Subscribe via RSS Feed

Tag: "οροθετικές"

Η Κατερίνα

Στο Φ.Σ. έχουμε γράψει όλη την ιστορία της δίωξης και της απαλλαγής των οροθετικών γυναικών, όσο και για την κατάργηση της υγειονομικής διάταξης που ήταν και η βάση όλης αυτής της βαρβαρότητας. Δεν επαναλαμβάνουμε.

Το άρθρο που ακολουθεί το έγραψε η Χρύσα για να μοιράσει τη χαρά και τη συγκίνησή της με περισσότερους ανθρώπους, και θα λέγαμε ότι είναι μεγάλη η χαρά όταν κερδίζεις κάποιες νίκες, και οι νίκες αυτές ονομάζονται Κατερίνα ή Ράνια. Γιατί αυτή η Κατερίνα που αναφέρει το μικρό σημείωμα όσο και εδώ και πολλούς μήνες η Ράνια, είναι ένα ακόμα μεγαλύτερο όφελος: Είναι 2 από τις 27 διαπομπευμένης και φυλακισμένες οροθετικές γυναίκες που βρίσκονται σήμερα σε απεξάρτηση. Μικρό το ποσοστό, ας ελπίσουμε και σε καλύτερα.

Σίσσυ Βωβού

 

της Χρύσας Μπότση

H μελαχρινή ζωντανή κοπέλα που με υποδέχεται στην αυλή της Μονάδας Λοιμώξεων του νοσοκομείου Α.Συγγρός, λίγα μέτρα έξω από το γραφείο μου, είναι η Κατερίνα. Το βλέμμα της είναι καθαρό, το χαμόγελο γεμάτο κι ας της λείπουν κάποια από τα μπροστινά της δόντια.

Τρέχει προς το μέρος μου  με την αγκαλιά ανοιχτή. Το γέλιο της γεμίζει το χώρο, τραβά τα βλέμματα των υπολοίπων ανθρώπων, ασθενών, συγγενών που περιμένουν. Άλλοι κοιτούν με απορία, άλλοι χαμογελούν. Κάποιοι που με ξέρουν χρόνια στην πορεία του δικού τους αγώνα ενάντια στο HIV/AIDS κινούν το χέρι σε χαιρετισμό με νόημα. Καθώς η Κατερίνα μ’ αγκαλιάζει σφιχτά και τα μαλλιά της κυματίζουν μπροστά στα μάτια μου, δεν μπορώ να μη χαμογελάσω.

Την γνώρισα στις φυλακές Κορυδαλλού. Ένα πλάσμα εκδηλωτικό, ταλαιπωρημένο, έτοιμο πάντα να γελάσει. Μια χρήστρια ηρωίνης, μια από αυτές που κλήθηκαν να χρωματίσουν με τη δική τους καθημερινή πορεία  προς το θάνατο, μια προεκλογική περίοδο, να δώσουν στον τότε υπουργό Υγείας, τον Ανδρέα Λοβέρδο, ένα προβάδισμα σε ψηφοφόρους φοβισμένους, απογοητευμένους, θυμωμένους.

Η Κατερίνα μαζί με τις υπόλοιπες 38 κοπέλες, οροθετικές χρήστριες, βαφτίστηκε «υγειονομική βόμβα» για τον Έλληνα οικογενειάρχη που –γιατί θεωρείται λογικό; -κυκλοφορεί στις πιάτσες των χρηστών με το φερμουάρ του παντελονιού του κατεβασμένο, την τσέπη χωρίς προφυλακτικά και ψάχνει μια σύντομη, χωρίς υποχρεώσεις ανακούφιση.

Τα πράσινα μάτια της Κατερίνας, ήταν θολά όταν την πρωτοείδα: γεμάτα απορία, χαμένες ντάγκλες, αναζητώντας μια τζούρα από τσιγάρο και λίγο καφέ. Στις Τρίτες που η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές επισκεπτόταν τις Γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού, η Κατερίνα έτρεχε πάντα να μας προϋπαντήσει.

Η περιπέτεια αυτών των εξιλαστήριων θυμάτων ενός αποτυχημένου πολιτικού συστήματος, έληξε με την πανηγυρική αθώωσή τους στα δικαστήρια ένα χρόνο μετά τη σύλληψή τους. Κάποιες από αυτές τις κοπέλες τις χάσαμε τελείως. Τις περισσότερες τις είδαμε ξανά στις πιάτσες να ψάχνουν τη δόση τους με οποιοδήποτε τρόπο, για μια ακόμη φορά.

Νομίζω πως δεν θα ξεχάσω εύκολα, την έκπληξή μου όταν καιρό μετά, διαβαίνοντας αφηρημένη το διάδρομο της κλινικής, άκουσα μια γνώριμη φωνή να φωνάζει το όνομά μου. Έκπληκτη κοίταγα την Κατερίνα και τα γελαστά πρόσωπα των γονιών της. Την είχα – για να πω την αλήθεια- υποεκτιμήσει.  Δεν της τόχα! Η Κατερίνα, καθαρή, μόνη της χωρίς υποκατάστατα, ζωντανή και αισιόδοξη είχε έλθει να ξεκινήσει παρακολούθηση για την HIV λοίμωξη που της κληροδότησε ίσως η πιο άσχημη περίοδος της ζωής της. Κι εγώ που ήμουν μαζί της μαζί με την υπόλοιπη ομάδα αλληλεγγύης στις μέρες της φυλάκισής της, είμαι πια η γιατρός της.

Το κορίτσι που με υποδέχθηκε χθες, μπήκε με φόρα μαζί μου στο γραφείο μου.

«Θέλω να σου δώσω κι άλλη μια χαρά» μου είπε. Στο χέρι της κρατούσε ένα μικρό σακουλάκι. Το ‘βαλλε στο χέρι μου πάντα χαμογελώντας.

«Δεν είναι ανάγκη» είπα, αλλά αυτή επέμενε

«Δέστο» είπε. «Το ‘φτιαξε ο μπαμπάς μου».

Άνοιξα το μικρό σακουλάκι και μια λεπτή ασημένια αλυσίδα κύλησε στα χέρια μου. Νόμισα πως τα ασημένια γράμματα με μια καρδούλα στη θέση του τόνου, θα ‘γραφαν το όνομά μου. Έγραφαν όμως: “mamma”.

 

Share

Δίωξη οροθετικών γυναικών: κατέρρευσε και η υγειονομική διάταξη

της Σίσσυς Βωβού

Μια ΝΙΚΗ με τη μεγάλη σημασία της, μετά τις συντονισμένες προσπάθειες του κινήματος αλληλεγγύης και πολλών Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων, είναι η κατάργηση της υγειονομικής διάταξης “Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης Λοιμωδών Νοσημάτων” ΦΕΚ Β΄ 1002/2-2-2012, στην οποία βασίστηκε η αναγκαστική λήψη αίματος, δίωξη, φυλάκιση αλλά προπάντων ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΣΗ 27 οροθετικών γυναικών στα τέλη Απρίλη και Μάη του 2012.

Το υπουργείο Υγείας αναγκάστηκε τελικά να καταργήσει την Υγειονομική Διάταξη, αφού επίκειτο η συζήτησή της στο Συμβούλιο της Επικρατείας τον Ιούλιο του 2013, το οποίο θεωρείται ότι θα την έκρινε παράνομη. Την νομική προσφυγή είχαν κάνει τον Οκτώβριο του 2012 οι οργανώσεις Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες και ACT UP Δράσε.

Αναγκάστηκε βεβαίως το υπουργείο να την καταργήσει λόγω και των μεγάλων αντιδράσεων διεθνών οργανισμών και οργανώσεων, τις οποίες ενημέρωσε, πίεσε και κινητοποίησε το κίνημα αλληλεγγύης.

∎ Συγκεκριμένα, με απόφασή του στις 10 Μαιου του 2012, η οργάνωση των Ηνωμένων Εθνών υπεύθυνη για το AIDS, η UNAIDS, «καλεί τις ελληνικές αρχές να αναθεωρήσουν αυτούς τους νόμους και τις πρακτικές, με το σκοπό να υιοθετήσουν προγράμματα που να βασίζονται σε δεδομένα, και προς ένα ενθαρρυντικό νομικό περιβάλλον που να υποστηρίζει όλους τους ανθρώπους – περιλαμβανομένων των εκδιδομένων ατόμων και των πελατών τους, των χρηστών/χρηστριών ναρκωτικών, των μεταναστών και αιτούντων άσυλο – να έχουν πρόσβαση σε εθελοντική και απόρρητη πρόληψη της HIV λοίμωξης, σε θεραπεία και φροντίδα και σε υποστηρικτικές υπηρεσίες ώστε να αποφεύγεται η HIV λοίμωξη ή να ζουν τα άτομα που είναι θετικά στον ιό με πιο υγιεινό τρόπο».

∎ Η Διεθνής Αμνηστία, με απόφασή της στις 17 Μαΐου του 2012, αντιτίθεται στην Υγειονομική Διάταξη και στις διώξεις, «πιστεύει ότι τα μέτρα που υιοθετήθηκαν από τις ελληνικές αρχές είναι εντελώς εσφαλμένα και αναποτελεσματικά σχετικά με τους δηλωμένους στόχους πολιτικής, και ότι θα οδηγήσουν σε περαιτέρω στιγματισμό των ατόμων που εργάζονται στο σεξ και των ατόμων που ζουν με τον ιό HIV. Οι τιμωρητικές προσεγγίσεις για τη ρύθμιση της εργασίας του σεξ έχουν αποδειχθεί αναποτελεσματικές ως προς τον περιορισμό της μετάδοσης του ιού HIV ανάμεσα σε ανθρώπους που παρέχουν σεξουαλικές υπηρεσίες και τους πελάτες τους.

Επιπρόσθετα, η δημοσίευση ονομάτων, φωτογραφιών και θετικής κατάστασης στον ιό HIV αποτελεί θεμελιώδη παραβίαση του απορρήτου και εκθέτει τους εργαζομένους του σεξ στο στιγματισμό και τη βία. Τέτοια μέτρα είναι πιθανό να επιφέρουν περαιτέρω διακρίσεις και θα μπορούσε να οδηγήσουν σε μειωμένη πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας που χρειάζονται».

Πολύ περισσότερες οργανώσεις και άτομα αντιστάθηκαν, κατάγγειλαν, συμμετείχαν στην Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών, συνέβαλαν με την οικονομική τους ενίσχυση, δημοσιοποίησαν την βαριά αυτή παραβίαση δικαιωμάτων των γυναικών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συμμετείχαν στις δύο δημόσιες και μαζικές εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας στα δικαστήρια στις 2 Μαΐου και στην Αθήνα στις 6 Ιουλίου.

Κάποιοι ψιθύρισαν μέσα από τα δόντια την αντίρρησή τους ή συνέβαλαν δυναμικά στην «επιτυχία» της διαπόμπευσης

∎ Αντίθετα, η Γενική Γραμματεία Ισότητας σε ανακοίνωσή της για το ζήτημα στις 2 Μαΐου 2012, θέτει ερωτήματα, δεν καταγγέλλει την υγειονομική διάταξη, δεν ζητά να καταργηθεί, παρά μόνον αναφέρει ότι αν διώκονται οι γυναίκες ως φορείς του ιού, γιατί δεν διώκονται και οι πελάτες. Η Γραμματεία Ισότητας, ούτε καν σ’ αυτό το μείζον ζήτημα δικαιωμάτων των γυναικών που παράλληλα είναι ανθρώπινα δημοκρατικά δικαιώματα αρνήθηκε να στενοχωρήσει την κυβέρνησή της και να βγει με ένα καθαρό αίτημα υποστήριξης των γυναικών και καταγγελίας της υγειονομικής διάταξης. Δηλαδή, όλα τα κυβερνητικά τμήματα συναίνεσαν με τον τρόπο τους στο έγκλημα των Λοβέρδου – Χρυσοχοΐδη. Πάντως δεν ξέρουμε κανένα που να την κατάγγειλε.

∎ Οι εργαζόμενοι του ΚΕΕΛΠΝΟ, με απόφαση του Δ.Σ. του σωματείου τους έβγαλαν ανακοίνωση στις 11 Μαΐου 2012, όπου προσπαθούν να αποσείσουν τις ευθύνες κάποιων από αυτούς και να κρυφτούν πίσω από την υγειονομική διάταξη. Καταγγέλλουν όλες τις οργανώσεις που τους επιτίθενται θεωρώντας τους συνενόχους, αλλά παράλληλα καταγγέλλουν την διαπόμπευση των γυναικών, στην οποία όντως δεν είχαν εμπλοκή αφού ήταν απόφαση Εισαγγελέων και αστυνομίας. Η τελευταία παράγραφος της μακροσκελούς ανακοίνωσής τους είναι αποκαλυπτική:

«Καθιστούμε σαφές ότι δεν πρόκειται να συνεχίσουμε την συμμετοχή μας στην εφαρμογή της υγειονομικής διάταξης εφόσον δεν σταματήσει άμεσα η απαράδεκτη αυτή πρακτική που εφαρμόζεται και δεν διασφαλιστούν ο σεβασμός στην προσωπικότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η μη δημοσιοποίηση των στοιχείων των εξεταζόμενων».

Δεν πρόκειται, λένε, να συνεχίσουν τη συμμετοχή τους στην εφαρμογή της υγειονομικής διάταξης, ομολογούν οι ίδιοι ότι συμμετείχαν σ’ αυτή την απαράδεκτη πρακτική γιατρών να πραγματοποιούν υποχρεωτικό τεστ HIV λοίμωξης. Δηλαδή, μας λένε, ό,τι έγινε, έγινε. Τι περίεργο, που έβγαλαν την ανακοίνωσή τους μια μέρα μετά την καθαρή θέση που πήρε ο διεθνής οργανισμός UNAIDS (βλ. ανωτέρω). Ο Σύλλογος Εργαζομένων δεν ένιωσε την ανάγκη να διαχωριστεί από όσα από τα μέλη του έκαναν τις παράνομες πράξεις, προτίμησε να επωμιστεί μια συλλογική ευθύνη. Και μάλιστα ένας σύλλογος εργαζομένων σ’ ένα τόσο ευαίσθητο αντικείμενο. Άρα, εντάσσονται σε αυτούς που συνέβαλαν δυναμικά στην «επιτυχία» της επιχείρησης, που είχε το σκέλος της υποχρεωτικής λήψης αίματος για εξέταση (γιατροί εκτελεστές της αστυνομικής επιχείρησης), της σύλληψης, της διαπόμπευσης και της φυλάκισης.

∎ Στο σκέλος της ευθύνης των κρατικών αρχών, έχει ευθύνη η αστυνομία για την εφαρμογή μιας απάνθρωπης και όπως αποδείχθηκε παράνομης υγειονομικής διάταξης και για τη διαπόμπευση των γυναικών μέσα από το σάιτ της, όσο και οι εισαγγελείς που τις παρέπεμψαν για «βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη», τις γυναίκες αυτές που στη συνέχεια σταδιακά απελευθερώθηκαν, οι τελευταίες σε 9 μήνες από την αρχή, ενώ κατέπεσαν όλες οι κατηγορίες στα δικαστήρια.

∎ Να μην ξεχάσουμε όμως το βαρύ πυροβολικό της διαπόμπευσης, που ήταν τα ΜΜΕ, όχι όλα βέβαια, αλλά τα περισσότερα, που έγιναν ο «ιμάντας μεταβίβασης της πληροφορίας», αυτής της εγκληματικής πληροφορίας για τα άτυχα πλάσματα που βρέθηκαν, όπως έχουμε τεκμηριωμένα αποδείξει, ως προεκλογικό καρότο για τους πεινασμένους τηλεθεατές και πορνοπελάτες σε μια επιχείρηση «αρετή» των Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη.

Χρυσός κανόνας της δημοσιογραφίας είναι «αίμα και σπέρμα», αν θέλεις να έχεις τηλεθέαση. Πολλά ΜΜΕ το επέλεξαν και πάλι, συνεργώντας σε όλο το πλέγμα των ανωτέρω υπευθύνων.

Καταλήγοντας, πέτυχε πολλούς από τους στόχους του αυτός ο δύσκολος αγώνας. Μιλάμε σπάνια για νίκες αυτές τις μέρες, και αυτή είναι μία. Δυστυχώς, αυτή η «επιχείρηση Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη» και πρόθυμων συνεργατών και εκτελεστών άφησε πίσω της τα συντρίμια των διαπομπευμένων γυναικών και της μακρόχρονης φυλάκισή τους. Προσφυγές και μηνύσεις έχουν γίνει βέβαια, από την ομάδα αλληλέγγυων δικηγόρων, δεν ξέρουμε πότε θα εκδικαστούν με το γνωστό σύστημα της ελληνικής δικαιοσύνης, αλλά κάποιοι θα πληρώσουν, ευελπιστούμε, και προπαντός κάποιοι και κάποιες θα καταλάβουν ότι δεν είναι μόνοι και μόνες στις βρόμικες επιχειρήσεις τους. Έχουν και αντιπάλους.

