο μεταπτυχιακά, τρεις γλώσσες κι έναν μισθό των 850 ευρώ. Οχι παιδί, ούτε το σκυλί μου δεν μπορώ πια να φροντίζω μόνη μου. Εχω σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία κι έκανα εξειδίκευση στην παιδαγωγική για άτομα με ειδικές ανάγκες, τα οποία -ως γνωστόν- στην Ελλάδα πια πετάμε στον Καιάδα σε μια προσπάθεια… αναβίωσης του αρχαίου ελληνικού πνεύματος. Πλέον είμαι σίγουρη ότι δεν θα κρατήσω ποτέ στην αγκαλιά μου ένα δικό μου παιδί. Κι αυτό είναι μια πληγή, βαθιά και σκοτεινή, που με γεμίζει οργή. Κάποια μέρα θα την κάνω κάτι αυτή την οργή, αλλά δεν ξέρω τι. Να σταματήσουμε τώρα; Είμαι έτοιμη να βάλω τα κλάματα και δεν θέλω».

Αποχαιρετώ τη Μαριλένα μ’ έναν στίχο, που εμένα τουλάχιστον με παρηγορεί: «Οσοι χρόνια κολυμπάτε αμέριμνοι μέσα στα μάτια μου, κάποτε θα βάλω τα κλάματα και θα σας πνίξω»…

…………………………………………….

Επί προσωπικού

της Αρτέμιδος Σπηλιώτη

Πάντα πίστευα ότι το πείσμα για ζωή είναι πολύτιμος οδηγός. Το 2011 αποφασίσαμε με τον σύζυγό μου ότι θέλουμε να αποκτήσουμε ένα παιδί. Και για να συμβεί αυτό, χρειαζόμασταν τη βοήθεια της επιστήμης. Τα ωράρια της εργασίας μου εξαντλητικά και γι’ αυτό αποφάσισα να ζητήσω την κατανόηση του εργοδότη μου και να εργάζομαι 8ωρο τις κρίσιμες 2-3 εβδομάδες, ώστε να δημιουργήσω τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις και να τα καταφέρουμε στην πρώτη προσπάθεια.

Το αίτημά μου έγινε σεβαστό, διότι ιερό πράγμα η μητρότητα, αλλά μία εβδομάδα μετά απολύθηκα για… άλλους λόγους! Κάποιοι μου είπαν ότι μπορούσα απλώς να πάρω μια αναρρωτική άδεια και, όταν με το καλό το τεστ εγκυμοσύνης έβγαινε θετικό, να ενημέρωνα τον εργοδότη μου. Δεν μετάνιωσα που δεν είπα ψέματα. Δεν ήθελα.

«Εσας θα σας απασχολεί μόνο να αποκτήσετε ένα μωρό. Τίποτα άλλο», ήταν το μόνο που μας είπε ο γιατρός μου, Χ. Παπανικόπουλος, όταν του ανακοίνωσα ότι απολύθηκα. Και το ίδιο μας είπαν οι φίλοι μας. Και δεν άφησαν να μας απασχολήσει τίποτα, ενώ η αποζημίωση απόλυσης πήγε «υπέρ μητρότητος». Η κόρη μας γεννήθηκε στις αρχές του 2012. Το καλό της ανεργίας ήταν ότι για έναν ολόκληρο χρόνο ήμασταν συνέχεια μαζί, όταν άλλες μανούλες αναγκάζονται να επιστρέψουν άρον άρον στη δουλειά για 500 ευρώ. Αυτό το μωρό είναι η δύναμή μας για να προχωράμε, να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον μας.

Μπορούσαμε να σταματήσουμε την προσπάθεια. Ημουν άνεργη, δεν είχαμε λυμένο το οικονομικό μας πρόβλημα. Αποφασίσαμε όμως ότι κανείς δεν θα μας καθορίσει πότε θα κάνουμε παιδί, πώς θα ζήσουμε τη ζωή μας. Δεν θα επιτρέπαμε σε κανέναν εργοδότη και σε κανένα μνημόνιο να γίνει αφεντικό στη ζωή μας. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι: «Κυνηγήστε το όνειρό σας και μοιραστείτε το». Θα εκπλαγείτε, όταν συνειδητοποιήσετε πόσοι άνθρωποι ζουν την ίδια αγωνία και πόσοι θα σταθούν δίπλα σας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών 

 

Share

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

LOATbiblio

της Σοφίας Ξυγκάκη

Συνέντευξη με τη Στέλλα Μπελιά, συγγραφέα του βιβλίου Τα ΔΥΟ μικρά ΑΒΓΑ. Το πρώτο ελληνικό βιβλίο για τις ΛΟΑΤ οικογένειες.

Πώς προέκυψε η ανάγκη να γράψεις αυτό το βιβλίο; Τι κενό καλύπτει;

Στο εξωτερικό, εδώ και αρκετά χρόνια, κυκλοφορούν πολλά βιβλία για μικρά παιδιά που μιλούν και για άλλες μορφές οικογένειας αλλά, στη χώρα μας, μέχρι πριν λίγο καιρό, απουσίαζαν εντελώς όχι μόνο τα πρωτότυπα αλλά και τα μεταφρασμένα βιβλία. Η μοναδική εξαίρεση ήταν ένα μεταφρασμένο παιδικό βιβλίο με τίτλο Η Μίλι, η Μόλι και οι Μπαμπάδες τους. Το βιβλίο αυτό μιλάει για διαφορετικούς τύπους οικογένειας και ανάμεσά τους είναι μια οικογένεια με δύο μπαμπάδες: όμως, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, που οι δύο μπαμπάδες αναφέρονται στον τίτλο του βιβλίου και εικονογραφούνται στο εξώφυλλο, το κείμενο είναι τόσο «διακριτικό» ώστε ακόμα και ο ενήλικος αναγνώστης δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την σχέση αυτών των μπαμπάδων. Δεν είναι σαφές δηλαδή εάν πρόκειται για ομόφυλο ζευγάρι, αν πρόκειται για δύο διαδοχικούς συζύγους-συντρόφους της μαμάς κλπ.

Η λογοτεχνία, όταν αγνοεί επιδεικτικά ομάδες του πληθυσμού, φαίνεται να νομιμοποιεί τις προκαταλήψεις της κοινωνίας, επιδεικνύοντας ένα είδος ρατσισμού, αφού η άρνηση παρουσίας αυτών των ομάδων στα κείμενα ισοδυναμεί πάντα με απόρριψη.  Η μη αναφορά, για παράδειγμα, στις ομογονεϊκές οικογένειες αποτελεί ιδεολογική θέση που μεταφράζεται ως «οι ομογονεϊκές οικογένειες πρέπει να εξοριστούν ως ανεπιθύμητες από την κοινωνία μέσω της συμβολικής έξωσής τους από τα βιβλία».

Όμως, σε αυτό το σημείο, θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως ο αποκλεισμός κοινωνικών ομάδων από τα βιβλία για παιδιά οδηγεί σε διαιώνιση των προκαταλήψεων, μήπως οδηγεί σε ομοφοβία, σεξισμό και  ρατσισμό.

Τα Δύο μικρά αυγά έρχονται να καλύψουν το εγχώριο εκδοτικό κενό και να δείξουν ότι και άλλες οικογενειακές δομές αξίζουν μια θέση στα βιβλία, φροντίζοντας κυρίως για την ψυχική υγεία εκείνων των παιδιών που δεν μεγαλώνουν μέσα σε παραδοσιακά σχήματα.

Ποια είναι η δική σου εμπειρία ως νηπιαγωγός σε ό,τι αφορά την οικογένεια και τους ρόλους; Τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας έχουν ήδη διαμορφώσει στερεότυπα στο μυαλό τους;

Στην κοινωνία μας οι άνθρωποι θεωρούν δεδομένο –στερεοτυπικά– ότι η συντροφικότητα, η σεξουαλική δραστηριότητα, η αμοιβαία φροντίδα, η γέννηση, η ανατροφή και η φροντίδα των παιδιών θα έχουν ως κύρια εστία τους την πυρηνική ετεροκανονική οικογένεια.

Η πυρηνική είναι η πιο διαδεδομένη μορφή οικογένειας στη σύγχρονη κοινωνία. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να ορίζονται όλο και περισσότερο οι άλλες μορφές ως «ασυνήθεις», «παρεκκλίνουσες», ακόμη και «παθολογικές». Όποιο σχήμα δεν είναι «πυρηνική ετεροκανονική οικογένεια» δεν γίνεται εύκολα αποδεκτό ως «οικογένεια».

Ο «λόγος της οικογένειας» έχει τη δύναμη να ορίζει τι είναι κανονικό και τι μη αποδεκτό. Τα μικρά παιδιά γνωρίζουν κυρίως ό,τι βλέπουν στο κοινωνικό τους περιβάλλον, στα βιβλία που τους διαβάζουν οι ενήλικοι και, σταδιακά, οργανώνουν την κοινωνική τους εμπειρία. Μεγαλώνουν έχοντας στις περισσότερες περιπτώσεις  παγιώσει στερεότυπα για το φύλο, για το τι είναι «αγορίστικο» και τι «κοριτσίστικο» και για το τι είναι οικογένεια. Ακόμα και τα παιδιά που προέρχονται από άλλες μορφές οικογενειακής οργάνωσης πιστεύουν, όπως δείχνουν τα εικονογραφημένα παραμύθια που ξεφυλλίζουν, ότι η «οικογένεια» έχει  το σχήμα «μαμά- μπαμπάς- παιδί», ακόμα κι αν αυτό δεν συμβαίνει στο δικό τους σπιτικό.

duomamades

Κατά πόσο το περιβάλλον του σχολείου είναι φιλικό προς τις ομογονεϊκές οικογένειες; Όταν, για παράδειγμα, απαιτείται η υπογραφή των κηδεμόνων, θεωρείται ότι θα είναι ετερόφυλο ζευγάρι; Όταν τα παιδιά καλούνται να ζωγραφίσουν την οικογένεια, το αναμενόμενο είναι να απεικονίσουν το στερεότυπο μαμά, μπαμπά κτλ;

Δίνεται η εντύπωση ότι, ως εκπαιδευτικοί και σχολείο, έχουμε βεβαιωθεί πως δεν υπάρχουν άλλες οικογενειακές δομές στην χώρα μας εκτός από εκείνη της ετεροκανονικής πυρηνικής οικογένειας. Όλη η δομή του εκπαιδευτικού μας συστήματος είναι έτσι φτιαγμένη, ώστε να μην αφήνει περιθώρια σε οποιαδήποτε άλλη οικογενειακή δομή να διεκδικήσει από τον σχολικό θεσμό ίση αντιμετώπιση με την ετεροκανονική πυρηνική οικογένεια.

Τα αναλυτικά μας προγράμματα, τα σχολικά μας βιβλία και ολόκληρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι έτσι δομημένο, ώστε να θεωρούμε κάπως σαν δεδομένο ότι όλα μα όλα τα παιδιά που φοιτούν στα σχολεία μας προέρχονται από οικογένειες με έναν μπαμπά και μια μαμά και ίσως κι έναν παππού και μια γιαγιά σε διπλανό πλάνο. Πουθενά δεν λαμβάνουμε υπόψη μας ότι τα παιδιά βιώνουν εντελώς διαφορετικές πραγματικότητες από εκείνη που παρουσιάζουμε στο μάθημα και στα σχολικά μας βιβλία, δεν υπάρχουν εικόνες και αναφορές ούτε καν στις μονογονεϊκές οικογένειες (που λόγω των διαζυγίων είναι η συνηθέστερη περίπτωση), πόσο μάλλον σε οικογένειες με δύο μαμάδες ή δύο μπαμπάδες ή και με περισσότερους από δύο γονείς.

