Subscribe via RSS Feed

Tag: "οροθετικές"

Αθώωση οροθετικής γυναίκας που κατηγορούνταν για απόπειρα βαριάς σωματικής βλάβης

οροθετικες

08 Μαΐου 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στις 3 Μαΐου 2017 έπεσε η αυλαία του πρώτου κύκλου δικαστικών αγώνων των διωκόμενων οροθετικών γυναικών που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2012, με την Υ.Γ. 39Α.

Μετά από άσκηση αίτησης αναίρεσης ενώπιον του Αρείου Πάγου, που έγινε δεκτή, το Γ’ Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Αθηνών έκρινε αθώα γυναίκα που κατηγορούνταν για απόπειρα βαριάς σωματικής βλάβης (δια της μετάδοσης του ιού HIV), η οποία  είχε καταδικαστεί σε δεύτερο βαθμό σε ποινή φυλάκισης ενός έτους με 3ετή αναστολή.

Η συγκεκριμένη γυναίκα είχε κατηγορηθεί και καταδικαστεί, παρότι λάμβανε αντιρετροϊκή αγωγή και είχε στη διάθεσή της προφυλακτικά κατά τη σύλληψη.

Στο ακροατήριο αναδείχθηκε το δικαίωμα των ανθρώπων που ζουν με την HIV λοίμωξη στην ενεργή σεξουαλική ζωή, ενώ τονίστηκαν οι διεθνώς παραδεκτές επιστημονικές έρευνες και διαπιστώσεις ότι η χρήση προφυλακτικού σε συνδυασμό με λήψη αντιρετροϊκής αγωγής εξαλείφει σε συντριπτικό βαθμό το ενδεχόμενο μετάδοσης του ιού HIV.

Ο αγώνας των γυναικών όμως δεν έχει τελειώσει ακόμα, αναμένεται η έκδοση της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, εκκρεμεί η απόσυρση των προσωπικών δεδομένων των γυναικών από το διαδίκτυο, όπως επίσης οι αγωγές των γυναικών ώστε να αποζημιωθούν για την ηθική βλάβη που υπέστησαν.

Η κοινωνία των πολιτών έχει σταθεί από την πρώτη στιγμή αρωγός όλων των διωκόμενων γυναικών και θα συνεχίζει να τις στηρίζει μέχρι να αποκατασταθεί η σε βάρος τους αδικία.

 

Το Δελτίο Τύπου συνυπογράφουν:

«Κέντρο Ζωής» για την υποστήριξη των ανθρώπων που ζουν με HIV/AIDS

«PRAKSIS»

«Θετική Φωνή» Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδος

«Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών»

«Act-UP»

«Το Μωβ»

 

Διαβάστε ακόμα

Δυο χρόνια μετά το κυνήγι μαγισσών: συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με μια διωκόμενη οροθετική

ΕΡΕΙΠΙΑ – Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευσης: το ντοκυμαντέρ

Τρεις οροθετικές φυλακισμένες μιλούν για τη διαπόμπευσή τους

 

Share

Η νίκη των οροθετικών είναι νίκη του κράτους δικαίου

witches

της Βαγγελιώς Σουμέλη*

Η δίκη των 11 διωκόμενων οροθετικών γυναικών ολοκληρώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2016 με τις απολογίες των τεσσάρων γυναικών που παρίσταντο και τις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης.

Το δικαστήριο έκρινε όλες τις γυναίκες αθώες και διέταξε την κατάργηση της υπ. αριθμόν 23/2012 Διάταξης περί δημοσιοποίησης απλών και ευαίσθητων προσωπικών στοιχείων.

Αν έγραφα αυτό το άρθρο αμέσως μετά το τέλος της δίκης, θα στεκόμουνα στο κλίμα που επικράτησε στην αίθουσα 3 του κτιρίου 13 της Ευελπίδων τη στιγμή που αναγνώστηκε η αθωωτική απόφαση. Στα δάκρυα χαράς και ανακούφισης των γυναικών και των οικείων τους, στο αυθόρμητο, ζεστό και ειλικρινές χειροκρότημα του ακροατηρίου, στην εικόνα των τεσσάρων γυναικών στο προαύλιο του δικαστηρίου με τα χέρια ενωμένα σε ένδειξη αλληλεγγύης.

Το γράφω όμως 24 ώρες μετά, ίσως και λίγο παραπάνω. Γράφω αηδιασμένη από την ανάγνωση σχετικού δημοσιεύματος του skai.gr και της φωτογραφίας** που το συνοδεύει. Ένα δημοσίευμα που όχι απλά αντιβαίνει στο πνεύμα και το περιεχόμενο της απόφασης του δικαστηρίου αλλά στην πράξη το ακυρώνει.

Και αναρωτιέμαι. Η κ. Μάνδρου Ιωάννα που υπογράφει το κείμενο βρισκόταν χθες στην αίθουσα του δικαστηρίου. Αν ναι, τι ακριβώς κατάλαβε και αποκόμισε από την όλη διαδικασία; Άκουσε τις τοποθετήσεις των συνηγόρων υπεράσπισης; Κατανόησε το περιεχόμενο της θέσης του εισαγ-γελέα και της έδρας; και το βασικότερο άκουσε τις απολογίες των τεσσάρων γυναικών;

Τέσσερις συγκλονιστικές μαρτυρίες, αφηγήματα της ίδιας ιστορίας. Η ίδια ιστορία ειπωμένη απλά με τρόπο διαφορετικό, με περισσότερο δισταγμό ή τσαμπουκά, με περισσότερη συστολή ή ακόμη και ντροπή. Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις διαφορετικές οπτικές του ίδιου έργου, μεταφέροντας τα ίδια άσχημα νέα. 32 γυναίκες σύρθηκαν και διώχθηκαν παράνομα, διαπομπεύθηκαν και εξευτελίστηκαν ενάντια σε κάθε αρχή του κράτους δικαίου και υπέστησαν ανεπανόρθωτη βλάβη.

Όλες οι γυναίκες έκλεισαν την απολογία τους ζητώντας ρητά την απόσυρση των φωτογραφιών και των λοιπών προσωπικών τους δεδομένων από το διαδίκτυο. Ζήτησαν το ελάχιστο, προκειμένου να μπορέσουν να κάνουν ένα βήμα μπροστά.

Πιστεύω ότι κανείς και καμία δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η βλάβη που υπέστησαν αυτές οι γυναίκες είναι ανεπανόρθωτη. Κανείς και καμία δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ωφελήθηκαν έστω και λίγο.

Η συνήγορος υπεράσπισης Ελένη Σπαθανά, εύστοχα θύμισε ότι οι παράνομες πράξεις που συντελέστηκαν σε βάρος των 32 γυναικών τον Απρίλιο του 2012 (παράνομη προσαγωγή, παράνομη και εξαναγκαστική λήψη αίματος, παράνομη σύλληψη και προφυλάκιση) αποτελούν παράνομες πράξεις λόγω γένους και συντελέστηκαν στη βάση πολλαπλών αντιφατικών, ανυπόστατων εικασιών και κατηγοριών. Είναι αξιοσημείωτο να αναφερθεί ότι με βάση το διεθνές δίκαιο, αν αυτές οι γυναίκες αποφάσιζαν να προσφύγουν σε κάποια άλλη χώρα ζητώντας άσυλο για παράνομη δίωξη, το αίτημά τους θα γινόταν δεκτό.

Στο βαθμό λοιπόν που η βλάβη που υπέστησαν οι γυναίκες αυτές είναι ανεπανόρθωτη, η θετική έκβαση της δίκης αφορά πρωτίστως την ελάχιστη, την καταρχήν δικαίωσή τους απέναντι στις ανυπόστατες και παράνομες κατηγορίες που εκκρεμούσαν σε βάρος τους από τον Απρίλιο του 2012 και αφορούσαν το κατηγορητήριο της “απόπειρας βαριάς σωματικής βλάβης κατά συρροή”.

Δευτερευόντως, το δικαστήριο, ανταποκρινόμενο σε σχετικό αίτημα των συνηγόρων υπεράσπισης, διέταξε την ανάκληση της διάταξης περί δημοσιοποίησης προσωπικών δεδομένων. Με την απόφαση αυτή, ανοίγει επιτέλους ο δρόμος για την ουσιαστική αποκατάσταση και αποτελεσματική προστασία των γυναικών, έστω και σε τόσο ύστερο στάδιο, σε σχέση με την άρση της αναπαραγωγής των πληροφοριών προσωπικών δεδομένων τους από όλα τα μέσα ενημέρωσης.

Για όσους και όσες θέλουν να φαντάζονται έναν διαφορετικό κόσμο, η απόφαση του δικαστηρίου της 16ης Δεκεμβρίου 2016 δεν είναι απλώς μια κρίση απαλλαγής. Αποτελεί μία πρώτη προσπάθεια αποκατάστασης του κράτους δικαίου, σε σχέση με τη σωρεία παραβιάσεων που έγιναν από όλα τα αρμόδια θεσμικά όργανα, συμπεριλαμβανομένης και της δικαστικής εξουσίας.

Σε αυτόν τον διαφορετικό κόσμο, κάποιοι και κάποιες θα είχαν είτε παραιτηθεί είτε καθαιρεθεί από τις θέσεις τους, θα είχαν  οδηγηθεί στη δικαιοσύνη. Θα ντρεπόντουσαν έστω και λίγο, θα ζητούσαν δημόσια συγνώμη.

Σε αυτόν τον διαφορετικό κόσμο ο “άλλος”, ο διαφορετικός από μένα, ο αθέατος, ο ευάλωτος θα ήταν το μοναδικό πλάσμα στον κόσμο που θα επιθυμούσα να αγαπήσω.

 

*φωτογραφία που απεικόνιζε τα ήδη αθωωθέντα άτομα και η οποία αντικαταστάθηκε από το skai.gr μετά από παρέμβαση της ομάδας δικηγόρων (εδώ)

*μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών

 

Share

Η ομάδα παραγωγής του ντοκιμαντέρ Ερείπια / Ruins για την απόσυρση της 39Α

ερειπια

Εκδόθηκε το ΦΕΚ (αρθιμός φύλλου 627) με την κατάργηση της Υγειονομικής Διάταξης 39Α, γνωστής και ως «διάταξης Λοβέρδου».

Ο υπουργός υγείας Π. Κουρουμπλής καταργεί πλέον και επίσημα την επαναφορά της διάταξης από τον Άδωνι Γεωργιάδη η οποία είχε γίνει τον Ιούλιο του 2013, ένα μήνα μετά την απόσυρση της αρχικής διάταξης Λοβέρδου από την πρώην υφυπουργό Φωτεινή Σκοπούλη.

Η διάταξη 39Α ήταν μια απόπειρα να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη οι κυβερνώντες –με τη βοήθεια των ΜΜΕ– από τις ευθύνες τους για τις επιπτώσεις στη δημόσια υγεία της λιτότητας και των απάνθρωπων πολιτικών τους.

Η διάταξη 39Α είχε και έχει θύματα. Τις γυναίκες που στοχοποιήθηκαν πριν ακριβώς 3 χρόνια και εκείνες που ακόμα αντιμετωπίζουν σαθρές κατηγορίες. Επίσης, τους χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες, άντρες, Έλληνες πολίτες και μετανάστες, τα θύματα τράφικινγκ, τους χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών και τα μέλη της ΛΟΑΤ κοινότητας, που δέχτηκαν τον εξευτελισμό και τη βία των προσαγωγών και εξαναγκαστικών εξετάσεων αίματος τόσο κατά την επιχείρηση Λοβέρδου – Χρυσοχοΐδη το 2012, όσο και αργότερα, στον Ξένιο Δία και σε άλλες μεμονωμένες αστυνομικές επιχειρήσεις.

Η διάταξη υπήρξε η αφετηρία μιας μαζικής και οργανωμένης παραπληροφόρησης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και περιλαμβάνει ανεύθυνες και απαράδεκτες γενικεύσεις για τον ιό HIV και για το AIDS (την νόσο που μπορεί να προκαλέσει ο ιός αν ο φορέας δεν χορηγηθεί με την απαραίτητη θεραπεία).

Η διάταξη ενίσχυσε την επικίνδυνη λογική ότι οι εξαναγκαστικές εξετάσεις, οι διώξεις και η στοχοποίηση ευάλωτων ομάδων είναι απαραίτητη τακτική για την προστασία της δημόσιας υγείας παρά την έλλειψη στοιχείων για τον ισχυρισμό αυτό και τις όλο και αυξανόμενες διεθνής αντιδράσεις για το ότι η καταστολή αναχαιτίζει την υποστηρικτική δράση και έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Η διάταξη έβαλε τη χώρα μας στον ντροπιαστικό παγκόσμιο χάρτη των χωρών που ποινικοποιούν την οροθετικότητα και παραβιάζουν τα δικαιώματα των ανθρώπων που ζουν με τον ιό HIV, με αποτέλεσμα να δεχτεί τα πυρά σημαντικών διεθνών φορέων –όπως το τμήμα των Ηνωμένων Εθνών UNAIDS– οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιστημόνων διεθνούς κύρους.

Η κατάργηση της 39Α θα πρέπει να οδηγήσει και σε περαιτέρω πρωτοβουλίες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για να ανατραπεί το στίγμα που άφησε στην πολιτική σκηνή και την κοινωνία. Οι θεσμικά υπεύθυνοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν με θάρρος και αυστηρότητα όσους από θέση εξουσίας και θεσμικού κύρους πιθανόν επαναλάβουν παρόμοιες ενέργειες υπό το πνεύμα της 39Α που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή και την υγεία ευάλωτων ανθρώπων.

Ως ομάδα παραγωγής του ντοκιμαντέρ Ruins / Ερείπια θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τα μέλη των οργανώσεων και των ομάδων που πάλεψαν τόσο για την κατάργηση όσο και για την ενημέρωση του κοινού για την διάταξη εδώ και τρία χρόνια, όσο και για να στηρίξουν τα θύματά της.

***

An official repeal of Health Decree 39A has been published on the Official Journal of the Hellenic Republic as of Friday, April 17. The decree led to the case chronicled in our documentary which involved the mandatory testing and prosecution of a group of HIV-positive women, most of them injecting drug users, in a 2012 police operation in central Athens.

The minister of health P. Kouroumplis has signed a repeal of the decree’s reinstatement by Adonis Georgiadis in July 2013 (a month after it was first repealed by former deputy minister Foteini Skopouli).

Health decree 39A was an attempt by our former governments to distract the Greek public -with the help of the media- from the disastrous effect of their inhumane austerity policies.

The decree has had many victims. Firstly, the women that were targeted 3 years ago, as well as those among them who are still facing trial in the Greek courts. The signing of the decree was also followed by the victimization of thousands of people including women, men, Greek citizens and migrants, victims of trafficking, injecting drug users and members of the LGBT community, who were rounded up and violated through mandatory blood tests during the original police operation by former ministers Loverdos and Chrysochoidis, as well as in later operations such as Xenios Zeus.

The decree launched a mass, organized campaign of misinformation that continues to this day and promotes irresponsible and unacceptable generalizations about the HIV virus and AIDS (the disease that is caused by the virus in the absence of treatment).

Its supporters promoted the view that mandatory exams, criminal prosecution and the scapegoating of vulnerable populations is a valid public health tactic in spite of a lack of evidence to support this claim and the ever-increasing international concern that such tactics of repression have the opposite of the desired effect on public health.

Decree 39A and the women’s arrests also put Greece on the shameful world map of countries that have criminalized HIV, and was widely condemned by UNAIDS among many international organizations and renowned scientists and experts.

The repeal of 39A must be followed by further initiatives to protect human rights and to reverse the stigma it has left on our society and political life. Our institutions must address with resolve any attempts from anyone in a position of power to repeat similar actions inspired by 39A, that could risk the life and well-being of vulnerable people.

We in the production team of the documentary Ruins: Chronicle of an HIV Witch-Hunt, wish to thank the members of all those organizations and initiatives, who fought for the repeal of the decree and who have made efforts to keep the public informed about the relevant issues for the past three years, as well as for their ongoing support to the victims.

Πηγή: Ερείπια/Ruins

 

Διαβάστε ακόμα

Το νομικό έκτρωμα 39Α του Ανδρέα Λοβέρδου και η νέα ηγεσία του υπουργείου Υγείας

Share

Το νομικό έκτρωμα 39Α του Ανδρέα Λοβέρδου και η νέα ηγεσία του υπουργείου Υγείας

rhseis_high

της Ζωής Μαυρουδή

«Ήδη επίσης καταργήσαμε την υγειονομική διάταξη 39Α, τη διάταξη στην οποία βασίστηκε αυτή η ρατσιστική διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, προσβάλλοντας την ίδια την αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Αυτά τα λόγια ακούστηκαν δια στόματος του πρωθυπουργού στη χθεσινή συνέντευξη τύπου στο υπουργείο υγείας για τα έκτακτα μέτρα ανασυγκρότησης της δημόσιας υγείας.

Ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει εκδοθεί ακόμα το ΦΕΚ κατάργησης που σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Υγείας Γιάννη Μπασκόζο σε προσωπική του ανάρτηση στο Facebook, υπεγράφη χτες στο υπουργείο και οδεύει προς δημοσίευση. Από αυτές τις πληροφορίες φαίνεται ότι η κυβέρνηση δεν θα παραβιάσει τη δέσμευσή της και θα δώσει μια και καλή τέλος σ’αυτό το νομικό έκτρωμα.

Η κατάργηση της 39Α ως πολιτική απόφαση είναι κατά κάποιον τρόπο για το πρώτο υπουργείο υγείας του Σύριζα ό,τι η επαναπρόσληψη των καθαριστριών για το υπουργείο του των οικονομικών: μια πολιτική απόφαση τεράστιας συμβολικής σημασίας για όσους στηρίχτηκαν στο κόμμα για μια ουσιαστική κοινωνική αλλαγή. Στη δήλωσή του ο Τσίπρας έκανε σωστά να αναφερθεί στη διαπόμπευση των γυναικών. Η 39Α όμως είχε χιλιάδες άλλα θύματα. Η υπογραφή της πριν 3 χρόνια, την 1η Απριλίου του 2012, άνοιξε το δρόμο για εξαναγκαστικές εξετάσεις χιλιάδων ανθρώπων στα πλαίσια του Ξένιου Δία, της επιχείρησης Θέτις κατά τοξικομανών και άλλων μεμονωμένων αστυνομικών επιχειρήσεων. Οι γυναίκες αυτές ήταν τα πειραματόζωα του καιροσκοπισμού όσων οραματίστηκαν την αντικατάσταση της κρατικής πρόνοιας με την αστυνομική καταστολή. Αυτοί δεν ήταν μόνο ο Λοβέρδος και ο Χρυσοχοΐδης αλλά και όσοι συνεργάστηκαν στην εφαρμογή της διάταξης και την υποστήριξαν επίμονα τα τελευταία τρία χρόνια από τις θεσμικές θέσεις τους.  Άν και το πείραμα απέτυχε παταγωδώς, οι περισσότερες από τις γυναίκες αντιμετωπίζουν ακόμα τη δικαιοσύνη, ενώ όσοι τις έριξαν σε αυτήν την περιπέτεια δεν υπέστησαν καμία απολύτως κύρωση. Χτες ανακοινώθηκε και η νέα σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου του ΚΕΕΛΠΝΟ. Η πρόεδρος Τζένη Κρεμαστινού αποχωρεί έτσι αθόρυβα, αφήνοντας πίσω της ένα ντροπιαστικό στίγμα για τον οργανισμό. Δεν είναι σαφές ακόμα αν ο αντικαταστάτης της και πρώην υπουργός υγείας της Νέας Δημοκρατίας Θανάσης Γιαννόπουλος είναι διατεθειμένος να κρατήσει σαφείς αποστάσεις από τις ενέργειες της προκατόχου του.

Το τοπίο είναι όντως ασαφές. Η χθεσινή παρέμβαση Τσίπρα ακολούθησε μήνες ανυπομονησίας και σύγχυσης σχετικά με τις προθέσεις της ηγεσίας του υπουργείου υγείας, που κλιμακώθηκαν τις τελευταίες μέρες μετά από διφορούμενες ανακοινώσεις, δηλώσεις και ρεπορτάζ από το υπουργείο και εκπροσώπους του και πληροφορίες ότι η κατάργηση είχε σκαλώσει στην αναποφασιστικότητα του ίδιου του υπουργού υγείας Παναγιώτη Κουρουμπλή. Την Τρίτη, το υπουργείο υγείας εξέδωσε δελτίο τύπου, για δρομολογούμενες ενέργειες για κατάργηση χωρίς σαφή δέσμευση για το πότε.

Δεν υπήρχε όμως κανένας λόγος για δισταγμό στην άμεση κατάργηση της διάταξης. Το θεωρητικό επιχείρημα έχει κερδηθεί προ πολλού από τις προοδευτικές δυνάμεις. Πλήρωσαν άνθρωποι με την ελευθερία τους για να δούμε με τα μάτια μας και με πραγματικούς αριθμούς, ότι η 39Α ήταν μια τεράστια αποτυχία.

Η ανάγκη να αναθεωρηθεί συνολικά το νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση των λοιμωδών νοσημάτων και όχι απλώς να καταργηθεί μια διάταξη έχει εκφραστεί εξ’άλλου ξεκάθαρα και επανειλημμένα από οργανώσεις για την υγεία και τα ανθρώπινα δικαιώματα που επανέλαβαν και σε υπόμνημά τους στο υπουργείο το αίτημα για κατάργηση και τροποποίηση δυο ακόμα που προϋποθέτουν εξαναγκαστικές εξετάσεις για ευάλωτες ομάδες και κοινή υπουργική απόφαση για διενέργεια ελέγχων, έτσι ώστε να υπάρχει σεβασμός στις διεθνείς συνθήκες.