 

Share

Δελτίο τύπου της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες για την αυτοκτονία της Μαρίας Θεοδωράκη

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις

Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες

Δελτίο Τύπου

16 Απριλίου 2013

 

Αυτοκτονία Μαρίας Θεοδωράκη στις φυλακές

Με λύπη πληροφορηθήκαμε ότι την Τρίτη 16 Απριλίου η Μαρία Θεοδωράκη, κρατούμενη στη ΔΦΚ κρεμάστηκε με το σεντόνι της δίνοντας τέλος στη ζωή της.

Τη Μαρία γνωρίσαμε πριν από μερικούς μήνες στο πλαίσιο των εβδομαδιαίων επισκέψεων της Πρωτοβουλίας μας στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού. Παρότι δεν ανήκε στην ομάδα των διαπομπευμένων γυναικών, εντούτοις συμμετείχε στις συναντήσεις της Πρωτοβουλίας μαζί και με άλλες οροθετικές γυναίκες που κρατούνται στην “ειδική” όπως την αποκαλούν πτέρυγα για αυτή την «κατηγορία». Εκτός από την επιβαρυμένη υγεία της, λόγω της χρήσης ναρκωτικών ουσιών αλλά και εξαιτίας της  οροθετικότητας, η Μαρία μας είχε πει ότι έπασχε από βαριάς μορφής ψυχική νόσο την οποία προσπαθούσε να αντιμετωπίσει με τη χρήση φαρμακευτικής αγωγής. Στις συνθήκες ωστόσο της φυλακής, η κατάστασή της επιδεινώθηκε σε σημείο που πολλές φορές δεν μπορούσε να ελέγξει καθόλου την επιθετικότητά της, τη βασική αιτία που σύμφωνα με την ίδια την είχε οδηγήσει στη φυλακή (το κατηγορητήριο ήταν σωματικές βλάβες και ένοπλη ληστεία).

Ανεξάρτητα από το όποιο κατηγορητήριο τη βάραινε, η Μαρία ήταν πρωτίστως μία σοβαρά διαταραγμένη γυναίκα με πλήρη επίγνωση της κατάστασής της και ζητούσε απεγνωσμένα να ακουστεί. Πάντες ωστόσο εκώφευαν, η διεύθυνση των φυλακών, οι γιατροί που τις έδιναν τα φάρμακα, καθώς και πολλοί υπεύθυνοι, περισσότερο ή λιγότερο ειδικοί.

Μόλις δύο εβδομάδες πριν τον τραγικό θάνατό της, είχε αποπειραθεί και πάλι να αυτοκτονήσει χαρακώνοντας το λαιμό της μπροστά στη μητέρα της που την είχε επισκεφθεί. Μετά το αιματηρό περιστατικό μεταφέρθηκε στο Δαφνί, για να επιστρέψει ωστόσο λίγες μέρες αργότερα πίσω στη φυλακή, όπου τελικά «κατάφερε» να δώσει τέρμα στη ζωή της.

Οι αυτοκτονίες στις φυλακές είναι όλο και πιο συχνό φαινόμενο. Απέναντι στη στέρηση της ελευθερίας, τις απαράδεκτες συνθήκες κράτησης, τη βία και τη διαρκή πίεση είναι πολλοί και πολλές που δεν αντέχουν. Τα πράγματα είναι ακόμα πιο τραγικά για όλους εκείνους και εκείνες, που για λόγους υγείας και ανεξάρτητα από το κατηγορητήριο που τους βαραίνει δεν θα έπρεπε να βρίσκονται καν στη φυλακή. Η θέση ενός επιβαρυμένου ψυχικά ατόμου, ενός άρρωστου δεν είναι η φυλακή. Η Μαρία δεν θα έπρεπε να είναι στη φυλακή αλλά κάπου που θα φρόντιζαν για την εύθραυστη υγεία της, οι οροθετικές κρατούμενες δεν θα έπρεπε να βρίσκονται σε “ειδική” πτέρυγα φυλακών αλλά στο νοσοκομείο των φυλακών όπως και οι υπόδικοι οροθετικοί άνδρες. Η Δήμητρα Ματάλα, που πέθανε στις γυναικείες φυλακές του Ελεώνα στη Θήβα τον Ιανουάριο, εξαιτίας χρόνιας αναπνευστικής πνευμονοπάθειας, δεν θα έπρεπε να ήταν στη φυλακή αλλά σε νοσοκομείο.

Όσο η πολιτεία αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της, όσο το κοινωνικό κράτος αποδομείται στο όνομα μνημονιακών πολιτικών, όσο το κράτος πρόνοιας γκρεμίζεται και αντικαθίσταται από μηχανισμούς δημόσιας τάξης και καταστολής, η πολιτεία δεν φέρει απλώς ευθύνη για την απώλεια ανθρώπινων ζωών όπως της Μαρίας, αλλά γίνεται συνεργός.

Η Πρωτοβουλία μας δηλώνει ότι θα συνδράμει δικαστικά την οικογένειά της στην περίπτωση που θελήσει να προσφύγει στα δικαστήρια για τη διαπίστωση των πράξεων και παραλείψεων που οδήγησαν τη Μαρία στην αυτοκτονία και για τη δίωξη όσων προέβησαν και υπέγραψαν τις σχετικές αποφάσεις.

 

http://diokomenesorothetikes.wordpress.com/

επικοινωνία: diokomenesorothetikes@gmail.com

 

 

Share

Για την Μαρία Θεοδωράκη

Η Υπόθεση έχει σχεδόν κλείσει. Έχω τον έλεγχο. … Είναι νεκρή, μήπως κοιμάται; … Τώρα πετάει Πιο φοβερή από ποτέ… (Sylvia Plath)

της Βαγγελιώς Σουμέλη*

Δε θέλω να γράψω για το πως και το γιατί, στην τελική η φυλακή δεν είναι τόπος για καμία και κανέναν. Τη Μαρία δεν την ήξερα καλά, την είχα όμως γνωρίσει, τα είπαμε αρκετές φορές, μου κράτησε το χέρι κι εγώ το δικό της, με φίλησε, τη φίλησα κι εγώ. Θυμάμαι ακόμα την τελευταία φορά που την είδα, ήταν στα γενέθλια της Ελένης, εκείνη τη μέρα γιορτάσαμε ετεροχρονισμένα και τα γενέθλια της μικρής Ιβάνας. Η Μαρία ήρθε καθυστερημένη, ήταν πολύ άκεφη αλλά ήρθε για χάρη των κοριτσιών. Φορούσε την αγαπημένη της μπλούζα, τη μπλούζα της Superwoman, ξέρετε τη μπλε μπλούζα με το τεράστιο κόκκινο S σε κίτρινο φόντο. Για μας ήταν απλά η μπλούζα της Μαρίας, της Superwoman της πτέρυγας των οροθετικών γυναικών. Η Μαρία είχε προσωπικότητα, ακόμα και όταν έμενε σε μια άκρη σιωπηλή, ήταν αδύνατον να περάσει απαρατήρητη, είχε έναν τσαμπουκά στους τρόπους της και έδινε κουράγιο σε όλες. Τιμωρημένη και κυνηγημένη όπως μου είπε μια φορά από την ίδια την “τρέλα” της, δεν άντεχε τη φυλακή, όπως δεν άντεχε και την κακία του κόσμου που βίωσε αδυσώπητα από πολύ νωρίς στη ζωή. Στη γνώση αυτή, η μόνη λύση ήταν το φευγιό, κανείς ωστόσο δεν ανέλαβε την ευθύνη να της ανοίξει τις πόρτες κι απέδρασε με τις πόρτες κλειστές.

*μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες 

 

Share

Μια φυλακισμένη οροθετική λιγότερη

της Σίσσυς Βωβού

Έναν τέτοιο τίτλο ίσως θα έβαζε ο Μπρεχτ αν ήθελε να ενημερώσει και να καταγγείλει την αυτοκτονία μιας οροθετικής κρατούμενης στις φυλακές Κορυδαλλού σήμερα.

Η Μαρία Θεοδωράκη, πάνω από 30 ετών (δεν γνωρίζουμε ακριβώς) κρεμάστηκε με το σεντόνι της στις φυλακές Κορυδαλλού όπου κρατείτο επειδή, όπως έλεγε η ίδια, είχε κλέψει ένα παντελόνι.

Την Μαρία είχαμε γνωρίσει κατά τις επισκέψεις της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές» στις φυλακές, ήταν μια λεπτή και μικροκαμωμένη κοπέλα που δεν ανήκε στην ομάδα των διαπομπευμένων γυναικών. Κρατείτο όμως στην ίδια πτέρυγα που επιφυλάσσεται για όλες τις οροθετικές. Κόλλησε τον ιό του HIV όταν δάγκωσε μια άλλη γυναίκα, σε έναν καυγά, όχι στις φυλακές, απ’ όσο ξέρουμε.

Την περασμένη εβδομάδα, μας είχαν ενημερώσει ότι χαρακώθηκε στο λαιμό πρόσφατα με ξυράφι (απόπειρα αυτοκτονίας), μπροστά στη μητέρα της που την είχε επισκεφθεί, με το αίμα να εκτοξεύεται μακριά και να δημιουργεί ένα εφιαλτικό σκηνικό.

Μετά το αιματηρό περιστατικό την μετέφεραν στο Δαφνί, γιατί είχε γίνει από παλιότερα διάγνωση ότι έπασχε από διπολικό σύνδρομο και σχιζοφρένεια, όπως η ίδια είχε πει σε συγκρατούμενές της. Σύντομα όμως, πριν λίγες μέρες, την επανέφεραν στη φυλακή, όπου έδειχνε διαταραγμένη και επιθετική συμπεριφορά, επικίνδυνη ακόμα και για τις συγκρατούμενές της, οι οποίες ανησυχούσαν.

Αντί να την κρατήσουν στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο, οι αρχές αποφάσισαν να επιστρέψει στον Κορυδαλλό, όπου σύντομα «κατάφερε» να αυτοκτονήσει, μετά από συνεχείς προσπάθειες. Αν έπαιξε ρόλο η έλλειψη κρεβατιών και δυνατοτήτων στο Δαφνί ώστε να μην χωράει ανάμεσα στους άλλους και άλλες ψυχασθενείς δεν το γνωρίζουμε, πάντως το θεωρούμε πολύ πιθανό, αφού γνωρίζουμε την αποδόμηση των υπηρεσιών υγείας που έχουν φέρει τα μνημόνια και ακόμα περισσότερο την αποδόμηση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας.

Ήταν μια ατίθαση και διαταραγμένη νέα γυναίκα, που είχε κάνει φυλακή και στο παρελθόν για ασήμαντα αδικήματα, όπως το τελευταίο με το παντελόνι.

Θα λέγαμε ότι έχουμε μια «προαναγγελθείσα αυτοκτονία», με υπεύθυνους όσους επιλέγουν να κρατούν στη φυλακή ένα άτομο με τόσο επιβαρυμένη ψυχική, αλλά και σωματική υγεία, δηλαδή το κράτος, τους νομοθέτες με τα πτυχία Πανεπιστημίου, τους εισαγγελείς, με τις ωραίες γραβάτες και την κοινωνική καταξίωση. Αυτή είναι η Δικαιοσύνη, την έχουμε γνωρίσει από μέσα κι απέξω.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης ζητά την μεταφορά όλων των οροθετικών γυναικών και την ιατρική τους παρακολούθηση στο νοσοκομείο των φυλακών, όπως γίνεται και με τους υπόδικους οροθετικούς άνδρες. Δυστυχώς, δεν διαθέτουν χώρους για τις οροθετικές γυναίκες στο νοσοκομείο των φυλακών.

Πολύ περισσότερο, θυμίζουμε ότι όλες οι διαπομπευμένες οροθετικές γυναίκες απαλλάχθηκαν από τα δικαστήρια και η πολύμηνη φυλάκισή τους (από 3 έως 9 μήνες με σταδιακή αποφυλάκιση) αποδείχτηκε και με τις αποφάσεις ότι ήταν παράνομη. Άρα δεν θα έπρεπε να είχαν κρατηθεί ούτε στο νοσοκομείο των φυλακών.

Θυμίζουμε ότι απόπειρες αυτοκτονίας είχαν κάνει στο παρελθόν πολλές από τις κρατούμενες, που κόβονταν με ξυράφια τόσο από το σύνδρομο στέρησης το οποίο είχαν οι εξαρτημένες όσο και από την απόγνωσή τους για την αναίτια φυλάκιση.

Ο πρωτομάστορας διώκτης των οροθετικών γυναικών, Λοβέρδος, ανακοινώνει αυτές τις μέρες την ίδρυση πολιτικού κόμματος. Θέλει φαίνεται να τον επαινέσει ο ελληνικός λαός για αυτό το έγκλημά του, όπως και για τόσα άλλα.

Αποχαιρετούμε δυστυχώς σήμερα τη Μαρία Θεοδωράκη, που έφυγε γιατί ο αγώνας μας αργεί να φέρει αποτελέσματα απέναντι σε ένα ανάλγητο και εκδικητικό κράτος, που «έπρεπε» να την κρατάει μέσα γιατί είχε κλέψει ένα παντελόνι.

 

 

Share

Η διαπόμπευση συνεχίζεται: συνέντευξη με τη Ζωή Μαυρουδή

της Μαριάννας Ρουμελιώτη 

Πριν περίπου ένα χρόνο, 26 γυναίκες οδηγούνται ξημερώματα σε κτίρια της Ασφάλειας. Βρίσκονται να φέρουν τον ιό του HIV και σε λίγες ώρες τις βλέπουμε όλες στις οθόνες της τηλεόρασης και των υπολογιστών, ως οροθετικές ιερόδουλες που κατηγορούνται σε βαθμό κακουργήματος για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη.

Δείχνουν τις φωτογραφίες τους παντού και η διαπόμπευση συνεχίζεται για μέρες. Αυτές οι γυναίκες θα δεχθούν από ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και κυρίως των ΜΜΕ, τον απόλυτο ρατσισμό. Σήμερα έχουν αποφυλακιστεί οι 19, ενώ οι 8 έχουν ήδη αθωωθεί. Για τις 19 εκκρεμεί η δίκη, ενώ η κατηγορία έχει μετατραπεί από κακούργημα σε πταίσμα. Η αθώωση των 8 όπως και η απελευθέρωση των 19, δυστυχώς, πήρε μικρότερη διάσταση από τη διαπόμπευσή τους.

Ο τότε Υπουργός Υγείας Α. Λοβέρδος δήλωνε στο ραδιόφωνο πως «η υγειονομική βόμβα του AIDS δεν βρίσκεται πλέον μέσα στο γκέτο των αλλοδαπών όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος, ξέφυγε από το γκέτο τώρα. Προσωπικά, αλλά και όλες οι αρμόδιες αρχές, προσπαθήσαμε πολύ γι’ αυτό, για να μην ξεφύγει. Γι’ αυτό φώναζα τους τελευταίους μήνες: μην πηγαίνετε με παράνομα εκδιδόμενες αλλοδαπές…». Όπως φάνηκε στην πορεία η συγκεκριμένη δήλωση του υπουργού περιείχε πολλές ανακρίβειες. Ήταν παράνομα εκδιδόμενες, ήταν αλλοδαπές, μιλούσαμε όντως για υγειονομική βόμβα; Μερικά από αυτά τα ερωτήματα απαντιούνται στο ντοκιμαντέρ της Ζωής Μαυρουδή.

Η Ζωή Μαυρουδή, ηθοποιός και σεναριογράφος στο επάγγελμα, αποφάσισε με την υποστήριξη του σωματείου Unite the Union και του οργανισμoύ Union Solidarity International να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ για την υπόθεση αυτή. Μιλήσαμε μέσω skype, καθότι η Ζώη μένει στο Λονδίνο, και συζητήσαμε για αυτό το ντοκιμαντέρ.

Πώς αποφάσισες να κάνεις αυτό το ντοκιμαντέρ;

Ήθελα να εξερευνήσω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες συνέβη αυτή η ιστορία. Τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης, όπως καλύφθηκαν από τα ΜΜΕ, δημιούργησαν μια τρομερή σύγχυση σε σχέση με τις συνθήκες κράτησης, προφυλάκισης κτλ. Ήθελα λοιπόν να διερευνήσω τελικά τι έγινε πραγματικά. Είναι μια ιστορία με πάρα πολλές παραμέτρους και σίγουρα κάτι πολύ διαφορετικό από ό,τι συνέβαινε ως εκείνη τη στιγμή στην Ελλάδα.