Όμως, όπως  το πρόσωπο του γονιού αλλάζει και προβάλλει νέα μη παραδοσιακά μοντέλα στην πραγματική ζωή, δεν θα ήταν  σωστό και υγιές στην αναπαράστασή της πραγματικότητας, στα βιβλία, όλοι αυτοί οι νέοι τύποι γονιών και οικογενειών που συγκροτούνται να  παρουσιάζονται εξίσου;

Ειδικά στο νηπιαγωγείο, που ένα βασικό εργαλείο δουλειάς είναι το λογοτεχνικό παιδικό βιβλίο, τα παιδιά που προέρχονται από άλλες οικογενειακές δομές δεν μπορούν να δουν πουθενά και να αναγνωρίσουν την εικόνα της δικής τους οικογένειας.

Φανταστείτε λοιπόν πως είναι να μεγαλώνεις και να μη βλέπεις πουθενά την πραγματικότητα που βιώνεις στο σπίτι σου, φανταστείτε την αγωνία του μικρού αναγνώστη που βλέπει τις οικογένειες των συμμαθητών του να αφθονούν στους λογοτεχνικούς χαρακτήρες των βιβλίων και η δική του οικογένεια να μην απεικονίζεται πουθενά. Αρχίζει να πιστεύει ότι κάτι δεν πάει καλά τόσο με τον ίδιο όσο και με την οικογένειά του.

Σε μεγάλο ποσοστό, οι γονείς που έχουν δημιουργήσει άλλα οικογενειακά σχήματα, εξαιτίας του απόλυτου νομικού κενού και της μηδενικής προστασίας από την πλευρά της πολιτείας, συνήθως δεν δηλώνουν στο σχολείο την δομή της οικογένειάς τους. Αυτό δημιουργεί αρκετές δυσκολίες στο παιδί που νιώθει ότι η οικογένειά του -που καταλαβαίνει ότι διαφέρει από τις οικογένειες των συμμαθητών του- κρατάει τα «μυστικά» της καλά κρυμμένα, κι έτσι κι εκείνο αρχίζει να προσαρμόζει την συμπεριφορά του νιώθοντας ότι πρέπει να κρατήσει την ίδια μυστικότητα. Αποφεύγει, λοιπόν, να μιλάει σε δασκάλους και  συμμαθητές για το σπίτι του και τους γονείς του.

Για τα μικρά παιδιά οι «σημαντικοί άλλοι» είναι οι γονείς τους, και όταν το σχολείο καταβροχθίζει την αλήθεια του παιδιού ως μη αποδεκτή, είναι σαν να του λέει ότι οι «γονείς σου δεν αξίζουν όσο οι γονείς των άλλων», σπρώχνοντάς το τελικά στην  αμηχανία και τη σιωπή. Έτσι, παρόλο που αρκετά παιδιά  έχουν για την οικογένεια μια διαφορετική εικόνα από εκείνη που προβάλει το σχολείο, το σχολείο φροντίζει να την αλλάξει και να την «κανονικοποιήσει» και τα παιδιά το αποδέχονται αυτό. Όπως έλεγε φίλη ακτιβίστρια: «Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά».

Ποια ήταν η αντίδραση των γονιών και των άλλων δασκάλων στο βιβλίο σου; Οι νηπιαγωγοί το αποδέχτηκαν; Μίλησαν γι’ αυτό μέσα στην τάξη; ή μήπως, ακόμη κι αν θέλουν να το συζητήσουν, φοβούνται τυχόν κυρώσεις από το σχολείο ή έντονες αντιδράσεις από τους υπόλοιπους γονείς;

Σε γενικές γραμμές, οι γονείς δεν είναι ιδιαίτερα πρόθυμοι να δεχτούν συζητήσεις στο σχολείο για θέματα που αφορούν τον ρατσισμό, τον σεξισμό και την ομοφοβία. Τα τελευταία χρόνια, βέβαια, σε ό,τι αφορά τον ρατσισμό, μοιάζει να υπάρχει γενικά κάποια ανοχή αλλά κάτι αντίστοιχο δεν συμβαίνει με τον σεξισμό και την ομοφοβία. Υπάρχει έντονος συντηρητισμός και αυτό κάνει εξαιρετικά δύσκολη τη θέση του εκπαιδευτικού που θα ήθελε να μιλήσει για όλα αυτά. Μια πιθανή ρήξη του εκπαιδευτικού με τους γονείς θα δημιουργούσε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον που θα δυσκόλευε απίστευτα την εκπαιδευτική διαδικασία.

Ειδικά  το θέμα της ομοφοβίας αποτελεί ταμπού για την σχολική τάξη καθώς, το εσφαλμένο κοινωνικό στερεότυπο/προκατάληψη πως η ομοφυλοφιλία κι η παιδεραστία είναι συνώνυμα ως λέξεις και ως πράξεις, κάνει τους εκπαιδευτικούς να δείχνουν από αμήχανοι έως και εντελώς αντίθετοι στην πιθανότητα να διαπραγματευτούν π.χ. το θέμα μιας οικογένειας με δύο μαμάδες ή δύο μπαμπάδες.  Ακόμα κι αν κάποιοι θα ήθελαν να ανοίξουν αντίστοιχες συζητήσεις  στις τάξεις τους, τις περισσότερες φορές δεν έχουν την γνώση και την εμπειρία να τα χειριστούν, και η πολιτεία δεν δείχνει καμία διάθεση να τους επιμορφώσει. Για παράδειγμα, εισάγονται προγράμματα  για την ενδοσχολική βία, αλλά η ενημέρωση και η επιμόρφωση των εκπαιδευτικών είναι ανύπαρκτη  για το πώς θα μπορούσαν, μέσα από τα προγράμματα αυτά, να κάνουν το σχολείο ένα χώρο που θα χωράει με ασφάλεια όλα τα παιδιά.

Αρκετοί από εμάς έχουν ισχυρά παγιωμένα στερεότυπα για τους ρόλους των φύλων και μεγάλη εσωτερικευμένη ομοφοβία και τρανσφοβία· έτσι, χωρίς ουσιαστική επιμόρφωση και ευαισθητοποίηση, δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε ένα ρόλο διαμεσολαβητικό ανάμεσα στον μαθητή, που η δομή της οικογένειάς του διαφέρει, και στην υπόλοιπη ομάδα της τάξης. Ακόμα κι όταν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί είναι ανοιχτοί και πρόθυμοι, δεν είναι καθόλου εύκολο να δουλέψουν με τέτοια θέματα και συνήθως τα αποφεύγουν.

 

dyo-mikra-avga

Τα ΔΥΟ μικρά Αβγά

Κείμενο: Στέλλα Μπελιά

Εικόνες: Σμαράγδα Μάγκου

Εκδόσεις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο»

 

 

 

 

Share

Επίδομα μητρότητας στις ασφαλισμένες στο ΕΤΑΑ

 

tiredmom

της Δήμητρας Σπανού

Τη χορήγηση επιδόματος μητρότητας στις ασφαλισμένες του ΕΤΑΑ προβλέπει η κοινή υπουργική απόφαση των υπουργείων Εργασίας και Οικονομικών, με την οποία καθορίζονται το ύψος, η διαδικασία και τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Με τη συγκεκριμένη απόφαση θεσπίζεται για πρώτη φορά και για τις γυναίκες ελεύθερες επαγγελματίες το επίδομα μητρότητας, όπως προβλέπεται για τις γυναίκες με μισθωτή απασχόληση.

Το ύψος του επιδόματος θα ανέρχεται σε 200 ευρώ μηνιαίως για χρονικό διάστημα 4 μηνών και θα καταβάλλεται εφάπαξ.Η αίτηση για τη χορήγησή του θα υποβάλλεται από την ασφαλισμένη εντός έξι μηνών από την ημερομηνία τοκετού.

Η ψήφιση και εφαρμογή του παραπάνω νόμου αποτελεί υποχρέωση της χώρας, καθώς είναι ενσωμάτωση Οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών που ασκούν αυτοτελή επαγγελματική δραστηριότητα.

Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, ο υπουργός εργασίας Γιάννης Βρούτσης δηλώνει:

«Η στρατηγική μας για την οικοδόμηση από την αρχή ενός αποτελεσματικού και δίκαιου κοινωνικού κράτος, χωρίς τα κενά, τις παραλείψεις και τις αδικίες του παρελθόντος, είναι μια συνεχής προσπάθεια που προχωρά με σταθερά και αποφασιστικά βήματα, ακόμη και μέσα σε αυτό το δημοσιονομικό περιβάλλον.

Η χορήγηση, για πρώτη φορά στη χώρα μας, επιδόματος μητρότητας στις γυναίκες ασφαλισμένες του Ενιαίου Ταμείου Ανεξάρτητα Απασχολουμένων (ΕΤΑΑ) αποτελεί ένα ακόμη τέτοιο παράδειγμα».

Ο υφυπουργός Εργασίας Αντώνης Μπέζας δήλωσε τα εξής:

«Και αυτή η απόφαση εντάσσεται στο πλαίσιο της γενικότερης προσπάθειας του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας για την εφαρμογή μέτρων και δράσεων κοινωνικής αλληλεγγύης, που στηρίζουν εργασιακές ομάδες συμπολιτών μας, ενδυναμώνοντας παράλληλα την κοινωνική συνοχή».

Σίγουρα, η χορήγηση επιδόματος μητρότητας σε μια επιπλέον μερίδα γυναικών αποτελεί μια πρωτοβουλία σε θετική κατεύθυνση, όμως εφαρμόζεται σκανδαλωδώς προβληματικά. Τη στιγμή που καταστρατηγούν τα εργασιακά δικαιώματα, κατεδαφίζουν το όποιο κράτος πρόνοιας και τις δομές/παροχές υγείας, οι κύριοι υπουργοί πετάνε ψίχουλα ως «κοινωνική αλληλεγγύη», πολύ μακριά από τις ανάγκες μας. Προχωρούν στη θέσπιση ενός νομοθετικού μέτρου επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, λόγω της υποχρέωσης της χώρας ως μέλος της ΕΕ, καθορίζοντας το ύψος του σχετικού επιδόματος σε τόσο χαμηλά επίπεδα που ακυρώνουν στην πράξη την όποια συνεισφορά. Το δίκαιο και αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος που επικαλείται η κυβέρνηση είναι ένα βοήθημα 200 ευρώ μηνιαίως για διάστημα 4 μηνών σε γυναίκες που αναγκαστικά για ένα διάστημα δεν αμείβονται από άλλη εργασία, ενώ -σαν να μην έφτανε αυτό- έχουν αυξημένες απαιτήσεις, καθώς φροντίζουν για έναν ακόμη άνθρωπο –το παιδί τους.

 

Share

Κόλαφος για διακρίσεις εναντίον ομόφυλων ζευγαριών

athens-pride-20141

του Δημήτρη Αγγελίδη

Σε μια παραδοχή – βόμβα για τον απαξιωτικό τρόπο που αντιμετωπίζει η Ελλάδα την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στο θέμα του αποκλεισμού των ομόφυλων ζευγαριών από το Σύμφωνο Συμβίωσης, όπως και εκατοντάδες άλλες αποφάσεις του Δικαστηρίου, προβαίνει σε αποστολή εσωτερικού εγγράφου απευθυνόμενο στο κύριο προσωπικό του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους η πάρεδρος του Συμβουλίου Ουρανία Πατσοπούλου, μέλος της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Σημαντικό έγγραφο

Το έγγραφο, που βρίσκεται στη διάθεση της «Εφ.Συν.» (με ημερομηνία 26 Ιουνίου 2014), έχει εξαιρετικά βαρύνουσα σημασία, λόγω της θέσης της κ. Πατσοπούλου, η οποία έχει αποσπαστεί στο Στρασβούργο με αρμοδιότητα ακριβώς να παρακολουθεί τις ελληνικές υποθέσεις που φτάνουν στο Δικαστήριο.

Όσα παραδέχεται αδειάζουν πλήρως τη νομική επιχειρηματολογία της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα του Συμφώνου Συμβίωσης και αφήνουν έκθετη την κυβέρνηση, ενώ αναδεικνύουν την εικόνα της Ελλάδας ως πρωταθλήτριας στη μη εκτέλεση των αποφάσεων του ΕΔΔΑ.