Το τι θα αποφασιστεί εντός των ερχόμενων μηνών θα δείξει αν η καινούργια ηγεσία θέλει να αντιστρέψει τους όρους της δημόσιας συζήτησης για την προάσπιση της δημόσιας υγείας και αν σέβεται πραγματικά την κοινωνία των πολιτών που τόσο περιφρονήθηκε τα τελευταία χρόνια. Άν όχι, τότε η ακροδεξιά και οι προσκείμενοι σοσιαλιστές της θα συνεχίζουν να στιγματίζουν τη διαφορετικότητα, τους απανταχού αδύναμους ασθενείς, τους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες για να κερδίζουν έδαφος στην κοινωνία.

Πηγή: unfollow

 

Share

“Kiska”: Μία θεατρική παράσταση για το πού μπορεί να φτάσει τον άνθρωπο η εξουσία

kiska II_-28

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Σε μια επιχείρηση-σκούπα της Αστυνομίας συλλαμβάνονται μαζικά γυναίκες, τοξικομανείς και εκδιδόμενες. Η Νατάλια οδηγείται στην Ελένη, μία αστυνομικό ανακρίτρια. Το έργο εκτυλίσσεται μέσα σε ένα βράδυ.

Η ομάδα ChameleoN συστάθηκε το Μάιο του 2014 και η Kiska είναι το πρώτο τους έργο. Εμπνευσμένη από τη δίωξη και διαπόμπευση οροθετικών γυναικών τον Μάιο του 2012,  η παράσταση είναι ένα divised project, βασισμένο σε έρευνα, μαρτυρίες και αυτοσχεδιασμούς, με άξονα τον κοινωνικό και πολιτικό ρατσισμό απέναντι στον αδύναμο άνθρωπο. Πώς η εξουσία τρέφεται σε περιόδους κρίσεις από την αδυναμία συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων; Τι ρόλο παίζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης; Ποιος είναι τελικά ο εξουσιαστής και ποιος ο εξουσιαζόμενος;

Η ομάδα κινούμενη στα πλαίσια του μαγικού ρεαλισμού θα επιχειρήσει ν’ αναδείξει μία κοινωνική πραγματικότητα κρυμμένη κάτω από το χαλί.

Το Φύλο Συκής βρέθηκε στις πρόβες του έργου και είχε τη χαρά να περάσει λίγο χρόνο μαζί με τρεις συν-δημιουργούς της παράστασης, τη σκηνοθέτρια Ηλιάνα Μαυρομάτη και τις ηθοποιούς Μαρία Γίτσα και Κάλλι Μαυρομάτη. Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων η Φαίδρα Σούτου που έχει αναλάβει την κινησιολογία της παράστασης δεν κατάφερε να μείνει στην παρέα. Φεύγοντας μας είπε ότι αυτό που προσπαθεί να καταφέρει μέσα από την κινησιολογία είναι ν’ απαλύνει τις κινήσεις ακραίων ηρώων, σε ακραίες καταστάσεις.

Πώς προέκυψε η δημιουργία της ομάδας;

Ηλιάνα: Γνωριστήκαμε σ’ ένα στούντιο υποκριτικής, στο στούντιο ΝΑΜΑ στο Επί Κολωνώ με δασκάλα την Ελένη Σκότη, δουλεύαμε πάνω στη φόρμα του ρεαλισμού, το σύστημα Στανισλάφσκι. Αυτή ήταν η αρχή για την κοινή μας πορεία. Μέσα από την εμπειρία της αυτό οντισιόνανακαλύψαμε ότι έχουμε κοινή αισθητική και αντίληψη στην υποκριτική και το θέατρο.

Κάλλι: Ήταν πολύ σημαντικό ότι μπορούσαμε να λειτουργήσουμε και σ’ ένα πιο καθημερινό και προσωπικό επίπεδο, να πούμε ανέκδοτα και να γελάσουμε μεταξύ μας, να πιούμε μια μπύρα.

Είσαστε μια αμιγώς γυναικεία ομάδα ή έχετε και άντρες στην παρέα;

Ηλιάνα: Δεν θα έλεγα ότι είμαστε μία αμιγώς γυναικεία ομάδα, υπάρχουνε και άντρες. Ο Γιώργος Καλόξυλος που ήταν επίσης μαθητής στο στούντιο ΝΑΜΑ και ο Λάμπης, ο σκύλος μου, ο οποίος είναι παρών σε όλες τις πρόβες και τη δημιουργία της παράστασης.

Κάνετε όμως γυναικείο θέατρο;

Κάλλι: Θέατρο που ν’ αφορά αποκλειστικά τη γυναίκα, όχι. Η συγκεκριμένη παράσταση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φεμινιστική αλλά δεν χαρακτηρίζεται. Όταν γράφαμε το κείμενο υπήρχαν κομμάτια τα οποία ήταν καταιγιστικά, θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει το κείμενο ως φεμινιστικό μανιφέστο. Αυτά τα κομμάτια κόπηκαν. Το θέμα δεν ήταν ν’ αποδείξουμε ότι ναι, εμείς είμαστε οι αδύναμες γυναίκες που βαλλόμαστε από τους άντρες. Θέλαμε να το γενικεύσουμε, να δείξουμε ότι ο εχθρός μας είναι η ίδια η εξουσία και όχι η μάχη των φύλων και συγκεκριμένα του άντρα και της γυναίκας.

Ηλιάνα: Η ιστορία εμπλέκει δυο γυναίκες. Με αυτή την έννοια, το φύλο παίζει σημαντικό ρόλο στη συγκεκριμένη ιστορία και όχι μόνο στη δική μας ιστορία όπως τη δημιουργούμε στο θέατρο αλλά και στην πραγματικότητα. Σ’ αυτό που έγινε, το θέμα της γυναίκας ήταν πολύ κεντρικό. Παρόλα αυτά, εμείς προσπαθούμε να επικεντρωθούμε στις σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται κοινωνικά, στα προβλήματα εκφασισμού της κοινωνίας, κατάχρησης εξουσίας, στοχοποίησης αδύναμων κοινωνικών ομάδων σε περιόδους κρίσης, αυτά είναι τα κεντρικά θέματα που μας απασχολούν.

Μαρία: Σίγουρα δεν είναι τυχαίο το φύλο που στοχοποιήθηκε, το γεγονός ότι ήταν γυναίκες κάτι λέει. Η εξουσία ωστόσο σαν εξουσία και ο τρόπος με τον οποίο τη διαχειρίζεται ο εκάστοτε εξουσιαστής δεν νομίζω ότι έχει να κάνει μόνο με το φύλο αλλά με τον άνθρωπο γενικότερα.

Ο εκφασισμός της κοινωνίας και η εξουσία όμως έχουν συνήθως πρόσωπο αντρικό.

Ηλιάνα: Συνήθως ναι, με την έννοια ότι ζούμε σε μία κοινωνία που είναι αρκετά φαλλοκρατική.

Στόχος δηλαδή είναι να κάνετε πολιτικό θέατρο;

Ηλιάνα: Κυρίως ναι, πολιτικό και κοινωνικό θέατρο.

kiska II_-01

Διαλέγετε να κάνετε το ντεμπούτο σας μ’ ένα έργο που το γράφετε οι ίδιες και το συν-δημιουργείτε, χρησιμοποιώντας πολλά στοιχεία αυτοσχεδιασμού. Πώς έγινε η επιλογή του θέματος; 

Ηλιάνα: Το θέμα ήταν αυτό που μας έφερε τελικά κοντά και μας έκανε να πάρουμε την απόφαση να δουλέψουμε μαζί. Υπήρχε η πρόθεση πολλούς μήνες πριν αλλά το θέμα υπήρξε το κίνητρο να μπούμε σ’ όλη αυτή τη διαδικασία, σ’ όλη αυτή την τρέλα. Γιατί είναι τρέλα να προσπαθείς να κάνεις μια παράσταση από το πουθενά, χωρίς καμία οικονομική υποστήριξη, χωρίς παραγωγό, χωρίς προώθηση, χωρίς όλο αυτό το κατεστημένο θεατρικό σύστημα που κυριαρχεί.

Μαρία: Συμφωνώ ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή του θέματος. Είμαστε γυναίκες και σαν γυναίκες μας επηρέασε αυτή η ιστορία και σαφώς θεωρώ ότι μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα ή να μας προκαλέσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον η ιστορία μιας άλλης γυναίκας, όπου εν δυνάμει θα μπορούσαμε να ήμασταν στη θέση της. Το θέμα από μόνο του έχει μια σκληρότητα και αυτή η σκληρότητα προσωποποιείται στη γυναίκα. Δεν γινόταν να μας αφήσει αδιάφορες.

Κάλλι: Σε αυτή την παράσταση συμβαίνει το εξής, τώρα το συνειδητοποιώ. Οι γυναίκες μέσα και έξω από τον κύκλο καθοδηγούνται και χειραγωγούνται σαν μαριονέτες από το αντρικό στοιχείο. Υπάρχει ο εξουσιαστής άντρας ο οποίος προστατεύει τον άντρα,  το υποτιθέμενο θύμα, ενώ μέσα στον κύκλο το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα σε δύο γυναίκες, την ανακρίτρια και την κατηγορουμένη, αυτήν που προκάλεσε όλο το κακό. Σ’ αυτή την παράσταση έχει ενδιαφέρον ότι πάμε και απ’ την πλευρά του εξουσιαστή γιατί υπάρχει η άποψη που λέει το εξής: «για να ήσουνα εσύ στην εξουσία να δούμε τι θα έκανες;» Για παράδειγμα η ανακρίτρια που αποκτά την εξουσία απέναντι σ’ έναν άλλον άνθρωπο… πως διαχειρίζεται την κατάσταση, πως μπορεί να της γυρίσει μπούμερανγκ και ίσως να θέλει να το πετάξει από πάνω της.

Ηλιάνα: Πως η ίδια η εξουσία μπορεί ν’ αλλοτριώσει έναν άνθρωπο και που μπορεί να τον φτάσει.

Επιλέγετε όμως τον δρόμο της κάθαρσης.

Ηλιάνα: Την κάθαρση με την έννοια της συνείδησης και όχι του καλού τέλους.

Κάλλι: Η ανακρίτρια την καταδικάζει τελικά. Αυτή νομίζω ότι είναι και η αρρώστια της εποχής μας.

Ηλιάνα: Παρόλη τη συνείδηση δεν μπορούμε να κάνουμε την υπέρβαση, ο φόβος είναι τέτοιου μεγέθους που παρότι μπορεί να είμαστε συνειδητοί δεν μπορούμε να υπερβούμε τους εαυτούς μας και τους φόβους μας. Φροϋδικά, είμαστε μία κοινωνία που κινείται βάσει Υπερεγώ ακόμα.

Πώς διαλέξατε το συγκεκριμένο τίτλο για το έργο; Απ’ όσο γνωρίζω το Kiska δεν είναι ένα συνηθισμένο ρωσικό όνομα.

Μαρία: Ψάχνοντας στο ιντερνέτ για ρωσικά γυναικεία ονόματα βρήκα το όνομα Kiska και είπα πω πω είναι πολύ ωραίο. Στην πρόβα λοιπόν της επόμενης μέρας το πρότεινα. Όχι σαν τίτλο του έργου αλλά σαν όνομα της ηρωίδας μου. Στη συνέχεια ωστόσο, μία Ρωσίδα η οποία ζει χρόνια στην Ελλάδα και με βοήθησε ν’ αφουγκραστώ πως είναι να έχεις γεννηθεί και να έχεις μεγαλώσει σε μία χώρα όπως η Ρωσία, μας είπε ότι το Kiska δεν είναι όνομα αλλά σημαίνει γατάκι. Αν εξαιρέσεις τον πρώτο πανικό της στιγμής, ο τρόπος τελικά που το χρησιμοποιούμε νομίζω πως ταιριάζει πάρα πολύ στο έργο. Έτσι το όνομα Kiska κρατήθηκε ως τίτλος.

kiska II_-11

Δημιουργικά πώς δουλεύετε;

Κάλλι: Έχουμε κατανείμει ρόλους χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουμε λόγο στη δουλειά του άλλου.  Η συγγραφή του κειμένου δουλεύεται με δύο τρόπους. Σε ότι αφορά το διαλογικό μέρος, η Ηλιάνα μας δίνει συνθήκες και επί τόπου τις εκτελούμε. Ηχογραφούμε τους εαυτούς μας, απομαγνητοφωνούμε το υλικό και μετά κάνουμε το ξεκαθάρισμα. Σε επίπεδο μονολόγων, η Ηλιάνα μας ζητάει να γράψουμε κάτι συγκεκριμένο. Στη συνέχεια δουλεύουμε το κείμενο συλλογικά, επί σκηνής, το κείμενο καθαρίζεται, κόβεται. Θα ήθελα να πω ότι ως προς τον τρόπο γραφής, έχουμε επηρεαστεί από τα έργα Μολλόυ του Σάμιουελ Μπέκετ και Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ.

Μαρία: Το δυσκολότερο ήταν να καταλήξουμε στη δομή του έργου. Όταν αυτός ο στόχος επιτεύχθηκε, τα πράγματα ήταν πολύ πιο ξεκάθαρα. Ξεκίνησε το δημιουργικό κομμάτι της συγγραφής που όπως είπε και η Κάλλι γινόταν μέσα από αυτοσχεδιασμούς και ζητούμενα που μας έδινε η Ηλιάνα. Πολλές φορές από κάτι που μπορεί να μας προξενούσε το ενδιαφέρον την ώρα της πρόβας και θέλαμε να γράψουμε κάτι γι’ αυτό γιατί κάπου μπορεί να οδηγούσε. Η ύπαρξη ρόλων βοηθάει στο να δημιουργήσεις. Μπορείς να πάρεις απ’ αυτό που σου δίνει ο συμπαίκτης σου, ο σκηνοθέτης, ο κινησιολόγος. Να πάρεις και να μπορέσεις να δώσεις.

Εφόσον σας απασχολεί το ζήτημα της εξουσίας, προσπαθείτε και μέσα στην ομάδα να κάνετε μία υπέρβαση σε σχέση με τους ρόλους εξουσίας;

Ηλιάνα: Νομίζω το έχουμε πετύχει. Είναι η πρώτη φορά που το ζω αυτό σε μια συνεργασία σε τόσο καθαρή μορφή, να μην υπάρχει η αίσθηση του εξουσιαστή και του εξουσιαζόμενου. Παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο ότι είμαστε όλες μαζί στην παραγωγή της δουλειάς. Δεν έχουμε έναν εργοδότη που μας πιέζει προς κάποια κατεύθυνση αλλά είμαστε επί ίσοις όροις σε επίπεδο ευθυνών.

Αυτοί οι ίσοι όροι ισχύουν και για το εσωτερικό της ομάδας σας όμως;

Ηλιάνα: Πιστεύω ότι ο βασικός παράγοντας που κάνει τα πράγματα να κρατιούνται σ’ ένα πολύ καλό επίπεδο από πλευράς έλλειψης εξουσιομανίας είναι ότι κανένας από την ομάδα δεν έχει προσωπική φιλοδοξία να πετύχει κάτι προσωπικό μέσα απ’ αυτήν την δουλειά. Αυτό που μας ενδιαφέρει πιο πολύ είναι να βγει η παράσταση και το θέμα που έχουμε επιλέξει αυτούσια και σωστά δοσμένο.

Μαρία: Η συνθήκη ότι λειτουργούμε επί ίσοις όροις, έχουμε τις ίδιες υποχρεώσεις και τις ίδιες ευθύνες, δημιουργεί μία ασφάλεια. Αυτή η ασφάλεια οδηγεί στη δημιουργία και η δημιουργία οδηγεί στο έργο. Δίνουμε όλοι μία ευκαιρία στον εαυτό μας να δουλέψει σε μία συνθήκη ελευθερίας, μη φόβου, μη ντροπής, να ξεγυμνωθούμε χωρίς κανέναν δισταγμό, πράγμα το οποίο στις δουλειές δεν γίνεται εύκολα, συνήθως δεν έχεις και το χρόνο. Μας δίνετε ο χρόνος να βγάλουμε αυτό που έχουμε από μέσα μας, δεν γίνεται πιεστικά.

Άρα λειτουργείτε και κάπως ψυχοθεραπευτικά;

Όλες μαζί: Όχι. Λειτουργεί καθησυχαστικά.

Πως είναι να δουλεύεις εξωσυστημικά και σε τόσο αντίξοες συνθήκες; Αντίξοες όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και γενικότερα όταν δουλεύεις σ’ έναν χώρο όπως το θέατρο που βρίσκεται κατά κάποιον τρόπο σε μία διαρκή κρίση, ειδικά όταν οι συντελεστές επιδιώκουν να λειτουργήσουν εξωσυστημικά. Πως το βιώνετε και πως ξεπερνάτε τα εμπόδια;

Ηλιάνα: Μερικές φορές νιώθω ότι είμαστε καμικάζι. Αλλά επειδή έχω πολύ εμπιστοσύνη στις προθέσεις μας, στον τρόπο δουλειάς μας και στο έργο που πάμε να κάνουμε και να προτείνουμε στο κοινό, καθησυχάζουν αυτοί οι φόβοι μου.

Κάλλι: Εγώ δεν την πολυπαλεύω να πω την αλήθεια (γέλια απ’ όλες). Να πω αλήθεια ή να πω αυτό που θα θέλαμε ν’ ακούσουμε ότι είναι γαμάτα και τέλεια. Θα ήθελα να είναι λίγο πιο εύκολα τα πράγματα μερικές φορές. Το επάγγελμα του ηθοποιού έχει καταλήξει να είναι το χόμπι των πλουσίων, σε γενικές γραμμές βέβαια γιατί πάντα υπάρχουν και εξαιρέσεις. Όταν λοιπόν δεν έχεις την οικονομική ευκολία ή κάποιες γνωριμίες ή δεν είσαι υπερταλαντούχος… δυσκολεύεσαι λίγο πρακτικά, αυτό με ζορίζει πιο πολύ, η σωματική κούραση, τίποτα άλλο.

Μαρία: Αυτό είναι ένα ερώτημα που πονάει. Νομίζω ότι σε ψυχολογικό επίπεδο λειτουργεί με απίστευτα σκαμπανεβάσματα. Προσωπικά κάνω δύο δουλειές για να βιοποριστώ και για να μπορέσω να κάνω θέατρο. Και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, γιατί δεν είμαι από τους ηθοποιούς που δεν έχουν κάνει θέατρο ή δεν έχουν ζήσει απ’ αυτό. Τη δεδομένη ωστόσο στιγμή κάνω θέατρο για το οποίο ουσιαστικά πληρώνω. Δεν θα το πω θλιβερό αυτό. Για μένα το θέατρο είναι ένα όνειρο, ένας χώρος που με ηρεμεί και με ξεκουράζει, που μπορώ και εκφράζομαι. Χαίρομαι λοιπόν πάρα πολύ που μπορώ και το ‘επιβάλλω’ στον εαυτό μου. Το διεκδικώ όπως μπορώ και όσο περισσότερο μπορώ. Αν δεν έκανα θέατρο δεν θα την πάλευα γιατί τις δύο δουλειές θα έπρεπε να τις κάνω για να βιοποριστώ, ενώ τώρα μπορώ και την παλεύω.

Θα σας ξαναδούμε μαζί, θα συνεχίσετε ως ομάδα; θα συνεχίσετε στην ίδια κατεύθυνση;

Ηλιάνα:H πρόθεση φυσικά και δεν είναι να πάψει η συνεργασία μετά από την  “Kiska”  από την πλευρά μου τουλάχιστον, έτσι αισθάνομαι. Ποιο θα είναι το επόμενο κίνητρο για να δουλέψουμε πάλι μαζί και να έχουμε την ίδια όρεξη και την ίδια αντοχή να το ξαναεπιχειρήσουμε, νομίζω είναι άγνωστο. Υπάρχουν πολλές σκέψεις.

Κάλλι: Πιστεύω ότι είμαστε κάτι σαν τις επικίνδυνες αποστολές. Μετά το πέρας της αποστολής αυτοκαταστρεφόσουνα σε 5”, εντούτοις είχε και άλλα επεισόδια και σε κάθε επεισόδιο υπήρχε νέα αποστολή. Συναντηθήκαμε γι’ αυτό το λόγο.

Μαρία: Και εγώ θέλω να πιστεύω ότι θα παρουσιάσουμε και άλλη δουλειά μαζί. Όντως έχουν πέσει παρά πολλές ιδέες στο τραπέζι. Τη δεδομένη ωστόσο στιγμή, επειδή είμαστε βουτηγμένες σ’ αυτό που κάνουμε, προσπαθούμε να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα λέγοντας ότι θα κάνουμε μόνο κωμωδία. Ούτε καν να γράψουμε, έτοιμο έργο και κωμωδία. Δουλεύουμε την Kiska από τον Ιούλιο (2014) και είμαστε στο Φεβρουάριο (2015) οπότε καταλαβαίνεις ότι έχουμε δώσει πολύ κόπο και πόνο για να βγει.

