Subscribe via RSS Feed

Tag: "παιδιά"

Ετήσια Έκθεση του Διεθνούς Δικτύου Πολιτικής και Έρευνας για τις Γονικές Άδειες 2013

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

To Διεθνές Δίκτυο Πολιτικής και Έρευνας για τις Γονικές Άδειες εξέδωσε πρόσφατα τη διεθνή ετήσια έκθεσή του για το 2013. Αυτή καλύπτει τις άδειες μητρότητας, πατρότητας, τις διάφορες γονικές άδειες, τις άδειες φροντίδας άρρωστων παιδιών κ.α. Επίσης αναφορά γίνεται και σε μέτρα πολιτικής για την προσχολική φροντίδα και αγωγή. Η έκθεση βασίζεται κατά κύριο λόγο σε εθνικές εκθέσεις για 34 χώρες, που αποτυπώνουν την κατάσταση στο πεδίο των αδειών τον Απρίλιο του 2013. Την Ελλάδα εκπροσωπεί στο Δίκτυο το Εργαστήριο Σπουδών Φύλου του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, με την καθ. Μαρία Καραμεσίνη και την ερευνήτρια Εύη Χατζηβαρνάβα. Παραθέτουμε στη συνέχεια κάποια στοιχεία και συμπεράσματα της Έκθεσης, που είναι διαθέσιμη εδώ

 

Άδεια μητρότητας

27 από τις 34 χώρες έχουν ειδικώς θεσμοθετημένη άδεια μητρότητας. Σε όλες τις περιπτώσεις η άδεια αυτή αμείβεται, το δε ύψος των αποδοχών συνδέεται με τις απολαβές από την εργασία (μεταξύ 60%-100% των αμοιβών), αν και συχνά προβλέπεται μια οροφή στο ύψος των αποδοχών. Αυτό σημαίνει ότι υψηλά αμειβόμενοι εργαζόμενοι μπορεί αναλογικά να λαμβάνουν μικρότερο ποσοστό αποδοχών σε σχέση με τις αμοιβές τους από την εργασία τους.

Η μέση διάρκεια της μετά τη γέννηση του παιδιού περιόδου λήψης κυμαίνεται μεταξύ 3-4 μηνών. Πέντε (5) χώρες, συμπεριλαμβανομένου και του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα, έχουν αρκετά μακρύτερης διάρκειας άδειες μητρότητας π.χ. άνω των έξι (6) μηνών, αν και στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιρλανδία, οι οποίες έχουν τη μεγαλύτερη διάρκεια αδειών μητρότητας σημαντικό μέρος της περιόδου είναι μη αμειβόμενο ή αμείβεται με ένα χαμηλού ύψους σταθερό επίδομα. Από την αντίθετη πλευρά, πέντε (5) χώρες έχουν άδεια μητρότητας μετά τη γέννηση του παιδιού διάρκειας μικρότερης των δύο μηνών.

Κάποιες χώρες (Τσεχία, Κροατία, Πολωνία, Ισπανία και Ηνωμένο Βασίλειο) έχουν δώσει τη δυνατότητα στις μητέρες να μεταβιβάσουν μέρος της άδειας μητρότητας στους πατέρες.

Από τις επτά χώρες που δεν έχουν θεσμοθετημένη ειδική και αμειβόμενη άδεια μητρότητας, στη μία περίπτωση που αφορά τις ΗΠΑ δεν υπάρχει καθόλου πρόβλεψη, αν και υπάρχει η δυνατότητα για μη αμειβόμενη άδεια σε μητέρες που εργάζονται για εργοδότες που απασχολούν περισσότερους από 50 εργαζόμενους. Οι άλλες έξι (6) χώρες (Αυστραλία, Ισλανδία, Νέα Ζηλανδία, Νορβηγία, Πορτογαλία και Σουηδία) προβλέπουν άδεια για την περίοδο γύρω από τη γέννηση του παιδιού αλλά αυτή έχει πιο γενικό χαρακτήρα π.χ. «γονική άδεια» και μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να ληφθεί από τους πατέρες.

Δύο διαφορετικές προσεγγίσεις φαίνεται ότι εφαρμόζονται σε σχέση με τις άδειες μητρότητας:

Η πρώτη, η οποία είναι και πιο διαδεδομένη, είναι η παραδοσιακή προσέγγιση που βασίζεται στην ιδέα της «άδειας μητρότητας», απευθύνεται μόνο στις μητέρες, συνδέεται με την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και τους πρώτους μήνες της μητρότητας και αντιμετωπίζεται ως ένα θέμα υγείας και κοινωνικής πρόνοιας. Άλλες άδειες π.χ. γονικές άδειες αφορούν το ίδιο τους πατέρες και τις μητέρες. Έτσι με αυτή την προσέγγιση οι μητέρες συνολικά δικαιούνται περισσότερη άδεια από ότι οι πατέρες.

Η δεύτερη προσέγγιση, η οποία άρχισε να αναδεικνύεται πιο πρόσφατα, απομακρύνεται από την έννοια της «άδειας μητρότητας» και αφορά είτε άδειες που σχετίζονται με τη γέννηση του παιδιού αλλά οι οποίες, τουλάχιστον μέρος τους, μπορεί να μεταβιβαστεί στον πατέρα είτε άδειες που απορρίπτουν εντελώς την έννοια της «άδειας μητρότητας» υπέρ της πιο γενικής «γονικής άδειας» συνήθως με αποκλειστικές περιόδους χρήσης για «μητέρες μόνο» και για «πατέρες μόνο». Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Ισλανδίας με εννέα (9) μήνες γονικής άδειας (3 μήνες για πατέρες, 3 μήνες για μητέρες και 3 μήνες για τους οποίους οι γονείς αποφασίζουν πώς θα μοιράσουν). Η μόνη υποχρέωση των μητέρων είναι να λάβουν δύο εβδομάδες άδεια μετά τη γέννα.

Η Ελλάδα σαφώς ακολουθεί τη παραδοσιακή προσέγγιση αφού ορίζει πλήρως αμειβόμενη άδεια μητρότητας μετά τη γέννηση του παιδιού 3 μηνών για το δημόσιο τομέα, με δυνατότητα επέκτασης δύο μηνών για κάθε παιδί πέραν του τρίτου και 9 εβδομάδων για τον ιδιωτικό τομέα. Επιπροσθέτως για τον ιδιωτικό τομέα (ασφαλισμένοι ΙΚΑ/ΕΤΑΜ) καθιερώθηκε το 2008 επιπρόσθετη άδεια μητρότητας 6 μηνών αμειβόμενη με τις κατώτατες αποδοχές του ανειδίκευτου εργάτη.

Άδεια πατρότητας

H άδεια αυτή δίνει τη δυνατότητα στους πατέρες να λάβουν μικρής διάρκειας άδεια αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού με σκοπό κυρίως να βοηθήσουν και να υποστηρίξουν τη μητέρα.

Όμως στο πλαίσιο των πιο γενικών γονικών αδειών (βλ. παρακάτω), σε αρκετές χώρες προβλέπεται μια περίοδος χρόνου που μόνο οι πατέρες μπορούν να λάβουν (fathers’quota) και αυτό δημιουργεί μερικές φορές σύγχυση αν και αυτού του τύπου οι άδειες μπορούν να θεωρηθούν άδειες πατρότητας.

Πάντως με βάση τον πρώτο πιο στενό ορισμό, 19 χώρες (1 σε επίπεδο μιας επαρχίας) έχουν άδεια πατρότητας. Σε αυτές περιλαμβάνεται και η Ελλάδα, αν και αυτό αφορά μόνο τον ιδιωτικό τομέα. Σε δύο άλλες χώρες (Λουξεμβούργο και Ν. Αφρική) οι πατέρες μπορούν να χρησιμοποιήσουν άλλου είδους άδειες, ενώ σε δύο άλλες χώρες (Ιταλία και Βέλγιο) είναι υποχρεωτική η λήψη μιας μικρής διάρκειας άδειας πατρότητας.

Η διάρκεια της είναι από 2-10 ημέρες και ο τρόπος αμοιβής είναι συνήθως όπως και της άδειας μητρότητας . Όμως πέντε (5) χώρες έχουν αρκετά πιο μεγάλη διάρκεια:

Ισπανία: 15 ημέρες

Καναδάς (Quebec): 5 εβδομάδες

Φιλανδία: 9 εβδομάδες

Λιθουανία: 4 εβδομάδες

Σλοβενία: 90 ημέρες

Στην Ελλάδα η άδεια αυτή είναι διάρκειας 2 ημερών και ισχύει μόνο για τον ιδιωτικό τομέα.

Γονική άδεια και άδεια φροντίδας

Όλες οι χώρες μέλη της ΕΕ είναι υποχρεωμένες να παρέχουν τουλάχιστον τέσσερεις μήνες γονική άδεια (Οδηγία 2010/18/EΕ). Η Οδηγία ορίζει ως σκοπό της άδειας τη φροντίδα παιδιών μέχρι κάποια ηλικία (π.χ. μέχρι το παιδί να γίνει οκτώ ετών) διαχωρίζοντας την έτσι από την άδεια μητρότητας που παρέχεται για σκοπούς υγείας και πρόνοιας.

7 από τις 11 χώρες οι οποίες δεν είναι μέλη της ΕΕ και συμπεριλαμβάνονται στην Έκθεση του Δικτύου διαθέτουν γονικές άδειες. Οι εξαιρέσεις είναι η Βραζιλία, η Ν. Αφρική, η Ελβετία και οι ΗΠΑ οι οποίες διαθέτουν μια γενική μη αμειβόμενη άδεια για «οικογενειακούς και ιατρικούς λόγους» που όμως δεν εφαρμόζεται σε ιδιώτες εργοδότες με λιγότερους των 50 εργαζομένων.

Σε κάποιες χώρες η γονική άδεια εμπερικλείει τις άδειες μητρότητας/πατρότητας αν και μερικές περίοδοι λήψης της αφορούν αποκλειστικά τους πατέρες ή τις μητέρες.

Η γονική άδεια διαφέρει στις διάφορες χώρες ανάλογα με τη διάρκεια της, εάν είναι ατομικό ή οικογενειακό δικαίωμα, την πληρωμή της και τη ευελιξία της.

Όσον αφορά τη διάρκεια τους, οι χώρες θα μπορούσαν να χωριστούν σε αυτές που έχουν γονική άδεια λιγότερη των 15 μηνών και σε αυτές όπου η άδεια φτάνει τα 3 χρόνια ή και περισσότερο. Η Ελλάδα εμπίπτει και στις δύο κατηγορίες αφού στο μεν ιδιωτικό τομέα η άδεια είναι 4 μήνες για κάθε γονέα και στο δημόσιο 24 μήνες.

Η γονική άδεια είναι οικογενειακό δικαίωμα που διαχωρίζεται μεταξύ των γονιών όπως αυτοί επιλέγουν σε 13 χώρες, ατομικό δικαίωμα σε 11 χώρες συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας και μικτό δικαίωμα σε 4 χώρες.

Η πλειοψηφία των χωρών (26) διαθέτουν κάποιο στοιχείο πληρωμής των αδειών. Μόνο η Ελλάδα, η Ιρλανδία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο δεν διαθέτουν κανένα τέτοιο στοιχείο. Η πολιτική όσον αφορά τις πληρωμές διαφέρει σημαντικά: αλλού γίνεται με ένα σταθερό επίδομα, αλλού παρέχεται επιλεκτικά π.χ. δίνεται βάσει εισοδηματικών κριτηρίων, αλλού αποτελεί ψηλότερο ή χαμηλότερο ποσοστό του εισοδήματος από την εργασία και αλλού δίνεται για μικρότερο ή μεγαλύτερο διάστημα.

Σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών εμφανίζονται ως προς τις μορφές ευελιξίας στη λήψη της.

Πολλές χώρες έχουν εισαγάγει ειδικές προβλέψεις για να ενθαρρύνουν τους πατέρες να κάνουν χρήση της γονικής άδειας. Η πιο συνήθης πρόβλεψη είναι οι ατομικές μη μεταβιβάσιμες άδειες ή η αποκλειστική χρήση από πατέρες μέρους των γονικών αδειών. Αυτή η πρόβλεψη αποτελεί όμως κίνητρο μόνο στις χώρες που η άδεια είναι αμειβόμενη, κάτι που δεν ισχύει στη χώρα μας.

Μια άλλη προσέγγιση είναι η παροχή κάποιου είδους μπόνους (π.χ. επί πλέον χρόνος άδειας) εάν οι πατέρες κάνουν χρήση των γονικών αδειών. Για παράδειγμα, οι πατέρες στη Φιλανδία δικαιούνται 24 ημέρες μπόνους άδεια εάν λάβουν τις δύο τελευταίες ημέρες της γονικής άδειας. Στη Γερμανία, εάν ο πατέρας λάβει δύο τουλάχιστον μήνες άδειας, η συνολική διάρκεια της λήψης του επιδόματος επεκτείνεται στους 14 μήνες. Η Πορτογαλία είναι μοναδική από την άποψη ότι έχει καθιερώσει την υποχρεωτική λήψη τουλάχιστον 2 εβδομάδων άδειας από τους πατέρες.

Η άδεια φροντίδας συνήθως ακολουθεί χρονικά τη γονική άδεια δημιουργώντας έτσι δυνατότητες πιο μακροχρόνιας άδειας. Ως μορφή άδειας είναι λιγότερο διαδεδομένη από τη γονική αφού εφαρμόζεται σε έξι μόνο χώρες και αμείβεται σε τέσσερεις μόνο. Στην Ελλάδα, μια μορφή άδειας φροντίδας είναι το μειωμένο ωράριο το οποίο μπορεί να μετατραπεί σε συνεχή απουσία από την εργασία (9 μήνες στο δημόσιο και κάτι λιγότερο από 4 μήνες στον ιδιωτικό τομέα) με πλήρεις αποδοχές. Η μετατροπή της όμως σε συνεχή απουσία από την εργασία για τον ιδιωτικό τομέα απαιτεί τη σύμφωνη γνώμη του εργοδότη. Για το δημόσιο τομέα η μετατροπή του μειωμένου ωραρίου σε συνεχή απουσία από την εργασία αποτελεί την κυρίαρχη επιλογή και τη βασική πρακτική για τη φροντίδα των παιδιών κάτω του ενός έτους των εργαζομένων γονιών.

Άλλες μορφές άδειας για οικογενειακούς λόγους είναι οι άδειες για τη φροντίδα ασθενών ή αναπήρων παιδιών ή άλλων μελών, το μειωμένο ωράριο για θηλασμό ή οι άδειες για τη σχολική παρακολούθηση των παιδιών.

Συνολική διάρκεια άδειας μετά τη γέννηση του παιδιού (μητρότητας, πατρότητας, γονικής, φροντίδας)

Η συνολική διάρκεια της άδειας στις χώρες που μελετήθηκαν κυμαίνεται μεταξύ 0-73 μήνες με μέση τιμή τους 24 μήνες. Όμως η συνολική διάρκεια της αμειβόμενης άδειας κυμαίνεται μεταξύ 0- 38 μήνες με μέση τιμή τους 12 μήνες, ενώ η μέση τιμή της συνολικής άδειας που αμείβεται με τουλάχιστον 2/3 του εισοδήματος από την εργασία είναι μόνο 5 μήνες. Έντεκα χώρες (οι 5 Σκανδιναβικές, 5 χώρες από την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη), η Γερμανία συν η επαρχία του Québec στον Καναδά και ο δημόσιος τομέας της Ελλάδας προσφέρουν 9 μήνες ή και περισσότερο καλά αμειβόμενης άδειας (π.χ. άνω των 2/3 του εισοδήματος από την εργασία). Στον αντίποδα, 12 χώρες από τις οποίες 4 αγγλόφωνες χώρες (ΗΒ, Καναδάς πληνQuébec, Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία), η Αυστρία, η Τσεχία, το Λουξεμβούργο, η Ολλανδία, η Ρωσία, η Ελβετία, η Σλοβακία και η Ν. Αφρική προσφέρουν λιγότερους από 4 μήνες αμειβόμενης άδειας μετά τη γέννηση του παιδιού, ενώ οι ΗΠΑ δεν προσφέρουν τίποτα.

Ο ιδιωτικός τομέας της Ελλάδας βρίσκεται κάπου ενδιάμεσα παρέχοντας τη δυνατότητα αμειβόμενης άδειας 12 μηνών από τους οποίους όμως οι 6 είναι καλά αμειβόμενοι.

Σχέση μεταξύ άδειας και υπηρεσιών προσχολικής αγωγής και φροντίδας

Το θέμα της σχέσης μεταξύ των αδειών για γονείς και του δικαιώματος εγγραφής σε υπηρεσίες προσχολικής αγωγής και φροντίδας είναι σημαντικό αφού μόνο ένας επιτυχής συντονισμός των δύο θα έλυνε το θέμα φροντίδας  των παιδιών εργαζομένων γονιών.

Διαφορές εμφανίζονται ανάμεσα στις χώρες όσον αφορά την ηλικία κατοχύρωσης του δικαιώματος εγγραφής στις υπηρεσίες προσχολικής αγωγής και φροντίδας. Είκοσι χώρες κατοχυρώνουν δικαίωμα εγγραφής αλλά στις περισσότερες (14 χώρες) αυτό ισχύει μετά την ηλικία των 3 ή και αργότερα. Στην Ελλάδα δικαίωμα κατοχυρώνεται μόνο για ένα χρόνο φοίτησης σε νηπιαγωγεία πριν τη φοίτηση σε δημοτικό σχολείο.