«Το γεγονός ότι η απόφαση αυτή παραμένει ανεκτέλεστη και ούτε έχει γίνει κάποιο ουσιαστικό βήμα για την εκτέλεσή της μέχρι σήμερα, είναι πράγματι πολύ λυπηρό, δεδομένου ότι η πολύ καλή αυτή απόφαση του ΕΔΔΑ αποτελεί μια ευκαιρία για τη χώρα μας να προχωρήσει και να κάνει, επιτέλους, αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει εδώ και καιρό: να αναγνωρίσει την ύπαρξη των ομόφυλων ζευγαριών – τα οποία μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αγνοεί– και να ρυθμίσει νομικά την πολιτική κ.λπ. τους κατάσταση», γράφει η κ. Πατσοπούλου.

Πρόσφατα, ο εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης Ιωάννης Σακελλαρίου, πρόεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, είχε δηλώσει στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης πως η Ελλάδα αδυνατεί να υποβάλει σχέδιο δράσης για τη συμμόρφωση της χώρας μας με την καταδικαστική απόφαση του ΕΔΔΑ, επικαλούμενος την πρωτάκουστη επιχειρηματολογία πως «απαιτούνται τροποποιήσεις του αστικού κώδικα και ειδικότερα του οικογενειακού δικαίου, οι οποίες προϋποθέτουν τη σε βάθος μελέτη του εθνικού δικαίου […] ». Κι αυτό ενώ, αμέσως μετά την καταδικαστική απόφαση του ΕΔΔΑ τον Νοέμβριο, ο ένας κυβερνητικός εταίρος, το ΠΑΣΟΚ (όπως επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ, η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αλλά και η Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή του υπουργείου Δικαιοσύνης) δήλωνε πως αρκεί μια τροπολογία, που αφαιρεί τη λέξη «ετερόφυλων» («συμφωνία δύο ενηλίκων ετερόφυλων προσώπων») από τον νόμο για το Σύμφωνο Συμβίωσης.

Παρατηρητήριο του Ελσίνκι

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι έχει προειδοποιήσει το ΠΑΣΟΚ και προσωπικά τον υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Βενιζέλο πως, αν δεν πάρει πρωτοβουλία μέχρι τις 2 Ιουλίου για την ψήφιση της σχετικής τροπολογίας στο Α΄ Τμήμα Διακοπών της Βουλής, η οργάνωση θα καταθέσει στο ΕΔΔΑ νέες προσφυγές 160 ομόφυλων ζευγαριών. Μέχρι σήμερα, απ’ όσο είναι γνωστό, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καταθέσει σχετική τροπολογία.

Αλλά το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο Σύμφωνο Συμβίωσης. Στη συνέχεια της επιστολής της, η κ. Πατσοπούλου αναφέρεται σε στοιχεία που σοκάρουν για τον τρόπο που το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

«Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν εκτελεί όχι μόνον αυτή την απόφαση, αλλά και πολλές άλλες αποφάσεις του ΕΔΔΑ. Αυτή τη στιγμή εκκρεμούν ανεκτέλεστες 500 περίπου αποφάσεις του Δικαστηρίου αυτού κατά της Ελλάδας!! [sic] Γεγονός που, παρά το περιορισμένο του μεγέθους και του πληθυσμού της χώρας μας την κατατάσσει, δυστυχώς, μεταξύ των 5 χωρών του Συμβουλίου της Ευρώπης (47 σύνολο) με τις περισσότερες εκκρεμείς (ανεκτέλεστες) αποφάσεις !! [sic] Και μάλιστα τη μοναδική, μαζί με τη γειτονική Ιταλία, εκ των παλιών μελών του ΣΤΕ (των λεγομένων και «δυτικών χωρών») – είπε μήπως κανείς ότι η Ελλάδα είναι χώρα που δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα;»

Όχι ότι δεν έχει φροντίσει η κυβέρνηση να μας πει και να μας δείξει με κάθε τρόπο πώς αντιλαμβάνεται τα ανθρώπινα δικαιώματα («δεν μας ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα» δήλωνε πολύ χαρακτηριστικά στην Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ο γ.γ. της κυβέρνησης Τ. Μπαλτάκος, ενάμιση χρόνο πριν απομακρυνθεί από τη θέση του). Οταν όμως φτάνει στο σημείο να το παραδέχεται με τόσο ρητό και κατηγορηματικό τρόπο ένας άνθρωπος που γνωρίζει όσο λίγοι την κατάσταση στο ΕΔΔΑ, τότε τα πράγματα δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετικά σοβαρά.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

“weiß” – η κανονικοποίηση της έμφυλης βίας

weiss

 

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ένα μικρό κορίτσι που παίζει με το κουκλόσπιτό του, δοκιμάζει τα καλλυντικά της μαμάς του. Στη συνέχεια διασχίζει όλο χαρά το, γεμάτο με οικογενειακές αναμνήσεις, σπίτι, για να πάει να βρει τη μαμά στην κρεβατοκάμαρα. Όταν συναντιούνται, καταλαβαίνουμε και τη σημασία αυτού του παιχνιδιού…

Το φιλμ είναι της Γερμανίδας δημιουργού  Julia Peters και διαρκεί 3.40′.

 

YouTube Preview Image

 

Share

Με αφορμή το Athens Pride

lgbtpride19

της Ηλέκτρας – Λήδας Κούτρα

Το φετινό Athens Pride σκιάζεται από την επίμονη έλλειψη εκτέλεσης της απόφασης της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην υπόθεση Βαλλιανάτος και άλλοι κατά Ελλάδας, που έκρινε ότι ο Νόμος για το σύμφωνο συμβίωσης δεν θα έπρεπε να αποκλείει τα ζευγάρια του ίδιου φύλου από τη νέα ρύθμιση.

Οι δε απειλές αφορισμού βουλευτών προκειμένου να μην ασκήσουν το νόμιμο δικαίωμά τους (που εν προκειμένω αποτελεί και υποχρέωση) του νομοθετείν, συνιστά παρέμβαση που υπονομεύει το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα. Γι’ αυτόν τον λόγο πολλά ζευγάρια ξαναπροσφεύγουν στο ΕΔΔΑ, παραπονούμενα για έλλειψη σεβασμού στην απόφαση της ολομέλειας του Δικαστηρίου αυτού. Μεταξύ τους αρκετά ζευγάρια που το ένα μέρος τους είναι αλλογενές και αναγκάζεται να διαβιώνει σε συνθήκη παράνομης διαμονής, αποκοπής από την εργασία και διαρκούς τρόμου.

Η Εβίτα και η Έφη ζουν μαζί 33 χρόνια. Δεν μπορούσαν να είναι μαζί ούτε καν στο νοσοκομείο, όταν η μία υπέστη χειρουργική επέμβαση. Στα μάτια του νόμου είναι ξένες.

Ο Μοχάμεντ, Πακιστανός, και ο Ζεράρ, Αυστριακός που ζει μόνιμα στην Ελλάδα, ζουν μαζί εδώ και 3 χρόνια. Ο Μοχάμεντ κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να συλληφθεί και να κρατηθεί έως και 18 μήνες. Δεν κατόρθωσε να αποκτήσει πρόσβαση στη διαδικασία ασύλου, παρόλο που φθάσαμε μέχρι την πρεσβεία της Αυστρίας, μαζί με τον σύντροφό του, για να κατορθώσουμε να δώσουμε λύση στο πρόβλημα. Παραμένει φάντασμα για την Ελληνική Πολιτεία. Στην Αυστρία, έχει θεσμοθετηθεί ο gay γάμος, ενώ παράλληλα οι πολίτες της Ε.Ε. υποτίθεται ότι απολαμβάνουν ελευθερία, οι ίδιοι και οι οικογένειές τους, μετακίνησης κι εγκατάστασης σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες.

Πόσο σέβεται όμως η χώρα μας την ελευθερία αυτή στην πράξη, όταν για την Ελληνική Πολιτεία ο ομόφυλος σύντροφος είναι «ο κανείς»;

Η Σέβη και η Εύα είναι μόνο ενάμισι χρόνο μαζί, αλλά νιώθουν ότι θίγονται στην ελευθερία επιλογής τους, ιδίως μετά την παραγνώριση της απόφασης του ΕΔΔΑ στην απόφαση «Βαλλιανάτος και άλλοι». Παρατηρούν ότι στη χώρα μας οι στρέητ έχουν τρεις τρόπους να κατοχυρώσουν νομικά τη σχέση τους (θρησκευτικός γάμος, πολιτικός γάμος, σύμφωνο συμβίωσης), ενώ εκείνες κανέναν.

Τα πράγματα περιπλέκονται ακόμα περισσότερο στην περίπτωση των οικογενειών με ΛΟΑΤ γονείς. Οι οικογένειες αυτές υπάρχουν και διεκδικούν όχι την ύπαρξή τους –γιατί η ομογονεϊκότητα είναι στην πράξη δεδομένη- αλλά την κατοχύρωση των δικαιωμάτων τους. Και πρώτα την κατάλληλη προστασία και την άρση των διακρίσεων σε βάρος των παιδιών τους. Η γνωριμία μαζί τους θρυμματίζει τα στερεότυπα και αναδεικνύει ότι αυτό που «φτιάχνει» τις οικογένειες είναι η αγάπη κι η φροντίδα. Όχι το φύλο των γονιών κι οι προκατασκευασμένες αντιλήψεις μας.

Στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι λεσβίες δεν είναι out. Ειδικά οι μάνες, νιώθουν ότι απειλούνται να χάσουν την επιμέλεια των παιδιών τους. Δεν λείπουν και τα περιστατικά απολύσεων, αμέσως μετά την αποκάλυψη του ομοερωτικού σεξουαλικού προσανατολισμού των εργαζομένων.

Οι αμφι (bi-sexual) είναι μια από τις πιο παρεξηγημένες –και λιγότερο μελετημένες- ομάδες. Τους κοιτούν με καχυποψία και συχνά αποστροφή τόσο οι ετερό όσο και οι ομό.

Η πολλαπλότερα θυματοποιημένη ομάδα παραμένουν οι τρανς. Βία, συντριπτικοί αποκλεισμοί στην εργασία, στην παιδεία, στη στέγαση, υποχρέωση στείρωσης προκειμένου να καταγραφεί η αλλαγή φύλου, συνθέτουν τα «ανθρώπινα μεσάνυχτα» στα οποία ζούμε ακόμα.

Όσοι κι όσες ασχολούμαστε με την υποστήριξη των ομάδων αυτών γινόμαστε κι εμείς καμιά φορά θύματα αυθαιρεσίας. Προσωπικά το βίωσα όταν αστυνομικός στη Θεσσαλονίκη με έβαλε στο κρατητήριο πριν ένα χρόνο, επειδή είχα πάει να υπερασπιστώ τρανς «προσαχθείσα» που βρισκόταν κλειδωμένη σε κρατητήριο αστυνομικού τμήματος. Με συγκίνηση όμως διαπίστωσα ότι τα αντανακλαστικά κοινωνίας και φορέων λειτούργησαν άμεσα στην περίπτωσή μου. Μέσα σε μερικές ώρες, βγήκε δελτίο τύπου από τον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης, από σύσσωμη την κοινωνία των πολιτών, από Δικηγόρους, από δεκάδες οργανώσεις, κατατέθηκαν ερωτήσεις στη Βουλή από πληθώρα Βουλευτών, ενεργοποιήθηκε το Παρατηρητήριο για την Προστασία των Υπερασπιστών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Παγκόσμιου Οργανισμού κατά των Βασανιστηρίων, με παγκόσμια επείγουσα έκκληση για την Ελλάδα, ενώ βγήκε και δήλωση από την λοατ ομάδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η οποία μάλιστα οδήγησε και σε θέσπιση ήπιου δικαίου για την προστασία των υπερασπιστών.