Τι θυμάσαι από τις μέρες που δημοσιεύτηκαν οι φωτογραφίες των γυναικών;

Δεν ήμουν στην Ελλάδα όταν έγινε αυτό, το παρακολουθούσα από το εξωτερικό και συνεπώς δεν είδα όλη τη γκάμα της τηλεοπτικής κάλυψης. Είδα όμως κάποιες από τις τηλεοπτικές εκπομπές, έμαθα ότι δημοσιεύτηκαν οι φωτογραφίες και είδα τα εξώφυλλα και τις αναρτήσεις στο ίντερνετ. Πρώτα στο site της Ελληνικής Αστυνομίας και μετά σε ένα σωρό άλλα site, τα οποία συνεχίζουν να έχουν τις φωτογραφίες παρότι πολλές από τις γυναίκες αυτές έχουν αθωωθεί και έχουν καταρρεύσει οι κατηγορίες της πορνείας. Δηλαδή βλέπεις ακόμα το άρθρο να λέει «οι ιερόδουλες με AIDS» και από κάτω οι φωτογραφίες των γυναικών που έχουν αθωωθεί. Αυτό ισχύει μέχρι και σήμερα. Η διαπόμπευση συνεχίζεται, η διαπόμπευση δε σταμάτησε τη στιγμή που έπαψαν να δείχνουν τις φωτογραφίες τους οι τηλεοράσεις, ούτε καν τη στιγμή που αθωωθήκαν.

Η διαπόμπευση, και αυτό είναι κάτι που πρέπει να καταλάβουμε, μόλις συμβεί είναι σαν το κουτί της Πανδώρας. Είναι κάτι που δεν μπορείς να το πάρεις πίσω. Από τη στιγμή που διαπόμπευσες αυτές τις κοπέλες δεν μπορείς να το σβήσεις.

Τι άλλαξε ή τι έγινε διαφορετικό μέσα σου μετά τις συνεντεύξεις που πήρες από τις γυναίκες αυτές;

Κατάλαβα καταρχάς πως λειτουργεί το ψέμα. Το ψέμα και η παραπληροφόρηση είναι ένα παράδοξο πράγμα, είναι ταυτόχρονα απλό και εξαιρετικά περίπλοκο. Όταν αρχίσεις και το εξερευνάς καταλαβαίνεις ότι είναι πάρα πολύ περίπλοκο και είναι πάρα πολύ δύσκολο να το αποδομήσεις.

Κατάλαβα επίσης πως η συγκεκριμένη υπόθεση αγγίζει πολλές διαφορετικές πληθυσμιακές ομάδες και πως είναι πάρα πολύ περίπλοκη. Όπως μου είπε και ένας από τους νομικούς που μίλησα, η δικογραφία είναι ογκωδέστατη και πολλές από τις αρχικές κατηγορίες δεν μπορούσαν να σταθούν τελικά και στην πορεία καταρρίπτονταν.

Μέσα σε όλη αυτή την περιπλοκότητα, βλέπεις πως χάνεται η αλήθεια. Πως χάνεται η αλήθεια και πως εξατμίζονται όλες αυτές οι προσωπικές ιστορίες των γυναικών αυτών.

Κατάλαβα επίσης την αγανάκτηση των ανθρώπων που εργάζονται στον τομέα της υγείας. Την αγανάκτησή τους για το πόσο πίσω πήγε τη δουλειά τους αυτή η ιστορία. Πόσο κλόνισε την εμπιστοσύνη, πόσο κόπο κατέβαλαν για να μπορέσουν να μαζέψουν τα σπασμένα των πολιτικών. Τέλος, κατάλαβα πόσο πολύ έχει σημαδευτεί μια για πάντα η ζωή αυτών των γυναικών και των οικογενειών τους.

Μπορείς να μοιραστείς μαζί μας κάποια μικρή ιστορία γυρίζοντας αυτό το ντοκιμαντέρ; Τι είναι αυτό που σε συγκλόνισε πιο πολύ σαν ιστορία;

Νομίζω αυτό που με συγκλόνισε πιο πολύ σαν ιστορία ήταν αυτή μιας μητέρας που μου εξομολογήθηκε ότι η κόρη της την πήρε τηλέφωνο από τη φυλακή για να της πει ότι είναι άρρωστη. Δεν της είπε ότι είναι στη φυλακή, της είπε «είμαι άρρωστη». Δηλαδή προσπάθησε να επικοινωνήσει με την οικογένειά της μέσα από μια κατάσταση κράτησης για να της κάνει αυτήν την ανακοίνωση. Κάτι που θα έπρεπε κανονικά να έχει γίνει σε ιδιωτικό χώρο με υποστήριξη της ίδιας και της μητέρας της. Δεν της δόθηκε όμως αυτή η επιλογή.

Κάτι αντίστοιχα συγκλονιστικό μου είπε και άλλη μια κοπέλα. Μου είπε ότι δεν καταλάβαινε γιατί την κρατούσαν. Ρώτησε τους αστυνομικούς γιατί την κρατάνε. Αναρωτιόνταν αν την κρατάνε επειδή είναι άρρωστη. Υπάρχουν κοπέλες που καταλάβανε μετά από ενάμιση μήνα που κρατούνταν, τι είχε συμβεί. Αυτό νομίζω είναι αυτό που με έχει συγκλονίσει περισσότερο από όλα. Ότι αυτοί οι άνθρωποι όχι μόνο συνελήφθησαν κάτω από συνθήκες εκτός κάθε νομιμότητας, αλλά ότι δεν τους δόθηκε καν η δυνατότητα, όπως μου είπε και ένας νομικός, να υπάρχουν ως υποκείμενα σε αυτήν την υπόθεση. Δηλαδή διαπομπεύτηκαν, τους αφαιρέθηκε η αξιοπρέπεια και η δύναμή τους σε όλα τα επίπεδα. Όπως διαδραματίστηκε αυτή η ιστορία, τους αφαιρέθηκε κάθε δυνατότητα να διεκδικήσουν το δίκιο τους και την αξιοπρέπειά τους. Τους αφαιρέθηκε το δικαίωμα να μπορούν να πουν στις μανάδες τους ότι έχουν αυτόν τον ιό. Ή ακόμα και να επιλέξουν να μην το πουν.

Για ποιους λόγους θεωρείς πως έγιναν οι συγκεκριμένες συλλήψεις και μετά η διαπόμπευση;

Σχεδόν όλοι οι άνθρωποι με τους οποίους μίλησα είχαν την άποψη, που εκφράστηκε με σθένος, ότι αυτές οι συλλήψεις και η διαπόμπευση έγινε καθαρά για πολιτικούς λόγους. Για τη συγκέντρωση ψήφων πριν τις εκλογές από τους συγκεκριμένους πολιτικούς, τον Λοβέρδο και τον Χρυσοχοΐδη. Κάποιες βδομάδες πριν τις συλλήψεις ψηφίστηκε η υγειονομική διάταξη.

Η διάταξη αυτή αναφερόταν στους τοξικομανείς και τα εκδιδόμενα άτομα ως ευπαθείς ομάδες και αναφερόταν στην ανάγκη υποχρεωτικής τους εξέτασης, όπως και στην ανάγκη εξέτασης και περιορισμού των λαθρομεταναστών. Ο κος Λοβέρδος καυχήθηκε σε ορισμένες συνεντεύξεις ότι η διάταξη θα του έλυνε τα χέρια ώστε να εξετάζει ανθρώπους ενάντια στη θέλησή τους.

Η εν λόγω υγειονομική διάταξη είναι έτσι κι αλλιώς ένα πολύ κακογραμμένο κείμενο με πάρα πολλές ασάφειες και είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς αν τηρήθηκε ακόμα και η ίδια στη συγκεκριμένη υπόθεση. Για παράδειγμα, το θέμα του ιατρικού απορρήτου, όπως μου εξήγησαν πολλοί γιατροί, είναι κάτι που δεν μπορεί να παρακαμφθεί και όμως παρακάμφθηκε. Ένα άλλο παράδειγμα είναι ότι ο HIV δεν αναφέρεται σε αυτή την υγειονομική διάταξη επαρκώς ως μια από τις ασθένειες οι οποίες αποτελούν υγειονομικό κίνδυνο. Και φυσικά δεν θεωρείται ούτε από τους διεθνείς οργανισμούς και τις διεθνείς υγειονομικές διατάξεις ο HIV μια επείγουσα απειλή για τις δυτικές χώρες.

Θεωρείς το συγκεκριμένο συμβάν μεμονωμένο περιστατικό;

Στην Ελλάδα υπάρχει προϊστορία. Είχαμε περιπτώσεις ποινικοποίησης του ιού του HIV στον τομέα της εργασίας. Αλλά κατά τη γνώμη μου η υπόθεση αυτή δεν μπορεί να συσχετιστεί με παλιότερα τέτοια θέματα, ακόμα και με ελληνικές υποθέσεις που έφτασαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Αυτή την υπόθεση μπορώ μόνο να τη συσχετίσω με την άνοδο του αστυνομικού κράτους στη χώρα γενικότερα. Στο κομμάτι της έρευνας και των συνεντεύξεων μιλήσαμε και με έναν ειδικό στα θέματα της υποσαχάρειας Αφρικής και μπορούμε να πούμε πως αυτό που βλέπουμε σήμερα στην Ελλάδα είναι μια κατάσταση απαρτχάιντ.

Υπάρχει βεβαίως και η άποψη ότι υπάρχουν στην Ελλάδα θεσμικά προβλήματα τα οποία μπορούμε να καταλογίσουμε στις ελληνικές αρχές, θέματα σχετικά με την οργάνωση στο Υπουργείο Υγείας και το ΚΕΕΛΠΝΟ, υπάρχει και το προηγούμενο με την ποινικοποίηση της ασθένειας σε μεμονωμένες περιπτώσεις ατόμων σε προσωπικές ή εργασιακές σχέσεις, αλλά αυτή η υπόθεση δε νομίζω ότι μπορεί να εξηγηθεί σε σχέση με οτιδήποτε άλλο. Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη, αλλά φυσικά στο ντοκιμαντέρ δείχνουμε και άλλους λόγους για τους όποιους μπορεί να συμβαίνει όλο αυτό.

Γιατί πιστεύεις ότι πούλησε τόσο αυτό το γεγονός στα ΜΜΕ;

Νομίζω ότι είναι σαφές πια ότι όταν γίνεται κάποια κίνηση από μια επίσημη αρχή, τα ΜΜΕ αναπαράγουν άκριτα τις αποφάσεις αυτές. Αυτό συνέβη και στη συγκεκριμένη περίπτωση. Βέβαια αυτή τη φορά είχε μια πολύ άγρια έκφανση όλο αυτό το πράγμα. Όπως μου είπε μια ακτιβίστρια που ασχολήθηκε με το θέμα, έβλεπες να συζητιέται το θέμα της καταπάτησης των δικαιωμάτων και παράλληλα να δείχνουν τις φωτογραφίες των γυναικών χωρίς να προστατεύονται τα πρόσωπα τους για παράδειγμα. Το πώς έπαιξε όλο αυτό στα ΜΜΕ ήταν ένας παραλογισμός.

Τι ελπίζεις να πετύχεις με την δημιουργία αυτού του ντοκιμαντέρ;

Πιστεύω ότι έχουμε χρέος ως πολίτες, δεν θα πω δημοσιογράφοι, γιατί δεν είμαι επαγγελματίας δημοσιογράφος και δεν το ασκώ αυτό ως επάγγελμα, να παίρνουμε στα χέρια μας την εξερεύνηση της αλήθειας. Εδώ υπήρχε μια τρομερή παραπληροφόρηση και κάποια στιγμή φοβήθηκα ότι η ιστορία αυτή θα εξατμιστεί, θα ξεχαστεί. Θέλω λοιπόν να κάνω ότι μπορώ για να μη ξεχαστεί, να υπάρχει ως σημείο αναφοράς. Μακάρι να κάνουν κι άλλοι έρευνες για το συγκεκριμένο θέμα, μακάρι το κρατικό κανάλι που αναπαρήγαγε και αυτό τις φωτογραφίες, να κάνει κι αυτό μια δική του έρευνα. Μέχρι τώρα δεν έχω δει κάτι. Στο βαθμό που μπορούμε ως άνθρωποι, ως πολίτες, ως ομάδες, ανεξάρτητοι από αυτά τα μέσα, οφείλουμε, πιστεύω, να συνεισφέρουμε στο να μην ξεχνιούνται αυτά τα γεγονότα. Και πολύ φοβάμαι στην Ελλάδα συμβαίνουν τόσα πολλά και με τέτοια συχνότητα που έχουμε αρχίσει να απελπιζόμαστε και να χάνουμε τον έλεγχο. Πρέπει όμως να μην ξεχνάμε ότι μπορούμε και πρέπει να καταγράψουμε την ιστορία της χώρας μας όπως διαδραματίζεται. Ζούμε σε μια εποχή που η διανομή της πληροφορίας μας επιτρέπει να το κάνουμε και οφείλουμε να το κάνουμε. Και αυτό λοιπόν προσπαθήσαμε να κάνουμε με αυτό το ντοκιμαντέρ. Να δημιουργήσουμε ένα ιστορικό, ένα ντοκουμέντο, ένα χρονικό αυτής της υπόθεσης.

 

Πηγή: enfo.gr

 

Share

Η ACT UP που εγώ γνωρίζω

Το κείμενο που ακολουθεί, στάλθηκε στην εφημερίδα «Αυγή» ως διαμαρτυρία για την ακατάλληλη και τελείως στρεβλωμένη παρουσίαση της οργάνωσης ACT UP-ΔΡΑΣΕ, με την οποία συνεργαζόμαστε συστηματικά τους τελευταίους 10 μήνες στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις Διωκόμενες Οροθετικές. Η Αυγή με ενημέρωσε ότι το κείμενο ήταν μεγάλο και ότι, επίσης, ανέφερε θέματα που δεν περιέχονταν στο άρθρο της. Συνεπώς, έστειλα στην εφημερίδα μικρότερο κείμενο, το οποίο και δημοσιεύθηκε στις 13/3, ενώ το συνολικό το δημοσιεύω εδώ, με στόχο την αποκατάσταση της αλήθειας αλλά και την αλληλοϋποστήριξη που απαιτείται με τους συναγωνιστές και συναγωνίστριές μας.

Σίσσυ Βωβού

Αναρωτιέμαι από πού γνωρίζει ο αρθρογράφος της Αυγής Βασίλης Βενιζέλος ότι η οργάνωση ACT UP Δράσε είναι μια σφραγίδα, όπως αναφέρθηκε μεταξύ άλλων σε εκτεταμένο ρεπορτάζ στις 12 Μαρτίου με τον τίτλο «Θέμα δημόσιας υγείας και όχι καταστολής».

Εγώ που συνεργάζομαι με την οργάνωση αυτή, στο πλαίσιο της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών» στην οποία μετέχει η συγκεκριμένη οργάνωση, το Δίκτυο για τα Κοινωνικά και Πολιτικά Δικαιώματα, η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, η Ομάδα αλληλεγγύης δικηγόρων σε πρόσφυγες και μετανάστες/μετανάστριες και πολλοί μεμονωμένοι ακτιβιστές και ακτιβίστριες, γνωρίζω την πολύτιμη και καθημερινή συμβολή της ACT UP στον αγώνα μας ενάντια στη διαπόμπευση των 27 οροθετικών γυναικών και για την απελευθέρωσή τους.

Από την ημέρα που διαπομπεύθηκαν και συνελήφθησαν οι γυναίκες αυτές, η πρωτοβουλία μας είχε καθημερινή δραστηριότητα σε όλα τα επίπεδα, με επισκέψεις στις φυλακές, ανθρωπιστική βοήθεια, ψυχολογική στήριξη, νομική στήριξη, δημόσιες παρεμβάσεις, διαβήματα στο υπουργείο Δικαιοσύνης, ενημέρωση του προσωπικού των φυλακών για τους τρόπους μετάδοσης του ιού HIV/AIDS και δουλειά στο δρόμο για όσες απελευθερώθηκαν σταδιακά.

Η γιατρός Χρύσα Μπότση και μέλος της ACT UP εργάζεται στο ΚΕΕΛΠΝΟ, το οποίο παρουσιάζεται αρνητικά στην Αυγή, ενώ είναι ένας φορέας δημόσιας υγείας υπεύθυνος για τα λοιμώδη νοσήματα, όπου κάποιοι γιατροί εργαζόμενοι συνεργάστηκαν απαράδεκτα και αντιδεοντολογικά με την αστυνομία για το αναγκαστικό τεστ για την οροθετικότητα. Συγκεκριμένα η συνεργάτις μας Μπότση, τράβηξε το βάρος της διαμαρτυρίας για το υγειονομικό και δημοκρατικό μέρος της παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών, και ακόμα κατήγγειλε συγκεκριμένες αντιδεοντολογικές ενέργειες συναδέλφων της στον ίδιο οργανισμό.

Επίσης, μέλη της ACT UP με την πείρα τους στη δουλειά στο δρόμο, καθοδήγησαν τα υπόλοιπα μέλη της πρωτοβουλίας μας για να βρούμε όσες απελευθερώθηκαν σταδιακά και να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε. Ιδιαίτερα ο Κωσταντής Καμπουράκης, ο οποίος αναφέρεται απαξιωτικά, ανέλαβε πρωτίστως και μάλιστα με μεγάλο ψυχικό απόθεμα, την πιο απελπισμένη περίπτωση, της 19χρονης (και κωφής από κακοποίηση) Μαριάννας, που είναι από μικρή σε πλήρες AIDS, προσπαθώντας με τις ενέργειές του (και μας) να της δώσουμε αν όχι μια αξιοπρεπή ζωή (αν αυτό δεν είναι εφικτό) τουλάχιστον έναν αξιοπρεπή θάνατο.