Συντελεστές

Κείμενο: ομάδα ChameleoN

Σκηνοθεσία: Ηλιάνα Μαυρομάτη

Κινησιολογία: Φαίδρα Σούτου

Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης

Video art: Κώστας Αρβανίτης

Sound design: Νίκος Παλαμάρης

Σχεδιασμός αφίσας- Φωτογραφίες: Κώστας Μουντζουρέας

Παίζουν:
Μαρία Γίτσα

Κάλλι Μαυρομάτη

Στα βίντεο εμφανίζονται: Γιάννης Στάνκογλου, Ιώαννα Τζώρα, Γιώργος Καλόξυλος, Φάνης Ρεγκούκος

Πληροφορίες εκδήλωσης

Θέατρο Beton 7, Πύδνας 7 Βοτανικός

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Περιορισμένος αριθμός παραστάσεων

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 7512625

Πρεμιέρα – Δευτέρα 2 Μαρτίου 2015

 

 

Share

Δυο χρόνια μετά το κυνήγι μαγισσών: συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με μια διωκόμενη οροθετική

mona_hatoum

των Βαγγελιώ Σουμέλη και Δήμητρα Σπανού

Την άνοιξη του 2012, παραμονές των εκλογών του Μαΐου, το ελληνικό κράτος προχώρησε σε μία άνευ προηγουμένου επιχείρηση καταστολής και διαπόμπευσης οροθετικών τοξικοεξαρτημένων γυναικών. Με πρόσχημα την προστασία της δημόσιας υγείας και εφαλτήριο την υγειονομική διάταξη Γ.Υ. 39α/ ΦΕΚ 1002/02/04/2102, το κράτος προέβη σε σωρεία παρανομιών αναφορικά με την προσαγωγή, τη σύλληψη και την κράτηση 29 γυναικών.

Δύο χρόνια μετά η Α. μοιράζεται με το Φύλο Συκής μνήμες, σκέψεις, συναισθήματα.

 

Η σύλληψη                                                                                              

 

Σε συλλάβανε 3 Μαίου του 2012, τι θυμάσαι από εκείνη την ημέρα;

Με πιάσανε μέσα στο σουβλατζίδικο Σωκράτους και Βερανζέρου, δεν με πιάσανε στην πιάτσα.  Ο ανώτερος αστυνόμος μου λέει  Έλα έξω να πάμε για εξακρίβωση, του λέω Για ποιο λόγο, δεν κάνω κάτι κακό  μου λέει Όχι θα πάμε στο τμήμα. Πετάγεται ένας αστυνόμος μικρός, 19 – 20 χρονών, και μου λέει Προχώρα μωρή πουτάνα. Του πέταξα το σουβλάκι στα μούτρα. Με πήγανε στο τμήμα, ήταν πάρα πολλές γυναίκες, μέχρι και μια γιαγιά 70 χρονών με το εγγόνι της. Δηλαδή, δεν είχε μόνο γυναίκες τοξικομανείς ή οτιδήποτε άλλο, είχε και απλό κόσμο (χαμογελάει ειρωνικά). Μου πήρανε αίμα από το χέρι, χωρίς τη συγκατάθεσή μου, χωρίς καν να μου πουν για τι πράγμα είναι, επτά φορές.

Όταν σου είπαν ότι θα σου πάρουν αίμα, υποψιάστηκες για ποιο  λόγο;

Όχι, από τις 28 Απριλίου μέχρι τις 2 Μαίου δεν ήμουνα στην Αθήνα και δεν είχα ακούσει τι είχε και τι δεν είχε γίνει. Δεν μας είπανε γιατί μας παίρνουν αίμα. Την έβδομη φορά μου είπανε «έχεις τον ιό». Τους λέω ποιον ιό; Και τότε μου είπαν ότι μου πήρανε αίμα να δούνε αν έχω HIV.

Εσύ δηλαδή τότε έμαθες για πρώτη φορά ότι είσαι οροθετική. Μπορούσες να συνειδητοποιήσεις τι σου συμβαίνει, είχες ξανακούσει για τον ιό;

Χάθηκε η γη κάτω από τα πόδια μου. Ήξερα πολύ καλά τι είναι, γι’ αυτό και έπαθα κρίση πανικού, έπαθα αμόκ κανονικά. Ένιωθα να κλείνουν όλα, να στενεύουν τα ντουβάρια, να μην έχω αέρα να ανασάνω, ένιωσα τα πόδια μου να κόβονται και να πονάω παντού. Το κεφάλι μου, η ψυχή μου όλα πονάγανε. Και δεν ήξερα πως να το διαχειριστώ όλο αυτό, δεν μπορούσα να το διαχειριστώ εκείνη τι στιγμή.

Πόσα άτομα ήτανε σε αυτό το σκηνικό;

ένας  γιατρός του ΚΕΕΛΠΝΟ και άλλες τέσσερις κοπέλες εθελόντριες που ήταν στα βανάκια, που τις ξέραμε γιατί μας μοιράζανε σύριγγες. Όλοι οι υπόλοιποι ήταν αστυνομικοί, είχε τουλάχιστον 10 αστυνομικούς μέσα στο γραφείο.

Ήσουνα σε κατάσταση να αντιδράσεις;

Όχι ήμουνα σε στερητικά. Δεν ήξερα καν ούτε τι δικαιώματα είχα, ήμουνα σε εντελώς χάλια κατάσταση.

Είπες πως ήταν πάρα πολλές κοπέλες εκεί. Την ώρα όμως που σου πήραν αίμα ήσουνα μόνη σου. Μετά τι έγινε; το συζητούσατε μεταξύ σας, πώς ήταν το κλίμα;

Ήτανε πολλές αλλά οι περισσότερες έφευγαν μόνες τους. Εγώ έφυγα μόνη μου με το τζιπάκι και είδα τις υπόλοιπες στη ΓΑΔΑ. Άλλες που το ξέρανε γελάγανε, άλλες, που δεν τις ένοιαζε, λέγανε «ωραία θα πάμε και λίγο φυλακή» και μια χαρά και ήταν και αυτές που τις είχε πάρει από κάτω. Εγώ έκανα τρεισήμισι ώρες να βγω από το γραφείο. Τρεισήμισι ώρες ήμουνα σε κατάσταση αμόκ. Δεν μπορούσαν να με συνεφέρουν, γιατί ήξερα ότι είμαι καλά, δεν με πιάσανε γιατί παρανόμησα και δεν ήξερα και τι θα γίνει. Δεν ήρθε  κάποιος να μου πει θα γίνει αυτό κι αυτό. Στο τζιπ για τη ΓΑΔΑ μου είπαν ότι θα πάω σε εισαγγελέα και θα κρίνει αν θα προφυλακιστώ ή όχι.

Και στη ΓΑΔΑ τι έγινε;    

Τίποτα, μας πήρανε αποτυπώματα. Ήταν και άλλες τέσσερις κοπέλες συγκατηγορούμενές μου, για ποιο λόγο δε καταλαβαίνω· από τη στιγμή που βρεθήκαμε σε διαφορετικά μέρη, για ποιο λόγο βάζεις το ίδιο κατηγορητήριο σε κάποιον; Για να μπει από κοινού πρέπει να γίνει και κάτι από κοινού, άμα είναι ξεχωριστά πώς το βάζει από κοινού, τέλος πάντων. Επειδή ήμασταν όλες σε κατάσταση χάλια από τα στερητικά, μας πήγανε στο Δαφνί και μας δώσανε φάρμακα για να κοιμηθούμε μέχρι την επόμενη ημέρα που θα περνάγαμε από εισαγγελέα. Μόνο υπνωτικά μας έδωσαν εκείνη την ημέρα, δυο χάπια.

Αυτό είναι πάγια τακτική;

Αυτό δεν το κάνει ποτέ η αστυνομία, αλλά ήταν πολλές οι γυναίκες και δεν μπορούσαν να τις διαχειριστούνε. Έπρεπε να τις έχουν ήρεμες, δεν γινόταν αλλιώς. Όταν σε παίρνουνε από την πιάτσα γιατί έχεις πάνω σου κάτι και πηγαίνεις αυτόφωρο όσο χάλια και να είσαι εάν δεν δούνε αίμα, στο νοσοκομείο δεν σε πάνε. Μου έχει τύχει φορά που έχω ανοίξει το κεφάλι μου στο κάγκελο προκειμένου να με πάνε στο γιατρό. Στο Δαφνί μείναμε πέντε με έξι ώρες, μετά μας πήγανε πίσω στη ΓΑΔΑ. Μέσα βέβαια στα κρατητήρια, είχαν κλειδώσει τις πόρτες και δεν μπορούσες ούτε τουαλέτα να πας.

Και που κάνατε την ανάγκη σας;

Μέσα στο κελί.

Ζητήσατε δηλαδή να πάτε τουαλέτα και σας αρνηθήκανε; Με ποια δικαιολογία;   

Ότι δεν μπορούσαμε γιατί είχαν ανοιχτά και στους άντρες, γιατί ήταν στον ίδιο όροφο. Και γιατί προφανώς δεν μπορούσαν να διαχειριστούν τόσες γυναίκες. Στους άντρες ανοίγανε. Υπήρχαν βέβαια και γυναίκες που φωνάζανε και εκείνες να μην μας ανοίξουνε, που δεν ήταν οροθετικές, που πηγαίνανε για άλλα δικαστήρια.

Εσύ ποιος πιστεύεις ότι ήταν ο πραγματικός λόγος που δεν σας ανοίγανε;

Για να μας σπάσουν τον τσαμπουκά. Για να μας ξεφτιλίσουνε.

Ως γυναίκα, τι είναι αυτό που νομίζεις ότι σε εξευτέλισε πιο πολύ σε αυτή τη διαδικασία;  

Να μην σου μένει κανένα ίχνος αξιοπρέπειας, να σου μιλάνε με τον χειρότερο τρόπο. Για να σε πλησιάσουν να φοράνε γάντια, μάσκες και σκούφους, λες και θα έμπαιναν δεν ξέρω και εγώ σε τι αίθουσα, με τι ιό. Πιστεύω και ο πιο απλός άνθρωπος μπορεί να καταλάβει ότι ένας τέτοιος ιός δεν κολλάει με τον αέρα, δεν είναι ίωση να κολλάει με το αέρα, θέλει μία συγκεκριμένη διαδικασία, σπέρμα ή αίμα. Δεν είχαμε κάτι από τα δύο με τα όργανα της τάξεως (χαμογελάει ειρωνικά).

Ασκήθηκε άλλη μορφή βίας στη ΓΑΔΑ;

Όχι

Λεκτική βία;

Ε ναι, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Έλα μωρέ πουτάνα, καριόλα, παλιοπρεζάκι προχώρα, έτσι μας προσφωνούσαν.  Έτσι μιλάνε παντού.

Και στους άντρες;

Στους άντρες έχουν διαφορετική συμπεριφορά γιατί τους φοβούνται. Να σου το πω έτσι απλά, γιατί γνωρίζουν ότι μπορούν να τους τα κάνουν εκεί μέσα μπάχαλο. Είναι θέμα ισοτιμίας και όχι ισονομίας, δεν είμαστε ισότιμα μέλη σε ένα αστυνομικό τμήμα οι άντρες και οι γυναίκες.

Είναι μόνο απέναντι στο επίσημο κράτος που αισθάνεσαι αυτή την ανισότητα ή και σε άλλες καταστάσεις; 

Παντού, παντού, παντού (συνεχίζει να επαναλαμβάνει τη λέξη παντού για αρκετή ώρα). 

orothetikes6

 

Στις πιάτσες  

 

Πως έχεις βιώσει εσύ αυτή την ανισότητα;

Το να είσαι μια γυναίκα έξω στην πιάτσα δεν υπάρχει πιο… το εξευτελιστικό δεν το χωράει.  Δεν μπορώ να βρω τη λέξη να στην πω ακριβώς, το εξευτελιστικό είναι πολύ λίγο. Γιατί αν πάρεις σαν δεδομένο, ας πούμε πάνω στο νταραβέρι, στη δοσοληψία, και μόνο που θα σε δει γυναίκα θα σου δώσει λιγότερο, θα σου δώσει πιο εύκολα νοθευμένα πράγματα, θα φας ξύλο για να σου πάρουν τα λεφτά, για να σε έχει του χεριού του, για πολλούς λόγους. Το ξύλο παίζει πολύ, γι αυτό σου λέω, η λεκτική βία δεν είναι τίποτα για εμάς, συμβαίνουν πολύ περισσότερα από τα λεκτικά. Οι περισσότερες γυναίκες στην πιάτσα έχουν βιώσει βία από την οικογένεια, αλλά αυτό δεν είναι και απαραίτητο. Δεν είναι αλληλένδετο σώνει και ντε. Μπορεί να μην είχες βιώσει και τίποτα, έχω γνωρίσει γυναίκες που είχαν την τέλεια οικογένεια, τις τέλειες σχέσεις, είναι έτσι η πιάτσα.

Πως ορίζεις την τέλεια οικογένεια;   

Να μην υπάρχουν ξυλοδαρμοί, να μην υπάρχουν προστριβές μπροστά στα παιδιά σε βαθμό που να τα τραυματίζουνε.

Πως μπορεί ένα κορίτσι από μια τέλεια οικογένεια να καταλήξει στην πιάτσα;

Με το να σε κοροϊδέψει πολύ εύκολα ένας άντρας (γελάει δυνατά). Είναι πολύ εύκολο, πίστεψέ με, πολύ εύκολο και δεν πα να έχεις τετρακόσια διπλώματα. Η γυναικεία ψυχή είναι λίγο ευαίσθητη με αυτά, μπορεί να την παίξει μαριονέτα ο οποιοσδήποτε.

Μας λες δηλαδή ότι στο ξεκίνημά της η γυναικεία τοξικομανία σχετίζεται συνήθως με έναν έρωτα; 

Πάντα, είμαι κάθετη σε αυτό, πάντα είναι με έναν έρωτα. Καμία γυναίκα, τουλάχιστον όσες έχω γνωρίσει εγώ δεν ξεκίνησε από μόνη της, και έχω γνωρίσει πάρα πολλές. Να μην σου πω χιλιάδες και σου φανεί κάπως, να σου πω πολλές εκατοντάδες. Αν σκεφτείς ότι κάνω 20 χρόνια χρήση, βάλε πόσες γυναίκες έχω γνωρίσει.

Είναι θέμα φύλου τελικά;

Εγώ πιστεύω ότι υπάρχει διαφορά αν είσαι γυναίκα. Ο άντρας θα σε χειριστεί με το χειρότερο τρόπο γιατί παίζει με το συναίσθημά σου, ξέρει πολύ εύκολα πού να πατήσει και πώς να το κάνει. Πώς να σε κάνει να νιώθεις ενοχική, φοβισμένη. Και μπορεί μόνο να σου υψώσει τη φωνή, το πιο απλό πράγμα ή να σου πει δεν σου ξαναδίνω και αμέσως τελείωσες. Και ο πρώτος που θα το κάνει είναι αυτός που αγαπάς, αν είναι στην ίδια κατάσταση.

Και γιατί το δέχεσαι;   

Γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή, γιατί φοβάσαι τη μοναξιά· εκεί πατάνε και στο ότι οι περισσότερες γυναίκες έχουνε λίγο μέσα τους αυτό το μητέρα Τερέζα, να σε βοηθήσω, να σε κανακέψω, το μητρικό και το εκμεταλλεύονται μια χαρά.


Στον εισαγγελέα

 

Στον εισαγγελέα τι έγινε;

Ήμουνα πολύ χάλια, δεν θυμάμαι και πολλά, είχα πάθει δύο επιληπτικές κρίσεις και μία κρίση πανικού. Τουλάχιστον εμείς καθυστερήσαμε να φύγουμε πάρα πολύ, γιατί δεν μπορούσαν να βρούνε γιατρό να με συνεφέρει, αν και υπήρχε ασθενοφόρο. Ήταν με τόσες εξαρτημένες γυναίκες και δεν είχανε μαζί τους ούτε ένα stedon, το μόνο που έλεγαν ήταν πάρε ανάσες και πιες νερό. Πριν μπούμε μέσα μας λένε Θα έρθουν να σας πλησιάσουν δικηγόροι, ΜΚΟ κ.λ.π., μην μιλήσετε με κανέναν, όλοι θέλουν να σας εκμεταλλευτούν. Ήρθαν τα παιδιά από το ΟΚΑΝΑ ο Στέλιος και ο Σωτήρης μαζί με τη δικηγόρο του ΟΚΑΝΑ, μιλάω για μένα, τους άρχισα στα μπινελίκια και τους έδιωχνα. Δεν καταλάβαινα τι έκανα.

Είχατε δικηγόρο μαζί σας στην εισαγγελία;

Καμία δεν μπήκε μέσα με δικηγόρο, δικηγόρο μας όρισε η φυλακή πια. Ο εισαγγελέας μας ρώτησε τι κάναμε στην πιάτσα, πόσα χρόνια πίνουμε και μας είπε προφυλακίζεστε.

Δεν ρωτήσατε γιατί;  

Δεν ήμασταν σε κατάσταση να ρωτήσουμε γιατί. Και να λάβεις υπόψη σου ότι από τις 30 γυναίκες οι 10-12 ήτανε ξένες.

Κάποιες γυναίκες είπαν ότι ασκήθηκε βία εναντίον τους προκειμένου να υπογράψουν την ομολογία τους, με εσένα τι έγινε;

Δεν θυμάμαι, οι δικηγόροι μου είπαν ότι την υπέγραψα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που πέρναγα από δικαστήριο, ήταν όμως η πρώτη φορά που θα πήγαινα φυλακή. Πολλές γυναίκες υπογράψανε. Δεν τις χτυπήσανε αλλά τις ανάγκασαν να υπογράψουν με ψυχολογικό εκβιασμό, Υπέγραψε να τελειώνουμε και να πάμε στα σπίτια μας. Ο ψυχολογικός εκβιασμός είναι πάγια τακτική της αστυνομίας προκειμένου να αποσπάσει αυτό που θέλει, δεν είναι μόνο σε μας.

Η συγκεκριμένη αστυνομική επιχείρηση, της οποίας προηγήθηκαν και ακολούθησαν άλλες, στήθηκε προεκλογικά με βασικό επιχείρημα να καθαρίσει το κέντρο της Αθήνας από τις μετανάστριες παράνομες εκδιδόμενες που μεταδίδουν τον ιό του AIDS σε ανυποψίαστους οικογενειάρχες. 

Ναι ήταν καθαρά ψηφοθηρική επιχείρηση. Και αυτοί οι φιλήσυχοι οικογενειάρχες είναι τόσο καλοί άνθρωποι που βλέπουνε μια γυναίκα χάλια, κάτω στα πατώματα, μέσα στις πληγές και τη βρώμα και πάνε μαζί της και μάλιστα ζητάνε να πάνε χωρίς προφυλακτικό. Το σπίτι τους δεν το σκέφτονται;

“η δημοσιοποίηση των στοιχείων ταυτότητας και των φωτογραφιών, καθώς και της ποινικής δίωξης που ασκήθηκε σε βάρος των πέντε γυναικών, αποσκοπεί στην προστασία του κοινωνικού συνόλου και προς την ευχερέστερη πραγμάτωση της αξίωσης της Πολιτείας για τον κολασμό των παραπάνω αδικημάτων. Επίσης, για την αποκάλυψη της τυχόν τέλεσης από μέρους τους παρόμοιων πράξεων, της προτροπής όσων έχουν ήδη συνευρεθεί μαζί τους να υποβληθούν σε ιατρικές εξετάσεις, καθώς και της αποτροπής του πανικού που θα μπορούσε να προκληθεί σε όσους έχουν συνευρεθεί με εκδιδόμενο πρόσωπο με όμοια χαρακτηριστικά”.

Πως σχολιάζεις το παραπάνω απόσπασμα της ΕΛΑΣ;

Κανένας άνθρωπος δεν βγήκε να καταγγείλει ότι κόλλησε από εμένα ή άλλη κοπέλα HIV, καμία τέτοια ομολογία δεν υπήρξε. Αλλά αν θες ένα παράπονό μου και δεν θέλω να παρανοηθεί, δεν είδα την φωτογραφία κανενός άντρα. Να μια διάκριση, μια πολύ μεγάλη διάκριση μεταξύ των φύλων. Δηλαδή γιατί τον άντρα, και δεν εννοώ σε καμία περίπτωση ότι θέλω να υπάρχει διαπόμπευση, αλλά γιατί αυτός ο διαχωρισμός;

orothetikes5

 

Για την πορνεία

 

Πώς σχολιάζεις το γεγονός ότι κάποιος κόσμος ταυτίζει μια εξαρτημένη γυναίκα με μια πόρνη;

Άκου να δεις. Ότι μπορεί μια γυναίκα να το βιώσει και αυτό μπορεί. Δεν σημαίνει όμως ότι όποια γυναίκα πίνει είναι και πόρνη. Αυτή είναι μια ταμπέλα που έχει μπει πολλά χρόνια πίσω, χωρίς όμως να έχει βάση. Γιατί οι περισσότερες γυναίκες ζούνε από το πάρε δώσε, από το αλισβερίσι, δεν ζούνε από την πορνεία.

Τι συναισθήματα σου προκαλεί αυτή η ταμπέλα;

Ξέρεις τι γίνεται; ξέρεις τι είναι να περνάς στο δρόμο, απλά να περπατάς και να ακούς πόσο πάει, θα μου κάνεις αυτό, θα μου κάνεις εκείνο, θα μου κάνεις το άλλο. Για ποιο λόγο, γιατί να μου το λένε;  Απλά γιατί έτσι έχει περάσει στη συνείδηση του κόσμου και εμείς έχουμε μάθει να ζούμε με αυτό. Έπαψε από ένα σημείο και μετά να μου προκαλεί κάτι. Τα πρώτα χρόνια με τρέλαινε, ντρεπόμουνα, είχα το αίσθημα της απόλυτης ξεφτίλας. Και είναι άντρες όλων των ηλικιών, όλων των κοινωνικών τάξεων, όλων των μορφωτικών επιπέδων που το κάνουν αυτό. Συνήθως είναι οι κοστουμάτοι και οι παππούδες. Οι παππούδες πες δεν έχουνε τον κάλο στο κεφάλι τους, οι κοστουμάτοι όμως;

Αυτό είναι εντυπωσιακό, γιατί μία άλλη προκατάληψη που υπάρχει είναι ότι υπάρχουν εκδιδόμενες πολλών επιπέδων και ότι οι κοστουμάτοι θέλουνε τις κυριλέ.