Θεωρώ ότι η προσπάθεια που έγινε από την Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «πλειάδες» προς υποστήριξη των ΛΟΑΤ έχει γίνει αντιληπτή. Το γεγονός ότι η οργάνωσή μας βραβεύτηκε χτες από την ΟΛΚΕ, κατόπιν διαδικτυακής ψηφοφορίας, αντικατοπτρίζει σε έναν βαθμό αυτήν την αναγνώριση. Τα βήματα, πάντως, που πρέπει να γίνουν για μια δικαιότερη και πιο συμπεριληπτική κοινωνία είναι πολλά και συχνά δύσκολα. Είναι όμως στο χέρι όλων μας, όσο και του καθενός και της καθεμιάς ατομικά, να φωτίσουμε αυτήν την προσπάθεια με το δικό μας φως.

*Η Ηλέκτρα – Λήδα Κούτρα είναι Δικηγόρος Αθηνών και Πρόεδρος της Ελληνικής Δράσης για τα Ανθρώπινα ΔΙκαιώματα – “πλειάδες” (ΜΚΟ)

Πηγή: toportal

 

Share

«Το σώμα πρέπει να είναι δικό μας. Ούτε του κράτους, ούτε της αγοράς»

silvia federicci

του  Ιμπάι Αρμπίντε Άθα

Η Σίλβια Φεντερίτσι βρέθηκε την περασμένη εβδομάδα στη Βαρκελώνη και σάρωσε. Η ίδια πιστεύει ότι χρειαζόμαστε ένα νέο φεμινιστικό κίνημα, αποτελούμενο όχι κατ’ ανάγκη μόνο από γυναίκες, το οποίο θα θέσει πάλι στο κέντρο την αναπαραγωγική εργασία. Μετά τον Κάλιμπαν και τη μάγισσα, το έργο που της χάρισε διεθνή αναγνώριση[1],  τώρα εκδίδει την Επανάσταση στο σημείο μηδέν[2].

Τετάρτη 7 Μαΐου. Μια μεγάλη ουρά φτάνει μέχρι έξω από το Ατενέου Κοοπερατίβο Λα Μπάσε στη Βαρκελώνη: ο κόσμος περιμένει να ακούσει την ομιλία. Την επόμενη ημέρα η αίθουσα του Αυτόνομου Πανεπιστημίου Βαρκελώνης, όπου δίνεται η ίδια διάλεξη, αποδεικνύεται μικρή. Κάποιοι από τους παρευρισκόμενους κάθονται στο διάδρομο, πάνω στα τραπέζια, συνωστίζονται στην πόρτα. Η ίδια συμμετοχή προβλέπεται σε όλη την περιοδεία της.

Ο λόγος για τη Σίλβια Φεντερίτσι, τη φεμινίστρια της εποχής μας, που στα εβδομήντα δύο της χρόνια αποκτά φήμη που δεν είχε γνωρίσει ποτέ πριν. Περιοδεύει καλεσμένη του Ιδρύματος Λος Κομούνες, για να παρουσιάσει το νέο της βιβλίο Επανάσταση στο σημείο μηδέν: αναπαραγωγή, οικιακή εργασία και φεμινιστικοί αγώνες, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τραφικάντες ντε Σουένιος. Είναι ο ίδιος εκδοτικός οίκος που εξέδωσε στα ισπανικά το έργο που έκανε τη Φεντερίτσι παγκόσμια γνωστή: ο Κάλιμπαν και η μάγισσα: γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση.

Η Φεντερίτσι γεννιέται στην Πάρμα της Ιταλίας το 1942. Εκεί κάνει τα πρώτα της βήματα στα κινήματα. Το 1967 μεταναστεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου αναπτύσσει δράση στο φοιτητικό κίνημα, στις κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, στο κίνημα υπέρ των πολιτικών δικαιωμάτων και κυρίως στο φεμινιστικό κίνημα. Τη δεκαετία του 1980 ζει στη Νιγηρία, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο του Πορτ Χάρκουρτ και συμμετέχει σε γυναικείες οργανώσεις που αγωνίζονται ενάντια στην πολιτική της δομικής προσαρμογής[3]. Σήμερα είναι καθηγήτρια πολιτικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Χόφστρα του Λονγκ Άιλαντ στη Νέα Υόρκη.

Η σκέψη της είναι έντονα επηρεασμένη από τον εργατιστικό μαρξισμό, αν και πάντα ήταν επικριτική προς τους σημαντικότερους εκπροσώπους του, όπως, λόγου χάρη, ο Τόνι Νέγκρι ή ο Πάολο Βίρνο. Ενώ αυτοί απέδιδαν κεντρική σημασία στον τεχνολογικό μετασχηματισμό και την άυλη εργασία, η ίδια βάσισε στην οπτική του φύλου την έρευνά της σχετικά με τον μηχανισμό συσσώρευσης μέσω της αποστέρησης.

Μιλάμε μαζί της, ενώ πίνουμε καφέ, που δυστυχώς γι’ αυτήν δεν είναι πραγματικός καπουτσίνο.

Στη Νιγηρία συνειδητοποιείς τη σημασία του χρέους, θέμα που τώρα είναι κεντρικό στη Νότια Ευρώπη.

Είναι βασικό να κατανοήσουμε τη σημασία της οικονομίας του χρέους. Το χρέος είναι τόσο παλιό όσο και ο καπιταλισμός· στην πραγματικότητα είναι παλαιότερο. Αλλά ως ταξική σχέση έχει υποστεί πολλές μεταβολές. Ο Μαρξ μιλά για το εθνικό χρέος ως μέσο πρωταρχικής συσσώρευσης, επιπλέον όμως είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί το χρέος σήμερα.

Με την έννοια ότι έχει γίνει μέσο πειθαρχίας, έτσι δεν είναι;

Ναι, το χρέος είναι μέσο διακυβέρνησης, μέσο πειθαρχίας και μέσο επιβολής διαλυτικών ταξικών σχέσεων. Πιστεύω ότι αυτή η τρίτη όψη της οικονομίας του χρέους δεν έχει επισημανθεί επαρκώς. Παραδείγματος χάρη, ο Μαουρίτσιο Λατσαράτο στην εργασία του Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου δεν αναδεικνύει αυτή την πτυχή[4]. Εννοώ ότι όλο και περισσότερο το χρέος συνιστά ταξική σχέση, στο πλαίσιο της οποίας εξαφανίζεται η εργασία, φαίνεται ότι εξαφανίζεται η εκμετάλλευση (αν και το χρέος είναι από μόνο του φοβερή μέθοδος εκμετάλλευσης) και εξαφανίζεται η ίδια η ταξική σχέση, επειδή επιβάλλει ατομική σχέση με το κεφάλαιο, με τις τράπεζες, αντί για συλλογική σχέση. Εξαφανίζεται το αναγνωρίσιμο πρόσωπο του ιδιοκτήτη που τώρα είναι οι τράπεζες. Είναι μηχανισμός που δημιουργεί αίσθημα ενοχής αντί ενδυνάμωσης.

Για μένα ήταν πολύ σημαντικό να καταλάβω πώς γίνεται η μετάβαση από μια πρώτη φάση, συνδεδεμένη με τα σχέδια δομικής προσαρμογής, όπου η εκμετάλλευση οργανώνεται μέσω του εξωτερικού εθνικού χρέους, σε ένα δεύτερο στάδιο, όπου γίνεται υπέρβαση του κράτους και το χρέος καθίσταται μια άμεση σχέση με τις τράπεζες μέσω του χρηματοοικονομικού συστήματος. Το χρηματοοικονομικό σύστημα σημαίνει την κρίση του προτύπου του κράτους πρόνοιας και προϋποθέτει ότι κάθε περίοδος αναπαραγωγής είναι περίοδος συσσώρευσης.

Δηλαδή, η εκμετάλλευση μεταφέρεται σε όλους τους τομείς της ζωής μέσω των διδάκτρων, της συμμετοχής στο κόστος περίθαλψης, των δανείων εφ’ όρου ζωής.

Ακριβώς. Σε όλες αυτές τις αναπαραγωγικές περιόδους το κράτος επενέβαινε παλαιότερα ως χορηγός και τώρα λειτουργεί ως φοροεισπράκτορας. Είναι διαμεσολαβητής της οικονομίας. Ένας από τους αγώνες που εμφανίστηκαν με αφορμή το κίνημα Occupy είναι ο αγώνας ενάντια στο χρέος. Μια οργάνωση που ονομάζεται «Χτυπήστε το Χρέος» έχει εκδώσει το βιβλίο Επιχειρησιακός οδηγός των αντιστεκόμενων στο χρέος, το οποίο πραγματεύεται τον τρόπο οργάνωσης ενάντια στο χρέος λόγω δανείου κατοικίας, σπουδών, υγείας κτλ.[5] Ένα από τα προβλήματα του χρέους είναι ότι οι άνθρωποι ντρέπονται να παραδεχτούν ότι είναι χρεωμένοι, επειδή το βιώνουν ως προσωπική αποτυχία: πιστεύουν ότι χρησιμοποίησαν με λανθασμένο τρόπο τα χρήματα του δανείου, έκαναν κακή επένδυση, ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους. Αυτό καθιστά το χρέος πολύ αποτελεσματικό πρότυπο εκμετάλλευσης. Παραδείγματος χάρη, αν ζητήσεις δάνειο για να σπουδάσεις, έχεις ήδη παγιδευτεί: δεν θα μπορέσεις να επιλέξεις το είδος εργασίας· μπορεί να χρειαστείς δύο δουλειές, δεν θα τολμήσεις να διεκδικήσεις δικαιώματα για να μη μείνεις στην ανεργία, γιατί έχεις χρέη κτλ.

Γνωρίζεις το Κίνημα των Πληττόμενων από τα Δάνεια[6]; Κατάλαβαν ότι η κατάστασή τους δεν είναι προσωπική αποτυχία και τη μετέτρεψαν συλλογικά σε πρόβλημα πρώτης πολιτικής τάξης.

Το γνώρισα αυτές τις μέρες. Πήγα στις συνελεύσεις τους και νομίζω ότι ήταν πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Επίσης το Κίνημα των Πληττόμενων από τα Δάνεια δεν αγωνίζεται μόνο ενάντια στο χρέος λόγω δανείου αλλά και για την πρόσβαση σε αξιοπρεπή κατοικία, δεν αρκεί η αντίθεση στο χρέος. Η απαλλαγή από το χρέος χρειάζεται συμπλήρωμα: την πρόσβαση στα κοινά αγαθά. Αν διαγραφεί το χρέος, αλλά δεν δημιουργηθούν διαφορετικές κοινωνικές σχέσεις, το χρέος θα εμφανιστεί πάλι. Ο αγώνας ενάντια στο χρέος προϋποθέτει τον αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εμπορευματοποίηση.

Το ζήτημα των κοινών αγαθών έχει κεντρική θέση στο έργο σου. Ωστόσο δεν δινόταν σημασία σ’ αυτό το θέμα, όταν άρχισες να συμμετέχεις στα κινήματα.

Στην πραγματικότητα δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία των κοινών αγαθών μέχρι να καταλάβουμε ότι τα χάνουμε, ότι η αναδιάρθρωση της παγκόσμιας οικονομίας αποσκοπεί στην κατάργησή τους. Το είδα πολύ καθαρά στη Νιγηρία. Στην Αφρική, στο Μεξικό, στις χώρες των Άνδεων, στην Ινδία υπάρχουν ακόμη μορφές κοινοτικής ιδιοκτησίας που δέχονται όλο και περισσότερες επιθέσεις από ένα νέο κύμα περιφράξεων γης, πρωταρχικής συσσώρευσης ακριβώς μέσω του χρέους. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη δεκαετία του 1990, ο λόγος περί κοινοκτημοσύνης απέκτησε νέα ώθηση χάρη στους Ζαπατίστας που έθεσαν το ζήτημα στη διεθνή ημερήσια διάταξη των κοινωνικών κινημάτων.

Όταν όμως μιλάμε για κοινά αγαθά, δεν εννοούμε μόνο την κοινόκτητη γη.