Εκτός της συγκεκριμένης συνεργασίας μας για το ζήτημα των οροθετικών γυναικών, οι τελευταίες από τις οποίες αθωώθηκαν χθες, έχουμε συναντήσει την ACT UP σε πολλές δράσεις.

Δεν μπορώ να εξηγήσω, λοιπόν, πώς όλα αυτά που κάνουν αυτοί οι άνθρωποι ταιριάζουν με τον χαρακτηρισμό της οργάνωσής τους ως «σφραγίδα».

Τέλος, αν παίρνει αυτή η «ΜΚΟ» χρηματοδοτήσεις αφειδώς, όπως αναφέρεται, δεν το γνωρίζω, γνωρίζω όμως σίγουρα ότι πολλές ΜΚΟ παίρνουν χρηματοδοτήσεις και τις βάζουν στην τσέπη τους, ενώ πολλές άλλες παίρνουν χρηματοδοτήσεις και τις κάνουν κοινωνικό έργο.

Από τη δράση της ACT UP που εγώ γνωρίζω, δεν φαντάζομαι ότι όλη αυτή η δράση της μπορεί να την εντάσσει στις ΜΚΟ που καταχρώνται χρήματα.

Με τη διαμαρτυρία μου αυτή για το δημοσίευμα της ΑΥΓΗΣ, πιστεύω ότι διερμηνεύω τα αισθήματα και των άλλων μελών της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές γυναίκες.

 

Share

Ομοφοβία, ρατσισμός και θανατοπολιτική

με οργή και σε πένθος

του Δημήτρη Παπανικολάου*

Στο πρόσφατο, θαυμάσιο, ντοκιμαντέρ How to survive a plague, που αφηγείται την ιστορία της ACT UP στη Νέα Υόρκη, βλέπεις εικόνες από γνωστές δράσεις της οργάνωσης που απαίτησε, στον δημόσιο χώρο, την αλλαγή της κρατικής πολιτικής για το AIDS στην Αμερική της δεκαετία του ’90. Μια από αυτές ήταν οι «πολιτικές κηδείες» για τα θύματα της ασθένειας. Τα φέρετρα περιφέρονταν στο Νότιο Μανχάταν, και η απόδοση τιμής μεταμορφωνόταν σε διαδήλωση — κάποια έφταναν μέχρι έξω από το προεκλογικό στρατηγείο του Μπους το ’92, με το μήνυμα «το αίμα μας πάνω σου». Μέσα από τον θάνατο, με μια ταυτότητα σε διακινδύνευση και σε στιγμή απόλυτου στιγματισμού της, κάποιοι τόλμησαν να αντιμιλήσουν. Σε μια συγκλονιστική σκηνή, ο ακτιβιστής Μπομπ Ράφσκι, έξω από το στρατηγείο του Μπους και μπροστά από το φέρετρο ενός συντρόφου του, σταματάει, γέρνει το κεφάλι, τα σημάδια της ασθένειας εμφανή στο πρόσωπό του, και φωνάζει: «Με οργή και σε πένθος, αυτή η μάχη δεν θα σταματήσει μέχρι να είμαστε όλοι μας ασφαλείς. ACT UP, αντεπιτεθείτε, πολεμήστε το AIDS».

Πιστεύω αξίζει να ξαναδεί κανείς αυτήν τη σκηνή, όπου ένας ακτιβιστής, καταδικασμένος σε θάνατο από μια κρατική πολιτική, παίρνει στα χέρια του την θανατο-εικόνα του και λέει «Αντεπιτεθείτε!». Και να τη δει στη σημερινή συγκυρία. Αξίζει να τη δει, για παράδειγμα, ως αντιστάθμισμα σε εκείνη την άλλη σκηνή, όπου ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Η. Παναγιώταρος φωνάζει «Γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες!» έξω από το Χυτήριο. Ή ως αντιστάθμισμα σε όλες εκείνες τις σκηνές που γεμίζουν την καθημερινότητά μας σήμερα και προσδιορίζουν επιθετικά τον φυλετικά, σεξουαλικά, ή κοινωνικά «Άλλον» ως οιονεί νεκρό. Όλες αυτές οι σκηνές συνδέονται, όσο κι αν δεν το καταλαβαίνουμε με την πρώτη.

Ας ξεκινήσω όμως από τα γνωστά. Πανθομολογείται σήμερα μια έξαρση της ομοφοβίας και του σεξουαλικού ρατσισμού, μαζί με τη γενικότερη έξαρση της μισαλλοδοξίας και του φυλετικού ρατσισμού. Η κλασική μας ανάγνωση γι’ αυτή την εξέλιξη ακολουθεί το σχήμα της βιοπολιτικής. Ζούμε σε μια εποχή έντονα βιοπολιτικής διακυβέρνησης, δηλαδή διαχείρισης πληθυσμών, οργάνωσης του πώς κάποιοι άνθρωποι (οι «δικοί μας») θα ζουν, και προγραφής όλων των άλλων, όσων αφήνονται, ουσιαστικά, να πεθάνουν. Η γενικότερη κατεύθυνση είναι, ως εκ τούτου, η κατεύθυνση της δημιουργίας «καθαρών», «κανονικών» σωμάτων — και η απορριμάτωση, η αποκειμενοποίηση όλων των άλλων. Μέσα σε αυτό το βιοπολιτικό σχήμα πρέπει να κατανοηθεί αρχικά η εκ νέου έμφαση στον ρατσισμό, τη μισαλλοδοξία, και την ομοφοβία.

Όμως θέλω να θυμίσω πόσο πολύ οι στρατηγικές αυτές λειτουργούν και σε μια παράλληλη της βιοπολιτικής οικονομία, αυτήν που ο Ακίλλε Μπέμπε ονομάζει necropolitics, και στα δικά μας συμφραζόμενα θα την ονόμαζα θανατοπολιτική. Παράλληλα λοιπόν με τη βιοπολιτική, βλέπουμε σήμερα να οργανώνεται όλο και περισσότερο μια ιδιότυπη θανατοπολιτική που δεν περιορίζεται, όσο κι αν προτυπώνεται, στις κινήσεις της Χρυσής Αυγής. Μιλάμε για μια ευρύτερη στρατηγική, κατά την οποία τα σώματα νεκρών παρελαύνουν επίσης γύρω μας, ορίζοντας τις ζωές των ζωντανών — είτε ως φόβητρο, είτε ως τακτική ξεκαθαρίσματος, είτε ως παράπλευρες απώλειες· με έμφαση στο αναπόφευκτο και τελεσίδικο της λέξης απώλεια.

Μια εικόνα θανάτου οργανώνεται γύρω μας: όχι μόνο τα φαντάσματα των νεκρών, αλλά και τα δηωμένα, τα χτυπημένα (και σαν νεκρά φωτοσοπαρισμένα), τα ακρωτηριασμένα, τα βιασμένα, τα νεκροζώντανα σώματα παρατίθενται προς συμμόρφωσιν, αλλά και προς γνώσιν.

Κι εδώ μια βασική πλέον διαφορά, μια καινούρια στιγμή της εποχής της κρίσης. Στο θέμα της ομοφοβίας φαίνεται ίσως πιο ξεκάθαρα: αν οι παλιές έμφυλες και σεξουαλικές ιεραρχίες στην Ελλάδα κατέληγαν στο τι δεν μπορεί να είναι ένας καλός Έλληνας/μια καλή Ελληνίδα (πούστης, λεσβία, γαμημένη κωλοτρυπίδα, πόρνη κ.ο.κ.), αν δηλαδή παλιότερα οι ιεραρχίες προέβαλλαν τα αποκείμενά τους ως εθνικώς διαγραμμένα, οι καινούριες τους επιβιώσεις τα φαντασιώνονται, όλο και περισσότερο, ως νεκρά. Σε αυτό, η νέα ομοφοβία και ο νέος φαλλοσεξισμός έρχονται να συναντήσουν το νέο ρατσισμό, που κι αυτος, την εποχή της κρίσης, (ξανα)δουλεύει όλο και περισσότερο όχι με εικόνες αποκλεισμένων ή διωγμένων Άλλων, αλλά νεκρών ή ζωντανόνεκρων. Σαν το νέο ρατσισμό, έτσι και η νέα ομοφοβία και ο νέος φαλλοσεξισμός «της κρίσης»: γίνονται, όλο και περισσότερο, όχι μόνο βιοπολιτικές στρατηγικές, αλλά και θανατοπολιτικές.

Έτσι, αν σήμερα ο εθνικισμός, ο μάτσο ανδρισμός, η εθνομαγκιά και η εθνοφοβία μανατζάρουν σώματα ανθρώπων στην υπηρεσία της εθνοβιοπολιτικής (μας λένε: «Κλειστείτε μέσα και όλα θα πάνε καλά»), η ομοφοβία, ο ρατσισμός και ο νεοσεξισμός, καλούνται να μανατζάρουν και την εικόνα οιωνεί νεκρών, στην υπηρεσία μιας αναγκαίας και παραπληρωματικής θανατοπολιτικής (μας λένε: «Εκεί έξω κυκλοφορούν ζόμπι»).

Κι ο μεγάλος κίνδυνος είναι ότι η θανατοπολιτική (όπως και η ομοφοβία και ο ρατσισμός που τη στηρίζει) δεν είναι μακριά και απ’ έξω μας. Κολακεύει δομές που έχουν βαθειά σκαλωθεί όχι μόνο σ’ αυτό που λέμε δημόσιο, αλλά και σ’ αυτό που ονομάζουμε ιδιωτικό· όχι μόνο σ’ αυτό που λέμε συντήρηση, αλλά και σ’ αυτό που αναγνωρίζουμε ως προοδευτικό. Σκεφτείτε το αυτό κάθε φορά που βλέπετε έναν μετανάστη και κάπου βαθειά χωμένη μέσα σας αισθάνεστε τη φοβία ότι μπορεί να έχει μια μεταδοτική θανατηφόρα ασθένεια· κάθε φορά που ακούτε ότι πέθανε ο γκέι γνωστός σας και ρωτάτε «από AIDS;»· κάθε φορά που βλέπετε μια γυναίκα με εμφανή σημάδια κακοποίησης και εξάρτησης, και σκέφτεστε ότι μπορεί να είναι ξένη, ή πόρνη, ή και τα δύο. Και κάθε φορά που θα θυμάστε τον παλιό –την εποχή του πάρτι– εαυτό σας, να έχει γελάσει με την επιγραφή «Προσεχώς Βουλγάρες» που έβγαζαν τα μπουζουκάδικα στην επαρχία.

Γιατί η θανατοπολιτική δεν είναι το έργο ενός φασίστα που ουρλιάζει κάτι αποκρουστικό. Είναι το έργο αυτού που χρησιμοποιεί μια σκηνή που ήδη έχεις σκεφτεί και απωθήσει, ως σκηνικό πολιτικής επιθυμίας.

Το πρόβλημα με την επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα δεν ήταν τελικά μόνο η ολιγωρία της αστυνομίας ή η ένδειξη ότι πλήρωσε τη συνδικαλιστική της δράση· ήταν η διάθεση να δημιουργήσουν, με το παράδειγμά της, ένα σώμα οιονεί νεκρό. Το πρόβλημα με το προεκλογικό σκάνδαλο των «ιερόδουλων», δεν ήταν η πολιτική αναξιοπρέπεια της έκθεσής τους, αλλά η ρητορική προβολή αυτών των γυναικών ως οιονεί φορέων και διασπορέων θανάτου. Το πρόβλημα με τις «γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες» του Παναγιώταρου, δεν είναι ούτε η προσβολή, ούτε η ρητορική του βιασμού που ενδεχομένως φέρνει στο μυαλό, ούτε καν τα δικά του απωθημένα. Το πρόβλημα είναι ότι τη φράση αυτήν τη φωνάζει γιατί ξέρει ότι θα ακουστεί από ένα ποτισμένο εθνομοφοβία κοινό, για το οποίο, όπως λέει ο Λεό Μπερσανί, the rectum is the grave, το ορθό είναι τάφος, το ορθό σημαίνει θάνατο. Ή, για να το πω στα συμφραζόμενα του, ο Παναγιώταρος φωνάζει για να τον ακούσουν όσοι, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, συντονίζονται στο ρυθμό της φράσης «η γαμημένη κωλοτρυπίδα θα γίνει ο τάφος σας».

Το πώς απαντάει κανείς σε όλα αυτά, είναι γνωστό, έχει τη γενεαλογία του, και συνδέεται απολύτως με τους τρόπους απάντησης στη βιοπολιτική γενικώς, αυτούς τους τρόπους που τόσο πολύ, τόσοι πολλοί, ιχνηλατούμε τον τελευταίο καιρό και σε αυτήν τη χώρα. Act Up, Fight Back, Fight Death.

Με οργή και σε πένθος, η μάχη αυτή δεν τέλειωσε ποτέ και ούτε τώρα έχει τελειώσει. Αφυπνισθείτε, αντισταθείτε, αμυνθείτε, αντεπιτεθείτε, πολεμήστε τη θανατοπολιτική, πολεμήστε το θάνατο, πολεμήστε τους τεχνουργούς του, πολεμήστε και τους λακέδες του.

*Το κείμενο είναι το δεύτερο μέρος διάλεξης που δόθηκε στο πλαίσιο των Κρίση-μων σεμιναρίων με θέμα “Σεξισμός και Ομοφοβία: ‘Παράπλευρες απώλειες’ της κρίσης;” στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων στις 26 Φεβρουαρίου.  Ολόκληρη η διάλεξη βρίσκεται εδώ

Πηγή: Ενθέματα

 

Δείτε Ακόμα

Σκέψεις για ορισμένες αθέατες όψεις του σεξισμού

 

 

Share

Ελεύθερες όλες οι οροθετικές!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΕΣ ΟΡΟΘΕΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Αθωώθηκαν οι τελευταίες 5 φυλακισμένες οροθετικές γυναίκες

12 Μαρτίου αποφυλακίζονται οι τελευταίες 5 από τις 27 γυναίκες που διαπομπεύθηκαν και φυλακίστηκαν στις αρχές Μαίου, μετά την παμψηφεί αθωωτική απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου στις 11 Μαρτίου. Άλλες 16 είχαν ήδη αποφυλακιστεί αφού η κακουργηματική κατηγορία δεν άντεξε ούτε στα δικαστικά συμβούλια και κατέπεσε σε πλημμέλημα για το οποίο θα δικαστούν ελεύθερες.

Έτσι, κλείνει ο κύκλος των φυλακισμένων οροθετικών γυναικών, ενώ έχει ανοίξει εδώ και μήνες ο κύκλος της «επόμενης μέρας» για όσες αποφυλακίστηκαν σταδιακά, εδώ και μερικούς μήνες, αφού καταρρίφθηκαν όλες οι βαριές κατηγορίες εναντίον τους, που δεν μπόρεσαν να σταθούν σε κανένα δικαστήριο.

Η «επόμενη μέρα» γι’ αυτές τις δυστυχισμένες υπάρξεις που έχουν να πολεμήσουν με τον δικό τους «εσωτερικό εχθρό», τον «δαίμονά» τους, είναι χειρότερη από την προηγούμενη μέρα της φυλάκισής τους. Θύματα της τοξικοεξάρτησης πριν τη διαπόμπευσή τους, έχουν σήμερα να πολεμήσουν και ενάντια στις επιπτώσεις της διαπόμπευσής τους, της βαρύτατης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους και της απόρριψής τους από μια πολιτεία που θυσίασε με τον πιο βάρβαρο τρόπο τα ανθρώπινα δικαιώματα 27 οροθετικών και τοξικοεξαρτημένων γυναικών στην προεκλογική εκστρατεία του διδύμου «Λοβέρδου-Χρυσοχοίδη», και στην προσπάθεια να καθησυχάσουν τους πορνοπελάτες με το «επιχείρημα» της «απόσυρσης» από τις πιάτσες των «εκδιδομένων γυναικών», των φορέων του ΗΙV/AIDS. Ότι οι γυναίκες αυτές εκδίδονταν δεν αποδείχθηκε ποτέ, και δεν το δέχθηκε κανένα δικαστήριο.

Στη σημερινή δίκη, μάρτυρες υπεράσπισης ήταν δύο μέλη της Πρωτοβουλίας μας, η Πόπη Μέλλιου και η Ελένη Σπαθανά (που είναι και μέλος της ομαδας δικηγόρων για τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών/μεταναστριών) που υπεράσπισαν με τον καλύτερο τρόπο τις γυναίκες που δικάζονταν, ενώ οι τέσσερεις συνήγοροι υπεράσπισης στηλίτευσαν τις προεκλογικές σκοπιμότητες της σύλληψης και της διαπόμπευσης, σύμφωνα και με την ανάλυση της πρωτοβουλίας μας, και βοήθησαν αποφασιστικά στην αθώωσή τους.