Οι κοστουμάτοι σε πληροφορώ προτιμούνε τις πεθαμένες κάτω. Επειδή έχουνε βίτσια μπορούνε να τα βγάλουν πολύ εύκολα, με λιγότερα χρήματα. Για να πάει σε μία κυριλέ πρέπει να σκάσει και 1000 Ευρώ ενώ εκεί με ένα κατοστάρικο θα την κάνει τη δουλειά του.

Γύρω από την πιάτσα υπάρχουν καταστηματάρχες, επιχειρήσεις μικρές όπως ο περιπτεράς ή μεγαλύτερες που δεν τις συμφέρει να έχουν τα μαγαζιά τους στην πιάτσα…

(Διακόπτει) Κονομάνε περισσότερα από την πιάτσα, πριν μου το πεις στο λέω εγώ, κονομάνε τα διπλάσια από το αν ήταν σε οποιοδήποτε άλλο μέρος, γιατί το χρήμα κινείται. Και καλούνε συνέχεια και την αστυνομία, για το θεαθήναι, για τα μάτια του κόσμου και μετά πηγαίνει ο μπάτσος και του δίνει λεφτά από αυτά που πήρε από την πουτάνα ή από το πρεζάκι. Γιατί δεν θα πάρεις το κουτί τα προφυλακτικά που κάνει τρία ευρώ, θα το πάρεις ένα ένα που κάνει μισό ευρώ, δεν θα πληρώσεις την cocacolaπου κάνει 1,5 ευρώ αλλά θα πληρώσεις την κόλα κόκα (χαμογελάει) που κάνει 80 λεπτά και θα πουλήσει αυτός 100 την ημέρα και όχι 20 που πουλάει ο περιπτεράς στον πίσω δρόμο, απλό. Πολλοί είναι τόσο χωμένοι που έχουνε και γυναίκες και ναρκωτικά. Να ξεκαθαρίσω κάτι, όλο το σύστημα του ελληνικού κράτους συντηρείται από τους τοξικομανείς.

 

Στη Φυλακή

 

Σας οδηγούν στη φυλακή, τι μνήμες ανασύρεις από εκεί;  

Χαμογελάω για να μην κλαίω, γιατί ακόμα δεν μπορεί να τις διαχειριστεί το κεφάλι μου. Εμάς που ήμασταν η δεύτερη παρτίδα, γιατί έτσι ακριβώς μας λέγανε -σας φέρνω πέντε κομμάτια, είναι κρέατα, πέντε κοτόπουλα, πέντε γίδια- ήμασταν λοιπόν τα επόμενα πέντε κομμάτια μετά τις 11 που πιάσανε. Μας πετάξανε όλα μας τα ρούχα, ενώ οι επόμενες που ήρθανε τους τα βάλανε στην αποθήκη. Εγώ ας πούμε αυτά που φόραγα κάνανε 500 ευρώ τα οποία τα είχα πληρωμένα, δεν μου τα είχε χαρίσει κάποιος. Λέω το πιο απλό, αλλά η ουσία είναι γιατί μου πετάς κάτι που μου ανήκει, αφού είσαι υποχρεωμένος να μου το φυλάξεις;

Γιατί τα πετάξανε;  

Γιατί είχα HIV, γιατί είχε μίασμα πάνω, ήταν μιασμένο. Γάντια, μάσκες τα πάντα. Τα παπούτσια που μου έδωσαν να φορέσω, εγώ φοράω 37 και μου έδωσαν 42. Έκανα δυο βήματα μέσα και μετά ένα βήμα έξω, ένα βρακί που μου έφτανε μέχρι το βυζί και ένα παντελόνι που έμπαιναν άλλες δύο μέσα. Αυτά ήταν τα ρούχα της υπηρεσίας, τα οποία εγώ δεν τα ήξερα όλα αυτά τα πράγματα, τα έμαθα, λίγο βίαια, αλλά τα έμαθα.

Μίλησε μας για τη βία στη φυλακή, την κάθε μορφή βίας, γιατί βία ήταν και ότι φορούσαν μάσκες.  

Βία ήταν ότι φορούσαν μάσκες, βία ήταν ότι ερχόντουσαν και μας πετούσαν το φαγητό σαν να ήμασταν σκυλιά. Δεν ερχόντουσαν σε επαφή μαζί μας, δεν μας έδιναν το φαγητό·  μπορώ να πάρω το φαγητό χωρίς να τον ακουμπήσω. Καταρχάς τρώγαμε το φαγητό στις ταΐστρες που τρώνε τα σκυλιά, αυτά που είναι με το χώρισμα στη μέση, που δίπλα μπαίνουν οι κροκέτες και δίπλα το νερό, και που δεν υπήρχε απορρυπαντικό για να το πλύνεις μετά το φαγητό για να πας να πάρεις το επόμενο. Ήταν με τα ίδια βρώμικα λάδια, με την ίδια μούχλα πάνω. Ειδικά τον πρώτο καιρό που δεν μας δίνανε ούτε depon, που δεν μπορούσαμε όχι να πλύνουμε, αλλά που πήγαινε η διάρροια από τα καθαρκτικά που είχαν μέσα τα φαγητά σύννεφο. Είναι πάγια τακτική της φυλακής αυτή, για μην έχεις περάσει οτιδήποτε μέσα. Μα ούτως ή άλλως ήμασταν μέσα στο κελί, και να είχαμε κάτι θα έπεφτε στη λεκάνη μας, ποιος θα το έβλεπε (γελάει). Επίσης εμείς δεν είχαμε χρήματα για απορρυπαντικά και για μπακάλη, από 30 γυναίκες που ήμασταν σε αυτή την ειδική πτέρυγα, εγώ και άλλες δύο είχαμε κάθε εβδομάδα λίγα λεφτά, τα οποία ίσα που φτάνανε για τσιγάρα και εάν, που θα έπρεπε να δώσεις και στη μία και στην άλλη και πάει λέγοντας. Δεν μπορούσες να δώσεις σε όλες, έδινες στο θάλαμό σου.

Πόσες μένατε μαζί;  

Εννιά ήμασταν στο θάλαμο.

Και ήταν θάλαμος για εννιά;

Όχι ήτανε θάλαμος για πέντε. Βάζεις κουκέτες και τους χωράς όλους μια χαρά.

Είσαι από τις τελευταίες γυναίκες που αποφυλακίστηκαν. Πότε άρχισε να καλυτερεύει η κατάσταση;

Μετά το δεύτερο, τρίτο μήνα που άρχισε να αλλάζει η αντιμετώπιση και από τις άλλες κρατούμενες. Εντάξει μάσκες και γάντια τα βγάλανε γρήγορα, αλλά δεν είχαμε τον προαυλισμό και ήμασταν στα υπόγεια που τρέχανε τα λούκια με τα βρομόνερα. Εγώ που είχα θέμα με το πνευμόνι μου, ήμουνα κάθε μέρα πάνω να κάνω μάσκες με φάρμακο γιατί δεν μπορούσα να ανασάνω. Στον επάνω όροφο ήταν πάλι οροθετικές και τοξικομανείς, οι οποίες όμως δεν δεχόντουσαν να πάμε μαζί τους. Δεν ξέρω γιατί, μην με ρωτάς. Η κατάσταση ήταν χάλια στην αρχή, ποντίκια, κατσαρίδες, τα στρώματα που κοιμόμασταν ήταν από τη χούντα, τα ίδια στρώματα, με περιττώματα από γάτες, από τους προηγούμενους κρατούμενους. Εγώ έπαθα μεγάλη ζημιά, έκανα τρεις μήνες αγωγή αφού βγήκα, ήμουνα από το λαιμό μέχρι τα νύχια μία πληγή ολόκληρη, από μικρόβιο από τα στρώματα. Πόσες κοπέλες είχανε ψώρα και άλλες που έπαθαν φυματίωση. Την βγάλαμε μέχρι και το καλοκαίρι χωρίς να βγαίνουμε στο προαύλιο, με τη δικαιολογία ότι δεν δεχόντουσαν οι υπόλοιπες κρατούμενες. Και για τους άντρες όμως έτσι είναι. Έχουν ανθρώπους με καρκίνο που δικαιωματικά βγαίνουν έξω για λόγους υγείας και δεν τους βγάζουν, έχουνε άνθρωπο με κομμένα πόδια και τον έχουν στο δεύτερο όροφο. Για να προαυλιστεί  τον κατεβάζουν οι υπόλοιποι κρατούμενοι στα χέρια. Έχουν τους οροθετικούς με φυματικούς, με ανθρώπους που έχουν πνευμονολογικά, που και ένα κρύωμα από τη στιγμή που δεν παίρνεις την αγωγή σου μπορεί να σε πεθάνει. Μπορεί βέβαια αυτά να σας φαίνονται ψιλά γράμματα, καμία αξία για την ανθρώπινη ζωή· τίποτα, δεν αξίζουμε για το κράτος τίποτα. Δηλαδή παραμέλησες, ήσουνα χρήστης, είσαι οροθετικός, έχεις φυματίωση, έχεις καρκίνο, δεν πα να έχεις ότι έχεις, θα σε πετάξουμε εκεί μέσα και βγάλε άκρη μόνος σου.

Είχατε τηλεόραση;   

Μία είχαμε που μας την παραχώρησαν από τον πάνω όροφο οι οροθετικές που δεν μας δέχονταν. Ήταν στο διάδρομο και έπαιζε μόνο μουσική, αυτό, τίποτε άλλο.

Δεν είχατε δηλαδή πρόσβαση στα κανάλια, δεν γνωρίζατε πώς διαχειρίζονταν ο τύπος εκείνη την εποχή το όλο θέμα. 

Δεν ξέραμε τίποτα. Ξέραμε κάποια πράγματα από πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους που δεν μπορώ να πω, από κει μαθαίναμε ό,τι μαθαίναμε. Ακόμα και οι γονείς μου δεν μου έδιναν εικόνα τι ακριβώς είχε γίνει. Εγώ είδα ολοκληρωμένα όλο αυτό το πράγμα όταν είδα τα «Ερείπια» της Ζωής Μαυρουδή. Τότε είδα τι είχε γίνει με εμάς. Τα λίγα που ξέραμε ήταν από τις συναντήσεις με την Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης για τις Διωκόμενες Οροθετικές, τότε μάθαμε για τη διαπόμπευση, αν δεν υπήρχαν οι γυναίκες της πρωτοβουλίας, δεν θα υπήρχαμε εμείς.

orothetikes2

 

 

Για την αλληλεγγύη

 

Παρότι ήταν μία επιχείρηση του επίσημου κράτους, βρεθήκατε αντιμέτωπες με ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Γνωρίζατε ότι ένα κομμάτι αντιστάθηκε; 

Σίγουρα ήταν πολλοί που αντιστεκόντουσαν, δεν μπορώ να πιστέψω ότι ήταν όλη η ελληνική κοινωνία εναντίον μας. Το μόνο που μπορούσαμε να ξέρουμε ήταν ότι όταν φεύγαμε από τα δικαστήρια, είδαμε 300 ανθρώπους, δεν ξέρω πόσους, ακριβώς, να φωνάζουν για τα δικαιώματά μας. Μας έπιασε, εμένα προσωπικά, μία ψυχική ανάταση, είπα Ωχ δεν είμαι μόνη μου, δεν με λιθοβολούνε όλοι, είναι και αυτοί οι άνθρωποι που μου συμπαραστέκονται σε αυτό που περνάω. Ήταν από τις λίγες φορές που έκλαιγα από χαρά. Σου δίνουν κουράγιο αυτά. Από εκεί που είσαι εντελώς απομονωμένος, έστω και ένας άνθρωπος να βρεθεί που να αποδεχτεί αυτό που είσαι, είναι πολύ σημαντικό.

Πως αντιλαμβανόσασταν τότε την παρέμβαση της Πρωτοβουλίας, που ουσιαστικά εκπροσωπούσε αυτό το κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που αντιστέκονταν;

Νιώθαμε ότι μας στηρίζανε ηθικά, ψυχικά, υλικά. Γιατί δώσανε πολλά χρήματα κάθε βδομάδα να μας φέρνουνε τηλεκάρτες, καφέδες, τσιγάρα. Δεν ήταν όμως αυτά για εμάς το θέμα. Όταν είπαν ότι δεν υπάρχουν άλλα χρήματα για να μας φέρνουν πράγματα, εγώ προσωπικά αλλά και άλλες, είπα όχι, θέλουμε να έρχεστε και ας μην δώσετε τίποτα.


Δικαίωση;

 

Δικάστηκες μαζί με άλλες επτά γυναίκες με την κατηγορία μάλιστα του κακουργήματος και αθωωθήκατε. Τι σημαίνει για σένα αυτή η απόφαση;

Ήταν ηθική δικαίωση. Όλο αυτό που είχανε στήσει, ήταν καθαρά ψηφοθηρικό και με καμία βάση αλλιώς δεν θα αθωωνόμασταν παμψηφεί. Αυτό σημαίνει πάρα πολλά πράγματα, δεν ίσχυε τίποτα από όλα αυτά που μας καταλόγισαν. Θα ήθελα να πω ένα ευχαριστώ και στον Κ. Ραγκούση. Έκανε μία αγόρευση δυόμισι ώρες και όταν ήρθε ο αστυνομικός τον έκανε φύλο φτερό κανονικά. Όλο το ψέμα που είχε στηθεί κατέρρευσε, σε σημείο που έφυγε με σκυφτό το κεφάλι, γιατί αυτός περίμενε ότι θα πάρει ίσως και βαθμό.

Ήσουν από τις ελάχιστες γυναίκες που διεκδίκησαν δικαστικά αποζημίωση για την παράνομη κράτηση. Το ύψος ωστόσο της αποζημίωσης ήταν το ελάχιστο προβλεπόμενο. Πως αισθάνεσαι για αυτό;

Μου έκοψαν τα φτερά. Η δικαιολογία του δικαστηρίου ήταν ότι αφού θα κάνετε και άλλη αγωγή θα σας δώσουμε το ελάχιστο που ήταν 10 ευρώ γιατί το μέγιστο ήτανε 30. Χωρίς να ρωτάει, έχετε την οικονομική δυνατότητα να δώσετε αυτά τα δικαστικά έξοδα; Έχετε τη δυνατότητα να πληρώσετε τους δικηγόρους;

Έχεις προσφύγει και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Για σένα ποια θα είναι η δικαίωση, θα μείνει σκιά ή νομίζεις ότι με το χρόνο θα το αφήσεις πίσω σου;

Ναι πάντα, και δεν είναι θέμα οικονομικό. Δεν πληρώνεται αυτό που μας κάνανε, με τίποτα.  Εκατομμύρια να μου δώσουνε, δεν μπορεί να πληρωθεί όλη αυτή η ξεφτίλα. Ξεφτίλα είναι λίγη λέξη, δεν το χωράει αυτό το πράγμα που ζήσαμε ή που έζησα, δεν μπορώ να μιλήσω για όλες, αλλά εγώ αυτό που έζησα δεν πληρώνεται. Αν θες είναι μια βοήθεια το οικονομικό, γιατί στην κατάσταση που βρίσκομαι είναι τα πράγματα δύσκολα, όσον αφορά για μια δουλειά, για οτιδήποτε. Ακόμα είμαι στο στάδιο της απεξάρτησης. Δεν είναι τα πράγματα εύκολα και πλέον συμβαίνουν και τραγικά πράγματα. Για να σε προσλάβουν σε μια δουλειά μπορεί να σου ζητήσουν να κάνεις και τεστ οροθετικότητας, το οποίο είναι απαράδεκτο και παράνομο ή να σου πάρουν αίμα και αν σε βρουν οροθετικό πάλι να σε διώξουνε. Τουλάχιστον είναι μια βοήθεια για κάποια έξοδα ή να ζήσω, να ξεκινήσω κάτι.

Η προσφυγή πιστεύεις ότι θα πάει καλά;

Ναι. Γιατί από τι στιγμή που υπάρχει καταδικαστική απόφαση, έστω αυτή η αποζημίωση, για την Ελλάδα είναι μεγάλο πλήγμα. Η Ελλάδα θα πληρώσει μάνι μάνι πρόστιμο για αυτή τη συμπεριφορά στην Ευρώπη, πλέον δεν μπορούν να τους αντιμετωπίσουν τους Ευρωπαίους, δεν έχουν μία δικαιολογία να πούνε γιατί το κάνανε, όλα κατέρρευσαν.

Αν περνούσε από το χέρι σου, ιδανικά τι θα ήθελες για να δικαιωθείς;

Τι θα ήθελα για να δικαιωθώ; να καταδικαστούνε όλοι αυτοί που μας βγάλανε στις εφημερίδες και στα μανταλάκια, αυτό θα ήθελα, όλοι και πρώτα απ’ όλα ο γιατρός. Γιατί σαν γιατρός ήξερε τι είναι το ιατρικό απόρρητο και έφτασε σε ένα σημείο τους ανθρώπους που είναι οροθετικοί να χάσουν την εμπιστοσύνη τους, να μην πηγαίνουν για εξετάσεις, γιατί φοβούνται ότι θα δοθούν τα στοιχεία τους παραπέρα. Για μένα αυτός είναι ο πρώτος. Ιδανικά θα ήθελα να τον δω κρεμασμένο στο Σύνταγμα, ιδανικά.

Δεν είσαι κατά της θανατικής ποινής; 

Για αυτούς συγκεκριμένα δεν ξέρω. Δεν λέω όμως να τους πεθάνουνε, όχι. Να περνάει ο καθένας και να του κάνει ότι θέλει, να είναι κρεμασμένος σε ένα παλούκι και να του κάνει ο καθένας ό,τι θέλει, θα ήταν το τέλειο. Θα ήμουνα η πρώτη που θα πήγαινα, με ένα ξυλοπόδαρο από εδώ μέχρι την Αφρική (γελάει). Πρέπει να πληρώσουν όλοι ακριβά.

Οι δημοσιογράφοι;

Είναι δημοσιογράφοι αυτοί; Ερώτηση. Άμα είναι έτσι η δημοσιογραφία καλύτερα να μην έχουμε. Ακόμα υπάρχουνε οι εικόνες μας στο διαδίκτυο. Που έγινε τεράστιος αγώνας να κατέβουν και δύο χρόνια μετά ακόμα υπάρχουν. Η εικόνα ενός παιδόφιλου δεν υπάρχει, η εικόνα η δικιά μου όμως υπάρχει. Όσον αφορά τη διαπόμπευση και όλο αυτό το ξεφτιλίκι  που έγινε, να αναλογιστείς ότι ο πατέρας μου έκανε απόπειρα αυτοκτονίας. Τον έπαιρνε η Στεφανίδου δύο η ώρα τη νύχτα λέγοντας Κάντε μας μία δήλωση για την κόρη σας (μιμείται κοροϊδευτικά μία λεπτή γυναικεία φωνή) Δηλαδή στην πλάτη της κόρης μου θέλεις να κάνεις νούμερα, εδώ εγώ χάνω το παιδί μου και εσύ θέλεις να κάνεις νούμερα; Και αυτό συνεχίζονταν για 40 ημέρες, το όχι δεν τους αρκούσε.

Ήταν πολλοί δημοσιογράφοι που σας παρενοχλούσαν;

Πολλοί… Η Στεφανίδου, ο Ευαγγελάτος, ο Πορτοσάλτε…

Πιστεύεις ότι θα υπάρξει δικαίωση;

Όχι.

orothetikes4

 

Η επόμενη μέρα

 

Δύο χρόνια μετά τι περιμένεις από τη ζωή σου, πώς είναι η επόμενη μέρα και ποιά είναι τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζεις;

Καταρχάς  οι περισσότεροι συγγενείς μου -και μιλάω ας πούμε για τα ξαδέρφια μου που έχουμε μεγαλώσει μαζί- δεν μου μιλάνε, δε με αφήνουνε να δω τα παιδιά τους. Και είναι άνθρωποι που είναι μέσα στο internet, δηλαδή έχουν πληροφόρηση, ξέρουν ότι δεν κολλάει με τον αέρα. Ωστόσο έχω και μία χαρά από τον μικρό μου τον ξάδερφο που είναι 15 χρονών ο οποίος μου λέει Δεν με ενδιαφέρει τι έχεις, με νοιάζει που είσαι καλά, που είσαι πάλι σπίτι και μπορώ να σε βλέπω. Αλλά στα οκτώ άτομα, οι τρεις είναι που με αποδέχονται. Όλοι οι άλλοι όχι, δεν με βάζουν μέσα στο αυτοκίνητό τους. Ακόμα και η μάνα μου στην αρχή δεν το δέχτηκε. Μόλις πήγα την πρώτη μέρα στο σπίτι, μου είπε Να φύγεις από εδώ δεν σε θέλω. Ήτανε μαχαιριά στην καρδιά. Αυτό μπορεί να με πόνεσε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο γιατί ήξερε τι είχα περάσει. Μετά μου στάθηκε, η πρώτη αντίδραση όμως ήταν ότι Δεν σε θέλω στο σπίτι με αυτό που έχεις. Άρα καταλαβαίνεις ότι ακόμα και από το ίδιο σου το περιβάλλον, το οικογενειακό, υπάρχει θέμα.

Το φιλικό περιβάλλον;

Δεν έχω φίλους, εκτός από έναν φίλο τέλος πάντων, δεν έχω φίλους, είμαι τελείως απομονωμένη και φοβάμαι και να βγω έξω, να πάω δηλαδή κάπου επειδή είναι έτσι ο χαρακτήρας μου, θα το πω από την πρώτη στιγμή τι έχω, και ξέρω ότι δεν θα γίνει αποδεκτό. Δεν μπορώ να βρω εύκολα ανθρώπους να συναναστραφώ μαζί τους εκτός από ανθρώπους που είναι οροθετικοί.