Ακριβώς. Μετά το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση διευρύναμε τον λόγο περί αγαθών ως λόγο αντιτιθέμενο στη διάλυση του κράτους πρόνοιας. Καταλάβαμε ότι ο αγώνας δεν πρέπει να περιοριστεί στην υπεράσπιση της διατήρησης των σημερινών δημόσιων υπηρεσιών. Το σύστημα πρόνοιας των προηγούμενων δεκαετιών κάνει βαθύτατες διακρίσεις. Σχεδιάστηκε για να ενισχύσει την ηθική της εργασίας, την ηθική της εκμετάλλευσης. Παραδείγματος χάρη, η οικιακή εργασία αποκλείεται από τις εγγυήσεις τις οποίες παρείχε το κράτος πρόνοιας. Επινοήθηκε ως συμπλήρωμα της μισθωτής εκμετάλλευσης, όχι ως εγγύηση δικαιωμάτων ανεξάρτητων από την εργασία. Οι αγώνες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση πρέπει να προχωρήσουν πέρα από την απλή υπεράσπιση των δημόσιων υπηρεσιών: πρέπει να υπερασπιστούν τα κοινά αγαθά. Γιατί το δημόσιο δεν είναι κοινό, το δημόσιο είναι μια μορφή ιδιωτικοποίησης, ιδιοκτήτης είναι το κράτος, το οποίο δεν ελέγχουμε εμείς.

Στη σκέψη σου έχει θεμελιώδη θέση το ζήτημα του ελέγχου του γυναικείου σώματος.

Το γυναικείο σώμα ήταν από τα πρώτα πεδία τα οποία επιχείρησε να ιδιωτικοποιήσει το κράτος. Η ανάκτηση του σώματός μας πρέπει να ενταχθεί στην προοπτική της ανάκτησης των κοινών αγαθών. Το σώμα πρέπει να είναι δικό μας. Ούτε του κράτους, ούτε της αγοράς.

Επικρίνεις τον Μαρξ, γιατί δεν έλαβε υπόψη την οικειοποίηση του γυναικείου σώματος ως καταστατική πράξη του καπιταλισμού.

Όλος ο λόγος του Μαρξ σχετικά με την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης είναι εντελώς φυσιοκρατικός. Δεν θεωρεί την αναπαραγωγή πεδίο πάλης. Δεν αντιλαμβάνεται ότι στην καπιταλιστική κοινωνία άνδρες και γυναίκες έχουν διαφορετικά συμφέροντα. Οι γυναίκες έχουν ιδιαίτερα συμφέροντα, υπάρχει ιδιαίτερη σχέση εκμετάλλευσης ανάμεσα στις γυναίκες και το κράτος, ανάμεσα στις γυναίκες και το κεφάλαιο. Ο Μαρξ υποστηρίζει ότι το κεφάλαιο «αφήνει στα χέρια της φύσης» την αναπαραγωγή. Φυσικοποιεί μια διαδικασία που στην πραγματικότητα είχε πάντα κεντρικό ρόλο.

Δεν είναι φυσική διαδικασία, αλλά ταξική σχέση.

Ναι. Ταξική σχέση, γιατί το κεφάλαιο προσπαθεί να οικειοποιηθεί το σώμα των γυναικών και να το μετατρέψει σε μηχανή προς αναπαραγωγή νέων γενεών εργαζομένων. Γι’ αυτό οι εξουσιαστές έχουν τόσο μεγάλο συμφέρον να ρυθμίσουν τη γεννητικότητα. Αν όχι, γιατί ενδιαφέρονται τόσο πολύ να καθορίσουν τη δυνατότητα των γυναικών να αποφασίζουν πότε θέλουν να γεννήσουν; Δεν μιλάμε για το παρελθόν, αρκεί να δούμε την αλλαγή του νόμου για τις αμβλώσεις την οποία προωθεί το Λαϊκό Κόμμα[7]. Σε άλλα μέρη του κόσμου οι αλλαγές του νόμου για τις αμβλώσεις συνοδεύονται από διαδικασίες αναγκαστικής στείρωσης, τις οποίες διαχειρίζονται η Παγκόσμια Τράπεζα, τα διεθνή ενεχυροδανειστήρια. Υπάρχει διεθνές συμφέρον να εμποδιστούν οι γυναίκες από τη δυνατότητα απόφασης. Τέλος υπάρχει εμμονή στην εξεύρεση εργαστηριακών μεθόδων αναπαραγωγής· προσπάθειες που μοιάζουν με επιστημονική φαντασία, που αποσκοπούν στη γέννηση ανθρώπων του σωλήνα χωρίς την ανάγκη μητέρας. Το γυναικείο σώμα είναι το μεγάλο εμπόδιο που το κεφάλαιο δεν μπόρεσε να υπερβεί.

capitalismo-y-trabajo-domestico_090514_1399650333_96_

Το πρώτο μέρος του βιβλίου σου Επανάσταση στο σημείο μηδέν βασίζεται στους αγώνες σου για τον μισθό των οικιακών βοηθών. Ωστόσο το δεύτερο μέρος απομακρύνεται κάπως από αυτό, καθώς ασχολείται με τις αγρότισσες που εργάζονται στην κοινόκτητη γη, οι οποίες είναι εκατομμύρια στον κόσμο.

Ναι, γιατί το δεύτερο μέρος γράφτηκε μετά τη διαμονή μου στη Νιγηρία, όταν διαπίστωσα τη σπουδαιότητα των γυναικών στη γεωργία επιβίωσης, η οποία αποτελεί μέρος της διαδικασίας καθημερινής αναπαραγωγής σε ευρείες περιοχές του πλανήτη. Αυτό θέτει νέα ερωτήματα ως προς τη στρατηγική η οποία επιδιώκει την καθιέρωση μισθού για την οικιακή εργασία. Είναι η εξέλιξη της σκέψης μου από τη δεκαετία του 1970 μέχρι τους αγώνες μου στο κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Δεν αρνούμαι ότι είναι σημαντική η επίτευξη διεκδικήσεων όπως ο μισθός για την οικιακή εργασία, αλλά προσθέτω το ζήτημα των κοινών αγαθών. Επίσης είναι καρπός της διαπίστωσης ότι ο μισθός συνιστά ελάχιστα αξιόπιστη εγγύηση δικαιωμάτων.

Με αυτή την έννοια ποια γνώμη έχεις σχετικά με το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα;

Πριν απ’ όλα είμαι αντίθετη σε ένα «εισόδημα πολιτών». Γιατί η έννοια του πολίτη αποκλείει αυτόματα όλους τους μετανάστες και τις μετανάστριες που δεν αναγνωρίζονται ως πολίτες. Εν πάση περιπτώσει ας πούμε ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα. Είναι όμως μια έννοια πολύ προβληματική για διάφορους λόγους. Υπάρχει ένα σημαντικό τμήμα της νεοφιλελεύθερης δεξιάς που ήδη σχεδιάζει το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα – ο ίδιος ο Μίλτον Φρίντμαν ήταν υπέρ. Αντιλαμβάνονται ότι η κατάσταση στον κόσμο είναι ανυπόφορη και σχεδιάζουν το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα ως υποκατάστατο των κοινωνικών δικαιωμάτων. Σου δίνουν τα ψίχουλα του κοινωνικού πλούτου και την ίδια στιγμή σε αποκλείουν από οποιοδήποτε δικαίωμα θα μπορούσε να αποτελέσει μηχανισμό αναδιανομής του κοινωνικού πλούτου. Είναι ένα είδος θεσμοθετημένης ελεημοσύνης με σκοπό να επισκιάσει τους αγώνες για τα κοινά αγαθά. Ένα άλλο πρόβλημα είναι ότι κάθε διεκδίκηση είναι χρήσιμη στον βαθμό που προϋποθέτει αποτελεσματικές μορφές οργάνωσης και το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα δύσκολα μπορεί να γίνει αντικείμενο οργάνωσης. Δεν έχει την ικανότητα να δημιουργεί νέες συμμαχίες, όπως θα είχε η διεκδίκηση μισθού για οικιακή εργασία, επειδή δεν έχει την ικανότητα να αποκαλύπτει νέες μορφές εκμετάλλευσης.

Ένας άλλος κίνδυνος είναι μήπως αυτή η γενική διεκδίκηση συγκαλύψει ακόμη μια φορά την ιδιαιτερότητα των γυναικείων διεκδικήσεων, στην προκειμένη περίπτωση του μισθού για οικιακή εργασία.

Ακριβώς. Η απαίτηση «εισόδημα για όλους» επισκιάζει το δικαίωμα του εισοδήματος για την οικιακή εργασία. Απλώνει ένα πέπλο και λέει «όλοι είμαστε ίσοι» υποβαθμίζοντας τη συγκεκριμένη διεκδίκηση των γυναικών.

Όταν μιλάμε για τους αγώνες που σχετίζονται με την αναπαραγωγή, αντιμετωπίζουμε το πρόβλημα ότι δεν υπάρχει μέσο ανάλογο με αυτό που είναι η απεργία για το εργατικό κίνημα.

Αυτό είναι καίριο ζήτημα, με το οποίο ωστόσο ο φεμινισμός έχει ασχοληθεί ελάχιστα. Από τη δεκαετία του 1970 υπήρξαν φωνές, κυρίως στην Ιταλία και την Ισπανία, που είπαν «δεν υπάρχει γενική απεργία, αν εκείνη τη μέρα οι γυναίκες πρέπει να δουλεύουν ως συνήθως» ή «αν σταματήσει η αναπαραγωγική εργασία, σταματά όλη η κοινωνία». Αλλά δεν προχώρησαν πέρα από τις διακηρύξεις. Βέβαια υπήρξαν αγώνες σε τομείς κατ’ εξοχήν γυναικείας εργασίας στους οποίους αυτό τέθηκε, παραδείγματος χάρη, στις νοσοκόμες. Στα επαγγέλματα φροντίδας δεν μπορούν να ισχύουν τα ίδια συνθήματα με την αναπαραγωγική εργασία. Όταν μας λένε, «αν απορρίψεις την αναπαραγωγική εργασία, αρνείσαι να φροντίσεις τα αγαπημένα σου πρόσωπα», στην πραγματικότητα μας λένε ότι πρέπει να δεχτούμε την εκμετάλλευση, τη δική μας και των υπολοίπων.

Το σημείο αφετηρίας είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι η αναπαραγωγική εργασία περιλαμβάνει δύο σχέδια: την αναπαραγωγή της ζωής και την αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Αυτές οι δύο αλληλοεπικαλυπτόμενες διαδικασίες πρέπει να διαχωριστούν. Ο αγώνας αρχίζει όταν διαχωρίσουμε τις δύο πλευρές, όταν κατανοήσουμε ότι δεν είναι δυνατό να μιλάμε για συνολική απόρριψη της αναπαραγωγικής εργασίας. Πρέπει να μάθουμε να διαχωρίζουμε την αναπαραγωγή που υπηρετεί την αγορά εργασίας από την αναπαραγωγή που βρίσκεται έξω από την αγορά εργασίας ή ακόμη και ενάντια στην αγορά εργασίας. Ο καπιταλισμός έχει συνενώσει αυτές τις δύο όψεις και πιστεύω ότι είναι βασικό να τις διαχωρίσουμε.

Η εναλλακτική λύση που προσφέρει η αγορά στις γυναίκες της μεσαίας ή της ανώτερης τάξης, οι οποίες απορρίπτουν την αναπαραγωγική εργασία, είναι να την αναθέτει σε άλλες γυναίκες, συνήθως μετανάστριες.

Αυτό έχει σχέση με μια μορφή φεμινισμού που δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1980, για να απενεργοποιήσει τα ανατρεπτικά του στοιχεία. Τον εξημέρωσαν και μέρος αυτής της εξημέρωσης υπήρξε η εξίσωση της γυναικείας χειραφέτησης με την εργασιακή επιτυχία, για την οποία ήταν αναγκαία η αναδιοργάνωση της αναπαραγωγικής εργασίας που την αναλαμβάνουν πάλι οι απαλλοτριωμένες γυναίκες από την Αφρική, τη Λατινική Αμερική κτλ. – αν και στο πλαίσιο αυτής της νέας δυναμικής ασφαλώς έχουν δημιουργηθεί πολύ ενδιαφέροντα κινήματα, όπως οι διεθνείς οργανώσεις μισθωτών οικιακών βοηθών, που αποτελούν συνέχεια των διεκδικήσεων των οικιακών βοηθών για αξιοπρεπείς μισθούς. Δηλαδή, αποτελούν συνέχεια των αγώνων τους οποίους εγκατέλειψαν οι Ευρωπαίες φεμινίστριες. Αυτή η νέα πραγματικότητα για εκατομμύρια γυναίκες που εργάζονται ως οικιακές βοηθοί θέτει νέες μορφές οργάνωσης και νέες προκλήσεις. Η μεγαλύτερη απ’ όλες περνά μέσα από την ένωση στον ίδιο αγώνα όσων αμείβονται για την οικιακή εργασία και όσων δεν αμείβονται.