Η «επόμενη μέρα» είναι η φτώχια και η ανεργία για όσες τυχόν θελήσουν και προσπαθήσουν να ξεφύγουν από τη ζωή στο δρόμο και στην αυτοκαταστροφή, είναι οι οικογένειές τους σε χειρότερη κατάσταση λόγω της διαπόμπευσής τους (ο πατέρας της μιας έκανε απόπειρα αυτοκτονίας με αποτέλεσμα να μην μπορεί να δουλέψει, τα αδέλφια μιας άλλης έχασαν τη δουλειά τους και λοιπά), γυρίζουν σε σπίτια με κομμένο ηλεκτρικό ρεύμα, με δυσκολία ακόμα και για την τροφή.

Το μόνο που μένει είναι η αλληλεγγύη προς αυτούς τους ευάλωττους πληθυσμούς, από όσους και όσες έχουν τη δύναμη και τη θέληση για κάτι τέτοιο, μέσα στις συνθήκες συντριβής που έχει οδηγηθεί η κοινωνία μας και ο καθένας και η καθεμία μας ατομικά.

Τέλος, επαναλαμβάνουμε τα αιτήματα που είχαμε εξαρχής θέσει, προς την ανθρωποφάγα και γυναικοφάγα πολιτεία, δηλαδή την αποζημίωσή τους και την ηθική αποκατάστασή τους:

  • Αποζημίωση όσων φυλακίστηκαν άδικα και εντελώς αβάσιμα για ηθική βλάβη.
  • Ποινική δίωξη όσων συνέργησαν ή έχουν τη διοικητική ευθύνη  στη σωρεία παρανομιών που καταγράφηκαν.
  • Άμεση κατάργηση της υγειονομικής διάταξης «Ρυθμίσεις που αφορούν στον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» που με το σαθρό πρόσχημα προστασίας της δημόσιας υγείας, έχει σαν αποτέλεσμα την ποινικοποίηση των όποιων ασθενών
  • Προστασία όσων γυναικών είναι θύματα διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων (trafficking).
  • Ένταξη όσων γυναικών το επιθυμούν σε κοινωνικές δομές στήριξης (π.χ. ξενώνες, συμβουλευτικά/ θεραπευτικά προγράμματα).
  • Καθολικη, ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα υγείας  για όλες, ντόπιες και μετανάστριες.   

11 Μαρτίου 2013

 

 

 

Share

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες: αθώες 3 οροθετικές

Δελτίο Τύπου

14 Ιανουαρίου 2013

Κατέρρευσε με πρόσφατη δικαστική απόφαση (7-1-2013) όλο το κατηγορητήριο εναντίον τριών από τις οροθετικές γυναίκες που έμειναν οκτώμιση μήνες στη φυλακή, αφού πρώτα είχαν διαπομπευθεί από την αστυνομία και πολλά ΜΜΕ και παραπεμφθεί για «βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη», δηλαδή για κακούργημα, που δεν στηριζόταν πουθενά. Οι σκληρές και εντελώς αθεμελίωτες διώξεις δεν άντεξαν ούτε στα δικαστικά συμβούλια ούτε στα ποινικά ακροατήρια. Αυτό δείχνει  η αθώωσή τους. Για μια τέταρτη μετατράπηκε η κατηγορία στο βούλευμα, από κακούργημα σε βαρύ πλημμέλημα. Αρκετές έχουν προσωρινά αποφυλακισθεί, ενώ 6 παραμένουν ακόμα μέσα, αλλά η κατάρρευση των κατηγοριών για τις τρεις είναι εύλογο να ακολουθηθεί από την αθώωση και των υπολοίπων, οι οποίες παραπέμπονταν για το ίδιο «κακούργημα». Λίγους μήνες νωρίτερα, ήδη η κατηγορία εναντίον μερικών από τις κρατούμενες είχε μετατραπεί σε «βαριά σωματική βλάβη», υποβιβάζοντας το αδίκημα σε βαρύ πλημμέλημα. Η «βαριά σωματική βλάβη» του κατηγορητηρίου προέρχεται από την οροθετικότητα, που αντί η πολιτεία να προστατεύει υγειονομικά και κοινωνικά τα θύματά της, αντίθετα τα διαπόμπευσε και τα έκλεισε φυλακή.

Και τώρα ποιος θα αποκαταστήσει την υπόληψη αυτών των γυναικών; Ναι, κι αυτές είναι άνθρωποι και όχι «περιττά σώματα» και δικαιούνται εξίσου το σεβασμό των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων τους. Γι’ αυτό το κακούργημα της διαπόμπευσής τους, που θα στοιχειώνει τις ίδιες, τις οικογένειές τους, τα παιδιά και τα εγγόνια τους ακόμα, ποιος θα πληρώσει; Η «υγειονομική βόμβα» την οποία επινόησαν  στην προεκλογική περίοδο του Μαΐου το δίδυμο Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη δεν ήταν τίποτ’ άλλο από μια «βόμβα βαρβαρότητας» και προεκλογικής επίδειξης αναλγησίας και καταστολής, όπως είχαμε πει από την αρχή και επαναλαμβάνουμε.

Για την άδικη κράτησή τους στη φυλακή για οκτώμιση μήνες ποιος θα τις αποζημιώσει; Ποιο κράτος και ποιες υπηρεσίες, ποιοι υπουργοί, ποιοι αστυνομικοί, ποιοι γιατροί, ποιοι εισαγγελείς θα ζητήσουν συγνώμη για τη συμμετοχή τους σ’ αυτο το κακούργημα και θα αποζημιώσουν αυτές τις βαριά τραυματισμένες υπάρξεις;

Ποια κοινωνία θα ξεσηκωθεί για να μην γίνουν ποτέ πια τέτοιες βαριές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών, για να μην κυριαρχεί ο φόβος και ο βαθύτατος σεξισμός τον οποίο αξιοποίησαν και πολλαπλασίασαν οι «εμπνευστές» όλου αυτού του τραγικού σεναρίου που ισοπέδωσε δεκάδες γυναίκες από τις πιο ευάλωττες που υπάρχουν;

Τα ερωτήματα είναι προφανώς ρητορικά. Η Πρωτοβουλία μας νιώθει ικανοποίηση με την τελευταία εξέλιξη, που επιτεύχθηκε, πιστεύουμε, με τη συμβολή πολλών ανθρώπων και φορέων, που συμμετείχαν στην αντίσταση σ’ αυτή τη βαρβαρότητα, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με πολλούς τρόπους. Ο αγώνας συνεχίζεται και με τις προσφυγές που έχουν γίνει από κάποιες από τις θιγόμενες για την αποζημίωσή τους και την τιμωρία των ενόχων, αλλά και με την επιμονή για την ικανοποίηση όλων των αιτημάτων που είχαμε εξαρχής θέσει:

 

  • Άμεση απελευθέρωση όλων των συλληφθεισών οροθετικών και αποζημίωσή τους για ηθική βλάβη.
  • Ποινική δίωξη όσων συνέργησαν ή έχουν τη διοικητική ευθύνη  στη σωρεία παρανομιών που καταγράφηκαν.
  • Άμεση κατάργηση της υγειονομικής διάταξης «Ρυθμίσεις που αφορούν στον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» που με το σαθρό πρόσχημα προστασίας της δημόσιας υγείας, έχει σαν αποτέλεσμα την ποινικοποίηση των όποιων ασθενών
  • Προστασία όσων γυναικών είναι θύματα διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων (trafficking).
  • Ένταξη όσων γυναικών το επιθυμούν σε κοινωνικές δομές στήριξης (π.χ. ξενώνες, συμβουλευτικά/ θεραπευτικά προγράμματα).
  • Καθολική, ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα υγείας  για όλες, ντόπιες και μετανάστριες.

 

http://diokomenesorothetikes.wordpress.com/

επικοινωνία: diokomenesorothetikes@gmail.com

Share

Οι κατασταλτικές πρακτικές βλάπτουν σοβαρά την υγεία

της Ειρήνης Πετροπούλου

Το 1985, τη χρονιά που ανακαλύψαμε στην Ελλάδα την οροθετικότητα, δεν τόλμαγες να πεις ότι είσαι ομοφυλόφιλος. Αμέσως έβλεπες τον κόσμο γύρω σου να κρατά αποστάσεις μήπως και «κολλήσει AIDS» (όπως επικρατούσε τότε), αν και στην πορεία αποδείχτηκε ότι η άγνοια, η προκατάληψη, ο στιγματισμός, η περιθωριοποίηση και η βλακεία ήταν «κολλητικά» και όχι ο HIV αν τηρούσες κάποιες συγκεκριμένες πρακτικές προφύλαξης.

Τον Μάιο του 2012 ήλθαμε σ’ επαφή με μια άλλη – εξ ίσου σκληρή – πραγματικότητα: τη σύλληψη και δημοσιοποίηση των στοιχείων ατόμων που βρέθηκαν οροθετικά μετά από πογκρόμ δειγματοληπτικών ελέγχων βάσει μιας νέας υγειονομικής διάταξης περί προσωπικής ευθύνης του ατόμου με HIV/AIDS. Ο ασκός του Αιόλου ανοίγει και αρκετοί μιλούν για τη βία που ασκεί το Κράτος σε οριζόντιο και κάθετο επίπεδο όπου η διαπόμπευση και ο διασυρμός χρησιμοποιούνται ως εφαλτήριο στην άγνοια, το φόβο και την άτυπη ποινικοποίηση του νοσήματος με την αρωγή των ΜΜΕ και την αντιδεοντολογική αδιαφορία του μεγαλύτερου μέρους του τομέα της υγείας. 30 χρόνια μετά ο κοινωνικός κανιβαλισμός ζει και βασιλεύει παρά τις εξελίξεις της ιατρικής που βελτίωσαν την διάρκεια και την ποιότητα ζωής των ασθενών. Μπορεί η νόσος να έπαψε να είναι θανατηφόρος, αλλά στην Ελλάδα του σήμερα χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για να καταστρατηγηθούν θεμελιώδη δικαιώματα στο βωμό της δημόσιας υγείας. Ο τότε Υπουργός Υγείας κ Λοβέρδος αναφέρεται σε «υγειονομική βόμβα» χρησιμοποιώντας διάταξη που βασίστηκε σε κάποιο «ξεχασμένο» νόμο του 1940 με επικαιροποίηση το 2010 ώστε να καλύψει τις «ανάγκες» της προεκλογικής προπαγάνδας προς χάριν εντυπωσιασμού και σκοπιμότητας και εγείροντας την μήνιν οργανώσεων όπως το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, την ΠΡΑΚΣΙΣ, το Κέντρο Ζωής, τη Θετική Φωνή, την Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας κ. ά.

Πού βρισκόμαστε μετά την γκάφα του Μαΐου; Η Παγκόσμια Μέρα Κατά του AIDS (1η Δεκεμβρίου) επαναφέρει το θέμα στα ΜΜΕ τα οποία αντιμετωπίζουν τον απόηχο με πολύ χαλαρή διάθεση κρίνοντας ότι η ισχύουσα δημοσιοοικονομική κρίση χαίρει μεγαλύτερης σημασίας. Συνεπώς, η ουσιαστική μας πληροφόρηση γίνεται από τις οργανώσεις που ασχολούνται με το HIV/AIDS και από τις προσπάθειες άλλων ΜΚΟ να κρατήσουν το θέμα στην επικαιρότητα μιας και 13 άτομα βρίσκονται στη φυλακή με την κατηγορία της σκοπούμενης σωματικής βλάβης. Όλα χρήστριες ουσιών ή εργάτριες του σεξ, ενώ οι πελάτες αυτών είχαν την αμέριστη προστασία εφόσον τα στοιχεία τους ουδέποτε έγιναν γνωστά.

Όλα αυτά μας κάνουν ν’ αναρωτιόμαστε αν υπάρχει ουσιαστική δικαιοσύνη σ’ αυτή τη χώρα και ακόμα περισσότερο ποιος θα δώσει απάντηση σε μια σειρά άλλων ερωτημάτων, όπως:

  • Ποια είναι η θέση του ΚΕΕΛΠΝΟ, που διενήργησε τους δειγματοληπτικούς ελέγχους ως καθ’ ην αρμόδιος φορέας, αυτή τη στιγμή;
  • Ποια είναι η θέση των ιατρικών συλλόγων;
  • Γιατί η εισαγγελία στήριξε τις διώξεις σε μια αβάσιμη κατηγορία με δεδομένο ότι η υγειονομική διάταξη Λοβέρδου – όπως είναι γνωστή – δεν έχει ουσιαστική ισχύ λόγω μη επικύρωσης της;

Αυτά ήταν μερικά από τα ερωτήματα-σημεία που τέθηκαν κατά τη διάρκεια της επιστημονικής διημερίδας που έγινε στις 10 και 11 Δεκεμβρίου 2012 σε διοργάνωση του συλλόγου οροθετικών «Θετική Φωνή» και με τίτλο «Δικαιοσύνη, Νομοθεσία και HV/AIDS» με πάνελ από ειδικούς από Ελλάδα και εξωτερικό. Δυστυχώς, απουσίαζαν οι οροθετικές που αυτή τη στιγμή ζουν τη δική τους σκληρή πραγματικότητα. Αυτή του στιγματισμού και της χωρίς σεβασμό αντιμετώπισης της αξίας τους ως άνθρωποι. Η δική τους μαρτυρία θα επιβεβαίωνε τα συμπεράσματα της διημερίδας.

Για άλλη μια φορά βλέπουμε να χρησιμοποιούνται οι ευπαθείς ομάδες για τη δημιουργία αρνητικών προτύπων που διαιωνίζουν τα στερεότυπα.

Για άλλη μια φορά είδαμε να χρησιμοποιείται ο στιγματισμός ως μέσο ελέγχου με πρακτικές ολοκληρωτισμού.

Για άλλη μια φορά είδαμε τα ΜΜΕ σε ρόλο «εξολοθρευτή» να υποκαθιστούν τους μηχανισμούς της δικαιοσύνης.

Όταν:

Α) Οι φορείς της υγείας απέχουν οποιασδήποτε συνεργασίας με τις σχετικές ΜΚΟ και
Β) Η οροθετικότητα χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για καταστρατήγηση του Εργατικού Δικαίου και των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων,

Οι λύσεις που οφείλουμε να εφαρμόσουμε γίνονται συγκεκριμένες:

  1. Οι εκστρατείες ενημέρωσης του γενικού πληθυσμού κρίνονται αναγκαίες και χρήσιμες
  2. Εξ’ ίσου χρήσιμη είναι και η άμεση διδασκαλία του μαθήματος της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία και μάλιστα από τις τάξεις του δημοτικού εφόσον μπορεί να λειτουργήσει ως αρωγός κατά των διακρίσεων και των ταμπού
  3.  Άμεση εφαρμογή της Σύστασης 200 του Παγκόσμιου Οργανισμού Απασχόλησης, κύρωση της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα ΑΜΕΑ και επέκταση του νόμου 3304/2005 ώστε να καλύπτει και περιπτώσεις HIV+
  4. Ενημέρωση και εκπαίδευση του νοσηλευτικού προσωπικού και
  5. Επιβολή κυρώσεων σε περίπτωση όπου παραβιάζεται το ιατρικό απόρρητο.

Το βασικότερο:

Είναι απαραίτητη η ύπαρξη ενός Κοινωνικού Κράτους που θα βοηθά και θα στηρίζει τις ευπαθείς ομάδες ώστε να μην οδηγηθούμε σε μια συντηρητική και κατασταλτική κοινωνία που θα πετά στον Καιάδα ψυχές και ζωές όταν αυτές κριθούν «άχρηστες».

Share

Τις στιγμάτισαν για μια ζωή – τις έκλεισαν και φυλακή

της Ντίνας Ιωακειμίδου

Ο χρήσιμος εχθρός

Άνοιξη του 2012. Στα στέκια των τοξικομανών στις  πέριξ της Ομόνοιας περιοχές οι συνήθεις συναλλαγές εμπόρων και χρηστών κατά τις βραδινές κυρίως ώρες ακολουθούν την θλιβερή κανονικότητά τους. Άδεια βλέμματα, χέρια που τρέμουν, ιδρωμένα πρόσωπα, μηχανικές κινήσεις σε ένα ακίνητο  επαναλαμβανόμενο χορό οδύνης. Τέλη Απριλίου του 2012. Η χώρα διαλυμένη από την επέλαση των μνημονίων διέρχεται, ψυχολογικά φορτισμένη και ηθικά καταρρακωμένη, από μια ακόμη προεκλογική  περίοδο. Όλοι αναζητούν τον εχθρό. Ποιος μας πληγώνει; Σε ποιόν να ανταποδώσουμε τα χτυπήματα; Οι πρωταγωνίστριες στα στέκια των τοξικομανών θα μεταβληθούν αιφνιδίως σε κομπάρσους ενός αφηγήματος πολιτικού αμοραλισμού.