Μόνο σε 6 χώρες ισχύει δικαίωμα κατοχύρωσης θέσης στις υπηρεσίες αυτές για παιδιά κάτω των 3. Από αυτές τις χώρες η Δανία, η Σουηδία, η Νορβηγία, η Φιλανδία και η Σλοβενία έχουν κατοχυρώσει δικαίωμα θέσης πλήρους απασχόλησης για παιδιά 12 μηνών και άνω ή και μικρότερα διασφαλίζοντας σαφώς ότι δεν δημιουργείται ένα κενό μεταξύ της λήξης της γονικής άδειας και της τοποθέτησης σε μια υπηρεσία φροντίδας. Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις το κενό κυμαίνεται μεταξύ 18 και 67 μήνες που εκφράζει σημαντική έλλειψη συντονισμού μεταξύ των δύο τομέων πολιτικής. Στην Ελλάδα είναι επίσης σημαντικό το κενό ιδιαιτέρως μεταξύ της λήξης της καλά αμειβόμενης άδειας και του δικαιώματος εγγραφής στο νηπιαγωγείο (54 μήνες για τα παιδιά εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα και 48 μήνες για τα παιδιά εργαζομένων  του δημοσίου τομέα).

Λήψη της άδειας

Οι πληροφορίες όσον αφορά τη λήψη των γονικών αδειών παρουσιάζουν πολλά κενά και η συστηματική σύγκριση ανάμεσα στις χώρες δεν είναι εφικτή. Και αυτό προφανώς δεν αφορά μόνο τις γενικές συγκρίσεις αλλά και τις επί μέρους συγκρίσεις κατά φύλο, κοινωνικο-οικονομική κατάσταση, εκπαιδευτικό επίπεδο, εθνική προέλευση, χώρο εργασίας κλπ.

Σε γενικές γραμμές, η αμειβόμενη άδεια μητρότητας φαίνεται ότι αξιοποιείται πλήρως από τις μητέρες που τη δικαιούνται. Η άδεια πατρότητας (π.χ. οι σχετικά λίγες μέρες μετά ακριβώς τη γέννηση του παιδιού) και με βάση τα στοιχεία κάποιων χωρών (Δανία, Φιλανδία, Σουηδία, Γαλλία, Ολλανδία και ΗΒ) έχει επίσης καλό βαθμό αξιοποίησης αφού περίπου 2/3 ή περισσότερο των πατέρων την αξιοποιούν. Η γονική άδεια όταν δεν είναι αμειβόμενη έχει μικρό βαθμό αξιοποίησης και από τους δύο γονείς. Επίσης όταν η γονική άδεια είναι οικογενειακό και όχι ατομικό δικαίωμα, η αξιοποίηση της από τους πατέρες είναι πολύ μικρή. Αντίθετα, όταν αποτελεί ατομικό δικαίωμα και είναι καλά αμειβόμενη τότε η αξιοποίηση της από τους πατέρες είναι καλύτερη αν και δεν είναι ίση με αυτή των μητέρων. Η πιο σημαντική αλλαγή στη συμπεριφορά των πατέρων έχει λάβει χώρα στην Ισλανδία και τη Σουηδία όπου οι πατέρες λαμβάνουν πέραν του ενός μηνός άδεια.

Αυτές οι εξελίξεις μπορούν να διαβαστούν από δύο πλευρές: ότι αντανακλούν μια σταδιακή εξέλιξη προς την ισότητα με τους πατέρες να συμμετέχουν περισσότερο στην οικογένεια ή την εμμονή των παραδοσιακών προτύπων φροντίδας.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε στοιχεία που να μας επιτρέπουν την αξιόπιστη εξαγωγή συμπερασμάτων. Ενδεικτικά πάντως (γιατί δεν γνωρίζουμε πόσοι είναι οι δικαιούχοι) από τα στοιχεία που καταγράφει το Σώμα Επιθεωρητών Εργασίας, κατά το 2011 από ένα σύνολο 280.943 επιχειρήσεων και 1.357.338 εργαζομένων ανδρών πλήρους απασχόλησης,265  (0,02%) άνδρες έκαναν χρήση της αμειβόμενης άδειας φροντίδας, ενώ όσον αφορά τις γυναίκες εργαζόμενες σε ένα αντίστοιχο σύνολο 688.802 εργαζομένων, 15.432 (2,24%) έκαναν χρήση της άδειας αυτής. Τα ποσοστά της μη αμειβόμενης άδειας γονικής άδειας είναι εξαιρετικά χαμηλά και για τα δύο φύλα.

Πάντως όπως σημειώνεται στην έκθεση της Ελλάδας, ο Συνήγορος του Πολίτη (Κύκλος Ισότητας των Φύλων) σε ειδική έκθεση του που δημοσιεύτηκε το 2012 αναφέρεται σε περιστατικά που δηλώνουν ότι, λόγω της κρίσης, υπήρξε επιδείνωση της κατάστασης σε σχέση με τα δικαιώματα των εργαζομένων μητέρων όπως η μετατροπή των συμβάσεων τους από πλήρους απασχόλησης σε εκ περιτροπής, με την επιστροφή τους από την άδεια μητρότητας, καθώς και η αύξηση των καταγγελιών κατάχρησης των δικαιωμάτων τους γενικότερα. Όμως παράλληλα σημειώνεται η τάση οι εργαζόμενες μητέρες να προσπαθούν με τον εργοδότη ιδιωτικά να βρουν μια λύση αποδεχόμενες συχνά καταστρατήγηση των δικαιωμάτων τους λόγω του φόβου απώλειας της θέσης εργασίας τους.

 

 

Share

Συγκλονιστική μαρτυρία 11χρονης από την Υεμένη για αναγκαστικό γάμο

 

YouTube Preview Image

 

Το Φύλο Συκής έλαβε το παραπάνω βίντεο με το εξής σχόλιο:

Είναι μόλις 11 ετών αλλά η ιστορία της έχει προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον: η Nada Al-Ahdal από την Υεμένη καταγγέλλει μέσω YouTube ότι οι γονείς της απειλούν να την σκοτώσουν αν δεν παντρευτεί τον άνθρωπο που έχουν επιλέξει. Ζει με τον θείο της, ενώ τονίζει ότι στην ίδια θέση βρίσκονται πολλά άλλα κορίτσια στη χώρα της. Το πρόβλημα των καταναγκαστικών γάμων μικρών κοριτσιών (και,μερικές φορές, και αγοριών), σε ορισμένες χώρες, ιδίως ως κοινωνική έθιμο, αξίζει όλη την προσοχή μας καθώς μιλάμε για βαρύταταη παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων των παιδιών.

 

 

Share

«Σβήνει» η μονάδα νεογνών της Νίκαιας

της Χριστίνας Παπασταθοπούλου

Μια από τις σπουδαιότερες και παλαιότερες μονάδες νοσοκομείου πανελλαδικά, αφού λειτουργεί πάνω από 30 χρόνια, η Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου στη Νίκαια (ΜΕΝΝ), κινδυνεύει να βάλει λουκέτο οριστικά, καθώς οι δραματικές ελλείψεις προσωπικού (νοσηλευτικού και ιατρικού) έχουν καταστήσει «ασφυκτικές» τις συνθήκες λειτουργίας της.

Η ανησυχία και η αγωνία των εργαζομένων στο νοσοκομείο για το μέλλον της Μονάδας αλλά και του Νεογνολογικού Τμήματος κορυφώθηκε τις τελευταίες ημέρες, όταν έγινε γνωστό ότι η διοίκηση του νοσοκομείου ξαφνικά και ερήμην των εργαζομένων έστειλε λίστα με τα ονόματα και τις ειδικότητες του προσωπικού (γιατρών και νοσηλευτών) της νεογνικής μονάδας στην 2η Υγειονομική Περιφέρεια (ΥΠΕ).

Μια κίνηση που έδωσε «τροφή» στη φημολογία που διασπείρεται τελευταία, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να κλείσει τη ΜΕΝΝ και να μεταφέρει το προσωπικό της στη Μονάδα του Αττικού Νοσοκομείου που υπολειτουργεί από το 2003.

Έκρυθμη κατάσταση

Οι εργαζόμενοι στο νοσοκομείο κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και προειδοποιούν πως οποιαδήποτε προσπάθεια αποδυνάμωσης του ήδη μειωμένου νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού θα θέσει σε κίνδυνο τη φροντίδα των νεογνών, χαρακτηρίζουν την κατάσταση στο νοσοκομείο έκρυθμη και επισημαίνουν ότι θα γίνει ακόμα δυσκολότερη στο τέλος του χρόνου, μετά τα νέα κύματα συνταξιοδοτήσεων.

Το θέμα έφτασε και στη Βουλή με επίκαιρη ερώτηση προς τον υπουργό Υγείας Αδ. Γεωργιάδη που κατέθεσε η βουλευτής Β΄ Πειραιώς της ΔΗΜΑΡ Μ. Γιαννακάκη και η οποία θα συζητηθεί τη Δευτέρα 15 Ιουλίου.

Ο Σύλλογος Εργαζομένων στο νοσοκομείο με επιστολή του προς τον διοικητή της 2ης ΥΠΕ Γ. Ευδοκιμίδη ενημερώνει για την ύπαρξη σοβαρότατου προβλήματος εξαιτίας του μειωμένου νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού και ειδικότερα για τη μονάδα προώρων, που θεωρείται από τις σπουδαιότερες μονάδες στην περιφέρεια και πρότυπο σε όλη την Ελλάδα και η οποία εξυπηρετεί πάρα πολλά περιστατικά με απόλυτο επαγγελματισμό και συνέπεια.

Τα περισσότερα από αυτά τα περιστατικά έχουν θετική έκβαση. Αναφέρει επίσης ο σύλλογος ότι τις τελευταίες ημέρες έχει προκύψει οξύτατο πρόβλημα με τις βάρδιες του προσωπικού, ιδιαίτερα στη Β΄ Παθολογική κλινική, όπου οι εργαζόμενοι δουλεύουν όλη τη βδομάδα χωρίς κανένα ρεπό εδώ και πάρα πολύ καιρό, στα όρια υπερκόπωσης.

Οι εργαζόμενοι είναι σε επαγρύπνηση και όπως αναφέρουν δεν θα επιτρέψουν καμία μετακίνηση προσωπικού, ενώ ζητούν από τον Γ. Ευδοκιμίδη να αντιμετωπίσει με τη δέουσα προσοχή το πρόβλημα τόσο για την υγεία των ασθενών όσο και για την υγεία του προσωπικού.

Λίγες μέρες μετά την κοινοποίηση της δραματικής εικόνας των ελλείψεων (κυρίως σε νοσηλευτικό προσωπικό) που απειλούν με κλείσιμο τη Β′ Παθολογική του Γ.Ν. Νίκαιας, μια νέα απειλή διαφαίνεται στον ορίζοντα, τονίζουν σε ανακοίνωσή τους οι εργαζόμενοι του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ στο νοσοκομείο. Εντονη και ύποπτη κινητικότητα έχει αναπτυχθεί από πλευράς 2ης ΥΠΕ, αναφορικά με τη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών του Γ.Ν. Νίκαιας, σημειώνουν, δίνοντας στη συνέχεια ενδιαφέροντα στοιχεία.

Η Μονάδα εφημερεύει κάθε μέρα σε 24ωρη βάση προκειμένου να εξυπηρετήσει διακομιδές νεογνών από όλη την Ελλάδα. Η δύναμη του Νεογνολογικού Τμήματος σε πλήρη ανάπτυξη είναι 26 θέσεων, αλλά λόγω των μεγάλων ελλείψεων προσωπικού καθίσταται επικίνδυνη η νοσηλεία πέραν των 20.

Μεγάλες ελλείψεις

Με το υπάρχον προσωπικό, απογευματινές και βραδινές βάρδιες υποστελεχώνονται, με αποτέλεσμα 2 νοσηλεύτριες να φροντίζουν περίπου 20 νεογνά, γεγονός άκρως επικίνδυνο.

Το υπάρχον ιατρικό προσωπικό αποτελείται από 8 μόνιμους γιατρούς διαφόρων βαθμών και 6 εκπαιδευόμενους. Το υπάρχον νοσηλευτικό προσωπικό αποτελείται από 21 νοσηλεύτριες -μόνιμο προσωπικό όλων των βαθμίδων- και 1 νοσηλεύτρια με τρίμηνη απόσπαση, εκ των οποίων οι 3 απουσιάζουν με μακροχρόνιες άδειες τοκετού μητρότητας.

Οι εργαζόμενοι επισημαίνουν, τέλος, πως σκέψεις ή ενέργειες που θα έχουν ως συνέπεια το κλείσιμο ή τη μείωση του προσωπικού του Νεογνολογικού Τμήματος και της Μονάδας Εντατικής Νοσηλείας Νεογνών θα οδηγήσει σε μια ανυπολόγιστη τραγωδία.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Πετράλωνα: 40χρονος άνδρας συνελήφθη για αποπλάνηση ανήλικων κοριτσιών

Ένας 40χρονος άνδρας συνελήφθη το απόγευμα του Σαββάτου στα Πετράλωνα για αποπλάνηση και ασελγείς πράξεις σε βάρος ανήλικων κοριτσιών. Mάλιστα ο δράστης νωρίτερα, προσποιούμενος τον αστυνομικό, προσέγγισε ανήλικη και προέβη σε ασελγείς πράξεις σε βάρος της.

Όπως έγινε γνωστό ο 40χρονος ιδιωτικός υπάλληλος εντόπιζε ανήλικες μαθήτριες, ηλικίας 8 έως 14 ετών την ώρα που έφευγαν από το σχολείο τους, μετά την λήξη των μαθημάτων. Στη συνέχεια τις ακολουθούσε μέχρι την είσοδο των πολυκατοικιών στις οποίες διέμεναν. Μάλιστα για να μην γίνει αντιληπτός κινούνταν με μοτοσικλέτες διαφόρων τύπων και φορούσε πάντα προστατευτικό κράνος.

Στη συνέχεια εισέρχονταν μαζί με τα κορίτσια στις πολυκατοικίες και προσποιούμενος τον αστυνομικό, επιδεικνύοντας κάποια έγγραφα από το πορτοφόλι του, τις παραπλανούσε ότι διενεργεί έρευνα για κλοπή στο σχολείο ή για ναρκωτικά και τις οδηγούσε σε απόμερο κοινόχρηστο χώρο της πολυκατοικίας, όπου  προέβαινε σε ασελγείς πράξεις σε βάρος τους.

Από την μέχρι τώρα έρευνα έχει διαπιστωθεί ότι, κατά την τελευταία πενταετία, έχει ενεργήσει ασελγείς πράξεις σε βάρος 21 ανήλικων κοριτσιών σε διάφορες περιοχές της Αθήνας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο δράστης τη δεκαετία 1995 – 2005 είχε συλληφθεί δύο φορές, για αδικήματα τα οποία στρέφονται κατά της γενετήσιας ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανηλίκων κάτω των δώδεκα ετών, για τα οποία έχει καταδικασθεί και φυλακισθεί.

Σε βάρος του 40χρονου σχηματίσθηκε σχετική ποινική δικογραφία και οδηγήθηκε στον Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών.

Πηγή: Βήμα

 

Share

Θεσσαλονίκη: Πατέρας βίαζε επί μία 10ετία την ανήλικη κόρη του

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω την τραγική αυτή είδηση που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα μέσα. Θα θέλαμε όμως να σημειώσουμε ότι λεπτομέρειες όπως η «κατανάλωση αλκοόλ» θα έπρεπε να παραλείπονται από τα δημοσιεύματα, καθώς λειτουργούν σαν δικαιολόγηση του δράστη και των πράξεών του.

ΦΣ

Τραγική ιστορία αποκαλύφθηκε σε χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη. Πατέρας, 36ετών, ομολόγησε ότι βίαζε επί σειρά ετών τη 16χρονη, σήμερα, κόρη του. Πρόκειται για Αλβανό υπήκοο, ο οποίος συνελήφθη και παραπέμφθηκε στη Δικαιοσύνη.

Σύμφωνα με όσα έγιναν γνωστά, ο 36χρονος είναι άνεργος και έκανε συχνά κατανάλωση αλκοόλ. Ο ίδιος φέρεται να αποκάλυψε στις διωκτικές αρχές ότι βίαζε από την ηλικία των 6 ετών την κόρη του. Η μητέρα του ανήλικου κοριτσιού δεν αντιλήφθηκε το παραμικρό όλα αυτά τα χρόνια, καθώς οι πράξεις συνέβαιναν κατά την ώρα της απουσίας της από το σπίτι.

Η τραγωδία αποκαλύφθηκε, όταν η μαθήτρια της Γ’ τάξης του Γυμνασίου αποπειράθηκε να κόψει τις φλέβες της, μην αντέχοντας το μαρτύριο που ζούσε όλα αυτά τα χρόνια.

Ο 36χρονος συνελήφθη και οδηγήθηκε στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης. Σε βάρος του απαγγέλθηκαν κατηγορίες για βιασμό ανηλίκου, αποπλάνηση και αιμομιξία κατά συρροή, σε βαθμό κακουργήματος, και παραπέμφθηκε να απολογηθεί σε ανακριτή.

Πηγή: Αυγή

 

Share

Αγόρια με όπλα

του Γιώργου Στόγια*

Ένα αγόρι από μόνο του δεν είναι τίποτα κακό, έχει πέος εκεί που τα κορίτσια έχουν αιδοίο, απλά θέμα τύχης. Το πρόβλημα ξεκινά όταν με βάση αυτή τη διαφορετικότητα αναπτύσσεται/δικαιολογείται επιθετική συμπεριφορά και, γενικότερα, δυσκολία συμμόρφωσης σε βασικούς κανόνες συμβίωσης.