Πως λοιπόν βλέπεις το μέλλον;

Χλωμό.

Υπάρχουν δομές, φορείς, προγράμματα που μπορείς να απευθυνθείς;

Υπάρχουν. Το Κέντρο Ζωής για παράδειγμα έχει ψυχολογική υποστήριξη.

Και σε πιο πρακτικό επίπεδο; Όπως για παράδειγμα για σκοπούς σύνδεσης με την αγορά εργασίας;

Να σου πω την αλήθεια δεν το έχω ψάξει και πάρα πολύ. Από τον ένα χρόνο και δύο μήνες που είμαι έξω από τη φυλακή, τους τρεις πρώτους μήνες δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω γιατί έτρεμα σαν το ψάρι από τα ψυχοφάρμακα. Ήμουνα σε μια κατάσταση πολύ χάλια και έκανα να βγω μόνη μου από το σπίτι εννιάμιση μήνες. Γενικά όμως είναι υποτυπώδεις οι υποδομές που υπάρχουνε και πρέπει να υπάρχει και η διάθεση κάποιου για να πάει εκεί και να μάθει πέντε πράγματα. Έχω αρχίσει να έχω κάποια σχέση με την ActUp, να κοινωνικοποιούμαι με τους ανθρώπους και να βοηθάω στο μέγιστο που μπορώ. Πιστεύω ότι είμαι σε θέση να βοηθήσω, τουλάχιστον κάποιους ανθρώπους που δεν γνωρίζουνε ακριβώς τι είναι ο ιός. Απλά ακόμα και αυτοί περιμένανε να σταθεροποιηθώ για να με εντάξουνε στην ομάδα τους, γιατί μην ξεχνάς ότι ήμουνα 20 χρόνια στη χρήση και θέλανε να είμαι τουλάχιστον έναν χρόνο καθαρή για να αρχίσω να δραστηριοποιούμαι. Υπάρχουν πράγματα που μπορώ να κάνω, αλλά πρέπει να είμαι καλά για να μπορούν και αυτοί να στηριχτούν πάνω μου και έχουνε απόλυτο δίκιο. Βήμα βήμα έτσι; Δεν γίνεται από το ένα σκαλί στο κεφαλόσκαλο, έγιναν πολύ πολύ μικρά βηματάκια, αλλά πιστεύω ότι είναι καλά.

Μπορείς να συνοψίσεις με λίγες λέξεις τη ζημιά από αυτή την ιστορία;

Ψυχολογικός εκμηδενισμός. Αυτό νομίζω είναι όλα. Ψυχολογία στο πάτωμα, κάτω του μηδενός, στον πάτο. Τόσα χρόνια στη χρήση, τόσο στον πάτο δεν ένιωσα, αυτό μας τσάκισε, γι’ αυτό έκανα και δύο απόπειρες μέσα.

Πιστεύεις ότι με όλη αυτή την ιστορία, τον ντόρο που έγινε, την αθώωσή σας, άλλαξε κάτι, έστω και μικρό;

Όχι αφού η υγειονομική διάταξη επανήλθε. Τι άλλαξε; Τίποτα.

Υπάρχει κάτι τελευταίο που θα ήθελες να πεις;

Θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Πρωτοβουλία, στους δικηγόρους και στη γιατρό μου τη Χρυσούλα Μπότση, που αν υπήρχανε 10 γιατροί σαν και εκείνη δεν θα υπήρχε αυτό το χάλι στην υγεία. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους που μας στηρίξανε, που δεν πάει ο νους τους πόσο μας στηρίξανε, ακόμα και το ένα ευρώ που δίνανε έπιανε τόπο. Δεν πήγε τίποτε χαμένο, το βασικότερο όλων είναι ότι πήγαν για δικαστικά. Θα ήθελα επίσης  να υπάρξει μεγαλύτερη ενημέρωση για το πως μεταδίδεται το HIV, να καταλάβει ο κόσμος ότι δεν μεταδίδεται με τον αέρα. Γιατί να στιγματίζεται τόσο το HIV; Κάποιους συμφέρει; Κάποιες φαρμακευτικές; Πόσα εκατομμύρια βγάζουν στις δικές μας πλάτες, δισεκατομμύρια, όχι εκατομμύρια. Και επιτέλους να μπει η σεξουαλική αγωγή στα σχολεία. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Γιατί ένα αγοράκι το οποίο το πάει ο μπαμπάς του σε μία πόρνη για να το κάνει άντρα, δεν του λέει ξέρεις πρέπει να βάλεις και προφυλακτικό φίλε, αρκεί να τον κάνει άντρα.

 

Share

Μικρή αλλά σημαντική νίκη για δυο οροθετικές

της Σίσσυς Βωβού

Αίτηση αποζημίωσης από το ελληνικό κράτος για παράνομη φυλάκιση εκδικάστηκε την Παρασκευή 4/4 στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο.

Την αίτηση είχαν κάνει δύο από τις παράνομα φυλικισθείσες, οι οποίες είχαν εκτίσει περίπου ένα χρόνο και αποφυλακίσθηκαν όταν το δικαστήριο δέχθηκε ότι δεν στεκόταν η κατηγορία της «βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης», που είναι κακούργημα, και μετατράπηκε σε πλημμέλημα. Αν από την αρχή είχαν παραπεμφθεί για πλημμέλημα, δεν θα είχαν φυλακισθεί και φυσικά δεν θα υπήρχε η δυνατότητα για τη διαπόμπευσή τους, η οποία ήταν και η βαρύτερη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους.

Το δικαστήριο μετά από σύντομη συνεδρίαση και με την υπεράσπιση των δύο δικηγόρων από την Ομάδα Αλληλεγγύης Δικηγόρων, της Χαράς Παπαγεωργίου και του Κώστα Φαρμακίδη, καθώς και με την μία μάρτυρα που δέχθηκε, την Πόπη Μέλλιου, έβγαλε θετική απόφαση για τα θύματα της παράνομης φυλάκισης.

Η νίκη των οροθετικών γυναικών στην προκειμένη περίπτωση, είναι η παραδοχή από το δικαστήριο ότι ήταν παράνομη η φυλάκισή τους από τις κρατικές αρχές που την διέταξαν.

Το «μετά» είναι ότι επιδικάστηκε 10 ευρώ την ημέρα αποζημίωση για τον ένα χρόνο περίπου που έμειναν φυλακή. Αυτή η «ταρίφα» του ελληνικού κράτους δείχνει από μόνη της την περιφρόνηση προς τα θύματα των παράνομων ενεργειών του, που την κοστολογεί τόσο χαμηλά. Το αίτημα των δικηγόρων να ανεβεί η αποζημίωση στα 30 ευρώ ημερησίως λόγω ειδικών συνθηκών δεν έγινε δεκτό.

Επίσης, η συγκεκριμένη απόφαση δημιουργεί πλέον ένα δεδικασμένο για άλλες προσφυγές που θα γίνουν σε άλλα δικαστήρια, για την αποζημίωση πολύ περισσότερων από τις γυναίκες που παράνομα φυλακίστηκαν και, το σημαντικότερο, διαπομπεύθηκαν.

Επίσης έχει προχωρήσει η διαδικασία για την παραπομπή της υπόθεσης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Γιατί μόνο δύο από όλες τις φυλακισθείσες έκαναν αυτή την προσφυγή; Ο νόμος λέει ότι τα θύματα παράνομης φυλάκισης δικαιούνται να προσφύγουν στη δικαιοσύνη για αποζημίωση και αποκατάσταση μέσα σε 10 ημέρες από την αποφυλάκισή τους. Όταν πήγαμε στον Κορυδαλλό για να ενημερώσουμε αυτές τις γυναίκες για το δικαίωμά τους, την καλή ώρα που ετοίμαζαν τα πράγματά τους και περίμεναν ν’ ανοίξει η σιδερόπορτα για να βγουν έξω, αυτές ήταν σε κατάσταση χαράς και έξαψης, οι περισσότερες δεν είχαν χώρο και χρόνο στο ταραγμένο λόγω των συνθηκών μυαλό τους, άλλες είχαν κάποιες καχυποψίες παρ’ ότι μας ήξεραν έναν ολόκληρο χρόνο, άλλες είχαν ανοιχτές υποθέσεις και δεν ήθελαν να έρθουν σε άλλη σύγκρουση. Έτσι, οι υπόλοιπες έχασαν το συγκεκριμένο δικαίωμα για τη συγκεκριμένη προσφυγή, το οποίο είναι προσωπικό, όμως έχουν πολλά άλλα δικαιώματα για τα οποία η ομάδα των δικηγόρων όσο και η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης προσπαθεί να τις ενημερώσει, για να τις βοηθήσει να κάνουν τα βήματα που δικαιούνται ως φορείς δικαιωμάτων που είναι. Αυτό το τελευταίο οι περισσότερες δεν το πιστεύουν, νιώθουν πλάσματα χυμένα κάπου σε μια πόλη, σ’ ένα πάθος, σε μια φθορά.

Στο δικαστήριο ήταν παρούσα η μια από τις προσφεύγουσες, με τους γονείς της που την στηρίζουν με αφοσίωση, ήταν γεμάτη χαρά και μας επαναλάμβανε διαρκώς και με υπερηφάνεια ότι είναι καθαρή. Υπάρχει και άλλη μια από τις οροθετικές ουσιοεξαρτημένες που προχωρά με επιτυχία σε ένα πρόγραμμα απεξάρτησης. Είναι και για την πρωτοβουλία μας μεγάλη χαρά αυτή η απαλλαγή ή η προσπάθεια απαλλαγής των δύο αυτών γυναικών από τον δικό τους δαίμονα.

Για περισσότερη ενημέρωση για την όλη υπόθεση, υπάρχουν αναρτημένες πολλές δημοσιεύσεις και Δελτία Τύπου στο Φύλο Συκής.

Σημ.: Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης λειτουργεί ακόμα για να αντιμετωπίζει ό,τι χρειάζεται και ό,τι μπορεί από τις συνέπειες του πλήγματος στη συγκεκριμένη ομάδα γυναικών, όπως είναι οι δίκες αλλά και η απαραίτητη ανθρωπιστική βοήθεια σε κάποιες με τις οποίες είμαστε σε επαφή, για να στηριχτούν στα πόδια τους.

Η Ομάδα Αλληλεγγύης Δικηγόρων, η οποία ασχολήθηκε από την αρχή με την υπεράσπισή τους, αποτελείται από 7 συστηματικά μέλη ενώ και άλλες και άλλοι δικηγόροι συμβάλλουν περιστασιακά στις απαιτούμενες ενέργειες. Είμαστε σε στενή συνεργασία για όλο το διάστημα της δράσης μας. Τονίζουν επανειλημμένα ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε στα αιτήματα αποζημίωσης χωρίς να έχουμε συγκεντρώσει κάποια χρήματα για τα παράβολα. Άρα, όποιος-όποια θέλει και μπορεί να βοηθήσει, μπορεί να έρθει σε επαφή μαζί τους.

 

Share

Δίκη επτά χρηστριών, οροθετικών γυναικών

της Χρύσας Μπότση*

Ευελπίδων, 31/1/2014

Η δίκη είχε στο πινάκιο αριθμό 18. Το δικαστήριο, ποινικό. Παρόντες/ρούσες η ομάδα δικηγόρων που υποστηρίζει τις οροθετικές του Απρίλη 2012, υπόθεση Χρυσοχοΐδη Λοβέρδου. Στα σκαλιά του κτιρίου Νο 7 νταγκλάρει η Χριστίνα. Φτιαγμένη αποκοιμιέται με το καλαμάκι στο στόμα. Από το χέρι της κρέμεται το τοστ που της πήραμε. Η κοιλίτσα της είναι φουσκωμένη. Πάλι έγκυος είμαι, λέει. Τεσσάρων μηνών. Δεν έχει νόημα η ερώτηση «Ποιός είναι ο πατέρας;» Κάποιος ευυπόληπτος πολίτης, ένας απελπισμένος μετανάστης, ένας άλλος χρήστης για μια δόση. Είναι άστεγη. Θυμάμαι την προσπάθεια να τη βάλουμε σ’ ένα ξενώνα θυμάτων Trafficking κατ’ εξαίρεση, στην Πεντέλη! Πόσο απίστευτα naive είμαστε αλήθεια!

Η Χριστίνα γέρνει πίσω ροχαλίζοντας, η πορτοκαλάδα χύνεται, στο θόρυβο της Ευελπίδων η χαμένη της ζωή τραβά τα βλέμματα. Κάθε μέρα τη βλέπω λέει ο υπαστυνόμος που ήρθε να καταθέσει για εκείνη την απίθανη νύχτα που στην ΟΜΟΝΟΙΑ γινόταν της τρελής. 50 -50 τις φέρνανε. Μονάδες του ΚΕΕΛΠΝΟ. Το ‘χω πει στην κατάθεσή μου. Δεν τις προσήγαγα. Τις προσήγαγαν! Η Χριστίνα είναι πάντα στην περιοχή. Ήρθε όμως στο δικαστήριο. Η Χριστίνα ξυπνά προσωρινά. Σηκώνεται, με φιλά, ξαναπέφτει.

Δίπλα της, το σκωπτικό χαμόγελο της Ράνιας. Είναι επίσης άστεγη. Όμως παίρνει τα φάρμακά της, πηγαίνει στον ΟΚΑΝΑ. Τα παπούτσια της χάσκουν ανοιχτά και το καφέ αμπέχονό της καλύπτει τα υπόλοιπα. Καπνίζει, συζητά, θυμάται.

«Τίποτα ακόμη» λέει. Ούτε σπίτι, ούτε τίποτα. Αλλά το παλεύω. Δεν πίνω πια. Κανα χάπι να με κρατά. Κρυώνω το πρωί και το βράδυ στο δρόμο. Με μαζεύουν σχεδόν κάθε μέρα. Για εξακρίβωση. Ποιά εξακρίβωση; Μπαίνω στο τμήμα και τους ξέρω όλους.

Τρείς μάνες βρίσκονται τριγύρω. Χλωμές, αδυνατισμένες με τα μάτια βουρκωμένα. Η μάνα της Βίκυς, μεγαλοστέλεχος ναυτιλιακής εταιρείας, έχασε τη δουλειά της  μόλις το πρόσωπο της κόρης της βγήκε στο διαδίκτυο. Μοναχοπαίδι η Βίκυ σε μια δεμένη οικογένεια. Δεν ήταν πολύ ελεύθερη. Όλα ξεκίνησαν όταν έφυγε για το Πανεπιστήμιο στη Β. Ελλάδα. Την πάτησε. Τώρα όμως, είναι μια πανέμορφη κοπέλα που παρακολουθείται στο Λαϊκό, έχει ελέγξει το νόσημά της, λυπάται τον ταλαίπωρο γιατρό της και κοιτά ταραγμένη τη μητέρα της. «Τη άλλη φορά δεν θα ‘ρθεις  στο δικαστήριο της λέει. Σου κάνει κακό» Η μάνα σκουπίζει το πρόσωπο και σκληραίνει η φωνή της.

«Θα ‘ρθω γιατί θέλω να μιλήσω. Πρέπει να με ακούσουν» λέει κι απομακρύνεται. «Να μην στείλετε το παιδί σας μακριά από το σπίτι» λέει  λίγο πιο πέρα, στον 55χρονο υπαστυνόμο που ομολογεί πως έχει κόρη σ’ αυτή την ηλικία. «Μήπως το δικό σας παιδί γλυτώσει»

«Κατάθεση ψυχής η μάνα» αποφαίνεται σε λίγο ο υπαστυνόμος, ατημέλητα ντυμένος με το μπλουτζίν του και το άνορακ. Δακρύζουν τα μάτια του. «Είμαι 35 χρόνια στο πεζοδρόμιο» λέει. «Μου λένε να τους μαζέψω. Διαμαρτύρονται οι μαγαζάτορες, οι περίοικοι. Τους μαζεύω, τους ξαναφήνω. Τη λύση, είναι σίγουρο, δεν θα τη δώσω εγώ. Τελευταία που τους μάζεψα, τους συγκέντρωσα επίτηδες έξω από το Υπουργείο Υγείας. Κάποιος βγήκε να μου πει πως τους χαλάω την εικόνα. Ποια εικόνα;;»

Οι δίκες έχουν σκαλώσει. Στο αριθμό πινακίου 7. Η έδρα τρώγεται με τη νομιμότητα μιας γεώτρησης. Η δική μας υπόθεση δεν θα δικαστεί. Στην απέναντι πλευρά, απίστευτα τραγική ειρωνεία, η αδελφή της Μαρίας, η Σωτηρία. Κατά τη σύλληψή της η Μαρία, δήλωσε το όνομα της αδελφής της και αν και το διόρθωσε στην ανάκριση, το σύστημα, απελπιστικά αργό, εγκαλεί συνεχώς τη Σωτηρία. Αμάν κάναμε με την ταυτοποίηση. Μητέρα 3 παιδιών, δεν βλέπει την αδελφή της. Τη βλέπει όμως ο υπαστυνόμος, εκεί που την έβλεπε πάντοτε.

Τα μαζεύουμε, ενώ η έδρα αναζητά τις κατηγορούμενες, τους μάρτυρες για να ορίσει νέα δικάσιμο. Αν και ανάσκελη και ροχαλίζει η Χριστίνα, απαντά «παρούσα» μόλις ακούει το όνομά της. Πως αλήθεια ξυπνά;

Συζητώ με τη Ράνια για τις ουσίες στην αγορά: «Το ΦΑ που έχει μπει και στους χώρους των gay είναι νέα ηρωίνη με κάτι αναμεμειγμένη. Πολύ δυνατή. Βγήκε στην αγορά τους τελευταίους 3-4 μήνες. Κάνει 8 Ε το γραμμάριο. Είναι καινούργιο. Έχουν ήδη πεθάνει τρείς που ξέρω εγώ. Κι αυτά μαύροι τα φέρνουν. Η Γερανίου έχει καθαρίσει. Η αγορά πάει προς την Κουμουνδούρου. Α, η 18χρονη Μαριάννα νοσηλεύεται στο ΓΚΝΑ.» Το κορίτσι που έχει βιώσει την κακοποίηση από την παιδική του ηλικία, με τα μάτια γαλάζιες λίμνες, κωφό από το ξύλο, πιθανά θα πάει σε τμήμα απεξάρτησης στην Ισπανία. Εδώ δεν μπορούμε. Αποτύχαμε!»

Το ξέρουμε πως έχουμε αποτύχει.

Η έδρα αποφάσισε. 28 Μαρτίου η επόμενη δικάσιμος. Πήρα ταξί για να φύγω. Δεν με κρατούσαν τα πόδια μου.

 

* Μέλος της ACTUP, μέλος της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης των διωκόμενων οροθετικών γυναικών και γιατρός λοιμωξιολόγος στο νοσοκομείο Ανδρέας Συγγρός.

 

Share

Καλά νέα για τις κρατούμενες οροθετικές στη Θήβα

της Σίσσυς Βωβού

Μετά την καταγγελία φυλακισμένων οροθετικών γυναικών στη Θήβα προς μέλη της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για τις συνθήκες κράτησης και φροντίδα υγείας, υπάρχουν θετικές εξελίξεις. Αποφυλακισθείσες πρώην κρατούμενες δηλώνουν ότι η καταγγελία τελικά έπιασε τόπο, σύντομα άρχισαν να έρχονται γιατροί στη φυλακή ή να πηγαίνουν τις γυναίκες σε νοσοκομεία, αργότερα τους πήγαν θερμοσίφωνα για ζεστό νερό όπως ζητούσαν, καλοριφέρ για τη θέρμανσή τους και βελτιώθηκε το φαγητό.

Κάποια στελέχη της διεύθυνσης αντιμετώπισαν αρχικά την καταγγελία με αυταρχισμό, σύντομα όμως, όταν φάνηκε η έκταση που πήρε, άλλαξαν στάση. Για τις κρατούμενες αυτές ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα η δικηγόρος Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, η οποία επικοινώνησε με την πρωτοβουλία μας μόλις έμαθε την κατάσταση ώστε να την φέρουμε σε επαφή.

Σημειώνουμε ότι το θέμα έφτασε και στη Βουλή, όπου εντάχθηκε σε ερώτηση βουλεύτριας/βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλικής Κατριβάνου, Τάσου Κουράκη και Ανδρέα Ξανθού με αριθμό πρωτοκόλλου κατάθεσης 2925/21.10.2013 και υπό τον τίτλο «Ελλιπής ή και ανύπαρκτη η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των κρατουμένων» και όπου αναφέρεται μεταξύ άλλων:

«Πεντακόσιες περίπου φυλακισμένες γυναίκες από 16 έως 85 ετών και 19 παιδιά έως τριών ετών βρίσκονται παρανόμως χωρίς γιατρό στις Γυναικείες Φυλακές Θήβας, ενώ οι ανάγκες για φάρμακα και είδη υγιεινής και καθαριότητας είναι τεράστιες.

Επιπλέον σοβαρές καταγγελίες έχουν γίνει από τις επτά οροθετικές γυναίκες, οι οποίες κρατούνταν στις φυλακές Κορυδαλλού και στις αρχές Σεπτεμβρίου μεταφέρθηκαν στις φυλακές Θήβας, για πλήρη εγκατάλειψή τους ως προς την ιατρική και φαρμακευτική τους περίθαλψη.»