Τα συμπεράσματα από όλα τα παραπάνω ποικίλλουν. Ένα: ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που πρέπει να καταργηθεί, γιατί υποτιμά την οικιακή εργασία. Δύο: η διαδικασία του αγώνα πρέπει να είναι πριν απ’ όλα διαδικασία αναδιοργάνωσης αυτής της εργασίας με σκοπό την εξάλειψη του καπιταλιστικού περιεχομένου της αναπαραγωγής. Πρέπει να δημιουργήσουμε νέες μορφές συνεργασίας, διαβίωσης, κατοίκησης στις πόλεις, τροφοπαρασκευής, συνύπαρξης στις γειτονιές. Και τρία: μιλώ πάντα για την ανολοκλήρωτη φεμινιστική επανάσταση. Χρειαζόμαστε ένα νέο φεμινιστικό κίνημα, όχι κατ’ ανάγκη μόνο γυναικείο, που θα θέσει πάλι στο επίκεντρο την αναπαραγωγική εργασία.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: PlayGround

 

Σημ. μετφ.

[1] Silvia Federici, Revolution at point zero: housework, reproduction, and feminist struggle, New York: PM Press, 2012.

[2] Silvia Federici, Caliban and the witch: women, the body, and primitive accumulation, New York: Autonomedia, 2004 (Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα: γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση, μετάφραση: Ίρια Γραμμένου, Λία Γυιόκα, Παναγιώτης Μπίκας, Λουκής Χασιώτης, Αθήνα: Εκδόσεις των Ξένων, 2011)

[3] Κατ’ ευφημισμόν ο ληστρικός τρόπος με τον οποίο ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί το χρέος των ανίσχυρων χωρών, για να επιτύχει αυτό που στη μαρξιστική ορολογία ονομάζεται πρωταρχική ή απαλλοτριωτική συσσώρευση του κεφαλαίου.

[4] Maurizio Lazzarato, La fabrique de l’homme endetté: essai sur la condition néolibérale, Paris: Editions Amsterdam, 2011 (Η κατασκευή του χρεωμένου ανθρώπου: δοκίμιο για τη φιλελεύθερη κατάσταση, μετάφραση: Γιώργος Καράμπελας, Αθήνα: Αλεξάνδρεια, 2014).

[5] Strike Debt – Occupy Wall Street – Common Notions – Antumbra Design, The debt resistors’ operations manual, Strike Debt – Occupy Wall Street, 2012.

[6] PlataformadeAfectadosporlasHipotecas: το κίνημα ενάντια στις κατασχέσεις κατοικιών στην Ισπανία.

[7] Το δεξιό κυβερνών κόμμα της Ισπανίας.

 

Share

Δεν υπάρχει παιδική λογοτεχνία για ΛΟΑΤ οικογένειες στην Ελλάδα

από τις οικογένειες ουράνιο τόξο

Μέχρι τώρα, δηλαδή.

Έχουμε γράψει και εικονογραφήσει ένα βιβλίο για να γεμίσουμε αυτό το κενό. Μία ιστορία – ποίημα με δύο αβγουλάκια που μιλάνε για διαφορετικές μορφές οικογένειας, με ένα απλό αλλά ζεστό μήνυμα: άσχετα με το πώς μοιάζει η οικογένεια, το βασικό που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει χαρούμενο είναι αγάπη.

Ακόμα κι αυτό είναι πολύ μεγάλο ρίσκο για ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Στη χώρα μας οι μη-ετεροκανονικές οικογένειες είναι αόρατες, ακόμα διεκδικούμε βασικά ΛΟΑΤ δικαιώματα και η ομοφοβία είναι βαθιά ριζωμένη στην κουλτούρα μας. Γι’αυτό πιστεύουμε ότι το βιβλίο αυτό πραγματικά μας χρειάζεται. Η ομαδα Οικογένειες Ουράνιο Τόξο,  αποφασισμένη να κάνει αυτό το βιβλίο πραγματικότητα, έχει επιλέξει να ακολουθήσει το δρόμο της αυτοέκδοσης.

Αλλά χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να το κάνουμε αυτό!

Μία ομάδα φοιτητών από το Κεντάκι που μας συνάντησαν κατά τη διάρκεια ταξιδιού τους στην Ελλάδα, συγκινήθηκαν από το έργο αυτό και αποφάσισαν να μας βοηθήσουν με το να στήσουν μία σελίδα για δωρεές για τα έξοδα του βιβλίου.

http://www.gofundme.com/RainbowFamilies

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το βιβλίο εδώ.

Σκοπός είναι να εκδοθεί το βιβλίο στα μέσα του Φεβρουαρίου. Κάθε ευρώ μετράει! Θα μας βοηθήσει πολύ αν μοιραστείτε τη σελίδα με ανθρώπους ή ομάδες που θα ενδιαφέρονται για αυτό. Ευχαριστούμε 🙂

«Τα δύο μικρά αυγά»:

 Δράση με παιδιά και γονείς.

Στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ διαβάσαμε με συνοδεία φλάουτου την ιστορία  «Τα δύο μικρά αυγά»  που μιλά και για άλλες μορφές οικογένειας και όχι μόνο για την πυρηνική . Την ώρα της ανάγνωσης παιδιά και γονείς μπορούσαν να κοιτούν την εικονογράφηση του βιβλίου ενώ ταυτόχρονα δύο μεγάλες κούκλες –αυγά αναπαριστούσαν κουκλοθεατρικά όσα ακούγονταν.

Στο τέλος της ανάγνωσης μιλήσαμε με τα παιδιά για την γονεϊκότητα , όλοι συμφώνησαν ότι η αγάπη είναι το απαραίτητο στοιχείο που ενώνει μια οικογένεια και  ότι τα μωρά και γενικά τα παιδιά είναι ευαίσθητα και θέλουν φροντίδα, αγάπη, και αποδοχή από τους γονείς τους για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα. Η Δράση τελείωσε με μια εικαστική δράση: τα παιδιά πήραν από ένα αυγό το ζωγράφισαν ώστε να το προσωποποιήσουν, είπαν ότι το αυγό αυτό είναι το παιδί τους και υποσχέθηκαν ότι θα το αγαπούν και θα το φροντίζουν.

Πηγή: οικογένειες ουράνιο τόξο

 

Share

Από πουστιά, σε πουστιά η Κυβέρνηση!

του Χρήστου Χρυσανθόπουλου

Ο Μητροπολίτης Πειραιά Σεραφείμ στο άκουσμα της είδησης ότι η δεξιά κυβέρνηση τούτου του τόπου -που μέχρι στιγμής δεν ενδιαφέρθηκε για κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ούτε στην υγεία, ούτε στην εκπαίδευση, ούτε στην εργασία- θα φέρει στη Βουλή μια τροπολογία επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης, επικαλούμενη την καταδίκη της χώρας για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στα ομόφυλα ζευγάρια, διέρρηξε τα ιμάτια του και είπε: «Θα σας αφορίσω αν το ψηφίσετε», ενώ συνέχισε υποστηρίζοντας πως αυτή η αλλαγή «θέτει πλέον κατά τρόπο φρικιαστικό στη χώρα μας την θεσμοθέτηση της ανατροπής της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας και την κατοχύρωση της ψυχοπαθολογικής εκτροπής της ομοφυλοφιλίας». Η τροπολογία αυτή δε σόκαρε μόνο την εκκλησία αλλά και τους βουλευτές της ΝΔ υπό τις πιέσεις των οποίων τελικά η νομοθετική ρύθμιση μετατέθηκε στις ελληνικές καλένδες. Άλλωστε και η μάτσο αρρενωπότητα του Πρωθυπουργού δε θα ήταν ανάλογη τέτοιας πολιτικής.

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υπόθεση «Βαλλιανάτος και άλλοι κατά της Ελλάδας», όπου ενέκρινε ότι δεν είναι πειστικοί οι λόγοι που το ελληνικό δίκαιο εξαιρεί τα ζευγάρια του ίδιου φύλου από το νόμο περί πολιτικής ένωσης των ζευγαριών, που εισήχθη στην ελληνική νομολογία το 2008. Η απόφαση καταδικάζει την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος σεβασμού στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, καθώς και για παραβίαση των διατάξεων που απαγορεύουν τις διακρίσεις. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επεσήμανε στην απόφασή του ότι ανάμεσα στις 19 χώρες μέλη που έχουν αναγνωρίσει κάποια «αστική ένωση» πέραν του γάμου, μόνο η Λιθουανία και η Ελλάδα έχουν εισάγει διακρίσεις κατά των ομοφυλόφιλων, αποκλείοντας από αυτή τη νομική μορφή συμβίωσης τα άτομα του ίδιου φύλου.

Τον αστικό χορό στο πανηγύρι του εντυπωσιασμού, ίσως με διάθεση ουσιαστικής παρέμβασης, άνοιξε η ΔΗΜΑΡ καταθέτοντας τροπολογία για επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ζευγάρια του ίδιου φύλου με την αιτιολογία πως με το υπάρχον νομικό πλαίσιο δημιουργούνται πολίτες β΄ κατηγορίας. Ίσως θα είχε μια λογική το επιχείρημα αν η κυβερνητική πολιτική, στην οποία συμμετείχε, είχε στο επίκεντρο την εξάλειψη τέτοιων διακρίσεων. Τουναντίον η συγκεκριμένη πολιτική οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα στην ενίσχυση της ταξικής κατηγοριοποίησης και της μη πρόσβασης σε κοινωνικά αγαθά των πολιτών δεύτερης, τρίτης ή πέμπτης κατηγορίας. Σε πρόταση νόμου πέρασε στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ που κατοχυρώνει το δικαίωμα και των ομόφυλων ζευγαριών στη σύναψη Συμφώνου Ελεύθερης Συμβίωσης και που εξομοιώνει το θεσμικό πλαίσιο του τελευταίου με εκείνο του πολιτικού γάμου, ανακοινώνοντας πως η πάγια πολιτική του θέση είναι η θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια αλλά οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί δεν επιτρέπουν μια τέτοια πρόταση. Φαίνεται πίστεψε ότι οι συσχετισμοί επιτρέπουν μια πρόταση σαν αυτή και βόλεψε με δεξιοτεχνία τις πιθανές αντιδράσεις των νέων του ψηφοφόρων. Σε αυτές τις συνθήκες η Κυβέρνηση σχεδόν «αναγκάστηκε» να προχωρήσει η ίδια την τροπολογία, αγνοώντας περίτεχνα μέχρι τη στιγμή των αντιδράσεων, το ιδεολογικό της υπόβαθρο, την φασιστική πολιτική που ακολουθεί και την περίπου εκκοσμικευμένη αστική δημοκρατία της χώρας. Φυσικά οι υπόλοιπες κοινοβουλευτικές δυνάμεις που δεν πήραν θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα έχουν γνωστές θέσεις και δράσεις για την ομοφυλοφιλία. Όσο για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, με εξαίρεση κάποιες οργανώσεις, έχουν στην ατζέντα τους τα ζητήματα του φύλου και της σεξουαλικότητας μόνο όταν απευθύνονται σε συγκεκριμένο «κοινό».