Αναφέρομαι κυρίως σε αγόρια μικροαστικής και μεσοαστικής κοινωνικής καταγωγής. Αυτά της εργατικής τάξης, των οικονομικών μεταναστών αλλά και των ταξικά συνειδητών προνομιούχων γνωρίζουν από νεαρότατη ηλικία ότι η πραγματικότητα εξαρτάται από υλικούς παράγοντες που βρίσκονται πολύ πέρα από το βασίλειο των ενορμήσεών τους.

Double bind: από τη μια μεριά, οι γονείς της μέσης τάξης επενδύουν στους αρσενικούς απογόνους τους αταβιστικές φαντασιώσεις μεγαλείου. Από την άλλη, οι ίδιοι γονείς, υπό τον φόβο καθοδικής κοινωνικής κινητικότητας, μεταφέρουν στα αγόρια τους την εικόνα μιας εχθρικής κοινωνίας με αδυσώπητους εξουσιαστικούς μηχανισμούς. Σύμφωνα με αυτή την αδιέξοδη λογική, αν το μανάρι τους γλιτώσει τη σφαγή, θα γίνει σίγουρα μέρος του «συστήματος», “another brick in the wall”.

Τι σκέφτεται το αγόρι που βλέπει τα κορίτσια ως έντομα προς βασανισμό, τους δασκάλους ως ενοχλητικούς δούλους , το δημόσιο χώρο ως το δωμάτιό του; Δεν χρειάζεται να μας ενδιαφέρει ποσώς! Τέτοιου είδους ψυχολογισμοί είναι μέρος του προβλήματος, όχι της λύσης του. Το σημαντικό είναι οι παραδοχές γονέων και εκπαιδευτικών που προάγουν/επιτρέπουν τη συνεχή (και ατελέσφορη) διαδικασία στέψης του «ανικανοποίητου πρίγκιπα».

Τα κορίτσια δεν κολυμπάνε ακριβώς στην ίδια γυάλα. Οι πατριαρχικές απαιτήσεις και προσδοκίες που σχετίζονται με το κοινωνικό τους φύλο αντισταθμίζουν τον ναρκισσισμό. Εδώ, οι εντάσεις «καταπίνονται» παθητικά, μια ωρολογιακή βόμβα στο στομάχι για μια ολόκληρη ζωή. Αντίθετα, τα αγόρια διδάσκονται ότι δικαιούνται να εξωτερικεύουν τις εντάσεις τους, απειλώντας, πυροβολώντας και σκοτώνοντας.

«Υπερβάλλεις», θα πείτε. «Απλά παίζουν». «Τι θες, να γίνουν γκέι;», θα προσθέσουν οι πιο άντρακλες μπαμπάδες. Οι μαμάδες θα κλαψουρίσουν «τελευταία δεν ξέρω τι του συμβαίνει και είναι τόσο ανήσυχος», προσθέτοντας, βέβαια υποκριτικά, με δύσκολα κρυμμένη υπερηφάνεια: «Αχ, είσαι τυχερός που δεν έχεις αγόρια, δεν ξέρεις πως είναι…»

Παρότι οι παραδοσιακοί αντρικοί ρόλοι του κυνηγού και του πολεμιστή έχουν πρακτικά αδειάσει από περιεχόμενο, παρέχουν νομιμοποίηση σε μεταλλαγμένες σύγχρονες μορφές τους. Η εξαπολυόμενη βία μπορεί να είναι εικονική (στην προσομοίωση μέσω της κονσόλας), πειραματική (όπου ο θύτης δοκιμάζει πόσο «τον παίρνει» ενάντια σε πιο αδύναμους), ή και ολοκληρωτική (σε μεγαλύτερη ηλικία και σε συνάρτηση με άλλες ψυχολογικές και κοινωνικές συνθήκες).

Δεν είναι όλα τα αγοράκια ηλίθια. Πρώτον, υπάρχουν διαβαθμίσεις. Δεύτερον, στην πραγματικότητα, αυτά που καταστρέφουν (ένα μάθημα, μια ομαδική δημιουργική δραστηριότητα, την ξένη περιουσία) και που συνιστούν κίνδυνο για τα μυϊκά πιο αδύναμα παιδιά είναι λιγότερα από αυτά που συμπεριφέρονται σχετικά κανονικά.

Υπάρχουν αγόρια που ξέρουν να κερδίζουν αλλά και να χάνουν, σεβόμενα τους κανόνες. Θετικά απέναντι στο καινούργιο, στο διαφορετικό, στην ιδέα της αλλαγής∙ που αποζητούν τη φροντίδα αλλά και είναι ικανά να τη δώσουν σε άλλους. Με αναπτυγμένες πολλαπλές νοημοσύνες, με χιούμορ και ενσυναίσθηση. Μόνο που τέτοια υπέροχα αγόρια σπανίζουν όσο πιο συντηρητική και σεξιστική είναι μια κοινωνία. Όσο πιο «τυφλή» στις έμφυλες διαστάσεις της ανατροφής και της εκπαίδευσης.

Εξαιρώντας τις περιπτώσεις οργανικών προβλημάτων, είναι αλήθεια πως τα παιδιά γίνονται αυτό που θέλουν κατά βάθος οι γονείς τους. Συνεπώς δεν φταίνε. Έλα όμως που τα άλλα παιδιά, εκείνα που δέχονται το bulling, φταίνε ακόμη λιγότερο! Ακόμη και ο εκπαιδευτικός δεν είναι καθόλου υποχρεωμένος να συμβιβαστεί με την ιδιοτροπία του κάθε φουσκωμένου εγώ. Πληρώνεται για να διαμορφώσει και να διασφαλίσει συνθήκες μάθησης για όλους τους μαθητές του, όχι για να ασχολείται διαρκώς με έναν-δυο.

Η κατάσταση είναι αναστρέψιμη. Σε τελική ανάλυση, μιλάμε για μικρά παιδιά (όσο μεγαλώνουν, το ελάχιστο γίνεται τεράστιο, και η όποια αλλαγή τιτάνιο έργο). Η παιδαγωγική μέθοδος που προτείνω είναι αυτή του «αφοπλισμού». Εννοείται ότι δεν θα περιοριστεί στα «παιχνίδια» (θεωρώ αυτονόητο ότι ρεβόλβερ, σπαθιά λέιζερ και γιαταγάνια πάνε στα σκουπίδια). Οι υπεύθυνοι ενήλικες (και εδώ απαιτείται η μεταξύ τους συνεννόηση και συνεργασία) θα πρέπει να δώσουν στον νεαρό τύραννο να καταλάβει ότι αδυνατεί να τους τρομοκρατήσει, ότι όλοι ξέρουν πως τα πυρά του είναι άσφαιρα. Ας σκούξει ότι καταπιέζεται, ας κλάψει πως δεν τον αγαπάνε, ας θυμώσει ορκιζόμενος πως θα τα κάνει όλα λίμπα. Σύντομα θα αντιληφθεί ότι το κενό εξουσίας αποτελεί παρελθόν και θα του περάσει. Θέλοντας και μη, θα προσαρμοστεί. Θα αναγκαστεί να φτιάξει δεσμούς με την πραγματικότητα, να κάνει επαφές, να αναλάβει δεσμεύσεις. Όσο για την «εύθραυστη» σεξουαλικότητά του, δεν θα πάθει τίποτα κακό. Ίσα ίσα…

 

* Ο Γιώργος Στόγιας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Είναι εκπαιδευτικός στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και συγγραφέας. Το μυθιστόρημα Εαρινό Εξάμηνο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Απόπειρα.

Πηγή: bookpress

 

Share

Στο Βερολίνο το πρώτο σπίτι της Μπάρμπι

Δύο εκατομμύρια ευρώ έχει κοστίσει η δημιουργία του πρώτου σπιτιού της Μπάρμπι, που κατασκευάστηκε στο Βερολίνο.

Για πολλά κορίτσια αποτελεί το μεγαλύτερο όνειρο. Για ορισμένους μπαμπάδες είναι ένας ροζ εφιάλτης. Και κάποιοι ακτιβιστές μιλούν για σκάνδαλο.

Ο λόγος για το πρώτο σπίτι της Μπάρμπι στον κόσμο, το οποίο εγκαινιάζεται αύριο στο Βερολίνο. Στον προαύλιο χώρο λειτουργεί ένα συντριβάνι σε σχήμα μεγάλης γόβας, ενώ για να φτάσεις στην κεντρική είσοδο του κτιρίου των 2.750 τ.μ. ανεβαίνεις τα σκαλοπάτια μίας ροζ σκάλας.

Μέσα στη βίλα υπάρχει κουζίνα για να ψήνεις κέικ, ένα σαλόνι με πιάνο (εννοείται σε ροζ χρώμα), στην κρεβατοκάμαρα προβλέπεται ένα υπέρδιπλο κρεβάτι με ουρανό και -το καλύτερο- η ντουλάπα με τα 250 ζεύγη παπουτσιών είναι προσβάσιμη με τα πόδια! Από το μπάνιο δεν λείπει βεβαίως ένα τραπέζι με όλα τα σύνεργα μακιγιάζ, τα οποία μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι επισκέπτες.

Στον εικονικό κόσμο της Μπάρμπι είναι ακόμη και το φως ροζ.

Το εισιτήριο κοστίζει 12 ευρώ για τα παιδιά και 15 για τους ενήλικες, ενώ υπολογίζεται ότι στα αυριανά εγκαίνια θα προσέλθουν εκατοντάδες φίλοι της ξανθιάς κούκλας.

Την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα χαλούν οι διαμαρτυρίες ακτιβιστών με επικεφαλής τον Μίχαελ Κοσίτσκι, που ασκεί κριτική στα πρότυπα της γυναίκας τα οποία προβάλλει στα κορίτσια η Μπάρμπι: «Σε αυτόν τον κόσμο έχουν να επιλέξουν μόνον ανάμεσα σε δύο καριέρες. Του μοντέλου ή της ποπ σταρ!».

Οι φράχτες γύρω από το σπίτι έχουν γεμίσει με συνθήματα εναντίον της Μπάρμπι, ενώ και στο Facebook έχει δημιουργηθεί η σελίδα «Occupy Barbie Dreamhouse» (δηλαδή «καταλάβετε το ονειρεμένο σπίτι της Μπάρμπι») με περίπου 2.000 like μέχρι τώρα.

Η εταιρεία παιχνιδιών Mattel, που κατασκευάζει τις Μπάρμπι, απορρίπτει πάντως αυτές τις κατηγορίες και υποστηρίζει ότι «η Μπάρμπι δεν ενσαρκώνει πλέον μόνον μία καλλονή της παραλίας, αλλά επίσης μία πλαστική χειρούργο ή μία υποψήφια πρόεδρο».

Πηγή: Τα Νέα

 

 

Share

Είναι Δικαίωμα μας η επιλογή του τόπου, του τρόπου που θα φέρουμε το παιδί μας στη ζωή, αλλά και η διαχείριση του πλακούντα μας

της Μαρίας- Μυρτώς Γρίβα

Στις 22/10/2009 εγώ κι ο πρώην άντρας μου βιώσαμε το μεγαλύτερο θαύμα της ζωής, την γέννηση της κόρης μας στο πιο ανθρώπινο περιβάλλον που μπορούσαμε να επιλέξουμε, το σπίτι μας. Τον Ιούνιο του 2013 θα δικαστούμε μαζί με άλλους γονείς, γιατρούς και μαίες. Είμαστε κατηγορούμενοι όχι για τον τόπο που επιλέξαμε να γεννήσουμε τα παιδιά μας, αλλά…για το ότι μολύναμε το περιβάλλον επειδή δεν…..παραδώσαμε τους «επικίνδυνους και μολυσματικούς» πλακούντες μας σε δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα διαχείρισης και «θέσαμε σε κίνδυνο την δημόσια υγεία»!!!

Μέχρι σήμερα και παρά τα πολλά ανυπόστατα δημοσιεύματα δεν δώσαμε μια δημόσια απάντηση, για έναν και μόνο λόγο: δεν είμαστε σωματείο ή σύλλογος, ούτε μέλη ανωνύμων εταιρειών, που εξειδικεύονται στην διαχείριση και αξιοποίηση πλακούντων.

Είμαστε όλοι άνθρωποι που παλεύουμε να επιβιώσουμε οικονομικά και να φροντίσουμε της οικογένειές μας και δεν υπήρχε η πολυτέλεια χρόνου για να συντονίσουμε τις ενέργειές μας. Από εδώ και πέρα όμως οι απαντήσεις μας θα είναι δημόσιες.

Εγώ αποφάσισα σήμερα να κοινοποιήσω την δική μου ιστορία, υπό το βάρος της ηθικής ευθύνης και της συναισθηματικής φόρτισης όταν έμαθα ότι μεταξύ των συγκατηγορουμένων μου δύο δεν βρίσκονται πια στην ζωή. Η μία ήταν εξαιρετική συνάδελφος κι ο άλλος πατέρας τριών παιδιών. «’Εμεινε» πίσω η γυναίκα του πέρα από χήρα και μαμά τριών παιδιών να είναι και κατηγορούμενη μαζί μας.

Τα γεγονότα:

1) Είναι δικαίωμα κάθε γονιού να επιλέξει τον τόπο και τον τρόπο που θα γεννήσει

2) Είναι δικαίωμα κάθε γονιού να επιλέξει ποιός και πόσοι θα συμμετέχουν στην διαδικασία αυτή

3) Ο πλακούντας είναι το όργανο που κρατάει τα έμβρυά μας στην ζωή κατά την διάρκεια της κύησης. Είναι αυτό το μαγικό «κάτι» που μας κάνει ένα με τα έμβρυα που κυοφορούμε. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ και ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΟ ΑΠΟΒΛΗΤΟ. Αν ο πλακούντας μας, που είναι ένα με τα δυνάμει μωρά μας στην ενδομήτρια ζωή είναι επικίνδυνος και μολυσματικός, τότε και αυτά είναι επικίνδυνα και μολυσματικά. Σε ποιόν δημόσιο ή ιδιωτικό φορέα έπρεπε να τα έχουμε «παραδώσει» για διαχείριση;

4) ΚΑΝΕΝΑΣ πλακούντας δεν βρέθηκε ποτέ στα σκουπίδια και για αυτό δεν υπάρχει ΠΟΥΘΕΝΑ ως στοιχείο στο κατηγορητήριο. Οι πλακούντες μας είναι θαύμα της φύσης κι όχι απόβλητα, για να τα πετάξουμε στις τουαλέτες ή στα σκουπίδια. Τουλάχιστον έτσι τους αντιλαμβανόμαστε εμείς οι συνειδητοποιημένες μαμάδες, προφανώς σε αντίθεση με ορισμένους επαγγελματίες υγείας.

5) Κάθε σύλλογος, αρχή ή άλλος φορέας, που ισχυρίζεται ότι είναι τόσο ευαισθητοποιημένος για το δικαίωμα της γυναίκας να γεννάει όπως επιλέγει, θα έπρεπε από χρόνια να έχει πάρει δημόσια θέση για το υψηλό ποσοστό καισαρικών και περινεοτομών στην Ελλάδα (51% των γεννήσεων γίνονται με καισαρική με βάση στατιστικά στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στο Βήμα και στην Καθημερινή)

6) Κάθε μητέρα που επιλέγει να γεννήσει σπίτι της το επιλέγει από σεβασμό και αγάπη στο σώμα της, στο μωρό της και στο περιβάλλον κι αυτή η επιλογή από μόνη της είναι έμπρακτη απόδειξη ότι δεν θα έκανε οτιδήποτε που να βλάπτει τον εαυτό της, το μωρό της ή το περιβάλλον

7) Σε όλη την Ευρώπη οι γυναίκες έχουν δικαίωμα όχι μόνο στο να επιλέξουν τον τόπο που θα γεννήσουν, αλλά και το πώς θα διαχειριστούν αυτό το θαύμα της φύσης που λέγεται πλακούντας.

8) Η γέννηση ενός παιδιού είναι ένα θαύμα που απαιτεί σεβασμό και που το διαχειρίζονται οι δύο άνθρωποι που το δημιούργησαν, οι γονείς. Κανένας σύλλογος δεν νομιμοποιείται να καθορίζει τις επιλογές μας

9) Ο Σύλλογος Μαιών Θεσσαλονίκης κατέθεσε μηνυτήρια αναφορά εις βάρος μας και τώρα δια στόματος της Προέδρου του κ. Βικτωρίας Μοσχάκη ισχυρίζεται ότι θα μας προστατέψει. ΑΠΟΠΟΙΟΥΜΑΙ ΔΗΜΟΣΙΑ την «προστασία» όσων υπήρξαν η αφορμή για να υπάρχει πρόσβαση στα προσωπικά μου δεδομένα, όσων έκαναν ότι ήταν δυνατόν από περήφανη μητέρα της κόρης μου να γίνω κατηγορούμενη για μόλυνση περιβάλλοντος.

10) Σε μια ΕΥΝΟΝΟΥΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ μόνη μου προστασία είναι το Σύνταγμα, οι Νόμοι, οι Αδέκαστοι Δικαστές και η Κοινή Λογική

11) Την δίκη μου δεν την αντιμετωπίζω ως κατηγορούμενη, αλλά ως ενεργός πολίτης που παλεύει, για να μπορεί η κόρη μου να αποφασίζει όταν έρθει η σειρά της για το δικό της παιδί και τον δικό της πλακούντα.