Κυνήγι Μαγισσών στην σκοτεινή πόλη

Ο τέως Υπουργός Υγείας Α. Λοβέρδος το είχε ήδη αυτάρεσκα δηλώσει. « Η διάδοση του Aids γίνεται από την παράνομη μετανάστρια στον Έλληνα πελάτη, στην ελληνική οικογένεια.» Ουδόλως βεβαίως απασχόλησε  τον Υπουργό το γεγονός ότι τα επίσημα επιδημιολογικά στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ άλλα τεκμαίρουν.

Η αύξηση των λοιμωδών νοσημάτων και του ιού HIV, επήλθε  εν πολλοίς ως απότοκο της συρρίκνωσης και κατάργησης των υφιστάμενων δομών υγείας και της περικοπής των προγραμμάτων για την αντιμετώπιση του Aids.

Το έδαφος πάντως έχει αρχίσει να προλειαίνεται.

Τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους ψηφίζεται με συνοπτικές διαδικασίες στη βουλή η Υγειονομική Διάταξη  που αφορά στην προστασία της Δημόσιας Υγείας. Οι ξένες και οι μαύρες δεν ευθύνονται για την αύξηση του Aids;

Εμείς λοιπόν ως υπεύθυνη πολιτεία θα καθαρίσουμε τους δρόμους από τον ιό.

Σε συνεργασία με τον τέως Υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μ. Χρυσοχοϊδη και με τη συνδρομή της αστυνομίας αλλά και λειτουργών υγείας η επιχείρηση στήθηκε και εκτελέστηκε ταχύτατα. Οι αστυνομικές αρχές προέβησαν σε προσαγωγές και συλλήψεις τοξικοεξαρτημένων γυναικών. Δίχως τη συναίνεσή τους υπεβλήθησαν σε ιατρικές εξετάσεις για την διακρίβωση της οροθετικότητάς τους στον ιό HIV σε χώρους αστυνομικών τμημάτων. Από την Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών ασκήθηκε δίωξη σε βάρος τους για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη ενώ η αρμόδια Εισαγγελέας έδωσε εντολή  δημοσιοποίησης των φωτογραφιών και των προσωπικών στοιχείων 29 γυναικών.

Το κατηγορητήριο υποπίπτει σε αντιφάσεις. Από τη μια πλευρά τους αποδίδεται η κατηγορία της πορνείας καθώς και ότι μετέδιδαν εν γνώσει τους και με πρόθεση τον ιό. Ωστόσο οι περισσότερες εξ αυτών ουδέποτε είχαν υποβληθεί σε εξετάσεις, επομένως πρακτικά ήταν αδύνατο να γνωρίζουν ότι ήταν φορείς του aids.

Από το σύνολο των 29 γυναικών  προφυλακίστηκαν οι 26 ενώ έως σήμερα 15 παραμένουν έγκλειστες στις φυλακές Κορυδαλλού.

Τις επόμενες της σύλληψης τους ημέρες το τηλεφωνικό κέντρο του ΚΕΕΛΠΝΟ δέχθηκε περίπου 7.500 κλήσεις από αγωνιούντες  άνδρες που συνευρέθησαν χωρίς καν τη χρήση προφυλακτικού με ναρκομανείς γυναίκες.

«Η δημοσίευση των φωτογραφιών αυτών των γυναικών συνιστά κίνδυνο για τη δημόσια υγεία» επισημαίνει η Σίσσυ Βωβού μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης

« Το μόνο που πέτυχαν ήταν να καθησυχάσουν τους πελάτες που δεν πήγαν μαζί τους. Η δημόσια υγεία δεν προστατεύεται χωρίς πραγματική ενημέρωση για τον ιό HIV και χωρίς εκστρατεία ενάντια στη καταναγκαστική πορνεία»

Όμως οι φωτογραφίες που έκαναν το γύρω του διαδικτύου και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης δεν κατέδειξαν μαύρες εκδιδόμενες αλλά λευκές και στην πλειονότητά τους Ελληνίδες.

Στα νεκρά βλέμματα των διασυρθέντων γυναικών δοκιμάστηκαν οι αξίες μιας ηθικά ηττημένης κοινωνίας.

Αυτές διαπομπεύθηκαν , οι οικογένειές τους υπέστησαν κυρώσεις ( για δύο από τα μέλη των οικογενειών σήμανε η απόλυση από τη δουλειά τους )  ενώ το κράτος δικαίου υπέστη συντριπτικό χτύπημα στο μαλακό υπογάστριό του.

 

Ο ευτελισμός του Δικαίου

Η υπόθεσή τους προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο.

Στην Ελλάδα συστήθηκε Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών γυναικών με την συμμετοχή και του Κέντρου Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη ενώ εντονότατες ήταν οι αντιδράσεις του Ευρωπαϊκού Κέντρου Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων ECDC, της Διεθνούς Αμνηστίας, της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, της Human Rights Watch, της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, του Συνηγόρου του Πολίτη.

Για τους πολλαπλούς κινδύνους που ενέχει η ποινικοποίηση της ασθένειας έκανε λόγο το Ευρωπαϊκό Κέντρο Πρόληψης και Ελέγχου Νοσημάτων ECDC.

Για «βάναυση εξευτελιστική μεταχείριση συνανθρώπων μας που παραβιάζει επιταγές του Συντάγματος και του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου» μίλησε η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ).

Ως προς τις νομοθετικές παραβιάσεις και τη μη τήρηση της ιατρικής δεοντολογίας

επισημαίνονται τα εξής.

1. Παράνομη στέρηση ελευθερίας. Οι συγκεκριμένες γυναίκες δεν συνελήφθησαν με την κατηγορία αυτόφωρου αδικήματος. Οι αρχές επικαλέστηκαν απλώς εξακρίβωση στοιχείων.

2. Τρόπος υποβολής στο τεστ . Ένα κλιμάκιο γιατρών κάνει το τεστ παραβιάζοντας την εμπιστευτικότητα, τη συναίνεση και την ελεύθερη βούληση. Μάλιστα οι γιατροί προέβησαν σε rapid test ενημερώνοντας στη συνέχεια τους αστυνομικούς για τα αποτελέσματα πριν καν ενημερωθούν οι ίδιες οι ενδιαφερόμενες.

3. Τελική προφυλάκιση των γυναικών με απόφαση της δικαστικής αρχής. Έτσι βρίσκονται έγκλειστες και στερούμενες ουσιαστικής ιατρικής συνδρομής .

Ως προς τη δημοσιοποίηση στοιχείων αυτή επιτρέπεται με στόχο την προστασία του κοινωνικού συνόλου. Ωστόσο ουδεμία  εξουσιοδότηση για τη  δημοσιοποίηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων παρέχεται.

 

Χρύσα Μπότση, Ιατρός μονάδας  AIDS Ν. Α. ΣΥΓΓΡΟΣ, ΚΕΕΛΠΝΟ, μέλος της ACT UP HELLAS

Ιούνιος 2010: Στη γενική συνέλευση του ΟΗΕ για το HIV/AIDS.

Έκπληκτοι ακούμε από τον Α. Λοβέρδο ότι το AIDS στην Ελλάδα, οφείλεται σε γυναίκες από την Αφρική: πόρνες, θύματα trafficking! Δεν ήξερε την επιδημιολογική εικόνα του νοσήματος στην Ελλάδα ή ήξερε, αλλά η πραγματική εικόνα δεν εξυπηρετούσε;

Στους μήνες που ακολούθησαν ο Α. Λοβέρδος με τη βοήθεια  των ΜΜΕ, προώθησε και Ευρωπαϊκά, την εικόνα του μετανάστη –υγειονομική βόμβα. Τι κι αν αυτό δεν είχε επιστημονική βάση; Ο τρόμος πουλάει και σ’εκείνη την προεκλογική στιγμή τι είχαν να πουλήσουν οι υπουργοί Υγείας και Προστασίας του Πολίτη;

Τον Απρίλιο του 2012 ψηφίστηκε και ενεργοποιήθηκε σε χρόνο-ρεκόρ η υγειονομική διάταξη για τον έλεγχο των λοιμωδών νοσημάτων. Ομάδες-στόχος γι αυτό το νομικό εξάμβλωμα: οι μετανάστες, τα εκδιδόμενα άτομα, οι χρήστες. Μια κοινωνία σε κρίση βρήκε τους αποδιοπομπαίους τράγους της.

 

8 Νοεμβρίου Φυλακές Κορυδαλλού

Έχουν όλες τους υποστεί σωματική και ψυχολογική κακοποίηση. Με είχε προειδοποιήσει η Καλλιόπη Μέλλιου, μέλος της Πρωτοβουλίας,που σε εβδομαδιαία βάση μαζί με άλλες γυναίκες επισκέπτεται στις φυλακές της οροθετικές. «Τα στερητικά τους σύνδρομα ήταν τρομερά, χαρακιές στα χέρια και στα πόδια, μια κόλαση. Η Χ. Μπότση έκανε ενημερωτικές συνεδρίες για το aids στο προσωπικό των φυλακών που είχε τρομοκρατηθεί.»

Πρωί Πέμπτης

Το δωμάτιο είναι κρύο. Οι πεταλούδες και οι παιδικές ζωγραφιές στον τοίχο φαίνονται εντελώς παράταιρες. Είναι δωμάτιο για τις μητέρες κρατούμενες;

Πολλές από τις υπόδικες που στέκονται απέναντι μου έχουν παιδιά. Ορισμένες είναι οι ίδιες παιδιά. Έξι μήνες μετά την προφυλάκιση τους και αφού διείλθαν την επώδυνη διαδικασία των στερητικών συνδρόμων νιώθουν εντελώς εγκαταλελειμμένες. Δεν έχουν χρήματα για τσιγάρα ή για τηλεφωνικές κάρτες. Μια εξ αυτών πούλησε προχθές τη βέρα της για λίγα λεφτά.

Η Μαρία γράφει με την προτροπή των υπολοίπων γυναικών σημείωμα για την κόρη της που γιορτάζει. «Θα της το δώσετε σας παρακαλώ;»

Αγγελικούλα σ΄αγαπάω. Είσαι η ζωή μου.

Γρήγορα θα γιρίσω(ορθογραφία δική της)

Μια καρδιά ζωγραφισμένη στο χαρτί.

Μαρία ετών 28. Κάνει χρήση ναρκωτικών από 14 χρονών. Εκδιδόταν για να διασφαλίσει τη δόση της. Την επιμέλεια της 8χρονης κόρης της την έχει αναλάβει ο εν διαστάσει σύζυγός της. Το 8χρονο παιδί υποβλήθηκε βιαίως σε τεστ οροθετικότητας. Οι συμμαθητές της έπαψαν να της μιλούν.

Χριστίνα ετών 34. Χρήστρια ναρκωτικών από τα 14 της. Παιδί πολύτεκνης οικογένειας. Έχει ένα παιδί ενός έτους.

Η αδελφή μου δεν μου μιλάει πια. Ο αδελφός μου ήταν φαντάρος όταν με συνέλαβαν. Είδε τη φωτογραφία μου στο διαδίκτυο και τρελάθηκε. Θέλω να ξεφύγω. Όλη μου η ζωή ένα λάθος( η φωνή της σπάει και βουρκώνει) Πρέπει να ζήσω για το παιδί μου.

Ιλεάνα 24 χρονών. Δείχνει 17-18 χρονών. Δεν μιλάει πολύ. Περισσότερο ατενίζει το κενό. Κάνει χρήση ναρκωτικών από τα 13 της.

«Θέλεις να κόψεις τα ναρκωτικά»;

«Όχι»

«Γιατί;»

«Μ’ αρέσουν» Όμως σπεύδει να προσθέσει « δεν έχω επιλογές. Θα πεθάνω αν συνεχίσω.»

«Η οικογένεια σου σε στηρίζει;» «Ναι όταν είμαι στη φυλακή έχω σχέσεις μαζί τους.»

«Όταν δεν είσαι;»

«Ε, βαρέθηκαν να έχουν ένα πρεζόνι στο σπίτι τους»

Κρασιμίρα 16 χρονών, Βουλγάρα

Μητέρα ενός παιδιού ενός έτους το οποίο φιλοξενείται σε ίδρυμα. Θύμα trafficking.

Κάνει χρήση ναρκωτικών εδώ και ένα χρόνο. Θέλει να επιστρέψει στη Βουλγαρία και στην οικογένειά της.

Ολένα 26 χρονών, Ουκρανέζα.

Κάνει χρήση ναρκωτικών από το 2001 που ήρθε στην Ελλάδα. Άλλοτε χαμογελάει άλλοτε κλαίει. Παραμένει όμορφη παρά τη κακοποίηση που επεφύλαξε στον εαυτό της. Θέλει να βγει και να παντρευτεί τον Έλληνα φίλο της και  να κάνουν και παιδί. («Φυσικά και ονειρεύομαι», όπως θα έλεγε και η Κική Δημουλά)

 Εύα 29 ετών.                                                    

Κάνει χρήση ναρκωτικών από 13 χρονών. Δεν μιλάει σχεδόν καθόλου.

«Η οικογένειά σου;»

«Αγανακτήσανε μαζί μου.»

«Πώς αντέδρασαν με τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών;»

« Τους πήρε από κάτω»

Ρεβέκκα 37 ετών

Η γιαγιά της ομάδας. Μιλάει με δυσκολία εξαιτίας της χρήσης των ηρεμιστικών φαρμάκων.

Τα ναρκωτικά τα ξεκίνησε σε ηλικία 19 ετών. Κάνει χρήση ναρκωτικών από 19 ετών. Έχει ένα γιο 17 ετών.

« Έχεις καιρό να τον δεις;»

«Πάνω από χρόνο»

«Τι περιμένεις;»

«Να βγω από εδώ»

 

Πηγή: εφημερίδα “6 μέρες”, Σάββατο 1/12/2012

Share

Τρεις οροθετικές φυλακισμένες μιλούν για τη διαπόμπευσή τους

της Σίσσυς Βωβού

Έχουμε πει και κάνει πολλά για την αποφυλάκιση των οροθετικών γυναικών, για την νομική τους στήριξη και για την ικανοποίηση άλλων αναγκών τους, στο πλαίσιο της «Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές», από τις αρχές Μαίου έως σήμερα. Έχουμε βγάλει δελτία τύπου και έχουμε γράψει άρθρα, έχουμε δώσει συνεντεύξεις για να δημοσιοποιήσουμε και να καταγγείλουμε αυτό το σκάνδαλο, έχουμε οργανώσει δύο δημόσιες μαζικές διαμαρτυρίες. Ήδη παραμένουν 12 από τις αρχικές 27 κρατούμενες, και θα αγωνιστούμε μέχρι να βγει και η τελευταία και μέχρι να καταδικαστούν οι πολιτικά υπεύθυνοι για την βαρύτατη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αυτών των γυναικών.

Απ’ όλα τα κακουργήματα εναντίον τους, ένα είναι το χειρότερο. Η διαπόμπευσή τους. Σήμερα δημοσιεύουμε προσωπικές μαρτυρίες τριών από τις φυλακισμένες, για την επίδραση της διαπόμπευσης στη ζωή τους. Δυστυχώς, είναι τραγικές.

 

Χριστίνα

Είμαι χρήστρια 20 χρόνια. Είμαι 34 χρονών και πίνω από τα 14 μου. Ενώ όμως είμουνα μέσα στη χρήση μπορούσα να περπατάω και να μη νιώθω άσχημα ανάμεσα στον κόσμο. Με πήρανε για μια απλή εξακρίβωση στοιχείων. Από την κλούβα με οδηγήσανε σε ένα υπόγειο όπου μου κάνανε τεστ αίματος χωρίς τη θέληση μου. Με βρήκανε θετική. Δημοσίευσαν το όνομα μου και τη φωτογραφία μου παντού, στην τηλεόραση, στο internet, όπου ήταν δυνατό. Είμαι από μια μικρή επαρχιακή πόλη, τη φωτογραφία μου έδειξαν και όλα τα τοπικά κανάλια, με είδαν σε κάθε σπίτι, τώρα όποια πέτρα και να σηκώσεις ξέρουνε για μένα. Αυτό είναι μεγάλο πρόβλημα για την οικογένεια μου. Είμαι από πολύτεκνη οικογένεια. Ο αδερφός μου ήταν φαντάρος εκείνη την περίοδο. Μπήκε στο internet να μιλήσει με την μικρότερη αδερφή μου και είδε το πρόσωπο μου παντού. Δεν ξέρω πραγματικά πως να αντιμετωπίσω τους δικούς μου και τους γνωστούς μου, πως να αντικρύσω τον κοινωνικό, οικογενειακό και φιλικό μου περίγυρο. Όλα έγιναν από προεκλογικό συμφέρον. Πως μπορεί να πιστεύει κάποιος ότι μπορεί να είναι υπεύθυνες οι κοπέλες, και για τους άντρες που δεν υπολογίζουν τίποτα, ούτε τις ίδιες τις οικογένειες τους να μην λένε τίποτα. Θέλω να καταδικάσω το κράτος, το σύστημα, το ΚΕΕΛΠΝΟ που μας έκανε τεστ χωρίς τη θέληση μας, το Υπουργείο Υγείας, το Υπουργείο Δικαιοσύνης, το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, θεωρώ ότι δεν έχουν κάνει τα απαραίτητα. Από τη στιγμή που ξεκινήσανε κάτι τέτοιο θα πρέπει να το διορθώσουνε, να δώσουνε ευκαιρίες σε αυτά τα κορίτσια. Να δείξουν ενδιαφέρον και φροντίδα για τα άτομα που είναι χρήστες και είναι στο δρόμο.