Στη σύγχρονη Ελλάδα οι σεξουαλικές επιλογές δεν μπορούν να λέγονται, να ακούγονται, να υπάρχουν αν αποκλίνουν του «κανονικού» παρά μόνο να απαγορεύονται, να υποκρύπτονται και να επιτρέπονται από την πίσω πόρτα και σε κλειστές ντουλάπες. Ο Φουκώ γράφοντας για τη σεξουαλικότητα που αναγνωρίζεται και κανονικοποιείται στο πλαίσιο της οικογένειας και της αναπαραγωγής διαπιστώνει ότι «γύρω από το σεξ όλοι σιωπούν». Τι συμβαίνει όμως όταν τα υποκείμενα μιλούν γι’ αυτή; Το επιχείρημα του Μητροπολίτη δεν είναι απλά μια θρησκόληπτη αντίληψη. Θρησκόληπτη είναι η τιμωρία που θα επιβάλει. Βασίζεται στη βιολογική κανονικότητα, στον ιατρικό λόγο και στη φύση του ανθρώπου που με τον τρόπο που ενσωματώθηκε στην κοινωνία και στους λόγους της από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς οδήγησε σε κανονιστικές σχέσεις που ξεπερνούν το βιολογικό και φτάνουν στο πολιτικοκοινωνικό. Άραγε πως άνθρωποι που έχουν απαρνηθεί τη σεξουαλική τους φύση μπορούν να μιλάνε για τη σεξουαλική φύση των άλλων;

Από την άλλη ο πολιτικός έλεγχος και η καταστολή της σεξουαλικότητας έρχεται μέσα από τους αστικούς θεσμούς δια του αποκλεισμού. Ο αποκλεισμός λοιπόν των ομοφυλόφιλων εν προκειμένω από τους αστικούς θεσμούς, όπως ο πολιτικός γάμος, οδηγεί ταυτόχρονα στην αφάνεια της μη κανονικότητας. Όποιος και όποια αποκλίνει από την πολιτισμικά και οικονομικά κατασκευασμένη νόρμα είναι ή πρέπει να είναι αόρατος. Αλλιώς υπάρχουν και άλλοι παρακρατικοί μηχανισμοί καταστολής που επιβάλλουν με βίαιους τρόπους ή ηθικοπλαστικούς λόγους την κανονικότητα. Άλλωστε δε νομίζω ότι είναι εύκολο να ξεχαστεί η περσινή παρέμβαση της Χρυσής Αυγής έξω από το Χυτήριο, όπου μεταξύ «γαμημένων αλβανικών κωλοτρυπίδων», θρησκευτικών συμβόλων, παπάδων, χριστιανών και ΜΑΤ το πανελλήνιο παραδειγματιζόταν για τον τρόπο που έπρεπε να αντιδράσει στις «ανωμαλίες».

Εν τέλει το ζήτημα έχει συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο και είναι αναγκαίο να το παλέψουμε μέσα σε αυτό. Ο καπιταλισμός έχει βρει τους τρόπους να ενσωματώνει την διαφορετικότητα όταν αυτή γίνεται ενοχλητική ή επικίνδυνη για τους μηχανισμούς του. Η ετερότητα μπορεί να κανονικοποιηθεί και να ενσωματωθεί στις κοινωνικές δομές. Οπότε ο αγώνας δεν αφορά μόνο την αναγνώριση αστικών δικαιωμάτων, που αδιαμφισβήτητα είναι σημαντικά και πρέπει να διεκδικηθούν και να κατακτηθούν, αλλά αφορά την ανατροπή ολόκληρου του συστήματος που καταπιέζει και υποτάσσει πολλαπλά τις ζωές μας. Ότι και να γίνει τις επόμενες μέρες σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης, ακόμα και αν μια μέρα νομιμοποιηθεί ο πολιτικός γάμος για τα άτομα του ίδιου φύλου, αυτό δεν μπορεί να το οικειοποιηθεί κανένα αστικό κόμμα. Θα είναι μια κερδισμένη προσωπική και συλλογική μάχη από τους χιλιάδες άντρες και γυναίκες στρέιτ, ομοφυλόφιλους, λεσβίες, αμφιφυλόφιλους και τρανσεξουαλ της χώρας που αμφισβήτησαν ακόμα και τις δικές τους βεβαιότητες και αγωνίζονται για το αυτονόητο.

Πηγή: η λέσχη

 

Share

Σύμφωνο Συμβίωσης ή από το ολότελα καλή ειν’ κι η Παναγιώταινα …

οικογένειες ουράνιο τόξο

Από την πρώτη στιγμή που βγήκε η καταδικαστική για τη χώρα μας απόφαση από το ΕΔΑΔ  την χαιρετήσαμε με χαρά και ενθουσιασμό. Επίσης με χαρά είδαμε και την πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για το Σύμφωνο Συμβίωσης.

Μερικοί θεωρούν ότι το θέμα του συμφώνου συμβίωσης έχει ήδη τελειώσει και η επόμενη διεκδίκηση της κοινότητας θα είναι ο γάμος για όλους.

Το στενάχωρο είναι ότι πάντα όταν η αριστερά –που τουλάχιστον εμείς στις οικογένειες ουράνιο τόξο την θεωρούμε φυσική σύμμαχό μας- με καθαρή φωνή παίρνει θέση υπέρ των διεκδικήσεών μας ακούμε μαζί και διάφορες παραφωνίες όπως αυτή που γράφτηκε κάτω από την ενημέρωση για την συνέντευξη στο Κόκκινο της συνομιλήτριας σήμερα Βασιλικής Κατριβάνου που μεταξύ άλλων πρότεινε σε όσα ζευγάρια έχουν πρόβλημα να ζουν στην Ελλάδα να μεταναστεύσουν και προέτρεπε την κυρία Κατριβάνου να «κοιτάξει τα του οίκου της όπως – συνταξιούχους, μισθωτούς, άνεργους, άστεγους, πολύτεκνους, υπερχρεωμένα νοικοκυριά, πλειστηριασμούς κατοικιών, ενοικιαζόμενους εργάτες, και όταν τα λύσει αυτά τότε να την ακούσει»

Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι το ότι είμαστε λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί και τρανς δεν αποκλείει το να είμαστε άνεργοι, συνταξιούχοι, άστεγοι, πολύτεκνοι κλπ Για την ακρίβεια είμαστε κι εμείς συνταξιούχοι, μισθωτοί, άνεργοι, άστεγοι και ότι άλλο αναφέρει ο «σύντροφος» αλλά έχουμε κι ένα θεματάκι παραπάνω, δεν μας αναγνωρίζουν καν το δικαίωμα να είμαστε ίσοι με όλους τους άλλους συνταξιούχους, άνεργους, ενοικιαζόμενους εργάτες κλπ. που αναφέρει. Η σύντροφός μου κι εγώ μεγαλώνουμε 5 παιδιά αλλά δεν έχουμε καμιά αναγνώριση και κανένα προνόμιο ως πολύτεκνες αφού νομικά είμαστε δύο διαφορετικές οικογένειες

Από την άλλη πολλοί και μέσα στο λοατ κίνημα θεωρούν ότι πρέπει να είμαστε ολιγαρκείς και να μην είμαστε αγνώμονες απέναντι στους συμμάχους μας σε σχέση με αυτά που κερδίζουμε συνολικά ως κοινότητα.

Η ελληνική παράδοση διαθέτει πολλές παροιμίες που αντικατοπτρίζουν αυτή τη στάση: π.χ. κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι ή από το ολότελα καλή ειν’ κι η Παναγιώταινα ή όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.

Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε σε τίποτα το μέγεθος της νίκης αυτής και της πιθανής θετικής εξέλιξης ώστε να θεσμοθετηθεί  με νόμο στη χώρα μας η συμβίωση ζευγαριών του ίδιου φύλου θα ήθελα λίγο να σας μιλήσω για το πόσα άλυτα θέματα και πόσα επίσης αιτήματα για διεκδίκηση έχουμε μπροστά μας:

Αυτό που ακούμε πάρα πολύ συχνά είναι το εξής: «οκ, εντάξει να κάνουμε και νόμο για τα gay ζευγάρια, δεν είμαστε πια και Ουγκάντα αλλά όχι βρε παιδί μου να μεγαλώνουν και παιδιά» Η αγία, μοναδική πυρηνική οικογένεια της μιας μάνας και του ενός πατέρα μας κυνηγάει σε κάθε μας βήμα: Οι λέξεις «λεσβία» «τρανς» ή «ομοφυλόφιλος» όταν συνδέονται  με την λέξη «γονιός» δημιουργούν σχήμα   οξύμωρο και αδιανόητο για πολλούς.

Αν πάψει να μας απασχολεί η μορφή που θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να έχει μια οικογένεια, είναι πολύ πιο εύκολο να δούμε την πραγματικότητα που βιώνουμε αυτή την στιγμή στην Ελλάδα και που θεωρείται αναγνωρισμένος θεσμός για κοινωνίες άλλων χωρών: πως όλο και περισσότερα LGBT  άτομα πραγματοποιούν μια βαθύτερη επιθυμία τους, να αποκτήσουν παιδιά, είτε σαν μονογονεϊκή οικογένεια είτε σαν οικογένεια ατόμων του ίδιου φύλου. Είμαστε εξίσου γονείς με όλους τους άλλους ξενυχτάμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όταν τα παιδιά μας έχουν πυρετό αλλά το δικαίωμα μας στη γονεϊκότητα αμφισβητείται καθημερινά και τα παιδιά μας είναι σε όλα τα επίπεδα παιδιά μιας  κατώτερης θεάς, δύστυχα και δύσμοιρα αφού είχαν την ατυχία να τα μεγαλώνουν λεσβίες αδελφές και τρανς Μάλλον νοούνται ως περισσότερο δύσμοιρα και δυστύχα κι από εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους τα εγκαταλείπουν σε ιδρύματα αφού δεν θέλουν να ακούσουν κουβέντα για την περίπτωση να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών που ζουν σε ιδρύματα από  ομόφυλα ζευγάρια. Καλύτερα στα αζήτητα του ορφανοτροφείου παρά να μεγαλώνουν με ανώμαλους που θα τα κάνουν τα παιδάκια σαν τα μούτρα τους, άσε που απώτερος σκοπός τους θα είναι να τα κακοποιήσουν.

Αφού το θέμα «υιοθεσία» λοιπόν είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να το προσεγγίσουμε ως λοατ και οι κοινωνικές υπηρεσίες για μας είναι απροσπέλαστες σαν τσιμεντένιοι τοίχοι αν θέλουμε παιδιά πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας!

Από την διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής ακόμα αρχίζουν οι δυσκολίες,: χωρίς ο νόμος να αποκλείει σε λεσβίες ως γυναίκες μόνες να έχουν πρόσβαση σε τέτοιες τεχνικές τα δημόσια ταμεία δημιουργούν επιτροπές που εξετάζουν τις γυναίκες και μόνο όσες έχουν διαγνωσμένα ιατρικά προβλήματα που δεν επιτρέπουν την «φυσική» σύλληψη δικαιούνται συμμετοχή του ταμείου τους στην προσπάθεια. Όσες λοιπόν δεν έχουν άλυτο ιατρικό πρόβλημα αλλά είναι λεσβίες και  δεν τα πάνε καλά με την διαδικασία της «φυσικής» σύλληψης ας πληρώσουν τα ακριβά ιδιωτικά κέντρα αν θέλουν να γίνουν μητέρες.

Κι εδώ ο «αριστερός σύντροφος» θα αντιτάξει τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι στην Ελλάδα επειδή το σύστημα της δημόσιας υγείας έχει καταρρεύσει, εδώ τα νοσοκομεία δεν έχουν ούτε γάζα να βάλουν στην πληγή του ασθενή και το ένα μετά το άλλο κλείνουν το προσωπικό τους μπαίνει σε διαθεσιμότητα και η λεσβία θέλει να ξοδέψουν τα ταμεία για να μείνει έγκυος; μα είμαστε σοβαροί τώρα; Δεν πειράζει που η λεσβία για να έχει πρόσβαση στην δημόσια υγεία έχει κρατήσεις από το μισθό της και δεν έχει επιβαρύνει το σύστημα ούτε με συμμετοχή σε φάρμακα για το συνάχι και για τον πονοκέφαλο, αυτό είναι άσχετο.