Υπό το βάρος της συναισθηματικής φόρτισης και της ηθικής ευθύνης στους εκλιπόντες συγκατηγορούμενους μου την γυναικολόγο ΜΙΛΕΝΑ ΡΟΥΣΚΟΒΑ και ΦΑΝΑΡΙΩΤΗ ΔΗΜΗΤΡΗ, πατέρα τριών παιδιών, με την δημόσια δέσμευση να δώσω και την δική τους μάχη για έναν καλύτερο κι ελεύθερο κόσμο

Με τιμή

Η 79η κατηγορούμενη

Μαρία- Μυρτώ Γρίβα

Ειδική Παθολόγος

 

Πηγή: mother earth

 

 

Share

Μια νέα γυναίκα και μητέρα εμπνέει και οργανώνει νέες μητέρες σε ομάδα αλληλοβοήθειας

της Χριστίνας Κούρκουλα

Στο βίντεο που ακολουθεί η Σοφία Αθανασιάδου, μια νέα γυναίκα και μητέρα που στην παιδική της ηλικία υπήρξε θύμα κακοποίησης από τους δικούς της γονείς για λόγους σωφρονισμού, μιλάει για τη μέχρι σήμερα διαδρομή της στη ζωή μέσα από βιωματικές αναζητήσεις, για να καταλήξει στην ικανοποίηση που παίρνει μέσα από την κοινωνική αλληλεγγύη και την αμοιβαία υποστήριξη της ομάδας αλληλοβοήθειας νέων μητέρων που δημιουργήθηκε με δική της πρωτοβουλία.

Η Σοφία περιγράφει την πορεία της από την εμπειρία της σωματικής τιμωρίας στην παιδική της ηλικία μέχρι την συνειδητοποίηση και την προσωπική πληρότητα. Αφού σπούδασε πράγματα που δεν την ενδιέφεραν πραγματικά, αποφάσισε να ακολουθήσει τα όνειρά της και να ασχοληθεί με ό,τι την έκανε ευτυχισμένη όπως χαρακτηριστικά λέει η ίδια.

Η οικονομική κρίση οδήγησε την οικογένειά της στην οικονομική καταστροφή και την ίδια σε χρόνια κατάθλιψη. Η αγάπη της για το γράψιμο και η δημιουργία ενός blog που έδωσε διέξοδο στην ανάγκη της να επικοινωνήσει τις σκέψεις της και σε άλλες γυναίκες που βιώνουν τις ανατροπές στο βιοτικό τους επίπεδο λόγω της κρίσης, την οδήγησε στην απόφαση να τις βοηθήσει, οργανώνοντας μια ομάδα αλληλεγγύης γυναικών.

Στην ομάδα που έχει σαν στόχο την ευαισθητοποίηση του κοινού σε θέματα παιδικής κακοποίησης, μητρικού θηλασμού και του δικαιώματος στον δημόσιο θηλασμό, συμμετέχουν νέες κυρίως γυναίκες και μητέρες. Η ομάδα μέσα από το blog της Σοφίας και την αντίστοιχη σελίδα στο facebook δικτυώνεται, ανταλλάσει ιδέες, συμβουλές και πράγματα, και αλληλοϋποστηρίζεται, ενθαρρύνοντας η μια την άλλη.

Δείτε στο παρακάτω βίντεο τη Σοφία να μιλάει γι’ αυτό το εγχείρημα.

YouTube Preview Image

 

 

Share

«Καμία διαφορά» στα παιδιά που μεγαλώνουν με γκέι γονείς

Η νομιμοποίηση του γάμου μεταξύ ομοφυλόφιλων θα ήταν προς το συμφέρον των παιδιών που μεγαλώνουν με γκέι γονείς, καταλήγει σε νέα έκθεσή του ο Αμερικανικός Σύλλογος Παιδιατρικής.

Η έκθεση, η οποία δημοσιεύεται στην έγκριτη επιθεώρηση Pediatrics, διαπιστώνει ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν με ομοφυλόφιλους γονείς αναπτύσσονται εξίσου φυσιολογικά. Αυτό σημαίνει ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός των γονιών, βιολογικών ή θετών, δεν έχει σημαντικές επιπτώσεις στην ψυχοσύνθεση και την κοινωνικοποίηση των παιδιών.

«Έρευνες δείχνουν ότι τα παιδιά ευημερούν όταν έχουν δύο γονείς που τα αγαπούν και μπορούν να προσφέρουν ένα σωστό περιβάλλον. Δεν υπάρχουν διαφορές ανάλογα με τον σεξουαλικό προσανατολισμό» δήλωσε ο Δρ Μπένζαμιν Σίγκελ, καθηγητής Παιδιατρικής και Ψυχιατρικής στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και μέλος της συντακτικής ομάδας.

Η έκθεση βασίστηκε στις μερικές εκατοντάδες έρευνες που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι σήμερα για το θέμα, καθώς και σε γνωμοδοτήσεις ανεξάρτητων παιδοψυχιάτρων.

Μια από τις μελέτες εξέταζε 44 περιπτώσεις εφήβων τους οποίους μεγάλωναν ζευγάρια γυναικών στις ΗΠΑ σε καθεστώς «παρόμοιο με το γάμο». Η σύγκριση με 44 εφήβους που μεγάλωναν με ετεροφυλόφιλα ζευγάρια δεν εντόπισε διαφορές ως προς τα επίπεδα αυτοεκτίμησης, κατάθλιψης, άγχους και σχολικών επιδόσεων.

Μια άλλη έρευνα παρακολούθησε την υγεία παιδιών τα οποία μεγάλωναν 154 λεσβίες μητέρες -70 ζευγάρια και 14 γυναίκες που ανέλαβαν μόνες την ανατροφή των παιδιών τους. Στην ηλικία των 17 ετών, τα παιδιά αυτά παρουσίαζαν άριστες κοινωνικές και ακαδημαϊκές επιδόσεις και λιγότερες επιθετικές συμπεριφορές.

Η έκθεση επισημαίνει ότι μέχρι σήμερα δεν υπάρχουν επαρκείς μελέτες για τα ζευγάρια ομοφυλόφιλων ανδρών, δεδομένου ότι λίγοι γκέι άνδρες στις ΗΠΑ έχουν υιοθετήσει παιδιά. Υπάρχουν όμως ενδείξεις ότι τα ζευγάρια αυτά δεν παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές από τα ζευγάρια λεσβιών ως προς την ικανότητα ανατροφής παιδιών.

Η έκθεση δημοσιοποιείται την ώρα που το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ επανεξετάζει πρόσφατο νόμο (DOMA) ο οποίος απαγορεύει στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση να αναγνωρίζει τους γκέι γάμους.

Ο Δρ Σίγκελ της συντακτικής ομάδας διαβεβαίωσε ότι η έκθεση δεν είναι πολιτικοποιημένη και η χρονική στιγμή της δημοσίευσής της είναι συμπτωματική.

Πηγή: in.gr

 

 

Share

Μουσικό «όχι» στο ρατσισμό – «ναι» στην ιθαγένεια

της Αγγελικής Δημοπούλου

Ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό ανθρώπων κάθε ηλικίας βρέθηκε την Πέμπτη Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού στο Θησείο προκειμένου να πει «όχι» στο ρατσισμό και μέσω της μουσικής να υποστηρίξει το δικαίωμα των παιδιών μεταναστών στην ιθαγένεια. Η Πρωτοβουλία «Ιθαγένεια για Όλα τα Παιδιά» διάλεξε εύλογα και εύστοχα τη συγκεκριμένη ημέρα για να διοργανώσει μια συναυλία διαμαρτυρίας με τη συμμετοχή καλλιτεχνών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες. Πιτσιρίκια κρεμασμένα από το μπράτσο της μητέρας τους, ηλικιωμένα ζευγαράκια, νέοι κάθε ηλικίας και εκπρόσωποι φορέων βρέθηκαν από τις 17:00 το απόγευμα στο Θησείο για να ακούσουν τη μουσική των Mc Yinka, Bandallusia, Renovatio, Peacemakers και του Πολιτιστικού Κέντρου Αφρικανικών Τεχνών ΑΝΑΣΑ και να δώσουν το δικό τους μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού. Όσο προχωρούσε το απόγευμα ο κόσμος κύκλωνε τη μουσική σκηνή.

Ο ορισμός μιας παγκόσμιας ημέρας και τα μηνύματα των φορέων δεν είναι αρκετά αν δεν μεταφράζονται σε κάτι πραγματικό, ζωντανό που φέρνει τους ανθρώπους κοντά, διώχνει το φόβο και συνθέτει αντί να διαιρεί. Όπως η μουσική. «Κάνουμε αυτές τις δράσεις για να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο και να του δώσουμε την ευκαιρία να έχει μια καθαρή εικόνα του τι κάνουν οι μετανάστες και ποιοι είναι οι μετανάστες σε αυτή τη χώρα» δηλώνει στην κάμερα του tvxs.gr, ο Φρουμέντιους Κινύουα από την οργάνωση ASANTE.

Πρώτοι στη σκηνή βρίσκονται μουσικοί και χορευτές από το Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικάνικων Τεχνών ΑΝΑΣΑ φέρνοντας… αέρα από Δυτική Αφρική. Με τα κρουστά τους ξεσηκώνουν τον κόσμο.

YouTube Preview Image

 

«Οι συμπατριώτες μας που φέρουν κάποιον άλλο πολιτισμό, μετανάστες δεύτερης γενιάς, δεν επαιτούν, απαιτούν να έχουν ελληνική ιθαγένεια από τη στιγμή που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα» δηλώνει στην κάμερα του tvxs.gr, ο Στέφανος Μουαγκιέ, 28 χρονών, ηθοποιός και μουσικός. «Σε παιδιά που έχουν γεννηθεί, μεγαλώσει και μορφωθεί εδώ, παιδιά που ουσιαστικά έχουν μια πατρίδα κι αυτή είναι η Ελλάδα, δεν μπορείς να στερείς το δικαίωμα της ιθαγένειας» τονίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Τσουκαλάς που παρευρέθηκε στην εκδήλωση.

Στη μουσική σκηνή ξανά. Αυτή τη φορά Hip Hop από τους Peacemakers. O frontman του συγκροτήματος μας συστήνεται. «Με λένε Βίκτωρα, είμαι 18 χρονών και γεννήθηκα στην Ελλάδα. Όλα τα παιδιά του συγκροτήματος γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Πάω Γ’ Λυκείου. Ευχηθείτε μου καλή τύχη γιατί δίνω Πανελλήνιες». Στο δεύτερο τραγούδι φωνάζει στη σκηνή άλλο ένα μέλος της μουσικής παρέας το Γιάννη. «Ένα χειροκρότημα» ζητάει από το κοινό «γιατί ο Γιάννης έχει ιθαγένεια». Ο κόσμος ξεσπά σε χειροκροτήματα. Ο 18χρονος έχει χιούμορ και δεν παραλείπει να στείλει το ξεκάθαρο μήνυμά του.

«Επειδή ο ρατσισμός δεν είναι θεωρία αλλά καθημερινό φαινόμενο, σήμερα είμαστε εδώ και αφιερώνουμε αυτή την ημέρα στον αγώνα των παιδιών των μεταναστών για ιθαγένεια» τονίζει ο Θανάσης Κούρκουλας από την Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό εκ των διοργανωτών της αντιρατσιστικής συναυλίας. «Σήμερα παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού πρέπει να στείλουμε θετικά μηνύματα που προωθούν την ένταξη των μεταναστών και των προσφύγων. Πιστεύουμε ότι πρέπει να δοθεί ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά» σημειώνει ο Νίκος Μυλωνάς συντονιστής της ομάδας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Οικολόγων Πράσινων.

YouTube Preview Image

 

Εκ των διοργανωτών της εκδήλωσης, το Antinazi Zone ξεκινά την επανέκδοση του Ημερολόγιου του Ρατσισμού που εκδιδόταν πιο παλιά, σε ετήσια βάση, από τη Νεολαία ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη, YRE. Από τα στοιχεία που παρουσιάζει στην ιστοσελίδα του προκύπτει ότι από τις 18 Σεπτέμβρη 2012 έως και τις 18 Μάρτη 2013, σημειώθηκαν συνολικά 72 φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις με 1 νεκρό και 62 τραυματίες. Σημειώνεται ότι υπάρχουν επιθέσεις που, συνήθως από φόβο, δεν καταγγέλλονται.

Σύμφωνα με το Antinazi Zone, υπάρχει ποιοτική αλλαγή στο χαρακτήρα των επιθέσεων καθώς ολοένα και περισσότερο χρησιμοποιούνται σε αυτές όπλα και μαχαίρια. Παλιότερα κύριο χαρακτηριστικό των επιθέσεων ήταν βιαιοπραγίες, ξυλοδαρμοί ή λεκτικοί προπηλακισμοί. Επιπλέον έχουν αυξηθεί οι οργανωμένες εισβολές και απόπειρες εμπρησμών σε σπίτια μεταναστών ή στέκια και γραφεία συλλόγων ή οργανώσεων. Τέλος το 25% των επιθέσεων (1 στις 4) αφορά επιθέσεις σε Έλληνες και όχι σε μετανάστες με στόχο να πληγεί το κίνημα και η Αριστερά.

Πρωτοβουλία Ιθαγένεια για Όλα τα Παιδιά

Αντιφασιστικό Μέτωπο Παιδείας, Ανοιχτή Πόλη, Action Congo, Αsante, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου- Φυλής, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ένωση Αιγυπτιακών Εργαζόμενων στην Ελλάδα (EI Rapta), Ένωση Αφρικανών Γυναικών Ελλάδος, Κασάπι  Ελλάς -Ένωση Φιλιππινέζων Εργαζόμενων, Θεματική Ανθρώπινων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πράσινων, ΚΑΠΠΑ, Κοινότητα Αφγανών Μεταναστών και Προσφύγων Ελλάδας, Επιτροπή Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ, Κέντρο Αντιγόνη, Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, Κοινότητα Γουινέας, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Νεολαία Συνασπισμού, Πίσω Θρανία, Σύλλογος Ενωμένων Αφγανών Ελλάδος, Σύλλογος Ελεύθερων Σύρων , Τανζανική Κοινότητα, YRE-Antinazi Zone

Με τη στήριξη της ΑΔΕΔΥ

Πηγή: tvxs

Share

Η συμβολή της αντισεξιστικής εκπαίδευσης στη δημιουργία μιας κοινωνίας χωρίς έμφυλη βία

της Δήμητρας Κογκίδου*

«Μηδενική ανοχή στη βία»

Πριν από λίγο καιρό εδώ στη Ξάνθη  θερίσαμε ένα από τα πιο αποτρόπαια αποτελέσματα της έμφυλης βίας και λέω θερίσαμε γιατί  πιο μπροστά ο κυρίαρχος Λόγος και πολλές πρακτικές  «διαπαιδαγώγησαν» σε αυτήν.

Τα  στατιστικά στοιχεία αποτελούν μόνον την κορυφή του παγόβουνου γιατί η βία κατά των γυναικών είναι το πλέον συχνό έγκλημα και αυτό που τιμωρείται λιγότερο. Το φαινόμενο της άσκησης βίας κατά γυναικών, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες κοινωνίες, υπάρχει χωρίς διακρίσεις πολιτισμικής κληρονομιάς, ταξικής θέσης, μορφωτικού επιπέδου, ύψους εισοδήματος, εθνικότητας και ηλικίας, ανεξάρτητα από το επίπεδο ανάπτυξης, το βαθμό πολιτικής σταθερότητας, τον πολιτισμό ή τη θρησκεία. Μία ματιά στα στατιστικά στοιχεία –αν και «φωτογραφίζουν» ένα μόνο τμήμα της πραγματικότητας- και στις διάφορες μαρτυρίες αρκούν για επιβεβαιωθεί ότι, από τη γέννηση ως τον θάνατο, σε περιόδους ειρήνης όσο και πολέμου, ασκείται βία στις γυναίκες,  τόσο στον ιδιωτικό όσο και τον δημόσιο χώρο. Ένας μεγάλος αριθμός γυναικών είναι θύματα ενδοοικογενειακής βίας, ακόμα και ανθρωποκτονίας από συντρόφους ή άλλους, σεξουαλικής παρενόχλησης στο χώρο εργασίας,  βιασμού, ενώ στις ένοπλες συρράξεις η βία κατά των γυναικών χρησιμοποιείται συχνά ως όπλο πολέμου. Και να μη ξεχνάμε τη παράνομη διακίνηση και εμπορία γυναικών και άλλες πρακτικές, όπως, εγκλήματα τιμής, πρώιμοι γάμοι, ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων κ.ά..

Το ζήτημα της έμφυλης βίας είναι κυρίως πολιτικό θέμα που έχει να κάνει με την παιδεία, με αντιλήψεις και συμπεριφορές που την επιτρέπουν ή ακόμα και την ενθαρρύνουν και κυρίως με τις πολιτικές και τους θεσμοθετημένους κανόνες που επικρατούν. Η βία κατά των γυναικών, σε όλες τις μορφές της, αποτελεί μέρος των διακρίσεων με βάση το φύλο και συνιστά παραβίαση των θεμελιωδών δικαιωμάτων των γυναικών. Αποτελεί πλήγμα κατά του δικαιώματος στην ελευθερία, στην αξιοπρέπεια, στην ασφάλεια, στη σωματική και ψυχική ακεραιότητα και υγεία κάθε γυναίκας που την υφίσταται και εμπόδιο στην ανάπτυξη μιας δημοκρατικής κοινωνίας.

«Μη φοβάσαι. Μίλα»

H Βία κατά των γυναικών είναι ίσως πιο κοντά από ό,τι φανταζόμαστε… Είναι ένα καθημερινό φαινόμενο που όμως παραμένει ένα από τα πιο καλά φυλασσόμενα μυστικά. Γεγονότα όπως η δολοφονία εδώ στη Ξάνθη μας «θυμίζουν» ότι δεν πρέπει  συμμετέχουμε σε αυτό το παιχνίδι της σιωπής και της ανοχής, Μας «θυμίζουν» ότι πρέπει να κάνουμε ορατή την αθέατη καθημερινή βία, να στηρίξουμε τις γυναίκες που τολμούν να κοινοποιήσουν και να  καταγγείλουν τη βία και στη συνέχεια βρίσκονται αντιμέτωπες με ένα ανεπαρκές δίκτυο κοινωνικών υπηρεσιών αλλά και σε ορισμένες περιπτώσεις με  μεροληπτικές κοινωνικές αντιλήψεις.   Μας «θυμίζουν» ότι πρέπει να παλέψουμε πιο συστηματικά για την υπέρβαση του σεξισμού στην κοινωνία.