Μαρία 

Πήγε το ΚΕΕΛΠΝΟ στο σχολείο της κόρης μου παράνομα και της έκανε εξετάσεις για μια εβδομάδα. Τελικά την έδιωξαν από το σχολείο. Τα προβλήματα που δημιούργησαν στην οικογένεια μου είναι τεράστια, τους δύο αδερφούς μου τους έδιωξαν από τις δουλειές τους και δεν βρίσκουν άλλη δουλειά. Εμένα με δείχνουν με το δάκτυλο. Φοβάμαι πως όταν βγω έξω θα με λιντσάρουν. Είμαι από μια μικρή πόλη, σαν χωριό, έχει γίνει μεγάλο σούσουρο και πραγματικά φοβάμαι να πάω να δω το παιδί μου. Από 8 χρονών είδε τη μάνα της σε όλες τις τηλεοράσεις. Της μίλησα στο τηλέφωνο και μου είπε πως δεν θέλει να έχει μία μαμά που είναι άρρωστη και πάει με πολλούς άντρες.

Χριστίνα 

Θέλω να πληρώσουν όσοι το έκαναν αυτό, γιατί δεν έχω μούτρα να αντικρύσω την οικογένεια μου και δεν μπορώ να αντικρύσω και το παιδί μου, παρόλο που είναι ακόμα πολύ μικρό και δεν καταλαβαίνει. Φαντάζομαι πόσα λένε για μένα στην πόλη μου. Βγάλανε τις φωτογραφίες μας παντού. Με αυτό τον τρόπο ξεφτίλισαν το γυναικείο φύλο, πρώτα μας ξεφτιλίσανε σαν γυναίκες και μετά σαν ανθρώπους. Ζητάω από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης να μην μας μεταχειρίζονται σαν αντικείμενα και ζώα, να μας βλέπουνε σαν ανθρώπους και μέσα αλλά και έξω από τη φυλακή.

Share

Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες: έξι μήνες μετά

1 Νοεμβρίου 2012

Δελτίο Τύπου

Συνέντευξη Τύπου πραγματοποίησε την Τρίτη 30 Οκτωβρίου 2012 η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών. Στόχος της συνέντευξης τύπου ήταν να καταγγείλει τη φασιστική πρακτική της σύλληψης, φυλάκισης και διαπόμπευσης οροθετικών ατόμων και να ενημερώσει για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται και τις συνθήκες που βιώνουν εδώ και έξι μήνες τα άτομα αυτά.

Στη συνέντευξη μίλησαν η Σίσσυ Βωβού μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας Ενάντια στη Βία κατά των Γυναικών και μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών, η Χρύσα Μπότση  γιατρός ειδικευμένη στην ΗΙV/AIDS λοίμωξη από την ACT UP ΔΡΑΣΕ και μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης, η Χαρά Παπαγεωργίου δικηγόρος και μέλος της Ομάδας Δικηγόρων για τα Δικαιώματα Προσφύγων και Μεταναστών, ο Βαγγέλης Μάλλιος, δικηγόρος και εκπρόσωπος της Ελληνικής Ένωσης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και η Σοφία Κουκούλη-Σπηλιωτοπούλου, δικηγόρος και Εκπρόσωπος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου. Επίσης, παρεβρέθησαν και παρενέβησαν εκπρόσωποι και μέλη του Ελληνικού Συμβούλιου για τους Πρόσφυγες, της Act up, του Σωματείου Διεμφυλικών, βουλευτές και πλήθος κόσμου.

Η κ. Σίσσυ Βωβού τόνισε ότι κλείνουν έξι μήνες από την έναρξη αυτής της, φασιστικής έμπνευσης, επιχείρησης, η οποία υλοποιήθηκε στα πλαίσια της έκδοσης της υγειονομικής διάταξης του πρώην Υπουργού Υγείας κ. Α. Λοβέρδου. Από τις 96 προσαγωγές που έγιναν, 27 κρατήθηκαν και παραπέμφθηκαν σε δίκη. Το πιο σοβαρό στοιχείο της υπόθεσης, σύμφωνα και με αυτά που λένε τα θύματα είναι το ζήτημα της διαπόμπευσης και ο στιγματισμός τους. Η Επιτροπή Αλληλεγγύης στις Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες, πραγματοποιεί επισκέψεις σε εβδομαδιαία βάση στο χώρο των φυλακών Κορυδαλλού όπου και κρατούνται οι γυναίκες αυτές με σκοπό την ψυχολογική και κοινωνική τους στήριξη καθώς και την προσφορά ειδών πρώτης ανάγκης. Αυτή τη στιγμή κρατούνται 16 γυναίκες. Εκτός από τα ζητήματα που άπτονται των δικαιωμάτων και της ίδιας της ζωής των γυναικών αυτών, η σύλληψη και κράτησή τους είναι ιδιαίτερα επιβλαβής και για τη δημόσια υγεία και για την πρόληψη κα αντιμετώπιση του HIV AIDS καθώς αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά επίδικα.

Συνεχίζοντας η κ. Βωβού εστίασε στην πολιτική διάσταση της σύλληψης αυτών των γυναικών και υποστήριξε ότι φυλακίζεται το αιδοίο. Σε εξαθλιωμένες γυναίκες, το κράτος άσκησε την πιο βάρβαρη πολιτική με τον πιο ακραίο τρόπο, αναδεικνύοντας την πατριαρχική αντίληψη του κράτους. Τις παρουσιάζουν ως τις μόνες υπεύθυνες για την εξάπλωση του ιού  HIV και δεν θίγουν τις ευθύνες των πελατών. Η Δημοσίευση των φωτογραφιών στερείται κάθε λογικής, καθώς το μόνο που κατάφεραν ήταν να καθησυχάσουν τους πελάτες που δεν είχαν βρεθεί μαζί τους! Η δημόσια υγεία δεν προστατεύεται χωρίς πραγματική ενημέρωση για τον ιό HIV και χωρίς εκστρατεία ενάντια στη καταναγκαστική πορνεία και το trafficking. Στόχος της πρωτοβουλίας είνα η αποφυλάκιση των γυναικών αυτών και η δημιουργία αναχώματος για να μην επαναληφθούν τέτοια γεγονότα. Τέλος αναφέρθηκε και στη σύλληψη του δημοσιογράφου Κ. Βαξεβάνη, ο οποίος κατά τη διάρκεια της σύλληψής του δήλωσε ότι το απόρρητο γίνεται σεβαστό όταν πρόκειται για τραπεζικούς καταθέτες, κάτι που δεν ισχύει στην περίπτωση των γυναικών αυτών, το απόρρητο των οποίων καταπατήθηκε βάναυσα. Παρά τις πιέσεις και τις συνεχείς καταγγελίες οι φωτογραφίες των γυναικών κατέβηκαν από την ηλεκτρονική σελίδα της αστυνομίας γύρω στα τέλη Αυγούστου, ενώ αναπαράχθηκαν και από πλείστα ΜΜΕ.

Στη συνέχεια πήρε το λόγο η κ. Χρύσα Μπότση, η οποία ενημέρωσε ότι από τις συλληφθείσες από τη στιγμή της σύλληψής τους εννέα (9) βρίσκονταν σε πλήρες AIDS και τρεις (3) είχαν άμεση ανάγκη αγωγής αλλά δεν την ελάμβαναν, ενώ ακόμα και σήμερα υπάρχουν κοπέλες που κρατούνται και χρήζουν αντιρετροϊκής θεραπείας αλλά δεν την παίρνουν. Στις κοπέλες «προτάθηκε» να κάνουν τεστ HIV, χωρίς πολλές φορές οι ίδιες οι γυναίκες να καταλαβαίνουν τι κάνουν. Η ουσία του ζητήματος είναι ότι στις κοπέλες αυτές «φορτώθηκε» όλη η επιδημία του HIV-AIDS στην Ελλάδα, σχηματίζοντας την εντύπωση ότι αφού συνελήφθησαν η χώρα «καθάρισε» από το AIDS. Η επιδημία του HIV AIDS βρίσκεται σε άνοδο και αφορά κυρίως χρήστες. Οι κοπέλες έχουν ως κύρια ταυτότητα αυτή της χρήστριας και η όποια παραβατική συμπεριφορά τους απορρέει από αυτό και όχι από την κατηγορία για πορνεία. Το δίδυμο Λοβέρδου-Χρυσοχοΐδη χρησιμοποίησε έντεχνα το φόβο για το AIDS, απόρροια της απουσίας ενημέρωσης του κόσμου από το ίδιο το κράτος, για να αποστρέψουν τα βλέμματα από τα πραγματικά προβλήματα.

Επίσης, η κ. Μπότση υποστήριξε ότι η σταδιακή απελευθέρωση των γυναικών είναι και αυτή μεθοδευμένη, έναντι μιας ομαδικής αποφυλάκισης, όπως και θα έπρεπε, η οποία θα δημιουργούσε αντιδράσεις και ερωτηματικά για την αρχική σύλληψή τους. Όλη η επιχείρηση στηρίχτηκε στην υγειονομική διάταξη του κ. Λοβέρδου που εκδόθηκε και εφαρμόστηκε σε χρόνο ρεκόρ. Μεγάλο ρόλο έπαιξε και ο υγειονομικός κόσμος του ΚΕΕΛΠΝΟ, όχι όλοι, υπηρξαν άνθρωποι που αντιστάθηκαν, αλλά υπήρξαν και γιατροί που έπαιξαν το ρόλο του μπάτσου. Οι περισσότερες γυναίκες δυστυχώς δεν έχουν ενταχθεί ή παραμείνει στις δομές απεξάρτησης. Τέλος, τόνισε η κ. Μπότση, ότι είναι πολύ σημαντικο να ειπωθεί ότι όλη αυτή η υπόθεση είναι μια φοβερή άσκηση εξουσίας, η οποία δυνητικά μπορεί να ασκηθεί σε οποιονδήποτε από εμάς, αφού αρχικά η σύλληψη των γυναικών με την κατηγορία της πορνείας έγινε με την κατάθεση ενός αστυνομικού ότι κινούνταν προκλητικά στο πλήθος, ενώ το κίνητρο ήταν καθαρά πολιτικοί λόγοι.

Η κ. Χαρά Παπαγεωργίου από την Ομάδα Δικηγόρων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και Μεταναστών ανέλυσε τις νομικές πτυχές του ζητήματος. Οι κοπέλες αυτές σταματήθηκαν για έλεγχο και προσήχθησαν επειδή είχαν συγκεκριμένη εμφάνιση που παρέπεμπε σε τοξικοεξαρτημένες και εργαλειοποιήθηκαν για να κατηγορηθούν στη συνέχεια για βαριά σκοπούμενη βλάβη. Καμία από αυτές δεν είχε δώσει τη σύμφωνη γνώμη της για την υποβολή της σε εξέταση για HIV/AIDS, γεγονός που αποτελεί  ευθύ  εξαναγκασμό , ενώ ταυτόχρονα υπέφεραν από στερητικό σύνδρομο. Από τις 96 προσαγωγές σε καμία περίπτωση δεν προκύπτει αν τελούσαν το αδίκημα της πορνείας ούτε και από τα στοιχεία της δικογραφίας, ενώ όλες οι συλλήψεις έγιναν με την κατάθεση ενός αστυνομικού ο οποίος κατάφερε να είναι, άγνωστο με ποιον τρόπο, παρών σε όλες τις περιπτώσεις. Το καθεστώς της προσαγωγής στην Ελλάδα, ανέφερε, είναι γκρίζα ζώνη.

Επίσης, η κ. Παπαγεωργίου τόνισε ότι η υγειονομική διάταξη στερείται νομοθετικής εξουσιοδότησης, είναι αντισυνταγματική και παρουσιάζει πολλά νομικά προβλήματα. Για το θέμα αυτό έχουν προσφύγει στο ΣτΕ η ACT UP και το Ελληνικό Συμβούλιο για του Πρόσφυγες με ημερομηνία εκδίκασης 3/2/13. Κάποιες από τις γυναίκες έχουν καταθέσει μήνυση κατα του ιατρού που τους πήρε αίμα, κατά του αστυνομικού οργάνου και κατά παντός υπευθύνου αφού δεν τηρήθηκε καμία από τις προβλεπόμενες διαδικασίες. Τη μήνυση αυτή την έχουν συνυπογράψει και τέσσερις οργανώσεις (ACT UP, PRAKSIS, Κέντρο Ζωής και Θετική Φωνή). Σχετικά με τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών και των στοιχείων των γυναικών έγινε από την πρώτη στιγμή αίτηση στον προϊστάμενο της εισαγγελείας να ανακληθεί η διάταξη δημοσιοποίησης, η οποία ωστόσο κατέληξε στο αρχείο με την αιτιολόγηση ότι πλέον έχει επιληφθεί η δικαιοσύνη και δεν γίνεται να παρέμβει η εισαγγελεία, ενώ έχει γίνει και προσφυγή για την απόφαση αυτή, στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Τέλος, έχει γίνει και προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Το λόγο πήρε στη συνέχεια ο κ. Βαγγέλης Μάλλιος από την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ο οποίος έδωσε έμφαση στη δημοσιοποίηση των στοιχείων και στην εφαρμογή δύο μέτρων και δύο σταθμών. Η αρχή έγινε από το 2007, όταν ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Χατζηγάκης υιοθέτησε διάταξη με την οποία μπορεί εισαγγελέας να δημοσιοποιεί στοιχεία για την προστασία του κοινωνικού συνόλου και των ευάλωτων ομάδων. Ακόμα όμως και με αυτή τη διάταξη δεν είναι δυνατή η δημοσιοποίηση των συγκεκριμένων στοιχείων, μιας και δεν δίνει την εξουσιοδότηση για τη δημοσιοποίηση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων. Αυτό γιατί πρέπει να γίνεται σεβαστή η αρχή της αναλογικότητας. Η προστασία μπορούσε να γίνει με δημοσίευση άλλων στοιχείων, π.χ. το όνομα του οίκου ανοχής ή τις πιάτσες στο δρόμο. Σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να δημοσιοποιηθούν και τα στοιχεία όσων οικειοθελώς πήγαν να εξεταστούν επειδή πήγαν με τις συγκεκριμένες γυναίκες.

Ένα δεύτερο στοιχείο είναι η αναδημοσίευση από τον Τύπο, γεγονός που είναι απαράδεκτο γιατί καμία σκοπιμότητα και κανένα δημοσιογραφικό ενδιαφέρον δεν μπορεί να δικαιολογήσει μια τέτοια ενέργεια. Δυστυχώς υπάρχει υπόθεση οροθετικού που απολύθηκε αφού διαπομπεύτηκε στο χώρο εργασίας του και ο Αρειος Πάγος το 2009 έκρινε νόμιμη την απόλυση λόγω «διαφύλαξης εργασιακής ειρήνης» αν και στο εφετείο είχε δικαιωθεί. Η περίπτωση του κ. Βαξεβάνη είναι η μόνη περίπτωση αυτόφωρου για παραβίαση προσωπικών δεδομένων χωρίς να είναι ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα.

Τελευταία από το πάνελ πήρε το λόγο η κ. Κουκούλη-Σπηλιωτοπούλου, δικηγόρος και Εκπρόσωπος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, η οποία υπογράμμισε ότι η Ε.Ε.Δ.Α. έβγαλε Δελτίο Τύπου αναφέροντας τα δικαιώματα που παραβιάστηκαν και θέτοντας ερωτήματα στην κυβέρνηση ως επίσημος συμβουλευτικός φορέας χωρίς όμως να λάβουν απαντήσεις. Έδωσε έμφαση στο ότι η εισαγγελική διάταξη δημοσιοποίησης των στοιχείων παραβιάζει το τεκμήριο αθωότητας, γεγονός που έχει αρχίσει να συμβαίνει ολοένα και συχνότερα.

Η Ε.Ε.Δ.Α. έθεσε το ερώτημα γιατί δε γίνεται κανένας λόγος για τους πελάτες από τη στιγμή που υπάρχουν διατάξεις με τις οποίες μπορούν να διωχθούν. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει καμία περίπτωση δίωξης. Η κ. Κουκούλη-Σπηλιωτοπούλου έθεσε ερωτήματα τι γίνεται με τους μετανάστες χωρίς χαρτιά που σύμφωνα με το νόμο δεν μπορούν να πάνε σε νοσοκομεία και έτσι κανένας γιατρός δεν επιτρέπεται να παρασχει υπηρεσίες. Ευτυχώς μέχρι τώρα οι γιατροί δεν υπακούουν. Τώρα με την υγειονομική διάταξη όμως υπάρχει δυνατότητα ποινική δίωξης. Τέλος επισημάνθηκε η έλλειψη ενημέρωσης γύρω από το θέμα του HIV/AIDS.