 

Διαβάστε ακόμα

Καταγγελία – έκκληση για τις φυλακισμένες οροθετικές Θήβας

 

Share

Κ. Μάτσα: Οι γυναίκες τοξικομανείς είναι διπλά στιγματισμένες

Το όνομα της Κατερίνας Μάτσα είναι ταυτισμένο με τη μονάδα 18 Άνω Απεξάρτησης του ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Η μαχητική και αφοσιωμένη στον αγώνα της απεξάρτησης από ουσίες και αλκοόλ, ψυχίατρος, έχει να επιδείξει στην πορεία της πλούσιο επιστημονικό και κοινωνικό έργο.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ τη συνάντησε με αφορμή το βιβλίο της «Ταπείνωση και Ντροπή-Γυναίκες Τοξικομανείς» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα, σαν επιστέγασμα ενός κύκλου 40 χρόνων κλινικής εμπειρίας. Ένα βιβλίο με τολμηρές απόψεις, που καλεί τον αναγνώστη να σκεφτεί κριτικά απέναντι στη λογική της κρίσης. «Ποιες ζωές μετράνε και πώς μετρούνται μέσα στην υγειονομική περιχαράκωση των ημερών;» αναρωτιέται η Κατερίνα Μάτσα.

Η θέση της είναι με «τις στρατιές των αποκλεισμένων ανθρώπων, που το σύστημα μέσα στην κρίση του αντιμετωπίζει ως “απορρίματα” χρησιμοποιώντας όλες τις μορφές ακραίας, ταπεινωτικής βίας, Άνεργοι, άστεγοι, οροθετικοί, τοξικομανείς, αλκοολικοί, ψυχασθενείς, μετανάστες και άλλοι “παρίες” βιώνουν την κρίση σαν μια τραυματική κατάσταση διαρκείας, αισθάνονται ταπεινωμένοι, χωρίς αξιοπρέπεια και ντρέπονται γι αυτό».

Οι γυναίκες τοξικομανείς είναι η πιο ευάλωτη κατηγορία τοξικομανών ή υπάρχει και πιο ευάλωτη;

Το έναυσμα για τη συγγραφή του βιβλίου ήταν η διαπόμπευση τοξικομανών, οροθετικών γυναικών, με βάση την υγειονομική διάταξη του Ανδρέα Λοβέρδου, την άνοιξη του 2012. Μια πράξη ακραίας πολιτικής βαρβαρότητας. Είναι η πιο εύθραυστη κατηγορία, που μολύνει την «αγία» ελληνική οικογένεια».

«Είναι το μάτι της ντροπής, που τα βλέπει όλα… Θέλω να του πω να μην κοιτάει τόσο έντονα και να ξεκουραστεί, γιατί είναι κουρασμένο κι έχει γίνει κόκκινο» λέει μια κοπέλα 26 ετών, εξαρτημένη από ηρωίνη, ενταγμένη στο πρόγραμμα Απεξάρτησης Μητέρων του 18 Ανω. Είναι μια από τις ιστορίες κοριτσιών, που συμπεριλάβατε στο βιβλίο. Γιατί δεν επιλέξατε και μαρτυρίες αγοριών τοξικομανών;

Παρότι το αίσθημα της ντροπής αφορά και τα δύο φύλα, οι εξαρτημένες γυναίκες είναι διπλά στιγματισμένες λόγω της θέσης τους στην κοινωνία. Τα κορίτσια από την ώρα που έρχονται στον κόσμο, μαθαίνουν ότι πρέπει να ντρέπονται επειδή είναι γυναίκες. Καθώς μεγαλώνουν, το σώμα τους αλλάζει, πρέπει να ντρέπονται για τη σεξουαλικότητά τους, για τη στάση τους, τις επιλογές τους. Για όλα πρέπει να ντρέπονται. Κι είναι ένα συναίσθημα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Ο οικογενειακός χώρος αυτών των γυναικών, μεταβλήθηκε σε χώρο τυραννίας και τις σημάδεψε ανεξίτηλα. Με τρομακτικές ποσότητες βίας, αυθαιρεσίας και διακρίσεων, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούν γυναίκες».

Αυτοί οι άνθρωποι σκιές, με τις πολύ οδυνηρές αφετηρίες, καταδικασμένες στο σκοτάδι, βγαίνουν με την θεραπεία οριστικά στο φως; Δεν θα ξαναγυρίσουν πάλι στα ναρκωτικά;

Στο βιβλίο μου θέλω να αποτυπώσω ότι αυτές οι γυναίκες τοξικομανείς, που το σύστημα τις έχει λιώσει, κατάφεραν μέσα από τη θεραπεία, όχι μόνο να μιλήσουν, αλλά και να διεκδικήσουν όλα όσα το σύστημα τους στερεί. «Περπατούσα πάντα με το κεφάλι κάτω. Ήμουν κόκκινη από ντροπή» λένε οι ίδιες, όμως κατάφεραν να αντισταθούν σε όλες τις δυνάμεις βιοεξουσίας, στη στρατηγική του φόβου που αναπτύσσει το σύστημα για να υποτάξει τους ανθρώπους.

Δηλαδή, η εξάρτηση οφείλεται μόνο στο κοινωνικό σύστημα, όχι σε ψυχολογικούς λόγους;

Βεβαίως και σε ψυχολογικούς. Με την έννοια ενός ελλειμματικού ψυχισμού, μιας μεγάλης συναισθηματικής ανωριμότητας και πολλών τραυμάτων από τη μικρή ηλικία, μέσα σε μια δυσλειτουργική οικογένεια. Σαφώς παίζουν ρόλο αυτοί οι παράγοντες. Όμως, δεν πιστεύω στα γονίδια. Ό,τι και να λένε -και κατά καιρούς ακούμε σχετικές ανακοινώσεις- δεν έχει αποδειχθεί τίποτε επιστημονικά. Πιστεύω ότι όλα αυτά περί γονίδιων, προδιαθέσεων κ.λπ., είναι για να πλουτίζουν οι φαρμακευτικές εταιρείες που παράγουν τα υποκατάστατα. Δεν γεννιέται κανείς τοξικομανής, γίνεται σε συγκεκριμένες συνθήκες. Κι είναι η εποχή μας σήμερα που κάνει ένα παιδί να στραφεί στα ναρκωτικά, ακόμα κι αν είναι πολύ ευάλωτο, ανώριμο.

Γιατί η διάδοση συνδέεται με πάρα πολλούς παράγοντες και με τον τρόπο -έστω και αρνητικό- που προβάλλονται τα ναρκωτικά. Απ’ αυτή την άποψη πιστεύω ότι η αντιμετώπιση αυτών των ανθρώπων είναι κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Δεν είναι απλά επιστημονικό, δεν είναι μόνο η θεραπεία. Τα ίδια τα παιδιά, τα οποία αυτοενοχοποιούνται πάρα πολύ, κι αυτό μεγαλώνει την ανασφάλεια τους φόβους και την ντροπή τους, πρέπει βεβαίως να ψάξουν τις ατομικές αιτίες που τους έκαναν να στραφούν στα ναρκωτικά, αλλά και να καταλάβουν ότι είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που δεν λύνεται με το κλειστούν στον εαυτό τους και να ομφαλοσκοπήσουν. Δεν μπορούν να έχουν αυτογνωσία εάν δεν βγουν στην κοινωνική πραγματικότητα και να δοκιμαστούν. Εάν δεν κάνουν τις αλλαγές εκεί, στην κοινωνία. Γι αυτό το 18 Άνω, δίνει πάρα πολύ μεγάλη σημασία στις ομάδες, στη συλλογικότητα που πρέπει να εγκαθιδρυθεί.

Ποιο είναι το κίνητρο της απεξάρτησης;

Το κίνητρο είναι διαφορετικό στον καθένα. Βασικά δημιουργείται όταν «δεν πάει άλλο». Όταν νιώσει ότι ο κύκλος του στις ουσίες έχει κλείσει. Βέβαια όταν έρθει στο πρόγραμμα και φτάσει στο σημείο να αισθανθεί ότι δεν είναι ο εαυτός του πια, ότι τα ΄χασε όλα, μπορεί το κίνητρό του να μην είναι τόσο δυνατό. Θέλει απλά να κόψει. Από κει και πέρα είναι στους θεραπευτές να τον κερδίσουν σε αυτή την υπόθεση. Να πιστεύουν οι ίδιοι οι θεραπευτές ότι μπορεί να γίνει καλά. Αυτό προσπαθούσα να περάσω όλα αυτά χρόνια στους νεότερους θεραπευτές. Απ΄αυτούς εξαρτάται το πώς θα ενισχυθεί το κίνητρο αυτού του παιδιού. Να του δώσουν το χέρι να το βοηθήσουν να σηκωθεί.

Όλοι νιώθουν την «εθνική» θλίψη στις μέρες μας. Εσείς τι λέτε;

Πιστεύω ότι υπάρχει θλίψη κι απελπισία, αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχει απάθεια. Το καζάνι βράζει. Αλλά από κάτω.

Για χρόνια προσπαθείτε να βοηθήσετε τους ανθρώπους αυτής της πόλης να ξεφύγουν από τους εθισμούς και τα πάθη τους. Πόσο έχει αλλάξει η γεωγραφία των γκέτο στην Αθήνα;

Τη διαμορφώνουν αυτή την εικόνα. Ακόμα και το πού βρίσκονται οι τοξικομανείς, το καθοριζουν η αστυνομία και τα επιτελεία της εξουσίας. Αν θα κάνουν μια επιχείρηση «σκούπα» στην πλατεία Εξαρχείων ή στο ιστορικό κέντρο, έχουν στόχο να πάνε από τη μια γειτονιά στην άλλη. Κι αυτός σχετίζεται με την αξία των κτιρίων.

Με αυτό το βιβλίο κλείνετε έναν κύκλο 40 χρόνων. Σκεφτήκατε να γράψετε ένα βιβλιο με αυτοβιογραφικά στοιχεία;

Σχεδιάζω αλλά χωρίς αυτοβιογραφικά στοιχεία, να γράψω την ιστορία του 18 Ανω. Η ιστορία του σχετίζεται πάρα πολύ και με την ιστορία του ψυχιατρείου, του ΨΝΑ, του μεγαλύτερου ψυχιατρείου της Ελλάδας, που το κλείνουν τώρα. Σε λίγο δεν θα μείνει τίποτε. Ακόμα κι αυτός ο χώρος, θα γίνει οικόπεδα – φιλέτα που θα πωλούνται σε ιδιώτες. Πρέπει κάτι να μείνει. Έχουν χαθεί χιλιάδες ζωές μέσα στον πόνο και τη φρίκη. Στο μεγάλο άσυλο.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Βιβλιοπαρουσίαση “Ταπείνωση και ντροπή: γυναίκες τοξικομανείς”

Malpractice η Μάτσα; Τ’ ακούσαμε κι αυτό!

Κατερίνα Μάτσα: Οι γυναίκες αντικείμενα εκμετάλλευσης από τους άντρες τοξικοεξαρτημένους

 

Share

Καταγγελία – έκκληση για τις φυλακισμένες οροθετικές Θήβας

 

Συνεχείς είναι οι καταγγελίες οροθετικών γυναικών που μεταφέρθηκαν από τις φυλακές Κορυδαλλού στις φυλακές Θήβας, για πλήρη εγκατάλειψή τους ως προς τις ιατρικές και φαρμακευτικές τους ανάγκες.

Συγκεκριμένα, μεταφέρθηκαν στις αρχές Σεπτεμβρίου οι 7 οροθετικές που κρατούνταν στο Κορυδαλλό, για να δοθεί ο χώρος αυτός στους οροθετικούς άνδρες, που είναι περίπου 120, και μέχρι πρόσφατα μέρος αυτών κρατείτο στο νοσοκομείο των φυλακών Κορυδαλλού. Είχαμε καταγγείλει παλιότερα τη διακριση φύλου, ότι τους άνδρες οροθετικούς τους κρατούσαν στο νοσοκομείο των φυλακών, ενώ τις γυναίκες, και μάλιστα τις διαπομπευμένες που κρατήθηκαν έως 11 μήνες με σταδιακή αποφυλάκιση, τις κρατούσαν στα υπόγεια του Κορυδαλλού.

Επιστρέφοντας στην καταγγελία και έκκλησή τους, να πούμε ότι από τη στιγμή που μεταφέρθηκαν, δεν μπορούν να κάνουν τις εξετάσεις τους αυτές που δεν νοσούν (2 τον αριθμό), δεν δίδονται φάρμακα σε αυτές που πρέπει να τα λαμβάνουν (5 τον αριθμό) και δεν υπάρχει γιατρός παθολόγος για άλλα επείγοντα θέματα υγείας που αντιμετωπίζουν. Επίσης, δεν υπάρχει ζεστό νερό για να πλυθούν, παρά το ότι το πρόβλημα της υγείας τους απαιτεί επιμελημένη καθαριότητα.

Η καταγγελία απευθύνθηκε σε μέλη της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, η οποία και θα δημοσιοποιήσει δεόντως το θέμα και θα προσπαθήσει να βοηθήσει για λύση αυτού του σοβαρού προβλήματος.

Σε τι συνθήκες όμως; Σε συνθήκες κατάρρευσης της υγείας, σε συνθήκες παντελούς έλλειψης αντιρετροϊκών φαρμάκων για 9.000 ασθενείς στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της γενικότερης κατάρρευσης. Παράδειγμα, η πρόσφατη καταγγελία από την παράταξη ιατρών Α.Ρ.Σ.Ι. (20-9-2013), για το νοσοκομείο της Νίκαιας:

«Τραγικές ελλείψεις φαρμάκων. Σε ακραίο σημείο έχει φέρει το νοσοκομείο μας η ελλιπής χρηματοδότηση. Η ισορροπία τρόμου ανάμεσα στα εξαιρετικά χαμηλά κονδύλια και τις ανάγκες των ασθενών, τις τελευταίες ημέρες κατέρρευσε. Έτσι παρατηρήθηκαν σοβαρές ελλείψεις σε αντιβιοτικά, αντιπηκτικά, φάρμακα για τους ασθενείς με AIDS. Στην προσπάθεια να βρεθούν χρήματα για κρίσιμα φάρμακα, ακυρώθηκε η αγορά άκρως απαραίτητων ιατρικών μηχανημάτων, για την οποία έχει ολοκληρωθεί η νόμιμη και χρονοβόρα διαδικασία. Παρ’ όλα αυτά, το φαρμακείο συνεχίζει να βρίσκεται σε οριακή κατάσταση…»

Μαζί με τους/και τις ιατρούς που αγωνίζονται για την παροχή υγείας σε όλους και όλες τους ασθενείς, και εναντίον των απολύσεων απαραίτητου προσωπικού, ζητάμε την άμεση επίλυση του προβλήματος που μας κατάγγειλαν κρατούμενες από τις φυλακές της Θήβας.

 

Πηγή: Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών

 

Share

Ζωή Μαυρουδή: “ήταν σαν πάνω σ’ αυτές τις γυναίκες να εκτονωνόταν ένα ολόκληρο σύστημα”

του Γιάννη Κοντού

Λίγο πριν τις εθνικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 δεκάδες οροθετικές γυναίκες προσάγονται, υφίστανται εξαναγκαστικούς ιατρικούς ελέγχους για HIV, συλλαμβάνονται, προφυλακίζονται και διαπομπεύονται από πολλά Μ.Μ.Ε. Το χρονικό της ζοφερής αυτής υπόθεσης εξιστορεί το ντοκιμαντέρ Ερείπια, Οροθετικές γυναίκες, Το χρονικό μιας διαπόμπευσης, σε σκηνοθεσία Ζωής Μαυρουδή. Λιτό και περιεκτικό, καταφέρνει μέσα σε 52 λεπτά να ρίξει φως σε όλες τις πτυχές του ζητήματος. Στο ντοκιμαντέρ φιλοξενούνται συνεντεύξεις με δύο από τις διαπομπευμένες γυναίκες, δύο από τις μητέρες, γιατρούς, δικηγόρους, ακαδημαϊκούς, δημοσιογράφους και ακτιβίστριες που έδωσαν σκληρό αγώνα για την αποφυλάκισή τους. Μία μέρα μετά τη δημοσιογραφική προβολή του και τη συνέντευξη τύπου στην ΕΣΗΕΑ, κουβεντιάζουμε με την σκηνοθέτρια.

«Αιφνιδίασε αυτή η ιστορία πάρα πολλούς ανθρώπους, ακόμα και Έλληνες. Ήταν πρωτοφανής περίπτωση στα παγκόσμια χρονικά του HIV», είναι μια από τις πρώτες επισημάνσεις της.

Η δικιά σου επιλογή ήταν προϊόν οργής, κατ’ αρχήν, όπως είπες στη συνέντευξη τύπου.

Η αφορμή για το ντοκιμαντέρ ήταν ο θυμός. Εξοργίστηκα, έχασα τον ύπνο μου. Νιώθεις ότι κάτι έχει αλλάξει και έχει αλλάξει με έναν τρόπο που δεν μπορείς να μην κάνεις κάτι γι’ αυτό.

Σε εξέπληξε; Τόσο ως γεγονός, όσο και ως προς το επίπεδο της κάλυψής του από ένα μεγάλο αριθμό Μ.Μ.Ε. είτε κυρίαρχων ή λιγότερο κυρίαρχων;

Ναι, με εξέπληξε. Με αιφνιδίασε. Ενώ είχαν δημοσιευτεί και στο παρελθόν φωτογραφίες και προσωπικά δεδομένα με άλλες αφορμές, ήταν και η στιγμή που επιλέχτηκε να γίνει κάτι τέτοιο. Ενώ στη χώρα μας μιλούσαμε για μια πολύ κρίσιμη ιστορική στιγμή, όπου υπήρχαν τόσα πολλά που έπρεπε να ειπωθούν, να συζητηθούν με νηφαλιότητα και να γίνει ένας δημόσιος διάλογος, ξαφνικά συμβαίνει αυτό το πράγμα και ένιωθες ότι εκτονωνόταν ένα μίσος και μια σύγχυση, που τα είχαμε εσωτερικεύσει. Σαν πάνω σ’ αυτές τις γυναίκες να εκτονωνόταν ένα ολόκληρο σύστημα. Τις βάλανε κανονικά στην μπούκα του κανονιού. Ήταν μία ολομέτωπη επίθεση. Δεν περίμενα ότι θα γίνει με αυτό τον τρόπο. Περιμένεις ότι θα γίνει εναντίον ανθρώπων που είναι πολιτικοποιημένοι, που έχουν μία δράση, κάποια παρουσία στα πράγματα, που κάνουν κάτι, το οποίο αποτελεί απειλή για κάποιους ανθρώπους μέσα στο σύστημα. Εδώ πρόκειται για ανθρώπους που δεν έκαναν τίποτα. Ήταν εντελώς αμέτοχοι, ανήμποροι άνθρωποι. Άνθρωποι που δεν έχουν φωνή. Είναι σαν να πηγαίνεις στα αγάλματα και να τα βανδαλίζεις. Ως προς την κάλυψη από τα Μ.Μ.Ε., δε νομίζω ότι υπάρχει κάτι ανάλογο. Υπάρχει κάτι στο να μιλάς για θέματα σεξουαλικής φύσης, με αυτό τον τρόπο, που είναι απόλυτα χυδαίο. Είναι το αποκορύφωμα μιας σειράς παραβιάσεων, και βέβαια του νόμου για τα προσωπικά δεδομένα. Βλέπεις μια πλήρη αγριότητα των τακτικών κάποιων Μ.Μ.Ε.. Δεν είναι απλώς αδιάκριτα, τσαπατσούλικα, πρόχειρα- είναι άγρια. Είναι ένα Κολοσσαίο, μια αρένα.

Κανιβαλισμός, με μια λέξη. Θεωρείς ότι, ανάμεσα στους άλλους λόγους που ήδη αναφέραμε, υπήρχαν και οι μικροκομματικές σκοπιμότητες ή πολιτικοί υπολογισμοί προεκλογικού/ ψηφοθηρικού χαρακτήρα;

Υπήρχε ξεκάθαρη πολιτική σκοπιμότητα. Αν και υπήρχαν λόγοι να πιστεύει κανείς ότι οι τότε υπουργοί, και ιδίως ο Ανδρέας Λοβέρδος, ήταν αποφασισμένοι να λάβουν τέτοια μέτρα, όπως η εξαναγκαστική ιατρική εξέταση, επειδή έγινε πολύ γρήγορα και με τρόπο πολύ πρόχειρο, είχε το χαρακτήρα μιας σπασμωδικής ενέργειας. Σαν να μην υπήρχε απόλυτος έλεγχος της κατάστασης από όσους το έκαναν. Αυτός είναι κι ένας λόγος που δεν πρέπει ποτέ να κάνεις κάτι τέτοιο. Όχι μόνο γιατί είναι ανήθικο ή παράνομο, αλλά και γιατί δεν μπορείς να ελέγξεις τις συνέπειές του. Γι’ αυτό και η υπόθεση αυτή έχει ουσιαστικά καταρρεύσει.

Ωστόσο ένα χρόνο μετά, και κάτι παραπάνω, το θέμα έχει, λίγο πολύ, ξεχαστεί.

Πολύ γρήγορα συνέβη αυτό. Και οι συλλήψεις των δύο γυναικών που έγιναν τον Αύγουστο του 2012 δεν καλύφτηκαν τότε. Οι δε αποφυλακίσεις ή δεν καλύφτηκαν καθόλου, ή έλαβαν ελάχιστη δημοσιότητα και στα γρήγορα. Υπήρχαν, πάντως, πολλοί που αρθρογράφησαν σωστά και νηφάλια γι’ αυτή την ιστορία. Το θέμα, πάντως, ήταν χαώδες και ήταν τόσες οι πλευρές που έπρεπε να θιγούν, νομικές και ιατρικές, αλλά και το ίδιο το ρεπορτάζ, που τα ίδια τα Μ.Μ.Ε. έχασαν το νήμα. Όχι ότι έκαναν μια ειλικρινή προσπάθεια να καλύψουν το ζήτημα, να ενημερώσουν και να καταλάβουν τι συνέβαινε, αλλά ήταν πολύ δύσκολο να μιλήσεις με το σωστό τρόπο γι’ αυτή την υπόθεση. Σε μπέρδευαν τα γεγονότα και το εύρος τους. Ήταν αφορμή για τρομολαγνεία και να καλυφτεί κάτι που υποτίθεται ότι αποτελούσε έκτακτη ανάγκη, ενώ υπάρχουν άλλες έκτακτες ανάγκες που είναι, ακόμα και στον τομέα της υγείας, πολύ πιο σημαντικές.