Η εξάλειψη του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών είναι ζήτημα υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ζήτημα δικαίου, ζήτημα πολιτισμού. Είναι ευθύνη αλλά και υποχρέωση όλων μας. Αναπαράγεται από την κοινωνική ανοχή και τις στερεότυπες αντιλήψεις για τα φύλα. Όσο πιο ανεκτικό είναι το περιβάλλον στην έμφυλη βία, τόσο μεγαλύτερη και η εξάπλωσή της. Για το λόγο αυτό η προσπάθεια σε όλα τα επίπεδα θα πρέπει να είναι «ΜΗΔΕΝΙΚΗ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ».  Τραβάμε κόκκινη γραμμή και  λέμε ΜΗ ΦΟΒΑΣΑΙ ΜΙΛΑ –Αυτό δεν απευθύνεται μόνον στα θύματα αλλά και σε όλους/ες εμάς που αποτελούμε το περιβάλλον των θυμάτων και γινόμαστε συνένοχοι όταν δεν μιλάμε.

Η εξάλειψη του φαινομένου της βίας κατά των γυναικών είναι ευθύνη όλων μας

Παρά τις μεμονωμένες και αποσπασματικές πρωτοβουλίες κατά της βίας και την εμπεριστατωμένη γνώση και κατανόηση των αιτίων και των συνεπειών της βίας κατά των γυναικών που στο μεταξύ αποκτήσαμε, η βία θα συνεχίζεται όσο τροφοδοτείται από την άνιση σχέση  εξουσίας ανάμεσα στα φύλα και όσο αποτελεί μέρος της δομής των κοινωνιών μας και του συστήματος λειτουργίας τους.   Η έμφυλη  ασυμμετρία  στην  κοινωνία, δεν είναι  και ούτε θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Αυτήν την πραγματικότητα, λοιπόν,  πρέπει να αλλάξουμε!  Και η αλλαγή είναι θέμα συνεργασίας όλων όσων θέλουν να ζουν σε μια δίκαιη και δημοκρατική κοινωνία. Είναι θέμα των συλλογικοτήτων της κοινωνίας των πολιτών, των διεθνών οργανισμών,  των κυβερνήσεων. Είναι θέμα όλων μας.

Δεν είναι μόνον ζήτημα των γυναικών, αλλά και όσων ανδρών συνειδητοποιούν ότι καταπιέζονται από τον ετεροσεξισμό, τον ρατσισμό, την βία, την ομοφοβία, τον κοινωνικό αποκλεισμό κ.ά. και δεν θέλουν να είναι συνένοχοι στη διατήρησή τους. Έχω υποστηρίξει και στο παρελθόν ότι  αυτοί οι άνδρες μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ταυτότητές τους για να προκαλέσουν ρήγμα στην έμφυλη τάξη πραγμάτων και στον ηγεμονικό ανδρισμό. Το γεγονός ότι ο ανδρισμός – και η θηλυκότητα – δεν είναι ενιαίος αλλά έχει πολλές μορφές, δεν θα πρέπει να παραβλέπεται στη συζήτηση αυτή. Είναι ελπιδοφόρο ότι υπάρχουν σύμμαχοι άνδρες στο εγχείρημα της έμφυλης συμμετρίας – αν και θα επιθυμούσα και αισιοδοξώ ότι είναι εφικτό να υπάρχουν ακόμα περισσότεροι στο δημόσιο/ιδιωτικό χώρο που να αξιώσουν διαφορετικές ανδρικές ταυτότητες.

Το σχολείο ως ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης προς την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας και της άρσης του σεξισμού

Το κύριο ερώτημα είναι ποια κοινωνικά /πολιτικά /πολιτισμικά περιβάλλοντα, ποιοι θεσμικοί φορείς και συμμαχίες θα επιτρέψουν στην ελληνική κοινωνία να υπερβεί το σεξιστικό παράδειγμα που θα μας οδηγήσει στη μείωση ή στην εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

Πολλοί φορείς – όπως είναι το σχολείο -μπορεί να ακολουθήσουν ένα εναλλακτικό υπόδειγμα και να αποτελέσουν ένα προνομιακό πεδίο παρέμβασης προς την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας  και της άρσης του ετεροσεξισμού –σε συνεργασία και με άλλους θεσμούς – προς όφελος των ίδιων των υποκειμένων και γενικότερα  της κοινωνίας. Το σχολείο μπορεί να επιτελέσει αυτό τον ρόλο αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση για μια αντισεξιστική εκπαίδευση, γιατί τεχνογνωσία υπάρχει.

Αν, λοιπόν, η ελληνική κοινωνία και πολιτεία επιδιώκει τη δημιουργία πολιτών αντάξιων μιας δημοκρατικής και πλουραλιστικής κοινωνίας, τότε υπάρχει αναγκαιότητα για μια αντισεξιστική παιδαγωγική παρέμβαση ενταγμένη σε μια συνολικότερη προσπάθεια για ποιοτικότερο αλλά και δημοκρατικότερο εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς ο σεξισμός και ρατσισμός αποτελούν κύρια τροχοπέδη στον ευρύτερο μετασχηματισμό της κοινωνίας

Δυστυχώς η ελληνική εκπαιδευτική εμπειρία μέχρι σήμερα έχει δείξει ότι ακόμα και αν γίνει κάποια προσπάθεια προς την κατεύθυνση αυτή, είναι εντελώς αποσπασματική.

Ποια είναι τα κύρια σημεία μιας αντισεξιστικής εκπαιδευτικής πολιτικής;

Κυρίαρχο στοιχείο αυτής της πολιτικής είναι η ανάπτυξη των δομών ενός νέου σχολείου που αμφισβητεί τις άνισες σχέσεις εξουσίας των φύλων και ενός αντίστοιχου αναλυτικού προγράμματος. Στο πλαίσιο της αντισεξιστικής προσέγγισης δίνεται έμφαση στις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα στους άνδρες και στις γυναίκες και στον τρόπο που αυτή η άνιση σχέση εξουσίας μπορεί να οδηγήσει τα κορίτσια σε μειονεκτική θέση στο σχολείο.

Έτσι, για παράδειγμα, ασκείται  κριτική στην κυριαρχία των ανδρικών αξιών στα αναλυτικά προγράμματα και στους τρόπους αναζήτησης των  πηγών  της γνώσης, γίνεται προσπάθεια για τη δημιουργία νέων αντι-σεξιστικών αναλυτικών προγραμμάτων και διδακτικού υλικού για όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες και όλα τα γνωστικά αντικείμενα, καθώς και νέων  διδακτικών προσεγγίσεων και μεθόδων αξιολόγησης. Επίσης, γίνεται προσπάθεια για αντικατάσταση ανδροκεντρικών  χαρακτηριστικών στην οργάνωση και διοίκηση της εκπαίδευσης κ.ά.  Φυσικά, σε ένα τέτοιο εγχείρημα θα πρέπει να συμβάλουν συμμαχώντας και άλλοι θεσμοί, όπως για παράδειγμα η οικογένεια, τα Μ.Μ.Ε., κ.λπ.

Γιατί είναι σημαντικό να αλλάξει το σχολείο;

Γιατί αν παρέχουμε στο σχολείο εναλλακτικούς Λόγους περί συμμετρίας φύλου, δηλ. που δε θα βασίζονται στην ιεράρχηση, και συνεπώς, στην υποτίμηση της γυναικείας υπόστασης, που δεν θα διχοτομούν και δεν θα ιεραρχούν τις έννοιες του “ανδρικού” και του “γυναικείου”, τότε θα έχουν την ευκαιρία τα παιδιά από πολύ νωρίς να τοποθετηθούν υποκειμενικά μέσα σ’ αυτούς, Καταυτόν τον τρόπο μαθητές και μαθήτριες μπορούν να   διαπραγματευτούν την ολόπλευρη ανάπτυξή τους και να συγκροτήσουν την έμφυλη ταυτότητά τους αμφισβητώντας τα στερεότυπα και τις πρακτικές του ηγεμονικού ανδρισμού και θηλυκότητας, αντιβαίνοντας τις αρχές της έμφυλης ιεράρχησης. Με τον τρόπο αυτό διαγράφεται ένα πεδίο παρέμβασης με βάση το πολιτικό όραμα για έμφυλο κοινωνικό μετασχηματισμό -όραμα με το οποίο συναρτώνται οι προοπτικές για ένα δημοκρατικό και ανθρώπινο σχολείο για όλα τα παιδιά.

Το σχολείο σήμερα παράγει, συντηρεί και αναπαράγει την έμφυλη ανισότητα και ασυμμετρία

Στην παρούσα φάση το σχολείο κινείται πολύ αργά προς αυτή την κατεύθυνση της έμφυλης συμμετρίας και της άρσης του σεξισμού.

Για παράδειγμα,  τα σχολικά εγχειρίδια στη πλειοψηφία τους, παρά τα θετικά, αλλά περιορισμένα και αποσπασματικά, βήματα που πραγματοποιήθηκαν στο περιεχόμενο ορισμένων σύγχρονων, εξακολουθούν να που εμπεριέχουν διακρίσεις και έτσι δεν παρέχουν τη δυνατότητα  για διεύρυνση, τόσο της ανδρικής, όσο και της γυναικείας ταυτότητας, γεγονός που δεν συμβάλλει στην προώθηση των αξιών της ισότητας των φύλων στην κοινωνία. Χρειάζεται, λοιπόν, να παραχθεί εκπαιδευτικό υλικό από το οποίο όχι μόνο θα απουσιάζουν στοιχεία σεξισμού και έμφυλων διακρίσεων, αλλά, επιπλέον, θα παρέχονται και  εναλλακτικές θεωρήσεις και προτεινόμενοι ρόλοι έτσι ώστε να απεικονίζεται πιο ρεαλιστικά η πραγματικότητα, να αναλύονται τα πλεονεκτήματά τους και οι δυσκολίες επίτευξης, συμπεριλαμβανομένων των θεσμικών εμποδίων και διακρίσεων. Ένα  αντι-σεξιστικό εκπαιδευτικό υλικό που θα προτρέπει μαθητές/τριες να αμφισβητήσουν κριτικά και να δράσουν  για την εξάλειψη του σεξισμού.

Επίσης, έχουν γίνει πολλές έρευνες για την έμφυλη διάσταση των αναλυτικών προγραμμάτων στις οποίες καταδεικνύεται ότι τα ενδιαφέροντα, οι εμπειρίες και η οπτική των γυναικών παραλείπονται σε μεγάλο βαθμό από τα αναλυτικά προγράμματα και αυτό σημαίνει ότι τα κορίτσια /γυναίκες δεν μπορούν να αντλήσουν από καμιά παράδοση ή δεξαμενή γνώσης που να σχετίζεται με αυτά. Η γνώση δηλαδή που προσφέρεται μεροληπτεί υπέρ των ανδρών καθώς βασίζεται κυρίως στις δραστηριότητες και τα ενδιαφέροντά τους.  Με την έννοια αυτή, τα αναλυτικά προγράμματα έχουν φύλο και ενισχύουν και καταυτόν τον τρόπο ότι ο κόσμος είναι διαφορετικός για τα αγόρια και τα κορίτσια.

Παρόμοια μηνύματα παίρνουν τα παιδιά, όπως αναφέραμε και παραπάνω,  από το  παιδαγωγικό υλικό, αλλά και από τις διδακτικές μεθόδους, τη μέθοδο πειθαρχίας και την τυπική ιεραρχία που επικρατεί στο σχολείο, καθώς και από άλλες άτυπες καθημερινές πρακτικές στα σχολεία καθώς και από το φυσικό περιβάλλον του σχολείου.

Έμφυλες ταυτότητες στο σχολείο

Αναφέρομαι ιδιαίτερα στις ταυτότητες των παιδιών γιατί το σχολείο αποτελεί κυρίαρχο πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνονται οι μορφές θηλυκότητας και ανδρισμού. Αυτό γίνεται με πολλούς τρόπους  –μέσω των αναλυτικών προγραμμάτων, της οργάνωσης και διοίκησης, του παιδαγωγικού υλικού, του κρυφού αναλυτικού προγράμματος κ.ά.

Γνωρίζουμε ότι ο ανδρισμός και η θηλυκότητα αποτελούν κοινωνικές κατασκευές και στο βαθμό που δομούνται κοινωνικοπολιτισμικά  και εξαρτώνται από το πλαίσιο αναφοράς τους μπορούν και να αμφισβητούνται και να αναδομούνται.  Κατά συνέπεια, η αποδόμηση των έμφυλων στερεοτύπων μπορεί να μας οδηγήσει σε μια  μη-ιεραρχημένη με βάση το φύλο κοινωνία όπου θα κυριαρχούν άλλες αξίες. Καθώς λοιπόν το φύλο και η σεξουαλικότητα δεν είναι δεδομένα και αυτονόητα, το σχολείο ως θεσμός αποτελεί ένα από τα κυρίαρχα πολιτισμικά πλαίσια μέσα στο οποίο δομούνται και αναπαράγονται οι έμφυλες και σεξουαλικές ταυτότητες των μαθητών/μαθητριών. Ο τρόπος όμως που οι μαθητές μαθαίνουν να είναι αγόρια και οι μαθήτριες κορίτσια στο πλαίσιο του σχολείου δεν είναι παθητικός, δηλ. είναι ενεργά υποκείμενα σε αυτή τη διαδικασία, διαπραγματεύονται με το περιβάλλον του σχολείου και συμβάλλουν ενεργά στη διαμόρφωση των έμφυλων ταυτοτήτων τους.

Λίγες έρευνες ασχολήθηκαν με την ανίχνευση των διαδικασιών εκείνων μέσω των οποίων τα σχολεία κατασκευάζουν κυρίαρχες μορφές ανδρισμού –θέμα ιδιαίτερα σημαντικό γιατί σχετίζεται άμεσα με τη βία. Ιδιαίτερα τα σχολεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αποτελούν χώρους μέσα στους οποίους η ανδρική κυριαρχία συστηματοποιείται και νομιμοποιείται. Οι έρευνες για τη μελέτη του ανδρισμού στην εκπαίδευση καταδεικνύουν τον  ενεργό ρόλο που διαδραματίζει στη μορφοποίηση ανδρικών «ταυτοτήτων», εντείνοντας και ενισχύοντας διαρκώς την έμφυλη διχοτόμηση –γεγονός που γίνεται εμφανές από συγκεκριμένες εκπαιδευτικές πρακτικές.

Η πορεία για την ισότητα περνάει μέσα από  τη προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό. -Τι κάνει το σχολείο;

Στο βαθμό, λοιπόν, που οι έμφυλες ταυτότητες είναι κοινωνικο-πολιτισμικές κατασκευές, υπάρχουν δυνατότητες αλλαγής και ανατροπής τους. Εξάλλου, η  άποψη που  επικρατεί πλέον διεθνώς είναι ότι απαραίτητο στοιχείο στη πορεία για την ισότητα είναι η προώθηση μιας νέας αντίληψης για τον ανδρισμό, τις ανδρικές ταυτότητες και τους  ανδρικούς ρόλους –θέμα που συνδέεται άμεσα με τη βία. H επικέντρωση, λοιπόν, της προσοχής στη συγκρότηση του ανδρισμού στο σχολείο –ιδιαίτερα στην προσχολική και πρωτοβάθμια εκπαίδευση αποτελεί ζήτημα άμεσης προτεραιότητας. Θα εξηγήσω στη συνέχεια το γιατί.

Το σχολείο –ρητά ή άρρητα- υιοθέτει ένα ήθος ηγεμονικού ανδρισμού το οποίο καταγράφεται μέσα από ποικίλες καθημερινές σχολικές πρακτικές, Σε αυτό το πλαίσιο και μαθητές/τριες εμπλέκονται σε μια συνεχή διαπραγμάτευση των έμφυλων ταυτοτήτων. Για παράδειγμα, από πολύ μικρή ηλικία τα αγόρια μαθαίνουν ότι η βία δεν αποτελεί απλά μια αποδεκτή μορφή επίλυσης συγκρούσεων, αλλά και ένα γεγονός που θαυμάζεται. Έτσι, αν και η βία στο σχολείο «επίσημα» δεν επιτρέπεται, εντούτοις το σχολείο τις περισσότερες φορές δείχνει κάποια ανοχή σε ελαφρά βίαιες συμπεριφορές μεταξύ των αγοριών.

Ένας κυρίαρχος Λόγος μέσω του οποίου τα αγόρια συγκροτούν τους ανδρισμούς τους είναι αυτός της ετεροσεξουαλικότητας, ο οποίος είναι αξεδιάλυτα συνδεδεμένος με Λόγους περί ομοφυλοφοβίας και μισογυνισμού. Έτσι, συχνά, η βία των αγοριών εναντίον άλλων αγοριών αποτελεί μια μορφή αστυνόμευσης ορίων –πολλές φορές ομοφοβικών γιατί δημιουργείται μεγάλη ανασφάλεια όταν τα αγόρια ανακαλύψουν  τη «θηλυκή» πλευρά του εαυτού τους- εξυπηρετώντας την κανονικοποίηση συγκεκριμένων μορφών ανδρισμού. Ταυτόχρονα η βία των αγοριών εναντίον άλλων αγοριών καθορίζει σε ποια θέση στην ιεραρχία του ανδρισμού μπορεί να τοποθετηθεί ένα αγόρι.