Αφότου ολοκλήρωσαν τις ομιλίες τους οι καλεσμένοι στο πάνελ έγινε συζήτηση και παρουσιάστηκαν επιπλέον πληροφορίες σχετικά με το ζήτημα. Οι γυναίκες κρατούμενες;  που δεν λαμβάνουν αγωγή είναι εξαιτίας γραφειοκρατίας, ενώ δεν έχουν τη δυνατότητα να νοσηλευθούν σε νοσοκομείο φυλακών μιας και δεν υπάρχει για γυναίκες κρατουμενες, παρά μόνο για άντρες. Επίσης, ο ιδιοκτήτης του οίκου ανοχής όπου και συνελήφθη μια από τις γυναίκες παραμένει ελεύθερος. Η υγειονομική διάταξη εξακολουθεί να εφαρμόζεται, αλλά δεν υπάρχει πλέον δημοσιοποίηση στοιχείων. Έλεγχοι γίνονται και σε τρανς άτομα, χωρίς όμως να συλλαμβάνονται και να κρατούνται. Σε αποδεδειγμένη περίπτωση σωματεμπορίας μιας εκ των γυναικών οι εισαγγελείς δήλωναν αναρμόδιοι να παραλάβουν τα στοιχεία και μόνο μετά από πολλές πιέσεις αυτό κατέστη δυνατό.

Τέλος, η κ. Κατριβάνου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε έμφαση στο κίνημα αλληλεγγύης το οποίο έχει δράσει πολυεπίπεδα σε κινηματικό, κοινοβουλευτικό και κοινωνικό πεδίο ασκώντας πίεση που εν τέλει μπορεί να αποδώσει καρπούς. Η κ. Ελένη Σπαθανά, από την Ομάδα Δικηγορων για τα Δικαιώματα των Προσφύγων και Μεταναστών τόνισε ότι είναι πολύ σημαντικό που η μήνυση κατα των ιατρών, αστυνομικών οργάνων και παντός υπευθύνου φέρει την υπογραφή οργανώσεων, μιας και τα θύματα από μόνα τους μπορεί να μην προχωρούσαν. Αυτό πρέπει να αποτελέσει έναν οδηγό και παράδειγμα για το μέλλον.

 

diokomenesorothetikes.wordpress.com

diokomenesorothetikes@gmail.com

Share

Πρόσκληση σε Συνέντευξη Τύπου

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις

Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες

27 Οκτωβρίου 2012

Πρόσκληση σε Συνέντευξη Τύπου

Σχεδόν μισός χρόνος έχει περάσει από την άνευ προηγουμένου επιχείρηση καταστολής και διαπόμπευσης οροθετικών τοξικοεξαρτημένων ατόμων, στην πλειονότητά τους ελληνικής καταγωγής. Με πρόσχημα την προστασία της δημόσιας υγείας και εφαλτήριο την υγιεινομική διάταξη Γ.Υ. 39α/ ΦΕΚ 1002/02/04/2102, το κράτος προέβη σε σωρεία παρανομιών αναφορικά με την προσαγωγή, τη σύλληψη και την κράτησή τους.

Η υγειονομική βόμβα της οροθετικότητας των δήθεν εκδιδομένων ατόμων, χρησιμοποιήθηκε προεκλογικά από το δίδυμο Λοβέρδου-Χρυσοχοίδη, για την εξυπηρέτηση καθαρά μικροπολιτικών συμφερόντων. Στο όνομα της οικονομικής κρίσης, το μνημόνιο λιτότητας συνοδεύεται από το μνημόνιο βίας και καταστολής, με θύματα ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, που όντας στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας, τους είναι δύσκολο έως αδύνατον να αντισταθούν.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών θα πραγματοποιήσει Συνέντευξη Τύπου την Τρίτη 30 Οκτωβρίου στις 13:00 στα γραφεία της εφημερίδας ΕΠΟΧΗ Ακαδημίας 62, 5ος όροφος, Αθήνα, με θέμα «έξι μήνες μετά»

Μιλούν:

  • Σίσσυ Βωβού μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών
  • Χρύσα Μπότση Γιατρός ειδικευμένη στην ΗΙV/AIDS λοίμωξη από την ACT UP ΔΡΑΣΕ και μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών
  • Χαρά Γεωργίου δικηγόρος από την Ομάδας αλληλεγγύης Δικηγόρων
  • Βαγγέλης Μάλιος δικηγόρος, Εκπρόσωπος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου

Πηγή: http://diokomenesorothetikes.wordpress.com/

Share

Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στις Διωκόμενες Οροθετικές Γυναίκες

Δελτίο Τύπου

9 Οκτωβρίου 2012

Σχεδόν μισός χρόνος έχει περάσει από την άνευ προηγουμένου επιχείρηση καταστολής και διαπόμπευσης οροθετικών τοξικοεξαρτημένων γυναικών, στην πλειοψηφία τους Ελληνίδων, και το κυνήγι μαγισσών συνεχίζεται προσθέτοντας καινούργια θύματα στα ήδη υπάρχοντα. Με πρόσχημα την προστασία της δημόσιας υγείας και εφαλτήριο την υγιεινομική διάταξη Γ.Υ. 39α/ ΦΕΚ 1002/02/04/2102, το κράτος προέβη σε σωρεία παρανομιών αναφορικά με την προσαγωγή, τη σύλληψη και την κράτησή τους. Η υγειονομική βόμβα της οροθετικότητας των δήθεν εκδιδομένων γυναικών, χρησιμοποιήθηκε προεκλογικά από το δίδυμο Λοβέρδου-Χρυσοχοίδη, για την εξυπηρέτηση καθαρά μικροπολιτικών συμφερόντων. Στο όνομα της οικονομικής κρίσης, το μνημόνιο λιτότητας συνοδεύεται από το μνημόνιο βίας και καταστολής, με θύματα ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, που όντας στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας, τους είναι δύσκολο έως αδύνατον να αντισταθούν.

Η απάνθρωπη και εξευτελιστική μεταχείριση που επεφύλασσε ο κρατικός μηχανισμός προς αυτές τις γυναίκες, αγαστή συνεργασία των Υπουργείων Υγείας, Προστασίας του Πολίτη και Δικαιοσύνης, συνεχίζεται και μέσα στις φυλακές. Οι απαράδεκτες συνθήκες κράτησης για όλες τις κρατούμενες (π.χ. λιμνάζοντα νερά, συνύπαρξη γυναικών με πλήθος από μη εμβολιασμένες γάτες, ακατάλληλοι χώροι διαμονής, κακή σίτιση κλπ), επιβαρύνουν την εύθραυστη υγεία τους. Το πιο σοβαρό ζήτημα σε σχέση με την υγεία τους παραμένει η ελλιπής ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Παρότι από τις 28 συνολικά γυναίκες εννέα βρίσκονται σε πλήρες AIDS, υπάρχουν γυναίκες που δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη θεραπεία, ενώ γυναίκα με διαπιστωμένη πνευμονική φυματίωση αντί να νοσηλεύεται, βρίσκεται σε απομόνωση σε πλήρως ακατάλληλες συνθήκες για τη δική της υγεία αλλά και των υπολοίπων. Επίσης, πρόσφατα εντοπίστηκαν κρούσματα ψώρας.

Σε ότι αφορά το θέμα της τοξικοεξάρτησης των γυναικών (26 από τις 28 είναι χρήστριες), σύμφωνα με πληροφόρηση από το ΚΕΘΕΑ από τις 13 που αποφυλακίστηκαν, μόνο μία παραμένει σε δομή του ΚΕΘΕΑ. Παρότι δεν έχουμε ακριβή πληροφόρηση, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις οι περισσότερες έχουν επιστρέψει στις «πιάτσες» τοξικομανών και δεν παίρνουν αντιρετροϊκή αγωγή. Όπως και στην περίπτωση της παράνομης σύλληψης και κράτησής τους, η διαδικασία των αποφυλακίσεων γεννά πολλά ερωτήματα σχετικά με την αντιμετώπισή τους ως «περιττών σωμάτων», καθώς και την κατάργηση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους.

Η Πρωτοβουλία στο πλαίσιο της δράσης της μέσα και έξω από τη φυλακή, συνέχισε τις επισκέψεις στη ΔΦΚ σε τακτική βάση (κάθε Τρίτη) για όλο το καλοκαίρι. Στο διάστημα Ιούλιος-Οκτώβριος 2012, αποφυλακίστηκαν 13 γυναίκες, ενώ συνελήφθησαν ακόμα δύο. Ο αριθμός των γυναικών που παραμένουν στη φυλακή είναι 15 από τις οποίες η μία είναι έφηβη ηλικίας 16 ετών.  Μετά από συνεχείς πιέσεις της Πρωτοβουλίας καθώς και σχετικής παρέμβασης Βουλευτίνας του ΣΥΡΙΖΑ, σημειώθηκε μία πολύ μικρή πρόοδος ως προς τις συνθήκες διαβίωσης των γυναικών. Συγκεκριμένα, καθαρίστηκαν οι αποχετεύσεις και δόθηκαν μπογιές για το βάψιμο των κελιών. Εκτός της ψυχοκοινωνικής στήριξης και της ανθρωπιστικής βοήθειας σε είδη πρώτης ανάγκης, πραγματοποιήθηκαν σεμινάρια ενημέρωσης του προσωπικού, καθώς και των ίδιων των γυναικών σχετικά με την HIV λοίμωξη. Επίσης, η Πρωτοβουλία εξασφάλισε εγκαίρως τα απαιτούμενα για την έκδοση ταυτοτήτων, ενώ σε συνεργασία με την ομάδα δικηγόρων εκτός από τη διαδικασία των αποφυλακίσεων, προωθεί την ποινική δίωξη όσων συνέργησαν στην σωρεία παρανομιών που καταγράφηκαν. Μέσα από τη σταθερή επαφή της Πρωτοβουλίας με τις γυναίκες, εντοπίστηκαν θύματα διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων (trafficking), για τις οποίες η Πρωτοβουλία κινεί ξεχωριστές διαδικασίες. Παρότι η βλάβη λόγω της διαπόμπευσης και του δημόσιου διασυρμού τους είναι  μη αναστρέψιμη, μετά από πολλές πιέσεις το Υπουργείο Δικαιοσύνης απέσυρε τις φωτογραφίες των γυναικών από τον ιστότοπο της Αστυνομίας και της ΓΑΔΑ.

Ζητούμε:

Άμεση απελεύθερωση όλων των συλληφθεισών οροθετικών και αποζημίωσή τους για ηθική βλάβη.

  • Ποινική δίωξη όσων συνέργησαν στη σωρεία παρανομιών που καταγράφηκαν.
  • Άμεση κατάργηση της υγειονομικής διάταξης «Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών νοσημάτων» που έχει σαν αποτέλεσμα την ποινικοποίηση των όποιων ασθενών.
  • Προστασία όσων γυναικών είναι θύματα διακίνησης και εμπορίας ανθρώπων (trafficking).
  • Ένταξη όσων γυναικών το επιθυμούν σε κοινωνικές δομές στήριξης (π.χ. ξενώνες, συμβουλευτικά/ θεραπευτικά προγράμματα).
  • Καθολική, ελεύθερη και δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα υγείας για όλες, ντόπιες και μετανάστριες.

 

Share

Πρωτοβουλία αλληλεγγύης στις διωκόμενες οροθετικές γυναίκες

Δελτίο Τύπου

 Απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση της βουλεύτριας του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλικής Κατριβάνου για τη συνέχιση της κράτησης των οροθετικών γυναικών και για τις παρανομίες που έγιναν εις βάρος τους, (αναγκαστικό τεστ για HIV, διαπόμπευση στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, παράνομη κράτηση, μη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής) ο υφυπουργός Δικαιοσύνης κ. Καραγκούνης είπε ότι σύμφωνα με όσα ενημερώθηκε από τις εισαγγελικές αρχές όλα έγιναν σύννομα και αυτές καλώς κρατούνται, ενώ δεν ανέφερε αν και πότε θα κατέβουν από τα σάιτ της αστυνομίας οι φωτογραφίες της διαπόμπευσης, η οποία επίσης καλώς και σύννομα κατά τη γνώμη του έγινε. Επίσης είπε ότι έχουν ιατρική παρακολούθηση, δεν ανέφερε όμως ότι ακόμα δεν παίρνουν την απαραίτητη φαρμακευτική αγωγή, και ότι σ’ αυτό το ζήτημα υπάρχει καθυστέρηση που δεν γνωρίζουμε πόσο θα κρατήσει. Επιπλέον ο υφυπουργός ανέφερε ότι υπάρχει φροντίδα γι’ αυτές από την κοινωνική υπηρεσία, κάτι αληθές. Δεν ανέφερε όμως ότι η Πρωτοβουλία μας και άλλες οργανώσεις αναγκάζονται να υποκαταστήσουν την ευθύνη της πολιτείας στο θέμα της παροχής απαραίτητων υλικών αγαθών, όπως τηλεκάρτες, καφέ, τσιγάρα, χαρτιά τουαλέτας και είδη ατομικής καθαριότητας, πραγματοποιώντας εράνους σε χώρους αλληλεγγύης αυτή τη δύσκολη εποχή. Τα είδη παραδίδονται στην κοινωνική υπηρεσία η οποία στη συνέχεια τα παραδίδει στις κρατούμενες. Ακόμα, η κοινωνική υπηρεσία προσπαθεί να βγάλει χαρτιά σε όσες δεν έχουν, με χρήματα από τις οργανώσεις, γιατί οι ίδιες είναι τελείως αποκομμένες από φιλικό περιβάλλον και οικονομική στήριξη, λόγω, μεταξύ άλλων, της διαπόμπευσής τους, που κατά τον υφυπουργό είναι σύννομη. Οι οργανώσεις έχουν ζητήσει και λάβει άδεια επισκέψεων, και καμιά άλλη σχέση δεν έχουν με το υπουργείο.

Από τη μεριά μας επαναλαμβάνουμε:

Καλούμε το υπουργείο να σταματήσει την ανάλγητη, απάνθρωπη και παράνομη κάλυψη των ενεργειών που προήλθαν από εισαγγελικές, αστυνομικές και ιατρικές αρχές, δηλώνουμε την οργή μας όταν τις γυναίκες αυτές τις αντιμετωπίζουν ως  “περιττά σώματα”, απαιτούμε την άμεση απελευθέρωση των παρανόμως κρατουμένων γυναικών και την φροντίδα για την φαρμακευτική αγωγή τους εκ μέρους των αρμοδίων υπηρεσιών. Επίσης επαναλαμβάνουμε το αίτημά μας και αίτημα των κρατουμένων, για να κατεβούν οι φωτογραφίες τους από τον ιστότοπο της αστυνομίας και κάθε άλλο ιστότοπο.

Η πρωτοβουλία μας θα είναι αρωγός σε δικαστικές ενέργειες των παθουσών για την ηθική τους αποκατάσταση και την οικονομική τους αποζημίωση, όπως και για την τιμωρία όλων των κρατικών λειτουργών που παρανόμησαν εις βάρος τους.

Τέλος θέλουμε να στηλιτεύσουμε ξανά την ελληνική κυβέρνηση και ιδιαιτέρως το υπουργείο Δικαιοσύνης, για την απαράδεκτη αυτή κατάσταση. Καμιά τρόικα και κανένα μνημόνιο δεν απαιτούν και δεν επιτρέπουν τέτοιες συμπεριφορές, αν και ξανατονίζουμε ότι οι ακραίες ενέργειες των ελληνικών υπευθύνων υπηρεσιών εντάσσονται στις ενέργειες εξόντωσης κάθε εναπομένουσας δημοκρατίας, οι οποίες εκδηλώνονται τον τελευταίο καιρό στο χώρο των μεταναστών/μεταναστριών όπως και στη συγκεκριμένη περίπτωση της ποινικοποίησης των “περιττών” όπως κάποιοι πιστεύουν, σωμάτων των οροθετικών γυναικών, η πλειοψηφία των οποίων είναι Ελληνίδες.

Πρακτικά συζήτησης στη Βουλή, στο 40΄λεπτό εδώ

Αθήνα, 30-7-2012

Για οικονομική ενίσχυση:

Τραπεζικός λογαριασμός για ενίσχυση: Εθνική Τράπεζα / λογ. Ταμιευτηρίου /

040/723528-36 / IBAN GR7901100400000004072352836/

ETHNGRAA

Για πολιτική στήριξη:

Τόπος συλλογής υπογραφών στην Ελλάδα και στην Ευρώπη (petition online) εδώ

Για ενημέρωση εδώ

Για επικοινωνία diokomenesorothetikes@gmail.com

Share