Πώς κατάφερες να κερδίσεις την απαιτούμενη εμπιστοσύνη των γυναικών, με τις οποίες συνομίλησες και επικοινώνησες, ώστε να σου ανοιχτούν;

Mε τη βοήθεια της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης υπέρ των διωκόμενων οροθετικών γυναικών. Ήταν αποφασιστική η προσφορά τους σε αυτό. Γιατί ήδη γνώριζαν και την υπόθεση και τις κοπέλες μέσα από τις φυλακές. Με έφεραν, λοιπόν,  σε επαφή μαζί τους. Αν και βέβαια χρειάστηκε χρόνος για να γίνει κάτι τέτοιο. Η εμπιστοσύνη ήταν δανεική, σε μεγάλο βαθμό.

Στο ρώτησα, επειδή μου έκανε εντύπωση μια αποστροφή του λόγου μιας από τις δύο διωκόμενες που μίλησαν στο ντοκιμαντέρ σου ότι «θέλω να τα πω σωστά». Δεν αρκούσε, δηλαδή, μόνο η εξομολόγηση, το μοίρασμα, αλλά και να αποδοθούν σωστά, ώστε να ανταποκρίνονται στο προσωπικό τους βίωμα και αυτό που θα μεταφερθεί παραπέρα να είναι ακριβές, τελικά.

Ένας άνθρωπος που έχει διαπομπευθεί με αυτό τον τρόπο ένιωθε το βάρος της ανάγκης να εξηγήσει γιατί υποφέρει, ενώ προφανώς δε χρειαζόταν να το κάνει αυτό. Ένιωσα κι εγώ την αγωνία του ανθρώπου που δεν μπορεί να μοιραστεί τον πόνο του, δεν μπορεί να βρει τα λόγια να πει τι έχει περάσει. Αλλά κανένας δεν μπορεί να βρει αυτά τα λόγια. Πρέπει να πας στον Όμηρο, για να σου τα δώσει, ή στον Σοφοκλή. Πώς μπορείς να μιλήσεις για την προσωπική σου τραγωδία σωστά; Δεν μπορείς.

Δεν επαρκούν οι λέξεις, έτσι κι αλλιώς. Και η γλώσσα, γενικότερα. Από την επικοινωνία σου, τόσο με τις γυναίκες, όσο και με τις μητέρες, αποκόμισες την εντύπωση ότι βίωναν ενοχικά ό,τι τους συνέβη; Ότι κατηγορούσαν είτε τον εαυτό τους ή τις κόρες τους; Mια από τις δύο μητέρες, σε μια πολύ σύντομη φράση της, είπε «ο θεός μας τιμωρεί, γιατί δεν είμαστε καλοί άνθρωποι».

Δε θεωρώ ότι οι μητέρες πίστευαν ότι αυτό ήταν μια δίκαιη τιμωρία για τις κόρες τους. Δεν υπήρχε λόγος να το πιστεύουν αυτό. Όταν μιλάς σε έναν άνθρωπο γι’ αυτό το θέμα, πρέπει να το ανοίξεις και στο μέλλον. Προσπάθησα να ανοίξω ένα παράθυρο στον τρόπο, με τον οποίο σκεφτόταν αυτή η γυναίκα.

Πώς τα καταφέρνουν μετά την αποφυλάκισή τους;

Προσπαθούν να μαζέψουν τα κομμάτια της ζωής τους. Άλλες είναι σε μονάδες απεξάρτησης, άλλες στα σπίτια τους. Έχουν όλες αποφυλακιστεί και προσπαθούν να ξεπεράσουν αυτό που τους συνέβη και να αντιμετωπίσουν τη δυσκολία της κατάστασής τους, η καθεμία με τον τρόπο της. Το σημαντικό σε αυτή την υπόθεση είναι ότι έχουμε στη χώρα μας μια κατάσταση που γεννά συνεχώς τέτοια προβλήματα. Αυτό που μας περιμένει είναι πολύ μεγάλο στον τομέα της δημόσιας υγείας.

Και όχι μόνο. Ήδη απ’ ό,τι διαβάζω, με βάση τα στατιστικά στοιχεία του Ιουνίου, 1.400.000 άνθρωποι είναι άνεργοι- επισήμως, τουλάχιστον.

Και πόσοι ανασφάλιστοι…

Πλέον, ολοένα και ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού σπρώχνονται προς το περιθώριο και δεν πρόκειται μόνο για άτομα που κάποιος θα ενέτασσε στις λεγόμενες ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, όπως πριν από μερικά χρόνια. Οπότε η κατάσταση επιδεινώνεται και δεν ξέρω κατά πόσο αυτή η τάση είναι αναστρέψιμη.

Μιλώντας με την Μαριανέλλα την Κλώκα από τη «Θετική Φωνή» για το ντοκιμαντέρ, μου είπε ότι «είμαστε όλοι εν δυνάμει ευάλωτες ομάδες». Και γι’ αυτό είναι τόσο παράλογο να δείχνεις το δάχτυλο σε μία ευάλωτη ομάδα, γιατί εν δυνάμει είναι όλοι οι άνθρωποι ευάλωτοι σε πράγματα που υπό κανονικές συνθήκες λειτουργίας του κράτους πρόνοιας δε θα συνέβαιναν. Υπάρχει μια παράλογη αυταρέσκεια στο να δείχνεις έναν τοξικομανή σήμερα στην Ελλάδα και να λες «κοίταξέ τον αυτόν».

Πιστεύεις ότι, παρά τις όποιες αλλαγές, αργές έστω, η ελληνική κοινωνία παραμένει στην ουσία της μία πατριαρχικά δομημένη κοινωνία;

Ούτε λίγο, ούτε πολύ όλες οι κοινωνίες είναι πατριαρχικές. Υπάρχει, πάντως, μια χροιά επίθεσης απέναντι στις γυναίκες για λόγους που προϋποθέτουν δυναμικές που προέρχονται από εποχές, κατά τις οποίες οι γυναίκες δεν είχαν κανένα από τα προνόμια και τα δικαιώματα που έχουν σήμερα. Όταν μιλάς για «ιερόδουλες» που θα «μολύνουν» οικογενειάρχες, μιλάς για μια άποψη για τη δομή της οικογένειας και της κοινωνίας που έχει λίγη σχέση με ό, τι συμβαίνει σήμερα. Η σύλληψη ιερόδουλων, γιατί υποτίθεται ότι εκκολάπτεται μια μεγάλη επιδημία σε οίκους ανοχής, είναι πράγματα που συνέβαιναν σε προηγούμενους αιώνες.

Είναι η λογική του κυνηγιού μαγισσών, Απλώς τότε ήταν περιβεβλημένο με θρησκευτικό μανδύα, ενώ σήμερα έχει πιο «σύγχρονες» διαστάσεις, σε ό, τι αφορά τον τρόπο, με τον οποίο εκδηλώνεται. Πιστεύεις ότι θα καταφέρει το ντοκιμαντέρ σου να συμβάλει στη διατύπωση του δημόσιου αντίλογου για τη συγκεκριμένη υπόθεση που επιδιώκεις;

Το ελπίζω. Ελπίζω ότι, κατ’ αρχάς, θα ακουστεί η φωνή των γυναικών- και όχι μόνο η φωνή τους, αλλά και ο τρόπος που μίλησαν. Νομίζω ότι με ένα ντοκιμαντέρ αυτό κάνεις, δίνεις την αφορμή για έναν αντίλογο, γιατί λείπει ο αντίλογος. Είναι εύκολο να την ξεχάσεις μια τέτοια υπόθεση. Είναι κάτι τόσο αποτρόπαιο που η πρώτη σου αντίδραση είναι «αυτό δε θέλω να το ξανακούσω, θέλω να αποστρέψω το βλέμμα μου από κάτι τέτοιο». Γιατί δεν ξέρεις πώς να το επεξεργαστείς. Εκεί είναι, νομίζω, που πρέπει να ρίχνεις το φακό. Σε κάτι που κανένας δε θέλει να κοιτάξει. Κάτι που κανένας δε θέλει να θυμάται. Αυτό πρέπει να του θυμίζεις.

Ελπίζω να καταφέρει να επιτελέσει αυτή του τη λειτουργία. Δεν ξέρω κατά πόσο η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να ακούσει έναν αντίλογο γι’ αυτό το θέμα, έστω κι αν είναι άρτια δομημένος.

Το ελπίζω κι εγώ. Όταν ξεκινάς ένα ντοκιμαντέρ, δεν ξέρεις πού θα πάει. Το πίστεψα πολύ ότι έπρεπε να γίνει κάτι και το πίστεψαν μαζί μου κι άλλοι άνθρωποι. Σε αυτό είμαι πολύ τυχερή, ότι δηλαδή μου συμπαραστάθηκαν πολλοί άνθρωποι που το πιστεύουν εξίσου μ’ εμένα. Αν δεν είχα μια ομάδα ανθρώπων να στηρίζει και να προωθεί, δε θα το είχα κάνει. Αναφέρθηκα στην Πρωτοβουλία, αλλά θέλω να πω και για τους συντελεστές, το UNFOLLOW, το OmniaTv και την Θεοδώρα την Οικονομίδου, χωρίς τους οποίους δε θα σου μιλούσα σήμερα, καθώς επίσης και για τους χρηματοδότες, το Union Solidarity International και το Unite the Union.

Έχεις κυρίως θεατρικό υπόβαθρο. Η ανάγκη ενασχόλησης με τη σκηνοθεσία, στο κινηματογραφικό επίπεδο, προέκυψε λόγω του συγκεκριμένου ζητήματος και των συναισθημάτων που σου προκάλεσε, ή προϋπήρχε;

Πίστεψα ότι ένα ντοκιμαντέρ ήταν ο καλύτερος τρόπος να αποδοθεί αυτή η υπόθεση. Γενικότερα στη δουλειά μου έχω ασχοληθεί με θέματα που έχουν να κάνουν με γυναικείους χαρακτήρες, αλλά πρέπει πάντοτε να βρίσκεις το σωστό μέσο για να προσεγγίσεις ένα θέμα. Το ντοκιμαντέρ έχει μια αμεσότητα ως είδος. Είναι δύσκολο να τη βρεις αλλού.

 

Το ντοκιμαντέρ κάνει την επίσημη πρεμιέρα του την Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου στο Μουσείο Μπενάκη, στο κτίριο της οδού Πειραιώς στις 7 το απόγευμα, με ανοικτή είσοδο για το κοινό. Θα ακολουθήσει συζήτηση με την σκηνοθέτρια και τους υπόλοιπους συντελεστές. Την Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου, θα προβληθεί στη Θεσσαλονίκη, στην Αίθουσα Τελετών του Α.Π.Θ., σύντομα θα βγει στους κινηματογράφους, ενώ θα διατεθεί δωρεάν και μέσω διαδικτύου.

Περισσότερες πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ Ερείπια μπορείτε να αναζητήσετε στο επίσημο site http://ruins-documentary.com

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Share

ΕΡΕΙΠΙΑ – Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μιας διαπόμπευσης: το ντοκυμαντέρ

Ένα ντοκιμαντέρ για τη συγκλονιστική υπόθεση ποινικοποίησης του HIV στην Ελλάδα. Η εξιστόρηση της δίωξης των οροθετικών γυναικών, οι οποίες προσήχθησαν από την Ελληνική Αστυνομία, υπέστησαν εξαναγκαστικούς ελέγχους για ΗΙV, προφυλακίστηκαν για κακούργημα, και τελικά διαπομπεύτηκαν, όταν οι φωτογραφίες και τα προσωπικά τους δεδομένα δημοσιοποιήθηκαν στα ΜΜΕ, λίγες μέρες πριν τις εθνικές εκλογές της 6ης Μαΐου 2012.

 

Πρεμιέρα

Κυριακή 15 Σεπτεμβρίου 2013 στις 19:00

Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138 & Ανδρονίκου, Αθήνα

Η πρεμιέρα είναι ανοικτή στο κοινό.

 

YouTube Preview Image

 

Η Ζωή Μαυρουδή, η Irate Greek, το Omnia TV και το περιοδικό UNFOLLOW παρουσιάζουν:

ΕΡΕΙΠΙΑ

Οροθετικές γυναίκες. Το χρονικό μίας διαπόμπευσης

Σκηνοθεσία: Ζωή Μαυρουδή

Οπερατέρ, Ήχος: Γιάννης Χήνος

Μοντάζ: Antonio Rochira

Πρωτότυπη Μουσική: Fruto5

Συνθέτης: Diamanda Galás, “This is the Law of the Plague” (Plague Mass, live 1991)

Mιξάζ: Νίκος Τσινές

Τρέιλερ: @menacius

Γραφικά, Υπότιτλοι: Νεφέλη Αλεπουδέλη, @menacius

Βοηθός Σύνταξης: Μαριάννα Ρουμελιώτη

Εκτέλεση Παραγωγής: Θεοδώρα Οικονομίδου (@IrateGreek), Λουκάς Σταμέλλος (@potmos)

Βοηθός Παραγωγής: @ypopto_mousi

Δημόσιες Σχέσεις: Θεοδώρα Οικονομίδου, Ναταλία Κλώσσα

Web Design: @ypopto_mousi@SpecKtator_

Συνεργείο Λονδίνου

Οπερατέρ: Antonio Rochira

Φωτιστής: Bryan Romaine

Ήχος: Nicholas Payne

 

Διαβάστε περισσότερα στην ιστοσελίδα του ντοκιμαντέρ, αναζητήστε το στο facebook και στο twitter.

 

Share

Ξεκινά νέο κυνήγι οροθετικών ατόμων

της Δήμητρας Ρωμανού

Και πάλι σε ισχύ η επαίσχυντη υγειονομική διάταξη

«Αποφασίζουμε και διατάξ-ουμε». Έτσι απλά, ο νέος υπουργός Υγείας Άδωνης Γεωργιάδης αποφάσισε να επαναφέρει την επαίσχυντη υγειονομική διάταξη του Ανδρέα Λοβέρδου, βάσει της οποίας έγιναν εξαναγκαστικές λήψεις αίματος, διώξεις, φυλακίσεις, και προπαντός διαπομπεύθηκαν 28 οροθετικές γυναίκες το 2012.

Το ιστορικό της υγειονομικής διάταξης

Τον Απρίλιο του 2012, ένα μήνα πριν τις βουλευτικές εκλογές, ο Ανδρέας Λοβέρδος με υπουργική απόφαση δημοσίευσε την υγειονομική διάταξη ΓΥ/39 με πρόσχημα τη δημόσια υγεία, αφού, σύμφωνα με τον ίδιο, οι εκδιδόμενες οροθετικές γυναίκες αποτελούν «υγειονομικές βόμβες» και κίνδυνος για την κοινωνία και την ασφάλεια των πολιτών και πρέπει επειγόντως να τεθούν «σε καραντίνα». Έτσι, τα όργανα του υπουργού Υγείας, Α. Λοβέρδου, αλλά και του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδη, προέβησαν σε σωρεία παραβιάσεων όσον αφορά τη διαδικασία λήψης αίματος, τις συλλήψεις, τη δίωξη, τη φυλάκιση οροθετικών γυναικών και τη διαπόμπευσή τους, με δημοσίευση των φωτογραφιών τους στο διαδίκτυο.

Ένα ερώτημα που ευλόγως ανέκυψε τότε ήταν γιατί δεν δημοσιεύτηκαν ονόματα και φωτογραφίες των «νοικοκυραίων» που αγόρασαν σεξ από αυτές τις καταρρακωμένες γυναίκες και μάλιστα με απαίτηση να είναι χωρίς προφύλαξη. Είναι πολύ πιθανό δε, οι ίδιοι «νοικοκυραίοι» να μετέδωσαν τον ιό του aids στις γυναίκες. Γιατί λοιπόν αυτοί δεν αποτέλεσαν «κίνδυνο για τη δημόσια υγεία»; Η απάντηση θα μπορούσε να δοθεί ίσως με όρους μάρκετινγκ και ψηφοθηρίας ενόψει των εκλογών του 2012.

Συνολικά 28 γυναίκες συνελήφθησαν με την κατηγορία της «βαριάς σκοπούμενης σωματικής βλάβης» καθώς και για παραβάσεις της εθνικής νομοθεσίας για τους εργαζόμενους του σεξ (Ν. 2734/99), ενώ μέχρι να δικαστούν κρατούνταν χωρίς φάρμακα σε άθλιες συνθήκες στις φυλακές (π.χ. λιμνάζοντα νερά, συνύπαρξη γυναικών με μη εμβολιασμένες γάτες, ακατάλληλοι χώροι διαμονής, κακή σίτιση κλπ), γεγονός που επιβάρυνε την ήδη εύθραυστη υγεία τους.

Υπό την πίεση του κινήματος

Τον Απρίλιο του 2012 δημιουργήθηκε η «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές γυναίκες», που πραγματοποίησε εβδομαδιαίες συναντήσεις με τις προφυλακισμένες, παρέχοντάς τους ψυχολογική στήριξη, νομική αρωγή και υλική βοήθεια. Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι άσκησε πιέσεις ζητώντας την άμεση απελευθέρωση των συλληφθεισών και την αποζημίωσή τους για ηθική βλάβη, αλλά και την κατάργηση της υγειονομικής διάταξης, δημοσιοποιώντας παράλληλα με όλα τα μέσα τις παραβιάσεις των δικαιωμάτων των γυναικών. Βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ με την Πρωτοβουλία κατάφεραν με τις συνεχείς πιέσεις που άσκησαν, να βελτιωθούν έστω και λίγο οι συνθήκες κράτησης των γυναικών. Η Διεθνής Αμνηστία κατήγγειλε τα μέτρα που υιοθετήθηκαν από τις ελληνικές αρχές και μεταξύ άλλων ανέφερε «η δημοσίευση ονομάτων, φωτογραφιών και θετικής κατάστασης στον ιό HIV αποτελεί θεμελιώδη παραβίαση του απορρήτου και εκθέτει τους εργαζομένους του σεξ στο στιγματισμό και τη βία…» Οι οργανώσεις ACT UP ΔΡΑΣΕ και το Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες κατέθεσαν τον Οκτώβριο του 2012 στο Συμβούλιο της Επικρατείας αίτηση ακύρωσης της διάταξης. Η Ελληνική Ένωση των δικαιωμάτων του Ανθρώπου ανέφερε: «η δημοσίευση των φωτογραφιών και η αποκάλυψη της οροθετικότητας των γυναικών αυτών είναι αδικαιολόγητη και προσβάλλει την τιμή και την υπόληψή τους…».

Η οργάνωση των Η.Ε. υπεύθυνη για το aids UNAIDS «καλεί τις ελληνικές αρχές να αναθεωρήσουν αυτούς τους νόμους και τις πρακτικές…»

Υπό την πίεση του οργανωμένου κινήματος αλληλεγγύης στις οροθετικές και την κατακραυγή ακόμα και διεθνών οργανισμών, το Μάιο του 2013 καταργείται η διάταξη Λοβέρδου. Ωστόσο, όλες οι γυναίκες που φυλακίστηκαν βρίσκονται ήδη ελεύθερες, αφού τα κατηγορητήρια κατέρρευσαν. Η δικαστική εξουσία δεν μπόρεσε να βρει την παραμικρή νομική βάση στις παράλογες κατηγορίες. Κάποιες από τις γυναίκες έχουν κινηθεί νομικά ζητώντας αποζημιώσεις για ηθική βλάβη κατά του Δημοσίου. Κάποιες άλλες θέλουν απλά να ξεχάσουν. Μαζί με τη ζωή τους καταστράφηκαν και στιγματίστηκαν για πάντα οι ζωές των παιδιών τους και της οικογένειάς τους.

Όπισθεν ολοταχώς…

Μόλις μια βδομάδα μετά το διορισμό του ο νέος υπουργός Υγείας Α. Γεωργιάδης επανέφερε τη διάταξη, βάσει της οποίας τα όργανά του συνέλαβαν ακόμα και οροθετικά άτομα που πήγαιναν να λάβουν την αγωγή τους έξω από το νοσοκομείο Α. Συγγρός. Με την απόφασή του αυτή έρχεται αντιμετωπίζει, και πάλι, τη συντονισμένη, πολυεπίπεδη και οργισμένη αντίδραση Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, συλλογικοτήτων αλλά και του ΣΥΡΙΖΑ που ζητούν άμεση κατάργηση της διάταξης, συμμόρφωση με τις συστάσεις διεθνών οργανισμών και επανεξέταση της ισχύουσας νομοθεσίας (άρθ. 20 Ν.3172/2003 και κατάργηση άρθ. 59 Ν. 4075/2012). Υπό την πίεση του κινήματος αλληλεγγύης αναστέλλονται προσωρινά κατόπιν προφορικής δήλωσης του γραφείου του υπουργείου οι «επεμβάσεις» με στόχο οροθετικούς. Όμως το υπουργείο συνεπές στις ακροδεξιές αποφάσεις του, σε διάλογο που είχε καλέσει την περασμένη Παρασκευή οργανώσεις, δηλώνει ότι προϋπόθεση για συζήτηση αποτελεί η αποδοχή υγειονομικής διάταξης. Κανένα κείμενο ή γνωμοδότηση που να αποδεικνύει το κατεπείγον για την προστασία από λοιμώδη νοσήματα, ωστόσο, δεν έχει προσκομιστεί στις οργανώσεις παρά τις επανειλημμένες εκκλήσεις τους. «Σεβόμαστε τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων και των ευπαθών ομάδων αλλά και αυτών που θέλουν να νιώθουν αίσθημα ασφάλειας», δήλωσε ο Γεωργιάδης ξεχνάει όμως ότι «αυτοί» πραγματικά δεν κινδυνεύουν από καμία οροθετική, αλλά από το ρατσισμό και τα μνημόνια λιτότητας που συνοδεύονται από καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους.