Τα αγόρια συγκροτούν ηγεμονικούς ανδρισμούς υιοθετώντας πρακτικές που απορρίπτουν και υποτιμούν ο,τιδήποτε το γυναικείο, ενώ ταυτόχρονα αξιολογούν τον ανδρισμό υψηλότερα απ’ ότι τη θηλυκότητα. Έχουν καταγραφεί πολλά  συμβάντα στο χώρο του σχολείου. Για παράδειγμα, είναι τόσο ισχυρή η αντίθεση και αποστασιοποίηση των αγοριών από κάθε τι το γυναικείο στη συγκρότηση του ανδρισμού τους που ακόμα και ο χωροταξικός γειτνιασμός τους μέσα στην αίθουσα με  κορίτσι ή το παιχνίδι με κορίτσια μπορεί να αποβεί επικίνδυνος για τη φήμη του ανδρισμού τους

Επίσης, κυρίαρχα στοιχεία του ηγεμονικού ανδρισμού στο πλαίσιο του σχολείου είναι η επιθετικότητα, η άσκηση βίας και ο έντονος ανταγωνισμός. Τα αγόρια φαίνεται να αντιλαμβάνονται τις έμφυλες σχέσεις ως σχέσεις εξουσίας και υποταγής, όπου η ανδρική βία και επιθετικότητα εναντίον των γυναικών και των υποδεέστερων αγοριών ερμηνεύεται και νομιμοποιοείται, μέσα από πρακτικές έντονων λεκτικών αλλά κυρίως σωματικών αναμετρήσεων. Εξάλλου, ο ανταγωνισμός μεταξύ των αγοριών είναι ορατός αλλά και παρόν σε κάθε έκφανση της σχολικής ζωής ακόμα και για τα πιο ανούσια ζητήματα. Τα αγόρια «μετρούν» τον ανδρισμό τους με ποικίλους τρόπους και η μαγκιά ή/και ο τσαμπουκάς προς ένα συμμαθητή/τρια ή/και ακόμα προς τους/τις εκπαιδευτικούς ήταν ένας από αυτούς. Ανταγωνισμός μεταξύ των αγοριών μέσα στα σχολικά πλαίσια μπορεί να παρατηρηθεί και να δημιουργηθεί ακόμα και για τα πιο ασήμαντα πράγματα.

Πολλά παιχνίδια που παίζουν τα αγόρια εμπλέκουν τη χρήση της γλώσσας και του σώματος με ανταγωνιστικό τρόπο, με συνέπεια το παιχνίδι να καταντά ένας στίβος ανταγωνιστικών ανδρισμών. Για παράδειγμα, το ποδόσφαιρο ως το επικρατέστερο και το πλέον δημοφιλές άθλημα στον αύλειο χώρο αποτελεί πυλώνα ανδρισμού, ιδιαίτερα για την επιτέλεση «σκληρών» ανδρισμών, ενώ παράλληλα λειτουργεί ως μέσον περιθωριοποίησης όσων αγοριών δεν ανταποκρίνονται επαρκώς στις απαιτήσεις του, με τη δημιουργία ερωτηματικών ακόμα και για τον ανδρισμό τους. Επίσης, η κουλτούρα του «ηλεκτρονικού» ανδρισμού είναι αγαπητή στα αγόρια τα οποία καταναλώνουν καθημερινά ποσότητες επιθετικού ανδρισμού μέσω της μαζικής κουλτούρας, τον οποίο σωματοποιούν και μεταφέρουν και στα σχολικά πλαίσια. Οι ηγεμονικές μορφές ανδρισμού που προέρχονταν από τη μαζική κουλτούρα συχνά αποτυπώνονταν και στην ένδυση των μαθητών/τριών.

Μια αξία του ηγεμονικού ανδρισμού είναι και η «μαγκιά». Ο «μάγκας» και ο «τσαμπουκάς» ήταν τα αγόρια αυτά που κατέφευγαν συνήθως στη σωματική αναμέτρηση για την επίδειξη του ανδρισμού τους και μέσω βίαιων συμπεριφορών επιχειρούσαν να υπερασπιστούν την εικόνα τους ως «σκληρά». Σύμφωνα, λοιπόν, με τις αφηγήσεις των αγοριών, άνδρας σημαίνει να είσαι ‘σκληρός, να αντέχεις στον πόνο και να μην κλαις’,  δηλ. για να είναι κάποιος «πραγματικό» αγόρι θα έπρεπε να επιδεικνύει την εικόνα του σκληρού, συναισθηματικά ουδέτερου υποκειμένου, το οποίο θα πρέπει πάντα να νικά και να έχει γενικά τον τελευταίο λόγο.

Παρ’ όλα αυτά δεν είναι όλα τα αγόρια επιθετικά, βίαια και ανταγωνιστικά στον ίδιο βαθμό και με τον ίδιο τρόπο[1].

Πρακτικές εκφοβισμού και σεξουαλικής παρενόχλησης των κοριτσιών στο σχολείο. -Στοιχείο επίδειξης «ανδρισμού»;

Πριν από λίγες μέρες – 6 Μαρτίου-  ήταν η παγκόσμια ημέρα κατά της σχολικής βίας και έγιναν πολλές εκδηλώσεις για το θέμα (συμμετείχα και εγώ σε σχετική εκδήλωση στην Αλεξανδρούπολη και πήγα και σε σχολεία για το ίδιο θέμα). Τόσο το φαινόμενο του εκφοβισμού στο χώρο του σχολείου, όσο και της έμφυλης βίας γενικά συνδέονται και με τους όρους συγκρότησης των ανδρικών ταυτοτήτων. Είναι σημαντικό λοιπόν ο παράγοντας φύλο και ειδικότερα το ζήτημα των ανδρικών ταυτοτήτων να παίξει κεντρικό ρόλο στο σχεδιασμό παρεμβατικών προγραμμάτων ενάντια στον εκφοβισμό και γενικά στην μάχη για την καταπολέμηση της βίας.

Δυστυχώς ένα  από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία μιας μελέτης του φαινομένου του εκφοβισμού σε αντιπροσωπευτικό δείγμα σχολείων δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (Ψάλτη και Κωνσταντίνου, 2007) είναι ότι η σεξουαλική παρενόχληση αποτελεί μια τις πιο συχνές μορφές εκφοβισμού (οι μισοί μαθητές /τριες ανέφεραν ότι παρατήρησαν τέτοια περιστατικά να εκδηλώνονται μία έως αρκετές φορές την εβδομάδα) ενώ  αντίστοιχα περιστατικά που έχουν καταγραφεί με ποιοτικές μεθόδους στην έρευνα του Φ. Πολίτη και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση.

Να σας αναφέρω ένα παράδειγμα  από το χώρο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (Πολίτης, 2006).

«Συχνά οι σχολικές τουαλέτες αποτελούν τον κατ’ εξοχήν χώρο μέσα στον οποίο ευνοείται η παρενόχληση και ιδιαίτερα των κοριτσιών που αποτελούν πεδίο εισβολής για τα αγόρια. Οι καθημερινές καταγγελίες των κοριτσιών για τέτοιες  «επιδρομές» είναι ενδεικτικές του τρόπου παραστασιακής επιτέλεσης ενός βίαιου ανδρισμού. Συχνά δεν δίνεται ιδιαίτερη προσοχή στις καταγγελίες αυτές, γεγονός που οδηγεί συχνά να μην καταγγέλλονται ανάλογα περιστατικά με αποτέλεσμα οι μαθήτριες να θεωρούν αυτές τις συμπεριφορές ως αναπόφευκτο τμήμα της καθημερινότητάς τους στο σχολείο. Επιπλέον, αυτό οδηγεί τις γυναίκες αργότερα να μη μπορούν να αναγνωρίσουν ότι υφίστανται σεξουαλική παρενόχληση καθώς ο σεξισμός θα έχει διαποτίσει την πρακτική των καθημερινών έμφυλων σχέσεων και θα τις έχει κάνει ως γυναίκες να προσαρμόζουν τη θηλυκότητά τους στις απαιτήσεις των ανδρών.

Ένας δάσκαλος και μία δασκάλα που είναι εφημερεύοντες συζητούν κατά την ώρα του διαλείμματος. Δύο κορίτσια της Στ’ τάξης διαμαρτυρονται ότι μερικά αγόρια μικρότερης ηλικίας έρχονται και μπαίνουν στις τουαλέτες των κοριτσιών. Ο ένας εκπαιδευτικός διακόπτει για λίγο τη συζήτηση και με αυστηρό ύφος τους λέει: «Πες τους να φύγουν γρήγορα, γιατί έρχομαι εκεί!». Μετά συνεχίζει τη συζήτησή του, σα να μην είχε διατυπωθεί καμία απολύτως καταγγελία.»

Όπως ανέφερα και προηγούμενα, το ζήτημα της έμφυλης βίας έχει να κάνει και με την παιδεία, με αντιλήψεις και συμπεριφορές για να δούμε τι κάνει ή τι μπορεί να κάνει το σχολείο.

Η σεξουαλική παρενόχληση αποτελεί για τα αγόρια μια πρακτική άσκηση εξουσίας και δύναμης πάνω στα κορίτσια. Το σχολείο φαίνεται να μην ενδιαφέρεται και τόσο πολύ γι’ αυτό το ζήτημα και δε φαίνεται ικανό –ή/και πρόθυμο- να καταπολεμήσει το φαινόμενο με την υιοθέτηση μιας αντι-σεξιστικής πολιτικής. Με τη λογική αυτή, «παιδαγωγεί» μαθητές και μαθήτριες με την ιδέα ότι αυτού του είδους η συμπεριφορά είναι λίγο-πολύ αποδεκτή. Επίσης, συμπεριφορές παρενόχλησης που δε δημιουργούν έντονα φαινόμενα διάρρηξης των σχολικών κανόνων αφήνονται να περάσουν απαρατήρητες.

Πάντως πολλοί άνδρες και γυναίκες εκπαιδευτικοί ελαχιστοποιούν τη σημασία της παρενόχλησης με την προβολή  επιχειρημάτων που παραπέμπουν ευθέως σε προ-επιστημονικούς βιολογισμούς. ‘Ετσι, όμως επιτυγχάνεται μια άμεση αναγνώριση της σεξουαλικότητας των αγοριών –σε αντίθεση με αυτή των κοριτσιών, η οποία καταπιέζεται και αποσιωπάται, εφαρμόζοντας για άλλη μια φορά δύο μέτρα και δύο σταθμά για την ανδρική και τη γυναικεία σεξουαλικότητα. Με αυτό τον τρόπο, η παρενόχληση –για μια ακόμα φορά- κανονικοποιοείται και εγκρίνεται[2].

Συμπερασματικά

Στο βαθμό που η βία αποτελεί μια επιδεικτική δραματουργική επιτέλεση  ηγεμονικού ανδρισμού χρειάζεται άμεσα το σχολείο ως κυρίαρχο πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνονται οι μορφές θηλυκότητας και ανδρισμού να παρέχει τη δυνατότητα για συγκρότηση και άλλων μορφών ανδρισμού πριν είναι πολύ αργά.  Ταυτόχρονα πρέπει να πάψει το  ζήτημα της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης των μαθητών/τριών να περιστοιχίζεται με ένα πέπλο σιωπής. Αυτό βέβαια μας παραπέμπει στην αναγκαιότητα για μια αντισεξιστική εκπαίδευση ως ένα οργανικό τμήμα του οράματος για ένα δημοκρατικό και ανθρώπινο σχολείο.

 


[1] Βλ. Φ. Πολίτης (2006)  Οι «Ανδρικές Ταυτότητες» στο Σχολείο -Ετεροσεξουαλικότητα, Ομοφυλοφοβία και Μισογυνισμός, Προλογικό Σημείωμα: Δ. Κογκίδου. Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο.

[2] Για μια πληρέστερη κατανόηση και ενημέρωση βλ. Εγχειρίδιο Συμβουλευτικής για τη Σεξουαλική Παρενόχληση στο Χώρο Εργασίας (προς εργαζόμενες, εργοδότες και κοινωνικούς φορείς) στην σελίδα της Γραμματείας Ισότητας http://www.isotita.gr/index.php/info/1255

 

*Εισήγηση στην εκδήλωση “Δώσε τέλος στη σιωπή”, στην Ξάνθη, 9 Μαρτίου 2013

 

Δείτε ακόμα

Ο καθημερινός βιασμός και η ατιμωρησία

Ριζοσπαστικός φεμινισμός στην εποχή και τη χώρα των τεράτων

Πανελλαδικό Κάλεσμα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης για πορεία – εκδήλωση για τη βία κατά των γυναικών το Σάββατο 9 Μάρτη στην Ξάνθη

Μια ανταπόκριση από την Ξάνθη

 

 

Share

«Τα παιδιά των μεταναστών έχουν δικαίωμα στην ελληνική ιθαγένεια»

της Κέλλυς Φαναριώτη

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου παρουσίασε χθες την ενημερωτική της καμπάνια για το δικαίωμα των παιδιών μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα στην ελληνική ιθαγένεια, σε συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε στην Τεχνόπολη.

Τη συνέντευξη τύπου συντόνισε ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Δημήτρης Χριστόπουλος.Μεταξύ των παρευρισκομένων, ήταν και ο ηθοποιός Στέφανος Μουαγκιέ, ο οποίος  τόνισε πως δεν υπάρχουν ξένες ψυχές, υπάρχουν μόνο ψυχές που ξενίζουν.

“Κάποιοι Έλληνες γονείς περνούν τα ρατσιστικά τους ένστικτα στα παιδιά τους, με αποτέλεσμα εκείνα με τη σειρά τους να τα παρουσιάζουν βίαιη συμπεριφορά σε όσους  συμμαθητές τους προέρχονται από άλλες χώρες. Όμως τα παιδιά δεν ευθύνονται, διότι σε ηλικία 6 ετών δεν έχουν κρίση και είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στα λόγια των γονιών τους. Τα παιδιά των μελών της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα καθημερινά στο σχολείο και στο λεωφορείο. Παιδιά που παρ’όλο που γεννιούνται εδώ, στην Ελλάδα, αντιμετωπίζουν την πιο άγρια μορφή ρατσισμού και κοινωνικού αποκλεισμού” δηλώνει μιλώντας στο metrogreece.gr η Lauretta Macaley από τη Σιέρα Λεόνε.

Για το θέμα του ρατσισμού από μικρή ηλικία, η Ένωση Αφρικανών Γυναικών θα παρουσιάσει στις 8 Μαρτίου-παγκόσμια ημέρα της γυναίκας- την παράσταση με τίτλο “Όχι στο ρατσισμό από κούνια”. “Θέλουμε να προβάλλουμε τη σπουδαιότητα της κοινωνικής αλληλεγγύης. Δεν είμαστε ηθοποιοί, αλλά σκεφτήκαμε το συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης προκειμένου να αναδείξουμε όσο πιο παραστατικά μπορούμε, το πρόβλημα. Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στο δρόμο, δωρεάν.Δεν σκοπεύουμε όμως να σταματήσουμε εδώ. Θέλουμε να παίξουμε την παράσταση και στα σχολεία της Αθήνας”.

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί ένα από τα τέσσερα σποτ της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

YouTube Preview Image

Πηγή: metrogreece.gr

 

Share

Ο άγριος και φοβισμένος κόσμος των παιδιών. «Επικοινωνία δίχως βία – για σχολεία δίχως βία»: Πρόγραμμα του Κέντρου Ερευνών και Δράσης για την Ειρήνη (ΚΕΔΕ)

Η σχολική βία,κατά την άποψη ερευνητών, αποτελεί πρωτίστως αντανάκλαση της κοινωνικής βίας και συναρτάται άμεσα με τις οικονομικές ανισότητες και την αποδόμηση των κοινωνικών σχέσεων. Σύμφωνα με ευρωπαϊκές  μελέτες η χώρα μας κατέχει την 4η θέση μεταξύ 41ος χωρών σε περιστατικά βίας και σχολικού εκφοβισμού.  Ένα πράγμα είναι σίγουρο. Στα προαύλια και στους διαδρόμους των σχολείων, μυρίζει μπαρούτι.

της Ντίνας Ιωακειμίδου

Μέσα στην τάξη υπήρχε αναβρασμός. Οι 16χρονοι μαθητές και μαθήτριες μιλούσαν με ένταση. Ένιωθες την οργή να ξεχειλίζει. Ο εξυπνάκιας της ομάδας πεταγόταν στις πλέον ακατάλληλες στιγμές εμποδίζοντας τους συμμαθητές του να λάβουν τον λόγο.

«Ο πατέρας του και ο αδελφός του σκοτώθηκαν πέρυσι σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα» μου ψιθύρισε στο αυτί η καθηγήτρια τους.

«Το παιδί με το πράσινο φούτερ που θορυβεί αντιμετωπίζει σοβαρά ενδοοικογενειακά προβλήματα και οι γονείς της μικρής  που χλευάζει ασυστόλως είναι άνεργοι» κατέληξε εγχειρίζοντάς μου με αυτό τον τρόπο τον οδικό χάρτη της θλίψης, μιας εξοργισμένης και με πολλά προβλήματα μαθησιακά και βίαιης  συμπεριφοράς, τάξης της Α΄ Λυκείου.

«Ωραία λοιπόν μιλήστε για τα συναισθήματα σας» πρότεινε η ψυχολόγος της ομάδας μας που παραβρισκόταν εκεί στο πλαίσιο του προγράμματος του Κέντρου Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη (ΚΕΔΕ) «Επικοινωνία δίχως βία-για σχολεία δίχως βία».

Νεκρική σιγή επακολούθησε τη συγκεκριμένη δήλωση.

Συναίσθημα;  Άγνωστη λέξη.  Τerra incognita.