Αν τα καταφέρει λοιπόν κάποια να μείνει έγκυος και έχει σύντροφο εκεί αρχίζουν άλλα δύσκολα:  σε όλες τις φάσεις της εγκυμοσύνης η σύντροφος πάντα έχει να δώσει ένα σωρό εξηγήσεις για το ποια είναι και ποιος ο λόγος της παρουσίας της δίπλα στην εγκυμονούσα. Το πιθανότερο είναι το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να την αντιμετωπίσει ως αποκλειστική νοσοκόμα χωρίς χαρτιά και μπλοκάκι και όχι ως δεύτερη μητέρα. Όταν γέννησα η σύντροφός μου έδωσε μάχη για να δει τα παιδιά ενόσω εγώ ήμουν στην εντατική, γιατί όλο το προσωπικό στο νοσοκομείο Αλεξάνδρας  επέμενε ότι αφήνουν να μπει στον θάλαμο των νεογνών μόνο ο «μπαμπάς» Την ίδια ώρα που εμείς είχαμε την εντύπωση ότι δημιουργούσαμε μια οικογένεια ανακαλύπταμε ότι στα μάτια όλων των υπόλοιπων δεν είχαμε τίποτα.

Δεν υπάρχει καμία νομική κατοχύρωση για μας. Αν αύριο εγώ πεθάνω τα βιολογικά παιδιά μου έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν με κάποιον άσχετο συγγενή μου 3ου βαθμού που δεν τον έχουν συναντήσει ποτέ παρά με την άλλη τους μητέρα. Αν χάσω τη δουλειά μου δεν θα έχουν δικαίωμα κοινωνικής ασφάλισης από την σύντροφο μου. Όσα για τις άλλες οικογένειες είναι αυτονόητα για τη δική μου απλώς δεν ισχύουν. Πληρώνουμε τους φόρους μας κανονικά αλλά εξακολουθούμε να είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Στα νομικά μας έγγραφα δεν φαίνεται πουθενά ότι εμείς μαζί μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ότι έχουμε κοινό γονεϊκό ρόλο. Τα παιδιά δεν μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό παρά μόνο με την βιολογική τους μητέρα αφού αποδείξουν ότι δεν υπάρχει βιολογικός πατέρας. Τα συνοδεύει ένα πιστοποιητικό γέννησης που αν δεν έχει κενό στο «όνομα πατρός» έχει απλώς ένα άσχετο όνομα που προστέθηκε με τη νομική διαδικασία «πρόσληψης πατρωνύμου».

Έχουμε πέσει μέσα σε ένα μεγάλο νομικό και θεσμικό κενό και δεν βλέπω πως θα μπορέσουμε να βγούμε χωρίς τη βοήθεια νόμων που να μας περιλαμβάνουν.

Ας μην φτάσουμε όμως αμέσως στα μακάβρια και στους θανάτους και ας δούμε άλλες απλές καταστάσεις: δυο άνθρωποι που ζουν μαζί και μεγαλώνουν παιδιά δεν είναι υποχρεωμένοι δια νόμου να μείνουν μαζί για πάντα. Όταν λοιπόν αυτοί οι δύο  άνθρωποι χωρίζουν και είναι ετερόφυλοι δικαστήρια και νόμοι ορίζουν ζητήματα όπως η επιμέλεια των παιδιών, η διατροφή, το πότε τα παιδιά το έχει ο ένας και πότε ο άλλος κλπ. Αν αύριο αποφασίσω να χωρίσω με τη σύντροφό μου μπορώ να πάρω τα βιολογικά παιδιά μου και να μην την αφήσω να τα ξαναδεί ποτέ. Ή αν αύριο εκείνη αποφασίσει να με χωρίσει δεν μπορώ να της ζητήσω διατροφή για τα παιδιά. Αφού νομικά δεν είμαστε οικογένεια δεν θα επιληφθεί κανένα δικαστήριο και για τα ζητήματα της διάλυσης αυτής της οικογένειας με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η δεύτερη μητέρα, αυτή δηλαδή που δεν είναι η βιολογική μητέρα ενός παιδιού σίγουρα είναι απολύτως αόρατη και σε δυσμενέστερη θέση σε κάθε περίπτωση. Όσο χρόνο και αγάπη κι αν δώσει, στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, στο σχολείο, και γενικά παντού  την αντιμετωπίζουν ως παραμάνα, ως βοηθητικό οικιακό προσωπικό  και ποτέ ως μητέρα κι αυτό είναι απίστευτα άδικο τόσο για την ίδια όσο και για το παιδί που μεγαλώνει μαζί της.

Για τους άντρες τα πράγματα είναι επίσης δύσκολα ή μάλλον δυσκολότερα, δεν μπορούν να γίνουν γονείς αν δεν έχουν λεφτά : τα διακόσια ευρώ που κοστίζει το σπέρμα σε μια τράπεζα σπέρματος δεν είναι σε τίποτα συγκρίσιμα με τις 100.000 χιλιάδες ευρώ που κοστίζει σε χώρες όπως η Αμερική ή ο Καναδάς μια αναπαραγωγική διαδικασία με παρένθετη μητέρα.  Ακόμα κι αν δεν μπαίνει το ζήτημα ταξικά ως κάτι που οι πλούσιοι μπορούν να κάνουν και οι φτωχοί είναι αδύνατον ακόμα και να το διανοηθούν είναι σαφές ότι θα πρέπει ένα ζευγάρι να έχει έστω ένα σπίτι να πουλήσει ή να βάλει υποθήκη για να πάρει δάνειο ώστε να αποκτήσει ένα παιδί. Μέχρι τώρα στην ομάδα δεν έχουμε ζευγάρια αντρών με παιδιά και αυτό σε μεγάλο βαθμό συνδέεται με το οικονομικό κόστος που έχει ένα τέτοιο project πατρότητας και όχι με την μειωμένη επιθυμία των ομοφυλόφιλων ανδρών να γίνουν γονείς.

Πριν λίγες μέρες ο Αύγουστος Κορτώ, ανοιχτά ομοφυλόφιλος συγγραφέας και μεταφραστής έγραφε σε άρθρο του στο Protagon:  «πήρα την απόφαση, όσες θυσίες κι αν απαιτήσει, σ’ όσους κι αν πρέπει να αποδείξω την καταλληλότητά μου ως πατέρα, πως κάποια μέρα θα γίνω κι εγώ ένας απ’ τους χαζομπαμπάδες που τόσο ζηλεύω.» Πριν λίγες μέρες πάλι, ο Φώτης Σεργουλόπουλος  επίσης ανοιχτά ομοφυλόφιλος ανακοίνωσε μέσα από την εκπομπή του ότι έγινε πατέρας.

Ήταν μια ακόμα θετική ανακοίνωση για εμάς αφού η φωνή μερικών ανθρώπων φτάνει πολύ πιο εύκολα στα αφτιά της κοινωνίας. Ακόμα κι αν αύριο εγώ αυτοπυρποληθώ στο Σύνταγμα η φωνή μου δεν θα φτάσει εκεί που θα φτάσει η φωνή ενός ανθρώπου που έχει πρόσβαση στα μίντια και στον τηλεοπτικό χρόνο.

Ελπίζουμε ότι σταδιακά διάσημοι ή παγκοσμίως άσημοι και αόρατοι γονείς σιγά σιγά θα βγουν από την ντουλάπα και θα σταθούν δίπλα μας για να απαιτήσουμε όλοι μαζί ίσα δικαιώματα για τις οικογένειές μας και τα παιδιά μας. Αυτή η συστράτευση είναι ζωτικής σημασίας για μας.

Συχνά όταν τα παιδιά μας λένε ότι έχουν δύο μητέρες τα αντιμετωπίζουν τουλάχιστον ως μυθομανή, αλλόκοτα και ελαφρώς ανόητα: μα τι λες παιδάκι μου, δεν ξέρεις ότι μάνα είναι μόνο μία; Και το παιδάκι ξέρει ότι δεν κάνει λάθος κι ότι δεν λέει ψέματα ούτε είναι χαζό και ανόητο αλλά πώς να πείσει την καλή εκείνη δασκάλα που ξέρει ότι ένα παιδί έχει μαμά και μπαμπά και όχι μαμά και μαμά ή μπαμπά και μπαμπά… Σε κανένα σχολικό βιβλίο, ούτε καν σε εξωσχολικά βιβλία τα παιδιά μας δεν μπορούν να δουν αντίστοιχες οικογένειες με τις δικές τους, Σκεφτείτε για μια στιγμή μόνο πως είναι να μεγαλώνει κάποιος και να μη βλέπει ποτέ οικογένειες όπως η δική του σε κανένα βιβλίο, σε κανένα παραμύθι σε καμία ιστορία και πως τον κάνει να νιώθει αυτό. Και πως μπορούμε εμείς να διεκδικήσουμε ισότητα για τις οικογένειές μας όταν δεν υπάρχει κανένας νόμος που να μας αναγνωρίζει ως οικογένειες;

Και τώρα ο αριστερός «σύντροφος» θα έρθει με ύφος κάπως δυσαρεστημένο και θα μου μιλήσει για το πολιτικό κόστος και πως εντάξει εκείνος δεν είναι ομοφοβικός αλλά δεν είναι όλα τα μέλη και οι ψηφοφόροι το ίδιο πολίτικαλ κορέκτ οπότε ας αφήσουμε για την ώρα το θέμα «οικογένεια» στην άκρη να κάνει παρέα με το «πατρίς και το θρησκεία» γιατί έχουμε και σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθούμε, προβλήματα που αφορούν τους πολλούς και όχι πέντε δέκα οικογένειες.  Ναι μοιάζει να είμαστε λίγοι γιατί πάντα ο φόβος κρατάει τους ανθρώπους μακριά από διεκδικήσεις και πολλοί από εμάς έχουν πραγματικούς λόγους να φοβούνται να είναι στην πρώτη γραμμή εδώ μαζί μας.

Ναι η χώρα μας και η κοινωνία μας είναι συντηρητικές αλλά το πόσο συντηρητική ή όχι είναι η κοινωνία μιας χώρας είναι  συνάρτηση του πόσο οι νόμοι του κράτους μέσα στο οποίο ζει αυτή η κοινωνία σέβονται και δεν καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών. Δεν νομίζω ότι η κοινωνία της Ισπανίας ήταν λιγότερο ομοφοβική από τη δική μας, απλώς το νομικό πλαίσιο που επέτρεψε στους  λοατ να κάνουν οικογένειες δημιούργησε ένα δυναμικό κίνημα και οι λοατ γονείς εκεί ξεφύτρωναν από παντού σαν σαλιγκάρια μετά τη βροχή.

Δεν περιμένουμε αμέσως να λυθεί με ένα νομοσχέδιο το ζήτημα της ομοφοβίας στην χώρα μας, θα επαναλάβω κάτι που είπε η φίλη ακτιβίστρια  Ilaria Trivellato, υπεύθυνη των οικογενειών ουράνιο τόξο στην περιοχή της Emilia Romagna στην Ιταλία για την ομοφοβία:«Αν ρωτήσετε ένα ψάρι τι βλέπει, θα σας απαντήσει: «Τον κοραλλιογενή ύφαλο, τα άλλα ψάρια, τα φύκια…» Δεν θα σας πει ποτέ: «Βλέπω το νερό». Το νερό δεν μπορεί να το δει, γιατί είναι παντού.

Η ομοφοβία είναι για μας ότι είναι το νερό για το ψάρι: κανείς δεν την βλέπει γιατί είναι παντού, γιατί μεγαλώσαμε μαζί της, γιατί την  έχουμε ρουφήξει μαζί με το γάλα μας από την πρώτη μέρα που ήρθαμε στον κόσμο γιατί είναι «φυσική».

Η αποστολή μας σαν ακτιβιστές είναι να κάνουμε το νερό να φανεί. Γιατί δεν μπορείς να πολεμήσεις αυτό που δεν βλέπεις.

Πηγή: οικογένειες ουράνιο τόξο

 

Share