Πηγή: Εποχή

 

Share

«Στοπ» μέχρι νεωτέρας στην υγειονομική διάταξη

του Δημήτρη Αγγελίδη

Ύστερα από το κύμα των έντονων αντιδράσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό για την επαναφορά της «υγειονομικής» διάταξης 39Α, της γνωστής ρατσιστικής διάταξης Λοβέρδου, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας δεσμεύτηκε στη χτεσινή συνάντησή της με οργανώσεις ότι θα επανεξετάσει τη στάση της σχετικά με το ισχύον νομικό πλαίσιο (άρθρο 59 του νόμου 4075/2012 και υγειονομική διάταξη 39Α) που προβλέπει υποχρεωτικές εξετάσεις και νοσηλεία για ειδικές ομάδες.

Στις καταγγελίες των τελευταίων ημερών προστέθηκε χτες η φωνή των πάνω από 200 διαδηλωτών που διαμαρτύρονταν έξω από το υπουργείο για τις περσινές διώξεις των οροθετικών γυναικών, που βασίστηκαν στη διάταξη Λοβέρδου, και την επέμβαση της αστυνομίας σε θέματα δημόσιας υγείας, με τρόπο πλήρως αντιεπιστημονικό και αντίθετο στα ανθρώπινα δικαιώματα.

«Κίνδυνος δεν είναι οι οροθετικές, είναι οι μισογύνηδες και οι ρατσιστές», φώναζαν οι συγκεντρωμένοι. Το υπουργείο ζήτησε τις προτάσεις των οργανώσεων για την τροποποίηση του νομοθετικού πλαισίου και αυτές δεσμεύτηκαν ότι θα τις αποστείλουν την Τετάρτη. Την Παρασκευή θα συνεδριάσει εκ νέου η αρμόδια επιτροπή και το υπουργείο θα ανακοινώσει τις αποφάσεις του. Μέχρι τότε, η υφυπουργός Ζέτα Μακρή δεσμεύτηκε ενώπιον του εκπροσώπου της αστυνομίας και του ΕΚΕΠΥ ότι δεν θα υπάρξει καμία δραστηριότητα που θα υλοποιεί τις επίμαχες διατάξεις.

Το θέμα θα τεθεί και σήμερα στο υπουργείο από τους φορείς που μετέχουν στην επιτροπή για την παρέμβαση στον δρόμο εναντίον της μετάδοσης του HIV σε χρήστες ενδοφλέβιων ενέσεων, που αποτελούν τη σημαντικότερη ομάδα για τη ραγδαία αύξηση των περιστατικών HIV στην Ελλάδα.

Σε νέα συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το υπουργείο (Αριστοτέλους 19) καλούν οι οργανώσεις την Παρασκευή στη 1.30 το μεσημέρι, την ώρα που θα συνεδριάσει η επιτροπή για να ανακοινωθούν οι τελικές αποφάσεις του υπουργείου.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Λίγα σχόλια για την επαναφορά της υγειονομικής διάταξης 39Α από τον Άδωνι Γεωργιάδη

της Άννας Κοντοθανάση 

Η διάταξη αυτή εντάσσεται στο ίδιο σκεπτικό πλήρους έλλειψης ακόμη και της τυπικής δημοκρατικής νομιμοποίησης, στο οποίο κινούνται τα τελευταία χρόνια οι μνημονιακές κυβερνήσεις (δηλαδή της ανεξέλεγκτης κρατικής εξουσίας), καθώς κανένας νόμος δεν εξουσιοδότησε ούτε τον Λοβέρδο ούτε τον Γεωργιάδη να εκδώσουν την υγειονομική αυτή διάταξη και συνεπώς αποτελεί κατ’ αρχήν άλλο ένα συνταγματικό πραξικόπημα.

Δηλαδή, σύμφωνα με το σύνταγμα, μία υπουργική απόφαση πρέπει να έχει έρεισμα σε ρητή διάταξη νόμου, σαν ελάχιστη τυπική δημοκρατική κατοχύρωση.

Η συγκεκριμένη υγειονομική διάταξη όχι μόνο δεν έχει έρεισμα σε κανένα νόμο, αλλά επιπρόσθετα βρίσκεται σε αντίθεση και με τις διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και με το σύνταγμα και με τους νόμους και με την ιατρική δεοντολογία.

Από πολιτική άποψη, το να θεωρούνται εκ των προτέρων οι μετανάστες – μετανάστριες και οι χρήστες-χρήστριες ναρκωτικών καθώς και οι οροθετικοί-ές και οι εκδιδόμενες γυναίκες ως εξ ορισμού φορείς μικροβίων, οι οποίοι πρέπει να υπόκεινται σε καραντίνα και σε χωρίς τη συναίνεσή τους υποχρεωτικό έλεγχο προσωπικών ιατρικών δεδομένων καθώς και ποινικές διώξεις, χωρίς καμία μέριμνα ουσιαστικά για την υγεία και την ψυχοκοινωνική τους αποκατάσταση και επανένταξη, ισοδυναμεί με την σταδιακή εξίσωση “διαφορετικός/ξένος = φορέας μικροβίων χωρίς «ανθρώπινα δικαιώματα» που οδηγεί σε επικίνδυνη φασιστική εξέλιξη της κοινωνίας και της πολιτείας, όπως μας έχει διδάξει και η ολέθρια ιστορία του ναζισμού στη Γερμανία, όπου οι “άλλοι” έφτασαν σταδιακά από εξ ορισμού φορείς μικροβίων στο να θεωρούνται οι ίδιοι μικρόβια που έπρεπε να τους δοθεί η τελική λύση.

 

Share

Ο Άδωνις Γεωργιάδης αποφασίζει και διατάσσει

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μόνο οργή μπορεί να προκαλέσει η επαναφορά της υγειονομικής διάταξης η οποία χρησιμοποιήθηκε τον Απρίλιο-Μάιο του 2012 για τη βαρύτατη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων 27 οροθετικών γυναικών, οι οποίες υποχρεώθηκαν σε τεστ για τον ιο ΗIV, στη συνέχεια διαπομπεύθηκαν και φυλακίστηκαν για πολλούς μήνες.

Τα δικαστήρια απάλλαξαν τις γυναίκες αυτές από τις βαρύτατες κατηγορίες που τους αποδόθηκαν, ενώ πολλές σήμερα βρίσκονται σε διαδικασία αποζημίωσης από το ελληνικό κράτος και προσφυγής σε ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Πολλά ακόμα άτομα, θεωρούμενα ως εκδιδόμενα χωρίς αποδείξεις αλλά και χρηστες ενδοφλεβιων τοξικων ουσιων  και μετανάστες – μετανάστριες, στο πλαίσιο των ρατσιστικών επιχειρήσεων «Ξένιος Δίας» έχουν υποχρεωθεί σε λήψη αίματος, από επίορκους γιατρούς του ΚΕΕΛΠΝΟ για πολλούς μήνες μετά τις αρχικές συλλήψεις και φυλακίσεις γυναικών. Οι γιατροί αυτοί ελέγχονται σήμερα για παράβαση καθήκοντος, ενώ το ΚΕΕΛΠΝΟ ελέγχεται επίσης για αντιδεοντολογική δραστηριότητα.

Η συγκεκριμένη διάταξη, με τα λόγια του επίσημου κειμένου που υπογράφει ο υποτιθέμενος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, αναφέρει επί λέξει:

 

«ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

Καταργούμε την με υπ αριθμ πρωτ. Γ.Π.οικ.39728/30-4-13 απόφαση,

«Κατάργηση Υγειονομικής Διάταξης ΓΥ/39Α»

(ΦΕΚ 1085/Β/30-4-13)

και επαναφέρουμε σε ισχύ την υπ.αριθμ. ΓΥ/39Α Υγειονομική Διάταξη

«Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών  νοσημάτων»

(ΦΕΚ 1002/Β/2012).

 

Καλούμε το λαό να συνειδητοποιήσει ότι η δημόσια υγεία απειλείται σήμερα από τις θανατηφόρες πολιτικές του μνημονίου που κάνουν τους δείκτες υγείας της χώρας μας να καταρρέουν από τη μια (βλέπε αύξηση αυτοκτονιών, βρεφικής θνησιμότητας κ.ο.κ.) και από την άλλη διαλύουν κάθε θεσμό δημόσιας περίθαλψης και θεσπίζουν πολλαπλά εμπόδια στην πρόσβαση στις αποδυναμωμένες αυτές δημόσιες υπηρεσίες σε κάθε ευάλωτη μερίδα της κοινωνίας (ανασφάλιστοι, άνεργοι, μετανάστες). Η Ελληνική κοινωνία  δεν απειλείται σημερα  από κάποιους αποκλεισμένους πληθυσμους που το κράτος θέλει να καταστήσει αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψει τις ευθύνες του για τη δραματική επιδείνωση του επιπέδου υγείας του συνόλου του πληθυσμού στη χώρα.

Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί παρά μόνο με δημοκρατικούς τρόπους: όταν δηλαδή όλοι οι πολίτες, αποκτήσουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας που χρειάζονται αλλά και όταν γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματά όλων και ιδιαίτερα των πλέον ευάλωτων όταν βρίσκονται στη διαδικασία εξετάσεων και παροχης ιατρονοσηλευτικων υπηρεσιων

Κανείς και καμιά δεν πρέπει να καθησυχάζει όταν οι παραβιάσεις γίνονται δήθεν για τα «πρεζόνια» ή για τους φορείς ή νοσούντες και νοσούσες από λοιμώδη νοσήματα,.  Ολες και όλοι πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα ίδια αυτά υπουργεία της μνημονιακής βαρβαρότητας που επιδιδονται στο κυνήγι μαγισσών των οροθετικών γυναικών, είναι εκείνα που κόβουν βασικές υπηρεσίες από το λαό, μειώνουν τη χρηματοδότηση της δημόσιας υγείας και ακολουθούν την ανθρωποκτόνα πολιτική των μνημονίων. Όταν φορείς δημόσιας υγείας όπως το ΚΕΕΛΠΝΟ ή άλλοι αντί να χρησιμοποιούνται για τη στήριξη των πλέον αδυνάτων σε μια τέτοια συγκυρία οικονομικής κρίσης με αναπόδραστες επιπτώσεις στην υγεία τους, αντιθέτως μετατρέπονται σε διεφθαρμένους μηχανισμούς καταστολής, παραβίασης κάθε ιατρικής δεοντολογίας και σκοτεινών συναλλαγών με τα κυκλώματα της παρανομίας και της διαφθοράς, ολοι και ολες πρεπει να ανησυχουμε..

Είναι ντροπή για τον ελληνικό λαό και για τις λαϊκές τάξεις να έχουμε έναν ακροδεξιό και επικινδυνο για τη δημοσια υγεια υπουργό υγείας και μια τέτοια κυβέρνηση. Ο αγώνας πρέπει να είναι καθολικός για να φύγουν αυτοί και τα μέτρα τους.

Από πλευράς μας, θα κάνουμε όλες τις κινηματικές αλλά και νομικές ενέργειες για να ξανακαταργηθεί η υγειονομική διάταξη, με ορίζοντα όλο το φάσμα των υπηρεσιών υγείας που περικόπτονται έως και εξαφανίζονται για τις λαϊκές τάξεις, και παραμένουν ενεργές μόνο για όσους και όσες έχουν να πληρώσουν  πολυτελείς υπηρεσίες.

Αθήνα, 2-7-2013

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΕΣ ΟΡΟΘΕΤΙΚΕΣ

 

Share

Ντρέπομαι

Ένα τσούρμο φοιτητών, θα ήταν περίπου 20 χρονών, περπατούσε στο διάδρομο του 7ου ορόφου του νοσοκομείου. Μπροστά ο καθηγητής, πίσω αυτά ακολουθούσανε. Σταθήκανε μπροστά στην πόρτα ενός θαλάμου. Κάτι τους είπανε, τους δώσανε μάσκες και μπήκανε.

Στο μοναδικό κατειλημμένο κρεββάτι, μία γυναίκα. Σκεπασμένη με ένα σεντόνι ως το λαιμό, μόνο το κεφάλι και τα χέρια έξω απ’ αυτό. Διάσπαρτες στο δέρμα της, οι χαρακτηριστικές σκουροκόκκινες κηλίδες των ανθρώπων που νοσούν από AIDS. Όση ώρα ο καθηγητής τις έδειχνε στους φοιτητές, αυτή κοιτούσε έξω από το παράθυρο.

Δεν ήξερε καν τί ήταν ο HIV. Δεν ήξερε καν γιατί ήταν εκεί. Δεν ήξερε καν γιατί το σώμα της έκανε αυτά που έκανε. Ήταν από ένα ορεινό χωριό ενός μεγάλου νησιού. Μία φορά στη ζωή της είχε κάνει σεξ με έναν επισκέπτη του νησιού. Τώρα δεν είχε κανέναν δίπλα της. Την είχε παρατήσει η οικογένειά της, εκεί στον έβδομο όροφο, να κοιτάει έξω από το παράθυρο και να αναρωτιέται.

Ξεσκεπάσου, της είπε ο καθηγητής. Αυτή έσφιξε το σεντόνι ακόμη περισσότερο. Ξεσκεπάσου, της είπε πιο δυνατά, πιο άγρια. Άρχισε να κλαίει σιγανά και κουκουλώθηκε ακόμη περισσότερο. Ο καθηγητής τότε, έπιασε το σεντόνι νευριασμένος και της το τράβηξε δυνατά, αποκαλύπτοντας ένα γυμνό κορμί, γεμάτο με κοκκινάδια. Ντρέπομαι, έλεγε αυτή κι έκλαιγε με λυγμούς πια. Ντρέπομαι, είμαι γυμνή, με βλέπουν, και με τα χέρια της προσπαθούσε να καλύψει το στήθος της και το μουνί της. Άνοιξε τα πόδια σου, της είπε κοφτά. Ντρέπομαι, ξανά και ξανά. Παραδόθηκε όμως τελικά, μέσα στα ακατάσχετα αναφιλητά, παραδόθηκε στο γαντοφορεμένο χέρι, που της σήκωσε βίαια το ένα πόδι, για να αποκαλύψει μια τεράστια κόκκινη πληγή εκεί ανάμεσα.

Οι φοιτητές είχαν βουβαθεί. Μερικοί είχαν πισωπατήσει προς την πόρτα. Κανά δυο είχαν βουρκώσει. Κανένας όμως δεν μίλησε.

~

Είναι μερικοί άνθρωποι που κουβαλούν τη ντροπή του κόσμου όλου. Κουβαλούν ακόμη και τη ντροπή αυτών που δεν έχουν ντροπή.

Και είναι και μερικοί άλλοι, που δεν θα καταλάβουν ποτέ τί σημαίνει αξιοπρέπεια. Γιατί οι ίδιοι, δεν έχουν.

(Με αφορμή την απόφαση του Α. Γεωργιάδη να επαναφέρει την υγειονομική διάταξη του Α. Λοβέρδου για τις οροθετικές ιερόδουλες.)

Πηγή: tintooth

 

Share

Θεσσαλονίκη -Συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά της επαναφοράς της βάρβαρης υγειονομικής διάταξης από τον Άδωνη Γεωργιάδη

 

Μία από τις πρώτες υπογραφές του νέου Υπουργού Υγείας Άδωνη  Γεωργιάδη ήταν για την επαναφορά της απάνθρωπης υγειονομικής διάταξης Λοβέρδου. Η συγκεκριμένη διάταξη εκδόθηκε με σκοπό «την προστασία της δημόσιας υγείας», αλλά στην πραγματικότητα λύνει τα χέρια της αστυνομίας να συλλαμβάνει στο δρόμο όποιον επιθυμεί και να τον υποβάλει σε τεστ ανίχνευσης του ιού του AIDS, χωρίς τη συγκατάθεσή του. Προέκταση αυτής της πρακτικής είναι η δημόσια διαπόμπευση με την δημοσιοποίηση φωτογραφιών στα ΜΜΕ και η φυλάκιση(!!) όσων βρίσκονται θετικοί/-ές στον ιό HIV. Πρόκειται δηλαδή για εξόφθαλμη καταπάτηση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων!

Η υγειονομική διάταξη  είχε καταργηθεί πριν από ένα μήνα και έσπευσε να την την επαναφέρει ο υπουργός Υγείας Άδωνης Γεωργιάδης…

Επειδή η διάταξη αυτή δεν συμβάλλει στην υπεράσπιση της δημόσιας υγείας, αλλά καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα και παραβαίνει το ιατρικό απόρρητο, ζητάμε την επανακατάργησή της ως επικίνδυνη και καταστροφική για την αντιμετώπιση του ακανθώδους προβλήματος του ιού του AIDS.

Η δημόσια υγεία δεν προστατεύεται με την διαπόμπευση των οροθετικών ανθρώπων, αλλά με την υλοποίηση ολοκληρωμένων προγραμμάτων κατά του HIV/AIDS, με εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία και με τακτικές καμπάνιες ενημέρωσης του πληθυσμού. Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Υγείας, αντί να εκπονήσει και να εφαρμόσει ένα τέτοιο – άκρως απαραίτητο – πρόγραμμα αντιμετώπισης του HIV/AIDS, επαναφέρει την υγειονομική διάταξη Λοβέρδου και συνεπώς επιτρέπει και υποθάλπει την κατασπάραξη των οροθετικών.

Για όλους αυτούς τους λόγους σας καλούμε στη διαδήλωση διαμαρτυρίας την Τετάρτη 3 Ιούλη, στις 11.00, στο άγαλμα Βενιζέλου, απέναντι από τα γραφεία του ΚΕΕΛΠΝΟ στη Θεσσαλονίκη!

HOMOphonia – Thessaloniki Pride

www.thessalonikipride.com.gr   

 

Share

Όχι στο κλείσιμο της ΕΡΤ!

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις Διωκόμενες Οροθετικές

Όχι στο κλείσιμο της ΕΡΤ!

Ως πολίτες αυτής της χώρας και ως Πρωτοβουλία θέλουμε να εκφράσουμε την οργή μας για τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης ότι θα κλείσει τη δημόσια Ραδιοτηλεόραση και θα την μετατρέψει σε επιχείρηση που θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Παράπλευρη απώλεια, οι απολύσεις 2.700 εργαζομένων.

Ως Πρωτοβουλία θέλουμε να θυμίσουμε ότι η ΝΕΤ μέσα από τα Δελτία Ειδήσεων δεν συμμετείχε στην διαπόμπευση των 27 οροθετικών γυναικών που ήταν χρήστριες ουσιών, συνελήφθησαν στα τέλη Απριλίου του 2012 και διαπομπεύθηκαν με τις φωτογραφίες τους, ονόματα, τόπο κατοικίας, με εισαγγελική εντολή. Παρουσίασε στα Δελτία Ειδήσεων τις φωτογραφίες θολές και χωρίς ονόματα. Αντίθετα, τα ιδιωτικά κανάλια τότε συμμετείχαν με ζήλο στη διαπόμπευση που κατέστρεψε τις ζωές αυτών των γυναικών και υιοθέτησαν μια ακραία αντιδημοκρατική πράξη, γινόμενα έτσι απόλυτα συνένοχα.

Θυμίζουμε επίσης τη φωνή του δημοσιογράφου Κώστα Αρβανίτη από την πρωινή εκπομπή της ΝΕΤ με την Μαριλένα Κατσίμη, που αποκάλεσε φασιστική την συμπεριφορά του τότε υπουργού Υγείας. Αυτό αμέσως έφερε την απόλυση και των δύο.

Η παρανομία και η φασιστική φύση της πράξης αυτής των τότε υπουργών Λοβέρδου Χρυσοχοΐδη έχει πλέον και τη βούλα των δικαστικών αποφάσεων, αφού όλες οι κακουργηματικές κατηγορίες εναντίον αυτών των γυναικών κατέπεσαν, και η υγειονομική διάταξη πάνω στην οποία είχε στηριχτεί αυτό το κυνήγι μαγισσών καταργήθηκε οριστικά πριν ένα μήνα.

Τα πολλά προβλήματα της ΕΡΤ Α.Ε. όπως και όλων των ΔΕΚΟ πρέπει να αντιμετωπισθούν με δημοκρατικές διαδικασίες, έξωση των διορισμένων από την κυβέρνηση χρυσοπληρωμένων στελεχών που με πολλούς τρόπους ανοίγουν δρόμους για διαφθορά, σπατάλη δημοσίου χρήματος, διαπλοκή εκμαυλισμό ανθρώπων και δημιουργία ομάδων συνενοχής.

Θέλουμε τη δημόσια Ραδιοτηλεόραση δημοκρατική, με αντικειμενική ενημέρωση και προαγωγή του πολιτισμού, και προσβάσιμη από ομάδες πολιτών για την προβολή των θεμάτων τους όπως και από πολιτικά κόμματα, ισότιμα. Επίσης, να πάψει να είναι ιμάντας μεταβίβασης της κυβερνητικής προπαγάνδας.

 

ΟΧΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΕΡΤ

ΝΑΙ ΣΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

 

Αθήνα, 13-6-2013

Για ενημέρωση, επικοινωνία:

http://diokomenesorothetikes.wordpress.com

diokomenesorothetikes@gmail.com

 

Περισσότερα

Οι γυναίκες και η πατριαρχία στον αγώνα της ΕΡΤ

Η ΕΡΤ είναι και θα παραμείνει ανοιχτή

 

Share