Συνηθίζουμε να μιλάμε για την ενδοσχολική βία, που διεθνώς αναφέρεται με τον όρο bullying, ως ένα γεγονός που λαμβάνει χώρα, ανεξάρτητα και ερήμην της πραγματικότητας του κόσμου των ενηλίκων που προσλαμβάνουν τα παιδιά και οι έφηβοι.

Είναι αλήθεια ότι  το φαινόμενο του εκφοβισμού μεταξύ παιδιών δεν συνιστά καινοτομία των ημερών. Υποστηρίζεται δε συχνά η άποψη ότι η  σχολική βία αποτελεί απαραίτητο συστατικό στην πορεία του παιδιού προς την ενηλικίωση. Άλλοι ερευνητές εκτιμούν ότι η σχολική βία αποτελεί πρωτίστως αντανάκλαση της κοινωνικής βίας και συναρτάται άμεσα με τις οικονομικές ανισότητες και την αποδόμηση των κοινωνικών σχέσεων. Για ένα πράγμα όμως μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Στα προαύλια και στους διαδρόμους των σχολείων μυρίζει μπαρούτι. Σύμφωνα με ευρωπαϊκές  μελέτες, η  χώρα μας κατέχει την 4η θέση μεταξύ 41ος χωρών σε περιστατικά βίας και σχολικού εκφοβισμού.

Πώς έγινε αυτή η μετάβαση από το ξυλίκι της αλάνας μεταξύ ισοδύναμων αντιπάλων σε μορφές εκφοβισμού και βίας που παραπέμπουν σε σκηνές ταινίας ψυχολογικο, και όχι μόνο,  τρόμου, καταρρακώνοντας θύματα, θύτες και  θεατές;

Bullying ή αλλιώς πόνος

 

Η ενδοσχολική βία, ο εκφοβισμός, ορίζουν μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές, από συμμαθητές τους. Αυτό υπογραμμίζεται στο εγχειρίδιο του καθηγητή Ι. Τσιάντη της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου(ΕΨΥΠΕ).
«Για τον Δημήτρη η σχολική ζωή υπήρξε μια κόλαση» μου διηγείται ο Γιώργος, φίλος και συμμαθητής του στο Λύκειο. «Κουτσαίνει κι αυτό από μόνο του είναι αρκετό. Πίσω του σχηματίζεται μια παρέλαση είτε περπατά στο δρόμο ή στο σχολείο. Μια παρέλαση ατάκτων, διαμορφωμένη από τους συμμαθητές του που υποδύονται τους κουτσούς κοροϊδεύοντας τον Δημήτρη».

«Μια πολύ συνηθισμένη μορφή βίας είναι η σωματική μεταξύ μαθητριών και μαθητών, με σπρωξιές, κλωτσιές και ενίοτε μπουνιές. Επίσης εκφράζονται καθημερινά με κοροϊδίες, ειρωνείες, χλευασμούς, ρατσιστικούς χαρακτηρισμούς που έχουν να κάνουν με την εμφάνιση των συμμαθητών τους, την καταγωγή ή την σχολική τους επίδοση, τη σωματική τους κατάσταση και την σεξουαλική τους επιλογή. Ένα ακραίο περιστατικό είναι όταν προσπαθούν 2-3 μαθητές να σύρουν συμμαθητή τους στον κάδο σκουπιδιών. Επιπλέον, είναι καθημερινό φαινόμενο ο εκβιασμός και οι απειλές», σημειώνει η καθηγήτρια του 1ου Γυμνάσιου Αρτέμιδος Βίλμα Μενίκη.

Στο σχολικό συγκρότημα της Γκράβας που φοιτούν 4.500 μαθητές, μια καθηγήτρια διασχίζοντας τον ατελείωτο στεγασμένο διάδρομο έπεσε θύμα επίθεσης με μαχαίρι και ληστείας από μαθητές. Μια ακόμη συμμορία, αυτή  των δέκα μελών, διέθετε αρχηγό και υπαρχηγό. Ο αρχηγός ήταν 14 ετών ενώ ο υπαρχηγός 12. Κατά τη διάρκεια της δράσης τους, που έληξε με την οργανωμένη παρέμβαση του Συλλόγου Γονέων και των καθηγητών σύμφωνα με τον Γ. Χρήστου, καθηγητή ΕΠΑΛ στη Γκράβα, εκφοβίζανε, έκλεβαν μπουφάν, κινητά, μηχανάκια, παρενοχλούσαν σεξουαλικά (!!!).

«Εδώ ζήσαμε ακραίες καταστάσεις βίας και παραβατικών συμπεριφορών» τονίζει ο Α. Θεολόγου, πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων. Προσθέτει όμως ότι τα φαινόμενα περιορίστηκαν αρκετά μέσω της δημοσιοποίησης και της παρέμβασης του Συνηγόρου του Παιδιού με σειρά εκδηλώσεων εντός του σχολικού συγκροτήματος.

«Στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, η ενδοσχολική βία είναι παρούσα κυρίως με τη μορφή του εκφοβισμού, της παρενόχλησης και της κοροϊδίας. Αρκετές φορές βέβαια υπερβαίνει το λεκτικό επίπεδο και μετατρέπεται σε φυσική-σωματική βία. Η ενδοσχολική βία συγκροτείται στη βάση της διαφορετικότητας από το κοινώς αποδεκτό πρότυπο. Η διαφορετικότητα περιλαμβάνει σημαντικό εύρος και αναφέρεται σε παιδιά με διαφορετική εθνικότητα, διαφορετικό πολιτισμό αλλά και σε παιδιά με κινητικά προβλήματα, παιδιά παχύσαρκα κλπ», εξηγεί ο Π. Μανιάτης, Διδάκτωρ Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης του Παν. Αθηνών και δάσκαλος.

«Καθ’ όλη τη διάρκεια του δημοτικού και στις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου προστάτευα ως μεγαλύτερη την ξαδελφούλα μου, που την θεωρώ αδελφή μου καθώς είμαι μοναχοπαίδι. Έβλεπα να την κακοποιούν λεκτικά. Χοντρή, αρκούδα. Έπεφτε κάτω, κοκκίνιζε και σπάραζε στο κλάμα», σημειώνει η 18χρονη Ελένη.

Όπως προκύπτει από τα  στοιχεία της ευρωπαϊκής έρευνας που πραγματοποιήθηκε  από το «Χαμόγελο του Παιδιού» στην οποία συμμετείχαν 5.000  Έλληνες μαθητές από 167 σχολεία της χώρας,  το 32% του δείγματος υπήρξε είτε κατ’ επανάληψη είτε περιορισμένες φορές θύμα σχολικού εκφοβισμού. Σύμφωνα δε με τα στοιχεία που μας παραχωρήθηκαν από την ΕΨΥΠΕ, οι κλήσεις στο 116111, γραμμή βοήθειας των παιδιών, καταγράφουν σημαντική αύξηση κατά την τελευταία διετία. Ως φαίνεται, η βία και η κακοποίηση είτε στην οικογένεια είτε στο σχολείο αυξάνονται δραματικά αγγίζοντας το ποσοστό του 10% σε σχέση με το 2,3% των προηγούμενων ετών.

Η ανησυχία των επιστημονικών συνεργατών της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Υγείας των Παιδιών και των Εφήβων είναι εμφανής. «Στις κλήσεις τους τα παιδιά μιλούν για κακοποίηση, συναισθηματική παραμέληση και μοναξιά, καθώς οι γονείς είναι απασχολημένοι με δικά τους θέματα. Έτσι καλούν όλο και περισσότερο στη Γραμμή για να μιλήσουν για τα θέματα που τους απασχολούν. Όπως όλα δείχνουν, τα δύσκολα συναισθήματα της θλίψης, του θυμού και της απόγνωσης που βιώνονται από παιδιά, εφήβους και γονείς, εκδραματίζονται περισσότερο με βίαιες συμπεριφορές καθώς όλοι και ειδικά οι γονείς δυσκολεύονται όλο και πιο πολύ να αντέξουν και να εμπεριέξουν τις δικές τους αγωνίες αλλά και αυτές των παιδιών τους».

Τα κακά παιδιά έχουν προ καιρού μελαγχολήσει

Η άμυνα του Αργύρη ήταν το δάγκωμα. Ό,τι θεωρούσε ότι μπορεί να τον απειλήσει, το δάγκωνε. Από καθηγητές έως τους συμμαθητές του. Και οι δυο γονείς του Αργύρη είναι ναρκομανείς.
«Ο δράστης πολύ συχνά είναι θύμα βίαιων συμπεριφορών ή παραμέλησης κυρίως από το οικογενειακό περιβάλλον. Σε αυτό συχνά απαντά έντονη παρουσία βίας είτε ως μέσο επιβολής εκ μέρους των γονέων είτε ως τρόπος επίλυσης των διαφορών μεταξύ των μελών του. Πολύ συχνά δε, είναι μάρτυρες περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας», τονίζεται στην έκθεση του Χαμόγελου του παιδιού.

«Τα παιδιά μεταφέρουν πολλαπλασιαστικά τα συναισθήματα των γονιών τους. Η βία συνιστά μια μορφή επικοινωνίας στην οποία εν πολλοίς περιέχεται η απόγνωση. Πώς αλλιώς να εκφραστώ; Αν εκφραστώ διαφορετικά ποιος θα με ακούσει; Αν με ακούσει θα με πάρει στα σοβαρά; Οι γονείς αρνούνται να δεχτούν ότι η βία, που εκφράζουν τα παιδιά ή δέχονται, πηγάζει και από τις σχέσεις που βιώνουν στην οικογένεια. Επίσης, εάν το εκπαιδευτικό σύστημα  έδινε λίγη περισσότερη έμφαση στην προαγωγή των συλλογικών δράσεων, στην αντιμετώπιση των μαθητών πέρα από τα στενά όρια της τιμωρίας και της επιβράβευσης θα είχε θεαματικά αποτελέσματα. Με αυτό τον τρόπο θα μπορούσαμε αποτελεσματικότερα να αντιμετωπίσουμε και όχι συγκαλύψουμε την κοινωνική και οικονομική κρίση παρέχοντας ουσιαστικότερη υποστήριξη και βοήθεια στα παιδιά. Ρωτάς έναν μαθητή πώς αισθάνεται για κάτι που τον αφορά και δεν γνωρίζει τι να σου απαντήσει. Γιατί πολύ απλά κανείς δεν τους έχει θέσει αυτό το ερώτημα ή δεν έχει ενδιαφερθεί», σημειώνει η Μ. Ζάννη σωματική ψυχοθεραπεύτρια και εκπαιδεύτρια του προγράμματος «Επικοινωνία δίχως βία για σχολεία δίχως βία».

«Η ειρωνεία, η αμφισβήτηση του άλλου, η καχυποψία, η απόρριψη αλλά και η επιβράβευση, η διάχυτη ατμόσφαιρα ανταγωνισμού, συνιστούν κι αυτές μορφές βίας. Και μάλιστα διδάσκονται. Είθισται δε να θεωρούνται συστατικά του εκπαιδευτικού συστήματος. Το ανταγωνιστικό πλαίσιο της εκπαίδευσης επιτάσσει την επιβίωση αυτού που λαμβάνει τα εύσημα. Τα εύσημα λοιπόν τα παιδιά φροντίζουν να τα εισπράττουν με διαφορετικούς τρόπους. Η αξία σε κάθε ομάδα, σε κάθε τάξη και παρέα αποδίδεται σε αυτόν που ξεχωρίζει. Και ο ευκολότερος δρόμος γι αυτό είναι να μειώσεις τον άλλον», επισημαίνει ο Πέτρος Σαπουντζάκης, δάσκαλος στο 67ο Δημοτικό.

«Το αξιακό μας σύστημα δοκίμασε τις αντοχές του βιώνοντας την κατάρρευση του. Τώρα δε, με την οικονομική κρίση, η εξίσωση είναι ευανάγνωστη. Όσο διευρύνεται η φτώχεια, αυξάνεται η κοινωνική βία, η βία στο πολιτικό σύστημα, η βία εντός του σπιτιού, η βία εντός του σχολείου» υπογραμμίζει η Φωτεινή Σιάνου, υπεύθυνη του προγράμματος του ΚΕΔΕ Επικοινωνία δίχως βία.

Στοιχεία ΕΨΥΠΕ

-Οι κλήσεις αυξήθηκαν από τις 6094 το 2010, στις 6430 το 2011.

-Καταγράφεται αύξηση των κλήσεων που αφορούν στον εκφοβισμό και στις δύο γραμμές. Από 5% το 2011 στο 7% το 9μηνο του 2012 για τη γραμμή των γονιών.

-Από το 2% το 2011 στο 7% το 9μηνο του 2012 για τη γραμμή των εφήβων.

-Στην ηλικιακή ομάδα των καλούντων παιδιών και εφήβων στη γραμμή 116-111, τα 2/3 των τηλεφωνημάτων προέρχονται από εφήβους ηλικίας 12 έως 18 ετών.

-Μεγάλο ποσοστό των τηλεφωνημάτων αφορούν τον λεκτικό εκφοβισμό και τη συναισθηματική βία (ύβρεις, κοροϊδίες, πειράγματα, απειλές) που δέχονται τα θύματα για την εξωτερική τους εμφάνιση, τη καταγωγή τους είτε τη σεξουαλικότητα τους.

Επίσης μεγάλο ποσοστό κλήσεων αναφέρεται στη σωματική βία ενώ ένα σημαντικό ποσοστό της τάξεως του 9% αφορούν στον ηλεκτρονικό εκφοβισμό.

Έρευνα που διενεργήθηκε μεταξύ 323 μαθητών του 1ου Γυμνασίου Αρτέμιδος

-Το 72% των μαθητών παραδέχθηκε ότι έχει υποστεί βία

-Το 53% ότι έχει διαπράξει βία

-Το 30% ότι έχει υποστεί βία λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης.

-Το 22% για τη σωματική του κατάσταση.

-Το 16% για τη χώρα καταγωγής του.

-Το 16% για τη σχολική του επίδοση.

-Το 11% λόγω φύλου.

-Το 11% για τον ερωτικό του προσανατολισμό.

-2 στα τρία παιδιά νιώθουν θυμό όταν υφίστανται εκφοβισμό.

-1 στα τρία παιδιά νιώθει λύπη όταν εκφοβίζει

-Το 61% των παιδιών που δέχονται επίθεση αντεπιτίθενται στη συνέχεια.

-1 στα τρία παιδιά που υφίσταται βία, σιωπά και αποχωρεί.

 

 

Share

Η εκδίκηση μιας Λολίτας

Αν μια μαμά φωτογράφιζε σήμερα το τετράχρονο κοριτσάκι της σαν Λολίτα με ζαρτιέρες, σε τολμηρές στάσεις και με τα γεννητικά όργανά του να φαίνονται ξεκάθαρα, δεν θα πρόφταινε ούτε μέχρι την γκαλερί της γειτονιάς της να φτάσει για να τις εκθέσει. Θα τη συνελάμβαναν για διακίνηση πορνογραφικού υλικού.

Τη δεκαετία, όμως, τού ’70 η Ρουμάνα φωτογράφος Ιρίνα Ιονέσκο με τέτοια, μαυρόασπρα, ερωτικά ενσταντανέ τής μικρής Εβα έγινε διάσημη, πλούσια, κοσμογυρισμένη και ανακηρύχτηκε «σύμβολο της γκόθικ κουλτούρας» και «grande dame τής erotica».

Επειδή, όμως, οι εποχές αλλάζουν και τα κακοποιημένα κοριτσάκια μεγαλώνουν και λύνουν καμιά φορά τους λογαριασμούς τους με τους γονείς τους, τη Δευτέρα δικαστήριο του Παρισιού καταδίκασε την 77χρονη σήμερα φωτογράφο σε πρόστιμο 10 χιλιάδων ευρώ για βλάβη της εικόνας και της ιδιωτικής ζωής της κόρης της.

Η Εβα, που σήμερα, στα 47 της χρόνια, είναι αρκετά γνωστή ηθοποιός και κινηματογραφίστρια, ζήταγε, βέβαια, πολύ περισσότερα: 200 χιλιάδες ευρώ αποζημίωση, καθώς και να απαγορεύσουν στη μητέρα της να εκμεταλλεύεται στο εξής τις περίφημες φωτογραφίες, μέρος των οποίων ανήκουν στο Δημαρχείο τού Παρισιού και στην Εθνική Βιβλιοθήκη τής Γαλλίας.

Γυμνό σε Playboy και Penthouse

Η δίκη απασχόλησε τη γαλλική κοινή γνώμη. Οι δυο γυναίκες, που δεν μιλιούνται εδώ και πολλά χρόνια, δεν ήρθαν αντιμέτωπες στο δικαστήριο η μία με την άλλη. Εβγαλαν το φίδι απ” την τρύπα οι δικηγόροι τους. Ο δικηγόρος τής Ιρίνα δήλωσε ότι οι φωτογραφίες έγιναν σε μια εποχή «πολύ πιο φιλελεύθερη και ανεκτική». Ο δικηγόρος τής Εβα αντέτεινε ότι και τότε ακόμα «τα δίκτυα των παιδοφίλων είχαν μεγάλη επιρροή».

Και συμπλήρωσε: «Το ζήτημα που κρίνει αυτό το δικαστήριο είναι η ελευθερία του ατόμου σε αντιδιαστολή με την τέχνη. Από αυτό το κορίτσι έκλεψαν τα παιδικά του χρόνια. Πώς είναι δυνατόν να απομακρύνεις τα πόδια ενός παιδιού τεσσάρων χρονών για να φανούν τα γεννητικά του όργανα; Καμιά ελευθερία δεν έχει σχέση με τέτοιες αθλιότητες. Το κοριτσάκι πόζαρε γυμνό, όπως στις χειρότερες φωτογραφίες του Playboy και του Penthouse».

Δεν μιλούσε μεταφορικά. Προκλητικές, αισθησιακές, στα όρια του πορνό φωτογραφίες της μικρής Εβα δημοσιεύτηκαν το 1976 στην ιταλική έκδοση τού Playboy (ήταν 11 χρόνων), το 1978 στην ισπανική έκδοση τού Penthouse, ενώ έγιναν και πρωτοσέλιδο στο Der Spiegel. Το 1977 η Ιρίνα, πάντως, έχασε την επιμέλεια τής κόρης της, την οποία ανέλαβε και φρόντισε η οικογένεια τού καλύτερου φίλου και συμπαραστάτη της, τού μετέπειτα κορυφαίου Γάλλου σχεδιαστή παπουτσιών Κριστιάν Λουμπουτάν. Ηδη είχε κάνει την πρώτη της (σεμνή πάντως) εμφάνιση στο σινεμά, παίζοντας στον «Ενοικο» τού Πολάνσκι.

Η Ιρίνα Ιονέσκο πριν ανακαλύψει τη φωτογραφία σε σχετικά μεγάλη ηλικία (39 χρόνων) είχε περάσει μια περιπετειώδη ζωή. Γεννημένη στο Παρίσι από Ρουμάνους γονείς, που την εγκατέλειψαν στα 4 της χρόνια, ανατράφηκε στην Κονστάντζα από συγγενείς της, καλλιτέχνες τού τσίρκου.

Αυτό ήταν. Κατέληξε να τριγυρίζει με τσίρκα σε όλη την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική, κάνοντας ένα νούμερο με βόες. Μετά έγινε χορεύτρια, ηθοποιός στη Δαμασκό και ερωμένη ενός πλούσιου Ιρανού χαρτοπαίκτη. Επέστρεψε στο Παρίσι για να σπουδάσει τέχνη και τότε μπήκε στη ζωή της η φωτογραφία, μία Nikon F, που χρησιμοποιεί ακόμα. Με την πρώτη έκθεσή της το 1970, μια σειρά από φωτογραφίες μισόγυμνων γυναικών με δαντέλες, λουλούδια και διάφορα φετιχιστικά σύμβολα, έγινε αμέσως διάσημη.

Tην εκβίαζε για να ποζάρει

Η ίδια έχει εξηγήσει ότι ο αποκλειστικά γυναικείος ερωτικός της κόσμος αντανακλούσε την «απώλεια τής μητέρας της». «Εψαχνα πάντα τη γυναίκα, που είχα χάσει», έλεγε. Η κόρη της δεν συμμερίστηκε ποτέ αυτή την ευαίσθητη, πληγωμένη πλευρά της. Σε συνέντευξή της στη «Μοντ» το 2011 η Εβα την παρουσίασε σαν μια υπολογίστρια και ψυχρή γυναικά. «Πόζαρα για πορνογραφικές φωτογραφίες από 4 χρονώ. Τρεις φορές την εβδομάδα, επί δέκα χρόνια.

Ηταν αποτέλεσμα εκβιασμού: εάν αρνιόμουνα δεν μου αγόραζε φορέματα. Και δεν την έβλεπα παρά μόνο στη διάρκεια των φωτογραφήσεων. Η μητέρα μου δεν ασχολήθηκε ποτέ μαζί μου. Η μόνη μας επαφή ήταν οι φωτογραφίες. Ηταν σαν να με έκλεινε σε ένα κουτί και να μού έλεγε: γίνε όμορφη και σκάσε».

Η Εβα σπούδασε θέατρο στο πλευρό τού Πατρίς Σερό και άρχισε να κάνει την ηθοποιό. Και, ξαφνικά, το 2011 γύρισε την πρώτη της ταινία με τίτλο «My little princess», που ήταν μια μυθοπλαστική εκδοχή τής τραυματικής σχέσης με τη μητέρα της και της χαμένης της αθωότητας. Τον ρόλο τής Ιρίνα έπαιζε η σπουδαία Ιζαμπέλ Ιπέρ. «Δεν της έδειξα ποτέ τις χειρότερες φωτογραφίες, που μού είχε βγάλει η μητέρα μου. Γιατί θα έπαιζε κρατώντας όπλο, θα ένιωθε υποχρεωμένη να με υπερασπιστεί. Ηθελα όμως από την Ιπέρ να κτίσει έναν ρόλο», είχε πει τότε.

Κι αν αναρωτιέστε πώς κρίνει την Ιρίνα σαν φωτογράφο, η Εβα μόνο καλά λόγια έχει. «Υπάρχει μια αδιαμφισβήτητη ποιότητα στο έργο της. Πρέπει να ξεχωρίζετε το φόντο από τη φόρμα. Εγώ αντιδρώ στο ερωτικό φόντο, που είμαι εγώ η ίδια. Η φόρμα της είναι σαγηνευτική και δηλητηριώδης».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Share

Αυτοδιαχειριζόμενος παιδικός σταθμός στο Χαλάνδρι

Πριν από τρία χρόνια το Χαλάνδρι, ένας δήμος με περισσότερους από 70.000 κατοίκους, είχε 9 δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς. Σήμερα έχουν μείνει μόλις τέσσερις. «Οι κλειστοί σταθμοί νίκησαν τους ανοιχτούς με σκορ 5-4.

Σκόραραν και οι τρεις κυβερνήσεις των μνημονίων και οι δύο διοικήσεις των δήμων, κλείνοντας αναλογικά από ένα σταθμό η κάθε μία», μας λέει με μαύρο χιούμορ ο Κώστας Γερολυμάτος, ένας από τους συνιδρυτές του Κοινωνικού Συνεταιρισμού Γονέων Χαλανδρίου, γονέας δύο παιδιών ο ίδιος, που «ευτυχώς τώρα πάνε στο νηπιαγωγείο».

Ευτυχώς γι’ αυτόν, καθώς πλέον δεν υπάρχει ούτε ένας βρεφικός δημοτικός σταθμός για παιδιά μικρότερα των 2,5 ετών. «Αν το παιδί δεν έχει βγάλει την πάνα, η μόνη επιλογή για έναν γονέα που μένει στο Χαλάνδρι είναι οι σταθμοί της αγοράς, των οποίων οι τιμές κυμαίνονται από 4.500 μέχρι 5.500 ευρώ τον χρόνο, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα του Παρατηρητήριου Διδάκτρων», συνεχίζει ο Κώστας.

«Περνώντας μήνες κινητοποιήσεων μέσα στο 2011 ενάντια στο κλείσιμο των παιδικών σταθμών, οι γονείς που συμμετείχαμε στην επιτροπή αγώνα συνειδητοποιήσαμε ότι πρέπει να κάνουμε κάτι οι ίδιοι, γιατί άκρη δεν βγάλαμε. Ωρίμασε έτσι η σκέψη να ξεκινήσουμε ένα δικό μας, αυτοδιαχειριζόμενο παιδικό σταθμό».

Η αφορμή δόθηκε τον Νοέμβριο του 2011, όταν ψηφίστηκε ο νόμος για την Κοινωνική Οικονομία. Ιδρύθηκε ο Συνεταιρισμός Γονέων Χαλανδρίου, μια κοινωνική συνεταιριστική επιχείρηση, και καταγράφηκε στο Μητρώο Κοινωνικής Οικονομίας τον Μάρτιο του 2012, με αριθμό 16. Μέσα στους επόμενους δέκα μήνες, οι συνεταιρισμοί έφτασαν τους 84. Σήμερα ο συνεταιρισμός έχει 12 μέλη και λειτουργεί με επιτυχία την πρώτη συνεταιριστική δομή φύλαξης βρεφών.

Η προσωπική δουλειά και η εφευρετικότητα ήταν αναγκαίες, για να μεταμορφωθεί ένας αχρησιμοποίητος χώρος ιδιόκτητου σπιτιού σε ένα χαρούμενο βρεφικό δωμάτιο, 60 τετραγωνικών μέτρων, ικανό να φιλοξενήσει ώς και 12 παιδιά. Επτά οικογένειες φιλοξενούν 8 βρέφη, ώς 2,5 ετών, υπό την καθοδήγηση εκπαιδευτικού – βρεφονηπιαγωγού, ενώ το κόστος κυμαίνεται από 120 ώς 130 ευρώ.

Στόχος του συνεταιρισμού είναι να ιδρύσουν τον πρώτο συνεταιριστικό αυτοδιαχειριζόμενο παιδικό σταθμό και το πρώτο συνεταιριστικό φροντιστήριο. Οι κοινωνικοί συνεταιρισμοί δεν έχουν σκοπό το κέρδος, καθώς υποχρεωτικά επί του συνόλου των κερδών το 35% μοιράζεται στους εργαζόμενους και το υπόλοιπο επανεπενδύεται σε νέες η παρόμοιες δράσεις, ενώ 5% μένει στο αποθεματικό του συνεταιρισμού.

Η μονάδα διοικείται από κοινού απ” όλους τους γονείς, όσο για το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «αυτό είναι στην απόλυτη επίβλεψη της παιδαγωγού, η οποία πληρώνεται πολύ καλύτερα από τους όρους του Μνημονίου». Ποιο είναι το μεγαλύτερό τους πρόβλημα; «Το νέο φορολογικό νομοσχέδιο, που πρακτικά αυξάνει τη φορολογία για τους συνεταιρισμούς στο 400%.

Ουσιαστικά μας αντιμετωπίζει ως κερδοσκοπική επιχείρηση. Εχουμε ήδη στείλει υπόμνημα στο υπουργείο Εργασίας, να πάρει θέση και να εμποδίσει την υλοποίηση αυτού του προγράμματος», καταλήγει ο Κώστας, επιβεβαιώνοντας το αυτονόητο: Σε έναν κόσμο που η λογική του κέρδους εξακολουθεί να είναι η κυρίαρχη, ο δρόμος για το συνεταιρίζεσθαι δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Share

Εισαγωγή για παιδιά στον Αριστοφάνη και το αρχαίο θέατρο από τη Μαρία Σκούπα

* Αριστοφάνης Junior στο θέατρο Βαφείο

Στη ραδιοφωνική διαφήμιση μιας παιδικής παράστασης, που την ακούω συχνά στο Κόκκινο, λέγεται πως αυτή απευθύνεται σε «ανθρώπους 6 έως 106 χρόνων». Και έτσι ακριβώς πρέπει να είναι. Το παιδικό θέατρο είναι πρώτα θέατρο και μετά παιδικό. Αυτό κάνει, για παράδειγμα, τόσο καλές συνήθως τις παραστάσεις της Ξένιας Καλογεροπούλου: η δραματική αρτιότητα είναι βασικό ζητούμενο, ίσο με την παιδαγωγική ποιότητα και την αισθητική χάρη.

«Την εποχή της παγκοσμιοποίησης, της επικράτησης της τηλεόρασης και του διαδικτύου, της παντοδυναμίας της εικόνας, την εποχή της απομόνωσης, ο Αριστοφάνης με λόγο λιτό, απλό και τολμηρό, με παρρησία και ζωντάνια, μας δείχνει πώς μπορούμε να δούμε τον κόσμο και τη ζωή από μια άλλη πλευρά» λέει η Μαρία Σκούπα.

Η Μαρία Σκούπα, ηθοποιός, σκηνοθέτρια αλλά και παιδαγωγός με μακρόχρονη εμπειρία στην εκπαίδευση, χάρισε στο παιδικό (αλλά και -γιατί όχι- στο ενήλικο επίσης) κοινό ένα ωραίο και εύληπτο μάθημα στο θέατρο του Αριστοφάνη. Διασκεύασε και σκηνοθέτησε δύο από τις γνωστότερες κωμωδίες -τους «Αχαρνής» και τους «Όρνιθες»- και φρόντισε στη διασκευή της να αναδείξει τα βασικά χαρακτηριστικά της αριστοφανικής κωμωδίας: τη θεματική που αρύεται από την πολιτική πραγματικότητα της εποχής της και την κωμική συμβολοποιία. Ήταν πράγματι ενδιαφέρων ο τρόπος με τον οποίο προσέγγισε την αθυροστομία του αρχαίου κωμικού: προσεκτικά και ευγενικά. Δεν έκρυψε, αλλά δεν τόνισε. Υπαινίχθηκε και μάλιστα ακροθιγώς, τόσο λίγο όσο έπρεπε για να μην σταθεί καν η προσοχή των παιδιών σ’ αυτό το σημείο αλλά και τόσο για να μην κρυφτεί πίσω από ένα καταγέλαστο πουριτανισμό.

Το αντιπολεμικό μήνυμα έφτασε καθαρό, μέσα από χρώματα και μουσικές και καθαρά διατυπωμένα λόγια, στα παιδιά. Ο συσχετισμός με το σήμερα και τα σύγχρονα προβλήματα της χώρας επίσης. Έτσι μπορούσε να δημιουργηθεί στα παιδιά -που καταθλίβονται από την κατάσταση και φοβούνται, όμως δεν ξέρουν να περιγράψουν αυτό που αισθάνονται- η αισιόδοξη ιδέα πως πολλές φορές στην ιστορία αντιμετωπίσαμε προβλήματα, αλλά ο λαός βρήκε τρόπο να τα ξεπεράσει και να νικήσει εκείνους που κερδίζουν από τον πόλεμο και το κακό. Σ’ αυτό το σημείο μάλιστα στάθηκε όλως ιδιαιτέρως, προσφέροντας και ένα αντιφασιστικό μήνυμα: ο πόλεμος παρουσιάστηκε πολύ καθαρά ως δημιούργημα συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων που βρίσκουν ρόλο και κερδίζουν από την καταστροφή. Τόνισε πως δεν είναι αυτό που παρουσιάζουν οι εθνικιστικές οργανώσεις που δυστυχώς επηρεάζουν τα παιδιά και δηλητηριάζουν τα μυαλά τους με πρότυπα δύναμης και βίας, δεν είναι ο πόλεμος μια στιγμή μεγαλείου της φυλής. Στους «Όρνιθες» πάλι έδωσε και ένα οικολογικό περιεχόμενο στήνοντας ένα ευαίσθητο, πολύχρωμο παραμύθι για την ειρήνη και την ομορφιά.

Έτσι ο «Αριστοφάνης Junior» έγινε μια ωραία εισαγωγή στον Αριστοφάνη και τα θέματά του αλλά και στο αρχαίο θέατρο, αφού δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή και στη δομή των έργων (επεισόδια-χορικά) αλλά στο ρόλο του χορού.

Η παράσταση ντύθηκε με ζωντανή μουσική από το ικανότατο σύνολο Quitarte Ensemble. Οι μουσικές επιλογές του Νίκου Χατζηελευθερίου, τόσο στην πρωτότυπη δική του σύνθεση όσο και στα τραγούδια που χρησιμοποίησε, είχαν τρυφερότητα και χατζηδάκειες επιρροές, μολονότι δεν χρησιμοποίησαν τα κλισέ του είδους. Ωστόσο, πιστεύουμε ότι θα μπορούσε να επιλέξει μουσικά είδη πιο κοντά σε ποιοτικά ακούσματα των σύγχρονων παιδιών που θα απογείωναν την παράσταση κι θα την έφερναν ακόμα πιο κοντά στο σήμερα. Τα κοστούμια από ανακυκλωμένα υλικά από την Προσωδία και τους φωτισμούς, που έδιναν ατμόσφαιρα και βοηθούσαν τους θεατές να εστιάσουν κάθε φορά, επιμελήθηκε ο ηθοποιός Σάββας Σουρμελίδης. Έντεκα ηθοποιοί ανέλαβαν τα πρόσωπα (Δικαιόπολης, Λάμαχος, Πεισθέταιρος κτλ) και το χορό με κέφι αλλά και σύνεση. Τους αναφέρουμε αλφαβητικά: Σπύρος Δημακόπουλος, Κλώντια Διακομιχάλη, Λάμπρος Κόκκορης, Ολίβια Λαπατά, Κατερίνα Λιάπη, Γιούλη Μητρογιαννοπούλου, Αριάδνη Μιχαηλάρη, Σάββας Σουρμελίδης, Ελένη Σταυράκη, Γιώργος Τσαγκαράκης, Κατερίνα Τυροπώλη.

Πηγή: Εποχή

Share

Δωρεάν παιδικά εμβόλια σε ανασφάλιστους και απόρους

 

Δωρεάν θα πραγματοποιούνται οι εμβολιασμοί σε άπορους, ανασφάλιστους, μετανάστες και γενικότερα σε άτομα που για διάφορους οικονομικούς ή πολιτισμικούς λόγους έχουν προβλήματα πρόσβασης σε υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας του Δημόσιου ή Ιδιωτικού Τομέα, σύμφωνα με εγκύκλιο του υπουργείου Υγείας

Σύμφωνα με την εγκύκλιο, που απέστειλε προς όλους τους αρμόδιους φορείς το υπουργείο Υγείας, ο συστηματικός εμβολιασμός να μην έχει εποχικό χαρακτήρα, αλλά να διενεργείται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, σύμφωνα με το επικαιροποιημένο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών και να καλύπτει όλες τις ομάδες πληθυσμού, ασφαλισμένους και μη.

Oι προσερχόμενοι αποκλειστικά για εμβολιασμό σε αυτές τις υπηρεσίες δεν θα καταβάλλουν το αντίτιμο των πέντε ευρώ.

Οι κατά τόπους περιφέρειες καλούνται να ορίσουν τα ιατρεία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιούν τέτοιους εμβολιασμούς και να ενημερώσουν τους πολίτες σχετικά.

Τέλος, το υπουργείο Υγείας αναλαμβάνει τη συγκρότηση Ομάδας Συντονισμού των Εμβολιαστικών Δράσεων, μεταξύ υπουργείου Υγείας και υπουργείου Εσωτερικών.

Πηγή: Τα Νέα

Share